NK Polog, hrv. bosanskohercegovački klub iz Pologa kod Mostara.

Povijest
Osnovan je 1980. godine. Najprije se natjecao u ligi Mostarsko blato, potom u općinskoj i neposredno prije Domovinskog rata u regionalnoj ligi. Nogometni klub je osvojio regionalnu ligu 1986., 1987. i 1989. godine. Klub je djelovao uz prekide u radu.

Vanjske poveznice
E-kapija NK Polog

Hrvatski nogometni klubovi u Bosni i Hercegovini
Polog
Polog

NK Polog


"Biggie Blackie" er det 6. afsnit af sæson 3 i den danske sitcomserie Klovn med Casper Christensen og Frank Hvam. Serien blander fantasi og virkelighed, da de fleste af skuespillerne spiller roller med deres egne navne. Afsnittet havde premiere på TV2 Zulu den 10. april 2006.

Handling

Casper og Frank er har investeret i en væddeløbshest, som hedder Biggie Blackie. Det går dog ikke helt som planlagt på galopbanen, da Frank løfter på den lille jockey. Mia har samtidig en hemmelighed fra hendes fortid, som involverer erotik og en sort mand.

Hovedskuespillere
 Casper Christensen som Casper
 Frank Hvam som Frank
 Mia Lyhne som Mia

Klovn-afsnit

Biggie Blackie (Klovn afsnit)


Çeltikçi, Burdur ilinin bir ilçesidir.

Eğitim

İlçe merkezinde iki ilköğretim okulu, bir de lise mevcuttur. Okur yazarlık oranı yüksektir. İlçe de bulunan okul sayısının azlığı ve nitelik olarak yetersiz olmasından dolayı öğrencilerin büyük çoğunluğu; Burdur merkezdeki ve Bucak ilçesindeki Anadolu Lisesi, Anadolu Öğretmen Lisesi, Fen Lisesi, Ticaret Meslek Lisesi, Endüstri Meslek Lisesi, Kız Meslek Lisesi, Sağlık Meslek Lisesi ve Süper Lisesini tercih etmektedir. İlçede, son yıllarda üniversiteyi kazanan öğrenci sayısında artış olduğu gözlenmiştir.

75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu; 1998 yılında eğitim-öğretim faaliyetine açılmıştır. Okulun derslikleri, bilgisayar ve fen laboratuvarı yönünden öğrencilerin kaliteli eğitim almaları için uygun dizayn edilmiştir. Okulda eğitim tam gün olarak sürdürülmektedir

Burdur Valisi Can Direkçi'nin, ilçeyi ziyareti sırasında, 5 yıldır faaliyette olan okul binasının birinci katındaki kirişlerde ve kolonlarında çatlaklar bulunduğunu fark ederek, gereken incelemenin yapılması talimatını vermiş, bunun sonucunda; Burdur Millî Eğitim Müdürlüğü'nün yaptırdığı denetimlerde, okulun birinci kat kirişlerinin gerektiği sağlamlıkta yapılmadığı, depreme ve çökmeye karşı dayanıksız olduğu tespit edilmiştir. Uzmanlara yaptırılan inceleme sonucunda, 4 katlı binanın birinci katındaki kirişlerinde, yapım hatası nedeniyle zaman içinde çatlaklar ve ayrılmalar meydana geldiği de belirlenmiş. Okulun sorunlu kirişlerinde onarım ve güçlendirme yapılması gereği üzerine, Burdur Millî Eğitim Müdürlüğü, okulun boşaltılmasına karar vermiş. Onarım çalışmaları öncesinde, ilköğretim okulu öğrencileri, aynı mahalle ve bölgedeki Yunus Emre İlköğretim Okulu ile Çeltikçi Lisesi'ne yerleştirilmiştir. Boşaltılan okula sadece görevlilerin girmesine izin verildiği, ders malzemelerinin de diğer okullara taşınmıştır. Okul binasındaki eksiklikler için, soruşturma başlatılmıştır.

Okulun boşaltılmasının üzerinden bir yıl geçmesine rağmen okul faaliyete geçmemiştir. 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu 6., 7. ve 8. sınıf öğrencileri Çeltikçi Lisesi'ne, 1., 2., 3., 4. ve 5. sınıf öğrencileri ise Cami Mahallesinde bulunan Yunus Emre İlköğretim Okulu'na yerleştirilmiştir. Bu öğrenciler Çeltikçi Lisesi'nde ve Yunus Emre İlköğretim Okulu'nda öğleden sonra eğitimlerini sürdürmektedirler.

Yunus Emre İlköğretim Okulu, ilçenin Cami Mahallesi'nde bulunan tek katlı bir okuldur. İlköğretimin ilk aşaması olan anaokulundan,4.sınıfın sonuna kadar eğitim faaliyetleri sürdürülmektedir. Okuldaki mevcut dersliklerin yetersizliğinden dolayı, 4. sınıfı bitiren öğrenciler, 5.sınıftan itibaren 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim   okulunda eğitim-öğretim faaliyetlerine devam etmekte iken, 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu'nun kolonlarında ki çatlaklıktan dolayı öğrenciler, Çeltikçi Lisesi'nde öğleden sonra eğitimlerini sürdürmektedirler. Eğitim-öğretim faaliyetleri tam gün uygulanmakta iken, 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu'nun kolonlarındaki çatlaklıktan dolayı sabahçı ve öğlenci olarak iki grup olarak yapılmaktadır. Sabah Yunus Emre İlköğretim Okulu öğrencileri, öğleden sonra ise 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu 1. sınıftan 5. sınıfa kadar olan öğrenciler derslikleri kullanmaktadırlar. Okulumuzda bilgisayar laboratuvarı mevcuttur.

Çeltikçi Lisesi : İlçenin tek lisesidir. Düz lise olarak eğitim faaliyetlerini sürdürmektedir. İki katlı eğitim binasında bilgisayar laboratuvarı da mevcuttur. Eğitim-öğretim faaliyeti tam gün uygulanmakta iken, 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu'nun kolonlarındaki çatlaklıktan dolayı sabahçı ve öğlenci olarak iki grup olarak yapılmaktadır. Sabah Çeltikçi Lisesi öğrencileri, öğleden sonra ise 75. Yıl Çeltikçi İlköğretim Okulu 6., 7. ve 8. sınıf öğrenciler derslikleri kullanmaktadırlar.

İlçe Halk Eğitim Müdürlüğü : Halk Eğitim Müdürlüğünün düzenlemiş olduğu kurslara rağbet çoktur. Söz konusu kursların bitiminde sergiler düzenlenmekte, kursiyerlere sertifikaları verilmektedir. Sayın Valimiz bu sergilerden birinin açılışına iştirak etmişlerdir. Meslek ve beceri edindirme açısından çok yararlı olan bu kurslar devam etmektedir. Kursiyerlerin kurs bitiminde almış oldukları sertifikayla iş bulma imkânları doğmuştur. İlçe Halk Eğitim Müdürlüğü'nün düzenlemiş olduğu kurslardan birkaçı şunlardır Dikiş-nakış, bilgisayar, folklor, kalorifercilik kursları....

