Nicholas Perry (Kherson, Ukraine, 19 mai 1992), connu sous son pseudonyme Nikocado Avocado, est une célébrité Internet américaine connue pour ses vidéos muk-bang. À la suite du succès viral de plusieurs vidéos, il a depuis gagné un large public sur YouTube.

Vie personnelle

Perry est né à Kherson, en Ukraine. Il a été adopté par une famille américaine alors qu'il était bébé.

Avant que Perry ne devienne une célébrité sur Internet, il s'est spécialisé dans le théâtre à l'université et a reçu des rappels pour The Glee Project. Il était violoniste et a travaillé chez The Home Depot tout en poursuivant sa carrière de violoniste indépendant.

Perry a déménagé à New York en 2013. Là-bas, il a rejoint un groupe Facebook pour les végétaliens et a rencontré son mari, Orlin Home, qui vivait en Colombie. Ils se sont mariés en 2017.

En raison de la forte prise de poids de Perry ces dernières années, de nombreux fans et YouTubers se sont inquiétés pour sa santé. En 2019, il a déclaré à Men's Health qu'il souffrait d'une perte de libido et de dysfonction érectile à la suite de sa frénésie alimentaire. Récemment, il a déclaré qu'il était handicapé.

Le 18 septembre 2021, Perry a réalisé une vidéo annonçant qu'il s'était cassé les côtes et a déclaré qu'il s'était blessé en éternuant. Dans les jours qui ont précédé la vidéo, le diagnostic d'un médecin a montré qu'il s'était fracturé trois de ses côtes gauches.

Carrière
Le contenu initial de Nicholas comprenait des vidéos de lui jouant du violon et des vlogs de style de vie végétalien. En 2016, il a publié une vidéo sur sa chaîne expliquant pourquoi il n'était plus végétalien, évoquant des problèmes de santé.

Après 2016, Perry a commencé à créer des vidéos muk-bang ; le premier a obtenu 50 000 vues en quelques semaines. Il est devenu l'un des premiers hommes américains à participer à la tendance, et est apparu dans la série Comedy Central Tosh.0 en 2018. Au début de ses vidéos muk-bang, il était connu pour avoir son perroquet de compagnie assis sur son épaule pendant qu'il mangeait. Il dit qu'il a eu des épisodes maniaques dus à sa mauvaise alimentation et qu'il a utilisé ses moments faibles pour encourager les vues de ses vidéos, en utilisant parfois des clickbait.

Perry a déclaré en 2019 qu'il ne prévoyait de créer des vidéos muk-bang que « pendant encore quelques années » et que « c'est très malsain. » De nombreuses vidéos émotionnellement turbulentes téléchargées par Perry ont également amené les gens à s'interroger sur l'état de sa santé mentale. Fin 2020, il a créé un compte OnlyFans pour publier du contenu pornographique sur lui-même et son mari Orlin Home mais également, sur Cameo et Patreon.

Références

 ↑ Harris, Margot ; Mendez II, Moïse (14 janvier 2021). « À l'intérieur de la montée de Nikocado Avocado, le YouTuber mangeur extrême dont les effondrements ont perturbé une communauté en ligne » . Initié . Consulté le 20 février 2021 .
 ↑ Stone, Lillian (). « Qui est le vrai Nik Avocado ? » MEL Magazine .
 ^ « Les vidéos de boulimie trouvent un large public, même pour perdre du poids. » Tampa BayTimes. Associated Press. 4 octobre 2019.
 ↑ Matthews, Melissa (18 janvier 2019). « Ces stars virales "Mukbang" sont payées pour se gaver de nourriture - au détriment de leur corps. » Santé des hommes .

Naissance à Kherson
Naissance en mai 1992
Violoniste américain
Vidéaste web américain
Vidéaste web sur YouTube
Phénomène Internet

Nikocado Avocado


Wuhan Open 2019 er en tennisturnering, der bliver spillet udendørs på hardcourt-baner i Optics Valley International Tennis Center i Wuhan, Folkerepublikken Kina i perioden 22. - 29. september 2019. Det er den sjette udgave af Wuhan Open.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg $ 2.527.250 og fordelte sig som følger.

Resultater

Damesingle

Hovedturnering

Hovedturneringen har deltagelse af 56 spillere, der fordeler sig på:
 44 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 12. august 2019 (seks uger før turneringens start).
 4 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 8 spillere, der havde kvalificeret sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 32 spillere, der spillede om de sidste otte ledige pladser i hovedturneringen, og den blev spillet i perioden 20. - 21. september 2019.

Damedouble

Damedoublerækken har deltagelse af 28 par, der fordeler sig på:
 ? direkte kvalificerede par i form af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 ? par, der havde modtaget et wildcard.

Eksterne henvisninger
 Wuhan Open

Noter

2019
WTA Tour 2019

Wuhan Open 2019


Uden titel er en kortfilm instrueret af Nicolai Mariegaard efter manuskript af Mikael Rømer.

Handling
Nogen gange overgår virkeligheden fantasien.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Kortfilm fra Danmark

Uden titel


Melbourne, Avustralya'nın Victoria eyaletinin başkenti ve en kalabalık şehri, ayrıca ülkenin en kalabalık ikinci şehri. Melbourne, bir milyon nüfusu aşmış şehirler arasında dünyanın en güneyinde bulunanıdır.

Melbourne, 2011 yılında The Economist dergisi tarafından yayınlanan Dünyanın En Yaşanabilir Şehirleri listesinde kültürel nitelik, iklim, yaşama ücreti, ve sağlık, suç oranı gibi sosyal koşullar bakımından birinci seçilmiştir.

Melbourne, Avustralya'nın en büyük üç şirketine ev sahipliği yapmaktadır: Telstra, BHP Billiton ve National Australia Bank. Avustralya Ticaret Konseyi, Avustralya Sendika Konseyi ve Avustralya Menkul Kıymetler Borsası'nda işlem gören şirketlerin çoğunluğu Melbourne'da bulunmaktadır.

Avustralya'nın spor kenti olarak adlandırılan Melbourne, ülkenin büyük spor müsabakalarına ev sahipliği yapmaktadır. Bunlar Melbourne Bahar At Yarışları Festivali (Melbourne Kupası buna dahildir), Avustralyan Formula Bir Grand Prix, Avustralya Açık Tenis Turnuvası ve AFL Büyük Finali. Melbourne güney yarımkürenin ilk Olimpiyatlar'ına 1956 yılında ev sahipliği yaptı. 2006 İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları da Melbourne'da düzenlendi.

Tarihi

Şehir adını Derbyshire kasabasının Melbourne köyünde evi bulunan Birleşik Krallık Başbakanı William Lamb, 2. Vikont Melbourne'dan aldı. Kelimenin kökü Eski İngilizceye dayanır (mylla burne) ve "değirmen suyu" anlamına gelir.

Avrupalı yerleşimciler Melbourne'a ilk 1835 yılında arazi bulmakta zorluk çektikleri Tazmanya'dan geldiler (o zamanki adıyla Van Diemen'in Toprağı).

Bölgede daha önce yaşayan topluluk Kulin aborjinleriydi. 600,000 dönümlük bir alan için sekiz Wurundjeri temsilcileri ile anlaşma sağlanmasına rağmen, Avustralya'yı o dönem yöneten Yeni Güney Galler hükûmeti bu anlaşmayı feshedip yeni yerleşimcilerin masraflarını telafi etti. Sonuçta bölgede yerleşim yerli halkı umursamaksızın devam etti.

1851'de Victoria'daki Altına Hücum ismi verilen keşiften sonra Melbourne kenti hızla büyüdü. Sadece 14 yıl içinde Avustralya'nın en kalabalık kenti haline gelen kent, işlek limanı sayesinde yoğun bir göç aldı. Avrupa'dan ilk önemli göçleri İrlanda, İskoçya ve Almanya'dan alan Melbourne, aynı dönemde Çinlilerin de akınına uğradı.

19. yüzyılın sonuna doğru İtalyan ve Yunan göçleriyle Avrupalı nüfusu artan Melbourne, 1 Ocak 1901'de Avustralya'nın federasyonlaşması ile birlikte ilk genel parlamentoya da ev sahipliği yaparak başkent oldu. Bugün kentin kalbindeki Federation Square, federasyon ilanının 100. yılında hizmete açıldı.

1927'ye kadar başkent olarak kalan Melbourne, daha sonra Victoria eyaletinin başkentine dönüştü.

1956 Olimpiyat Oyunları, Melbourne için bir dönüm noktası oldu. İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki yapılanma hareketleri içinde özel önem verilen kent, güney yarım kürede düzenlenen ilk oyunlara, 22 Kasım-8 Aralık tarihleri arasında ev sahipliği yaptı. 72 ülkenin mücadele ettiği oyunlar için kent merkezinde tasarlanan Olimpik Park, organizasyonun kalbiydi. Merkezinde Melbourne Cricket Ground'un bulunduğu parkta yüzme yarışlarının yapıldığı havuz, Collingwood FC kulübünün tesislerine dönüşen West Pac Centre'nin içinde hâlen kullanımdadır. Aynı parkta Avustralya Açık'ın oynandığı Ulusal Tenis Merkezi kortları ve onun merkez kortu olan Rod Laver Arena bulunmaktadır.

İklim

Kardeş şehirler

Notlar

Dış bağlantılar
 visitvictoria.com - Seyahat ve kalacak yerler hakkında bilgi veren resmî site
 That's Melbourne - Şehirde düzenlenen etkinlikler hakkında bilgi veren resmî site
 WikiMapia'dan Melbourne'nin WikiSatellite resimleri
 Melbourne Belediyesi'nin resmî sitesi
 Metlink - metro ulaşım sitesi
 Google uydu resimleri
 TerraPages haritası
 Melbourne Resimleri

Melbourne


Samtök leigjenda á Íslandi (SLÍ) eru félagasamtök sem hafa sem aðalmarkmið að vernda hagsmuni leigjenda, bæta kjör þeirra í leigusambandi og hindra ósanngjarnar leiguhækkanir. Samtökin eru ein af fimm samtökum sem hafa starfað fyrir leigjendur á Íslandi frá (LFR) 1919 til dagsins í dag. Þau (LÍ) voru upphaflega stofnuð árið 1939, en voru síðar afskráð úr félagskrá ríkisins árið 2009 vegna skorts á skýrslu um starfsemi og fjárhag. Samtökin sem báru nafnið Leigjendasamtökin, og voru stofnuð árið 1978, hafði ekki verið með starfssemi frá því fljótlega eftir aldamót. Árið 2013 voru núverandi samtök stofnuð og bera heitið Samtök leigjenda á Íslandi. Fram til ársins 2019 störfuðu þau að hagsmunum leigejnda. Ári 2021 voru Samtök leigjenda á Íslandi endurreist, til að vinna að bættari velferð leigjenda og réttlæti og jöfnuði á leigumarkaði.

Stefna og starfsemi
Samtökin hafa verið virk í að benda á húsnæðisvanda á Íslandi og koma með tillögur til úrbóta.
Þau hafa m.a. gagnrýnt lög um almennar íbúðir, lög um stimpilgjald og lög um húsaleigu og leigusamninga.
Þau hafa einnig lagt til að stofna sérstakan sjóð til að styrkja fyrstu kaupendur og að almennum leigufélögum sé gert auðveldara fyrir að sækja í stofnstyrki.
Samtökin hafa einnig aðstoðað við stofnun á leigufélagi á Suðurnesjum sem ætlað er að leysa hluta af vandanum sem þar hefur myndast.
Samtökin hafa einnig tekið þátt í pólitískri baráttu gegn hækkun leiguverðs og ósanngjarnri leiguvernd. Þau hafa m.a. skipulagt mótmæli, fundi og upplýsingaherferðir.
Þau hafa einnig samstarfað við önnur félagasamtök, stéttarfélög og alþjóðlegar samtök sem berjast fyrir réttlátari húsnæðismálum.
Þau hafa einnig stutt tillögu til þingsályktunar um byggingu 5.000 leiguíbúða sem væri ætlað fyrir efnaminni leigjendur. 19. des. 2017. Tillagan var lagð fram af Andrés Ingi Jónsson, þingmanni frá Vinstri grænum.

Saga
Á liðinni öld hafa mismunandi hagsmunafélög leigjenda barist fyrir réttlæti og öryggi á leigumarkaði. Eftirfarandi er yfirlit yfir helstu samtök leigjenda og þróun þeirra.

Leigjendafélag Reykjavíkur (LFR)
Fyrsta félag leigjenda á Íslandi, stofnað árið 1919 af Jónasi frá Hriflu og öðrum leigjendum sem vildu verjast húsnæðisskorti og háum leigum. Félagið gaf út tímaritið Leigjendur frá 1920 til 1939. Jónas var formaður félagsins í mörg ár og var einnig dóms- og kirkjumálaráðherra, formaður Framsóknarflokksins, rithöfundur og náttúruverndarmaður. Félagið var lagt niður árið 1971.

Leigjendafélag Íslands (LÍ)
Landsssamtök leigjenda, stofnuð árið 1971 af Sigurði Þórarinssyni og öðrum leigjendum sem vildu bæta kjör sín á leigumarkaði. Félagið gaf út tímaritið Leigjendur frá 1940 til 1967. Sigurður var fyrsti formaður félagsins og gegndi því embætti til 1974. Félagið var lagt niður árið 1989.

Leigjendasamtökin (LS)
Önnur landssamtök leigjenda, stofnuð árið 1978 af öðrum hópi leigjenda sem vildi berjast fyrir réttlæti á leigumarkaði. Markmið samtakanna var að tala fyrir leigubremsu og styrkja leigjendavernd. Samtökin voru stofnuð eftir umræður um réttindi leigjenda í tímaritinu Vinnan. Formaður samtakanna var Jón frá Pálmholti (fæddur Kjartansson 25. maí 1930 í Pálmholti, Arnarneshreppi, í Eyjafirði, dáinn á heimili sínu 13. desember 2004) 12, rithöfundur og þekktur baráttumaður fyrir bættum hag efnalítils fólks. Eftir hann liggja fjölmörg ritverk, ljóðabækur, skáldsögur, ævisögur, þýðingar, auk fjölda blaða- og tímaritagreina. Hann var formaður samtakanna frá 1978 til 1985 og frá 1989 til 2001. Eftirmaður hans var Pétur Kr. Hafstein. Samtökin voru afskráð árið 2009.

