Tupolev Tu-134 (în alfabetul chirilic Туполев Ту-134, cod NATO Crusty) este un avion de linie bimotor cu turbojet proiectat de OKB 156 sub conducerea lui  și dezvoltat în Uniunea Sovietică din anii 1960.

Similară aeronavei americane Douglas DC-9, Tu-134 era una dintre aeronavele de linie cele mai răspândite în țările fostului Tratat de la Varșovia.

Note

Legături externe

 Site-ul producătorului oficial pentru Tu-134

Avioane de pasageri
Avioane militare de transport
Avioane bireactoare
134, Tu-134

Tupolev Tu-134


Danish Karokhel est le directeur de Pajhwok Afghan News, qui est l'une des principales agences de presse indépendantes en Afghanistan, composé d'une rédaction centrale à Kaboul et de huit bureaux régionaux. En 2008, il a remporté un prix international de la liberté de la presse du Comité pour la protection des journalistes. Le prix est décerné aux journalistes qui font preuve de courage dans la défense de la liberté de la presse face aux attaques, aux menaces ou à l'emprisonnement.

Il est également désigné par Reporters sans Frontières comme l'un des 100 héros de l'information dans le monde.

Références

Journaliste afghan du XXIe siècle
Personnalité pachtoune

Danish Karokhel


Bintaş, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı Tilinderdir.

Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 83 km, Çermik ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Bintaş, Çermik


În 1746, jupanul Matei-Morunglavu, fiul diaconului Dumitrașcu și jupanita Maria au întemeiat biserica fostului schit Șerbănesti-Morunglavu, cu hramul Sfântul Apostol și Evanghelist Matei. Este ridicata din cărămidă, în plan triconic, cu pridvor deschis, prevăzută cu șase stâlpi de piatra și acoperiș de tablă, înzestrată cu doua turle. Dacă la exterior se înconjoară de un brâu, interiorul beneficiază de un valoros decor iconografic de factura brâncoveneasca, opera preotului Gheorghe, a lui Andrei, Vasile, Stan și Gheorghe din 1753. Patru icoane împărătești aflate în patrimoniul ei poartă semnătura cunoscutului Gheorghe Tattarescu, care probabil a reabilitat pictura între anii 1849-1857, pe timpul starețului Iosif Naniescu. Chiliile și zidul din jur s-au terminat în 1756 sau chiar după această dată.

Biserici pictate de Gheorghe Tattarescu

Mănăstirea Morunglavu


A Igreja Matriz de Barão de São João, igualmente denominada de Igreja de São João Baptista, é um edifício religioso na localidade de Barão de São João, no concelho de Lagos, em Portugal.

Descrição e história
A igreja foi provavelmente construída entre os séculos XV e XVI, durante os Descobrimentos Portugueses, época em que a povoação teve um grande desenvolvimento devido ao fornecimento de madeiras para a construção naval. Foi desde logo dedicada a São João Baptista, que era o padroeiro da freguesia, e que deu origem ao nome da povoação, sendo conhecida em 1258 como S. Johanne Babtista.

Ver também
Lista de património edificado em Lagos
Capela do Monte
Igreja Paroquial de Santa Maria de Lagos
Igreja Paroquial de Bensafrim

Ligações externas

Património edificado em Lagos (Portugal)
Igrejas de Lagos (Portugal)

Igreja Matriz de Barão de São João


Olivier Barlet est un journaliste français, traducteur, critique de cinéma et chercheur sur les cinémas d'Afrique et des diasporas (monde noir et monde arabe, interculturalités), né à Paris le .

Biographie
Olivier Barlet est diplômé en 1976 de l'ESCP-EAP (études en alternance à Paris, Londres et Düsseldorf). D'abord animateur en milieu rural à Les Pilles pour l'association DECOR, il enseigne la traduction et l'interprétariat à Munich de 1985 à 1990, puis est agent littéraire et traduit de l'allemand et de l'anglais de nombreux livres sur l'Afrique et d'auteurs africains.

Membre du Syndicat français de la critique de cinéma, il écrit sur le cinéma dans les mensuels panafricains Africa international, Afrique-Asie et Continental ainsi que dans la Lettre des musiques et des arts africains, avant de fonder avec quelques collègues la revue Africultures en novembre 1997, dont il est le rédacteur en chef de 1997 à 2004, et son site internet où il publie près de 1800 articles sur les cinémas d'Afrique. Il écrit également les pages cinéma du magazine Afriscope (2007-2017).

Il est président de l'association Africultures de 1997 à 2008 puis trésorier jusqu'en 2016, avant de passer la main à une équipe plus jeune tout en restant directeur des publications. En tant que président ou rédacteur-en-chef, il intervient dans le débat public notamment sur les zoos humains, la commémoration de l'abolition de l'esclavage, le mouvement des intellectuels ou les questions de l'immigration.

Pour le critique Jean-Michel Frodon, « Olivier Barlet est sans doute le meilleur connaisseur français (donc européen) des cinémas d'Afrique ». Traduits dans différentes langues, ses livres font en effet référence.

Publié en 1996, son ouvrage Les Cinémas d'Afrique noire : le regard en question obtient le Prix Art et Essai 1997 du Centre national de la Cinématographie. Par son titre, il propose de délaisser l'expression « cinéma africain », qu'il considère enfermer dans un genre ces cinématographies plurielles. « Il éclaire le lecteur sur ces cinémas sans l'inviter à une fascination dramatique pour les thèmes qu'ils exploitent », indique Gustave Boulou de B'béri. Car comme le note Christiane Passevant, « la perception des cinémas africains par les Occidentaux peut se résumer à la remise en question du regard ».

En 2012, Olivier Barlet publie une somme sur la période 1996-2011 : Les Cinémas d'Afrique des années 2000 : perspectives critiques, en proposant de « repenser le discours critique sur les cinémas d'Afrique », et de « formuler de nouvelles bases pour la critique du cinéma africain ». Il y analyse, selon Pierre Barrot, « trois tendances fortes de la décennie écoulée : la percée des cinéastes "issus de l'immigration" , le recul des tabous historiques et l'affirmation des femmes ».

Il participe en 2004 à Tunis à la création de la Fédération africaine de la critique cinématographique dont il est le trésorier jusqu'en 2009, et anime des dizaines d'ateliers sur la critique à destination des journalistes dans divers pays africains.

En 2005, il est membre du jury fictions longs métrages du Festival panafricain du cinéma et de la télévision de Ouagadougou.

Il continue de publier des critiques, analyses et interviews sur le site africultures.com, souvent traduits en anglais dans la revue américaine Black Camera, ainsi que dans de nombreux sites, revues et ouvrages internationaux. Avec le site afrimages.net, il publie en compagnie d'universitaires et critiques des analyses sur les films d'Afrique.

De 1992 à 2018, il fonde et dirige avec Sylvie Chalaye la collection Images plurielles (cinéma et théâtre) aux Éditions L'Harmattan, Paris.

Il participe également depuis sa création en 2002 à la programmation et l'animation du Festival des cinémas d'Afrique du pays d'Apt. Il est par ailleurs programmateur sur la plateforme de documentaires de création Tënk.

Il assure de 2018 à 2020 la couverture des grands festivals pour le quotidien Le Soleil (Dakar).

Au festival de Cannes 2023, il reçoit le Prix d'excellence de la critique cinématographique décerné par le Arab Cinema Center.

Bibliographie sélective

Livres
 Les Cinémas d'Afrique noire : le regard en question, Paris: L'Harmattan, 1996, traduit en anglais sous le titre African cinemas: decolonizing the gaze, London: Zed Books, 2000, et en  allemand : Afrikanische Kinowelten : die Dekolonisierung des Blicks, Horlemann/Arte, 2001, ainsi qu'en italien : Il Cinema africano : lo sguardo in questione, L'Harmattan Italia/COE, 1998.
 Les Cinémas d'Afrique des années 2000 : perspectives critiques, Paris: L'Harmattan, 2012. Traduit en anglais sous le titre Contemporary African cinema, East Lansing: Michigan State University Press, 2016, et en arabe publié par le Luxor African Film Festival (Égypte, 2019), ainsi qu'en espagnol : Cine africano contemporáneo - Perspectivas críticas, Catarata ediciones, Madrid, 2021.
 Idrissa Ouedraogo et les enfants, Carnet de la création, Editions de l'œil / Sankofa & Gurli, 2005.

Traductions en français
 Kariuki, aventures avec le petit homme blanc de Meja Mwangi, L'Harmattan 1992, traduit de l'anglais Adventures with Little White Man, Lamuv 1991.
 (avec Simon Baguma Mweze) Les Enfants du faiseur de pluie d'Aniceti Kitereza, 1996  et Le Tueur de serpents, L'Harmattan/UNESCO 1999, traduits du swahili Bwana Myombekere na Bibi Bugonoka na Ntulanalwo na Bulihwali, Tanzania Publishing House, 1980.
 Le Corps à corps de Buchi Emecheta, L'Harmattan/UNESCO 1999, traduit de l'anglais The Wrestling Match, Oxford University Press 1980.
Pourquoi le Tiers-monde ? Manuel à l'usage des jeunes générations'  de Barbara Veit, Hans-Otto Wiebus, L'Harmattan 1990, traduit de l'allemand Das Dritte Welt Buch für Kinder, Ravensburger 1988.
 Au plus profond de l'Afrique – le Rwanda et la colonisation allemande  de Gudrun Honke, Peter Hammer Verlag, Wuppertal 1990 (édition française), traduit de l'allemand Rwanda und die Deutschen.
 Tendres ennemis - Cent ans de cinéma entre la France et l'Allemagne  dir. Heike Hurst et Heiner Gassen, L'Harmattan, 1991, traduction des textes originaux allemands de Kameradschaft - Querelle , CICIM, Munich, 1991.
La Musique africaine contemporaine, Sweet Mother, de Wolfgang Bender, L'Harmattan 1992, traduit de l'allemand Sweet Mother, Moderne Afrikanische Musik, Trickster Verlag 1985.
 L'Art contemporain dans les pays du "tiers monde"  de Jutta Ströter-Bender, L'Harmattan 1995, traduit de l'allemand Zeitgenössische Kunst der "Dritten Welt", DuMont 1991.
La guerre des esprits en Ouganda, 1985-1996 : le mouvement du Saint-Esprit d'Alice Lakwena, de Heike Behrend, L'Harmattan 1997, traduit de l'allemand Alice und die Geister, Trickster Verlag, 1993 .
La dynamique des structures foncières ouest-africaines, de Volker Stamm, L'Harmattan 1998, traduit d'une publication de l'Institut für Afrika-Kunde, 1996.
L'Homme effacé, roman d'Otto Steiger, Editions du Griot, Paris 1995, traduit de l'allemand Spurlos vorhanden, Eco-Verlag, Zurich, 1988.
Une île sur le fleuve noir, histoire d'une enfance vendue en Thaïlande, roman de Rüdiger Siebert, L'Harmattan 1991, traduit de l'allemand Insel im schwarzen Fluss - Die Geschichte einer verkauften Kindheit in Thailand, Arena Verlag, Würzburg, 1984.

Notes et références

Liens externes

Articles sur Africultures
Archives des articles listés sur Afrimages

Critique français de cinéma
Journaliste français du XXIe siècle
Élève de l'ESCP Business School
Naissance en octobre 1952

Olivier Barlet


10882 Shinonaga este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10882 Shinonaga este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

10882 Shinonaga


Seçim, bir nüfusun kamu görevini yerine getirmesi için birey veya birden fazla birey seçtiği resmi bir grup karar alma sürecidir. Toplu bir iradenin birden fazla aday arasında tercihte bulunması. Tayin etme, atama işleminin zıddı. Milletvekili, herhangi bir meclis veya encümen üyelerinin, dernek yöneticilerinin vs. seçimi. Demokratik ülkelerde çeşitli seçim sistemleri, değişik usullerle uygulanmaktadır. Seçim, yasama, yürütme ve yargı organlarının üyelerinin seçiminde de kullanılır.

Seçimler, temsilci demokrasinin 17. yüzyıldan bu yana işlediği yaygın mekanizmasıdır. Seçimler, genellikle yasama organlarını ve yürütmeyi nadir olarak yargı sistemi için işler. Bölgesel ve yerel yönetimler seçimle seçilebilir. Bu süreç, kulüplerden gönüllü dernek ve şirketlere kadar birçok özel ve ticari organizasyonda da kullanılır.

Temsilci demokrasilerde temsilcilerin seçimi için seçimlerin küresel olarak kullanımı, demokrasinin klasik örneği olan Atina'daki uygulama ile karşıtlık gösterir. Antik Atina'da seçimler, oligarşik bir kurum olarak kabul edilirken, çoğu siyasi makam, kura yoluyla belirlenirdi. Bu süreç, makam sahiplerinin kurayla seçildiği "kura yöntemi" veya "paylaştırma" olarak bilinir.

Seçim reformu, adil seçim sistemlerini olmayan yerlere getirme veya mevcut sistemlerin adil veya etkiliğini artırma sürecini tanımlar. Seçim sonuçlarını ve diğer istatistikleri inceleme (özellikle gelecekteki sonuçları tahmin etmeye yönelik olarak) psefologidir. Seçim, seçme veya seçilme gerçeğidir.