Tarım ve hayvancılık

İlçemiz toprak yönünden zengindir. Çeltikçi ovası oldukça geniştir. Sulanabilen arazilerde ağırlıklı olarak sebzecilik, bunun yanında az miktarda pancar ve tütün üretimi yapılmaktadır.

Suyun büyük çoğunluğu sondajla elde edilmektedir. Elektrik enerjisi kullanılarak dalgıç pompalar aracılığıyla sulama sağlanmaktadır. Sulamanın olmadığı arazilerde tahıl ürünleri olarak soğan, kavun ve karpuz ve bağcılık yaygındır. Konak Mahallesi'nde tarımla uğraşanlar bağcılık, tahıl, gül ve haşhaş üretiminde bulunmaktadır. Cami Mahallesi'nde ise bu ürünlerin yanında sebze, şeker pancarı, tütün ve meyve üretiminde bulunmaktadır.

Halkın çoğunluğunun geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Cami Mahallesinde sulama yapılan arazilerde sebze ve meyve dışında yonca ve mısır üretimi son yıllarda büyük bir artış göstermiştir. Üretimdeki bu artışın nedeni devletin yürüttüğü destekleme projeleridir.

Üretilen tahılın çoğunluğu hayvan yemi üretiminde kullanılmaktadır. Tahıl ürünleri olarak; buğday, arpa, yulaf ve fiğ üretimi yapılmaktadır.

Sebze diyarı olarak anılan ilçemizde üretilen sebzeler, civar illerden gelen toptancılar tarafından çok ucuza alınmaktadır. Çiftçinin hakkı gözetilmemektedir. İlçede kurulan pazartesi halk pazarında üreticiler az miktarda sebze ve meyvelerini satışa sunmaktadır.

İlçede seracılık alanında az miktarda karanfil ve yeşillik (marul, tere vb.) üretimi yapılmaktadır. Coğrafi olarak seracılık için çok uygun mekânlar mevcuttur.

İlçede çiftçilerin çoğunluğunun traktörü ve tarım araçları mevcuttur.

İlçede hayvancılık yaygındır. Halkın büyük gelir kaynağını oluşturan sütçülük ilçe ekonomisinde olumlu bir değişime sebep olmuştur. Süt üretimini arttırıcı yonca ve pancar küspesi kullanılmaktadır. İlçe merkezinde üretilen sütleri özel süt toplayıcıları günlük olarak toplamakta, il merkezinde ve komşu ilçe Bucak'ta bulunan süt mandıralarına satılmaktadır.

Sanayi ve ticaret

İlçemiz sanayi ve ticaret alanındaki yatırımları bakımından çok zayıftır. Alt yapı bakımından, Burdur-Antalya Karayolu'nun ilçe merkezinden geçmesi, büyük illere yakınlığı konusunda avantajlı olmasına rağmen herhangi bir yatırım yapılmamıştır. İlçe de bulunan sanayi ve ticaret müesseseleri; Ağlasun yol ayrımında 1 adet tuğla fabrikası, yeni yapılmış olan yem fabrikası, bir de mermer fabrikası, inşaat malzemesi satış yeri, un değirmeni, iki adet ekmek fırını ve pide salonu mevcuttur. Bunun dışında küçük çaplı işletmeler; bakkal, market, büfe, ayakkabı, konfeksiyon, beyaz eşya, mobilya alanlarında faaliyetlerde bulunmaktadır. Bu tür işletmelerinin sayısının az olmasının nedenleri arasında; nüfusun az olması ve diğer pazar alanlarına yakınlığıdır. Bu işletmeler dışında ilçe merkezinden geçen Burdur Antalya Karayolu üzerinde dört adet akaryakıt istasyonu mevcuttur. İlçenin mevcut sanayi sitesi yoktur. Küçük çapta motosiklet tamircisi mevcuttur.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çeltikçi belediyesi
 Yerelnet: Çeltikçi

Çeltikçi, Burdur


An Sagittaria rhombifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adelbert von Chamisso. An Sagittaria rhombifolia in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sagittaria

Sagittaria rhombifolia


Neoliberalizm veya neo-liberalizm, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra gerileme yaşayan serbest piyasa kapitalizmiyle ilişkilendirilen 19. yüzyıl fikirlerinin 20. yüzyılın sonlarında yeniden ortaya çıkması için kullanılan bir terimdir. Muhafazakar ve liberteryen örgütlerin, siyasi partilerin ve düşünce kuruluşlarının yükselişinde önemli bir faktör olan neoliberalizm, genellikle ekonomik liberalleşme politikalarıyla ilişkilendirilir. Bu politikalar arasında özelleştirme, düzenlemelerin kaldırılması, küreselleşme, serbest ticaret, para politikası, kemer sıkma politikaları ve devlet harcamalarının azaltılması gibi unsurlar yer alır. Bu politikalarla ekonomi ve toplumda özel sektörün rolünün artırılması amaçlanır.  Neoliberal proje aynı zamanda kurumların tasarlanmasına odaklanmakta ve bir siyasi boyutu bulunmaktadır. Neoliberalizmin düşünce ve pratikte belirleyici özellikleri, büyük ölçüde akademik tartışmanın konusu olmuştur.

Ekonomik bir felsefe olarak, neoliberalizm, 1930'larda Avrupa liberal akademisyenler arasında ortaya çıktı. Bu dönemde, bu akademisyenler klasik liberalizmden gelen temel fikirleri canlandırmaya ve yenilemeye çalıştılar. Büyük Buhran'ı takip eden dönemde, serbest piyasaların istikrarsızlığını karşılamak amacıyla kontrol etme isteğiyle popülerlik kazanan bu fikirlerin azaldığını gözlemlediler ve bu duruma tepki olarak tasarlanmış politikalar ortaya çıktı. Kapitalist serbest piyasanın dalgalanmalarını hafifletmek için politikaların oluşturulmasında bir itki, erken 1930'lardaki ekonomik başarısızlıkların tekrarlanmasından kaçınma arzusuydu ve bu başarısızlıklar bazen klasik liberalizmin ekonomik politikalarına dayandırılıyordu. Politika yapımında, neoliberalizm genellikle savaş sonrası uzlaşının ve neo-Keynesyen ekonomi politikalarının 1970'lerdeki stagflasyon sorununu çözememesinin ardından ortaya çıkan bir paradigma dönüşümünü ifade eder. SSCB'nin çöküşü ve Soğuk Savaş'ın sona ermesi, neoliberalizmin Amerika Birleşik Devletleri ve dünya genelinde zafer kazanmasını mümkün kılmıştır.

Terimin birden fazla, rekabet eden tanımı bulunmakta ve genellikle olumsuz bir şekilde kullanılmaktadır. İngilizce konuşanlar 20. yüzyılın başından beri farklı anlamlarda bu terimi kullanmaktadır, ancak 1960'lar, 1970'ler ve 1980'lerde daha yaygın hale gelmiş ve sosyal bilimlerdeki çeşitli akademisyenlerin yanı sıra eleştirmenler tarafından da kullanılmıştır. Terim, piyasa temelli reformlar nedeniyle toplumun son on yıllarda yaşadığı dönüşümü tanımlamak için kullanılmıştır. Serbest piyasa politikalarını savunanların nadiren kullandığı bir terimdir. Bazı akademisyenler neoliberalizmin monolitik bir ideoloji olduğu fikrini reddetmekte ve terimin dünya genelinde yayıldıkça farklı insanlar için farklı şeyler ifade ettiğini ve farklı, coğrafi olarak farklı hibritlere dönüştüğünü açıklamışlardır. Neoliberalizm, temsilî demokrasi de dahil olmak üzere tartışmalı anlamlara sahip diğer kavramlarla birçok özelliği paylaşmaktadır.

