Kaptajn Thomas James (1593-1635) var en walisisk skibskaptajn, bemærkelsesværdig som en navigator og opdagelsesrejsende, der satte op for at opdage Nordvestpassagen, den håbede havrute norden om Nordamerika til Asien.

James forlod Bristol i maj 1631 på "Henrietta Maria", var en måned om at passere Hudson-strædet, blev blokeret af is fra at gå nordpå, gik mod vest og mødte Luke Foxe den 29. juli, nåede land nær Churchill i Manitoba den 11. august, gik mod sydøst til indsejlingen til James Bay ved Cape Henrietta Maria, gik ned langs vestkysten af James Bay og valgte i oktober Charlton Island som en overvintringspost. Den 29. november blev skibet forsætligt sænket for ikke at blive fejet væk eller knust af is. Skibet blev sat flot igen i juni. Han afsejlede den 1. juli 1632, tog 3 uger om at gennemsejle James Bay, arbejdede sig nordpå gennem is, nåede Hudson-strædet, gik nordpå til Foxe Channel kun til 65° 30', vendte tilbage og nåede Bristol den 22. oktober i et fartøj, der næppe var sødygtigt.

Han kaldte den sydlige kyst af Hudson Bay den "New Princidence of South Wales", efter hans hjemland. James 'forrygende oplevelser under sin rejse, hvor han gentagne gange kom tæt på døden i ishavet i det arktiske hav, fortælles i sin offentliggjorte beretning om rejsen, The Strange and Dangerous Voyage of Captaine Thomas James, udgivet i 1633.

Nogle kritikere har udtalt, at Samuel Taylor Coleridges arbejde The Rime of the Ancient Mariner blev inspireret af James' erfaring i Arktis.

Noter

Litteratur

Eksterne henvisninger
 Internet Archive .pdf of The Strange and Dangerous Voyage of Captaine Thomas James, First Edition
 Google Books scan of The Strange and Dangerous Voyage of Captain Thomas James, in "The Voyages of Captain Luke Foxe and Captain Thomas James"

Opdagelsesrejsende fra Storbritannien

Thomas James


The year 1844 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Buildings and structures

Buildings completed

 June 12 – Abingdon Road railway station near Culham on the line to Oxford in England, designed by I. K. Brunel.
 August 21 – St Mary's Church, Newcastle upon Tyne (Roman Catholic, later Cathedral) in England, designed by Augustus Pugin.
 August 27 – St Barnabas Church, Nottingham (Roman Catholic, later Cathedral) in England, designed by Augustus Pugin.
 October – The Grange, Ramsgate (house), designed for himself by Augustus Pugin.
 Autumn – The Scott Monument in Edinburgh, Scotland, designed by George Meikle Kemp.
 New buildings for Marischal College, Aberdeen, Scotland, designed by Archibald Simpson.
 Bell tower of Dormition Cathedral, Kharkiv, Ukraine.
 Berkshire County Gaol, Reading, England, designed by George Gilbert Scott with William Bonython Moffatt.
 Berry Hill, near Halifax, Virginia.

Events
 July 27 – Vang Stave Church, relocated from Vang, Norway, to Brückenberg, Silesia, is reconsecrated.
 Eugène Viollet-le-Duc and Jean-Baptiste Lassus win a competition for the restoration of the cathedral of Notre-Dame de Paris.

Awards
 Grand Prix de Rome, architecture: Prosper Desbuisson.

Births

 January 3 – Hermann Eggert, German architect (died 1920)
 June 23 – Émile Bénard, French architect and painter (died 1929)
 July 3 – Dankmar Adler, German-born American architect (died 1900)

Deaths
 March 6 – George Meikle Kemp, designer of the Scott Monument in Edinburgh (born 1795; drowned).
 April 15 – Charles Bulfinch, first native-born American to practice architecture as a profession (born 1763)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1844 in architecture


Olympic Maritime war die Reederei von Aristoteles Onassis und existierte von 1952 bis in die 1990er Jahre.

Geschichte

Die Olympic Maritime wurde 1952 in Paris gegründet und von Monaco aus geführt, die deutsche Tochtergesellschaft Olympic Maritime AG hatte ihren Sitz in Hamburg. Das dortige Gebäude wurde 1952 von Cäsar Pinnau restauriert. Von 1951 bis 1955 war der Ingenieur Paul Naß für die Olympic Maritime tätig und initiierte den Neubau von über 20 Großtankern, die vornehmlich in Deutschland in Auftrag gegeben wurden, anschließend wurde er von der Lübecker Flender-Werke AG als Direktor abgeworben. Ein weiterer Geschäftszweig war in den Jahren 1954 bis 1956 die Bereederung von Onassis' Walfangflotte, die zuvor durch die Erste Deutsche Walfang-Gesellschaft (EDWG) in Hamburg durchgeführt wurde.

1975 hatte das Unternehmen 45 Tanker, die unter liberianischer Flagge fuhren. Bis 1977 wurde das Unternehmen von Christina Onassis geführt, anschließend von Louis Anderson.

Als in den 1990er Jahren die Geschäftssparte der Alexander-Onassis-Stiftung neu ausgerichtet wurde, ging die Gesellschaft in die Olympic Shipping & Management SA mit Sitz in Faliro auf. Diese betreibt noch 16 Schiffe unter griechischer Flagge und eines unter der Flagge der Marshall Islands.

Einzelnachweise

Ehemalige Reederei (Hamburg)
Hamburg-Harvestehude
Gegründet 1952

Olympic Maritime


Abdur Rahim né en 1953 et décédé le  était un officier de l'armée bangladaise qui a occupé le poste de directeur général des  (NSI) de 2001 à 2005.

Carrière
Abdur Rahim a été engagé dans l'armée bangladaise à Comilla en 1975.

Accusations et condamnations

Attaque à la grenade de Dacca
Le chef de la Ligue Awami, Sheikh Hasina, avait pris la parole lors d'un rassemblement public sur l'avenue Bangabandhu, pour protester contre les explosions dont ont été victimes les travailleurs du parti à Sylhet. Le rassemblement a attiré une foule de . Alors qu'Hasina terminait son discours,  ont été lancées dans la foule depuis les toits des immeubles voisins, tuant au moins  sur le coup, 24 sont morts au total. L'explosion a fait plus de . Parmi les morts figurent le garde du corps d'Hasina, Mahbubur Rahman, et le secrétaire aux affaires féminines de la Ligue Awami, , qui a succombé à ses blessures trois jours plus tard.

Rahim a été inculpé dans l'attentat à la grenade de Dacca en 2004. Lutfozzaman Babar, alors ministre d'État aux affaires intérieures, Harris Chowdhury, secrétaire politique du premier ministre de l'époque, Khaleda Zia, Ali Ahsan Mohammad Mojaheed, secrétaire général de la Jamaat et ministre de la protection sociale de l'époque et le général de brigade Rezzakul Haider Chowdhury, directeur de la DGFI, ont orchestré l'attentat, selon l'acte d'accusation. L'implication de Tarique Rahman est également alléguée dans l'acte d'accusation.

En , Rahim et 18 autres personnes ont été reconnus coupables des accusations de meurtre par intention commune, de planification et d'association de malfaiteurs dans l'affaire de l'attentat à la grenade de Dacca en 2004. Ils ont été condamnés à la peine de mort.

Vol d'armes et de munitions
Pendant le mandat du gouvernement dirigé par le Parti nationaliste du Bangladesh en 2004, il avait l'habitude de se rendre à . Il a été condamné à mort dans l'affaire du transport de dix camions d'armes et de munitions à Chittagong. Il a demandé aux responsables de la NSI de superviser le déchargement des armes dans la jetée de Chittagong Urea Fertilizer Limited. Il a tenu plusieurs réunions avec le groupe ARY et l'Inter-Services Intelligence (ISI) concernant les armes au Bangladesh et à l'extérieur.

Mort
Rahim est décédé le  alors qu'il était sous traitement pour le COVID-19 au Shaheed Suhrawardy Medical College and Hospital, à Dacca, au Bangladesh. Il avait été admis à l'hôpital le  après avoir été testé positif au COVID-19 à la prison centrale de Kashimpur.

Références

Militaire bangladais
Personnalité condamnée à la peine de mort
Mort de la maladie à coronavirus 2019 au Bangladesh

Abdur Rahim


Julija Bunić (Giulia Bona) (Dubrovnik,  -, ) bila je hrvatska renesansna pjesnikinja, rodom iz dubrovačke plemićke obitelji Bunić.

Uz sestru Nadu Bunić (Speranza di Bona), Maru Gundulić Gučetić i Cvijetu Zuzorić pripadala je ženskome društvu iz dubrovačke Akademije složnih (Accademia dei Concordi).

Izvori
 Studia Romanica et Anglica Zagrabiensia, 54/2010
 Vijenac 271/2004
 Vijenac 270/2004

Vanjske poveznice

 Soneti i stance u: Vijenac 270/2004

Julija
Životopisi, Dubrovnik
Hrvatski pjesnici

Julija Bunić


An  () or ENS is a type of publicly funded higher education institution in France. A portion of the student body, admitted via a highly-selective competitive examination process, are French civil servants and are known as normaliens. ENSes also offers master's degrees, and can be compared to "Institutes for Advanced Studies". They constitute the top level of research-training education in the French university system.

The history of écoles normales supérieures goes back to 30 October 1794 (9 brumaire an III), when École normale de l'an III was established during the French Revolution. The school was subsequently reestablished as pensionnat normal from 1808 to 1822, before being recreated in 1826 and taking the name of École normale in 1830. When institutes for primary teachers training called écoles normales were created in 1845, the word supérieure (meaning upper) was added to form the current name.

The Savary Law of 1984 restructured higher education in France and classified écoles normales supérieures within the category of établissements publics à caractère scientifique, culturel et professionnel.

As of January 2014, there are four existing ENSes:
, located in Paris
, located in Lyon
, located in Gif-sur-Yvette, near Paris
, located in Rennes

A twin institution has existed in Italy since its foundation by Napoleon Bonaparte, the Scuola Normale Superiore in Pisa.

History

After the suppression of the Society of Jesus in France in 1762, a debate arose on how to replace their role in education. The idea of an école normale, a place to train teachers for the secondary schools, is already mentioned in a report on education made in 1768 by Rolland, president of the Parliament of Paris.

The first école normale was established by the National Convention in a decree dated 30 October 1794. Educated people from all parts of France were to be selected to attend the school and to subsequently return to found an école normale in their department for the education of primary school teachers. The école normale de l'an III had renowned teachers such as Laplace, Lagrange, and Berthollet but actually only functioned for four months, from 20 January 1795 to 19 May 1795 or in the then in use French Republican Calendar from 1er pluviose of year III until 30 floréal of year III.

In the decree of Napoleon of 17 March 1808, the institution was re-established as pensionnat normal. The candidates most promising for administration and education roles were admitted through a competitive examination. The students could attend courses at Collège de France, Muséum d'histoire naturelle or École polytechnique. At école normale, they received support from tutors for revising, laboratory experiments and teaching the art of teaching.

In 1880, Camille Sée established secondary education for girls. Subsequently, a law dated 29 July 1881 founded the École normale supérieure de jeunes filles located in Sèvres.

Jules Ferry got a law passed on 9 August 1879 in order to force each department to establish and fund an institution to train primary school teachers for each gender (école normale de garçons and école normale de filles). In order to train the teaching body of these schools, so-called écoles normales supérieures de l'enseignement primaire were needed. A decree dated 13 July 1880 set up the one for young women in Fontenay-aux-Roses, and later in March 1882 the male equivalent opened in Saint-Cloud.

Starting in 1891, a section for teacher training named sections normales was established in the École des Arts et métiers of Châlons-sur-Marne (decree of 11 June 1891) and in the École des Hautes Études Commerciales de Paris (decree of 21 July 1894). A decree published on 15 June 1899 organized sections normales for women. These sections normales were grouped together in 1912 into a single school which was named "École normale supérieure de l'enseignement technique" in 1934.

Academic profile
The École normale supérieure are Grandes Écoles, a French institution of higher education that is separate from, but parallel and connected to the main framework of the French public university system. Similar to the Ivy League in the United States, Oxbridge in the UK, and C9 League in China, Grandes Écoles are elite academic institutions that admit students through an extremely competitive process. Grandes Écoles typically have much smaller class sizes and student bodies than public universities in France, and many of their programs are taught in English. While most Grandes Écoles are more expensive than French universities, the École normale supérieure charges the same tuition fees: €243 annually for the master's degree in 2021–2022. International internships, study abroad opportunities, and close ties with government and the corporate world are a hallmark of the Grandes Écoles. Degrees from École normale supérieure are accredited by the Conférence des Grandes Écoles and awarded by the Ministry of National Education (France) (). Alums go on to occupy elite positions within government, administration, and corporate firms in France.