Türkiye'de seçim siyasi bakımdan, 1876 Birinci Meşrutiyet Anayasasıyla ilk defa uygulandı. Buna göre, her il bir seçim çevresi ve seçimler gizli olacaktı. Muvakkat Talimat adlı geçici bir talimatla (5 Kasım 1876'da) ilk Milletvekili Genel Seçimi 1877 yılında yapılmıştır. Seçim kanunu hazırlanıncaya kadar Muvakkat Talimatla seçimler olacaktı. Servet ilkesine göre, aday olabilmek için Türkiye'de az-çok bir emlak sahibi olmak gerekiyordu. İstanbul ve çevresi dışında kalan yerlerin milletvekillerini, o yerlerin idare meclisi üyeleri gizli oyla seçtiler. İstanbul ve çevresi ise 20 seçim çevresine ayrıldı. Eşraf ve erkandan birer seçim kurulu kuruldu. Seçim çevresi halkından 25 yaşını bitiren, emlak sahipleri iki vekil seçti. 40 kişi olan bu vekillerse İstanbul Milletvekillerini seçtiler. Birinci Meşrutiyetin tek seçimi bu oldu.

Tarihçe

Seçimler, antik Yunan ve antik Roma gibi tarihin eski dönemlerinden itibaren kullanıldı ve Orta Çağ boyunca Kutsal Roma İmparatoru ve papa gibi yöneticileri seçmek için kullanıldı.

Hindistan'ın Veda döneminde, bir gaṇa (bir kabile örgütlenmesi) krallığı (raja) gaṇa üyeleri tarafından seçilirdi. Raja her zaman Kshatriya varnasına (savaşçı sınıfı) aitti ve genellikle önceki raja'nın oğluydu. Ancak, gaṇa üyeleri seçimlerde son söz sahibiydi. Sangam Dönemi boyunca insanlar temsilcilerini seçmek için oylarını kullanarak seçim yaparlardı ve oy kutuları (genellikle bir kap) ip ile bağlanır ve mühürlenirdi. Seçimden sonra oylar çıkarılır ve sayılırdı. Orta Çağ döneminde Bengal'da Pala Kralı Gopala bir grup feodal şef tarafından seçilirdi. Bu tür seçimler, bölgenin çağdaş toplumlarında oldukça yaygındı. Chola İmparatorluğu döneminde, yaklaşık olarak MS 920'de Uthiramerur'da köy komitesi üyelerini seçmek için palmiye yaprakları kullanıldı. Aday isimlerinin yazılı olduğu yapraklar, bir çamur kabına konulurdu. Komite üyelerini seçmek için, pozisyonların sayısı kadar yaprak çekmesi için genç bir erkek çocuğa rica edilirdi. Bu yönteme Kudavolai sistemi denirdi.

Tüm vatandaşların hem oy kullanma hem de kamu görevine aday olma hakkına sahip olduğu, çoğunluk oyuyla halkın kamusal görevlilere seçildiği ilk kaydedilmiş halk seçimleri, MÖ 754 yılında Sparta vilayeti Ephorlar tarafından gerçekleştirildi. Bu seçimler, Sparta Anayasası'nın yönetimi altında yapılmıştır. Atina'da ki demokratik seçimler, tüm vatandaşların kamu görevinde bulunabilme hakkına sahip olduğu bir düzenlemeye Cleisthenes'in reformlarıyla, 247 yıl sonra, MÖ 574 yılında Solon'un Anayasası öncesinde getirilmedi. Solon Anayasası'na göre, Atinalı tüm vatandaşlar halk meclislerinde yasa ve politika konularında oy kullanma hakkına ve jüri üyeliğine sahipti, ancak sadece en yüksek üç sınıf vatandaş seçimlerde oy kullanabiliyordu. Aynı şekilde, en düşük dört sınıf Atinalı vatandaş (doğum yerine zenginlik ve mülklerinin boyutuna göre belirlenen) Solon'un reformlarıyla kamu görevinde bulunma hakkına sahip değildi. Bu nedenle, Ephorların seçimi, Atina'daki Solon reformlarından yaklaşık 180 yıl önce gerçekleşti.

Seçmenlik konuları, özellikle azınlık grupları için seçmenlik konuları, seçim tarihini etkilemiştir. Erkekler, Kuzey Amerika, Avrupa'da ve Osmanlı'da egemen kültürel grup olarak genellikle seçmenleri domine etti ve birçok ülkede hâlâ bu şekilde devam etmektedir. Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri ve Osmanlı İmparatorluğu gibi ülkelerdeki ilk dönem seçimler, genellikle toprak sahibi veya üst sınıf erkekler tarafından domine edilmiştir. Bununla birlikte, 1920 yılına gelindiğinde ise tüm Batı Avrupa, Türkiye ve Kuzey Amerika demokrasilerinde evrensel erkek seçme hakkı sağlanmıştır ve birçok ülke kadınların seçme hakkını düşünmeye başlamıştır. Yasal olarak yetişkin erkekler için evrensel seçme hakkı olmasına rağmen, bazen adil seçime erişimi engellemek için siyasi engeller örülmüştür.

Düzenlenme
Seçimler çeşitli siyasi, kurumsal ve kurumsal ortamlarda düzenlenir. Birçok ülke, hükümetlerinde görev yapmak üzere insanları seçmek için seçimler düzenler, ancak diğer türden organizasyonlar da seçimler düzenler. Örneğin, birçok şirket, yönetim kurulu seçmek için hissedarlar arasında seçimler düzenler ve bu seçimler genellikle şirket yasası tarafından zorunlu kılınır. Birçok yerde, hükümete yapılan bir seçim genellikle zaten bir siyasi parti içinde bir ön seçimi kazanmış kişiler arasında bir yarışma olarak gerçekleşir. Şirketler ve diğer organizasyonlar içindeki seçimler genellikle hükümet seçimlerine benzer yöntemler ve kurallar kullanır.

Cumhuriyet dönemi Türkiye'de, millî iradeyi, dürüst bir şekilde yansıtabilecek ve çok partili hayata yol açabilecek ilk seçim kanunu, 16 Şubat 1950 tarihli ve 5545 sayılı Milletvekilleri Seçimi Kanunu'dur. Bu kanuna göre, 14 Mayıs 1950'deki seçimle tek parti iktidarından, çoğulcu demokrasiye geçildi. 1954 ve 1957 seçimleri de aynı şekilde ve çoğunluk sistemine göre yapıldı. 1961 Anayasası, seçme ve seçilme hakkı ve bunların teminat altına alınması için temel ilkeleri koydu. Türkiye tarihinde ilk defa seçimlerin, serbest, eşit, gizli, tek dereceli genel oy (gizli oy), açık tasnif ve döküm esasına göre yapılacağı garanti altına alınmış olundu.

Seçmenler

Oy hakkı
Kimlerin oy kullanabileceği meselesi, seçimlerde merkezi bir konudur. Seçmenler genellikle tüm nüfusu içermez; örneğin birçok ülke reşit yaşın altındakilerin oy kullanmasını yasaklar. Tüm yargı alanları, oy kullanmak için bir asgari yaş gerektirir.

Avustralya'da, yerli halk olan Aborjinler oy kullanma hakkını ancak 1962 yılında aldı ve 2010 yılında federal hükümet, 3 yıl veya daha uzun süre hapis cezası alan mahkumların oy kullanma haklarını kaldırdı (bunların büyük bir bölümü Aborjin Avustralyalılardı).

Suffrage genellikle ülkenin vatandaşlarına aittir, ancak daha fazla sınırlamalar da getirilebilir.

Ancak, Avrupa Birliği'nde, rastgele bir kişi belediye seçimlerinde oy kullanabilir; belediyede yaşayıp AB vatandaşı olması yeterlidir; ikamet ettiği ülkenin vatandaşlığı gerekli değildir.

Bazı ülkelerde oy kullanmak yasalarla zorunlu tutulmaktadır. Uygun seçmenler, oy kullanmama durumunda para cezası gibi yaptırımlara tabi tutulabilir. Batı Avustralya'da, ilk kez oy kullanmama suçu işleyenler için verilen ceza 20.00 dolar para cezasıdır; suçlu önceden oy kullanmayı reddetmişse ceza 50.00 dolara yükselir.

Türkiye'de ise 1908'de İntihab-ı Mebusan seçim kanunu çıktı. Buna göre, iki dereceli, servet ve çoğunluk esası getirildi. İlk defa siyasi partiler bu seçimde mücadeleye girdi. İstiklal Savaşı sırasında ilki, (23 Nisan 1920 toplantısı için) 19 Mart 1920'de; ikincisi ise 1923'te yapılan iki seçim vardır. Servet esası kalkmış ve seçmen yaşı 18'e inmişti. 1927, 1931, 1935, 1939, 1943, 1946, 1950, 1954 ve 1957 genel seçimleri yapıldı. İlk dördü İntihab-ı Mebusan Kanununa göredir. 5 Aralık 1934'te 2598 sayılı kanunla kadınlara da seçme ve seçilme hakkı verildi. Seçmen yaşı 22 oldu. Günümüze oy kullanma yaşı 18 olarak belirlenmiştir.

Oy veren nüfus
Tarihsel olarak, seçilebilir seçmen sayısı, yani seçmen kitlesi, ayrıcalıklı erkek grupları veya aristokratlar ve bir şehrin erkekleri gibi toplulukların veya toplumların boyutu kadar küçüktü.

Kent dışındaki burjuva vatandaş haklarına sahip insan sayısının artmasıyla, vatandaş teriminin genişlemesiyle, seçmen kitlesi binlerin ötesinde sayılara ulaştı. Yüz binlerce seçmenden oluşan seçimler, Roma Cumhuriyeti'nin son on yılında ortaya çıktı; Roma dışındaki vatandaşlara 90 MÖ Lex Julia ile oy hakkı verilerek 910,000 seçmenli bir seçmen kitlesi oluşturuldu ve 70 MÖ'de tahmini maksimum %10 oy katılımıyla gerçekleşti, bu boyut olarak yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk seçimleriyle karşılaştırılabilir. Aynı zamanda Büyük Britanya Krallığı, 1780 yılında yaklaşık 214,000 seçmeni vardı, nüfusun yalnızca %3'ü.

Seçilenler
Temsilci demokrasi, siyasi makamlar için aday gösterme sürecini yönetmek için bir prosedür gerektirir. Birçok durumda, makam için aday gösterme, organize siyasi partilerde önseçim süreçleri aracılığıyla gerçekleşir.

Partisiz sistemler, aday gösterme konusunda partizan sistemlerden farklı olma eğilimindedir. Bir tür partisiz demokrasi olan doğrudan demokraside, uygun olan herhangi bir kişi aday gösterilebilir. Seçimler antik Atina, Roma'da ve papaların ile Kutsal Roma imparatorlarının seçimlerinde kullanılsa da, çağdaş dünyadaki seçimlerin kökenleri, 17. yüzyılda Avrupa ve Kuzey Amerika'da temsilci hükümetin kademeli olarak ortaya çıkmasına dayanır. Bazı sistemlerde hiçbir aday gösterme yapılmazken, seçmenlerin, yargı yetkisindeki kişileri belirli bir yaş gereksinimi gibi bazı istisnalar dışında herhangi bir kişiyi seçebileceği söz konusudur. Bu tür durumlarda, seçmen üyelerinin tüm uygun kişileri tanımasının (veya hatta mümkün olmasının) gerekliliği yoktur, ancak böyle sistemler, potansiyel seçilenler arasında bazı birinci elden tanışıklığın var olabilmesi için daha büyük coğrafi seviyelerde dolaylı seçimleri içerebilir.

Electoral systems

Seçim sistemleri, oyları siyasi bir karara dönüştüren ayrıntılı anayasal düzenlemeler ve oy verme sistemleridir.

İlk adım, seçmenlerin oy pusulalarını atmalarıdır; bunlar basit tek tercihli oy pusulaları olabileceği gibi, çoklu tercih veya sıralı oy pusulaları gibi diğer türler de kullanılabilir. Ardından oylar toplanır, bunun için çeşitli oy sayma sistemleri kullanılabilir ve oy verme sistemi sonucu sayıya göre belirler. Çoğu sistem genellikle orantısal, çoğunlukçu veya karma olarak kategorilendirilebilir. Orantısal sistemler arasında en yaygın kullanılanlar parti listesi orantılı temsil sistemleridir; çoğunlukçu sistemler arasında ise tek adayın kazandığı ilk geçerli oyu alan (tek kazananlık çok tercihli oy) sistemler ve farklı çoğunluk oylama yöntemleri (geniş çapta kullanılan iki tur sistemi gibi) bulunur. Karma sistemler ise genellikle orantısal ve çoğunlukçu yöntemlerin öğelerini birleştirir ve bazıları tipik olarak sonuçları öncekine daha yakın (karışık üye orantılı) veya diğerine daha yakın (paralel oy kullanımı gibi) sonuçlar üretebilir.

Birçok ülkede, onay oylaması, tek aktarma oy kullanımı, anında koşullu oy kullanımı veya bir Condorcet yöntemi gibi sistemleri savunan seçim reformu hareketleri bulunmaktadır; bu yöntemler, daha önemli seçimler hala daha geleneksel sayma yöntemlerini kullanan bazı ülkelerde, daha küçük seçimlerde de popülerlik kazanmaktadır.

Açıklık ve sorumluluk genellikle demokratik bir sistemin temel taşları olarak kabul edilse de, bir oy kullanma eylemi ve bir seçmenin oy pusulasının içeriği genellikle önemli bir istisna olabilir. Gizli oy, nispeten modern bir gelişme olmasına rağmen, şimdi çoğu özgür ve adil seçimlerde kritik olarak kabul edilir çünkü baskınlığın etkinliğini sınırlar.

Kampanya

Seçimler yapıldığında, siyasetçiler ve destekçileri, kampanyalar adı verilen süreçlerde seçmenlerin oyları için doğrudan yarışarak politikaları etkilemeye çalışırlar. Bir kampanyanın destekçileri ya resmi olarak örgütlenmiş ya da gevşek bir şekilde bağlı olabilir ve sıkça kampanya reklamlarından yararlanırlar. Siyaset bilimcilerinin genellikle siyasi tahmin yöntemleri aracılığıyla seçimleri öngörmeye çalışmaları yaygındır.