Terim, 1980'lerde Şili'deki Augusto Pinochet'in ekonomik reformlarıyla ilişkilendirildiğinde yaygın kullanıma girdi ve hızla olumsuz çağrışımlar kazandı. Terim, genellikle piyasa reformu ve laissez-faire kapitalizm eleştirmenleri tarafından kullanıldı. Akademisyenler genellikle Mont Pelerin Cemiyeti ekonomistleri Friedrich Hayek, Milton Friedman, Ludwig von Mises ve James M. Buchanan ile Margaret Thatcher, Ronald Reagan ve Alan Greenspan gibi siyasetçi ve karar alıcılarla ilişkilendirdi. Neoliberalizmin yeni anlamı İspanyolca konuşan akademisyenler arasında yaygın olarak kabul gördüğünde, İngilizce dilindeki siyaset ekonomisi çalışmalarına yayıldı. 1994 yılında NAFTA'nın kabul edilmesi ve Zapatistalar'ın Chiapas'taki bu gelişmeye tepkisiyle birlikte, terim küresel dolaşıma girdi. Neoliberalizm fenomeni üzerine yapılan akademik çalışmalar son birkaç on yılda artmıştır.

Terim

Kökeni
İngilizce'de terimin ilk kullanımı, 1898 yılında Fransız ekonomist Charles Gide tarafından, İtalyan ekonomist Maffeo Pantaleoni'nin ekonomik inançlarını tanımlamak için kullanıldı. Terim, Fransızca'da önceden mevcut olan "néo-libéralisme" terimini içeriyordu; daha sonra klasik liberal ekonomist Milton Friedman da 1951 tarihli "Neo-Liberalism and its Prospects" adlı denemesinde terimi kullanmıştır. 1938'de Colloque Walter Lippmann'da, belirli bir dizi ekonomik inancı tanımlamak için diğer terimlerle birlikte neoliberalizm terimi önerildi ve sonunda seçilerek kullanılmaya başlandı. Kollokyum, neoliberalizm kavramını "fiyat mekanizmasının önceliği, serbest girişim, rekabet sistemi ve güçlü ve tarafsız bir devlet" olarak tanımlayan bir yapıyı içermek olarak belirledi. Kollokyum katılımcıları Louis Rougier ve Friedrich Hayek'e göre, neoliberalizmin rekabeti toplumda başarılı bireylerin bir elit yapısı oluşturmasını sağlayacak ve bu elitler, çoğunluğun adına hareket eden mevcut temsilî demokrasiyi değiştirerek toplumda iktidarı ele geçirecektir. Neoliberal olmak, devlet müdahalesiyle modern bir ekonomi politikasını savunmak anlamına gelir. Neoliberal devlet müdahaleciliği, Ludwig von Mises gibi klasik liberalizmin laissez-faire (serbest piyasa) yanlısı kanadıyla ayrışmaya yol açtı. 1950'ler ve 1960'larda çoğu akademisyen, neoliberalizmi sosyal piyasa ekonomisi ve başlıca ekonomi teorisyenleri olan Walter Eucken, Wilhelm Röpke, Alexander Rüstow ve Alfred Müller-Armack ile ilişkilendirmek olarak anlamıştır. Hayek'in Alman neoliberal akımıyla entelektüel bağlantıları olmasına rağmen, bu dönemde daha çok serbest piyasa yanlısı duruşu nedeniyle adı nadiren neoliberalizmle birlikte anılmıştır.

Şili'deki Augusto Pinochet dönemi (1973-1990) askeri yönetiminde, muhalif akademisyenler, burada uygulanan ekonomik reformları ve destekçilerini (Chicago Boys) tanımlamak için bu ifadeyi kullanmaya başladı. Bu yeni anlam İspanyolca konuşan akademisyenler arasında yerleşik hale geldikten sonra, politik ekonominin İngilizce dilindeki çalışmalarına yayıldı. 148 bilimsel makalenin incelendiği bir çalışmaya göre, neoliberalizm neredeyse hiçbir zaman tanımlanmamış, ancak ideoloji, ekonomik teori, kalkınma teorisi veya ekonomik reform politikası olarak farklı anlamlarda kullanılmıştır. Bu terim genellikle bir hakaret veya klasik liberalizmin neredeyse aynısı olan serbest piyasa temelciliğini ima etmek için kullanılmaktadır - 1938 yılındaki toplantıya katılanların fikirlerinden ziyade. Sonuç olarak, terimin kesin anlamı ve sosyal bilimlerde bir tanımlayıcı olarak kullanılabilirliği konusunda tartışmalar bulunmaktadır, özellikle son yıllarda farklı türdeki piyasa ekonomilerinin sayısının artmasıyla birlikte.

"Neoliberalizm" terimi aynı zamanda 1970'lerde modern Amerikan liberalizminden türeyen bir merkez sol siyasi hareketi tanımlamak için de kullanılır. Siyasi yorumcu David Brooks'a göre, önde gelen neoliberal politikacılar Amerika Birleşik Devletleri Demokrat Partisi'nden Al Gore ve Bill Clinton'dı. Neoliberalizm yanında toplananlar, The New Republic ve Washington Monthly gibi iki dergi etrafında bir araya geldiler ve genellikle Üçüncü Yol politikalarını desteklediler. Bu neoliberalizmin "babası" gazeteci Charles Peters idi ve 1983 yılında "Bir Neoliberalin Bildirgesi"ni yayınladı.

Günümüzdeki kullanımı
Tarihçi Elizabeth Shermer, terimin 1970'lerde genellikle sol eğilimli akademisyenler arasında popülerlik kazandığını ve "sosyal-demokratik reformları kınamak ve açıkça serbest piyasa politikalarını uygulamak için politika yapıcılar, düşünce kuruluşu uzmanları ve sanayiciler tarafından yapılan 20. yüzyılın son dönemi çabası"nı tanımlamak için kullanıldığını savunmuştur. Ekonomi tarihçisi Phillip W. Magness ise terimin akademik literatürde yeniden ortaya çıkışını, Fransız filozof Michel Foucault'un dikkat çekmesiyle 1980'lerde gözlemlemiştir.Neoliberalizm günümüzde "fiyat kontrollerinin kaldırılması, sermaye piyasalarının düzenlenmesi, ticaret engellerinin azaltılması" gibi piyasa odaklı reform politikalarını ifade etmek için kullanılmaktadır. Ayrıca, özellikle özelleştirme ve kemer sıkma yoluyla, devletin ekonomi üzerindeki etkisini azaltmayı hedefleyen ekonomik politikalarla sıkça ilişkilendirilmektedir. Margaret Thatcher'ın Birleşik Krallık'ta ve Ronald Reagan'ın Amerika Birleşik Devletleri'nde uyguladığı ekonomik politikalarla da sıkça ilişkilendirilmektedir. Bazı akademisyenler ise farklı alanlarda farklı kullanımları olduğunu belirtmektedir.