The competitive entrance exams for admission to the ENSs are extremely selective. They recruit mainly from scientific and humanities Prépas (Taupe / BCPST and Khâgne), even though a small number of their students (fewer than 10 each year) are recruited separately on the basis of highly competitive exams. The students from France and other European Union countries recruited after a Classe Préparatoire are considered civil servants in training, and as such paid a monthly salary, in exchange for an agreement to serve France for 10 years, including those of their studies.

The École Normale Supérieure located in Paris is nicknamed "Ulm" from its address rue d'Ulm (Ulm Street). It teaches sciences and humanities. École normale supérieure de Lyon in Lyon also teaches sciences and humanities. École normale supérieure Paris-Saclay located in Cachan, a suburb of Paris and École normale supérieure de Rennes located near Rennes teaches in 5 departements, which are : mechatronics, mathematics, informatics, sport sciences, earth sciences and law-economics-management.

Until recently and unlike most of the other grandes écoles, the écoles normales supérieures did not award any specific diplomas (students who had completed the curriculum they had agreed to with the office of the Dean upon arrival were simply entitled to be known as "ENS Alumni" or "Normaliens"), but they encourage their students to obtain university diplomas in partner institutions whilst providing extra classes and support. Many ENS students obtain more than one university diploma.

According to a calculation published in 2016 by Nature journal, the ENS Paris is the institution which, in proportion to the number of its alumni, has formed the greatest number of Nobel Prizes (0.001 35 per capita) in the world, which allows it to get ahead of the prestigious California Institute of Technology (Caltech) and Harvard University (respectively 0.000 67 and 0.000 32 per capita).

References

Educational institutions in France
Grandes écoles

École normale supérieure


Favela er på portugisisk betegnelsen for beboede landområder, hvorpå der er opført bebyggelse, der ikke formelt er tilladt af landets myndigheder. På dansk benyttes om bebyggelserne ofte negativt ladede ord som eksempelvis slum eller fattigkvarter, og på engelsk shantytown, ghetto osv. eller mere neutrale betegnelser som squatter community om de brasilianske favelaer. I Brasilien er begrebet 'favela' imidlertid enhver bebyggelse af et vist omfang, hvor beboerne ikke har officielle skøder på ejerskabet til ejendommen, og således ikke udelukkende bebyggelser, der har meget lav standard..

Referencer

Fattigdom
Brasilien
Bolig
Sociale problemer
Udsat boligområde

Favela


Fethullah Gülen veya doğum ismiyle Fetullah Gülen (d. 27 Nisan 1941; Pasinler), Fethullahçıların lideri olan Türk vâiz, yazar ve eski imamdır. 2016'da kapatılan Gazeteciler ve Yazarlar Vakfının kurucularından biri ve vakfın onursal başkanıydı. 28 Şubat sürecinde, dönemin Ankara Emniyet Müdürlüğü; Gülen ve örgütlenmesi hakkında bir rapor hazırladı. Rapora göre, Gülen bir örgütün lideriydi ve liderlik ettiği örgütün mensupları Türk emniyet birimlerine sızmaktaydı. Emniyet Genel Müdürlüğü bu raporu aldıktan 3 gün sonra, 21 Mart 1999'da; sağlık problemlerini sebep gösteren Gülen, Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. O tarihten bu yana Pensilvanya eyaletindeki Saylorsburg kasabasında yaşamaktadır.

Bazılarına göre, Gülen'in amacı bilim, eğitim ve dinler arası diyaloğu kucaklayan bir İslâm versiyonunu teşvik etmektir. Bazılarına göre ise Gülen'in gâyesi; devlet kurumlarına sızıp Türkiye Cumhuriyeti'ni ele geçirmek ve İslâm hükümlerini egemen kılan teokratik bir İslâm diktatörlüğü kurmaktır. 28 Ekim 2015 tarihinden beri, Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı tarafından yayımlanan "en çok aranan teröristler" listesinin kırmızı kategorisinde yer almakta, Fethullahçı Terör Örgütü ve Paralel Devlet Yapılanması (FETÖ/PDY) lideri olmakla suçlanmaktadır.

15 Temmuz 2016'da, Pensilvanya'dan Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesinde bulunan takipçilerine verdiği emirle 16 Temmuz 2016 sabahına karşı Türkiye Cumhuriyeti hükûmetini yıkmak için bir darbe girişiminde bulunduğu iddia edildi. 17 Temmuz 2016'da, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, ABD'li yetkililere "O zatı (Gülen'i) artık bize teslim edin" çağrısında bulundu. Türkiye Cumhuriyeti Adalet Bakanlığı yetkilileri, 27 farklı suçlamadan dolayı, ABD'ye resmî olarak yedi kez Fethullah Gülen'in iadesi için talepte bulunulduğunu belirtmiştir. Fethullah Gülen, Türkiye Cumhuriyeti Devleti tarafından; "anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme", "silahlı terör örgütü kurma ve yönetme", "cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti hükûmetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs etme", "devletin güvenliği veya iç veya dış siyasal yararları bakımından niteliği itibarıyla gizli kalması gereken bilgileri, siyasal veya askeri casusluk maksadıyla temin etme", "Cumhurbaşkanına suikast", "dolandırıcılık", "resmî belgede sahtecilik", "sınav sorularının çalınması", "usulsüz dinleme", "suçtan kaynaklanan mal varlığı değerlerini aklama", "özel hayatın gizliliğini ihlal" suçlarını gerçekleştirmek ile suçlanmakta, ayrıca 15 Temmuz 2016'daki darbe girişimin bir numaralı faili olduğu ifade edilmektedir. Ayrıca Fethullah Gülen, Fethullahçılar'ın darbe girişimi öncesi işlediği iddia edilen suçlar ve 15 Temmuz 2016 darbe girişimi olmak üzere hakkında açılan 45 davada bir numaralı sanık olarak hâlen yargılanmaktadır. 50'yi aşkın kitabı, çeşitli dergilerde dini konularda yazdığı makaleleri ve birçok vaazı yayımlanmıştır. Arapça, Farsça ve Osmanlı Türkçesi bilmektedir.

Biyografi

İlk yılları
Erzurum'un Pasinler ilçesi Korucuk köyünde 27 Nisan 1941'de doğan Gülen'in babası Ramiz Gülen cami imamı, annesi Refia Gülen ev hanımıdır. Gülen, altısı erkek, ikisi kız, sekiz kardeşin ikincisidir.

Bilgi, kültür, kişilik ve eğitim
1945'te Kur'an öğrenmeye başlayan ve kısa zamanda Kur'an'ı hatmeden Gülen, 1946 yılında ilkokula başlamıştır. Babasının 1949 yılında Alvar köyüne imam olması ve ailesinin oraya taşınması nedeniyle ilkokulu bırakmak zorunda kalmış, sonradan Erzurum'da dışarıdan girdiği imtihan ile ilkokul diplomasını almıştır. Babası Ramiz Efendi'den Arapça dersleri, Hasankale'de bulunan Hacı Sıtkı Efendi'den tecvid ve Kur'an dersleri alan Gülen, 1951'de hafızlığını tamamlamıştır. Gülen, 1954'te Erzurum'daki Kurşunlu Camii medresesinde Alvar İmamı Muhammed Lütfi'nin torunu Sâdi Efendi'den medrese dersi almıştır. İki buçuk ay içinde Emsile, Bina ve Merah'ı metin ezberleyerek okuyan ve İzhar'ı bitiren Gülen'in Kâfiye okumasına lüzum görmeyen Sâdi Efendi onu Molla Câmi'ye başlatmıştır. 1955'ten 1959'a Edirne'ye gidinceye kadar Osman Bektaş'tan fıkıh ve din eğitimi almıştır.

Gülen'in bilgi, kültür, kişilik ve eğitim durumunu yansıtan çok sayıda konuşma bağlılarınca kayda alınmıştır. Bu konuşmaların analizi, kendisi ve bir kült hareketi olarak ortaya çıkan örgütünün sosyolojik altyapısının tam bir resminin oluşturulması açısından faydalı olabilir.

Gülen, diğer çalışmaları yanında toplum geneline açık olarak gerçekleşen çok sayıda vaaz, konferans ve daha özel topluluklarla gerçekleştirilen geleceğe ait plan ve uygulamaların da ele alındığı veya soru-cevap şeklinde gerçekleşen örgüt içi konuşmaların sahibidir. Bu konuşmalar Ortodoks İslami bilgi ve sıradan telkinler içeren edebi sanatlarla süslenmiş konuşmalardan, tesettür, "evrim ve yaratılış" gibi daha karmaşık konuların ele alındığı seri vaaz ve konferanslara kadar çeşitlilikler gösterir. Cemaat ve örgütüne duygu, inanç, bağlılık ve adanmışlık anlamında zihinsel altyapı oluşturan Gülen bu konuşmalarında, ileride örgüt faaliyetlerinde çok işine yarayacak, inanç ve kendisinin "metafizik gerilim" adını verdiği belirli bir coşkuyu oluşturma amacındadır. Zaman zaman bu coşku, cemaat içindeki belirli yatkınlıklara sahip kişilerde duygusal taşkınlık ve sanrıların (Dinsel hezeyan) tetiklendiği, Gülen ve tüm cemaatin duygu seline dönüşen bir seviyeye ulaşır. Bazı kişiler cemaat arasında Muhammed'i ve din büyüklerini görür ve çığlıklar atar. Bu sanrılar, rüyalarda görülenlerle birleştirilerek sonraki vaazlar ve cemaat içi motivasyonlarda yeni ateşleyiciler olarak kullanılır, zihinsel manipülasyonlar yapılır. Bu konuşmaların bir diğer karakteristiği ise din ve inanç için sözdebilim olarak üretilen materyalin bol bol kullanıldığı konuşmalar olmasıdır. Gülen'in bazı konuşmaları grandiyöz hezeyanlar açısından da dikkatle incelenmelidir.

Gençlik dönemi
Askerlik öncesi ve sonrasında Edirne Üç Şerefeli Cami'de toplam dört yıl süre ile imamlık yaptı. Askerlik acemi eğitim dönemini Ankara Mamak ve usta erlik dönemini İskenderun'da tamamladı.

Askerlik sonrasında, 1963 yılında, Erzurum'a giderek bir yıla yakın ailesinin yanında kaldı. Bu sırada Komünizmle Mücadele Derneğinin 2. şubesinin Erzurum'da kuruluşunda yer almış yönetimine girmiştir.

Edirne'deki görevi sırasında Dar'ul-Hadis Camii'nin imam odasında özel sohbetler başlattı. 1965'te Kırklareli'ne tayin olup burada bir yıl vaizlik yaptı. 1966'da İzmir'deki Kestanepazarı Camii vaizliğine atanan Gülen, 1971 yılına kadar buradaki görevine devam etmiştir. 1968 yılında resmî görevlendirme ile ilk kez Hacca gitmiş; ve gezici bölge vaizi olarak da Ege Bölgesi'nin çeşitli il ve ilçelerinde vaaz ve sohbetlerde bulunmuştur. Bu dönemlerde Turgut Özal ile de tanıştı. Turgut Özal ile tanışıklığının 1960'ların ortalarında olduğunu ifade eden Gülen, Turgut Özal hakkında "sık sık Bornova camiinde vaaz yaptığımda, vaaz dinlemeye gelirdi" demektedir.

1971-1980
12 Mart 1971 Muhtırası'nın ardından 3 Mayıs 1971'de TCK'nın 163. maddesinden tutuklandı. 6 ay tutuklu kaldıktan sonra 9 Kasım 1971 tarihinde tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı. 20 Eylül 1972'de hüküm giydi. 24 Ekim 1973'te Askerî Yargıtay kararı bozdu. 1974'te Bülent Ecevit başbakanlığındaki Hükûmetin çıkardığı 1974 Genel Affı sonucu yargılaması sona erdi.

23 Şubat 1972 tarihinde Edremit vaizliğine atandı, aynı zamanda Manisa ilinde de vaizlik görevlerine devam etti. Daha sonra İzmir'in Bornova ilçesi vaizliği görevine atandı.