Leigjendaaðstoðin (LA)
Leigjendaaðstoðin var sérstök aðstoð fyrir leigjendur íbúðarhúsnæðis, sem stofnuð var af Neytendasamtökunum árið 2006, en hætti starfsemi árið 2008 vegna fjárskorts. Aðstoðin snýst meðal annars um að veita upplýsingar um réttindi og skyldur leigjenda og leigusala ásamt því að útbúa fræðsluefni og ráðleggingar um húsaleigu.

Leigjendaaðstoð Neytendasamtakanna var endurreist árið 2016 með fjárframlagi frá félagsmálaráðuneytinu. Aðstoðin snýst meðal annars um að veita leigjendum og leigusölum aðstoð, ráð og upplýsingar varðandi leigu íbúðarhúsnæðis, auk þess að útbúa fræðsluefni og ráðleggingar um húsaleigu. Aðstoðin sinnti einnig milligöngu í deilumálum milli leigjenda og leigusala.

Í fjárlögum fyrir árið 2022 er gert ráð fyrir að Leigjendaaðstoð Neytendasamtakanna fái 100 m.kr. í fjárframlag frá ríkissjóði.

Eftir afskráningu SLÍ (2019-20) tók Leigjendaaðstoðin við hlutverkinu sem aðili sem barðist fyrir hagsmunum leigjenda, en hætti síðar starfsemi (2021) vegna fjárskorts og lítils stuðnings frá yfirvöldum og sveitarfélögum.

Samtök leigjenda á Íslandi (SLÍ)
Núverandi Samtök leigjenda á Íslandi var stofnuð árið 2013 í kjölfar þeirra miklu neyðar sem skapaðist á leigumarkaðnum sem afleiðing af bankahruninu 2008. Samtökin hafa það aðalmarkmið að vernda hagsmuni leigjenda, bæta kjör þeirra í leigusambandi og hindra ósanngjarnar leiguhækkanir.

Húsaleigulögin
Húsaleigulögin eru lög sem varða leigu og leigusamninga um húsnæði á Íslandi. Lögin eru sett til að tryggja réttlæti og öryggi á leigumarkaði og að bæta kjör leigjenda og leigusala. Lögin fjalla m.a. um skilyrði leigusamninga, leigufjárhæð, verðtryggingu, uppsagnarfresti, forgangsrétt leigjenda og húsaleigubætur.

Húsaleigukönnun Hagstofu Íslands
Árið 1999 framkvæmdi Hagstofa Íslands sérstaka húsaleigukönnun til að stuðla að útreikningi leigu í húsnæðislið vísitölu neysluverðs Markmiðið var að fá betri innsýn í uppbyggingu leigumarkaðarins og mæla markaðsleigu fyrir mismunandi húsnæðistegundir. Þekking á leigumarkaði hafði þá verið takmörkuð, sem gerði þessa könnun sérstaklega mikilvæga. Könnunin náði til um 700 leigjenda og gaf mun ítarlegri upplýsingar um leigumarkaðinn en áður hafði verið safnað. Þar var m.a. spurt um húsnæði, eigendur, stærð, gerð, leigusamning, leigufjárhæð, hvað væri innifalið í leigu, leigusamningstímalengd, verðtryggingu húsaleigu, húsaleigubætur og heimilisupplýsingar. Niðurstöðurnar sýndu að um helmingur leigjenda leigði hjá einkaaðilum, þriðjungur hjá opinberum aðilum og félagasamtökum, og 15% leigðu hjá skyldmennum eða vinafólki.

Þróun húsaleigulöggjafar
Húsaleigulöggjöfin á Íslandi hefur tekið sífelldum breytingum frá upphafi 20. aldar. Eftirfarandi er yfirlit yfir helstu löggjöfarskeið og breytingar á þeim.

1917–1926: Fyrsta skipti sem Alþingi samþykkti lög um húsaleigu, en þau giltu aðeins í Reykjavík og voru afnumin árið 1926. Lögin settu m.a. takmörkun á leiguhækkanir og rétt leigjenda til að kæra leigusamninga til sérstakrar nefndar.

1926–1939: Engin lagaákvæði um húsaleigu gild á Íslandi. Leigumál voru ráðin af frjálsum samningum leigusala og leigjenda eða af venju og siðferði.

1939–1953: Ný lög um húsaleigu voru sett árið 1939. Lögin giltu um allt land og innihéldu m.a. ákvæði um leigubremsu, vernd leigjenda við uppsagnir, forgangsrétt leigjenda til kaupa á húsnæði og rétt til að kæra leigusamninga til sérstakrar nefndar.

1953–1979: Engin húsaleigulög í gildi á Íslandi, að Keflavík undanskyldri. Á þessum árum varð húsnæðiseign landsmanna algengari og hlutur leigumarkaðarins minnkaði. Leigumál voru ráðin af frjálsum samningum leigusala og leigjenda eða af venju og siðferði.

1979–1994: Fyrst með lögum nr. 44/1979 um húsaleigusamninga voru sett heildarlög um húsaleigusamninga á Íslandi. Lögin giltu þar til þau voru afnumin með núgildandi leigulögum nr. 36/1994. Lögin innihéldu m.a. ákvæði um skriflega gerð leigusamninga, vernd leigjenda við uppsagnir, tryggingarfé, verðtryggingu, forgangsrétt leigjenda til kaupa á húsnæði og rétt til að kæra leigusamninga til sérstakrar nefndar.

1994–núverandi: Ný lög um húsaleigu voru sett árið 1994. Lögin eru enn í gildi með nokkrum breytingum og viðbótum. Lögin fjalla m.a. um skilyrði leigusamninga, leigufjárhæð, verðtryggingu, uppsagnarfresti, forgangsrétt leigjenda og húsaleigubætur.

Endurreisn og núverandi starfsemi
Samtök leigjenda á Íslandi (SLÍ) eru hagsmunasamtök sem hafa það markmið að veita leigjendum húsnæðis upplýsingar og stuðning ásamt því að vinna fyrir bættum kjörum á leigumarkaði.

2013–2016: Samtökin voru fyrst stofnuð 21. september 2013 af hópi leigjenda sem vildu bregðast við ósanngjörnum aðstæðum á leigumarkaði. Samtökin höfðu m.a. símatíma fyrir leigjendur, gáfu út fréttabréf og heimilisblöð, og tóku þátt í umræðu um húsnæðismál á Íslandi. Starfsemi samtakanna lagðist niður eftir nokkur ár vegna skorts á fjármagni og aðildarfólki.

2021–núverandi: Samtökin voru endurreist af nýjum hópi sem vildi halda áfram því verki sem upphaflegu stofnendurnir höfðu hafið. Nýja stjórnin lagði sérstaka áherslu á að styrkja samfélag leigjenda, og að vinna fyrir aukinni sjálfbærni og stöðugleika á leigumarkaði. Samtökin bjóða m.a. leigjendum að skrá sig í samtökin, halda reglulega fundi og viðburði, gefa út fréttabréf og heimilisblöð, og taka þátt í umræðu og áhrifamálum um húsnæðismál á Íslandi.

Áhrifafólk

Á bak við baráttu fyrir betri kjörum leigjenda á Íslandi hafa staðið margir einstaklingar sem hafa lagt mikið starf í að stofna og styrkja leigjendasamtökin og aðstoða leigjendur með ráðgjöf og málflutning. Eftirfarandi er listi yfir nokkra af þeim sem hafa verið virkir í leigjendasamtökunum eða í pólitískri baráttu fyrir betri húsaleigulögum:

Jónas Jónsson frá Hriflu (1885-1968) - Formaður Leigjendafélags Reykjavíkur (LFR) frá 1919 til 1935.

Sigurður Þórarinsson (1908-1983) - Formaður Leigjendafélags Íslands (LÍ) frá 1967 til 1971.

 Jón frá Pálmholti (1930-2004) - Formaður Samtaka leigjenda (LS) frá 1978 til 1985 og frá 1989 til 2001.
 Pétur Kr. Hafstein (f. 1948) - Eftirmaður Jóns frá Pálmholti sem formaður Samtaka leigjenda (LS).
 Sigurlína Sigurðardóttir (f. 1957) - Forseti Leigjendaaðstoðarinnar (LA) frá 2013 til 2018.
 Jóhann Már Sigurbjörnsson (f. 1974) - Formaður Samtaka leigjenda á Íslandi (SLÍ) frá 2013 til 2017.
 Margrét Kristín Blöndal (f. 1984) - Formaður Samtaka leigjenda á Íslandi (SLÍ) frá 2017 til 2018.
 Hólmsteinn Brekkan (f. 1979) - Framkvæmdastjóri Samtaka leigjenda á Íslandi (SLÍ) frá 2014 til 2018.
 Guðfinna Jóh. Guðmundsdóttir (f. 1969) - Lögfræðingur í félagsmálaráðuneytinu sem hefur lagt mikið starf í að skilgreina og endurskoða húsaleigulög á Íslandi.
 Guðmundur Hrafn Arngrímsson (f. 1973) - Núverandi formaður Samtaka leigjenda á Íslandi (SLÍ) frá 2021.

 Eyþór Árni Úlfarsson  (f. 1983) - virkur meðlimur í samtökonum og hefur laggt mikið til samtakana og samfélagsins síðastliðinn ár Samtaka leigjenda á Íslandi (SLÍ) frá 2021.

Þessi listi er ekki tæmandi og hafa margir aðrir lagt sitt af mörkum í baráttunni fyrir betri kjörum leigjenda á Íslandi.

Framtíðin
Í dag eru Samtök leigjenda á Íslandi (SLÍ) ein af helstu baráttusamtökum leigjenda á Íslandi, og halda áfram að berjast fyrir betri kjörum fyrir leigjendur húsnæðis. Samtökin vinna m.a. með því að veita leigjendum fræðslu, ráðgjöf og stuðning, sem og að mæta fram í umræðum um húsnæðismál, leggja fram tillögur til laga og reglugerða, og vinna að aukinni sjálfbærni og stöðugleika í leigumarkaði.

Tilvísanir

Íslensk félagasamtök

Samtök leigjenda á Íslandi


John Nash şu anlamlara gelebilir:
 John Forbes Nash (d. 1928-2015), Amerikalı matematikçi
 John Nash (1752–1835), İngiliz mimar
 John Nash Round, 19. yüzyıl İngiliz mimarı
 John Nash (ressam) (1893–1977), İngiliz ressam ve gravürcü
 John Nash (futbolcu), İngiliz futbolcu
 Johnny Nash (d. 1940), Amerikalı pop şarkıcısı ve şarkı yazarı

Ayrıca bakınız

John Nash


Srednjovjekovno groblje u zaseoku Šakićima, selo Studenci, općina Lovreć, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Srednjovjekovno groblje u Šakićima nalazi se SZ od Studenaca uz južnu stranu ceste na istočnom ulazu u spomenutu zaseok. Radi se o srednjovjekovnom groblju sa stećcima koje nastaje tijekom 15. st. Sačuvano je 7 grubljih ploča i sanduka te jedan sljemenjak. Ploče i sanduci grublje su obrade i jako oštećeni te je ukras u obliku stiliziranog dvostrukog križa i rozete vidljiv samo na jednom sanduku. Na prevaljenom sljemenjaku vidljive su tri ukrašene strane; na istočnoj bočnoj strani dvostruki križ; na zapadnoj bočnoj strani konjanik i na sljemenu osmerolatična rozeta i polumjesec. Srednjovjekovno groblje sa stećcima u Šakićima dobro je sačuvano te predstavlja vrijedan spomenik kulture.

Zaštita
Pod oznakom Z-5711 zavedeno je pod vrstom "arheologija", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kopnena arheološka zona/nalazište".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Groblja u Hrvatskoj
Lovreć

Groblje u Šakićima u Studencima


Bering Boğazı, Asya'nın en doğu noktası (169° 44' W) ile Amerika'nın en batı noktası (168° 05' W) arasında bir boğazdır. Günümüzde Rusya ile ABD (Alaska) arasında coğrafi bir sınır konumunda olması ile birlikte Amerika ve Asya kıtalarının birbirine en yakın olduğu yerdir.

Coğrafya ve bilim
Boğaz yaklaşık 92 km genişliğinde, 30-50 metre derinliğindedir ve kuzeyindeki Chukchi Denizi (Arktik Okyanusu) ile güneyindeki Bering Denizi'ni (Büyük Okyanus) birbirine bağlamaktadır. 1648 yılında Semyon Dezhnev tarafından geçildiği kabul edilmesine rağmen; ismini boğazı 1728 yılında geçen Rus asıllı Danimarkalı kâşif Vitus Bering'den almıştır. Buzul çağı sırasında boğazın bir kara köprüsü vazifesi gördüğü bilinmektedir. Bazı bilimadamları, bu çağlarda suların büyük kısmının buzula dönüşerek deniz seviyesini düşürdüğüne ve daha fazla kara parçasını göz önüne çıkardığına inanmaktayken; bazıları da boğazın tamamen donduğunu, böylelikle insanlarla hayvanların üzerinden geçmesinin mümkün olduğuna inanmaktadır. İki yaka arasında bir günlük tarih farkı vardır.