 Bir kalkınma modeli olarak, neoliberalizm yapısal ekonomikçilik ekonomisine karşı Washington Mutabakatı'nı tercih etmeyi ifade eder.
 Bir ideoloji olarak, özgürlüğü baskın bir toplumsal değer olarak kabul eden ve devlet fonksiyonlarını en aza indiren minimal bir devlet anlayışını temsil eder.
 Bir kamu politikası olarak, kamusal ekonomik sektörlerin veya hizmetlerin özelleştirilmesini, özel şirketlerin düzenlemelerinin kaldırılmasını, hükümet bütçe açıklarının keskin bir şekilde azaltılmasını ve kamu projelerine harcamaların azaltılmasını içerir.

Terimin anlamı üzerinde tartışmalar bulunmaktadır. Sosyologlar Fred L. Block ve Margaret Somers, 1980'lerden bu yana New Deal programları ve politikalarının geri çekilmesini haklı çıkarmak için kullanılan serbest piyasa fikirlerinin ne adlandırılacağı konusunda bir anlaşmazlık olduğunu belirtmektedir: neoliberalizm, laissez-faire veya "serbest piyasa ideolojisi". Susan Braedley ve Med Luxton gibi diğer akademisyenler, neoliberalizmin sermaye birikimi süreçlerini "özgürleştirmeyi" amaçlayan bir siyasi felsefe olduğunu iddia etmektedir. Buna karşılık, Frances Fox Piven, neoliberalizmi temel olarak hiper-kapitalizm olarak görüyor. Robert W. McChesney, neoliberalizmi "eldivenleri çıkarmış kapitalizm" şeklinde tanımlarken, terimin genel olarak halk tarafından, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde, büyük ölçüde bilinmediğini iddia eder. Lester Spence, siyah politikalarındaki eğilimleri eleştirmek için neoliberalizm terimini kullanırken, neoliberalizmi "toplumun, insanların ve kurumların piyasa prensiplerine göre çalışması veya şekillendirilmesi durumunda en iyi şekilde işlediği genel fikri" olarak tanımlar. Philip Mirowski'ye göre neoliberalizm, piyasayı herhangi bir insanın üstününlüğüne sahip en büyük bilgi işleyici olarak görür. Bu nedenle, gerçeğin hakemi olarak kabul edilir. Adam Kotsko, neoliberalizmi siyasi teoloji olarak tanımlar çünkü sadece bir ekonomi politikası gündem formülü olmaktan öte, ahlaki bir etikle beslenerek "bir yaşam tarzı ve bütüncül bir dünya görüşü olmayı hedefler, önceki kapitalizm modellerinin yapmadığı bir şekilde."

Neoliberalizm, laissez-faire ekonomi politikasını savunmadığı için liberalizmden ayrılır; bunun yerine yapıcı bir yaklaşım benimser ve toplumun her alanında piyasa benzeri reformları gerçekleştirmek için güçlü bir devleti savunur. Antropolog Jason Hickel, neoliberalizmin tamamen serbest piyasalar lehine devletin geri çekilmesini gerektirmediği fikrini de reddeder. Hickel'e göre neoliberalizmin yayılması, küresel bir 'serbest piyasa' oluşturmak için önemli ölçüde devlet müdahalesini gerektirmiştir. Naomi Klein'e göre neoliberalizmin üç politika direği, "kamu alanının özelleştirilmesi, kurumsal sektörün düzenlemelerden muaf tutulması ve gelir ve kurumsal vergilerin düşürülmesi, bunun karşılığında ise kamu harcamalarının kısılması"dır.Bazı akademisyenlere göre, neoliberalizm sıklıkla eleştirmenler tarafından olumsuz bir şekilde kullanılmaktadır ve akademik yazılar arasında monetarizm, neo-muhafazakârlık, Washington Konsensüsü ve "piyasa reformu" gibi benzer terimleri geride bırakmaktadır. Örneğin, Neoliberalizm El Kitabı, terimin "genellikle çeşitli sosyal, siyasi, ekolojik ve ekonomik sorunlardan büyük ölçüde sorumlu olarak kabul edilen bir dizi piyasa odaklı politikayı tanımlama aracı haline geldiğini" öne sürmektedir. Bu şekilde kullanımı, neoliberal politikaları savunanlar tarafından eleştirilmiştir. El Kitap, örneğin, "terimin bu kadar belirsiz olması [anlamsızlaşması], analitik bir çerçeve olarak işlevini azaltır. Eğer neoliberalizm son birkaç on yılda toplumun dönüşümünü anlamaya hizmet edecekse, kavramın açıklığa kavuşturulmaya ihtiyacı vardır" şeklinde ifade etmektedir. Tarihçi Daniel Stedman Jones da benzer şekilde, terimin "çoğunlukla küreselleşme ve tekrarlayan finansal krizlerle ilişkilendirilen korkuları genellemek için kullanılan kısa bir yaklaşım olduğunu" söylemiştir.

Bazı yazarlar, "neoliberal" terimini solcuların, liberal ve liberalizmin farklı çeşitlerine karşı kullandığı bir hakaret veya aşağılama olarak eleştirmiştir. İngiliz gazeteci Will Hutton, neoliberali "düşünmeden yapılan solcu bir hakaret" olarak adlandırarak "tartışmayı boğan" bir ifade olduğunu belirtmiştir. Sağcı iklim değişikliği inkâr eden düşünce kuruluşu American Institute for Economic Research (AIER) için yazan Phillip W. Magness, neoliberalizmi "akademideki favori komplo teorisi" olarak adlandırmış ve bugün dünyada mevcut olan "eşitsizlik, yoksulluk, iklim değişikliği, deregülasyon, küreselleşme ve politikadaki para bolluğu gibi çeşitli ilerici şikayetlerin sorumlusu" olarak göstermiştir.

Öte yandan, birçok akademisyen, neoliberalizmin anlamlı bir tanımını koruduğuna inanmaktadır. Stephen Metcalf, The Guardian gazetesindeki yazısında, 2016 IMF raporunun "Neoliberalism: Oversold?" adlı yayınıyla, "kelimenin yalnızca bir politik hakaret veya analitik gücü olmayan bir terim olduğu fikrini sona erdirmeye yardımcı olduğunu" belirtmektedir. Gary Gerstle, neoliberalizmi meşru bir terim olarak görür ve onu "kapitalizmin gücünü serbest bırakmaya çağıran bir inanç" olarak tanımlar. O, geleneksel muhafazakârlıktan neoliberalizmi ayırt eder, çünkü muhafazakârlık değerlerinin geleneklere saygı göstermeyi ve onları pekiştiren kurumları güçlendirmeyi öncelerken, neoliberalizm ise yolunda duran herhangi bir kurumu bozmaya ve aşmaya çalışır.