En pahalı seçim kampanyası, 2012 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimine harcanan 7 milyar ABD doları ile gerçekleşti ve bunu 2014 Hindistan genel seçimine harcanan 5 milyar ABD doları izledi.

Seçim tarihi
Demokrasinin doğası, seçilmiş yetkililerin halka karşı sorumlu olmaları gerektiği ve görevde devam edebilmek için belirli aralıklarla seçmenlerin onayını aramaları gerektiği gerçeğidir. Bu nedenle, çoğu demokratik anayasa, seçimlerin sabit ve düzenli aralıklarla yapılmasını öngörür. Amerika Birleşik Devletleri'nde halka açık görevler için seçimler genellikle çoğu eyalette iki ila altı yılda bir yapılırken, federal düzeyde de benzer şekilde yapılır; ancak seçilmiş yargı pozisyonları gibi istisnalar da daha uzun süreli olabilir. Farklı birçok takvim düzenlemesi bulunmaktadır. Örneğin, İrlanda Cumhurbaşkanı her yedi yılda bir, Rusya Devlet Başkanı ve Finlandiya Cumhurbaşkanı her altı yılda bir, Fransa Cumhurbaşkanı her beş yılda bir, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ise her dört yılda bir seçilir.

Önceden belirlenmiş veya sabit seçim tarihlerinin avantajı adil ve öngörülebilir olmalarıdır. Ancak bu tarihler kampanyaların uzun sürmesine ve yasama organının dağıtılmasını (parlamento sistemi) daha sorunlu hale getirebilir, çünkü tarih uygun düşmeyebilir (örneğin savaşın patlak verdiği bir zamanda). Diğer ülkeler (örneğin Birleşik Krallık) sadece görevde kalma süresini belirler ve yürütme yetkili olduğu zamanı bu sınırlar içinde belirler. Uygulamada, bu durum hükümetin görev süresinin neredeyse tamamında iktidarda kalmasını ve genellikle kendi çıkarlarına en uygun olan bir seçim tarihi belirlemesini sağlar (bir güvensizlik oyu gibi özel durumlar olmadıkça). Bu hesaplama, kamuoyu yoklamalarındaki performansı ve çoğunluğunun büyüklüğü gibi birçok değişkene dayanır.

Dönemsel seçimler, bir organın tüm temsilcilerinin seçildiği ancak bu seçimlerin aynı anda değil, belli bir süre zarfında gerçekleştiği seçimlerdir. Örnekler arasında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki başkanlık önseçimleri, Avrupa Parlamentosu seçimleri (çeşitli üye devletlerdeki farklı seçim yasaları nedeniyle aynı haftanın farklı günlerinde yapılır) ve lojistik nedenlerle Lübnan ve Hindistan'daki genel seçimler bulunur. Roma Cumhuriyeti Yasama Meclislerindeki oy verme prosedürleri de klasik bir örnektir.

Dönemsel seçimlerde, seçmenler önceki seçmenlerin tercihlerine dair bilgi sahibidir. İlk seçimlerde birçok umut vadeden aday olabilirken, son turlarda genellikle bir galip üzerinde uzlaşma sağlanır. Günümüz hızlı iletişim bağlamında, adaylar kaynakları büyük ölçüde ilk aşamalarda güçlü bir şekilde rekabet etmek için harcayabilirler, çünkü bu aşamalar son aşamaların tepkisini etkiler.

Demokratik olmayan seçimler

Zayıf hukuk devletine sahip birçok ülkede, seçimlerin uluslararası "özgür ve adil" standartları karşılamamasının en yaygın nedeni, mevcut hükümetin müdahalesidir. Diktatörler, popüler görüşün aleyhinde olsa bile iktidarda kalmak için yürütme organının yetkilerini (polis, sıkıyönetim, sansür, seçim mekanizmasının fiziksel uygulaması vb.) kullanabilirler. Yasama organındaki belirli bir fraksiyon üyeleri, çoğunluğun veya üstün çoğunluğun gücünü (ceza yasalarının geçirilmesi ve seçim mekanizmalarının, dahil olma kriterleri ve seçim bölgelerinin tanımlanması gibi) kullanarak, seçim nedeniyle gücün rakip bir fraksiyona kaymasını engelleyebilirler.

Sivil toplum kuruluşları da seçimlere fiziksel güç, sözlü tehdit veya dolandırıcılık yoluyla müdahale edebilir, bu da oy kullanmanın veya saymanın yanlış yapılmasına neden olabilir. Seçim sahtekarlığını izlemek ve en aza indirmek, özgür ve adil seçim geleneğine sahip ülkelerde sürekli bir görevdir. Bir seçimi "özgür ve adil" yapmaktan alıkoyan sorunlar çeşitli şekillerde ortaya çıkar.

Bilinçli seçmen eksikliği
Halk, basın özgürlüğünün eksikliği nedeniyle konularda veya adaylarda yeterince bilgi sahibi olmayabilir; basının devlet veya şirket kontrolü nedeniyle tarafsız olmaması veya haberlere ve siyasi medyaya erişim eksikliği nedeniyle. Düşünce özgürlüğü, belirli görüşleri veya devlet propagandasını desteklemek amacıyla devlet tarafından sınırlandırılabilir.

Adil olmayan kurallar
Seçimin yapısının belirli bir kesimi veya adayı desteklemek amacıyla değiştirilebileceği bazı yollar arasında gerrymandering, muhalefet adaylarının seçilme hakkının engellenmesi, gereksiz yüksek adaylık kısıtlamaları (örneğin oy pusulası erişim kuralları) ve seçim başarısı için eşikleri manipüle etmek yer alır. Sık sık seçimler düzenlemek, seçmenlerin yorgunluğuna yol açabilir.

Kampanyalara müdahale
İktidarda olanlar, adayları tutuklayabilir veya suikast düzenleyebilir, seçim kampanyalarını bastırabilir veya kampanyayı suç olarak nitelendirebilir, kampanya merkezlerini kapatabilir, kampanya çalışanlarını taciz edebilir veya dövebilir veya şiddetle seçmenleri sindirebilir. Yabancı ülkelerin seçimlere müdahalesi de gerçekleşebilir; örneğin Amerika Birleşik Devletleri 1946 ile 2000 yılları arasında 81 seçimde, Rusya/SSCB ise 36 seçimde müdahalede bulunmuştur. 2018 yılında, yanıltıcı bilgiler kullanılarak gerçekleştirilen en yoğun müdahaleler Çin'in Tayvan'a ve Rusya'nın Letonya'ya yönelikti; bu müdahaleleri iddialara göre Bahreyn, Katar, Macaristan ve Türkiye izledi.

Seçim mekanizmasına müdahale
Bu durum, seçmen talimatlarını sahteleyerek, gizli oylama ihlali, sahte oy pusulaları, oy verme makinelerini manipüle etmek, meşru oy pusulalarını imha etmek, seçmen baskısı, seçmen kaydı sahtekarlığı, seçmen ikametini onaylamamak, sonuçların sahtekarca tabloya geçirilmesi ve oy verme yerlerinde fiziksel güç veya sözlü tehdit kullanımını içerebilir. Diğer örnekler arasında adayların koşmamasını sağlamak yer alır, bununla siyahmail, rüşvet, tehdit veya fiziksel şiddet yoluyla yapılabilir.

Sahte seçim
Sahte seçim veya göstermelik seçim, yalnızca gösteriş amacıyla düzenlenen bir seçimdir; yani, seçimde herhangi bir önemli siyasi tercih veya sonuçlara gerçek etkisi olmadan yapılır.

Sahte seçimler, genellikle halkın meşruiyet görüntüsünü sahte bir şekilde sunma ihtiyacı duyan diktatöryal rejimlerde sıkça görülen bir durumdur. Yayınlanan sonuçlar genellikle neredeyse %100 seçmen katılımını ve destek oranlarını (genellikle en az %80 ve birçok durumda neredeyse %100) gösterir; bu destek ya iktidardaki siyasi partiye veya referandum seçeneğine yöneliktir. Diktatöryal rejimler ayrıca, demokratik ülkelerde elde edilebilecek sonuçları taklit eden sonuçlar elde etmek için sahte seçimler düzenleyebilirler.

Sahte seçimlerde yalnızca hükümet onaylı bir adayın aday olmasına izin verilirken, muhalefet adaylarına izin verilmez; ya da muhalefet adayları, seçimden önce sahte suçlamalarla (veya hiçbir suçlama olmaksızın) tutuklanır ve aday olmaları engellenir.

Bazı durumlarda, oy pusulaları yalnızca bir "evet" seçeneği içerebilir veya basit bir "evet veya hayır" sorusu durumunda, güvenlik güçleri "hayır" seçeneğini tercih edenleri sıkıştırarak "evet" seçeneğini seçmeleri konusunda teşvik edebilir. Diğer durumlarda oy kullananlar pasaportlarına damga alırken, oy kullanmayanlar zulme uğrar.

Sahte seçimler zaman zaman iktidardaki partiye karşı ters tepebilir, özellikle rejim kendilerinin baskı veya hile olmadan kazanabilecek kadar popüler olduklarına inanıyorsa. Bunu en iyi örnekleyen durum, 1990 Myanmar genel seçimleriydi. Hükümet destekli Ulusal Birlik Partisi, muhalefetin Ulusal Demokrasi Ligi tarafından ezici bir mağlubiyet yaşadı ve sonuçlar dolayısıyla iptal edildi.

Sahte seçimlere örnekler arasında İran İslam Cumhuriyeti seçimleri, Faşist İtalya'daki 1929 ve 1934 seçimleri, Japonya'daki 1942 genel seçimi, Nazi Almanyası, Doğu Almanya, Estonya, Letonya ve Litvanya'nın Sovyet işgalini meşrulaştırmak için yapılan 1940 "Halk Parlamentoları" seçimleri, Portekiz'deki 1928, 1935, 1942, 1949, 1951 ve 1958 seçimleri, Kazakistan'daki 1991 ve 2019 cumhurbaşkanlığı seçimleri, Türkmenistan seçimleri, 1993 yılından beri yapılan Azerbaycan seçimleri, Venezuela seçimleri, Belarus'ta yapılan tüm seçimler, Kuzey Kore'deki seçimler, Mısır seçimleri, Saddam Hüseyin'in 1995 ve 2002 cumhurbaşkanlığı seçimleri bulunur.

Meksika'da, 1929'dan 1982'ye kadar olan tüm cumhurbaşkanlığı seçimleri sahte seçimler olarak kabul edilir. Bu dönemde Kurumsal Devrimci Parti (PRI) ve öncülerinin, ciddi bir muhalefet olmadan ülkede fiili tek parti sistemiyle yönettiği ve bu dönemdeki tüm cumhurbaşkanlığı seçimlerini oyların %70'in üzerinde alarak kazandığı düşünülmektedir. Modern Meksika tarihindeki ilk ciddi rekabetçi cumhurbaşkanlığı seçimi 1988'de oldu, bu seçimde ilk kez PRI adayı iki güçlü muhalefet adayıyla karşı karşıya geldi, ancak hükümetin sonucu manipüle ettiği düşünülmektedir. İlk adil seçim 1994 yılında yapıldı, ancak muhalefet 2000 yılına kadar zafer kazanamadı.

Rejim tarafından muhalefet bastırılması, seçmenlerin zorlaması, oy hileleri, seçmen sayısından daha fazla oy alındığının raporlanması, açıkça yalan söyleme veya bu faktörlerin bir kombinasyonu aracılığıyla önceden belirlenmiş bir sonuca ulaşılması sağlanır.

Diğer bir örnekte, Liberya'da Charles D. B. King adlı liderin 1927 genel seçimlerinde 234,000 oy alarak kazandığı bildirildi, bu "çoğunluk", uygun seçmen sayısından on beş kat daha fazlaydı.

Aristokratik seçimler
Akademisyenler, modern liberal demokrasilerde seçimlerin baskın olduğunu savunurlar; ancak aslında bu seçimlerin her bir vatandaşa kamu görevini eşit bir şekilde alma şansını reddeden aristokratik seçim mekanizmaları olduğunu iddia ederler. Bu tür görüşler, Antik Yunan'dan bu yana, Aristoteles'in zamanından beri ifade edilmektedir. Fransız siyaset bilimci Bernard Manin'e göre, seçimlerin eşitsizlikçi niteliği dört faktörden kaynaklanmaktadır: adayların seçmenler tarafından eşitsiz muamelesi, seçim için gereken aday ayrımı, belirginlik tarafından sağlanan bilişsel avantaj ve bilgiyi yayma maliyetleri. Bu dört faktör, adayların seçmenlerin kısmi kalite ve sosyal belirginlik standartlarına dayalı olarak değerlendirilmesine neden olur (örneğin, cilt rengi ve iyi görünüş gibi). Bu, aday havuzlarında kendi kendini seçim yönündeki önyargılara yol açar, çünkü seçmenlerin tarafsız standartları ve siyasi profilini yükseltmenin getirdiği maliyetler (giriş engelleri) vardır. Sonuç olarak, adayların seçimi, gerçekte veya kültürel bir bağlam içinde algılanan üstün niteliklere sahip ve temsil etmeleri gereken seçmenlerle nesnel olarak farklı olan adayların seçimidir.