Ayrıca bakınız
 Türk Boğazları

Kaynakça

Dış bağlantılar

Rusya'daki boğazlar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki boğazlar
Alaska'daki yeryüzü şekilleri
Doğu Sibirya Denizi
Çukçi Denizi
Kuzeydoğu Asya coğrafyası
Rusya-Amerika Birleşik Devletleri sınırı

Bering Boğazı


Tayland (Tayca: ประเทศไทย), resmî adıyla Tayland Krallığı, eski adıyla Siyam, Hindiçin yarımadasının orta kısmında bulunan Güneydoğu Asya ülkesi. Batıda Myanmar (1.800 km), doğuda Kamboçya (803 km), kuzeyde Laos (1.754 km) ve güneyde Malezya (506 km) ile sınırları bulunmaktadır. Güney kısmında Tayland Körfezi, batı kısmında ise Andaman Denizi yer almaktadır.

Tayland 513.120 km² yüzölçümü ile dünyanın en büyük 51. ülkesidir. Nüfusu ise yaklaşık 67 milyondur ve bu Tayland'ı dünyanın en kalabalık 20. ülkesi yapmaktadır. Ülkenin başkenti ve en kalabalık şehri Bangkok'tur. Etnik Tayların yanı sıra Çin, Khmer, Laos ve Malay kökenli halklar da Tayland'da yaşamaktadır.

Ülkenin resmî dili Taycadır. Nüfusun % 95'lik bir bölümü Budizm dininin Theravada koluna mensuptur. Ayrıca animizm inanışı ve İslâm dîni de yaygındır.

Tayland Krallığı Parlamenter Monarşi ile yönetilmektedir. 2016 yılından beri tahtta bulunan Çakri Hanedanı mensubu kral Maha Vajiralongkorn [X.Rama] devlet başkanı ve silahlı kuvvetler başkanı unvanlarına sahiptir.

Tarihçe

Tayland'da bilinen en eski insan yerleşimi 40.000 yıl öncesine dayanmaktadır. Bölgedeki bilinen ilk uygarlıklar 6. yüzyıldan itibaren hüküm sürmüş Dvaravati Krallığı ve 8. yüzyıldan itibaren hüküm sürmüş Sumatra kökenli Srivijaya Krallığıdır. 9. yüzyıldan itibarense bölge Kamboçya merkezli Khmer İmparatorluğu'nun kontrolüne geçmiştir.

Güney Çin'de bulunan Yünnan kökenli oldukları düşünülen Taylar 10. yüzyıldan itibaren bölgeye göç etmeye başlamışlar ve 12. yüzyıl itibarıyla baskın nüfus olmuşlardır. Khmer İmparatorluğunun 13. yüzyılda zayıflamaya başlamasıyla birlikte bölgede çeşitli Tay şehir devletleri ortaya çıkmıştır.

Sukotay Krallığı

Hindiçin bölgesinin büyük bölümünü kontrol eden Khmer İmparatorluğunun 13. yüzyılda zayıflamaya başlamasıyla birlikte bölgede çeşitli Tay şehir devletleri ortaya çıkmıştır.

1238 yılında kurulan Budist Sukhothai krallığı ilk önemli Siyam devleti olarak kabul edilmektedir. Aynı dönemlerde kurulmuş olan Chiang Mai merkezli Lanna krallığı diğer bir Siyam şehir devletidir.

Krallığın başkenti olan Sukhothai şehri yaklaşık 140 yıl boyunca önemli bir ticaret merkezi olmuştur. Şehirde çok sayıda tapınak ve saray inşa edilmiştir.

Uzun süren bir refah dönemi yaşayan Sukhothai krallığı, sonraki dönemlerde ortaya çıkmış olan rakip Siyam şehir devleti Ayutthaya Krallığı tarafından 1378 yılında işgal edilmiştir. Sukhothai krallığının sona ermesiyle birlikte Siyam'ın başkenti Ayutthaya şehri olmuştur.

Ayutthaya Krallığı
1350 yılında kurulan rakip Siyam şehir devleti Ayutthaya Krallığı zamanla topraklarını genişletmiştir. Uzun bir refah dönemi süren Sukhothai ve Lanna krallıkları, Ayutthaya Krallığı tarafından 1378 yılında işgal edilmişlerdir. Sukhothai krallığının sona ermesiyle birlikte Siyam'ın başkenti Ayutthaya şehri olmuştur.

Asya'daki en önemli ticaret merkezlerinden biri haline gelen Ayutthaya şehri başta Portekiz olmak üzere birçok Avrupa ülkesi ile ticari faaliyette bulunmuştur. 1700 yılında 1 milyon kişilik bir nüfusa ulaşmıştır ve dünyanın en kalabalık şehirlerinden birisi olmuştur.

Yaklaşık 400 yıl süren bir refah döneminin ardından Ayutthaya şehri komşu Myanmar'dan gelen istilacılar tarafından 1767 yılında işgal edilmiş ve tamamıyla yakılıp yıkılmıştır.

Thonburi Krallığı
Ayutthaya'nın işgalinden sonra yetenekli bir askeri lider olan Chao Tak asker toplamış ve yalnızca yedi ay sonra şehri almıştır. Ardından Taksin adıyla kendisini kral ilan etmiş ve başkenti günümüzde Bangkok sınırları içerisinde yer alan Thonburi'ye taşımıştır. Kaybedilen toprakların büyük bölümünü geri alan Kral Taksin Thonburi Krallığını kurmuştur ve birkaç yıl sonra General Chao Phraya Chakri tarafından bir darbe sonucu idam edilmiştir. Darbeden sonra General Chao Phraya Chakri kendisini I.Rama adıyla kral ilan etmiştir.

Rattanakosin Krallığı
Chao Phraya nehrinin batı kıyısında bulunan Thonburi Burma'dan gelebilecek saldırılara karşı korunmasız olduğu için, I.Rama başkenti nehrin doğu kıyısındaki Rattanakosin'e taşımıştır. Rattanakosin Krallığının başkenti olmuş olan bu bölge doğuya kazılan bir kanal sayesinde bir ada halini almıştır ve Bangkok'un temelleri burada atılmıştır. Günümüzdeki Tayland kralı X. Rama, Bangkok'u kuran I. Rama'nın da dahil olduğu Çakri Hanedanına mensuptur.

Avrupa ülkelerinin Hindiçin bölgesinde kolonileştiremedikleri tek ülke, Mongkut olarak bilinen kral IV. Rama'nın izlediği denge politikaları sayesinde Tayland olmuştur. Hayatı ünlü Kral ve Ben filminde işlenmiş olan Mongkut Fransa ve İngiltere'nin arasındaki rekabetten yararlanmıştır ve bu sayede Tayland, komşuları Burma, Kamboçya, Laos ve Vietnam'ın aksine asla bir Avrupa kolonisi olmamıştır. Bu durum günümüzde dahi Taylar için büyük bir gurur kaynağıdır.

Çulalongkorn olarak da bilinen Kral V. Rama ülkesini batı standartlarına getirmek için önemli reformlara imza atmıştır ve bu yüzden Tay toplumunda kendisine karşı büyük bir saygı beslenmektedir. Neredeyse bir yarı-tanrı olarak kabul edilen Çulalongkorn'un heykelleri kimi tapınaklarda Buda heykelleri ile yan yana bulunmaktadır. Çulalongkorn babasının denge politikasını devam ettirmiştir, ancak Tayland bu dönemde toprak kaybına uğramıştır. Başta Mekong nehrinin doğusunda yer alan günümüz Laos sınırları içerisindeki bölge ve Malay Yarımadası olmak üzere, daha önce Siyam sınırları içinde bulunan bazı bölgeler Avrupalı devletlerin yönetimine geçmiştir ve Tayland günümüzdeki sınırlarına çekilmiştir.

Anayasal monarşi
Prajadhipok olarak da bilinen Kral VII. Rama Tayland'ı mutlakiyetle yöneten son kral olmuştur. 1932 yılında kansız bir devrim sonucunda mutlak monarşiden parlamenter monarşiye geçilmiştir. 1939 yılında ise ülkenin adı Siyam yerine Tayland ile değiştirilmiştir.

II. Dünya Savaşı sırasında Tayland kısa bir dönem Japon İmparatorluğu işgali altında kalmıştır. Japonların, daha önce Fransız ve İngiliz devletlerine kaybedilen toprakları geri kazanma vaadi üzerine Tayland Mihver Devletlerine katılmış ve 1942 yılında Müttefik Devletlere savaş ilan etmiştir. Bu dönemin izleri Kanchanaburi gibi şehirlerde gözlenebilir. Bu şehirdeki ünlü Kwai Köprüsünün inşası sırasında 200.000 Asyalı işçi ve 60.000 savaş esiri ölmüştür.

1946 yılında VIII. Rama unvanlı Kral Ananda Mahidol'un yatağında tabanca ile öldürülmüş olarak bulunması üzerine başlayan tartışmalar sivil anayasal hükûmetin zayıflamasında etkili olmuş ve Tayland'da askeri yönetimin yeniden işbaşına gelmesini hızlandırmıştır. Mareşal Plaek Phibunsongkhram'ın 1948'de yeniden başbakanlığa getirilmesiyle birlikte Tayland Soğuk Savaş süresince Amerika Birleşik Devletleri müttefiki olmuş ve askerî darbelerin damgasını vurduğu bir dönem geçirmiştir.

Çağdaş tarih
Thai Rak Thai partisinin lideri olan eski polis memuru Taksin Şinavatra'nın 2001 yılında başbakan seçilmesi ülkenin yakın dönem tarihine damgasını vuracak bir gelişme olmuştur.

Güney Tayland'daki Pattani ili ve civarındaki bölgelerde yaşayan Malay kökenli müslümanların bir kısmı, 2001 yılında otonomi talebiyle silahlı mücadeleye başlamıştır. Chakri Hanedanı kralları tarafından işgal edilmeden önce Pattani Sultanlığı adında bağımsız bir krallığın bulunduğu bölge, Tayland hükûmetlerinin asimilasyon politikalarına karşı tepkinin odağı olmuştur. Daha sonra Yala ve Narathiwat illerine de sıçrayan şiddet dalgası günümüze değin hız kesmeden devam etmektedir.

2004 Hint Okyanusu depremi ve tsunamisi sırasında en çok can kaybı yaşanan ülkelerden birisi de Tayland olmuştur. Felaket sonrasında ülkenin turizm endüstrisi de büyük zarar görmüştür.

Askerler tarafından yönetime yapılmış en son müdahale olan 2006 Tayland darbesi başbakan Taksin Şinavatra yurtdışında iken yapılmıştır. Büyük çapta yolsuzluk yapmakla suçlanan devrik başbakan hâlen sürgünde yaşamaktadır.

Darbe döneminden sonra Tay toplumunda derin bir kamplaşma meydana gelmiştir. Bangkok merkezli orta kesim ve burjuvazi Sarı Gömlekliler olarak da bilinen PAD içerisinde, özellikle kuzey ve kuzeydoğudaki kırsal kesimlerde yaşayan Taksin yanlıları ve diğer rejim muhalifleri ise Kırmızı Gömlekliler olarak da bilinen UDD içerisinde örgütlenmişlerdir. İki kesim çeşitli zamanlarda birbirleriyle ve güvenlik güçleriyle karşı karşıya gelmiştir.

Darbe sonrasında yapılan seçimlerde yönetime Taksin yanlısı Samak Sundaravej'in gelmesi üzerine Sarı Gömlekliler büyük protesto gösterileri düzenlemiş ve Suvarnabhumi Uluslararası Havaalanını haftalarca işgal etmişlerdir. Olaylar sonrasında seçimlerde hile yapıldığı gerekçesiyle anayasa mahkemesi Samak Sundaravej'in görevine son vermiş ve Sarı Gömleklilerin olumlu baktığı Demokrat Parti lideri Abhisit Vejjajiva başbakanlık görevine getirilmiştir.

Ancak bu değişiklikten memnun olmayan Kırmızı Gömlekliler Bangkok şehir merkezini aylarca işgal altında tutmuşlardır. 2010 Mayıs ayında doruğa ulaşan şiddet dalgası sonucunda yüze yakın sivil ve asker ölmüştür. Bangkok'ta büyük bir maddi zarar meydana gelmiş ve turizm endüstrisi de büyük darbe almıştır.

Olaylar sonrasında erken seçime gidilmesi kararlaştırılmıştır. 3 Temmuz 2011 tarihinde yapılan seçimleri Taksin yanlısı Pheu Thai partisi kazanmıştır. Devrik lider Taksin Şinavatra'nın kız kardeşi Yingluck Şinavatra ülkenin ilk kadın başbakanı olmuş ve bir koalisyon hükûmeti kurulmuştur.

2013 yılı Kasım ayında, Sarı Gömlekli göstericiler başbakan Yingluck Şinavatra'nın istifası talebiyle başkent Bangkok'ta sokak gösterileri düzenlemeye ve devlet binalarını işgal etmeye başlamışlardır. Başbakanı Şinavatra, ülkede günlerdir süren gösteriler üzerine 9 Aralık tarihinde parlamentoyu feshettiğini duyurmuş ve seçim çağrısı yapmıştır.

İdarî bölümler
Tayland 76 ilden oluşmaktadır. Her il ilçelere, ilçeler ise alt ilçelere bölünmüştür. 2006 yılı itibarı ile 877 ilçe bulunmaktadır. Bangkok ise 50 ilçeye sahiptir..

Coğrafya

Tayland 6 coğrafi bölgeden oluşmaktadır. Bu bölgeler Kuzey Tayland, Kuzeydoğu Tayland, Güney Tayland, Batı Tayland, Orta Tayland ve Doğu Tayland'dır.

İklim
Tayland tropik iklime sahip bir ülkedir. Mevsimler kabaca üçe ayrılmaktadır. Kasım ve Şubat ayları arasındaki dönem serin mevsim olarak adlandırılmaktadır. Bu mevsimde sıcaklık ve nem aşırı yüksek değildir ve yağışlı gün sayısı azdır. Mart ve Nisan ayları arasındaki dönem sıcak mevsim olarak adlandırılmaktadır. Bu döneme yüksek sıcaklık ve nem damgasını vurur. Mayıs ve Ekim ayları arasındaki dönem ise yağışlı mevsim olarak adlandırılmaktadır. Bu dönemde muson yağmurları etkili olur.