1975 ve 1976 yıllarında Anadolu'nun bazı şehirlerinde Kur'an ve İlim, Darwinizm, Altın Nesil, İçtimaî Adalet ve Nübüvvet isimli konferansları verdi. İlk sayısı Şubat 1979'da çıkan Sızıntı dergisinde önce başyazıları, daha sonra orta sayfa yazılarını da yazmaya başladı.

1981-1990
1980'de 12 Eylül Darbesi'nden sonra askerî cuntanın İzmir ve Ege Ordu Sıkıyönetim Komutanlıkları tarafından yakalanma emri yayımlandı. Aynı tarihte İzmir'i terk etti. Anadolu'da çeşitli illerde dolaştı, dost ve akrabalarında kaldı. 20 Mart 1981 tarihinde Diyanet İşleri Başkanlığındaki vaizlik görevinden istifa etti.

1986'da hacca giderek hacı oldu.

Dönemin Cumhurbaşkanı Kenan Evren, 25 Temmuz 1986 günü yapılan Bakanlar Kurulu toplantısında Fethullah Gülen için şunları söyledi:"Fethullah Hoca isimli bir adam türedi. Bana, Atatürk'e ve tüm ilericilere küfrediyor. Yakalandı, mahkemeye verildi. Fakat mahkeme kendisini serbest bıraktı. Ayrıca ortalıkta Mahmut Hoca diye bir şahıs daha görülmeye başladı. Mahkeme onu da serbest bıraktı. Bu gelişmeler, bu gibi mürtecileri cesaretlendiriyor."Bu sözlerin Kenan Evren'in Anıları'nın 1991 yılında basılan 5. cildinde yer alması üzerine Gülen mahkemeye başvurdu ve tekzip aldı. Gülen'in vekili avukat Feti Ün, "Kenan Evren'in anılarına mahkeme kararıyla aldığımız tekzip metni, Hukuk saygı ister müslüman küfre karşıdır" başlıklı yazılı bir basın açıklaması yaparak, "devlet başkanlığı ve cumhurbaşkanlığı yapmış da olsa bir kişinin, milletin bir ferdinin temel hak ve hürriyetlerini, haysiyet ve şerefini ulu orta karalamaya hakkı olmadığını" söyleyerek Evren'e tepki gösterdi. "Gülen'in kimseye küfretmediğini, gerici ve akımcı olmadığını" söyledi.

İlk sayısı 1 Temmuz 1988'de çıkan ve üç aylık periyotlarla yayın hayatına devam eden Yeni Ümit dergisinde başyazılar yazmaya başladı. 1989'da İstanbul ve İzmir'de Diyanet İşleri bünyesinden bağımsız, gönüllü olarak vaazlarına yeniden başladı. Üsküdar'da Yeni Valide Külliyesi'nde 13 Ocak 1989 tarihinden 16 Mart 1990 tarihine kadar (62 hafta) verdiği vaazlar, daha sonra Sonsuz Nur adıyla üç cilt hâlinde kitaplaştırıldı. 1992 yılına kadar gönüllü olarak vaazlarını sürdürdü.

1991-2000
1990'lı yıllarda Alparslan Türkeş, Bülent Ecevit, Mesut Yılmaz, Recep Tayyip Erdoğan, Süleyman Demirel, Tansu Çiller, Turgut Özal, Abraham Foxman, Morton Abramowitz, Papa II. Ioannes Paulus gibi tanınmış din ve siyaset adamları ile görüşmeler yapmış, Amerika'da hayatını kaybeden Cumhuriyet Halk Partisinin eski genel sekreterlerinden Kasım Gülek'in cenaze namazını Gülek'in vasiyeti üzerine kıldırmış ve çeşitli gazetelerde röportajları yayımlanmıştır. 12 Eylül 1980 Darbesi'nin lideri, Türkiye'nin 7. Cumhurbaşkanı Kenan Evren ile de görüşmek istemiş, Evren bu isteği reddetmiştir. Tekrar görüşme isteğinde bulunmuş ve Evren'e bir saat göndermiş fakat Evren saati almayıp teklifi yine reddetmiştir. Evren bu saatten "rüşvet" diye bahsetmiştir. 1995'te Sabah gazetesinden Nuriye Akman ve Hürriyet gazetesinden Ertuğrul Özkök'e; Türkiye'nin içinde bulunduğu durum, Başbakan Tansu Çiller ile görüşmesi, İslam, siyaset, kadın ve eğitim konularında röportajlar vermiştir. Bu yıllarda ayrıca Cumhuriyet gazetesi ve gazeteci Hikmet Çetinkaya'dan dava yoluyla almaya hak kazandığı 150 milyonluk tazminatları Türk Polis Teşkilatını Güçlendirme Vakfına bağışlamıştır. 1997 yılında dönemin başbakanı Necmettin Erbakan tarafından Başbakanlık Konutu'na iftara davet edilmiş ancak bu iftara gitmemiştir. 1997 yılının son günlerinde onursal başkanı olduğu Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı; Süleyman Demirel'e "Devlet Adamı Uzlaşma Ödülü", Bülent Ecevit'e "Siyaset Uzlaşma Ödülü" vermiştir. 28 Şubat sürecinde Devlet Güvenlik Mahkemesi Başsavcısı Nuh Mete Yüksel, hakkında iddianame hazırlamıştır. Yıllar önce yaptığı konuşmaların görüntüleri art arda televizyon kanallarında yayımlanmaya başlanmıştır. Bu görüntülerde, "bürokraside nasıl yapılanmaları gerektiğini" anlattığı görülmüştür. Bülent Ecevit'in desteğine rağmen Genelkurmay, "Fethullah Gülen'i ve destekçilerini çok tehlikeli gördüğünü" ifade etmiştir. 1999 yılının mart ayında sağlık sorunları iddiası ile Amerika Birleşik Devletleri'ne giden Gülen, o tarihten bu yana ABD'nin Pensilvanya eyaletindeki Saylorsburg kasabasında yaşamaktadır. Eski Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ'un iddiasına göre de ABD, PKK lideri Abdullah Öcalan'ı Suriye ve Rusya'nın kontrolünden almak istemiştir. Başbuğ'a göre ABD, 15 Şubat 1999'da Abdullah Öcalan'ı Türkiye'ye teslim ederken karşılığında da 21 Mart 1999'da Gülen'i almıştır.

2000 sonrası
Ankara 2 Numaralı Devlet Güvenlik Mahkemesi tarafından 22 Ağustos 2000 tarihinde hakkında "laik devlet yapısını değiştirerek yerine dinî kurallara dayalı bir devlet kurmak amacıyla yasa dışı örgüt kurup bu amaç doğrultusunda faaliyetlerde bulunmak" gerekçesiyle 10 yıla kadar ağır hapis istemi ile yargılama başlatıldı ve gıyabi tutuklama kararı alındı. Yargılama, kamuoyunda Rahşan Affı olarak bilinen Af Yasası ile ertelendi.

Bülent Ecevit'in 2004'te siyaseti bırakışının ardından Zaman gazetesine "BÜLENT BEY'İ UĞURLARKEN" başlıklı bir ilan vererek Ecevit'ten övgüyle bahsetti.

Türkiye'nin 7. Cumhurbaşkanı Kenan Evren, 2006 yılında yine Fethullah Gülen'i eleştirdi. "Gülen'in başka yollardan para kazandığını, dinci örgütler tarafından toplanan paralarla okullar yapıldığını, bu nedenle okulların ucuz olduğunu, okullara alınan çocukların beyinlerinin yıkandığını" söyledi. Gülen'in, "cumhuriyetin temsili diye kravat takmadığını" belirtti. Bu açıklamalara Gülen adına avukatı Orhan Erdemli bir basın açıklaması yaparak tepki gösterdi.

Haziran 2008'de ABD'den Foreign Policy ve Birleşik Krallık'tan Prospect dergilerinin internet üzerinden okuyucu anketleri ile oluşturduğu "Dünyanın İlk 100 Entelektüeli" listesinde yer almıştır. Ayrıca 2013 yılında Time dergisi tarafından dünyanın en etkili 100 kişisinden biri olarak gösterilmiştir.

Hakkında açılan davalar

28 Şubat süreci devam ederken 1999 yılının haziran ayında ulusal televizyon kanallarında yayınlanan bazı video görüntüleri Türkiye'de laik düzen yerine şeriata dayalı bir İslam devleti kurmak için taraftarlarını teşvik ettiği suçlamalarına neden oldu. 2006 yılında Terörle Mücadele Kanununda (TMK) yapılan değişiklik sonrasında Gülen'in avukatlarının başvurusu nedeniyle yeniden görülmüş, 2008 yılında cürüm ve şiddete başvurarak teşekkül oluşturduğuna dair delil olmadığından beraat etmiş ve karar Yargıtay Ceza Genel Kurulunca da oybirliği ile onanmıştır.

Ocak 2008'de devlet kadrolarına sızdıkları yolundaki iddialara değinen Gülen, bir insanın kendi millet fertlerini yine kendi memleketindeki bazı müesseselere girmesi için teşvik etmesine 'sızma' denemeyeceğini söyledi:

Teşvik edilen insanlar da o müesseseler de bu ülkeye ait. Kastedilen manadaki sızmayı belli bir dönemde Türk milletinden olmayanlar yaptılar hatta belli yere kadar geldiler. Belki endişelerinin altında o sızıntıların fark edilmiş olabileceği endişesi var. Bir milletin ferdi, kendi milleti için var olan müesseselere sızmaz; hakkıdır girer oraya; mülkiyeye de girer adliyeye de, istihbarata da girer hariciyeye de.

30 Ekim 2014 tarihinde gerçekleştirilen ve yaklaşık 10 saat süren Millî Güvenlik Kurulu (MGK) sonucunda Fethullah Gülen'e bağlı kurumlar ifade edilerek legal görünüm altında illegal faaliyet yürüten paralel yapılanmalar olarak kaydedilmiştir. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan alınacak bu karar için öncesinde "Onlarla ilgili çok daha farklı bir adımı atacağız. Çünkü bu operasyon öyle lokal değildir. Geneldir ve bunun adımını atacağız. Bu ay yapacağımız Millî Güvenlik Kurulu toplantısında benim de önemli bir gündemim olacak, o da bunların yanında ülkemizi tehdit eden hangi unsurlar varsa, bunlara yönelik Millî Güvenlik Belgesi'nin gözden geçirilmesidir" demiştir. Bu karar sonrasında MGK Genel Sekreteri Seyfullah Hacımüftüoğlu tarafından Kırmızı Kitap veya Millî Güvenlik Siyaset Belgesi (MGSB) olarak adlandırılan resmî kitaba Fethullah Gülen ile bağlantılı kurumlar PDY/PÖ (Paralel Devlet Yapılanması/Pensilvanya Örgütü) adı altında eklenmiş ve Fethullah Gülen devlet düşmanı olarak kabul edilmiştir. MGK'da alınan bu kararlar 24 Kasım 2014 tarihinde gerçekleştirilen Bakanlar Kurulunda onaylanmış ve böylece resmiyet kazanarak MGK Genel Sekreterliği'ne gönderilmiştir.

İstanbul 1. Sulh Ceza Hakimliği, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının talebini şu gerekçe ile uygun görüp, Fethullah Gülen hakkında yakalama kararı çıkardı. İstanbul merkezli paralel yapı soruşturması kapsamında Fethullah Gülen hakkında verdiği kararda, "Şüphelinin soruşturma kapsamında, örgüt kurarak yönettiği yönünde kuvvetli suç şüphesinin bulunduğu, 10 yılı aşkın süredir yurt dışında olduğu ve dönmediği, şüpheliye ulaşılamaması ve savunmasının tespitinin mümkün olmaması nedeniyle terör örgütü kurma ve yönetme suçundan hakkında yakalama kararı çıkarılması şeklinde hüküm kurulmuştur" ifadeleri yer aldı.

Fethullah Gülen Cemaatinin, "Molla Muhammed" olarak bilinen Mehmet Doğan ve grubuna yönelik soruşturmada kumpas kurduğu ve usulsüzlük yaptığı iddiasıyla yürütülen soruşturma kapsamında hazırlanan iddianamede, Gülen'in "silahlı örgüt kurmak veya yönetmek" suçundan 15 ile 22,5 yıl, "resmî belgede sahtecilik" suçundan 3 ile 7,5 yıl ve "iftira" suçundan da 1 ile 4 yıl olmak üzere toplamda 19 ila 34 yıla kadar hapsi istenmektedir. İddianamede Samanyolu Yayın Grubu Başkanı Hidayet Karaca, eski emniyet müdürleri Tufan Ergüder, Ali Fuat Yılmazer, Yurt Atayün, Ömer Köse ve Mutlu Ekizoğlu'nun aralarında bulunduğu 15'i tutuklu 32 kişi de şüpheli olarak yer aldı.

Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın oğlu Bilal Erdoğan'ın da şüpheliler arasında yer aldığı kapatılan 17 Aralık yolsuzluk ve rüşvet soruşturmasında usulsüzlükler yapıldığı ve şüphelilere kumpas kurulduğu iddiasıyla yürütülen soruşturma kapsamında Gülen hakkında ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası istendi. Gülen, 'Cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetini ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen veya tamamen engellemeye teşebbüs etmek', 'silahlı örgüt kurmak veya yönetmek' ve 'devletin güvenliği veya iç veya dış siyasal yararları bakımından, niteliği itibarıyla gizli kalması gereken bilgileri, siyasal veya askeri casusluk maksadıyla temin etmekle suçlanıyor.
(Ayrıca bakınız; Necip Halemitoğlu cinayeti)

Fethullahçı öğreti
Öğretinin genel karakteri: Ezoterik bir anlayışla yapılanan Gülen öğretisi Said Nursi öğretisinin devamı ve tamamlayıcısı niteliğindedir. Kendisi, Said Nursi'yi sık sık "beyin yapıcımız" şeklinde tanımlamakta, inanç ve hareket tarzında öncü olarak kabul etmektedir. Gülen'in geçmişte çok daha radikal olan (örneğin, Seyyid Kutub'a büyük saygı duyduğu, namaz kılmayan kişileri kafir ve kafireler (mürted) olarak tanımladığı, şeriat, kadın ve tesettür gibi konulara yaklaşımı vb.) görüşlerinin zaman içerisinde ne kadar dönüşüme uğradığı konuları aydınlatılmaya muhtaç konulardır..

Fethullah Gülen'in kendisinin Mehdilik konusunda bir iddiasının bulunup bulunmadığı bilinmiyor. Ancak kendisinin gerçekte 27 Nisan 1942 olan doğum tarihinin yerine Nurcular arasında Deccal olarak kabul edilen Mustafa Kemal Atatürk'ün ölüm tarihi olan 10 Kasım 1938'i ileri sürüyor ve Deccal öldü, Mehdi doğdu inancına telmihte bulunuyor. Yine dini anlamda en yüksek payelerden olan kendisinin "Allah ile görüşme" iddiası bulunmakta, bir kişinin çevresi onun Mehdi olduğuna inansa ve kendisi de buna kanaat getirse bile bunu ilan etme gibi bir görevinin bulunmadığını söylemektedir. Kendisi ve yakın çevresinin sır olarak saklanan bir başka inancı ise Fethullah Gülen'in Mehdiliğine inanılmasıdır.

Cemaat mensuplarına belirli bir aşamadan sonra verilen mesiyanik din öğretisiyle Gülen, normal insanlar tarafından anlaşılmasının mümkün olmadığı iddia edilen bilgileri, rüya ve cinler aracılığı ile direkt olarak metafizik bir kaynaktan aldığı varsayılan ezoterik bir kişiliğe büründürülür ve "kainat imamı" olarak anılır. Öyle ki; Gülen Cemaatine mensup olduğu iddia edilen dönemin 18. Asliye Ceza Mahkemesi Hakimi İlhan Karagöz çıkarttığı mahkeme kararı ile Gülen'i "Mehdi" ilan etmiştir.

 Yaratılışçılık: Gülen'e göre evren bir amacı ve maksadı olan yaratma fiilinin eseridir ve varolmanın gayesi Allah'ı bilmektir ve bilim bu amaca hizmet eden bir araç olarak değer kazanır. Fethullah Gülen'e göre evrim gibi yaratılış inancına karşıt görüşlere ihtimal vermek yıkıcı bir vesvese veya bir Darwin safsatasından ibarettir. Gülen'e göre Adem'in ilk insan olarak yaratılması ve Adem'in eğe kemiğinden Havva'nın yaratılması inancı sebep-sonuç ilişkisi kapsamında ele alınmaması gereken mucize yaratılışlardır. Evrim karşıtı fikirlerini Yaratılış Gerçeği ve Evrim adlı kitabında yazmıştır. Bu kitap, daha önceleri Darwinizm ve evrim karşıtı yaptığı toplantılardaki konuşmalarının derlenmesi ile hazırlanmıştır. Kitapta; biyoloji biliminin bir "fantezi" olduğunu iddia eden Gülen, en büyük biyoloji fantezisinin de evrim teorisi olduğunu ifade etmektedir.

 Şeriat ve laiklik: Konuşmalarında şeriattan sık sık şeriat-ı garra (parlayan şeriat) olarak bahseden ve şeriat için eleştirel ifade kullanmaktan şiddetle kaçınan Gülen'e göre, din, İslam ve şeriat eş anlamlı kelimelerdir. Ancak Gülen laik sistem içerisinde dinin %95'inin yaşanabileceğini, geriye kalan %5'lik kısım için kavga çıkartılıp insanların dinden ürkütülmemesini söyler. Bir başka konuşmasında ise laiklik ve demokrasiyi "Allah'ın bize bahşettiği bir nimet" olarak nitelendirir.
 Kadın: Tesettür konusunda Fethullah Gülen'in tutumu zaman içerisinde değişimler göstermiştir. Önceleri peçe ve eldiven kullanılarak kadınların tüm vücudunun örtülmesi gerektiği vaaz ve telkinleri yanında saçın bir telinin bile açılmasını büyük günah olarak ele alan Gülen tesettür üzerine kayda alınan bir dizi vaaz vermiş, bu vaazlarında yüz ve gözlerinin bile istisna edilmediği tüm kadın vücudunun mahrem sayılması gerektiğini fıkıhtan, kaş ve göz üzerine yazılan şiirler ve tarihten örneklerle anlatmıştı. Gülen bu vaaz dizisinde Osmanlının son döneminde ecnebi kadınlara özenip yüzlerini açarak gezmeye çıkan Müslüman kadınların yüzlerine Abdülhamid'in hafiye teşkilatı aracılığı ile asit attırdığını anlatıyor ve bu davranışı yanlışlama veya kınama yerine tam tersi Ondan cennetmekan şeklinde bahsediyordu.

Gülen son konuşmalarında başörtüsünü bir füruat olarak değerlendirmiştir.
 Mitoloji ve inanç: Gülen anlatımlarında Kur'an ve siyer kitaplarından alınmış şeytan, cin, melek gibi ruhanilere ve Ashâb-ı Kehf, Hızır, Lokman, Adem, Havva, Nuh gibi kişilere ve bu kişilere ait olağandışı hikâyelerine (mucize) gerçekten yaşanmış hayat dersleri olarak yer verir.
 Toplumsal yapı hedefi: Fethullah Gülen'in görünen amacı "altın nesil", "gül devri" gibi deyimleri ile idealize ettiği toplum ve idari yapıyı gerçekleştirmektir. Muhammed'in dönemi "asrı saadet" ifadeleriyle ideal hedef olarak sunulur. "Batı'dan bize intikal eden ve ruh yapımıza aykırı olmasına rağmen bize dayatılan, bir kısım cazip taraflarının bulunmasının yanında pek çok çirkin yanları da bulunan muasır medeniyetin bizim için fazla bir şey ifade etmediği söylenebilir. Hatta çoğu yerde başkaldırmaya kaymalar, bu medeniyete karşı tepkinin ifadesi olmuştur. İslam dünyası ondan ahlaksızlık, açık saçıklık, eğlence, istihlak (tüketim) esası üzerine müesses bir iktisadi sistem, israf ve kan-irin görmüş ve ürperti duymuştur/duymaktadır. Eğer önemli bir dönemde biz, biz olabilseydik onu kendimize benzetecek, yeniden şekillendirecek, tekniğini, fennini, ilmini, metodolojisini alacak ve zararlı yanlarını atacaktık ama heyhat!!!" Bu amaca eğitim yolu ile ulaşılabileceği, örnek hayatlar yaşanarak insanlara İslamın gerçek yüzünün gösterilebileceğini düşünür ve İslam'ın siyasi bir ideolojiye dönüştürülmesine şiddetle karşı çıkan bir anlayışa sahiptir.

Eleştiriler
İhsan Eliaçık ve Edip Yüksel'e göre Gülen'in yaklaşımlarının diğer standart İslam alimlerinden pek bir farkı yoktur. Ender Helvacıoğlu ise Gülen'i bilimsel olmamak ve gerçeküstü olaylara inanmakla eleştirir. Gülen'in 30 yıllık yol arkadaşı olduğunu iddia eden Nurettin Veren ise Gülen'in ve cemaatinin zaman içinde kadınlara ve televizyona yönelik tutumundaki değişimi eleştirir. Ayrıca, Gülen'in heterodoks İslami gruplara karşı sözlerini saldırgan olarak değerlendirir.

Fethullahçılar

Fethullahçılar, darbe girişimine kadar çeşitli toplum kesimlerince Türkiye içi ve dışında, eğitime, Türk kültürünü tanıtmaya, dinlerarası diyaloğa ve fakirlikle mücadeleye yaptığı katkılardan dolayı desteklenirken başka kesimlerince de laiklik için bir tehlike olarak görülmesinin yanı sıra siyasi ve ekonomik bir güç hâline gelmesi nedeniyle de eleştirilmekteydi.

Bibliyografya

Gülen'in çeşitli konuları ele aldığı çok sayıda kitap, makale, kaset, görüntülü video ve şiirleri mevcuttur. Eserleri başta İngilizce, Arapça, Almanca, İspanyolca ve Rusça olmak üzere değişik dillere çevrilmiştir.

Gülen hakkında birçok biyografi ve inceleme kitapları yayımlanmış ve yurt dışındaki çeşitli kurum ve üniversitelerde hakkında akademik konferanslar yapılmış ve bu konferanslarda 200'den fazla tebliğ sunulmuştur.

Fethullah Gülen'e ait olan Kırık Mızrap adlı şiir kitabından alınan 11 şiir; 2005 yılında Ahmet Özhan tarafından Hüzünlü Gurbet albümünde yorumlanmıştır. 2013 yılında ise aralarında Natacha Atlas, Bahroma, Ely Bruna gibi ünlü sanatçıların bulunduğu 12 sanatçı Gülen'e ait 12 şiiri İngilizce olarak Rise Up - Colours of Peace adlı albümde yorumlamıştır.

Ödüller
 1995 - Türk Ocakları Vakfı "Nihal Atsız Türk Dünyası Hizmet Ödülü" (Verilişinden 21 yıl sonra, 15 Temmuz Darbe Girişimi'nin ardından 18 Temmuz 2016'da Türk Ocakları Merkez Yönetim Kurulu kararıyla iptal edilmiştir.)
 1995 - Mehmetçik Vakfı "Teşekkür Beratı"
 1996 - Türk Sanayici ve İşadamları Vakfı (TÜSİAV) "Hoşgörü Ödülü"
 1997 - Yazarlar ve Sanatçılar Vakfı (TÜRKSAV) "Türk Dünyasına Hizmet Ödülü"
 1997 - Türk Eğitim-Sen "24 Kasım Eğitim Özel Ödülü"
 1998 - "Türk 2000'ler Vakfı Ödülü"
 1998 - "Hamdullah Suphi Tanrıöver Türk Ocakları Kültür Armağanı" (Verilişinden 18 yıl sonra, 15 Temmuz Darbe Girişimi'nin ardından 18 Temmuz 2016'da Türk Ocakları Merkez Yönetim Kurulu kararıyla iptal edilmiştir.)
 1998 - "İpekyolu Vakfı Ödülü"
 2001 - Türkiye Yazarlar Birliği "Üstün Hizmet Ödülü"
 2007 - "Dünyanın En Büyük Entelektüel İnsanı"
 2010 - Leeds Metropolitan Üniversitesi (İngiltere)"Fahri Doktora Unvanı"
 2012 - "Dünyanın En Etkili 500 Müslümanı", Kraliyet İslam Strateji Çalışmaları Merkezi, Amman, Ürdün
 2013 - "Dünyanın En Etkili 100 Kişisi", TIME dergisi
 2015 - "Gandhi-King-Ikeda Barış Ödülü", Martin Luther King Jr. International Chair, Morehouse College

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Fethullah Gülen resmî sitesi
 Fethullah Gülen konferansları resmî sitesi
 Reuters: Turkish Islamic preacher - threat or benefactor? , İngilizce.
 Gulen Movement News Portal  Fethullah Gulen ve Hizmet Hareketi hakkinda İngilizce haber sitesi
 GulenMovement.us  Fethullah Gulen ve Hizmet hakkinda akademik bilgi, İngilizce
 Reuters: Turkish Islamic preacher - threat or benefactor?
 New York Times inceleme yazısı- Fethullah Gulen profile
 Le Monde'nin Gülen Okulları hakkında inceleme yazısı: Une confrérie turque ouvre un collège républicain en France
 Time Dergisinin 3 sayfalık inceleme yazısı: "The Turkish Imam and His Global Educational Mission"
 The Economist: Fethullah Gülen: A farm boy on the world stage
 How far they have travelled (The Economist)
 Foreign Policy röportajı: Meet Fethullah Gülen, the World's Top Public Intellectual
 Kendi Dilinden FETÖ; Bir Din İstismarı
 Fethullah Gülen'in Evrim karşıtı yaptığı bir toplantının ses kaydı.