Ayrıca, kanıtlar, temsilcilerin seçilmesi kavramının başlangıçta demokrasiden farklı olarak düşünüldüğünü göstermektedir. 18. yüzyıldan önce, Batı Avrupa'da bazı toplumlar yöneticileri seçmek için kura çekmeyi bir yöntem olarak kullanmıştır; bu yöntem, o dönemdeki demokrasi anlayışına uygun olarak sıradan vatandaşların gücü kullanmasını sağlamıştır. Ancak, meşru bir hükümetin neyin içerdiği fikri 18. yüzyılda değişmeye başladı, özellikle aydınlanmanın yükselmesiyle birlikte. Bu noktadan itibaren, yöneticileri seçmek için bir mekanizma olarak kura çekme ilgi görmemeye başladı. Öte yandan, seçimler kitlelerin tekrarlayan şekilde popüler onaylarını ifade etmenin bir yolu olarak görülmeye başlandı, bu da seçim sürecinin günümüze kadar zaferini getirdi.

Bu tür seçimleri açık ve eşitlikçi olarak algılama yanılsaması, içsel olarak böyle olmadıklarında çağdaş yönetimdeki sorunların kök nedeni olabilir. Bu görüşü destekleyenler, modern seçim sisteminin asla sıradan vatandaşlara güç kullanma fırsatı vermek için tasarlanmadığını, sadece yönetenlere onay verme hakkını önceliklendirdiğini savunur. Bu nedenle, modern seçim sistemleri tarafından seçilen temsilcilerin çok kopuk, tepkisiz ve elit hizmeti sağlama odaklı olduğunu ileri sürerler. Bu sorunla başa çıkmak için, çeşitli bilim insanları demokrasinin alternatif modellerini önermiştir, bunların birçoğu sortition temelli seçim mekanizmalarına dönüşü içermektedir. Hangi ölçüde sortition'un hükümdar seçiminde baskın bir yöntem olması gerektiği veya seçim temsili ile hibrit bir şekilde kullanılması gerektiği, hala tartışma konusudur.

Kaynakça

Bilbiyografya

 Arrow, Kenneth J. 1963. Social Choice and Individual Values. 2nd ed. New Haven, CT: Yale University Press.
 Benoit, Jean-Pierre and Lewis A. Kornhauser. 1994. "Social Choice in a Representative Democracy". American Political Science Review 88.1: 185–192.
 Corrado Maria, Daclon. 2004. US Elections and War On Terrorism – Interview With Professor Massimo Teodori Analisi Difesa, n. 50
 Farquharson, Robin. 1969. A Theory of Voting. New Haven, CT: Yale University Press.
 Mueller, Dennis C. 1996. Constitutional Democracy. Oxford: Oxford University Press.
 Owen, Bernard, 2002. "Le système électoral et son effet sur la représentation parlementaire des partis: le cas européen", LGDJ;
 Riker, William. 1980. Liberalism Against Populism: A Confrontation Between the Theory of Democracy and the Theory of Social Choice. Prospect Heights, IL: Waveland Press.
 Thompson, Dennis F. 2004. Just Elections: Creating a Fair Electoral Process in the U.S. Chicago: University of Chicago Press.
 Ware, Alan. 1987. Citizens, Parties and the State. Princeton: Princeton University Press.

Dış bağlantılar

Seçim sayıları

 PARLINE database on national parliaments. Results for all parliamentary elections since 1966
 "Psephos", archive of recent electoral data from 182 countries
 ElectionGuide.org — Worldwide Coverage of National-level Elections
 parties-and-elections.de: Database for all European elections since 1945
 Angus Reid Global Monitor: Election Tracker

Seçim organizasyonları

 ACE Electoral Knowledge Network — seçim ansiklopedisi ve seçim kurumları ve kuruluşlarından oluşan bir konsorsiyumdan ilgili kaynaklar.
 International Foundation for Electoral Systems
 International Institute for Democracy and Electoral Assistance
 European Conferences of Electoral Management Bodies (Council of Europe)
 OSCE Office for Democratic Institutions and Human Rights (ODIHR)
 European Election Law Association (Eurela), 2008'de kapandı
 List of Local Elected Offices in the United States
 Caltech/ MIT Voting Technology Project

Seçim


Eobania vermiculata es una especie de gasterópodo pulmonado de la familia Helicidae común en España. Recibe diversos nombre vulgares como choneta, chanet, chona, mongeta, ripotella, rigatella o viñala.

Características
Mide de 21 a 35 mm de largo y de 14 a 25 mm de alto. La concha es robusta con el margen de la abertura (peristoma) prominente y blanco brillante. Tiene una coloración extremamente variable a base de colores crema a marrón oscuro, con frecuencia presenta jaspeado y bandas de color marrón más o menos marcadas que alternan con franjas blanquecinas, pero pueden faltar casi por completo.

Historia natural
Es una especie de distribución mediterránea que vive en cultivos, prados y zonas de vegetación arbustiva, donde se alimenta de vegetales. Es común entre las piedras de los ribazos, donde se refugia de la sequía.

Distribución
Habita en España (incluyendo las islas Baleares), Francia, Italia, península balcánica, principales islas del Mediterráneo y Ucrania (Crimea).

Referencias

Helicidae
Moluscos comestibles

Eobania vermiculata


Die Route nationale 178Bis, kurz N 178Bis oder RN 178Bis, war eine französische Nationalstraße.

Die Straße wurde 1862 zwischen Laval und der Nationalstraße 23Bis 10 Kilometer nördlich von Ancenis festgelegt. Der Abschnitt zwischen Pouancé und La Chapelle-Glain war Teil der Route stratégique 10. Die Straßenführung beinhaltete keine Kreuzung mit der Nationalstraße 178; daher blieb sie trotz ihrer Nummerierung eine eigenständige Nationalstraße, so wie alle auf die Routes stratégiques zurückgehenden Nationalstraßen. Die Gesamtlänge betrug 83 Kilometer. 1973 wurde der Abschnitt zwischen Laval und Pouancé ein Teil der neuen Führung der Nationalstraße 171. Der restliche Teil wurde abgestuft. 2006 erfolgte dann die Abstufung der von der N 171 übernommenen Trasse.

Weblinks
 Route nationale française 178Bis auf WikiSara (französisch)

178bis
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 178bis


Sam Ryder (Maldon, Inglaterra, Reino Unido, 1989) é um cantor e uma celebridade da internet britânico que irá representar o Reino Unido no Festival Eurovisão da Canção 2022.

Discografia

EPs
 The Sun's Gonna Rise (2021)

Singles
 "Set You Free" (2019)
 "Whirlwind" (2021)
 "Tiny Riot" (2021)
 "July" (2021)
 "More" (2021)
 "The Sun's Gonna Rise" (2021)
 "Space Man" (2021)

Cantores do Reino Unido
Participantes do Festival Eurovisão da Canção 2022

Sam Ryder


الجيش الشعبي الكوري ، هو جيش كوريا الشمالية، يُعد كيم جونغ أون القائد الأعلى للجيش الشعبي الكوري ورئيس لجنة الدفاع الوطني. الجيش الكوري يتكون من خمسة فروع: القوات البرية، القوات الجوية، القوات البحرية، فيلق المدفعية، قوات العمليات الخاصة.ويبلغ عدد الجنود قرابة المليون و2 ملايين في الاحتياط.

تبلغ النفقات العسكرية السنوية 3.5 مليارات دولار شاملة القوات المسلحة ونفقات الصواريخ.أي 25% من ميزانية الدولة. تقول منظمة الأبحاث الأمريكية أن كوريا الشمالية قد يكون لها ثلاثة رؤوس صواريخ نووية أو أكثر، ويذكر أن الجيش الكوري الشمالي قد تحصل علي تصريح من القيادات العليا لقصف الولايات المتحدة الأمريكية نووياً لكنه لم يهجم إلى اليوم.

القدرات العسكرية

تمتلك كوريا الشمالية جيشا قوامه 1.2 مليون جندي، بالإضافة إلى 4.5 ملايين جندي في قوات الاحتياط، بينما تبلغ قيمة النفقات العسكرية السنوية 3.5 مليارات دولار، وهي تمثل نحو 25% من ميزانية الدولة، ويعتبر الجيش الكوري الشمالي رابع أكبر جيش في العالم من حيث عدد الجنود، ويتقلد الزعيم كيم جونغ أون منصب القائد الأعلى للجيش ورئيس لجنة الدفاع الوطني، ورغم العقوبات الدولية والتهديدات الأميركية تواصل بيونغ يانغ إجراء التجارب النووية، والسعي إلى تطوير صاروخ بالستي عابر للقارات، ففي عام 2016 ضاعفت عمليات إطلاق الصواريخ، وقامت لأول مرة بتجربتين نوويتين في عام واحد، وذلك منذ إطلاق تجربتها النووية الأولى عام 2006.

وحدات الجيش

القوات البرية

تعتبر الأكبر بين وحدات الجيش من حيث العدد، لكنها مجهزة بأسلحة تقليدية صغيرة وقديمة تعود إلى الحقبة السوفياتية.

القوات الجوية
لدى سلاح الجو الكوري الشمالي 1500 طائرة مقاتلة يعود معظمها إلى سبعينيات القرن الماضي، جميع الطائرات صينية وروسية الصنع، وأبرزها «سوخوي سو-25»، «ميل مي-26» و«ميغ 29» التي بنيت في السنوات الأخيرة من عمر الاتحاد السوفياتي.

القوات البحرية
تعتبر أصغر الوحدات العسكرية، لكن بيونغ يانغ تمتلك أسطول غواصات يعتبر أكبر سلاح غواصات في العالم من حيث العدد، إذ يبلغ عددها (100) مئة غواصة، وعلى الرغم من صغر حجم تلك الغواصات فإنها بالغة الخطورة، فبإمكان بعضها حمل صواريخ بالستية بمدى يصل إلى 1300 كلم، كما باستطاعتها أن تحمل رؤوسا نووية، وفي مايو/أيار 2015 أعلنت بيونغ يانغ أنها اختبرت إطلاق صاروخ بالستي من غواصة.

قوات المدفعية والعمليات الخاصة

تعتبر واحدة من أكثر الوحدات تهديدا في ترسانة كوريا الشمالية العسكرية، وتضم نحو 350 مدفعا من مدافع كوكسان عيار 170 ملم، بالإضافة إلى مئتي قاذفة للصواريخ المتعددة عيار 240 ملم، كما تضم 95 مدفعا ضخما.

الجيش الإلكتروني
يعتبر أحد أقوى الجيوش الإلكترونية في العالم، وكانت بيونغ يانغ قد شنت هجوما إلكترونيا على الولايات المتحدة في نهاية عام 2014، وقد تمكنت بفضل تلك الهجمات في الكشف عن معلومات عسكرية لصالحها.

الترسانة النووية
تملك كوريا الشمالية قدرات نووية كبيرة، وتعتقد أجهزة الاستخبارات في واشنطن وسول أن لدى بيونغ يانغ ما بين 10 و 16 سلاحا نوويا، وأكثر من ألف صاروخ. بالستي مختلفة المدى.

الأسلحة الكيميائية
لدى بيونغ يانغ مخزون هائل من الأسلحة الكيميائية، وقد هددت باستخدامه في أكثر من مرة ضد سول، ويعتبر ثالث مخزون من الأسلحة الكيميائية على مستوى العالم.

القنابل الإشعاعية
لم تفصح بيونغ يانغ عن حجم القنابل الإشعاعية التي تمتلكها، لكنها أعلنت في يناير/كانون الثاني 2016 عن نجاحها في إجراء تجربة لقنبلة هيدروجينية.

الصواريخ العابرة للقارات

رغم أن الحد الأدنى لمدى الصواريخ العابرة للقارات هو نحو 5500 كيلومتر فإن بيونغ يانغ تسعى إلى تطوير هذا النوع من الصواريخ بحيث يكون بعضها قادرا على قطع مسافة تصل إلى عشرة آلاف كيلومتر أو أكثر.

= مادة ليثيوم-6 ]
كشفت الأمم المتحدة أن كوريا الشمالية حاولت بيع مادة ليثيوم-6 التي تستخدم في صناعة التريتيوم ووقود القنابل الهيدروجينية، مما يعني أن بيونغ يانغ لديها وفرة من هذه المادة.

كما أعلنت كوريا الشمالية عن تطوير صواريخ ذات محركات تعمل بالوقود الصلب، ويمكن أن تبقى محفوظة حتى موعد إطلاقها.

الصواريخ البالستية
طورت بيونغ يانغ صواريخ «سكود» وصنعت صواريخ «نودونغ» و«تايبو دونغ 1» و«تايبو دونغ 2» وصاروخ موسودان، وبعض هذه الصواريخ لم تجرب عمليا، في حين البعض الآخر خضع لاختبارات فاشلة.