Ekonomi

Turizm

Dünya'nın en turistik ülkelerinden birisi olan Tayland 2011 yılında 20 milyona yakın ziyaretçiyi ağırlamıştır. Turizm ülke ekonomisinin yaklaşık % 6.7'sini oluşturmaktadır.

Ülkenin turizm merkezi başkent Bangkok şehridir. Suvarnabhumi Uluslararası Havaalanı vasıtasıyla her yıl milyonlarca turist ülkeye giriş yapmaktadır. Bangkok'taki Büyük Saray ve Wat Pho gibi tarihi yapıların ve müzelerin büyük bölümü Ko Rattanakosin bölgesinde bulunmaktadır. Çin Mahallesi ve Dusit tarihi eserler açısından zengin diğer bölgelerdir. Siam bölgesi Bangkok'un merkezi olarak kabul edilmektedir ve Tayland'ın en yüksek binası olan Baiyoke Kulesi II'ye de ev sahipliği yapmaktadır.Sukhumvit ve Silom gibi bölgelerde çok sayıda alışveriş merkezi ve otel bulunmaktadır. Sırt çantalı gezginler ise ünlü Khao San Road bölgesini tercih etmektedirler. Ulaşım için raylı sistemlerim ve taksilerin yanı sıra Tuk-Tuk adı verilen araçlar da kullanılmaktadır.

Bangkok'tan günübirlik turlarla gidilebilen Kanchanaburi şehri başta Kwai Köprüsü olmak üzere önemli II. Dünya Savaşından kalma eserlere ev sahipliği yapmaktadır. Evcil kaplanların barındığı ünlü Kaplan Tapınağı da bu bölgede yer almaktadır.

Tayland'ın zengin tarihi geçmişi Ayutthaya ve Sukhothai antik şehirlerinde gözlemlenebilir. Her iki şehirde de antik Siyam krallıklarının görkemli günlerinden kalma önemli tapınaklar ve heykeller bulunmaktadır.

Bangkok'a yaklaşık bir saat mesafede bulunan ve Chonburi iline bağlı olan Pattaya ülkenin en turistik şehirlerindendir. Günümüzde daha çok seks turizmi ile özdeşleşmiş olsa da aileleri de kendine çekmeye başlamıştır. Pattaya yakınlarındaki Ko Samet ve Ko Chang adaları da önemli turizm merkezlerindendir.

Tropik bir iklime sahip olan Tayland'ın adaları ve plajları Dünya'nın en güzellerinden olarak kabul edilmektedir. Andaman denizinde bulunan Phuket Tayland'ın en büyük ve turistik adasıdır. Phuket yakınlarındaki Phang Nga Körfezi denizden yükselen yüzlerce kalker tepesi ile meşhurdur. Krabi bölgesi ve The Beach filminin çekildiği Phi Phi Adaları diğer ünlü turizm merkezlerindendir.

Başta Andaman denizi olmak üzere Tayland'ın büyük bölümü dalış turizmi için son derece elverişlidir. Similan Adaları Dünya'nın en ünlü dalış bölgelerindendir birisidir.

Tayland Körfezinde bulunan Samui takımadaları diğer bir önemli turizm bölgesidir. Grubun en büyük adası olan Ko Samui her kesimden ziyaretçiyi ağırlamaktadır. Her ay dolunay gecesinde yapılan Full Moon Party ile meşhur olmuş Ko Pha Ngan adası ise daha çok sırt çantalı gezginleri kendisine çekmektedir. Grubun en küçük adası olan Ko Tao ise Tayland'ın önemli dalış merkezlerindendir.

Kuzey Tayland'da bulunan Chiang Mai, Chiang Rai ve Mae Hong Son gibi şehirler ise dağ kabilesi yürüyüşleri ile ünlüdürler. Bu turlarda Akha, Mon, Hmong, Karen, Lahu gibi dağ kabilelerinin köyleri ziyaret edilmektedir.

Demografi
Temmuz 2012 itibarı ile Tayland'ın nüfusu 67.091.089 kişiden oluşmaktadır. Etnik Taylar nüfusun yaklaşık % 75'ini oluşturmaktadır. Çin asıllı Taylar ise % 14 civarındadır. Geri kalan % 11 ise Khmer, Lao, Malay gibi gruplardan oluşmaktadır. Ayrıca özellikle kuzey Tayland sınır kesimlerinde Akha, Mon, Hmong, Karen, Lahu gibi dağ kabilelerine mensup azınlıklar yaşamaktadır.

Din
Budizm ülkenin resmî dinidir. Ülke nüfusunun yaklaşık %95'i Budizmin Theravada koluna mensuptur. Tayland Budizmi animizm, Hinduizm ve Konfüçyüsçülük inanışları ile iç içe geçmiştir. Nüfusun yaklaşık %5'i ise Müslümandır. İslam dini özellikle ülkenin güneyindeki Pattani gibi bölgelerde yaygındır. Tayland'da Hristiyanlık, Sihizm ve Hinduizm dinlerine mensup halklar da yaşamaktadır. Tayland'daki Yahudilerin tarihi ise 17.yy'a kadar uzanmaktadır.

Theravada Budizmi'nin kültür üzerinde yoğun bir etkisi vardır. Erkek çocukların birkaç ay süresince Budist manastırlarında kalmaları beklenmektedir. Budist keşişler her sabah erken saatlerde ellerindeki taslarla kapı kapı dolaşarak yemek ve bağış toplarlar. Kadınların Budist keşişlere dokunmaları yasaktır.

Wat adı verilen Budist tapınaklarının toplumda önemli bir yeri vardır. Bu tapınaklarda insanlar ibadet etmenin yanı sıra gönüllü olarak çalışarak topluma hizmet ederler. Budist tapınaklarına girmeden önce ayakkabıları çıkartmak gerekmektedir. Tapınaklarda şort, kolsuz t-shirt, mini etek gibi kıyafetleri giymekten kaçınmak gerekir. Ayak insan vücudunun en değersiz yeri olarak kabul edildiği için, ayak tabanının Buda heykellerine veya diğer insanlara dönük olmaması gerekmektedir. Baş insan vücudunun en kutsal noktası olarak kabul edilir, bu yüzden çocukların başını okşamak hoş karşılanmaz.

Güneydoğu Asya'daki erken dönem inanış biçimi olan animizmin hâlen büyük etkisi vardır. Bu inanışa göre her türlü her nesne bir ruhi varlık veya ruh tarafından yönetilir. Hemen her Tayland evinin önünde bulunan ve ruh evi olarak bilinen kuş kulübesi benzeri yapılar, önceden evin inşa edildiği arazide yaşadıklarına inanılan ruhlar için tahsis edilirler. Ruhları mutlu kılmak için bu yapılara düzenli olarak adaklar adanır. Aksi takdirde ruhlar eve gelerek huzursuzluk çıkartabilirler. Ayrıca Tay toplumunda hayaletlere de yoğun bir şekilde inanılır.

Güneydoğu Asya'da uzun süre baskın din olmuş Hinduizm'in de kültür üzerinde etkisi vardır. Ganeşa gibi kimi Hindu tanrıları Tay toplumunda oldukça büyük saygı görürler. Ünlü Hindu destanı Ramayana'nın Tay versiyonu olan Ramakien Tayland kültüründe önemli bir yere sahiptir. Bangkok'taki ünlü Wat Phra Kaew tapınağının duvarları Ramakien destanın resimleri ile süslenmiştir. Ayrıca Tayland'ın millî sembolü olan Garuda Hint mitolojisine göre tanrı Vişnu'nun bineğidir.

Nüfusun % 14'ünü oluşturan Çin asıllı Taylar da kendi dini geleneklerini sürdürmektedirler. Bangkok'taki Çin Mahallesi ve Phuket Kasabası gibi Çin kökenli Tayların yoğun olarak yaşadığı bölgelerde Taoizm, Konfüçyüsçülük ve Mahayana Budizmi inanışlarına adanmış tapınaklar bulunmaktadır. Merhamet Tanrıçası Guan Yin'e adanmış tapınaklar özellikle yaygındır. Taoist Vejetaryen Festivali özellikle Phuket'teki Çin kökenli Taylar tarafından her yıl görkemli bir şekilde kutlanmaktadır.

Kültür
Tayland kültürü Hindistan, Çin, Kamboçya, Laos, Myanmar ve diğer Güneydoğu Asya ülkeleri kültürlerinden yoğun bir biçimde etkilenmiştir.Tayland'da insanlar birbirlerini selamlarken veya dua ederken avuç içlerini birleştirir ve başlarını öne eğerler. Wai adı verilen bu selamlama biçimi Hindistan kökenlidir.

Tayland'da ikili bir hiyerarşi sistemi vardır. Buna göre gençler yaşlılara, fakirler zenginlere, öğrenciler öğretmenlere vb kesinlikle saygı göstermek zorundadırlar.

Tayland kültüründe anne, baba ve diğer aile büyüklerine saygının büyük önemi vardır. Çocuklar ailelerine destek olmakla yükümlüdürler. Tayland'daki seks turizminin en önemli sebeplerinden biri de, özellikle Isan gibi fakir kırsal kesimlerde yaşayan kadınların ve kathoeylerin ailelerine destek olmak için fuhuş sektörüne dahil olmalarıdır.

Tayland'da çoğu Hindu veya Budist kökenli birçok festival kutlanmaktadır. Tayland yeni yılında yapılan su festivali Songkran ve su ruhlarını onurlandırmak için yapılan Loi Krathong önemli festivallerdendir.

Tayland kralları bölgedeki eski tanrı-kral geleneğinin de etkisiyle son derece fazla saygı görmektedirler. Krala hakaret etmek veya eleştirmek yasaktır. Bu kurala uymayan Taylar veya yabancılar lese-majesty yasası sebebiyle hapis cezasına çarptırılabilirler.

Tayland kültüründe başkalarına karşı tolerans göstermek ve çatışmadan kaçınmak son derece önemlidir. İnsanları eleştirmek, azarlamak, kavga etmek son derece ayıp sayılmaktadır.

Tayland'da LGBT bireylere karşı da büyük bir hoşgörü gösterilmektedir. Kathoey adı verilen transseksüel ve travestiler dışlanmadan her türlü işte çalışabilmektedirler. Ayrıca kathoey kabareleri ve güzellik yarışmaları da son derece meşhurdur.

Sanuk adı verilen kavram Tayland kültüründe önemli bir yer tutmaktadır. Buna göre çalışılan işi mutlaka eğlenceli bir hale getirmek gerekmektedir. Aksi takdirde iş sıkıcı ve tekdüze olacaktır.

Batılı devletlerin Hindiçin'de tek kolonileştiremedikleri ülke Tayland olmuştur ve bu Tayland halkı için büyük bir gurur kaynağıdır. Batılılar farang olarak adlandırılmaktadırlar.

Mutfak
Hint, Çin ve Güneydoğu Asya mutfaklarının bir karışımı olan Tayland mutfağı dünya çapında meşhurdur. Hindistan cevizi gibi meyveler ve baharatlar yemeklerde yoğun bir biçimde kullanılır. Tayland mutfağı güçlü aromatik unsurlar ihtiva eden yemekleriyle tanınır. Tayland mutfağında baharatlar çok yaygın kullanılmaktadır. Diğer Asya mutfaklarında olduğu gibi Taylandlı şefler de yemeklerde denge, detay ve çeşitliliğe çok önem verirler. Tayland yemeklerinde, her bir yemekte ya da tüm sofrada, ekşi, tatlı, tuzlu ve acı olmak üzere dört ana lezzetin dengesi gözetilir.

Tayland Mutfağı ile komşu ülkelerin mutfakları ve yemek ile ilgili gelenekleri yüzyıllar boyunca karşılıklı olarak bir etkileşim içinde olmuşlardır. Bölgesel farklılıklar genelde sınırlarının iki yakasında benzer coğrafya klima ve etnisiteye sahip komşu eyaletleri birbiriyle ilintilendirir. Örneğin güney Tayland yemeklerinde hindistan cevizi sütü ve taze zerdeçal kullanılırken kuzeydoğu yemeklerinde genellikle Misket limonu suyu kullanılır. Kuzeydoğu Tayland (Isan) mutfağı Güney Laos mutfağıyla benzerlik göstermesine rağmen Kuzey Tayland mutfağı Kuzey Laos mutfağıyla ve Burma'daki Shan eyaleti mutfağı ile pek çok ortak yemeğe sahiptir. Tayland'da yenen popüler yemeklerin pek çoğu Çin kökenli Tayland'lıların çoğunluğunu oluşturan "Teochew" halkı tarafından tanıtılmış Çin kökenli yemeklerdir. Bunlara örnek olarak Chok (pirinç peltesi), Kuai-tiao rat na (kızarmış pirinş eriştesi) ve  Khao kha mu (pirinçli domuz kapama) gösterilebilir. Çinliler ayrıca çin tavası kullanımını, tavada ve kızgın yağda pişirme tekniklerini, erişte yi, istridye sosu ve soya fasulyesi ürünlerini de Tayland'a getirmişlerdir. Kaeng kari (sarı köri) ve Kaeng matsaman (massaman körisi) gibi yemekler Hint ve İran mutfaklarından Tayland'a uyarlanan yemeklerdir.

Ayrıca 2011 yılında CNN tarafından hazırlanan "Dünyanın en lezzetli 50 yiyeceği" listesinde som tam 46. sırada, nam tok mu 19. sırada, tom yam kung 8. sırada yer almış, massaman körisi ise dünyanın en lezzetli yiyeceği olarak 1. sırada gösterilmiştir. Yine CNN tarafından birkaç ay sonra düzenlenen okuyucu anketinde ise mu nam tok 36., kızarmış Tayland pirinci 24., yeşil köri 19., massaman körisi 10., som tam, pad Thai ve tom yam kung 6,5 ve 4. sırada çıkmıştır.