1941 doğumlular
Pasinler doğumlular

Türk vaizler
Türk Sünniler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk göçmenler
Türk imamlar
Türk İslamcılar
Türk antikomünistler
Yaşayan insanlar
Kurgusal olmayan eserler veren Türk yazarlar
Türkiye tarafından aranan kaçaklar
Gülen hareketi
İslam ve siyaset
Dinlerarası diyalog

Fethullah Gülen


La Comisión de Antigonish (1945) fue una comisión senatorial constituida por siete puertorriqueños profesionales dedicados al movimiento cooperativista en Puerto Rico que fueron a Antigonish, de Nueva Escocia (Canadá), para estudiar el movimiento social impulsado allí por el Padre Joseph Alexander MacDonald.

Antecedentes

A principios de la década de los 40, el movimiento cooperativista se enfrentaba con una mengua de más de la mitad de cooperativas del país. Para el año 1941, Ana María O'Neill, profesora de teoría del cooperativismo en la Universidad de Puerto Rico, viajó en sabática a los Estados Unidos y al Canadá. En estos viajes, en que conoció a Monseñor Moses Coady en un programa de extensión para adultos de la Universidad de San Francisco Javier, de Nueva Escocia, conoció el Movimiento Social de Antigonish, cuyos diferentes proyectos le presentó Coady: educación de adultos, cooperativas, microfinanzas y desarrollo rural de las comunidades pertenecientes a la zona marítima.

A su vuelta a Puerto Rico, Ana María O'Neill pudo invitar a Moses Coady a dar unas conferencias en la universidad, pero por motivos de su salud cardíaca delicada, él envió al Padre Joseph Alexander MacDonald. Éste ofreció cursos en el verano de 1945 y su primera conferencia sobre los programas de extensión para adultos y cooperativismo. Continuó las conferencias el siguiente verano. Estos cursos de transformación económica lograron interesar incluso al presidente del senado, Luis Muñoz Marín, quien por su parte gestionó para que una comisión oficial visitara Antigonish para conocer más de cerca el movimiento propuesto por el grupo de sacerdotes de la Universidad San Francisco Xavier, y mirar por adaptar sus conocimientos al movimiento cooperativista en Puerto Rico.

Integrantes

La Comisión de Antigonish contó con la participación de estas personas:

Los legisladores Agustín Burgos y Mario Canales;
Ramón "Moncho" Colón Torres y Guillermo Serra, economistas de la Estación Experimental Agrícola de la Universidad de Puerto Rico;
Antonia Cerame, profesora de la Facultad de Ciencias Sociales de la Universidad de Puerto Rico;
Héctor Zayas Chardón, alto funcionario del Servicio de Extensión Agrícola;
José F. Beauchamp, jefe de la División de Cooperativas de la Administración de Reconstrucción de Puerto Rico.

Señalamientos

En acuerdo, los integrantes de la comisión declararon que las condiciones socioeconómicas que habían conocido en Canadá se parecían a las puertorriqueñas, por lo que propusieron un programa bien parecido: se iniciaría el uso del cooperativismo como herramienta de renovación y educación para adultos.

La comisión se encargó de nombrar críticamente algunos defectos del movimiento cooperativo de Puerto Rico y recomendar las debidas correcciones.

Puntos negativos

 Faltaba una orientación social definida del cooperativismo. En especial en su calidad de educador y renovador de las masas.
 Faltaba un programa educativo dirigido a la orientar a los socios sobre la filosofía del cooperativismo.
 Faltaban sistemas de fiscalización y contabilidad adecuados.
 Escaseaba la orientación sobre los tipos o clases de cooperativas.
 Faltaba una legislación adecuada sobre cooperativas que contribuyera a corregir deficiencias.

Recomendaciones

 Aprobar una Ley General de Cooperativas (Ley Núm. 291 del 9 de abril de 1946: Ley General de Sociedades Cooperativas).
 Aprobar una ley para reglamentar las cooperativas de ahorro y crédito.
 Crear una oficina de gobierno en Puerto Rico para reglamentar y fiscalizar las cooperativas organizadas.
 Crear un departamento de cooperativas para laborar en el fomento y en la educación cooperativistas.
 Incorporar cursos sobre cooperativismo en las escuelas públicas de la isla y un programa de extensión (hoy día, el Instituto de Cooperativismo de la Universidad de Puerto Rico).
 Crear una agencia local para extender crédito a las cooperativas.

Resultados

Las recomendaciones de la comisión fueron la base para la legislación de las leyes cooperativas para los próximos diez años después de la visita. Heredado de las prácticas canadienses, el énfasis en la educación solidificó la organización cooperativa.
 El 16 de julio de 1948 se organizó la Liga de Cooperativas de Puerto Rico, el nivel más alto del Movimiento Cooperativo Puertorriqueño.
 En 1950 se organizó la Federación de Cooperativas de Ahorro y Crédito (que se desharía en 1992).
 En 1953 se creó el Instituto de Cooperativismo de la Universidad de Puerto Rico.
 En 1957 se estableció el Programa de Cooperativas Juveniles en el Departamento de Instrucción Pública, y se creó la Administración de Fomento Cooperativo.

Véase también

 Autogestión

 Movimiento cooperativo

 Movimiento Antigonish

 Ramón "Moncho" Colón Torres

Referencias

 Parrilla Bonilla, Antulio: Cooperativismo: teoría y práctica. Liga de Cooperativas de Puerto Rico. 2ª edición. 1985. Editorial Corripio. República Dominicana.

 Catalá Oliveras, F y Rivera Izcoa, C.: El movimiento cooperativista en Puerto Rico: Un paso más. Cap. 5: Desarrollo del cooperativismo en Puerto Rico. 2010 Ediciones Huracán. Colombia.

 Origen del cooperativismo. Cooperativas Unidas de Puerto Rico.

Movimiento cooperativo
Economía social
Historia de Puerto Rico
Sociedad de Puerto Rico

Comisión de Antigonish


Wing Commander IV – The Price of Freedom ist eine Weltraumactionsimulation von Origin Systems aus dem Jahr 1996. Es ist weiterhin der letzte Teil der gleichnamigen Serie, der unter der Leitung des Serienschöpfers Chris Roberts entstand. Wie der unmittelbare Vorgänger setzt das Spiel auf die Inszenierung seiner Handlung durch realverfilmte Schauspielsequenzen. Die Handlung bildet einen Epilog zur vorhergehenden Kilrathi-Trilogie. Nach dem Sieg über den Erzfeind befindet sich die Föderation in einer Phase der politischen Neuorientierung. Es kommt zu immer größeren Spannungen zwischen den Kernwelten der Föderation und ihren Außenwelten, die schließlich in einen neuen Krieg münden. Colonel Christopher "Maverick" Blair wird daher aus seinem Ruhestand geholt und in den aktiven Flugdienst zurückversetzt. Das Spiel erschien für DOS- und Windows-PC, Mac OS und PlayStation.

Handlung

The Price of Freedom, der Untertitel des Spiels, ist eine Anspielung auf ein Zitat der Spielfigur Admiral Geoffrey Tolwyn im Verlauf der Handlung. Es lautet vollständig:

Dabei handelt es sich um die Variation eines Zitats von Wendell Phillips, das häufig fälschlicherweise US-Präsident Thomas Jefferson zugeschrieben wird:

Es entspricht dem Leitthema des Spiels. Die Handlung des vierten Teils ist abermals weitgehend linear mit einem festgelegten Endziel, verzweigt sich jedoch im Laufe des Spiels an einer Stelle prominent und bietet kurzzeitig zwei gleichwertige Alternativwege, die sich bald darauf wieder zu einem Lösungsweg vereinen. Im weiteren Verlauf bieten sich an einigen Stellen weitere, kurze Wahlmöglichkeiten mit gewissem Einfluss auf den Ausgang des Spiels.

Im Jahr 2673 liegt der Krieg mit den Kilrathi etwa vier Jahre zurück. Nach längerer Friedensphase bahnt sich jedoch immer deutlicher ein Krieg zwischen den Hauptwelten der Konföderation und der Union der Grenzwelten an. Die Spannungen werden nicht zuletzt befeuert durch den Angriff auf einen unbewaffneten Krankentransporter, der mit Hilfe einer bislang unbekannten Waffe zerstört wurde. Es gibt keine Überlebenden, die die Angreifer identifizieren könnten; beide Parteien weisen sich gegenseitig die Schuld zu. Der Konföderationsrat steht vor der Entscheidung, ob er den Grenzwelten den Krieg erklären soll. Admiral Tolwyn wird vom Rat beauftragt, die Situation zu untersuchen und dem Rat mit seinem Bericht eine Grundlage für die Entscheidung zu liefern. Von diesem erhält Major Todd "Maniac" Marshall den Befehl, Colonel Christopher "Maverick" Blair aus seinem Vorruhestand in den aktiven Flugdienst zurückzuholen. Dieser ist derweil bemüht, seinen Lebensabend als Farmer auf einem Wüstenplaneten zu verbringen, beschließt jedoch, Tolwyns Ruf zu folgen. Er und Maniac werden auf die "TCS Lexington" versetzt, die unter dem Kommando von Captain William Eisen steht. Mit Winston "Vagabond" Chang befindet sich ein weiterer Charakter aus Wing Commander III unter der Besatzung.

Colonel Blair wird damit beauftragt, Beweise für die Schuld der Grenzwelten zu finden, kann jedoch keine entdecken. Derweil wird Eisen ohne Angaben von Gründen durch Captain Hugh Paulsen als Kommandant abgelöst, Blair wird zunehmend auf ein Abstellgleis geschoben und zum Patrouillenflug verdammt. Je nach Handlungsweise des Spielers stößt er an Bord der "Lexington" jedoch auf Ungereimtheiten, die er sich nicht erklären kann. Wenig später erhält er von Paulsen gemeinsam mit Vagabond den Auftrag, einen Deserteur zu stellen, der zu den Grenzwelten überlaufen wolle. Dieser Deserteur entpuppt sich als William Eisen, der von Maniac eskortiert wird. Eisen spricht von einer Verschwörung von Kriegstreibern innerhalb der Konföderation als Grund für seine Flucht und bemüht sich, Vagabond und Maverick ebenfalls zum Seitenwechsel zu bewegen. Vagabond beschließt, sich Eisen anzuschließen, während der Spieler an diesem Punkt selbst entscheiden muss, wie er sich verhalten möchte:

 Entscheidet er sich gegen die Fahnenflucht, muss er gegen Vagabond kämpfen, der versucht Eisen und Maniac vor ihm zu schützen. Nachdem er seinen alten Kameraden töten musste, kehrt Maverick zum Schiff zurück, während Eisen und Maniac entkommen. Die Besatzung des Trägerschiffs erhält derweil Zuwachs durch eine neue Gruppe von Piloten. Darunter ist auch "Seether", ein hochtalentierter Flieger, jedoch auch kalt und skrupellos. Nach einigen Missionen wird die "Lexington" Ziel eines Angriffs der Grenzwelten. Der Angriff wird von Maniac geführt, der Maverick ein weiteres Mal zum Seitenwechsel auffordert. An dieser Stelle muss der Spieler zustimmen oder das Spiel endet mit dem Tod Mavericks. Gemeinsam mit Maniac zerstört Maverick die "Lexington" und geht an Bord des Grenzwelten-Trägerschiffs "BWS Intrepid", das inzwischen unter dem Kommando Eisens steht.
 Sollte sich der Spieler bereits bei Eisens Flucht für ein Überlaufen entschieden haben, erlebt er stattdessen die Umstände von Eisens Ankunft und Kommandoübernahme auf der "Intrepid". Er führt einige Aufklärungsmissionen durch, mit dem Ziel, Informationen über die Verschwörer zu sammeln.