 تايبو دونغ-1: صاروخ بالستي متوسط المدى تم تطويره محليا بتعاون من الصين، يستخدم في إطلاق الأقمار الصناعية بخلاف النسخة الحربية البالغ مداها 2500 كلم والقادرة على حمل رأس نووي، يبلغ وزنه مئتي كيلوغرام، يتم توجيهه بالقصور الذاتي، ويمكن دمج نظام توجيه بالأقمار الصناعية.
 تايبو دونغ-2: صاروخ بالستي عابر للقارات، وهو النسخة الأحدث من صاروخ تايبو دونغ 1، يتوقع أن يصل مداه إلى ثمانية آلاف كيلومتر، وهو قادر على حمل رؤوس نووية، يبلغ وزنه خمسمئة كيلوغرام، وتشير تقارير إلى إمكانية وصول مداه إلى عشرة آلاف كيلومتر.
 موسودان بي أم 25: صاروخ بالستي متوسط المدى، يبلغ وزنه خمسمئة كيلوغرام، ويصل مداه إلى أربعة آلاف كيلومتر.
 هواسونغ-7: صاروخ بالستي قصير المدى، وهو مستنسخ من صواريخ سكود- دي الروسية، يبلغ وزنه ثلاثمئة كيلوغرام، ويصل مداه إلى ثمانمئة كيلومتر، يستطيع حمل رؤوس حربية تقليدية أو كيميائية أو عنقودية.
 نو دونغ-1: صاروخ بالستي متوسط المدى يعمل بالوقود السائل، يبلغ وزنه ثمانمئة كيلوغرام، ويصل مداه إلى 1300 كلم، يتم توجبه بالقصور الذاتي، تم إطلاق بضعة صواريخ منه في اختبارات الصواريخ الكورية الشمالية عام 2006.
 توشكا 02: صاروخ بالستي قصير المدى، يبلغ وزنه 485 كيلوغراما، يبلغ مداه من 140-160 كيلومترا، تم تصنيعه محليا، يستطيع حمل رأس حربي تقليدي أو كيميائي أو عنقودي، يتم توجيهه بالقصور الذاتي، مع وجود نظام تصحيح كهروبصري في المرحلة الأخيرة.

التجارب النووية

أكتوبر/تشرين الأول 2006: أجرت كوريا الشمالية أول تجربة نووية لها.

مايو/أيار 2009: أعلنت عن إجراء اختبارها النووي الثاني تحت الأرض، وجاء ذلك بعد شهر من المحادثات الدولية بشأن برنامج كوريا الشمالية النووي.

فبراير/شباط 2013: قامت بها بيونغ يانغ بثالث تجربة نووية لها تحت الأرض.

مايو/أيار 2015: قامت برابع تجربة نووية بعد إعادة تشغيل المفاعل النووي في يونغ بيون، حيث قامت باختبار إطلاق صاروخ من غواصة.

سبتمبر/أيلول 2016: فاجأت كوريا الشمالية العالم بإجراء خامس تجربة نووية لها، اعتبرتها جارتها الجنوبية الأقوى.

التجربة الهيدروجينية
أعلنت كوريا الشمالية في يناير/كانون الثاني 2016 أنها أجرت بنجاح أول تجربة لقنبلة هيدروجينية بإمكانياتها الذاتية، وباستخدام تقنياتها المحلية فقط، وأعلن جهاز المخابرات الكوري الجنوبي أن قوة التفجير النووي الكوري الشمالي بلغت 6.0 كيلوطن.

المنشآت الصاروخية
تمتلك كوريا الشمالية العديد من المنشآت الصاروخية هي منشأة موسودان ري، وتقع على الساحل الشرقي للبلاد جنوب مقاطعة هامغ يونغ الشمالية، وكانت المنطقة تعرف سابقا باسم تايبو دونغ، ومنها أخذت صواريخ تايبو دونغ اسمها.

وهناك منشأة : كيتا إيرونغ، وتقع بمقاطعة كانجوان على الحدود مع كوريا الجنوبية وتستخدم لحساب قاذفات الصواريخ قصيرة ومتوسطة المدى، ومنشأة كالجول-دونغ الواقعة بمقاطعة تشاجانغ' بالشمال مع الحدود مع الصين.

يضاف إليها منشأة كوسونغ بمقاطعة بيونجان الشمالية على الحدود مع الصين وتحتوي على صواريخ نو دونغ متوسطة المدى، ومنشأة أوكب يونغ-دونغ بمقاطعة كانج ون بالجنوب على الحدود مع كوريا الجنوبية ومنشأة بوندونج ري التي تعتبر أكبر المنشآت وتقع بالشمال على الساحل الغربي، وهي أكثر حداثة وتستخدم قاعدة لإطلاق الأقمار الصناعية.

وتوجد منشآت صاروخية أخرى ولكنها أصغر حجما وتقع في مناطق متفرقة، وتعمل منصات مخصصة لخدمة قاذفات الصواريخ المتحركة.

انظر أيضاً
 هواسونغ 10
 الحرب الكورية
 كوانغ ميونغ سونغ-4
 تاريخ كوريا الشمالية
 القوات الصاروخية الاستراتيجية (كوريا الشمالية)
 جسر اللاعودة

وصلات خارجية
 الجيش الكوري الشمالي يحدد الأهداف الأميركية التي سيقصفها

المراجع

أجنحة عسكرية لأحزاب سياسية
الجيش الكوري الشمالي
تاريخ حزب العمال الكوري (كوريا الشمالية)
جيوش حسب البلد
حزب العمال الكوري
صناديق تصفح آسيا
عسكرية كوريا الشمالية
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست عقد 1940

الجيش الشعبي الكوري


Vlad-Dragoș Aicoboae ()  un canotor român.

Carieră
A început canotajul la 17 ani, după ce a renunțat la handbal.

Primul rezultat notabil a venit odată cu prima participare la nivel internațional. Echipajul de patru rame fără cârmaci (Toader Andrei Gontaru, Marius Vasile Cozmiuc și Cosmin Răzvan Boguș) a cucerit medalia de aur la Campionatele Mondiale de Juniori din 2010.

Perechea de două rame fără cârmaci Aicoboae—Gontaru a obținut în 2011 o clasare pe cea mai înaltă treaptă a podiumului, în cadrul Campionatelor Mondiale de Juniori de la Eton (Marea Britanie).

În 2014, echipajul de patru rame format din Aicoboae, Gontaru, Cozmiuc și Adrian Damii a cucerit medalia de bronz la Campionatele Mondiale U23 desfășurate în Varese (Italia). Același echipaj a obținut locul 3 la Cupa Mondială din 2015, desfășurată la Lucerna (Elveția).

Perechea Aicoboae—Gontaru a mai câștigat o medalie de aur la dublu rame, în cadrul Campionatelor Mondiale U23 din 2015, desfășurate la Plovdiv în Bulgaria.

Echipajul masculin de patru rame fără cârmaci — Constantin Adam, Marius Vasile Cozmiuc, Toader Andrei Gontaru și Vlad Dragoș Aicoboae — s-a calificat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 în urma rezultatului înregistrat la Campionatele Mondiale de canotaj academic din 2015 de la Aiguebelette-le-Lac (Franța).

Palmares competițional

Note

Legături externe

  Vlad-Dragoș Aicoboae  la World Rowing

Oameni din Dorohoi
Canotori olimpici români
Sportivi români în viață
Canotori la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Canotori la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Vlad-Dragoș Aicoboae


HMAS Archer (P 86) was an  of the Royal Australian Navy (RAN).

Design and construction

The Attack class was ordered in 1964 to operate in Australian waters as patrol boats, replacing a variety of old patrol, search-and-rescue, and general-purpose craft. The design was developed based on lessons learned from the use of s for patrol duties off Borneo during the Indonesia-Malaysia Confrontation. Initially, nine boats were ordered for the RAN, with another five for Papua New Guinea's Australian-run coastal security force. Subsequently, another six ships were ordered which brought the class to 20 vessels. The class had a displacement of 100 tons at standard load and 146 tons at full load, were  in length overall, had a beam of , and draughts of  at standard load, and  at full load. Propulsion machinery consisted of two 16-cylinder Paxman YJCM diesel engines, which supplied  to the two propellers. The vessels could achieve a top speed of , and had a range of  at . The ship's company consisted of three officers and sixteen sailors. Main armament was a bow-mounted Bofors 40 mm gun, supplemented by two .50-calibre M2 Browning machine guns and various small arms. The ships were designed with as many commercial components as possible: the class were to operate in remote regions of Australia and New Guinea, and needed to be able to utilise locally available mechanical components.

Archer was built by Walkers Limited at Maryborough, Queensland, launched on 2 December 1967 and commissioned on 15 May 1968.

Operational history
Archer paid off on 21 October 1974. She was transferred to the Indonesian Navy and renamed Siliman, and was listed in Jane's Fighting Ships as still operational in 2011.

Citations

References

1967 ships
Ships built in Queensland
Attack-class patrol boats

HMAS Archer (P 86)


Virovitica-Podravina County (;  ; ) is a northern Slavonian county in Croatia. Its county seat is in Virovitica and it includes the area around the Drava river, hence the name Podravina. Other notable towns are Slatina and Orahovica.

Administrative division
Virovitica-Podravina County holds the following towns and districts:

Towns

Municipalities

Demographics

As of the 2011 census, the county had 84,836 residents. The population density is 42 people per km².

Ethnic Croats form the majority with 91.8% of the population, followed by Serbs at 6.0%.

Politics

Minority councils and representatives

Directly elected minority councils and representatives are tasked with consulting tasks for the local or regional authorities in which they are advocating for minority rights and interests, integration into public life and participation in the management of local affairs. At the 2023 Croatian national minorities councils and representatives elections Serbs of Croatia fulfilled legal requirements to elect 25 members minority council of the Virovitica-Podravina County while Albanians and Hungarians of Croatia were electing individual representatives. Some municipalities, towns or cities in the county elected their own local minority councils as well.

References

External links

Slavonia
Counties of Croatia

Virovitica-Podravina County


"Arquiescrita" () é um termo usado pelo filósofo francês Jacques Derrida em sua tentativa de reorientar a relação entre fala e escrita.

Derrida argumenta que, desde Platão, a fala sempre teve prioridade sobre a escrita. No Ocidente, a escrita fonética era considerada uma imitação secundária da fala, uma cópia pobre do ato vivo imediato da fala. Derrida argumenta que em séculos posteriores o filósofo Jean-Jacques Rousseau e o linguista Ferdinand de Saussure deram à escrita um papel secundário ou parasitário. No ensaio Platão's Pharmacy, de Derrida, ele procurou questionar essa priorização, primeiramente complicando os dois termos fala e escrita.

De acordo com Derrida, essa complicação é visível na palavra grega φάρμακον pharmakon, que significa "cura" e "veneno". Derrida observou que Platão argumentou que a escrita era "venenosa" para a memória, uma vez que a escrita é uma mera repetição, em comparação com a memória viva necessária para a fala. Derrida ressalta, no entanto, que, uma vez que tanto a fala quanto a escrita dependem da repetição, a duas não podem ser completamente distinguidas.

No neologismo arche-writing, "arche-" que significa "origem, princípio ou telos ", tenta ir além da simples divisão escrita/fala. Arche-escrita refere-se a um tipo de escrita que precede tanto a fala quanto a escrita. Derrida argumentou que a arquiescrita é, em certo sentido, linguagem, na medida em que já está lá antes de usá-la, já tem uma estrutura/gênese pré-dada, mas maleável, que é uma configuração semifixa de diferentes palavras e sintaxes. Essa fixidez é a escrita a que Derrida se refere, tal 'escrita' pode até ser vista em culturas que não empregam a escrita, pode ser vista em entalhes em uma corda ou barril, costumes fixos ou posicionamentos ao redor das áreas de convivência.

Escrita
Pós-estruturalismo
Filosofia da linguagem
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Diversidade)

Arquiescrita


Kosmos 2441, ruski elektrooptički izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je Persona (Persona br. 1).

Lansiran je 26. srpnja 2008. godine u 18:31 s kozmodroma Pljesecka s mjesta 43/4. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1b 11A14B. Orbita mu je 714 km u perigeju i 732 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 98,31°. Spacetrackov kataloški broj je 38101. COSPARova oznaka je 2012-012-A. Zemlju obilazi u 99,25 minuta.

Mase je veće od 7000 kg. Napaja se iz razmjestivih solarnih panela i baterija.

Iz misije je blok-I 14S54 vratio se u atmosferu.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Persona (Kvarts, 14F137) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2441


Montingen steht für:
 den Namen der französischen Gemeinde Montoy-Flanville im Département Moselle von 1915 bis 1918
 den Namen der französischen Gemeinde Montois-la-Montagne im Département Moselle von 1940 bis 1944
 Kurzbezeichnung für das belgische Doppeldorf Montenau-Iveldingen

Montingen


المكوك كلمة من الجذر [مكك] وله عدة معاني لغوية واصطلاحية.

في اللغة
يقال مَكَّ الفصيل  ما في ضَرع أُمه يَمُكُّه مَكّاً وامْتَكَّه وتَمَكَّكَه ومَكْمَكَهُ: امْتَص جميع ما فيه وشربه كله. والمَكُّ: الازدحام. ومَكَّهُ يَمُكُّه مَكّاً: أَهلكه.  والمكوك: طاس يُشْرَبُ به،  والمكوك: مكيال، والجمع مكاكيك ومَكاكِيّ وهو صاع ونصف

في الاصطلاح
وقد جاء في صحيح مسلم:
حدثنا عُبَيْدُ اللهِ بْنُ مُعَاذٍ، حدثنا أَبِي، ح، وحدثنا محمد بن الْمُثَنَّى، حدثنا عبد الرَّحْمَنِ يعني ابن مَهْدِيٍّ قالا: حدثنا شُعْبَةُ، عن عبد اللهِ بن عبد اللهِ بن جَبْرٍ، قال: سمعت أَنَسًا، يقول: «كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَغْتَسِلُ بِخَمْسِ مَكَاكِيكَ وَيَتَوَضَّأُ بِمَكُّوكٍ» وقال ابن الْمُثَنَّى: بِخَمْسِ مَكَاكِيَّ، وقال ابن مُعَاذٍ، عن عبد اللهِ بن عبد اللهِ ولم يَذْكُرِ ابن جَبْرٍ

قال أبو عبيدٍ: هو صاعان ونصف وعند الحنفيّة والمالكيّة: هو صاع ونصف.

وبالتالي فهو يعادل عند الحنفية 4.89 لترا وعند غيرهم 4.125 لترا بناء على اختلافهم في مقدار المد

في النسيج والخياطة

في النسيج

المكوك أداة تستخدم في قطاع النسيج لتمرير خيط اللحمة، حيث يقذف المكوك فيمر ذهابا وإيابا عبر السقيفة بين خيوط السدى.