Eğlence

2000'li yıllardan sonra Tayland filmleri uluslararası alanda tanındı ve uluslararası ilgi gördü. Özellikle Tony Jaa gibi dublör dövüş sanatları filmleri. Ong Bak, Koruyucu, Ong Bak 2, Ong Bak 3.Ong Bak ve Koruyucu adlı iki film dünya çapında 47 milyon doların üzerinde kazanç elde etti. Ve ayrıca ABD gişede. Uluslararası olarak oldukça ünlü dövüş sanatları filmleri hariç. Korku filmleri Asya'da da popüler Shutter (2004), daha sonra aynı adı taşıyan 20th Century Fox tarafından uyarlanmış ve çoğaltılmıştır. The Uneeable (2006), Alone (2007), Body (2007), Coming Soon (2008), 4bia (2008), Phobia 2 (2009), Ladda Land (2011), The Swimmer (2013). Tayland filmleri ayrıca, Güneydoğu Asya'da ve Asya'daki diğer ülkelerde çok başarılı olan Pee Mak (2013) gibi korku filmlerine romantik komediler ekleyerek yenilik yaratmayı başlattı. Pee Mak'in dünya çapında 33 milyon dolardan fazla satışları var (özellikle Asya'da). Buna ek olarak, Bad Genius (2017) Asya'da popüler. ve 42 milyon doları aştı. Tüm zamanların en başarılı Tayland filmidir.

Tayland eğlence endüstrisinde Film ülkede oldukça iyi büyüdü. Luk Thung dans sanatçısı Pumpuang Duangjan (1961-1992) gibi dans sanatçıları da popülerdir. Bugün, dans sanatçıları Tayland'da hala popüler. Ve daha uluslararası bir üne sahip olan, 2004-2007 yılları arasında ünlü olan dans-pop sanatçısı Tata Young.Lalisa Manoban ve Ten Lee gibi Dans-pop sanatçıları gibi dünya çapında üne kavuştu.

Lakhon(Tay televizyon pembe dizisi), Tayland ve Tayland dışında popüler hale geldi, Ugly Duckling (2015), U-Prince (2016), Khluen Chiwit (2017), The Crown Princess (2018), My Ambulance (2019), My Husband in Law (2020). Genç Lakhon, SOTUS: The Series (2016),The Gifted (2018), 2gether: The Series (2020).

Spor

Asıl adı Muay Thai olan Tayland boksu da dünyaca ünlüdür ve Tayland'daki en popüler spor dallarından biridir. Muay Thai'de eller, dirsekler, tekmeler ve dizler temel saldırı tekniklerinde kullanılmaktadır. Muay Thai'de tekme, yumruk ve blokların hepsinde bütün bedenin kalçanın dönüşüyle birlikte kullanılması söz konusudur ve bu tekniklere diğer savaş sanatlarından daha yavaşlık vermekle birlikte daha büyük bir güç kazandırmaktadır, Muay Thai, "diz, dirsek, yumruk ve tekme" vuruşlarından dolayı 8 organ dövüşü olarak da adlandırılır. Geleneksel Muay Thai, Muay Boran ve Bando sistemlerinde kafa vuruş teknikleri de olduğundan bazen 9 organ sistemi olarak da isimlendirilir, Tayland'da uygulanan profesyonel sistem dövüşleri için ise "Lumpini, Rachandamnern, TV 7 vb." gibi özel olarak inşa edilmiş stadyumlar mevcuttur. Bunlar arasında özellikle Rachandamnern dünyada yalnızca "Boks" amacı için inşa edilmiş en büyük stadyumdur. Buralarda her hafta gün aşırı dövüşler düzenlenir ve yoğun olarak ilgi çeker. Buakaw Banchamek, Samart Payakaroon gibi ünlü uygulayıcılar. Ayrıca Formula 1'de 2019, 2020 ve 2022 sezonlarında yarışan Alexander Albon da Taylandlıdır. Ayrıca Tayland, elektronik sporları (espor) resmi bir spor dalı olarak tanımıştır.

Dış bağlantılar
 Tayland hükûmeti resmî web sitesi
 CIA World Factbook "Tayland" girdisi

Kaynakça

Güneydoğu Asya ülkeleri
Krallıklar
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler

Tayland


Felix Becker () este un fost scrimer german specializat pe sabie, campion mondial la individual în 1994, dublu vicecampion mondial pe echipe în 1989 și 1995, campion european la individual în 1993.

Carieră
În copilărie vrea să practice fotbalul, dar tatăl său a ales scrima pentru el. Începând de la vârsta de opt ani s-a format la Darmstädter Fecht-Club 1890 sub îndrumarea lui Achim Zschau și Herbert Weicker. În 1979 s-a alăturat lui Fechtinternat, liceul cu program sportiv al Federației Germane de Scrimă, unde a fost pregătit de Ignace Corteyn. În anul 1983 a devenit campion național a Germaniei la juniori, s-a clasat pe locul 4 la Campionatul Mondial de Scrimă pentru juniori și a câștigat clasamentul general al Cupei Mondiale la juniori.

În anul 1984 a început să se antreneze cu bulgarul Boris Stavrev, noul antrenor lotului național de seniori. La Jocurile Olimpice din 1988 de la Seul a ajuns în sferturile de finală, unde a fost învins de campionul olimpic en-titre Jean-François Lamour. La Campionatul Mondial din 1989 de la Denver a obținut medalia de bronz, prima medalie mondială câștigată de un sabrer german de la cel de-al Doilea Război Mondial.

În anul 1993 a fost laureat cu aur la Campionatul European de la Linz, trecând în finală de ungurul Csaba Köves. A ajuns în semifinală la Campionatul Mondial din 1994 de la Essen. Fiind condus 0-7, apoi 3-12 de rusul Stanislav Pozdniakov, a revenit cu scorul de 14-14, apoi a dat tușa decisivă. Astfel a devenit primul german campion mondial la sabie.

Note

Legături externe

Scrimeri germani
Sabreri
Germani în viață
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1988
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Scrimeri la Jocurile Olimpice de vară din 1996

Felix Becker


Die Evangelische-reformierte Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in der Marktstraße in Heiden, einem Ortsteil von Lage im Kreis Lippe (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die Kirche war ursprünglich dem Patrozinium der Heiligen Petrus und Paulus unterstellt. Als Erstbau wurde ein Apsidensaal, vermutlich vom 10. oder 11. Jahrhundert, ergraben. Der älteste Teil des bestehenden Baus ist der Turm vom 11. bis 12. Jahrhundert. Das Schiff ist im Kern wohl vom 12./13. Jahrhundert, es wurde dann nach und nach zur Hallenkirche ausgebaut. Das Südschiff ist älter als das nördliche. Das Mittelschiff wurde neu eingewölbt, ein Chor mit 3/8 Schluss wurde angefügt, der Turm wurde erhöht. Der gewundene Turmhelm von 1594 wurde 1663 erneuert. Die Wände sind durch zwei- und dreiteilige Maßwerkfenster, die zum Teil mit Fischblasen verziert sind, gegliedert. Eine umfassende Renovierung der Kirche wurde 1961 durchgeführt. Durch Fußbodenabsenkungen wurden innen von 1970 bis 1971 die Raumproportionen wiedergewonnen. Gewölbe, teils mit, teils ohne Rippen ruhen auf kreuzförmigen Pfeilern unterschiedlicher Dimensionen. 1958 wurden Wandmalereien aufgedeckt. Seitlich der Chorfenster ist ein Apostelzyklus unter Baldachinen vom Anfang des 15. Jahrhunderts zu sehen. Die Malereien von der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts stellen die Heiligen Sebastian und Hubertus dar; an die Westwand wurde um 1530 ein überlebensgroßer Christophorus vor einem Landschaftshintergrund gemalt.

Die gesamte Kirchenanlage war rundherum von einer hohen Mauer umgeben und ist die einzig verbürgte Kirchenburg in Lippe. In Krisen- und Notzeiten floh die Bevölkerung in das Innere der Kirche und verteidigte sich vom Turm aus gegen Angreifer. Der Platz um die Kirche war zugleich Friedhof der Gemeinde und blieb es bis 1844. 2020 wurden bei Sanierungsarbeiten auf dem Friedhofsgelände 12 Gräber gefunden, die aus der Zeit 900 bis 1000 nach Christus stammen.

Ausstattung
Die Sakramentsnische mit Fialen und einem Pelikan wurde um 1500 gefertigt.

Die besonders klangschönen, bedeutenden mittelalterlichen Glocken wurden im 13., 14. und 15. Jahrhundert gegossen. Die Glocke von 1466, ein Guss von Hans Grawick, trägt eine umfangreiche Majuskelinschrift.

Der romanische Taufstein stammt aus der Kirche in Elbrinxen.

Orgel

Bereits vor 1605 gab es in der Kirche eine Orgel. Für das Jahr 1836 ist eine Orgel mit 9 Registern und angehängtem Pedal dokumentiert. Um 1860 hat August Randebrock ein neues Instrument erbaut, das 1912 durch eine Orgel der Firma Friedrich Klaßmeier ersetzt wurde. Diese verschlissene Orgel wurde 1970 im Zuge einer Kirchenrenovierung entfernt. Auf der neuerrichteten Empore aus Eichenholz steht seit 1973 ein Instrument der VEB Orgelbau Dresden (Horst Jehmlich) mit 20 Registern auf zwei Manualen und Pedal. Die Intonation orientiert sich an Gottfried Silbermann.

Disposition:

 Koppeln: BW/HW, HW/P, BW/P

Umfeld
Im Umfeld der Kirche, teilweise auf dem alten Friedhofsgelände, stehen die alte Schule und das Küsterhaus aus dem 17. Jahrhundert. Aus dem 19. Jahrhundert stammen die Küsterschule, die Kinderbewahranstalt und das alte Pfarrhaus. Zum Ensemble gehören weiterhin der "Alte Krug" und die frühere Vogtei am Marktplatz.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München, 2011 ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks
 Fotos und Geschichte (abgerufen am 3. Mai 2012)

Einzelnachweise

Baudenkmal in Lage (Lippe)
Kirchengebäude in Lage (Lippe)
Kirche Heiden
Kirche Heiden
Reformiertes Kirchengebäude der Lippischen Landeskirche
Disposition einer Orgel

Evangelisch-reformierte Kirche Heiden


Wenedykt (Walerij) Aleksijtschuk MSU (; * 16. Januar 1968 in Borschtschiwka, Ukrainische SSR) heißt mit Ordensnamen Venedykt (deutsch: Benedikt) und ist ukrainisch griechisch-katholischer Bischof von Chicago.

Leben
Als Kind und Jugendlicher erlebte Wenedykt Aleksijtschuk die Kirche nur im Untergrund. Seine Mutter, eine Lehrerin, nahm ihn gelegentlich mit in die Kirche. Da sich Kirchenbesuche für den beruflichen Werdegang negativ auswirkten, hatte er auch keinen intensiven Kontakt zum christlichen Glauben. Im Anschluss an den Schulbesuch und Militärdienst arbeitete Wenedykt in der Krankenpflege. Nach dem Zerfall der Sowjetunion und dem nationalen Neubeginn der Ukraine kam er zur Kirche zurück. Er nahm mit dem theologischen Seminar in Lemberg Verbindung auf und begann ein Theologiestudium.

Am 9. Oktober 1991 weihte ihn Philemon Kurchaba CSsR, der  Weihbischof in Lwiw, zum Diakon. Die Priesterweihe folgte am 29. März 1992 durch Myroslaw Ivan Kardinal Ljubatschiwskyj. Seit 1992 arbeitete er als Seelsorger in Bystrytsya, einem Dorf in der Westukraine. 1993 trat er in  die Ordensgemeinschaft des Studitenordens ein und legte am 31. Dezember 1995 sein Ordensgelübde ab. Sein Orden sandte ihn, der als Ordenspriester den Namen Benedikt gewählt hatte, in die Ostukraine.

Die Ordensleitung beauftragte Pater Benedikt mit einer Missionsarbeit nach Polazk in Belarus. Er konnte sich in russisch, belarussisch und ukrainisch unterhalten und predigte auch in diesen Sprachen. Die belarussischen Behörden beobachteten den jungen Priestermönch mit kritischen und argwöhnischen Augen. Dieses führte zu einem Konflikt mit der Regierung. Pater Benedikt wurde nach Kanada entsandt und betreute eine Gemeinde. Am 17. April 1999 wählte man ihn zum Hegumen des Studitenklosters in Uniw, 2005 wurde er in seinem Amt bestätigt.

Am 14. Juli 2010 wählte ihn die Bischofssynode der griechisch-katholischen Kirche der Ukrainer zum Weihbischof in Lemberg. Diese Wahl wurde am 3. August 2010, mit der gleichzeitigen Ernennung zum Titularbischof von Germaniciana, durch Papst Benedikt XVI. bestätigt. Er wurde am 5. September 2010 von Erzbischof Ihor Wosnjak CSsR (Lemberg) und den Mitkonsekratoren Julian Voronovsky MSU (Weihbischof in Lemberg) und Paul Patrick Chomnycky OSBM (Bischof von Stamford, USA) zum Bischof geweiht.

Papst Franziskus ernannte ihn am 20. April 2017 zum Bischof der Eparchie Saint Nicolas of Chicago. Die Amtseinführung in Chicago fand am 29. Juni desselben Jahres statt.

Siehe auch
 Liste von Weihbischöfen in Lemberg

Weblinks
 Apostolische Nachfolge – Ernennungen 2010
 Lemberger Weihbischof besuchte Mainz
 Eine Kirche im Aufbruch Griechisch-katholischer Weihbischof von Lemberg besucht KIRCHE IN NOT (mit Lebenslauf)
 Eintrag auf gcatholic.org (englisch)

 New Bishop of UGCC Ordained in Lviv (englisch)

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Ukrainisch griechisch-katholischer Bischof
Titularbischof
Weihbischof
Studit
Ukrainer
Geboren 1968
Mann

Wenedykt Aleksijtschuk


O Pino (gelegentlich fälschlich: El Pino) ist ein Municipio, eine Parroquia und ein Ort in der Provinz A Coruña der Autonomen Gemeinschaft Galicien im Norden von Spanien. Die  Einwohner (Stand ) leben auf eine Fläche von 131,90 km2, der Ort liegt 76,70 Kilometer von der Regierungshauptstadt A Coruña entfernt.