Manitoba Üniversitesi'nde Jeopolitik Ekonomi Araştırma Grubu'nun direktörü olan Radhika Desai, küresel kapitalizmin yükselişinin 1914'te, büyük savaşlardan, anti-kapitalist devrimlerden ve Keynesçi reformlardan hemen önce gerçekleştiğini ve neoliberalizmin amacının kapitalizmi bir zamanlar sahip olduğu üstünlüğe geri getirmek olduğunu savunuyor. Desai, çağdaş neoliberal kapitalizmin "yavaş yavaş gelişen bir ekonomik felaket" yarattığını ve dünyaya artan eşitsizlikler, toplumsal ayrışmalar, ekonomik sıkıntılar ve anlamlı bir siyaset eksikliği bıraktığını ileri sürmektedir.

İlk dönemleri

Walter Lippmann Kolokyumu

1930'lardaki Büyük Buhran, dünya genelinde ekonomik üretimi ciddi şekilde azaltmış, yüksek işsizlik ve yaygın yoksullukla sonuçlanmış ve ekonomik liberalizmin başarısızlığı olarak geniş çapta kabul edilmiştir. Zarar görmüş ideolojiyi yenilemek için Walter Lippmann, Friedrich Hayek, Ludwig von Mises, Wilhelm Röpke, Alexander Rüstow ve Louis Rougier gibi önde gelen akademisyenler ve gazetecilerden oluşan 25 liberal entelektüel, Walter Lippmann Kolokyumu'nu organize etti. Kolokyum, Lippmann'ın piyasa ekonomisini savunan "İyi Toplumun İlkeleri Üzerine Bir Araştırma" adlı kitabının Fransızca çevirisinin yayımlanmasını kutlamak amacıyla Lippman'ın adına verildi. Ağustos 1938'de Paris'te toplanan grup, yeni bir liberal proje için çağrıda bulundu ve "neoliberalizm" adı, yeni oluşan hareket için düşünülen isimlerden biriydi. Ayrıca, Kolokyumu Paris merkezli kalıcı bir düşünce kuruluşuna dönüştürmek için çalışacakları Centre International d'Études pour la Rénovation du Libéralisme adlı bir merkez oluşturma konusunda anlaştılar.

Laissez-faire ekonomiyi destekleyen mevcut liberalizmin başarısız olduğu konusunda genel bir fikir birliği olsa da, devletin uygun rolü konusunda derin anlaşmazlıklar ortaya çıktı. Rüstow ve Lippmann gibi "gerçek (üçüncü yol) neoliberal"lar, ekonominin güçlü devlet denetimi tarafından denetlenmesini savundu, Mises ve Hayek gibi eski okul liberalleri ise devletin tek meşru rolünün piyasa giriş engellerini kaldırmak olduğunu ısrarla savunmaya devam etti. Rüstow, Hayek ve Mises'in Büyük Buhrana neden olan liberalizmin kalıntıları olduğunu yazarken, Mises diğer gruba saldırdı ve savundukları ordo-liberalizmin aslında "ordo-müdahalecilik" anlamına geldiğinden şikayet etti.

Görüş ayrılıklarına bölünmüş ve mali kaynak açısından sıkıntılı olan Colloquium, genellikle etkisiz kaldı; Colloque katılımcısı Wilhelm Röpke'nin neoliberal fikirlerin bir dergisini kurma çabası gibi neoliberal fikirleri ilerletme girişimleri büyük ölçüde başarısız oldu. Kaderin bir cilvesi olarak, Colloquium'un çabaları II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle gölgelendi ve büyük ölçüde unutuldu. Bununla birlikte, Colloquium, henüz yeni doğan neoliberal hareketin ilk toplantısı olarak hizmet etti ve Colloquium'da bulunan birçok kişinin savaştan sonra oluşturduğu, çok daha başarılı bir çaba olan Mont Pelerin Cemiyeti'nin öncüsü olarak hizmet edecekti.

Mont Pelerin Cemiyeti

Mont Pelerin Cemiyeti'nin 1947'de kurulmasıyla birlikte neoliberalizm önem kazanmaya başladı. Kurucu üyeler arasında Friedrich Hayek, Milton Friedman, Karl Popper, George Stigler ve Ludwig von Mises gibi isimler yer alıyordu. Yıllık olarak düzenlenen toplantılar, klasik liberal ve neoliberal entelektüellerin uluslararası bir "kim kimdir"i haline geldi. İlk konferans olan 1947 konferansının neredeyse yarısı Amerikalılardan oluşurken, 1951'e gelindiğinde Avrupalılar egemen hale geldi. Avrupa, topluluğun merkezi olarak kalmaya devam etti ve Avrupalılar liderlik rollerinde hakimiyet kurdu.

Merkezi planlamanın dünya çapında yükseldiği ve neoliberal politikalara etki etme imkanlarının sınırlı olduğu bir dönemde kurulan toplum, liberalizm ve kapitalizm savunucularını bir araya getiren bir "birleşme noktası" haline geldi, Milton Friedman'ın ifadesiyle. Gelişmiş dünyada bireysel özgürlüğün kolektivist eğilimlerden tehdit altında olduğuna inananlar, amaç beyanlarında belirttikleri gibi, aynı inancı paylaşıyorlardı:Medeniyetin merkezi değerleri tehlikededir. Dünya yüzeyinin geniş bölgelerinde insanlık onuru ve özgürlüğün temel koşulları zaten ortadan kalkmış durumdadır. Diğer yerlerde ise bu koşullar, mevcut politika eğilimlerinin sürekli tehdidi altındadır. Bireyin ve gönüllü grupların pozisyonu, keyfi güçlerin genişlemesiyle giderek zayıflatılmaktadır. Hatta Batı İnsanının en değerli sahibi olan düşünce ve ifade özgürlüğü, sadece azınlık pozisyonundayken hoşgörü ayrıcalığına sahip olduğunu iddia eden akımların yayılmasıyla tehdit altındadır. Bu akımlar sadece kendi görüşlerini baskılayıp silmek istedikleri tüm görüşleri ortadan kaldırmak için güç pozisyonu kurmayı amaçlarlar... Grup, bu gelişmelerin, tüm mutlak ahlaki standartları reddeden bir tarih görüşünün ve hukukun yönetimi arzulanabilirliğini sorgulayan teorilerin büyümesiyle teşvik edildiğini savunmaktadır. Ayrıca, özel mülkiyet ve rekabetçi piyasa inancının azalmasıyla teşvik edildiğini savunmaktadır... [Bu grubun] amacı, belirli ideallerden ve ortak kabul görmüş genel kavramlardan ilham alan akıllar arasında görüş alışverişini kolaylaştırarak, özgür toplumun korunmasına ve geliştirilmesine katkıda bulunmaktır.Cemiyet, bir yandan Büyük Buhran ile çöken serbest piyasa ekonomik uzlaşmasına ve diğer yandan Yeni Anlaşma liberalizmine ve İngiliz sosyal demokrasisine, bireysel özgürlüğe bir tehdit olarak gördükleri kolektivist eğilimlere karşı, neoliberal bir alternatif geliştirmeyi amaçladı. Klasik liberalizmin, yalnızca benzer düşüncelere sahip entelektüellerin yoğun bir tartışma grubuna çekilerek teşhis edilebilecek ve düzeltilebilecek yıkıcı kavramsal hatalardan kaynaklı başarısız olduğuna inanılıyordu; ancak liberal odaklanmanın bireycilik ve ekonomik özgürlük kavramlarına kolektivizme terk edilmemesi kararlı bir şekilde savunuluyordu.