في الخياطة

أما في ما يخص آلات الخياطة فالمكوك هو قطعة معدنية تحمل بكرة خيط سفلى، يلتقط المكوك الخيط العلوي الذي نزلت به الإبرة بواسطة لسان خاص، ويوسع الحلقة ويتتبعها حول البكرة حيث يلفه على الخيط السفلي وكل ذلك ينتج  بتأرجحه بحركات ترددية أثناء التشغيل وفقًا لمبدأ البندول.

في الفضاء

المكوك مركبة فضائية تدور حول الأرض تُطلق من قاعدة وتعود إلى الأرض إذ يمكن إعادة استخدامها لمرة أخرى.

ملاحظات

المراجع

مكاييل شرعية

مكوك


Haniya Yutaka (, eigentlich Hannya Yutaka (般若 豊); * 1. Januar 1910 auf Taiwan; † 19. Februar 1997) war ein japanischer Schriftsteller.

Der als Nachkomme einer Samurai-Familie geborene Haniya war von Kindheit an kränklich. Er neigte zunächst dem Anarchismus zu, trat dann aber 1927 der Kommunistischen Partei Japans bei, deren Beauftragter für Landwirtschaft er wurde. Nach einer Haftstrafe 1932–33 zog er sich von der Politik zurück und widmete sich ganz der Literatur.

Nach dem Zweiten Weltkrieg gründete er die Literaturzeitschrift Kindai Bungaku, in der er u. a. Werke von Abe Kōbō und seinen ersten Roman Shirei (Totengeister) veröffentlichte. In den 1950er- und 1960er-Jahren hatte er als Vertreter des Existentialismus großen Einfluss auf die jungen Intellektuellen in Japan. 1960 erschien Genshi no naka no seiji (Politik der Illusionen). 1971 erhielt er für die Erzählungssammlung Yami no naka no kuroi uma (Schwarze Pferde in der Dunkelheit) den Tanizaki-Jun'ichirō-Preis. Für den Roman Shirei erhielt er 1976 den Nihon Bungaku Taishō (Großer Preis für Japanische Literatur). Eine neunzehnbändige Gesamtausgabe seiner Werke erschien ab 1998.

Quellen
 S. Noma (Hrsg.): Haniya Yutaka. In: Japan. An Illustrated Encyclopedia. Kodansha, 1993, ISBN 4-06-205938-X, S. 499.
 John Scott Miller: Historical dictionary of modern Japanese literature and theater, Scarecrow Press, 2009, ISBN 9780810858107, S. 30.

Autor
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1910
Gestorben 1997
Mann

Haniya Yutaka


Danske flødeisfabrikanter har der gennem historien været flere end 150 samtidige af, men i dag er størstedelen koncentreret om få multinationale selskaber, hvor en del af fremstillingen foregår i udlandet. Foruden Premier Is med Mejerigaarden i Thisted, er en del mindre fabrikanter dog forsat aktive med produktion i Danmark, primært en række mejerier, der både markedsfører eget varemærke (brand) eller producerer for andre varemærkeindehavere, for eksempel Irma. Desuden findes gård-produktion fra gårdmejerier samt isbarer med egen produktion.

Historie
Is som nydelse kan dateres helt tilbage til romertiden, hvor den italienske sorbetis skulle være opstået. Også opdagelsesrejsende Marco Polo siges at have hjembragt en opskrift på sorbet fra Mellemøsten. Sorbetto er det italienske navn, sherbert er den amerikansk form, som blev anvendt af danske isfabrikanter i midten af 1900-tallet. Den første egentlige flødeisfabrik (Ice cream factory) etableres i Boston, USA, i 1862.

Moderne dansk ishistorie begynder allerede få år senere, i 1870, hvor konditoriet La Glace i København åbner med et sortiment der både indeholder sorbet og parfait. I 1904 introduceres isvaflen på verdensudstillingen i Saint Louis, USA. Den første egentlige dansk iscremefabrik etableres i 1914 under navnet Amerikansk Ice Cream Fryseri, senere kendt som Hellerup Is. Isbaren (Ice Bar), forløberen for ispinden, blev patenteret i USA, 1922, af danskeren Cristian K. Nielson – det var en firkantet vaniljeis overtrukket med chokolade, markedsført som Eskimo Pie. 1922 er også året, hvor Hans Hansen grundlægger et ismejeri i Hillerød, der senere skifter navn til Frederiksborg Is. Ispinden opfindes og patenteres året efter i USA, som flødeisbar-med-pind. I 1927 grundlægges Premiere Is i Esbjerg, senere kendt som Premier Is. Samme år stiftes Foreningen Dansk Fløde Is, en branchesammenslutningen der i dag kendes under navnet Dansk Isindustri. Den danske maskinfabrik Gram, der har specialiseret sig i køleanlæg til mejerier, tager i 1965 patent på en roterende ispindemaskine, der muliggør masseproduktion af ispinde, og Premier Is lancerer serien Luksus Lyn Stang, firkantede ispinde indpakket i aluminiumsfolie. Antallet af isfabrikker i Danmark siges at nå op på op på 162 i 1936, det højeste antal nogensinde.

Efter krigen grundlægges Frisko Flødeis i 1946, der godt et årti senere, i 1959 fusionerer med Kildegaard Fløde-Is som Frisko Kildegaard. Allerede året efter opkøbes det af den multinationale gigant Unilever, som omdøber det til Frisko Is. Den udenlandske kapital medfører, at mange små isfabrikker, blandt andre Kaddara Is og Kronborg Is opgiver konkurrencen og bliver opslugt af Frisko, der yderligere i 1971 overtager konkurrenten Sol Is, en fusion af Hellerup Is og flere andre virksomheder, hvorefter Friskos sol-logi introduceres. En lang række mindre danske isfabrikanter fusionerer eller opkøbes i denne periode. For eksempel opkøbte Mejerigården, under navnet Polar Is, en række mindre isfabrikker siden 1970'erne, Grotte Is i Esbjerg, Hame Is i Haverslev, Rønbjerg Is ved Skive og Bravissimo Is i København. Hele produktionen blev flyttet til Mejerigaarden i Thisted.

Alternativ markedsføring med den klokkeringende Hjem-IS-bil rullede ind fra Sverige til Danmark i 1976. Det stigende industrialiserede marked blev dog nicheplads for mindre, specieliserede fabrikanter som Underground, der opstod i 1977 og kendetegnes ved at være produceret med naturlige ingredienser.

En af dansk is' største successer er udvikling af Magnum-ispinden, der introduceres i 1989 og i dag sælges over hele verden.

I 1990 opkøbes Underground Is af Premier Is, der i 1994 selv blev overtaget af Albani Bryggerierne, der siden 1923 havde været med i iseventyret gennem fynske Slotsbryggeriets fremstilling af krystalisblokke til hjemmenes isskabe, og efterfølgende flødeis med Slots Is, der sammen med Mejeriernes Iskremfabrik i Aalborg havde opkøbt københavnske Eventyr Is i 1967. Blot to år senere, i 1996, blev det hele overtaget af Nestlé, der tillige købte Frederiksborg Is. Nestlé solgte i 2009 Premier Is til Polar Is, ejet af Mejerigaarden, fra 2015 en del af lettiske Food Union.

De seneste år er en række mindre, specialiserede isfabrikater dukket op blandt de to markedsdominerende Frisko og Premier, blandt andet etablerede familien fra det tidligere Frederiksborg Is i 2004 Hansens Flødeis, der blandt andet fremstiller is på basis af det proteinholdige mælkeprodukt skyr. Skee Ismejeri har slået sig op på økologisk is, og fabrikanten Peters Is markedsførte sig som ''Danmarks dyreste is, men stoppede alle aktiviteter ved udgangen af 2018.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Iscremens historie
 Ægte dansk håndværksis
 Om Slots Flødeis
 Premier Is - Historie & Isproduktion

Isfabrikanter

Danske isfabrikanter


LHS 475 b é um exoplaneta localizado a 40,7 anos-luz de distância da Terra na constelação de Octans que orbita a estrela LHS 475. Foi o primeiro exoplaneta que foi confirmado pelo Telescópio James Webb, com sua descoberta sendo anunciada em janeiro de 2023.

Características físicas
LHS 475 b tem um raio equivalente à 99% do raio terrestre e uma massa equivalente à 91,4% da massa terrestre. Completa uma órbita em torno de sua estrela em cerca de 2 dias e muito provavelmente é travado por maré. Ainda não se sabe se o planeta tem uma atmosfera. É possível que, de fato, não tenha, mas existem algumas composições atmosféricas que não foram descartadas, como uma atmosfera composta por 100% de dióxido de carbono, que é difícil de ser detectada. Pelo fato de ser bastante quente, com uma temperatura de 313ºC, se forem detectadas nuvens em sua superfície, isso pode sugerir que o LHS 475 b é parecido com Vênus, que possui uma atmosfera formada por dióxido de carbono envolta por nuvens espessas.

Descoberta e observação
O telescópio Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) indicava a existência de um exoplaneta ao redor da estrela LHS 475 através de informações de trânsito.

Em 31 de agosto de 2022, o instrumento NIRSpec do Telescópio James Webb capturou o exoplaneta com apenas duas observações de trânsito e observou o seu espectro de transmissão. A confirmação de LHS 475 b pelo telescópio espacial James Webb foi publicada em 11 de janeiro de 2023.

Referências

Exoplanetas

LHS 475 b


Kavşut, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Kavşıd olarak geçmektedir. 30 Aralık 1998 tarihinde Çadırhüyük köyünün de sınırlarına dahil edilmesiyle belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 100 km, Sungurlu ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Sungurlu belde ve köyleri

Kavşut, Sungurlu


Les pèlerins de la Mecque ou La rencontre imprévue Wq. 32 (El encuentro inesperado, o Los peregrinos a la Meca) es una comédie mêlée d'ariettes, una forma de opéra comique, con música de Christoph Willibald Gluck y libreto en francés de Louis Hurtaut Dancourt, basado en la obra teatral de Alain René Lesage y d'Orneval (1726). La muerte de Isabel de Parma, la esposa del archiduque, ocasionó una revisión del texto escrito, minimizando la muerte fingida por la que la princesa Rezia prueba a su amado. La obra se estrenó en esta forma como La rencontre imprévue en el Burgtheater, de Viena el 7 de enero de 1764, y aunque a menudo se repuso como Die Pilger von Mekka,  la versiójn original no se estrenó hasta 1990.

La rencontre imprévue fue adaptada y añadida nueva música por Haydn como L'incontro improvviso (1775) y la reposición en de 1780 de la versión de Gluck presumiblemente inspiró la trama de El rapto en el serrallo de Mozart. En 1784 Mozart escribió un conjunto de variaciones para piano (K. 455) sobre el aria de Osmin "Unser dummer Pöbel meint" ("Les hommes pieusement").  En 1887 las variaciones fueron orquestadas por Chaikovski como el movimiento final de su Suite orquestal n.º 4, "Mozartiana".

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 1 representación en el período 2005-2010.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Christoph Willibald Gluck
Óperas de 1764
Óperas en francés
Óperas estrenadas en Viena

La rencontre imprévue


La coqueta coronada o coqueta lentejuelada (Lophornis stictolophus) es una especie de ave apodiforme de la familia Trochilidae, que se encuentra en Colombia, Ecuador, Perú y Venezuela.

Hábitat
Bosque caducifolio, matorrales, rastrojos y áreas arboladas semiáridas, por debajo de 1.300 m de altitud.

Descripción
La coqueta coronada mide 6,9 cm de longitud. Presenta dimorfismo sexual. El macho tiene una cresta grande, amplia, roma y espesa de color rufo anaranjado con las puntas negruzcas. Su plumaje es de color verde bronceado, con la garganta verde iridiscente con un  pequeño mechón blanco debajo; y la cola rufa. La hembra carece de cresta y tiene corona color canela; la garganta blancuzca con muchos puntos rufos y algunos negros; el vientre es color canela.

Referencias

Enlaces externos

Spangled Coquette photo;

Stictolophus
Aves de América del Sur

Lophornis stictolophus


2004 Academy Awards may refer to:

 76th Academy Awards, the Academy Awards ceremony that took place on February 29, 2004
 77th Academy Awards, the ceremony held on February 27, 2005 honoring the best in film for 2004

2004 Academy Awards


Ekonomska, socijalna i kulturna prava su socijalno-ekonomska ljudska prava, poput prava na obrazovanje, prava na stanovanje, prava na odgovarajući životni standard, prava na zdravlje, prava žrtava i prava na znanost i kulturu. Ekonomska, socijalna i kulturna prava prepoznata su i zaštićena međunarodnim i regionalnim instrumentima zaštite ljudskih prava. Države članice imaju zakonsku obvezu poštovati, štititi i ispunjavati ekonomska, socijalna i kulturna prava i od njih se očekuje da poduzimaju "progresivne mjere" radi njihovog ostvarivanja.

Opća deklaracija o ljudskim pravima priznaje niz ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava, dok je Međunarodni pakt o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima (ICESCR) primarni međunarodni pravni izvor ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava. Konvencija o pravima djeteta i Konvencija o uklanjanju svih oblika diskriminacije žena prepoznaje i štiti mnoga ekonomska, socijalna i kulturna prava priznata ICESCR-om u odnosu na djecu i žene. Konvencija o uklanjanju svih oblika rasne diskriminacije zabranjuje diskriminaciju na temelju rasnog ili etničkog podrijetla u odnosu na niz ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava. Konvencija o pravima osoba s invaliditetom također zabranjuju svaku diskriminaciju na temelju invalidnosti, uključujući odbijanje razumne prilagodbe koja se odnosi na puno uživanje ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava.