Geschichte
Sehr wahrscheinlich haben bereits in der Bronzezeit Menschen hier gelebt. Ausgrabungen, die dies belegen sollen, werden aktuell (2012) nahe der Ortschaft San Lourenzo de Pastor durchgeführt.Die Besiedelung der Region ist bis zur Zeit der Römer nachgewiesen. Die Römische Brücke bei A Ponte Puñide ist noch heute beinahe im Originalzustand erhalten und war ein wichtiger Punkt an der Römischen Heerstraße von Braga nach Astorga. Nahe der Brücke soll auch eine römische Siedlung gewesen sein, nach der jedoch noch immer gesucht wird.

Wirtschaft

Sehenswürdigkeiten
 Kloster Sobrado (Santa María de Sobrado) aus dem 10. Jahrhundert
 Pfarrkirchen der Parroquias bieten einen Einblick in die religiöse Architektur der Region
 Römische Brücke  bei "A Ponte Puñide" (datiert auf 360/70)
 Zahlreiche Bauwerke von Hórreos der Bauernhöfe über Landhäuser und Burgen sind in der Gemeinde verstreut

Am Jakobsweg
Der Camino Francés führt seit alters her durch die Gemeinde, was deutliche Spuren hinterlassen hat. Zahlreiche Pilgerherbergen befinden entlang des Weges.

Politik

Demografie

Quelle:  - grafische Aufarbeitung für Wikipedia

Parroquias

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Galicien

O Pino


Jesus Armamento Dosado CM (* 1. September 1939 in Sogod, Philippinen; † 23. Juni 2020 in Ozamis, Philippinen) war ein philippinischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Ozamis.

Leben
Jesus Armamento Dosado trat 1957 der Ordensgemeinschaft der Lazaristen bei und empfing nach seiner theologischen Ausbildung in den Vereinigten Staaten am 28. Mai 1966 die Priesterweihe. Nach weiteren Studien in Spanien lehrte er am Priesterseminar in Cebu. Er war im Provinzrat engagiert und Regens des Priesterseminars in Cebu.

Papst Paul VI. ernannte ihn am 31. Oktober 1977 zum Weihbischof in Cebu und Titularbischof von Nabala. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von Cebu, Julio Kardinal Rosales y Ras, am 25. Januar des nächsten Jahres; Mitkonsekratoren waren Antonio Lloren Mabutas, Erzbischof von Davao, und Teotimo C. Pacis, Bischof von Legazpi.

Am 4. Juni 1979 wurde er zum Weihbischof in Cagayan de Oro ernannt. Johannes Paul II. ernannte ihn am 29. Juli 1981 zum Bischof von Ozamis. Mit der Erhebung zum Erzbistum am 24. Januar 1983 wurde er zum Erzbischof von Ozamis ernannt und am 10. April desselben Jahres in das Amt eingeführt.

Papst Franziskus nahm am 4. Oktober 2016 seinen altersbedingten Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Titularbischof
Weihbischof
Lazarist
Philippiner
Geboren 1939
Gestorben 2020
Mann

Jesus Armamento Dosado


Kronsmoor er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Breitenburg under Kreis Steinburg. Kreis Steinburg ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kronsmoor ligger omkring fem kilometer sydøst for Itzehoe ved floden Stör, som danner kommunen nordgrænse. Sydvest for Kronsmoor går motorvejen A23 fra Hamborg til Itzehoe. Der har tidligere været udvundet kridt i Kreidegrube Saturn, hvis østlige del ligger i Kronsmoor, - den vestlige del af gruben ligger i Breitenburg. Den godt ti km lange Breitenburger Kanal der blev anlagt fra 1875 til 1877, går langs den sydlige kommunegrænse.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Steinburg

Kronsmoor


Henri-Osvald da Tour d'Auvergne de Bouillon (Barcy, 5 de novembro de 1671 - Paris, 23 de abril de 1747) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Barcy em 5 de novembro de 1671, Barcy, diocese de Anvers, França. Segundo filho de Frédéric-Maurice de La Tour, conde d'Auvergne, e Henriette-Françoise de Hohenzollern-Hechingen. Outros irmãos eram Emmanuel-Maurice, oficial de justiça d'Auvergne; François-Egon, príncipe d'Auvergne; Frédéric-Constantin, decano do capítulo de Strassbourg; e três filhas, todas freiras. Sobrinho do cardeal Emanuel Théodose de la Tour d'Auvergne de Bouillon (1669). Seu primeiro nome também está listado como Henri-Oswald; como Henricus Osvaldus; e como Errico Osvaldo.

Educação
Estudou na Universidade La Sorbonne, em Paris, onde obteve o doutorado em teologia em maio de 1695.

Sacerdócio
Ordenado (nenhuma informação encontrada). Vigário geral da Arquidiocese de Vienne. Cânone do capítulo da catedral de Estrasburgo, 1684. Mais tarde, cânone do capítulo da catedral de Liége. Abade commendatario da abadia de Redon, 1692. Abade commendatario de Conches, 1694. Vigário geral de seu tio, abade de Cluny, Tournus e Saint-Martin. Coadjutor da abadia de Cluny, 22 de abril de 1697, quando seu tio foi para Roma; abade em 1715. Grande reitor de Estrasburgo, 1697. Promovido à arquidiocese de Tours pelo papa Clemente XI no final de 1719; foi transferido para a sede metropolitana de Vienne pelo Papa Inocêncio XIII em 1721, antes de receber as bulas papais (1) . Ele também foi abade commendatariodas abadias de Ainay, Anchin e La Valasse; e também como prior de Souvigny.

Episcopado
Eleito arcebispo de Vienne, em 23 de março de 1722. Consagrado, em 10 de maio de 1722, noviciado da Companhia de Jesus em Paris, pelo cardeal Armand-Gaston de Rohan, bispo de Estrasburgo, coadjuvado por Louis de La Vergne de Tressan, bispo de Nantes , e por Léonor Goyon de Matignon, bispo de Coutances. Deputado à Assembleia do Clero, 1723, Paris. Primeiro esmoleiro do rei da França, 1732-1742. Comendador da Ordem de Saint-Esprit , maio de 1733. Presidente da Assembleia do Clero, 1734.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 20 de dezembro de 1737; com uma bula apostólica de 13 de janeiro de 1738, o papa enviou-lhe o barrete vermelho. Participou do conclave de 1740 , que elegeu o Papa Bento XIV. Recebeu o gorro vermelho e o título de S. Calisto, a 16 de setembro de 1740.

Morte
Morreu em Paris em 23 de abril de 1747. Sepultado no coro da catedral metropolitana de Vienne, num monumento funerário construído, por sua ordem, por Michel-Ange Slodtz; seu antecessor, o arcebispo Armand de Montmorin de Saint-Hérem, também está enterrado naquele monumento.

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XII


Miloslav Sochor (* 8. Januar 1952 in Pec pod Sněžkou) ist ein ehemaliger tschechischer Skirennläufer. Er ging in den 1970er Jahren für die Tschechoslowakei an den Start und erreichte in den technischen Disziplinen Riesenslalom und Slalom die größten Erfolge.

Biografie
Sochor war 1970 erstmals Mitglied der tschechoslowakischen Mannschaft bei Alpinen Skiweltmeisterschaften. In Gröden wurde er 16. in der Kombination, 39. im Riesenslalom und 54. in der Abfahrt. Vier Jahre später erreichte er bei den Weltmeisterschaften 1974 in St. Moritz mit den Rängen 17 im Slalom, 21 im Riesenslalom und 47 in der Abfahrt den vierten Platz in der Kombination.

Im März 1974 konnte sich Sochor beim Riesenslalom im heimischen Vysoké Tatry mit Platz acht erstmals in den Weltcup-Punkterängen platzieren. Bis zum Ende der Saison 1976/77 fuhr er in den Disziplinen Slalom und Riesenslalom neun Mal unter die schnellsten zehn. Sein bestes Weltcupresultat gelang ihm am 21. März 1977 mit Platz drei beim Riesenslalom in Åre, die einzige Podestplatzierung seiner Karriere. Im Europacup gewann er in der Saison 1974/75 die Disziplinenwertung im Riesenslalom und wurde Dritter der Gesamtwertung.

1976 nahm Sochor an den Olympischen Winterspielen in Innsbruck teil, wurde 11. im Riesenslalom, 14. im Slalom und 40. in der Abfahrt. Damit wurde er in der nur als WM-Wettbewerb zählenden Kombination Siebter. 1978 nahm er in Garmisch-Partenkirchen zum letzten Mal an Weltmeisterschaften teil und wurde 25. im Riesenslalom sowie 39. in der Abfahrt. Im Slalom schied er aus.

Erfolge

Olympische Spiele
 Innsbruck 1976: 11. Riesenslalom, 14. Slalom, 40. Abfahrt

Weltmeisterschaften
 Gröden 1970: 16. Kombination, 39. Riesenslalom, 54. Abfahrt
 St. Moritz 1974: 4. Kombination, 17. Slalom, 21. Riesenslalom, 47. Abfahrt
 Innsbruck 1976: 7. Kombination, 11. Riesenslalom, 14. Slalom, 40. Abfahrt
 Garmisch-Partenkirchen 1978: 25. Riesenslalom, 39. Abfahrt

Weltcup
 9 Platzierungen unter den besten 10, 1 Podestplatzierung

Europacup
 Saison 1974/75: 3. Gesamtwertung, 1. Riesenslalom

Weblinks

Einzelnachweise

Alpiner Skirennläufer (Tschechoslowakei)
Olympiateilnehmer (Tschechoslowakei)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1976
Teilnehmer einer Alpinen Skiweltmeisterschaft
Tscheche
Geboren 1952
Mann

Miloslav Sochor


Ladzany este o comună slovacă, aflată în districtul Krupina din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 281 de locuitori.

Istoric
Localitatea Ladzany este atestată documentar din 1233.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ladzany


Manuel Costescu () este un deputat român, ales în 2016. A demisionat în martie 2017 din motive familiale.

Note

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Uniunii Salvați România

Manuel Costescu


La temporada 1994-95 de la Liga Nacional de Básquet de la Argentina, fue la decimoprimera edición de la máxima competencia argentina de clubes en dicho deporte. Se inició en septiembre de 1994 y finalizó el 24 de junio de 1995 con el quinto partido de la serie final entre el Independiente de General Pico y Olimpia de Venado Tuerto en el Estadio Gigante de la Avenida de la ciudad de General Pico, en donde se consagró campeón como local el equipo pampeano, luego de ganar la serie final 4 a 1.

En esta temporada hubo un cambio reglamentario: los encuentros dejaron de jugarse divididos en dos tiempos de veinte minutos cada uno y pasaron a tener cuatro cuartos de doce minutos.

El 2 de febrero de 1995 sucedió, en Comodoro Rivadavia, un intento de agresión a la terna arbitral del encuentro, integrada por Eduardo Alagastino y Alejandro Chiti, que derivó en la suspensión del torneo por 8 días por decisión de la Asociación de Árbitros en solidaridad a los mencionados. En dicho altercado murió un espectador, Julio Lecumberry, quien fue alcanzado por un proyectil.

Entre el 3 y el 31 de marzo de 1995 la competencia fue suspendida por la realización de los Juegos Panamericanos en Mar del Plata.

Posiciones finales

1: El partido que disputaron el 16 de diciembre debió suspenderse cuando el tablero marcaba 71-87 por expulsión de todos los jugadores por agresión mutua. El Tribunal de Penas decidió luego darles 0 punto y el partido por perdido a ambos equipos.2: Peñarol sufrió el descuento de 2 puntos por resolución del Tribunal de Penas.3: Gimnasia de Comodoro ganó los puntos de su partido frente a Valle Inferior de Viedma, por no tener este último su estadio ni el auxiliar en condiciones. 4: Estudiantes de Bahía Blanca y Deportivo Valle Inferior sufrieron el descuento de 2 puntos por resolución del Tribunal de Penas. 5: Andino SC ganó los puntos de su partido frente a Ferro Carril Oeste de Buenos Aires, por no tener este último su estadio ni el auxiliar en condiciones. 6: Andino SC sufrió el descuento de 1 punto por resolución del Tribunal de Penas.

Final

{{Partido de baloncesto
| date       = 10 de junio
| team1      = Independiente (General Pico)
| score1     = 124
| score2     = 117
| team2      = Olimpia (Venado Tuerto)
| place      = Estadio Gigante de la Avenida
| series     = Serie1 - 0
}}

Independiente (General Pico)CampeónPrimer título

 Equipo campeón

Referencia: Básquet Plus.

Esteban De la Fuente
Melvin Johnson
Jorge Zulberti
Malru Dottin
Facundo Sucatzky
Pablo Lamare
Alberto Falasconi
Aldo Yódice
Franco De Onofrio
Marco Oyola
Jorge Sánchez
Pablo Cariddi
Jerrell Horne (baja)Entrenador:''' Mario Guzmán.

Referencias

Enlaces externos

Liga 1994-95 en lnb.com.ar

Liga Nacional de Básquet
Baloncesto en 1995
Deporte en Argentina en 1995
Baloncesto en 1994
Deporte en Argentina en 1994

Liga Nacional de Básquet 1994-95


Ernst Fuchs (13 February 19309 November 2015) was an Austrian painter, draftsman, printmaker, sculptor, architect, stage designer, composer, poet, and one of the founders of the Vienna School of Fantastic Realism. In 1972, he acquired the derelict Otto Wagner Villa in Hütteldorf, which he restored and transformed. The villa was inaugurated as the Ernst Fuchs Museum in 1988.