İkinci Dünya Savaşı sonrası neoliberal akımlar
Mont Pelerin Cemiyeti'nin oluşumundan sonra uzun yıllar boyunca, toplumun fikirleri genellikle siyasi politikanın kenarlarında kaldı, birkaç düşünce kuruluşu ve üniversiteyle sınırlı kaldı ve Almanya'daki ordo-liberallerle sınırlı ölçüde başarı elde etti. Bu, ekonomik daralmalar ve krizlerin ardışık bir şekilde yaşandığı 1970'lerde neoliberal politika önerilerinin geniş çapta uygulanmasıyla gerçekleşmeyecekti. Bu zamanla, neoliberal düşünce evrim geçirdi. Mont Pelerin Cemiyeti'nin ilk neoliberal fikirleri, Büyük Buhran'dan sonra artan devlet müdahalesi eğilimleri ile Büyük Buhran'ı üretenin serbest piyasa ekonomisi olduğuna inanan toplumun çoğunluğu arasında bir orta yol belirlemeyi amaçlamıştı. Milton Friedman, erken dönem makalesi "Neo-liberalism and Its Prospects"te şöyle yazmıştır: "Neo-liberalizm, on dokuzuncu yüzyıl liberal vurgusunu bireyin temel önemine dayanmaya devam edecek, ancak bu amaca ulaşmanın bir aracı olarak laisser-faire'nin yerine rekabetçi düzenin amacını koyacaktır", ki bu, devletin müdahalesini sınırlamayı gerektiren "sistemi denetlemek, rekabete elverişli koşullar sağlamak, tekel oluşumunu önlemek, istikrarlı bir para çerçevesi sağlamak ve acil sıkıntıları hafifletmek" içindir. 1970'lerde, Friedman'ın da dahil olduğu neoliberal düşünce neredeyse tamamen piyasa liberalizasyonuna odaklandı ve ekonomide neredeyse tüm devlet müdahale biçimlerine karşı çıkmaktaydı.

Neoliberal reformun en erken ve en etkili dönüşlerinden biri, 1970'lerin başında bir ekonomik krizin ardından Şili'de gerçekleşti. Başkan Salvador Allende dönemindeki sosyalist ekonomi politikalarının birkaç yıl süren ardından, 1973'te Augusto Pinochet diktatörlüğünde bir askeri darbe gerçekleşti ve Milton Friedman tarafından eğitim görmüş bir grup Şilili ekonomist olan Chicago Boys'un önerdiği kapsamlı neoliberal ekonomik reformların uygulanmasına yol açtı. Bu "neoliberal proje", "neoliberal devlet oluşumuyla ilgili ilk deneyim" olarak hizmet etti ve başka yerlerdeki neoliberal reformlar için bir örnek teşkil etti. 1980'lerin başından itibaren Reagan yönetimi ve Thatcher hükümeti, ABD ve Birleşik Krallık'ın 1970'ler boyunca deneyimlediği kronik stagflasyona karşı bir dizi neoliberal ekonomik reformu uyguladı. Neoliberal politikalar, Büyük Durgunluk'a kadar Amerikan ve İngiliz siyasetinde hakim oldu. İngiltere ve Amerika'daki reformun ardından, Latin Amerika, Asya-Pasifik, Orta Doğu ve Çin gibi ülkelerde önemli ölçüde neoliberal reformlar uygulandı. Ayrıca, Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası, yapısal uyum adı verilen bir süreçte kredilere reform şartları koymak suretiyle birçok gelişmekte olan ülkede neoliberal reformları teşvik etti.

Ekoller

Avusturya Okulu
Avusturya Okulu, 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başında Viyana'da ortaya çıkan bir ekonomi düşünce okuludur ve ekonomik olayları bireylerin amaçlı eylemlerinin yorumlanması ve analizi üzerine dayandırır. 21. yüzyılda, terim giderek Avusturya ekonomistleri Ludwig von Mises ve Friedrich Hayek'in serbest piyasa ekonomisini ifade etmek için kullanılmaya başlanmıştır ve aynı zamanda ekonomide devlet müdahalesine yönelik eleştirilerini içerir, bu da okulu neoliberal düşünceyle ilişkilendirir.

Carl Menger, Eugen Böhm von Bawerk, Friedrich von Wieser, Friedrich Hayek ve Ludwig von Mises gibi okulla ilişkilendirilen ekonomistler, değer teorisi konusunda subjektif teori, fiyat teorisinde marjinalizm, Friedrich von Wieser'in fırsat maliyeti teorileri, Eugen von Böhm-Bawerk'in zaman tercihi teorileri, ekonomik hesaplama problemi formulasyonu ve Marksist ekonomiye yönelik bir dizi eleştiri gibi ekonomi teorisine birçok dikkate değer katkıda bulunmuşlardır. Eski Federal Reserve Başkanı Alan Greenspan, Okul'un kurucularından bahsederken 2000 yılında "Avusturya Okulu'nun çoğu uygulama yaptıkları dönemden çok daha ileriye uzandığını ve [Amerika Birleşik Devletleri]'ndeki çoğu mainstream ekonomistin düşünme şekilleri üzerinde derin ve muhtemelen geri dönüşü olmayan bir etkisi olduğunu" söylemiştir.

Chicago Okulu
Chicago ekonomi okulu, ekonomistler akademik topluluğu içinde bir neoklasik düşünce okuludur ve University of Chicago'daki fakülte etrafında yoğunlaşmaktadır. Chicago makroekonomi teorisi, 1970'lerin ortalarına kadar Keynesçiliği reddederek para teorisi olan monetarizmi tercih etmiş ve daha sonra akılcı beklentiler kavramına dayanan yeni klasik makroekonomiye yönelmiştir. Bu okul, Milton Friedman, George Stigler, Ronald Coase ve Gary Becker gibi University of Chicago ekonomistleriyle sıkı bir şekilde ilişkilendirilir. 21. yüzyılda, Mark Skousen gibi ekonomistler, Friedrich Hayek'in Viyana'da kariyerine başladığı ve Avusturya ekonomi okulu üzerinde etkisi olan bu okulu etkileyen önemli bir ekonomist olarak bahsederler.

Okul, genellikle piyasalardaki düzenlemeleri verimsiz olarak reddederek hükümetin müdahalesiz kalmasını vurgulamakta ve sadece merkez bankaları tarafından para arzının düzenlenmesini (monetarizm olarak) istisna olarak kabul etmektedir. Okulun destekçileri tarafından neoliberalizmle ilişkilendirilmesi bazen diretilse de, ekonominin müdahalesinin azaltılması ve serbest piyasa ideolojisi üzerindeki vurgusu, Chicago okulu ile neoliberal ekonomi arasında bir ilişki kurmuştur.