Međunarodni i regionalni instrumenti za zaštitu ljudskih prava
Ekonomska, socijalna i kulturna prava prepoznata su i zaštićena nizom međunarodnih i regionalnih instrumenata za zaštitu ljudskih prava.

Međunarodni instrumenti za zaštitu ljudskih prava

Opća deklaracija o ljudskim pravima, koju je usvojila Opća skupština UN-a 1948. jedan je od najvažnijih izvora ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava. Deklaracija prepoznaje pravo na socijalnu sigurnost u članku 22. Pravo na rad u članku 23. Pravo na odmor i razonodu u članku 24. Pravo na odgovarajući životni standard u članku 25. Pravo na obrazovanje u članku 26. i pravo na dobrobiti znanosti i kulture u članku 27.

Međunarodni pakt o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima (ICESCR) primarni je međunarodni pravni izvor ekonomskih, socijalnih i kulturna prava. Pakt priznaje i štiti pravo na rad i na pravedne i sigurne uvjete rada u člancima 6. i 7. Pravo na učlanjenje u sindikate i poduzimanje kolektivnih sindikalnih akcija u članku 8. Pravo na socijalnu sigurnost u članku 9. Pravo na zaštitu obitelji uključujući zaštitu majki i djece u članku 10. Pravo na odgovarajući životni standard, uključujući pravo na hranu i pravo na stanovanje, u članku 11. Pravo na zdravlje u članku 12. Pravo na obrazovanje u članku 13. kao i pravo na sudjelovanje u kulturnom životu i pravo na dobrobiti znanosti i kulture u članku 15. Međunarodni pakt o građanskim i političkim pravima, usvojen istodobno s ICESCR-om, prepoznaje i štiti brojna ključne ekonomska, socijalna i kulturna prava, uključujući pravo na pridruživanje sindikatima u članku 22. i pravo etničkih, vjerskih ili jezičnih manjina da njeguju vlastitu kulturu, prakticiraju svoju religiju i koriste svoj jezik u članku 27.

Niz drugih važnih međunarodnih instrumenata o zaštiti ljudskih prava sadrži odredbe koje se odnose na ekonomska, socijalna i kulturna prava. Konvencija o pravima djeteta prepoznaje i štiti mnoga ekonomska, socijalna i kulturna prava djece priznata u ICESCR-u, uključujući i pravo na zdravlje u članak 24. Pravo na socijalnu sigurnost u članku 25. Pravo na odgovarajući životni standard u članku 27. Pravo na obrazovanje u članku 28. i pravo na zaštitu od ekonomskog iskorištavanja (dječji rad) u članku 32.

Konvencija o uklanjanju svih oblika rasne diskriminacije zabranjuje diskriminaciju na temelju rasnog ili etničkog podrijetla u odnosu na niz ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava. Konvencija o uklanjanju svih oblika diskriminacije žena potvrđuje brojna ekonomska, socijalna i kulturna prava žena. Konvencija Međunarodne organizacije rada (ILO) štiti niz ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava povezanih s radom. Preporuke o znanosti i znanstvenim istraživačima predstavljaju zajednički globalni standard koji su dogovorile 195 država, a Preporukom se štite i ponovno potvrđuju znanstvene slobode, prava znanstvenika i prava subjekata istraživanja, te pravo svakoga na znanost.

Regionalni instrumenti za zaštitu ljudskih prava
Afrička povelja o ljudskim pravima i pravima naroda štiti pravo na rad u članku 15. Pravo na zdravlje u članku 16. a pravo na obrazovanje u članku 17. Europska socijalna poveljaštiti širok spektar ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava, uključujući pravo na rad, na sigurne uvjete rada, pravo na članstvo u sindikatima i poduzimanje kolektivne sindikalnih akcija u člancima od 1. do 10. Pravo na zdravlje u članku 11. Pravo na socijalnu sigurnost, uključujući pravo na medicinsku pomoć i pravo na usluge socijalne skrbi, u člancima 12. do 14. Zaštita posebno ranjivih skupina sadržana je u člancima 15. do 17. i 19. Pravo na stanovanje u članku 31. Protokol iz San Salvadora štiti niz ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava u okviru Međuameričkog sustava ljudskih prava.

Sekundarni pravni izvori

Postoji niz sekundarnih pravnih izvora o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima koji daju smjernice za njihove normativne definicije. Važan sekundarni pravni izvor je Odbor Ujedinjenih naroda za ekonomska, socijalna i kulturna prava koji nadgleda provedbu Međunarodnog pakta o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima (ICESCR). Odbor je imao središnje mjesto u razvoju normativnih definicija ključnih ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava, tumačenju uloge država u provedbi ICESCR-a, te praćenju zaštite i kršenja ICESCR prava. Odbor također izdaje upute u obliku općih komentara.

Ostali važni sekundarni pravni izvori o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima su Limburška načela o provedbi Međunarodnog pakta o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima iz 1987. i Smjernice o kršenju ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava iz Maastrichta iz 1997. Limburški principi su se široko koristili u nacionalnim pravnim sustavima kao interpretacijski alat za utvrđivanje kršenja ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava. Smjernice iz Maastrichta temelje se na Limburškim načelima i identificiraju pravne implikacije djela i propusta koji predstavljaju kršenje ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava.

Razni posebni izvjestitelji Ujedinjenih naroda utjecali su na normativni razvoj ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava. Vijeće za ljudska prava Ujedinjenih naroda imenuje ključne izvjestitelje, koji između ostalih uključuju posebnog izvjestitelja za ostvarivanje ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava, posebnog izvjestitelja za pravo na primjereno stanovanje, posebnog izvjestitelja za pravo na obrazovanje i posebnog izvjestitelja za nasilje nad ženama.

Nacionalni ustavi
Niz nacionalnih ustava priznaje ekonomska, socijalna i kulturna prava. Primjerice, Ustav Južne Afrike iz 1996. uključuje ekonomska, socijalna i kulturna prava i južnoafrički Ustavni sud saslušao je zahtjeve u skladu s tim obvezama (npr. slučaj Treatment Action Campaign).

Indijski ustav, koji ne priznaje izričito ekonomska i socijalna prava, unatoč tome tvrdi da ta prava postoje izvedena iz prava na život.

Dugo se smatralo da je ustavno priznavanje ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava kontraproduktivno, budući da bi sudovi u procesima mogli doći u situaciju da na temelju njih donose sudske presude, a time bi poremetili demokratske lance odgovornosti izabranih grana vlasti. Unatoč tome, rastuća literatura na globalnom Jugu dokumentira vrlo različite pravosudne prakse.

Odgovornost države
Ekonomska, socijalna i kulturna prava sadržana u međunarodnim i regionalnim instrumentima o ljudskim pravima pravno su obvezujuća. Države članice imaju zakonsku obvezu poštovati, štititi i ispunjavati ta prava. Točna priroda obaveza država u tom pogledu načelno je utvrđena Međunarodnim paktom o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima (ICESCR). Uz to je uspostavljen i Neobvezujući protokol uz Međunarodni pakt o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima u skladu s Bečkom deklaracijom i programom djelovanja.

Države su prema Međunarodnom paktu (ICESCR) dužne poduzeti "progresivne mjere" u pravcu ispunjavanja ICESR prava. Iako trenutno ispunjenje možda neće biti moguće zbog ekonomske situacije u zemlji, odgađanje proaktivnog djelovanja nije dopušteno. Države moraju uložiti istinske napore kako bi osigurale ekonomska, socijalna i kulturna prava sadržana u ICESCR-u. Dokazivanje proaktivnog djelovanja smatra se obavezom država. Zabrana diskriminacije u vezi s ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima ima trenutni učinak. Države moraju ukinuti zakone, politike i prakse koji onemogućuju jednako uživanje ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava i poduzeti mjere za sprečavanje diskriminacije u javnom životu. Sve države, bez obzira na ekonomsku situaciju u zemlji ili nedostatak resursa, dužne su osigurati poštovanje minimalnih prava na život za sve. Države također moraju svima osigurati pravedan pristup i korištenje raspoloživih resursa. Stoga bi vladine odluke o distribuciji resursa trebale biti javno dostupne. Same zakonodavne mjere nisu dovoljne da osiguraju poštovanje Međunarodnog pakta (ICESCR) i od država se očekuje da osiguraju mogućnost pravnog lijeka, kao dopunu administrativnim, financijskim, obrazovnim i socijalnim mjerama.

Okvir praćenja, primjene i provedbe
Međuvladine organizacije kao i nevladine organizacije (NVO) uporno su zanemarivale ekonomska, socijalna i kulturna prava tijekom posljednjih 50 godina. Iako se kaže da su sva ljudska prava "jednaka, nedjeljiva, međusobno povezana i međusobno ovisna", okvir za praćenje, primjenu i provedbu ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava manje je razrađen od okvira za građanska i politička prava. Međunarodni mehanizmi primjene najjači su za građanska i politička prava i njihovo se kršenje smatra ozbiljnijim od kršenja ekonomskih, socijalnih i kulturnih prava. Malen je broj međunarodnih nevladinih organizacija koje se usredotočuju na ekonomska, socijalna i kulturna prava, a malo je i pravnika koji imaju znanje ili iskustvo njihove obrane na nacionalnoj ili međunarodnoj razini. Također, manja je vjerojatnost da će, za razliku od građanskih i političkih prava, ekonomska, socijalna i kulturna prava biti zaštićena nacionalnim ustavima.

Opća skupština Ujedinjenih naroda 2008. usvojila je Neobvezujući protokol uz Međunarodni pakt o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima, koji Odboru za ekonomska, socijalna i kulturna prava daje ovlast da prima i razmatra predstavke pojedinaca koji tvrde da država krši njihova prava zajamčena Međunarodnim paktom. Protokol je stupio na snagu 5. svibnja 2013.

Države su se na Općoj konferenciji UNESCO-a 2017. vezano za zajedničke globalne standarde u Preporuci o znanosti i znanstvenim istraživačima, dogovorile da usvoje obvezu četverogodišnjeg izvještavanja o provedbi. Također su se složile da je Izvršni odbor UNESCO-a nadležan za praćenje provedbe, oslanjajući se na mrežu UNESCO-ovih nacionalnih komisija i akademskih partnera u pojedinim zemljama kako bi osigurale provedbu i nadzor na nacionalnoj razini. Za druge ključne, gore spomenute, međunarodne konvencije o ljudskim pravima postoje razna druga tijela koja osiguravaju njihovo praćenje i provedbu. Svako od tih tijela može Vijeću za ljudska prava proslijediti izvještaje o pojedinačnim slučajevima kada se uoče nepravilnosti u Općem periodičnom izvještaju.

Obrazovanje je ljudsko pravo

Obrazovanje je zajamčeno kao ljudsko pravo u mnogim ugovorima o ljudskim pravima, uključujući:

 Konvencija protiv diskriminacije u obrazovanju (1960, CADE)
 Međunarodni pakt o ekonomskim, socijalnim i kulturnim pravima (1966, ICESCR)
 Konvencija o uklanjanju svih oblika diskriminacije žena (1979, CEDAW)
 Konvencija o pravima djeteta (1989., CRC).

Pravo na obrazovanje pojedinca stavlja u središte obrazovnih okvira.

Obrazovanje kao ljudsko pravo ima sljedeće značajke:

 to je pravo: obrazovanje nije privilegija niti je podložno političkim ili dobrotvornim hirovima. Obrazovanje je ljudsko pravo. Postavlja obvezne zahtjeve nositeljima dužnosti (posebno državi, ali i roditeljima, djeci i drugim akterima).
 univerzalno je: Svatko ima pravo na obrazovanje bez diskriminacije. To uključuje djecu, adolescente, mlade, odrasle i starije ljude.
 ima visoki prioritet: obrazovanje je ključni prioritet države. Obveza osiguranja prava na obrazovanje se ne može odbaciti.
 to je ključno pravo: obrazovanje je ključno za osiguravanje svih ostalih ljudskih prava. Ima ekonomsku, socijalnu, kulturnu, građansku i političku dimenziju.

Pravo na obrazovanje državama postavlja zakonske obveze prilikom donošenja odluka o obrazovanju i obrazovnom sustavom. Ono definira minimalni međunarodno dogovoreni normativni okvir ispod kojeg države ne smiju ići u pogledu obrazovanja svojih državljana i ne-državljana.

Ovi standardi definiraju što države moraju činiti a što izbjegavati kako bi se osiguralo dostojanstvo pojedinca. Pravo na obrazovanje je široko i pokriva mnoge aspekte obrazovanja. To znači da se za posebna područja koja se odnose na obrazovanje države moraju ponašati u okvirima definiranim međunarodnim zakonodavstvom o ljudskim pravima.

Zagovaranje
Grupe za umrežavanje, kao što je ESCR-Net, rade na stvaranju internetskih izvora i širenju informacija o dobrim praksama, inicijativama i radnim skupinama koje promiču ideale i slave pobjede inicijativa za ljudska prava. Trenutno skupine za zagovaranje ljudskih prava marljivo rade na usavršavanju pravila, propisa i provedbenih shema.

Teorija o tri generacije ljudskih prava
Prema teoriji Karela Vasaka o tri generacije ljudskih prava, ekonomska, socijalna i kulturna prava smatraju se pravima druge generacije, dok građanska i politička prava, poput slobode govora, prava na pošteno suđenje i pravo glasa smatraju se pravima prve generacije. Teorija negativnih i pozitivnih prava smatra ekonomska, socijalna i kulturna prava pozitivnim pravima.