Education
Born in Vienna as the only child of Maximilian and Leopoldine Fuchs, Fuchs attended the St. Anna Painting School, where he studied under Fritz Fröhlich (1944). He entered the Academy of Fine Arts Vienna (1945), where he began his studies under Professor , later moving to the class of Albert Paris von Gütersloh.

Career
At the Academy, he met Arik Brauer, Rudolf Hausner, Helmut Leherb, Fritz Janschka, Wolfgang Hutter, and Anton Lehmden, together with whom he later founded what has become known as the Vienna School of Fantastic Realism. He was also a founding member of the Art-Club (1946), as well as the Hundsgruppe, set up in opposition to it in 1951, together with Friedensreich Hundertwasser and Arnulf Rainer.

Fuchs' work of this period was influenced by the art of Gustav Klimt and Egon Schiele and then by Max Pechstein, Heinrich Campendonk, Edvard Munch, Henry Moore and Pablo Picasso. During this time, seeking to achieve the vivid lighting effects achieved by such Old Masters as Albrecht Altdorfer, Albrecht Dürer, Matthias Grünewald and Martin Schongauer, he revived and adopted the mischtechnik (mixed technique) of painting. In the mischtechnik, egg tempera is used to build up volume, and is then glazed with oil paints mixed with resin, producing a jewel-like effect.

Between 1950 and 1961, Fuchs lived mostly in Paris, and made a number of journeys to the United States and Israel. His favourite reading material at the time was the sermons of Meister Eckhart. He also studied the symbolism of the alchemists and read Jung's Psychology and Alchemy. His favourite examples at the time were the mannerists, especially Jacques Callot, and he was also very much influenced by Jan van Eyck and Jean Fouquet. In 1958 he founded the Galerie Fuchs-Fischoff in Vienna to promote and support the younger painters of the Fantastic Realism school. Together with Friedensreich Hundertwasser and Arnulf Rainer, he founded the Pintorarium.

When he was 12 years old, he converted to Roman Catholicism (his mother had him baptized during the war in order to save him from being sent to a concentration camp). In 1957, he entered the Dormition Abbey on Mount Zion where he began work on his monumental Last Supper and devoted himself to producing small-sized paintings on religious themes such as Moses and the Burning Bush, culminating in a commission to paint three altar paintings on parchment, the cycle of the Mysteries of the Holy Rosary (1958–61), for the Rosenkranzkirche in Hetzendorf, Vienna. He also dealt with contemporary issues in his masterpiece of this period, Psalm 69 (1949–60). (Fuchs, 1978, p. 53).

Fuchs returned to Vienna in 1961 and had a vision of what he called the verschollener Stil (Hidden Prime of Styles), the theory of which he set forth in his book Architectura Caelestis: Die Bilder des verschollenen Stils (Salzburg, 1966). He also produced several important cycles of prints, such as Unicorn (1950–52), Samson (1960–64), Esther (1964–67) and Sphinx (1966–67; all illustrated in Weis). In 1972, he acquired the derelict Otto Wagner Villa in Hütteldorf, which he restored and transformed. The villa was inaugurated as the Ernst Fuchs Museum in 1988.

From 1970 on, Fuchs embarked on numerous sculptural projects such as Queen Esther (h. 2.63 m, 1972), located at the entrance to the museum, and also mounted on the radiator cap of the Cadillac at the entrance to the Dalí Museum in Figueres, Catalonia, Spain.

Design projects
From 1974, he became involved in designing stage sets and costumes for the operas of Mozart and Richard Wagner, including Die Zauberflöte, Parsifal, and Lohengrin. He experimented with industrial design in the 1970s with a 500-piece run of the upscale Suomi tableware by Timo Sarpaneva that Fuchs decorated for the German Rosenthal porcelain maker's Studio Linie.

In 1993, Fuchs was given a retrospective exhibition at the State Russian Museum in St. Petersburg, one of the first Western artists so honored.

Personal life and death
Fuchs was an Austrian monarchist. He had 16 children.

Fuchs died in Vienna's Sophienspital at the age of 85 on 9 November 2015.

Decorations and awards
 1972: City of Vienna Prize for Visual Arts
 2000: Officier dans l'Ordre des Arts et des Lettres
 2009: Austrian Cross of Honour for Science and Art, 1st class
 2010: Grand Decoration of Carinthia
 2010: Golden Medal of Honour for Services to the city of Vienna

Publications
Architectura caelestis: die Bilder des verschollenen Stils (Salzburg: Residenz, 1966/Pb ed., Dtv, 1973) ,
Album der Familie Fuchs (Salzburg: Residenz, 1973)
Im Zeichen der Sphinx: Schriften und Bilder, ed. Walter Schurian (Munich, Dtv, 1978) ,
Aura: Ein Märchen der Sehnsucht (Munich: Dtv, 1981) ,
Der Prophet des Schönen: Arno Breker (Marco, 1982)| ,
Von Jahwe: Gedichte (Munich, 1982) | ,

Other publications
 1977 – Fuchs über Ernst Fuchs: Bilder und Zeichnungen von 1945–1976, (R.P. Hartmann Paris)
 2003 – Ernst Fuchs – Zeichnungen und Graphik aus der frühen Schaffensperiode – 1942 bis 1959. (Friedrich Haider) (Vienna: Löcker-Verlag)
 2005 – Fantastic Art (Taschen) (Schurian, Prof. Dr. Walter)  (English edition)
 2006 – True Visions (Erik Davis and Pablo Echaurren) (Betty Books)
 2007 – Metamorphosis (beinArt)
 2008 – Phantastischer Realismus (Belvedere, Wien)

See also
 Zvi Malnovitzer, a student of Ernst Fuchs
 De Es Schwertberger, a student of Ernst Fuchs
 Fantastic Realism School of art
 Society for the Art of Imagination
 Visionary Art

References

Sources
 Ernst Fuchs: Zeichnungen und Graphiken, (Ketterer-Kunst, 1967)
 H. Weis, ed.: Ernst Fuchs: Das graphische Werk (Vienna, 1967)
 Ernst Fuchs: Homage à Böcklin, (Frankf./Main/Geneva/Vienna, 1971)
 Ernst Fuchs: oeuvre gravé (Friburg: Musee d'art et d'histoire, 1975)
 Fuchs über Ernst Fuchs: Bilder und Zeichnungen von 1945–1976, ed. R. P. Hartmann (Paris, 1977)
 Ernst Fuchs: Arbeiten für der Hamburger Staatsoper, (Hamburg 1977)
 R. P. Hartmann, ed.: Ernst Fuchs: Das graphische Werk, 1967–1980 (Munich, 1980)
 Ernst Fuchs: Bildalchemie, (Osnabrück: Kulturgesichtliches Mus., c1981)
 Gedichte von Jahwe (Munich: R. P. Hartmann, 1982)
 U. Hotzy, Ernst Fuchs: die Werke aus den Jahren im Ausland (Salzburg, Univ., Diss., 1982)
 Fuchs Graphik: Sydows Katalog einer idealen Sammlung, ed., Heinrich v. Sydow-Zirkwitz (Berlin: Studio 69, 1983)
 Planeta Caelestis (Berlin and Munich, 1987)
 Der Feuerfuchs, ed. R. P. Hartmann (Frankf./Main: Umschau Verlag, 1988)
 Ernst Fuchs und Wein, (Landau/Pfalz: Verein Südliche Weinstrasse, 1995)
 Der Maler mit den 16 Kindern, (Die Welt, 4 November 2001)

Further reading
 Masters, Robert E.L. and Houston, Jean Psychedelic Art'' New York:1968 A Balance House book—printed by Grove Press, Inc. (contains a number of reproductions of Ernst Fuchs' works)

External links

 Ernst Fuchs Museum
 Ernst Fuchs Werkvermittlung

1930 births
2015 deaths
20th-century Austrian painters
Austrian male painters
21st-century Austrian painters
21st-century male artists
Artists from Vienna
Austrian contemporary artists
Austrian Jews
Austrian Roman Catholics
Austrian monarchists
Converts to Roman Catholicism from Judaism
Fantastic art
Fantastic realism
Jewish painters
Academy of Fine Arts Vienna alumni
Recipients of the Austrian Cross of Honour for Science and Art, 1st class
20th-century Austrian male artists

Ernst Fuchs (artist)


Olivier Jannuzzi est un footballeur français, né le  à Bron en France, qui évolue au poste de milieu de terrain.

Biographie

Olivier Jannuzzi dispute au cours de sa carrière de joueur onze matchs en Division 1, et 127 matchs en Division 2, pour six buts inscrits.

En février 2006, il obtient le BEES .

Il est entraîneur de l'équipe U19 de l'Olympique de Marseille entre 2016 et 2019.

Palmarès
 Finaliste de la Coupe Gambardella en 2017 avec l'Olympique de Marseille U19

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur de l'OGC Nice
Joueur du FC Martigues
Joueur du Nîmes Olympique
Joueur du Racing Club de Lens
Naissance en mai 1963
Naissance à Bron

Olivier Jannuzzi


Boğazlar Sorunu, İstanbul ve Çanakkale Boğazlarının stratejik askerî  önemi nedeniyle hem Osmanlı Devleti'ni hedef alan, hem de Avrupa ülkelerinin kendi aralarında çekişmelere yol açan sorundur.

18. yüzyıldaki gelişmeler
Rusya'da Büyük Petro ile başlayan Karadeniz'e ve Türk Boğazlarına hakim olma ihtirası, Çariçe II. Katerina zamanında imzalanan Küçük Kaynarca Antlaşması (1774) ile gerçekleşme fırsatını yakaladı. Hatta daha önce 1770 yılında Rus savaş gemileri Çanakkale Boğazı'na girmişlerdi.

1798 yılında Avrupa'yı ele geçirme aşamasında iken Napolyon da gözünü İstanbul'a dikmişti.  O dönemde Rusya dahil olmak üzere bütün Avrupa'yı Napolyon korkusu sardı.  1798-1805 yılları arasında Napolyon tehdidi yüzünden Rusya ile Osmanlı Devleti aralarında karşılıklı yardımlaşma sözleşmeleri imzaladılar. Buna göre Karadeniz tüm yabancı savaş gemilerine kapatılacaktır. Bu kuralın ihlali savaş sebebi sayılacak ve bu ülkelere karşı ortak olarak  savaş gemileri yollanacaktı. Fransa'nın baskısıyla Osmanlı Devleti 1806 yılında  Rusya ile yaptığı 1805 Karşılıklı Savunma Sözleşmesini iptal etti. 1809 yılında Osmanlı Devleti ile Birleşik Krallık arasında ikili bir sözleşmeyle Çanakkale Sözleşmesi "Osmanlı İmparatorluğu'nun eski kuralı" olarak bilinen, yani Padişahın fermanı olmadıkça tüm yabancı savaş gemilerinin geçişini yasaklayan kural resmen tanıtıldı.

Son yüzyıldaki gelişmeler

1833 Hünkar İskelesi Sözleşmesi

Rusya, Boğazlar üzerindeki en önemli haklarını Mısır'da Kavalalı Mehmet Ali Paşa'nın 1832 yılındaki isyanı sırasında Osmanlı'lara yardım etmenin ödülü olarak imzaladığı 1833 Hünkar İskelesi Antlaşması ile kazandı. Bu antlaşmaya göre Rusya, yabancı bandıralı savaş gemilerine Çanakkale Boğazı'nın kapatılmasını talep edebilecektir. Bu da Rusya'nın Boğazların kontrolü üzerinde söz sahibi olması demektir.  Aslında, Hünkar İskelesi Antlaşması 19. yüzyılın ikinci yarısını meşgul edecek olan "Şark Meselesinin" başlangıcıdır.

Birleşik Krallık için Hünkar İskelesi Antlaşmasının yerini alacak başka bir antlaşmanın yapılması şart oldu ve bu fırsat tekrar Mısır'da Mehmet Ali Paşa 'nın isyanı ile ortaya çıktı. Fakat bu kez ayaklanmanın bastırılmasında Osmanlılara yardım eden Avrupa güçleri oldu ve 1840 Londra Antlaşması imzalandı. Türk Boğazları açısından, bu antlaşmadan  daha önemlisi 13 Temmuz 1841'de Fransa'nın da katılımıyla imzalanan "Boğazlar Sözleşmesi"dir. Bu sözleşme ile ilk kez  Türk Boğazları  çok taraflı bir antlaşma ile düzenlenmiş ve artık ikili sözleşmeler devri kapanmıştır.

Bu sözleşmeye göre;
Boğazlar Osmanlı egemenliğinde kalacak.
Boğazlar savaş zamanında bütün devletlerin savaş gemilerine kapalı, ticaret gemilerine açık olacaktır.

1856 Paris Sözleşmesi

Rusya, Eflak Boğdan'ı Ortodoks halkın haklarını korumak bahanesiyle 1853 yılında istila etti.  Avrupa Devletleri bunu kendisi için bir tehdit sayarak Türk Boğazlarından Karadeniz'e, savaş gemilerini yollarlar.  Rusya da bu gemilerin Boğazlardan geçmesini, 1841 Boğazlar Sözleşmesinin ihlali sayarak Kırım Savaşı için bahane yaptılar. Kırım Savaşı birçok açıdan Avrupa ülkeleri   arasındaki güvensizliğin sonucudur ve ilerideki yıllarda milyonlarca Avrupalı'nın ölümüne sebep olacak I. Dünya Savaşı'nın tohumlarını da atmıştır.