Washington Mutabakatı
Washington Mutabakatı, genellikle neoliberalizmle ilişkilendirilen, Uluslararası Para Fonu (IMF), Dünya Bankası ve ABD Hazine Bakanlığı tarafından kriz yaşayan gelişmekte olan ülkeler için geliştirilen standartlaştırılmış politika önerileri setidir. Bu öneriler, genellikle IMF ve Dünya Bankası'ndan alınan kredilerin şartı olarak sunulur ve özellikle ticarete engellerin kaldırılması, enflasyonun kontrol altına alınması, devlete ait işletmelerin özelleştirilmesi ve hükümet bütçe açıklarının azaltılması üzerinde odaklanır. Williamson, neoliberalizmle herhangi bir ilişkiyi reddetmiş ve orijinal 10 maddeye yönelik pişmanlığını dile getirerek, bu maddelerin aslında mali disiplin ve makroekonomik istikrar modeli olması gerektiğini, monetarizm, arz yanlısı ekonomi veya minimal devletin (Williamson'ın Neoliberal modelin önemli unsurları olduğunu savunduğu) kapsam dışında olduğunu belirtmiştir.

Politik yönleri
Neoliberal politikalar, serbest ticareti artırmayı amaçlayan ticaret engellerinin azaltılması ve diğer politikaların yanı sıra endüstrinin düzenlemesinin azaltılması, devlete ait işletmelerin özelleştirilmesi, hükümet harcamalarının azaltılması ve monetarizm gibi ekonomik liberalleşme etrafında odaklanır. Neoliberal teoriye göre, serbest piyasalar ekonomik verimliliği, ekonomik büyümeyi ve teknolojik yeniliği teşvik eder. Ekonomik performansı kötüleştirdiği genellikle düşünülen devlet müdahalesi, bu olguları teşvik etmeyi amaçlasa bile.

Ekonomik ve siyasi özgürlük
Birçok neoliberal düşünür, ekonomik ve siyasi özgürlüğün birbirinden ayrılamaz şekilde bağlantılı olduğu görüşünü savunmaktadır. Milton Friedman, Capitalism and Freedom adlı kitabında ekonomik özgürlüğün, kendisi başlı başına mutlak özgürlüğün son derece önemli bir bileşeni olmasının yanı sıra siyasi özgürlük için de gerekli bir koşul olduğunu ileri sürmüştür. Merkezi kontrol altındaki ekonomik faaliyetlerin her zaman siyasi baskıyla birlikte geldiğini iddia etmiştir. Ona göre, düzenlemesiz bir piyasa ekonomisindeki tüm işlemlerin gönüllü niteliği ve izin verdiği geniş seçenek çeşitliliği, ekonomik açıdan insanları zorlamak için siyasi liderlerin gücünü büyük ölçüde azaltarak baskı kurucu temel tehditler oluşturur. Ekonomik faaliyetlerin merkezi kontrolünün ortadan kaldırılmasıyla ekonomik güç siyasi güçten ayrılır ve her biri diğerine karşı dengeleyici bir rol oynayabilir. Friedman, rekabetçi kapitalizmin özellikle azınlık gruplar için önemli olduğunu düşünmektedir, çünkü kişilere üretkenlikleriyle ilgisi olmayan nedenlerle ekonomik faaliyetlerinde ayrımcılıktan koruyan kişisel olmayan piyasa güçleri söz konusudur. Friedrich Hayek'in The Road to Serfdom adlı eserinde benzer bir argüman sunulmuştur: "Ekonomik kontrol sadece yaşamın bir kesimini kontrol etmek değildir; tüm amaçlarımız için araçların kontrolüdür." Bu argümanları destekleyerek, ekonomik özgürlüklerin artmasıyla siyasi özgürlüklerdeki beklentilerin yükseldiği, sonunda demokrasiye yol açtığı sıklıkla belirtilmiştir.

Serbest ticaret

Neoliberalizmin merkezi bir özelliği serbest ticareti desteklemesi ve NAFTA gibi serbest ticareti mümkün kılan politikalarla sıklıkla ilişkilendirilmesidir. Neoliberal teorisyenler, serbest ticaretin ekonomik büyümeyi teşvik ettiğini, yoksulluğu azalttığını, karşılaştırmalı üstünlük nedeniyle daha düşük fiyatlar gibi ticaret kazanımlarının elde edildiğini, tüketicinin seçeneklerini maksimize ettiğini ve özgürlük için temel olduğunu savunurlar. Ayrıca, neoliberal teorisyenlere göre korumacılık tüketicilere zarar verir, onların daha yüksek fiyatlar ödemek zorunda kalmasına neden olur; bireyleri kaynakları yanlış kullanmaya teşvik eder; yatırımları bozar; yeniliği engeller; ve bazı endüstrileri tüketici ve diğer endüstrilerin maliyetine destekler.

Monetarizm

Monetarizm, genellikle neoliberalizmle ilişkilendirilen bir ekonomik teoridir. Milton Friedman tarafından formüle edilmiş olan monetarizm, para arzının makroekonomik yönlerine odaklanırken, merkez bankacılığının etkilerine özellikle dikkat eder. Teori, para arzının aşırı genişlemesinin doğası gereği enflasyonist olduğunu ve para otoritelerinin öncelikle fiyat istikrarını korumaya odaklanması gerektiğini, bu hedefi diğer makroekonomik faktörlerden, örneğin ekonomik büyümeden daha önemli tutması gerektiğini savunur.

Monetarizm genellikle ekonomist Paul Volcker'in başkanlığı dönemindeki ABD Federal Rezerv politikaları ile ilişkilendirilir. Bu politikalar yüksek faiz oranları üzerine odaklanmış ve Amerika Birleşik Devletleri'nde 1970'lerin ve 1980'lerin başındaki yüksek enflasyonu sona erdirmekte önemli bir rol oynamış, aynı zamanda 1980-1982 dönemindeki ekonomik durgunluğa katkıda bulunmuştur. Monetarizm, özellikle merkez bankasının enflasyonu kontrol altına almak için faiz oranlarını yükselttiği Şili'de güçlü bir etkiye sahipti. Bu politika, enflasyonu başarıyla %10'un altına düşürmeye yardımcı oldu, ancak işsizlik oranlarında artışa neden oldu.

Ayrıca bakınız

 Ekonomik küreselleşme

Kaynakça

Liberalizm

Neoliberalizm


Samuel Johnson Pugh (* 28. Januar 1850 im Greenup County, Kentucky; † 17. April 1922 in Vanceburg, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1895 und 1901 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Bereits im Jahr 1852 zog Samuel Pugh mit seinen Eltern in das Lewis County. Er besuchte die Chandler's Select School, die Rand's Academy und das Centre College in Danville. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Vanceburg in diesem Beruf zu arbeiten. In den Jahren 1872 und 1873 war er dort städtischer Anwalt. Von 1874 bis 1880 arbeitete er als Master Commissioner beim Bezirksgericht. Außerdem war er von 1878 bis 1886 Bezirksstaatsanwalt sowie von 1886 bis 1890 Bezirksrichter.

Politisch war Pugh Mitglied der Republikanischen Partei. In den Jahren 1890 und 1891 wirkte er als Delegierter an Versammlungen zur Überarbeitung der Verfassung von Kentucky mit. Von 1893 bis 1894 gehörte er dem Staatssenat an. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1894 wurde er im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1895 die Nachfolge von Thomas H. Paynter antrat. Nach zwei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1901 drei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In diese Zeit fiel der Spanisch-Amerikanische Krieg.