Anschließend vereinen sich die beiden Handlungsstränge wieder und die Handlung folgt wieder einem zumeist vorgegebenen Handlungsverlauf. Blair sammelt weitere Indizien für eine Verschwörung und es ergibt sich der Verdacht, dass der Pilot Seether hinter den Angriffen steht. Eisen verlässt die "Intrepid" in Richtung Erde, wobei er Blair das Kommando über das Schiff übergibt. Blair stößt im weiteren Verlauf schließlich auf die Spuren der geheimen Militäreinheit der "Black Lance", deren Unternehmungen tatsächlich von Seether geführt werden. Blair kann den geheimen Standort ihrer Einsatzzentrale in Erfahrung bringen und enthüllt schließlich, dass die "Black Lance" dem Oberbefehl von Admiral Tolwyn unterstehen. Mit ausreichenden Beweismitteln ausgestattet, stößt Maverick mit der "Intrepid" in Richtung Erde vor, um sie dem Konföderationsrat vorzulegen. In einem finalen Raumgefecht zerstört er erst den neuen Großträger der Föderation, die "TCS Vesuvius", und besiegt anschließend Seether im Kampf Mann gegen Mann.

Den Abschluss bildete eine längere Filmpassage vor dem Konföderationsrat, in der der Spieler an mehreren Stellen gewisse Entscheidungen treffen muss. Diese sind letztlich für den positiven Ausgang des Spieles entscheidend. Blair erreicht den Plenarsaal, als der unmittelbar zuvor zum Weltraum-Marschall beförderte Tolwyn seine vorgeblichen Beweise für die Kriegstreiberei der Grenzwelten vorlegt. Nach einem Wortgefecht zwischen Blair und Tolwyn kommt es zur Ratsabstimmung, die im positiven, kanonischen Fall zu einer Ablehnung der Kriegserklärung führt. In diesem Fall wird Tolwyn für seine Vergehen festgesetzt und von einem Gericht zum Tode verurteilt. Er entzieht sich der Hinrichtung schließlich durch Selbstmord in seiner Zelle. Der Fortgang von Blairs Karriere wird in Form einer Filmsequenz wiedergegeben und entscheidet sich in diesem Fall anhand der Spielerfolge (Zahl der gescheiterten Missionen) und der diversen Entscheidungen des Spielers im Vorfeld. Kann der Spieler im Finale nicht überzeugen, wird alternativ Blair festgesetzt und der Prozess gemacht.

Spielprinzip

Wing Commander IV unterschied sich spielerisch nur wenig von seinem Vorgänger. Während die Filmsequenzen ausgebaut und mit größerem Aufwand gedreht wurden, blieb das seit dem ersten Teil vorherrschende Spielprinzip unverändert. Wing Commander IV setzt auf dem optimierten Programmcode seines Vorgängers auf und fügte dem Simulationsteil des Spiels keine wesentlichen neuen Funktionen hinzu. Mit der späteren Kommandoübernahme an Bord der Intrepid erhielt der Spieler zusätzlich zur Kontrolle über Flügelpiloten, Schiffstyp und Bewaffnung auch die Möglichkeit, zwischen verschiedenen Missionen zu wählen. Hinzu kamen verstärkt kleinere Entscheidungsmöglichkeiten im Rahmen von Zwischensequenzen, die die Haltung von Handlungspersonen gegenüber der Spielfigur beeinflussen oder Auswirkungen auf die Ausrüstung nehmen können. Ein an Bord des Trägerschiffs jederzeit aufrufbarer Grundriss des Schiffs ermöglichte schnellere Wechsel zwischen den einzelnen Schiffsräumlichkeiten. Farbige Markierungen auf dem Plan hoben die vor dem nächsten Missionsantritt notwendigen und optionalen Gesprächspartner hervor. Die Cockpitsicht der Flugmissionen wurde abgeschafft und vollständig durch die Egoperspektive ersetzt.

Entwicklung

Produktion
Obwohl Serienschöpfer Chris Roberts die Serie mit Wing Commander III ursprünglich als abgeschlossen betrachtete, wurde er von Origins Mutterkonzern Electronic Arts um die Entwicklung eines weiteren Spiels gebeten, um einen erwarteten Einnahmeverlust des Konzerns an anderer Stelle auszugleichen. Roberts sagte zu, erhielt für die Umsetzung jedoch nur einen verhältnismäßig kurzen Zeitraum von einem Jahr zugebilligt. Dafür erhielt er ein deutlich größeres Budget, die Produktionskosten beliefen sich letztlich auf zwölf Millionen US-Dollar. Da in diesem Zeitraum die Programmierung einer neuen Grafikengine nicht möglich war, lagen die Entwicklungsschwerpunkte auf der Optimierung des vorhandenen Programmcodes, der Spielinhalte und der Narrativen. Statt wie im Vorgänger ausschließlich auf Bluescreen-Technik zu setzen, wurden die Filmsequenzen für Wing Commander IV in den Ren-Mar Studios in Hollywood / Los Angeles mit 35-mm-Film aufgenommen und dafür über 40 Filmsets erstellt. Das erlaubte unter anderem auch die Verwendung verschiedener Kameraperspektiven und Effekte wie Rauch. Die Regiearbeiten übernahm erneut Roberts selbst, die Schauspieler Mark Hamill, Malcolm McDowell, John Rhys-Davies, Tom Wilson und Jason Bernard kehrten in ihre Rollen zurück. Roberts verbrachte mehrere Monate am Set der Dreharbeiten, während die eigentlichen Programmierarbeiten bei Origin in Austin ohne seine direkte Beteiligung erfolgten.

Optimiert wurde hauptsächlich der Weltraumflug, während die maximale Bildschirmauflösung hochgesetzt und die Texturen verbessert wurden. Insbesondere die Bodenmissionen warteten dadurch mit einer größeren Detailvielfalt auf als zuvor. Bei der Konzeption der neuen Handlung setzte Roberts auf ein erwachsenes Thema, das sich von dem vergleichsweise einfachen Gut-/Böse-Schema des Vorgängers unterscheiden sollte. Außerdem sollte der Spieler mehr Entscheidungsmöglichkeiten als im Vorgänger bekommen. Auf die Frage, ob Wing Commander IV ein Film oder Spiel sei, antwortete Chris Roberts in einem Interview des britischen Spielemagazins PC Zone während der Dreharbeiten:

Wing Commander IV war mit sechs CDs (in limitierter Auflage mit einer DVD) mehr ein interaktiver Film als ein klassisches Action-Spiel und wurde auch, wie bereits sein Vorgänger, als solcher beworben. Das Spiel wurde neben dem PC zusätzlich auf Macintosh und ein Jahr später auch Sony Playstation portiert. Zudem erschien eine mit der CD-Version identische einseitige PC-DVD-Ausgabe, später zusätzlich eine doppelseitige DVD mit Extras.
In der DVD-ROM Edition von 1997 waren die Video-Zwischensequenzen in voller DVD Qualität enthalten. Da jedoch die meisten PCs dieser Zeit zu wenig Leistung besaßen, um MPEG-2-DVD-Videos in Software zu decodieren und abzuspielen, setzte das Spiel auf eine mitgelieferte Hardware-Decoder-Karte. Die Abhängigkeit von dieser spezifischen Karte macht diese Spielversion inkompatibel mit Nicht-Windows-PCs ohne diese Karte. Später entwickelte die Spielgemeinschaft jedoch einen Fan-Patch, der es erlaubt, das Spiel auch mit aktueller PC-Hardware und ohne die MPEG-Decoderkarte zu verwenden. Es gab auch eine andere DVD-Veröffentlichung mit Videosequenzen in reduzierter Qualität, welche auf allen PCs, die auch mit CD-Version zurechtkamen, verwendbar war.

Blairs Rufzeichen "Maverick" war während der Dreharbeiten noch nicht bekannt (es wurde erst 1996 in Wing Commander Academy (Fernsehserie) eindeutig bestätigt), weshalb es im Spiel nie erwähnt wird. Während alle Piloten meistens mit ihren Rufzeichen (Maniac, Hawk, Panther, Catscratch, Vagabond) angesprochen werden, wird Blair in Dialogen stets mit seinem normalen Namen erwähnt. Wenn der Spieler zum ersten Mal das Hauptterminal anklickt, wird er aufgefordert, einen "Codename" einzugeben. Gibt er jetzt "Maverick" ein, wird dieses Rufzeichen neben den anderen Piloten auf dem Killboard stehen, als auch bei Auswahl eines Flügelmannes zu sehen sein. Der Spieler hat jedoch freie Wahl, welches Rufzeichen er Blair gibt.

Re-Release
Im April 2012 wurde Wing Commander IV auf GOG.com als Digitalen Distribution erneut veröffentlicht. Es handelt sich dabei um die Version mit den Videos in DVD-Qualität und einer Downloadgröße von mehr als 6 GB. Die gleiche Version ist auch auf Origin erhältlich.

Quelltext

Der durch die Auflösung Origin Systems verloren geglaubte Quelltext von Wing Commander 4 wurde im April 2012 durch einen ehemaligen Entwickler der Fan-Gemeinde zur Verfügung gestellt, um einen endgültigen Verlust über eine Langzeitarchivierung zu verhindern.

Besetzung

Rezeption
Wing Commander IV erhielt sehr gute Bewertungen und wurde unter anderem für sein im Vergleich zu den Vorgängern deutlich verbessertes und abwechslungsreicheres Missionsdesign gelobt. Enttäuscht zeigten sich viele Tester jedoch über die geringe spielerische Weiterentwicklung des Titels. Die Verbesserungen der Filmsequenzen und die Programmoptimierungen wurden zwar anerkannt, Handlung und Charaktere aber weiterhin als oberflächlich bezeichnet. Das Fehlen neuartiger Spielinhalte wurde ebenso bemängelt. Bemängelt wurde bei deutschen Magazinen weiterhin eine Verschlechterung der Übersetzungsqualität der deutschen Version im Vergleich zu Wing Commander III.

Romane

Es erschienen mehrere Romane zum Wing-Commander-Universum in den US-amerikanischen Verlagen Baen Books und Harper Entertainment, die in Teilen durch den deutschen Bastei Lübbe Verlag in deutscher Übersetzung veröffentlicht wurden. Expliziten thematischen Bezug zum vierten Teil der Serie hat dabei:

 Ben Ohlander, William R. Forstchen: Der Preis der Freiheit. Bastei Lübbe, 2000, ISBN 3-404-23226-7Der Roman zum Spiel Wing Commander IV. Er weicht bedeutend von der Handlung des Spiels ab, indem er viele signifikante Charaktere und Handlungsverläufe trivialisiert und in den Hintergrund stellt, während die im Verlauf der Spiele etablierte Grenzwelt-Technologie völlig anders dargestellt wird.

Weblinks

 Wing Commander News. Umfangreiches Archiv zur Wing-Commander-Reihe.
 Deutschsprachiges Forum mit aktuellen Newsmeldungen, umfangreicher Datenbank sowie Downloadbereich rund um Wing Commander

Einzelnachweise

Computerspiel 1996
Weltraumsimulator
DOS-Spiel
Mac-OS-Spiel
PlayStation-Spiel
PlayStation-3-Spiel
PlayStation-Portable-Spiel
Windows-Spiel
Wing Commander
Science-Fiction-Computerspiel
Electronic Arts

Wing Commander 4


Primera División 2003-04 var den 16. udgave af Primera División.

Stilling

Kilde:

Se også
 Copa de la Reina 2004

Referencer

Primera División (kvinder)
Fodboldsæson 2003-04

Superliga Femenina 2003–04


Neko no Otera no Chion-san (猫のお寺の知恩さん, "Cat Temple's Miss Chion") é uma série japonesa de mangá escrita e ilustrada por Makoto Ojiro. Foi publicada na revista de mangá seinen da Shogakukan Weekly Big Comic Spirits em maio de 2016 a outubro de 2018.