Rusya'nın bu çıkışı Avrupa Devletlerini, bilhassa Birleşik Krallık'ı rahatsız etmiştir. 1854 yılından itibaren, Birleşik Krallık, Fransa ve Avusturya-Macaristan arasında yoğun  diplomatik  görüşmeler yapılır. Bunların neticesinde Avusturya'nın hazırladığı "Dört Nokta" Rusya'ya ültimatom şeklinde verilir, ki bu daha sonra 1856 Paris Sözleşmesinin temelini oluşturacaktır
Kırım Savaşı, Mart 1856'da Sivastopol'un Fransa tarafından işgali ve Rusya'nın büyük bir yenilgisiyle sonuçlanır. Türk Boğazları açısından Kırım Savaşının önemi Avrupa Güçlerinin son kez topluca  Osmanlı Devletini koruduğu  savaş olmasıdır.  Şubat ayında  tüm taraflar Paris'te bir araya gelirler ve 1856 Paris Sözleşmesi imzalanır.1856 Paris Sözleşmesinin birçok önemli maddesi arasında güç dengelerini en çok etkileyen, Karadeniz'i tamamen askerden arındıran madde olmuştur.
Osmanlı'nın eski kuralı olan ve 1841 Boğazlar sözleşmesiyle pozitif hukuk kuralı haline gelen, yabancı savaş gemilerinin Boğazlara girişinin yasaklanması da imzalayıcılar tarafından tekrar teyit edilir.  Bunun yanı sıra Fransa, Birleşik Krallık ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Osmanlı İmparatorluğu'nu herhangi bir Rus saldırısına karşı koruyacaklarına dair ek bir antlaşma ("üçlü antlaşma") daha imzalamıştır.

1870 Karadeniz Konferansı
1856 ile 1870 yılları arasında Avrupa'daki güç dengeleri değişmeye başlamıştır ve belki de en önemlisi Britanya'nın Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili politikasının değişmesidir. Artık Osmanlı'ya pek sempati ile bakmayan bir Britanya ile Kırım harbinden beri Balkan ve Slav milliyetçilerinin desteğini alıp güçlenmiş olan Çarlık Rusyası ve kendi çıkarlarını kollayan Avusturya-Macaristan İmparatorluğu adeta Osmanlı Devleti'ni abluka altına almışlardır. Aslında, Rusya hem Karadeniz'in tekrar askerden arındırılmasını hem de artık Türk Boğazları'nın yabancı savaş gemilerine açılmasını istiyordu. Oysa Birleşik Krallık ile Avusturya buna karşıydı.

Osmanlı Devleti ne Karadeniz'in tekrar askersizleştirilmesini, ne de 1856'da kazandıkları bazı hakları kaybetmek istememiştir.
1841 ve 1856 sözleşmelerinde olduğu gibi  1871 Londra Sözleşmesi'nde de Osmanlı İmpartorluğunun eski kuralı teyit edilmiştir. Osmanlı Devleti kendi güvenliği açısından gerektiğinde istediği gibi "dost veya müttefik" güçlerin savaş gemilerine Boğazları açabilecektir. 1923 Lozan Sözleşmesine kadar Türk Boğazlarından geçiş rejimi 1871 Londra Sözleşmesiyle düzenlenmiştir.

20. yüzyıldaki gelişmeler

I. Dünya Savaşı ve Sevr Antlaşması

1900'lü yılların başında Prusya, Avusturya- Macaristan ve İtalya askerî  birlik oluşturmuşlar; adına da "Üçlü İttifak" denilmiştir. Bu ittifaka karşı Çarlık Rusyası, Birleşik Krallık ve Fransa, "Üçlü İtilaf'' dedikleri birliği kurdular. İtalya daha sonra saf değiştirir ve 1915 yılında Üçlü İtilaf yanında savaşa girer. O dönemin siyasi konjonktürü içerisinde kozların paylaşılması kaçınılmazdır; Avusturya Veliahdının Saraybosna'da bir Sırp tarafından öldürülmesi, fitili ateşler ve savaş patlar.

Osmanlı Devleti savaşın başlarında tarafsızdır. Ama Almanya'nın savaşı kazanacağına mutlak gözü ile bakılmaktadır. Bu fırsatı değerlendirip, Almanların yanında savaşa girerek son dönemlerde kaybedilmiş toprakları geri almak istenir. Önce İtilaf Devletleri donanmasından kaçarak tarafsız ülke Osmanlı limanlarına sığınan Goben ve Breslau adlı iki Alman zırhlısı içindeki Almanlara Osmanlı kıyafeti giydirilip Karadeniz'e gönderilir; Karadeniz'deki Rus limanları topa tutulur. Böylece Osmanlı, I. Dünya Savaşı'na girmiş olur.

Çanakkale Savaşları, tarih boyunca jeostratejik açıdan hep önemli  olan Türk Boğazlarının en kanlı savaşlarıdır. Toplam 250.000'e yakın zayiatın olduğu  Osmanlı'nın en değerli evlatlarını ve neredeyse bir kuşağını kaybettiği bu savaşın iki ana nedeni vardır

Osmanlıların Boğazları bütün gemilere kapatmış olması, Rusya'yı Karadeniz'e hapsetmiş ve zor durumda bırakmıştır. Bir yandan Almanlarla savaşan Rusya'nın Osmanlılarla savaşacak gücü kalmamıştır. Rusya ile bağlantıyı sağlamak üzere kilit konumda bulunan Türk Boğazları yolu, mutlaka açılmalıdır.

İngilizler her ne kadar Rusya ile müttefik iseler de, Macaristan ovasına inerek Almanlar karşısında başarı kazanmış bulunan Rusların Türk Boğazlarını ele geçirip buradan bir daha çıkmamaları ihtimalinden kuşkulanmışlardır. Bu bölge stratejik olarak uzun vadeli çıkarlar açısından o denli önemlidir ki, bu savaşta müttefik dahi olsa, Rusya bu bölgeyi ele geçirmemelidir. Hatta İngilizler, Rusya'nın Türk Boğazlarını aldıktan ve İstanbul'u ele geçirdikten sonra Almanlar ile anlaşıp savaştan çekilmesinden dahi endişe etmişlerdir.

Osmanlı Devleti; I. Dünya Savaşı'nda yenik düşmesi ile Sevr Barış Antlaşması'nı imzalamak zorunda kalmıştır. Sevr Antlaşması'nın Boğazlar ile ilgili hükümleri 37-61. maddelerde yer alır. Bu maddelerde özetle şunlar vardır:

 Çanakkale ve İstanbul Boğazı Marmara da dahil olmak üzere, Boğazlardan geçiş barışta ve savaşta, hangi devlete ait olursa olsun, her türlü harp ve ticaret gemilerine açık olacaktır.
 Bu serbestinin temini için, Osmanlı, Boğazların kontrolünü geniş yetkileri olan bir Boğazlar komisyonuna bırakacak, komisyonun bağımsız bir bayrağı ve bütçesi olacaktır. Komisyon üyeleri ise: Britanya, Fransa, İtalya ve Japonya'dır. Rusya, Türkiye, Yunanistan ve Bulgaristan da Milletler Cemiyeti'ne üye olurlarsa Komisyona girebileceklerdir,
 Komisyon Başkanı, iki yılda bir dört büyük devlet arasında değişecektir.
 Fransa, Britanya ve İtalya, Türk Boğazları dolaylarındaki silahtan arınmış bölgede müştereken asker bulundurabileceklerdir.

Lozan Antlaşması

İngilizler, işgal altındaki İstanbul'da Osmanlı hükûmetine antlaşmayı imzalatmışlarsa da, Ankara'da kurulan Türkiye Büyük Millet Meclisi, Misak-ı Milli sınırlarını çizmiş ve Sevr'i tanımadığını bütün dünyaya ilan etmiştir. Daha sonra Kurtuluş Savaşı'ndan başarıyla çıkan Türkiye Büyük Millet Meclisi, hiç uygulanmayan Sevr'in yerine Lozan Antlaşması'nı, Sevr'den sadece 3 yıl sonra, imzalamayı başarmıştır.
Lozan Antlaşması'nın 23. maddesi gereği; bu Sözleşmenin; Lozan Antlaşması içerisindeymiş gibi kabul edileceği hükme bağlanmıştır. Lozan Boğazlar Sözleşmesi'ni Lozan Antlaşması'na taraf olmamış olan Rusya ve Bulgaristan da imzalamışlardır. Lozan'ın eki olan Boğazlar Sözleşmesi şu maddelerle özetlenebilir:

 Ticaret gemileri ve uçakları barış zamanında Türk Boğazları'ndan geçiş serbestisine sahiptirler.
 Savaş gemileri ve uçakları barış zamanında Boğazlardan geçiş serbestisine sahiptir; ancak Karadeniz yönüne geçişte savaş gemileri için sınırlama vardır.
 Savaş zamanı: Türkiye, muharip değilse tarafsızlık haklarını geçişi engelleyecek şekilde kullanamaz; Türkiye muharip ise; tarafsız devletlerin ticaret gemileri düşmana yardım götürmüyorlarsa geçebilirler; savaştığı devletin gemilerine karşı Türkiye, her türlü hakkını kullanabilir.
 Boğazlar çevresinde belirli bölgeler askerden arındırılmıştır.
 Antlaşmanın öngördüğü düzene uyulmasını başkanının Türk olduğu bir komisyon denetleyecektir.

Lozan Türk Boğazları ve yakın çevresinde Türkiye'nin egemenlik hakkını önemli ölçüde sınırlamaktaydı. Boğazlar Bölgesi askerden arındırılmakla bu bölgenin nasıl savunulacağı sorusu cevapsız kalmıştı. Dolayısıyla ortada hem Karadeniz'in güvenliği açısından; hem de Türkiye'nin güvenliği açısından önemli bir sorun vardı. Bu sorun, ancak Montrö Sözleşmesi ile çözülebilmiştir.

Boğazlar Sorunu

 Karadeniz-Akdeniz dengesinin korunması: Sözleşmenin daha girişinde Türkiye'nin güvenliğine vurgu yapılmış, 5., 6., 14., 15., 16. ve 23. maddelerde bu norma değinilmiştir.

Türkiye'nin Kazanımları
Sözleşme Türkiye'ye eski düzenlemeler ile kıyaslanamayacak düzeyde kazanımlar sağlamıştır. Her şeyden önce Türkiye kendi güvenliği için bölgeyi silahlandırma hakkına sahip olmuştur. Bu sayede uluslararası güç dengelerinde Türkiye, Britanya ve SSCB başta olmak üzere diğer güçler tarafından da daha fazla önemsenir bir hale gelmiştir. Türkiye bu önemini daha sonraki diplomatik manevralarında kazanıma döndürmeyi bilmiştir. Ticaret gemilerinde mutlak geçiş serbestisi varsa da, bölgenin egemen gücü olarak Türkiye deniz yollarından geçişin güvenli olması konusunda elbette bazı haklara sahiptir ve bu haklar aslında pratikte Türkiye'ye geçişleri çok daha güçlü bir şekilde düzenleme imkânını da vermektedir.

Bugün durum ve sonuç
Bugün de Hazar Denizi bölgesi ya da bir diğer adıyla 2. Basra Körfezi denilen bölgedeki zengin petrol kaynakları yüzünden, Montrö Sözleşmesi yeniden masaya yatırılmak istenmektedir.

Montrö Sözleşmesi
Boğazlardan uçak gemisi geçmesini yasaklamaktadır.  Yine de stratejik önemi Soğuk Savaş sonrasında azalmamış tam tersine daha da artmış olan Karadeniz ve onun kapısı durumundaki Türk Boğazları üzerine kurulan stratejiler tarih boyunca farklılık göstermiştir.

Kaynakça

Boğazlar Sorunu


Ovo je opsežan popis službenih izdanja kanadskog rock sastava Steppenwolf.

Studijski albumi

Uživo

Kompilacije

Singlovi

Izvori

Steppenwolf

Diskografija Steppenwolfa


Halloween er en amerikansk gyserfilm fra 2007 instrueret af Rob Zombie.

Medvirkende
Malcolm McDowell som Dr. Samuel Loomis
Brad Dourif som Sherif Lee Brackett
Tyler Mane som Michael Myers
Daeg Faerch som Michael Myers, alder 10
Sheri Moon som Deborah Myers
William Forsythe som Ronnie White
Richard Lynch som Principal Chambers
Udo Kier som Morgan Walker
Clint Howard som Doktor Koplenson
Danny Trejo som Ismael Cruz

Eksterne Henvisninger

Gyserfilm fra USA
Amerikanske film fra 2002
Seriemorderfilm
Film om Halloween
Slasher film

Halloween (film fra 2007)


Biserica de lemn din Milostea, comuna Slătioara, județul Vâlcea, a fost construită în 1906. Are hramul "Cuvioasa Paraschiva". Biserica se află pe lista monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Biserica a fost construită în anul 1906, "în zilele preaînălțatului și iubitorului de Hristos, regele Carol I-ul, și cu binecuvântarea P.S.S. Episcop Atanase al Râmnicului", pe locul unei biserici de lemn mai vechi, ctitori fiind locuitorii satului și preotul Gheorghe Popescu. Maistru constructor a fost Velcu Ivanovici. Biserica a fost zugrăvită de pictorul Ilie Dimitrescu ajutat de Climent Cristescu. Lăcașul de cult a fost sfințit de protoereul județului Vâlcea, Melete Răuțu, în ziua de 12 noiembrie 1906.

Pereții înscriu o navă dreptunghiulară, de mari dimensiuni, cu altarul ușor retras, poligonal, cu trei laturi și pridvor închis, pe latura vestică. Acoperișul, învelit în tablă zincată, este întrerupt de cele două turle, aflate deasupra naosului.

Bibliografie

Note

Vezi și
 Milostea, Vâlcea

Legături externe
 Fișă de monument
 Monumente istorice din România Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Milostea
Monumente istorice din județul Vâlcea
Biserici din secolul al XX-lea din România
Biserici cu hramul Sfânta Parascheva

Biserica de lemn din Milostea


"Fly With Me" er en sang fremført af den armenske sangerinde Artsvik, som deltog i Eurovision Song Contest 2017. Sangen opnåede en 18. plads.

Eksterne kilder og henvisninger

Singler fra 2017
Sange fra Eurovision Song Contest 2017
Eurovision Song Contest-sange fra Armenien

Fly With Me