Izvori

Ljudska prava

Ekonomska, socijalna i kulturna prava


Justine Ezarik (n. 20 martie 1984) este o YouTuber-iță, prezentatoare și actriță americană. Este cel mai des cunoscută ca iJustine, cu peste un miliard de vizionări pe canalul ei de YouTube din 2006.

Copilăria și adolescența
Justine s-a născut în Pittsburgh, Pennsylvania, fiind fata cea mare a lui Michelle, o profesoară de educație fizică și a lui Steve Ezarik, un miner de cărbune cu origini slovace. Justine are două surori mai mici, Breanne și Jenna. În momentul absolvirii sale de la Liceul Bentworth, aceasta locuia împreună cu familia în Washington County, Pennsylvania

Ezarik și sora sa mai mică, Breanne au fost elevi de onoare ai Liceului Bentworth. La fel a fost și Jenna, care a terminat liceul în 2008.

YouTube
Actrițe americane din secolul al XXI-lea

Justine Ezarik


Clara Luz Parra Moreno (26 de agosto de 1951), más conocida como Clarita Parra, es una cantante y folclorista chilena, hija de Lalo Parra y Clara Moreno, y sobrina, entre otros, de Violeta, Nicanor y Roberto Parra y por tanto perteneciente a la segunda generación de la Familia Parra. Su carrera musical se ha desarrollado entre las décadas de 1980 y 2000, lanzando álbumes con su padre, con quien formó en 1998 la agrupación Los Churi Churi, además de publicar otros discos como solista, dos de los cuales (Navegante y Tiempo de cantar) fueron producidos por la destacada folclorista Elizabeth Morris.

Ha realizado conciertos en Chile, Canadá, Estados Unidos, Perú, Argentina, Bolivia, Brasil y Puerto Rico, y durante el XXXVII Festival Internacional de la Canción de Viña del Mar, el año 1996, interpretó la canción «Cueca tristona» de Edson Guerrero, que resultaría ganadora de la competencia folclórica.

Infancia y juventud

El trabajo conjunto con su padre precede a las itinerancias musicales. Éste, además de dedicarse a la música, trabajó cómo artista de circo, siendo incluso durante seis años presidente del sindicato de artistas circenses de Chile. Así, cuando Clarita era sólo una niña, formó parte con su padre de un número de ilusionismo.

Luego del temprano fallecimiento de su madre en 1957, cuando Clarita tenía sólo 9 años de edad, partió con su padre y su hermano Francisco a Argentina, donde vivirían durante siete años.

Carrera musical
En 1970, publica junto a su padre los LP Las cuecas choras del Hombre Nuevo y Las cuecas de Hogar Dulce Hogar, y más tarde con el mismo, Las cuecas de la Negra Ester en 1991.

En 1998 crean junto a su padre la agrupación Los Churi Churi, donde participaría en la percusión y que estaría conformada además por Carlos Arenas en la guitarra, Renato Muñoz en el clarinete, Pablo Ugarte en el bajo y Colombina Parra (hija de Nicanor Parra) acompañando a Clarita en la percusión. Juntos lanzan ese mismo año el disco Estoy llegando a los 80, figurando como autores «Lalo Parra y Los Churi Churi».

Discografía

 1970 - Las cuecas choras del Hombre Nuevo (con Lalo Parra)
 1970 - Las cuecas de Hogar Dulce Hogar (con Lalo Parra)
 1991 - Las cucas de la Negra Ester (con Lalo Parra, reeditado en 2006)
 1995 - Navegante
 1998 - 2 veces 25
 1998 - Estoy llegando a los 80 (como Los Churi Churi, con Lalo Parra)
 2004 - Tiempo de cantar

Sencillos
 1971 - La sombra de un árbol / No llores

Referencias

Cantantes femeninas de Chile
Cantantes de folclore de Chile
Cantantes en español
Ganadores del Festival de Viña del Mar
Guitarristas de folclore de Chile
Clarita

Clarita Parra


Rajeev Ram (født 18. marts 1984) er en amerikansk tennisspiller.

Han repræsentere USA under Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro, der han fik sølv i mixeddouble.

Kilder

Eksterne Henvisninger

Tennisspillere fra USA

Rajeev Ram


Şuşa, Azerbaycan'ın Karabağ bölgesinde yer alan bir şehir. Azerbaycan'ın kültür başkenti. Şuşa rayonunun idarî merkezi olan yerleşim, 1992'de Ermenistan Silahlı Kuvvetleri tarafından işgal edildi ve hiçbir ülke tarafından Karabağ Cumhuriyeti'nin de facto yönetimi altına girdi. 8 Kasım 2020'de ise şehir Şuşa Muharebesi sonucunda Azerbaycan kuvvetlerince ele geçirildi ve 28 yıllık fiili yönetim son buldu.

Şuşa, deniz seviyesinden 1300 ila 1600 metre yükseklikte bulunmakta olup, 2015 verilerine göre yaklaşık 4 bin kişilik bir nüfusa sahiptir. Yukarı Gövher Ağa Camii, Gazançetsots Katedrali ve Kanaç Zam Baptist Kilisesi şehirdeki önemli dini yapılardır.

Etimoloji
Şuşa isminin Klasik Farsça kökenli olduğu ve bu dilde cam veya şişe manasına gelen Shīsha kelimesinden türediği düşünülmektedir. Oxford Concise Dictionary of World Place Names eserine göre şehir, Türk Kaçar Hanedanı kökenli İranlı yönetici Ağa Muhammed Şah'ın İbrahim Halil Han ile şehre girerken yaptığı konuşması üzerine bu ismi almıştır.

Şehrin eski ismi olan Penahabad ise Karabağ Hanlığı'nın ilk lideri olan Penah Ali Han'a atfen konulmuştur ve Penah şehri anlamına gelir.

Tarih
Şuşa şehrinin güneyinde Kafkasya'nın en eski yerleşim bölgelerinden biri bulunmaktadır. 1970'lerde Şuşa Mağarası'nda yapılan arkeolojik kazılarda Paleolitik Çağ'a ait taş aletler bulunmuştur.

Şuşa'nın çevresinde bulunan araziler tarih boyunca Med İmparatorluğu, Ahameniş İmparatorluğu, Ermenistan Krallığı, Albanya, Ermeni Bagratuni Krallığı, Safevîler, Karabağ meliklikleri ve Karabağ Hanlığı gibi çeşitli devlet ve otoritelerin kontrolünde bulunmuştur.

Kuruluş
Şuşa'dan bir yerleşim yeri olarak tarihte ilk olarak Orta Çağ'da, 15. yüzyıla ait bir Ermeni dini metinde bahsedildiği öne sürülmektedir. Bu metin Erivan'ın Matenadaran müzesinde sergilenmektedir. Bu yazıt, aynı zamanda bu şehirde üretilmiş ilk yazılı eser olmuş, Ter-Manuel tarafından 1428'de yazılmıştır. Ayrıca bazı kaynaklara göre bölgede Varanda Melikliği döneminde, Şahnazeryan ailesine ait Şuşi isimle antik bir Ermeni kalesi yer aldığı da belirtilmiştir.

Azerbaycanlı ve bazı 19. yüzyıl Ermeni kaynaklarına göre ise Şuşa şehrinin 1750-51 yıllarında Karabağ Hanlığı'nın banisi Penah Ali Han tarafından Penahabad ismi ile kurulduğu belirtilmiştir. Bu teori, Büyük Sovyet Ansiklopedisi ve İslam Ansiklopedisi gibi kaynaklar tarafından da desteklenir.  İbrahim Halil Han Şuşa'yı başkenti gibi genişletip, şehrin savunma kabiliyetini güçlendirmiştir.

Rus egemenliği
1805 yılında Rus İmparatorluğunun Karabağ'ı ele geçirmesine kadar, Şuşa birkaç defa Kaçarlar tarafından kuşatılmıştır. Rus İmparatorluğu'nun yönetimi altında da Karabağ, Azerbaycan kültürünün, edebiyatının ve müziğinin merkezi olmuştur.

1851'de Şuşa'nın toplam nüfusu 15.194 olup, 1886'da 30.000, 1910'da 39.413, 1916'da 43.869 kişi ile önemli bir büyüme göstermiştir. 1916'da nüfusun çoğunluğunu 23.396 kişi ve %53 oran ile Ermeniler oluştururken, Azerbaycanlılar da 19.121 kişi ile halkın %44'ünü oluşturmuştur.

Rus İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra bölgede Azerbaycan-Ermenistan Savaşı yaşanmıştır.

Sovyetler Birliği

1989'da kentin toplamda 23.156 kişilik olan nüfusunun %92'sini Azerbaycanlıların, geriye kalan azınlık nüfusunu ise 1.620 kişi ile (%7) büyük oranda Ermeniler oluşturmaktaydı.

Modern tarih
Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra gerçekleşmiş Karabağ Savaşı sırasında 8-9 Mayıs 1992 tarihlerinde meydana gelen Şuşa Muharebesi'nin sonucu Ermenistan Silahlı Kuvvetleri tarafından bölge, Rus destekli Ermeniler tarafından işgal edilmiştir. İşgal sonrasında Şuşa kentinin nüfusunun büyük çoğunluğunu oluşturan Azerbaycanlılar şehirden göç etmeye mecbur bırakılmıştır.

2020 Dağlık Karabağ çatışmaları

2020 Dağlık Karabağ çatışmalarının bir parçası olan Şuşa Muharebesi çevresince şehirde 4 Kasım tarihinde Azerbaycan ve Ermenistan güçleri arasında çatışmalar baş gösterdi. Fransız medya kuruluşu Le Monde 6 Kasım'da çatışmaların Azerbaycan lehine devam ettiğini açıklayan bir haber yayımladı. Çatışmalar sonucunda şehirdeki sivillerin bir kısmının Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'nin başkenti olan Hankendi'ye kaçtığı bildirildi.

Şehirin, 8 Kasım 2020'de Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri tarafından ele geçirildiği öne sürüldü. Bu iddia, Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev tarafından 8 Kasım 2020 tarihinde Şehitler Hiyabanında yapılan bir açıklamada duyuruldu. Bu ifadelerin ise Dağlık Karabağ Cumhuriyeti yetkilileri ile Ermenistan Savunma Bakanı tarafından doğru olmadığı iddia edildi. Dağlık Karabağ Kurtarma Servisi "Şuşa Azerbaycan için erişilemez bir rüya olmaya devam ediyor. Yoğun yıkıma rağmen kale şehir düşmanın saldırılarına karşı koyuyor" açıklamasında bulundu, fakat 9 Kasım'da Karabağlı yetkililer şehrin Azerbaycanlıların kontrolüne girdiğini onayladı. Azerbaycan Cumhuriyeti Savunma Bakanlığı 9 Kasım 2020 tarihinde, şehirde Azerbaycan bayrağının çekilmiş olduğu bir video yayınladı.

Demografi

1823 Rus nüfus sayımına göre  Şuşa'da 1,111 (72.5%) Müslüman, 421 (27.5%) Ermeni aile yaşamaktaydı. Yedi yıl sonraki 1830 verilerine göre Şuşa'daki Müslüman ailelerin sayısı 963'e (55.8%) gerilemiş, Ermeni aile sayısı ise 762'ye (44.2%) çıkmıştır. Bölgeyi 1824'de ziyaret etmiş İngiliz general Albemarle earlü George Keppel Şuşa'nın 2000 ev ihtiva ettiğini, kasabada yaşayanların dörtte üçünün Tatar, geri kalanının da Ermeni olduğunu kaydetmiştir. 1826-1828 İran-Rus Savaşı sonucunda bu nüfus değişimi ve göçlerin  baş göterdiği düşünülmektedir.

1851'de Şuşa'nın nüfusu  15.194 kişi olup, 1886'da 30.000, 1910'da 39.413 ve 1916'da 43.869 kişiye yğkselmiştir. 1916'da  23.396 (53%) kişinin Ermeni, 19.121 (44%) kişinin Tatar olduğu tespit edilmiştir.

1920'de meydana gelmiş Şuşa katliamı sonucunda şehrin nüfusunda önemli bir azalma meydana gelmiş ve bölgedeki Ermeni sayısında ciddi bir düşüş yaşanmıştır. 1989 yılı nüfus verilerine göre Şuşa bölgesinin %91,7'si, Şuşa şehrinin ise %98'i Azeri olmaktaydı. Bu dönemde şehir nüfusu 17.000, il nüfusu 23.000 kişi olarak kaydedilmiştir. Ermeni nüfus Karabağ'ın dağlık bölgelerinde yoğunlaşmıştı.

1992'de Şuşa'nın Ermeni güçlerince ele geçirilmesinin ardından bölgedeki Azeri nüfusu Şuşa'yı terk etmiştir. 1992'den 2020 Dağlık Karabağ Savaşı'na kadarki süreçte Şuşa'nın nüfusunun tamamını Ermeniler oluşturmuş, bu kişiler çoğunlukla Karabağ'ın ve Azerbaycan'ın bölgelerinden (Bakü) gelen savaş mültecileri olmuştur. 1992'den 2020 yılına kadar süren Ermeni işgali sırasında Şuşa'da Azeri nüfusu bulunmamaktaydı. 2020 Dağlık Karabağ Savaşı sırasında Şuşa'nın kontrolünün tekrar Azerbaycan güçlerine geçmesiyle birlikte Şuşa'daki Ermeni nüfusunun büyük bir kısmı şehri terk etmiştir.

Ayrıca bakınız
Şuşa katliamı
 Şuşa'daki camilerin listesi

Galeri

Kaynakça

Şuşa