Publicação
Escrito e ilustrado por Neko no Otera [  ja], no Chion-san foi publicada na revista de mangá seinen da Shogakukan Weekly Big Comic Spirits de 9 de maio de 2019 a 6 de outubro de 2018. A Shogakukan reuniu seus capítulos em nove volumes em um tankōbon, que foram lançados de 30 de agosto de 2016 a 27 de dezembro de 2018.

Lista de volumes

Recepção
Neko no Otera no Chion-san ganhou o premio Bros Comic Awards 2016 pela revista TV Bros. da Tokyo News Service.

Ver também

 Insomniacs After School, outra série de mangá do mesmo autor

Referências

Links externos

  (in Japanese)

Mangás publicados pela Shogakukan
Seinen
Animes e mangás de comédia romântica
!CS1 japonês-fontes em língua (ja)
!CS1 usa script na língua japonês (ja)
!Artigos com texto em japonês

Neko no Otera no Chion-san


A mansão do governador do Texas é uma casa histórica para o governador do Texas no centro de Austin, Texas . Projetado pelo proeminente arquiteto Abner Cook, foi construído em 1854 e tem sido o lar de todos os governadores desde 1856. O governador Greg Abbott e a primeira-dama Cecilia Phalen Abbott são os residentes atuais.

Em 8 de junho de 2008, durante uma grande reforma, a mansão foi seriamente danificada por um incêndio criminoso.<ref>{{Citar web|ultimo=|url=https://www.correiobraziliense.com.br/app/noticia/mundo/2008/06/08/interna_mundo,11624/incendio-suspeito-arrasa-mansao-do-governador-do-texas.shtml|titulo=Incêndio suspeito arrasa mansão do governador do Texas|data=03-06-08|acessodata=2023-05-20|website=Acervo|lingua=pt-BR}}</ref>

 História
A mansão é a mais antiga casa habitada continuamente no Texas e a quarta mansão mais antiga do governador nos Estados Unidos que foi continuamente ocupada por um chefe executivo. A mansão foi o primeiro marco histórico do Texas designado, em 1962. Foi listado no Registro Nacional de Lugares Históricos como "Mansão do Governador" em 1970, e ainda foi declarado um marco histórico nacional dos EUA em 1974.

 Arquitetura original
Construído por Abner Cook em estilo renascentista grego e concluído em 1856, o edifício ocupa o centro de um quarteirão e é cercado por árvores e jardins. A mansão original tinha 560 m2. A remodelação em 1914 aumentou o tamanho da mansão para 8.920 pés quadrados. A mansão original tinha 11 quartos, mas sem banheiros. A remodelação elevou o número de quartos para 25 quartos e 7 casas de banho. Em 1931, por recomendação da ex-primeira-dama do Texas , Mildred Paxton Moody, o Legislativo do Texas estabeleceu o Conselho de Supervisores de Mansões para supervisionar toda a manutenção e melhorias internas e externas da mansão. O Conselho foi abolido em 1965 e suas responsabilidades foram transferidas para a Comissão de Artes do Texas.

 Fontes

 "The Texas Governor's Mansion," The Magazine ANTIQUES'', Julho de 2006.

Ligações externas

 Friends of the Texas Governor's Mansion - includes history, photos, visiting information

Marco Histórico Nacional no Texas
Edifícios governamentais do Texas

Mansão do Governador do Texas


İstanbulspor, 1926 yılında Kemal Halim Gürgen tarafından kurulmuştur ve Türk futbolunun en köklü kulüplerinden biridir. 1932 yılında Türkiye Futbol Şampiyonası'nı kazanarak İstanbul'un ilk Türkiye şampiyonu olmuştur. Kulüp, 2021-22 sezonu 1. Lig play-off maçları sonucunda 17 sezon sonra yeniden Süper Lig'e yükselmiştir. Süper Lig'de mücadele etmektedir.

Tarihçe

Geçmiş dönemde İstanbul Ligi'nin en önemli kulüplerinden olan İstanbulspor 1932 yılındaki İstanbul Şampiyonluğu'ndan sonra 1932 Türkiye Futbol Şampiyonası'nı da kazanarak İstanbul'un Türk futbol tarihindeki ilk ülke şampiyonu olmuştur. 1958-1967 yılları arasında 1. kümede önemli başarılar kazanmıştır. Bu dönemde Ali Sohtorik kulüp başkanıdır ve özellikle '58-'60 arası dönemde Demokrat Parti yöneticilerinin büyük desteğini alan İstanbulspor, 1960 sonrası idarî sıkıntılar yaşamaya başlamış ve 1967'de 2. kümeye düşmüştür. 1968'de 2. küme şampiyonu olarak 1. kümeye dönse de mali sıkıntı nedeniyle 1972'de yeniden 2. kümeye, 1975'te tarihinde ilk kez 3. kümeye düşmüş, hatta 1979'da profesyonel statüsünü kaybetmiştir. Kulüp 1981'de 2. Lige çıksa da burada 3 sezon tutunabilmiş ve 1992'ye kadar 2. Lige dönmeyi başaramamış ve giderek unutulan kulüplerden biri olmuştur.

Uzun süren alt küme mücadelelerinden sonra iş insanı Cem Uzan'ın yönetimini ele almasıyla her yıl bir üst lige çıktı ve 1995 yılında büyük bir transfer atağı eşliğinde Süper Lig'e yükseldi. Arkasındaki önemli maddi destek sayesinde 2. Lig'de oynadığı dönemde bile Tanju Çolak gibi yıldızlarla kadrosunu kuran İstanbulspor, 1. lige İstanbul'un 4. büyüğü olma ve bir Avrupa kupası alma sloganıyla çıktı ve ligin transfer piyasasını karıştırdı. Avrupa Liglerinde isim yapmış önemli oyuncuları da transfer etti. 2000'li yılların sonuna doğru Uzan grubu diğer kulübü Adanaspor gibi İstanbulspor'dan da yavaş yavaş desteğini çekti. Bu dönemde birçok futbolcu basın organlarına ücretlerini alamadıklarına dair açıklamalar yapıyordu. Ancak buna rağmen 2005 yılına kadar altyapıdan yetişen genç oyuncular ve artık futbollarının son dönemini yaşayan tecrübeli oyuncuların karması kadrosuyla uzun süre başarıyla Süper Lig'de direndi.

Bütçesiyle ve oyuncu kadrosuyla her sezon daha küçülen kulüp 2004 yılında Uzan grubu şirketlerine Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonunun (TMSF) el koymasıyla devlet yönetimine geçti. TMSF'nin Uzan Grubu'nun borçlarını tahsil etmek amacıyla kulübün kadrosunda kalan son birkaç değerli oyuncuyu da satmasıyla kulüp kadro olarak daha zayıf hale geldi ve 2004-05 sezonunda 1. Lig'e düştü.

TMSF'nin el koymasıyla el değiştiren İstanbulspor A.Ş.'nin İstanbul Erkek Lisesi ile herhangi bir bağı kalmamış, hatta armasına Türk bayrağı eklemek suretiyle orijinal armaya benzer bir arma kullanmaya devam etmiştir.

İstanbul Erkek Lisesi mezunları ve eski İstanbulsporlu iş adamları tarafından yeni kurulan İstanbulspor Kulübü Derneği ardı ardına aldığı şampiyonluklarla Süper Amatör Lig'e kadar yükselmiş olup, Bölgesel Amatör Lig'e çıkabilmek için play-off mücadelesinde Alibeyköyspor'u normal süresi 1-1, uzatma dakikaları 2-2 biten maçta, penaltılar sonucu 6-5 yenmiştir. Bu sonuçla İstanbulspor 3. Ligin bir alt kademesi olan Bölgesel Amatör Lig'e çıkmıştır ve takım 2011-2012 sezonunda Bölgesel Amatör Lig'de mücadele edecektir. İstanbulspor Futbol Şube Sorumlusu eski İstanbulspor futbolcusu olan Ahmet Ürkmezgil'dir. 2012 yılının Ekim ayında yapılan genel kurulda göreve gelen yönetim kurulu, futbol şubesini İstanbul Erkek Lisesi mezunu olan, eski yönetim döneminde basketbol şube sorumlusu olarak görev yapan Emre Uğurlu'ya teslim etmiştir.

2014-15 sezonundan itibaren Beylikdüzü Belediyesi ile yapılan işbirliği ile İstanbulspor kamp merkezini Beylikdüzü'ne taşımış ve maçlarını da Gürpınar Stadyumunda oynamaya başlamıştır. Bu sezon 3. Ligde Play Off Şampiyonu olarak 2. Lige yükselmiştir.

2016-17 sezonunda 2. Lig Beyaz Grup'ta Şampiyon olarak 1. Lige yükselmiştir.

İstanbulspor 2020-21 sezonuna Fatih Tekke yönetiminde başladı. 27. hafta sonunda Tekke, takımın başından ayrıldı ve yerine Mustafa Dalcı ve Saffet Akbaş'tan oluşan ekip geldi. Ligde oynanan 34 maç sonunda 19 galibiyet 7 beraberlik ve 8 mağlubiyetle 64 puan toplayarak ligi 4. olarak tamamladı ve play-off oynamaya hak kazandı. Play-off yarı finalinde Altay ile oynanan 2 maçta alınan 2-3 ve 0-1'lik yenilgiler sonrasında Süper Lig şansını kaybetti. 2020-21 Türkiye Kupası 4. Turunda Tarsus İdman Yurdu'na uzatmalar sonucunda 1-0 kaybederek kupadan elendi. 2021-22 sezonunda normal sezonu 4. sırada bitiren İstanbulspor play-off oynamaya hak kazandı. Play-off yarı finali ilk maçında Erzurum'da 4-2 yendiği BB Erzurumspor'a karşı İstanbul'da 1-0 yenilmesine rağmen adını finale yazdırmıştır. Kocaeli Stadyumu'nda oynanan play-off final maçında Bandırmaspor'u 2-1 yenerek 17 sezon sonra Süper Lig'e yükselme başarısı gösterdi.

Diğer Branşlar
İstanbulspor Basketbol Takımı, 2009-2010 sezonunda Türkiye Erkekler Basketbol 2. Ligi'ne yükselmiştir. 2010-2011 sezonunda play-off oynamaya hak kazanmış, ancak Genç Telekom'a 2-1'lik seri sonunda elenmiştir. 2011-2012 sezonunda Türkiye Erkekler Basketbol 2. Lig'inde mücadele etmeye devam edecek olan İstanbulspor'un Basketbol Şube Sorumlusu İstanbul Erkek Lisesi mezunu olan Emre Uğurlu'dur. Mevcut yönetim kurulu, basketbol şubesini kulübün eski sporcusu ve mezunu olan Ali Serdar Eriş'e emanet etmiştir.

İstanbulspor Bayan Voleybol Takımı, 2010-2011 sezonunda Bölgesel Lig'de grubundan namağlup olarak birinci sırada çıkmış ve Tekirdağ'da yapılan Play-off'lara gitmeye hak kazanmıştır. Play-offlar'da da namağlup unvanını elden bırakmayıp final maçında İstanbul Üniversitesi'ni 3-0 yenerek şampiyon olmuştur. Normalde 3. Lig'de mücadele etmesi gereken İstanbulspor, TVF'nin davetiyle Aroma Bayanlar 2. Lig B Grubu'nda mücadele etmeye hak kazanmıştır. İstanbulspor'un Voleybol Şube Sorumlusu İstanbul Erkek Lisesi mezunu olan Serim Yılmazer'dir.

İki İstanbulspor karmaşası

Sayfadaki bilgiler, esasen Süper Lig'deki İstanbulspor hakkında olsa da, Türkiye Basketbol 1. Liginde mücadele etmiş Basketbol Takımı, Bayan Voleybol Takımı, ve Bisiklet Takımı İstanbul Amatör Liglerinde yer alan İstanbulspor'a aittir.

Avrupa'da İstanbulspor
İstanbulspor'un Avrupa'daki en büyük başarısı 1997-1998 sezonunda UEFA Intertoto Kupasında Yarı Final'dir. Fransız temsilcisi Olympique Lyon ile Yarı Final'de karşılaşan İstanbulspor, ilk maçtan 2-1 üstün ayrılmasına rağmen rövanş maçında istediği skoru bulamayınca Final oynama hakkını kaybetti. 1998-1999 sezonunda UEFA Kupasında 2. Eleme Turunda Arges Pitesti ile eşleşen Boğalar, rakibine deplasman golü nedeniyle elenerek o sezon Avrupa'ya erken veda etti.

Arma
İlk okul amblemi 1915-1916 yıllarında tasarlanmıştır. Amblem İstanbul Sultanisi'nin ilk harfleri 'elif', 'sin', gül, yıldız ve hilal'den oluşmaktadır. Bu amblem daha sonra 1917 de okul mezunu Nejat Sirel tarafından değiştirilir. Sirel tasarımında "gül" sembolünü kaldırmıştır.

Okul amblemine son şekli Orhan Omay tarafından verilmiştir. Orhan Omay kendisiyle yapılan röportajda, son yaptığı tasarımda İstanbul'un İ'sini; Lisenin L'sini ve lisenin izci grubunun adı olan Sakarya'nın S'sini; ay ve yıldızla bir arada yeniden tasarladığını ifade eder. Günümüzdeki arma 1970'ten bu yana kullanılmaktadır.

Renk
Balkan Savaşı'nın hemen ardından Birinci Dünya Savaşı başlayınca Karaköy'de bulunan Saint Benoit Lisesi'ne hükûmet el koyar ve okul binası İstanbul Sultanisi'ne tahsis edilir. 1918 yılına kadar bu binada eğitimine devam eden okulun bir bölümü savaş yıllarında hastane olarak kullanıldığından duvarlar zamanın hastane rengi olan sarıya boyanır. 1915 yılında Çanakkale Savaşı'nın başlamasıyla 50 İstanbul Sultanisi öğrencisi, vatanlarını savunmak için gönüllü olarak savaşa katılırlar. Ancak 18 Mayıs'ı 19 Mayısa bağlayan gece saat 03.30 da, II. Tümene bağlı öğrencilerin hepsi Kabatepe'de şehit düşerler. Öğrencilerin öldüğü haberi okula ulaşınca, okul koyu bir yas havasına bürünür. Geride kalan öğrenciler matemlerini dile getirmek için şehit arkadaş ve ağabeylerinin anısına pencere pervazlarını ve kapıları siyaha boyarlar. Okulun renklerin böylece sarı - siyah olarak benimsenir. Bu iki renk, o tarihten bugüne kadar dayanışma ve beraberliğin simgesi olacaktır.

Böylece sarı-siyah okulun simgesi halini alır. Okulun içinden doğan İstanbulspor da renk olarak sarı-siyahı benimser. İstanbulspor, armadaki renkleri eğitim kurumlarından farklı olarak zemin sarı, arma siyah olarak kullanılmaya başlar.

Taraftar Grubu
Kurulduğu günden 1980'li yıllara kadar geniş bir kitleye sahip olan İstanbulspor, uzun süre Süper Lig'de yer alamayınca bu kitleyi kaybetti. Ancak 1990'lı yılların başında 1. Lig'e emin adımlarla gitmesiyle birlikte yeniden bir taraftar oluşumu kazanmıştır. İstanbulls adı altında 1990'lı yıllara dayanan süreçte birleşen grup, 2015 yılı itibarıyla tamamen bu grup ismi ile maçlara gitmektedir. Ayrıca İstanbulspor Basketbol takımının maçlarına giden Elit Tayfa grubu da mevcuttur.

Güncel kadro

Başarıları

 Türkiye Futbol Şampiyonası
 Şampiyonluk (1) : 1932

 1. Lig
 Şampiyonluk (1): 1967-68
 İkincilik (1) : 1994-95
 Play-off şampiyonluk (1): 2021-2022

 2. Lig
 Şampiyonluk (1): 2016-17

 3. Lig
 Şampiyonluk (1): 1991-92
 Play Off Şampiyonluk (1): 2014-15

 Türkiye Kupası
 Yarı final (2): 1964-65, 2003-04
 Çeyrek final (6): 1968-69, 1969-70, 1997-98, 1998-99, 2000-01, 2001-02

 İstanbul Futbol Ligi
 Şampiyonluk (1): 1931-32

 İstanbul Şildi
 Şampiyonluk (1): 1932

 Spor Toto Kupası
 Şampiyonluk (1): 1970-71

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 25 sezon
1959-1967, 1968-1972, 1995-2005, 2022-
 1. Lig: 18 sezon
1967-1968, 1972-1975, 1981-1984, 1992-1995, 2005-2008, 2017-2022
 2. Lig: 16 sezon
1975-1979, 1984-1992, 2008-2010, 2015-2017
 3. Lig: 5 sezon
2010-2015
 Amatör Lig: 35 sezon
1926-1959, 1979-1981

Geçmiş Sezonlardaki Performansı

Oyuncu İstatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki futbol kulüpleri
İstanbul'daki futbol kulüpleri
1926'da kurulan futbol kulüpleri

İstanbulspor


جنة الفقراء فيلم مغربي سينمائي من إنتاج سنة 2001 وهو أول تجربة سينمائية لمخرجته إيمان المصباحي و بطولة محمد الدرهم و باقي أعضاء المجموعة الغنائية جيل جلالة, الفيلم فشل في عرضه السينمائي بسبب سوء توزيعه على القاعات السينمائية واختيار وقت غير مناسب لعرضه, و هو يحكي عن مجموعة من الأصدقاء يحبون الموسيقى, فيقررون الهجرة لفرنسا , لكنهم يصطدمون بالواقع العنصري الذي يرفض وجودهم فتنتهي حياتهم هناك بمأساة اغتيال أحد الأصدقاء .

أفلام مغربية إنتاج 2001

جنة الفقراء (فيلم)


El cantón de Melun-Norte era una división administrativa francesa, que estaba situada en el departamento de Sena y Marne y la región de Isla de Francia.

Composición
El cantón estaba formado por seis comunas, más una fracción de la comuna que le daba su nombre:
 Maincy
 Melun (fracción)
 Montereau-sur-le-Jard
 Rubelles
 Saint-Germain-Laxis
 Vaux-le-Pénil
 Voisenon

Supresión del cantón de Melun-Norte

En aplicación del Decreto n.º 2014-186 de 18 de febrero de 2014, el cantón de Melun-Norte fue suprimido el 22 de marzo de 2015 y sus 7 comunas pasaron a formar parte del nuevo cantón de Melun.

Referencias

Melun-Norte

Cantón de Melun-Norte


Grimsay () is a tidal island in the Outer Hebrides of Scotland.

Geography
Grimsay is the largest of the low-lying stepping-stones which convey the Oitir Mhòr (North Ford) causeway, a  arc of single track road linking North Uist and Benbecula via the western tip of Grimsay. Until it opened in 1960, a ferry linked Carinish (on North Uist) with Gramsdale (on Benbecula), but could only operate at high tide. There was also a ford which could only be crossed close to low water, usually only with a guide. For significant parts of each day the North Ford was too wet to ford and not wet enough to cross by ferry. East of Grimsay lie several smaller islands including Ronay which was inhabited until 1931.

Inhabitants
The island's population was 169 as recorded by the 2011 census a drop of over 15% since 2001 when there were 201 usual residents. During the same period Scottish island populations as a whole grew by 4% to 103,702. The main settlements are Baymore (Bàgh Mòr) and Kallin (Ceallan) at the eastern end of the island. Grimsay has a harbour at Kallin, which is the base to a sizeable shellfish industry, the island's main industry, mostly for lobster, prawns and scallops. Also in Kallin is The Boatshed, a marine repair facility which promotes traditional skills, and employs a full-time boatbuilder and trainee. Three generations of Stewart family built as many as 1,000 boats from three sheds on Grimsay. Grimsay is encircled by a single-track road that links most of the island's small croft and fishing settlements together.

History
There is a fine example of an Iron-Age wheelhouse on the northeast coast of the island at Bagh nam Feadag. It is one of the best examples of a wheelhouse on North Uist but does not appear on Ordnance Survey maps.

See also

 List of islands of Scotland

Footnotes

Uist islands
Tidal islands of Scotland

Grimsay


(20187) Janapittichová, denumire internațională (20187) Janapittichova, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20187 Janapittichová este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,29 și o înclinație de 22,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

20187 Janapittichová


An Tridactyle exellii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb ngan Tariq Stévart. An Tridactyle exellii in nahilalakip ha genus nga Tridactyle, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tridactyle

Tridactyle exellii


Sjerkovača je kopovsko jezero u BiH. Nalazi se na đurđevičkom ugljenskom bazenu.

Zemljopisni položaj
Nalazi se na južnoj granici Površinskog kopa Višća II pored naselja Gornje Višće.

Povijest
Nastalo je 1982. godine. Nastalo je nasipanjem jalovinskog materijala i pregrađivanjem potočića Sjerkovače

Hidrološke osobine
Zbog pregrađivanja potočića Sjerkovače slivno područje tog potoka je ispunjeno vodom a jezero je nepravilna oblika. Usprkos nasipanju i pregrađivanju još uvijek se prirodno opskrbljuje vodom iz manjih površinskih tokova. Vodostaj dosta varira tijekom godine i ljeti se snizi do 1,5 metara. Jezero gubi vodu poniranjem kroz nasip na sjevernoj strani. Jezero je dugo približno 514 metara u najdužem dijelu pravcem sjever - jug, a najveću širinu 276 metara u pravcu jugozapad - sjeveroistok. Najviša točka jezera je na 318 metara nadmorske visine, a najdonja na 297,5 metra nadmorske visine. Površine je 1,38 hektara.

Geološke osobine
Geološka podloga su laporci i serpentiniti. Obale su nagiba 30°. Sa sjeverne je strane nasip i lokalni put. S južne su strane rekultivirane površine i okolna naselja.

Flora i fauna
Okružuju ga korovske zajednice opisane u Kamberović, J. & Barudanović, S. (2012): Algae and macrophytes of mine pit lakes in the wider area of Tuzla,  Bosnia and Herzegovina. Natura Croatica.  Vol.  21,  No 1: p.101-118.
U priobalju je obraslo tercijernom vegetacijom, a sa zapada na nju se nastavlja primarna vegetacija hrastovo-grabovih šuma.

U jezeru su istraživan saprobiološki perifitonske zajednice algi i po tim saprobiološkim istraživanjima je betamezosaprobna statusa kakvoće (II klasa).

Voda je druge klase kvalitete. Prisutne su bakterije fekalne kontaminacije, Escherichia coli, Streptococcus faecalis, Citrobacter sp., Klebsiella sp., Enterobacter sp.

Izvori

Umjetna jezera u Bosni i Hercegovini

Sjerkovača


Altan debter (, mongolisches Kyrillisch: Алтан Дэвтэр) ist ein frühes, heute verlorenes Geschichtswerk der Mongolen. Raschid ad-Din (1247–1318), der persische Chronist und Wesir der Ilchane, hat von ihm Gebrauch gemacht in seiner Universalgeschichte Dschami al-Tawarich.

Literatur

Weblinks
 Shengwu qinzheng lu 聖武親征錄 "Emperor Shengwu's Conquest Wars"

Literatur (Mongolisch)
Zentralasiatische Geschichte

Altan debter


Clara Dobokai (n. înainte de 1330 – d. după 1370) a fost a doua soție a lui Nicolae Alexandru, domn al Țării Românești.

Familie
S-a căsătorit cu Nicolae Alexandru,fiul lui Basarab I și au avut două fete și posibil un fiu.

Prințesa Ana (Împărăteasa Consortă a Bulgariei) s-a căsatorit cu Ivan Sratsimir al Bulgariei și au avut doi copii.

Radu I care a devenit Voievod al Țarii Românești

Prințesa Ana (Impărăteasa Consoarta a Serbiei)s-a casătorit cu Stefan Uroš V al Serbiei.Aceasta căsătorie nu a produs copii.

Biografie
Clara Dobokai a fost fiica unui nobil maghiar, János Dobokai, ale cărui domenii erau localizate în Transilvania. Numele mamei sale și familia sunt necunoscute. Tatăl a fost prezent la un proces în 1312, arătând că el a fost în vârstă în acel moment. Clara Dobokai s-a născut cel mai probabil în 1310 sau 1320, potrivit istoricului Mihai Florin Hasan.

Hasan spune că ea s-a căsătorit cu Nicolae Alexandru, domn al Țării Românești la începutul anului 1340. Nicolae Alexandru era fiul lui Basarab, fondatorul Țării Românești.

Note

Bibliografie

Dinastia Basarabilor
Soții de domni și domnitori

Clara Dobokai


An Glomera merrillii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Glomera merrillii in nahilalakip ha genus nga Glomera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glomera

Glomera merrillii