Nach seinem Ausscheiden aus dem US-Repräsentantenhaus zog sich Samuel Pugh aus der Politik zurück. In den folgenden Jahren praktizierte er wieder als Anwalt. Er starb am 17. April 1922 in Vanceburg.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Richter (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1850
Gestorben 1922
Mann

Samuel Johnson Pugh


අම්බලන්තොට ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇති නගරයක් වේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

අම්බලන්තොට


St. Theresa Point est une Première Nation dans le Nord du Manitoba au Canada. Elle possède trois réserves dont la plus grande en termes de superficie et de population est celle de St Theresa Point.

Démographie
En , la bande de St. Theresa Point avait une population inscrite totale de  dont la majorité, c'est-à-dire plus de 92%, vivait sur une réserve.

Géographie
La Première Nation de St. Theresa Point possède trois réserves au Manitoba dont la plus grande tant en termes de superficie que de population est celle de St. Theresa Point qui est située sur la rive ouest du .

Personnalité notoire

Notes et références

Première nation au Manitoba

St. Theresa Point


Ordynski  u Ordynka (Ордынка) es un jútor del raión de Temriuk del krai de Krasnodar del sur de Rusia. Está situado en la península de Tamán, en el delta del Kubán, entre los limanes Ordinski y Voiskovói, 21 km al nordeste de Temriuk y 109 km al oeste de Krasnodar, la capital del krai. No tenía población permanente en 2010.

Pertenece al municipio Kurchanskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Temriuk del krai de Krasnodar

Ordynski


Pskovsko jezero (estonski: Pihkva järv, ruski: Псковское озеро) slatkovodno je reliktno jezero u Istočnoj Europi, smješteno na samoj granici Estonije i Ruske Federacije. Zapadni dio jezera administrativno pripada estonskome okrugu Põlvamaa i Tartumaa, dok istočni dio jezera administrativno pripada Pskovskoj oblasti Rusije. Granica između dvije države prolazi sredinom jezera.

U geografskome smislu Pskovsko jezero dio je Čudsko-pskovskoga jezerskoga sustava i predstavlja njegov najjužniji dio. Preko Toploga jezera na sjeveru povezano je s Čudskim jezerom, odnosno s porječjem Finskoga zaljeva Baltičkoga mora. Površina jezera iznosi 709 km2, što čini oko 20% ukupnoga jezerskoga sustava.

Jezero ima gotovo ovalan oblik i pruža se u smjeru sjever-jug u dužini od 40 kilometara, dok je maksimalna širina u smjeru zapad-istok do 19 kilometara. Prosječna dubina iznosi oko 3 metra, dok maksimalna ne prelazi 5,3 metara. Jezero je zaleđeno tijekom zimskoga dijela godine. Najvažnija pritoka je rijeka Velikaja koja se u jezero ulijeva u njegovome južnome dijelu u obliku prostrane delte. Važnije pritoke još su: Piuza, Obdjoh, Lipenka, Tolba i Čjornaja.

U istočnome dijelu jezera nalaze se Talapski otoci koja čine tri manja naseljena otoka s ukupno dvjestotinjak stanovnika. Najveći otoci nalaze se duž zapadne obale jezera, i to su Kolpina i Kamenka.

Vidi još
 Čudsko-pskovsko jezero
 Čudsko jezero
 Toplo jezero
 Velikaja

Vanjske poveznice

 Псковское озеро, Enciklopedijski rječnik Brockhausa i Efrona
 Псковско-Чудское озеро
 Карты Псковско-Чудского озераa

Jezera u Estoniji
Jezera u europskom dijelu Rusije
Pskovska oblast
Slijev Čudsko-pskovskog jezera
Ledenjačka jezera
Estonsko-ruska granica

Pskovsko jezero


Libres del Sud es un paraje rural del partido de Chascomús, dentro de la provincia de Buenos Aires, Argentina.

Se encuentra 35 km al sureste de Chascomús y 33 km al noreste de Lezama. Se accede mediante un camino que sale del Automóvil Club Argentino sobre la Autovía 2, y que se bifurca en dos caminos: hacia la izquierda, el que lleva a Comandante Giribone. Hacia la derecha, el que lleva a Libres del Sud.

Es una zona eminentemente ganadera, aunque se siembra maíz, alfalfa y soja. El tambo fue una actividad que se también se desarrolló en esta área. Libres del Sud está alrededor de la estación homónima y si bien el paraje es muy pequeño, tiene algunas casas habitadas, un boliche de ramos generales y una importante iglesia o capilla.

Toponimia
Su nombre recuerda a los revolucionarios del grupo de los Libres del Sur, los cuales habían insurreccionado contra Juan Manuel de Rosas en Chascomús librándose la batalla de Chascomús.

Historia

En la década del 1900, Don Domingo Etcheverry, dueño del campo "El Carmen" cedió al clero una fracción de su campo, para que se construyese la iglesia que se ubica pasando el Paraje del Campo. Frente a éste, hay una escuela, y a sus alrededores, algunas pocas viviendas.

Doña Delia Etcheverry Rosso, hija de don Domingo Etcheverry y Adela Rosso, fue dueña de "Santo Domingo", la fracción más próxima a la estación ferroviaria, una quinta parte de "El Carmen" posterior al fallecimiento de Don Domingo.

En el momento de la construcción del ramal se instalaron tiendas de campaña con ingenieros italianos e ingleses en "El Carmen" y en otros campos aledaños para montar los rieles.

"Santo Domingo" fue vendido por los herederos directos de Doña Delia y renombrado. La porción de campo que contenía la casa original del campo "El Carmen", fue enteramente demolida en los años 1970 por sus compradores posteriores.

El Plan Larkin y el cierre del ramal

En los años 1960, el tren a vapor llegaba los sábados a la estación, llevando el diario, y transportando pasajeros cuyo destino final era la Estación Lezama.
El Plan Larkin, iniciado por Arturo Frondizi y continuado por los gobiernos posteriores, desembocó en el cierre del ramal ferroviario que iba hacia Lezama. Años después, los rieles fueron levantados y vendidos como hierro de segunda mano.
El pueblo tenía una carnicería y según cuentan algunas de las familias que todavía viven allí, hasta tres peluquerías.

Población
Durante los censos nacionales del INDEC de 2001 y 2010 fue considerada como población rural dispersa.

Véase también
 Estación Libres del Sud
 Ramal ferroviario La Plata-Lezama

Referencias

Enlaces externos
 Coordenadas geográficas e imágenes NASA y Google
 Historia de Libres del Sud e imágenes

Localidades rurales de Buenos Aires
Partido de Chascomús

Libres del Sud


Alberto Casiraghi (Osnago, Lecco, 1952) es un escritor, ilustrador y editor italiano.

Biografía
Autor de colecciones de relatos, poesías y aforismos, fundó en 1982 la (micro)editorial Pulcinoelefante. Dirigida personalmente por Casiraghi en su casa de Osnago (Lecco, Lombardía), publica gracias a la impresión en una máquina tipográfica de tipos móviles centenares de pequeñas plaquettes cada año, formadas por un texto —algunos aforismos o una breve poesía— al que acompañan grabados, fotografías o dibujos del autor invitado o del mismo Casiraghi, en tiradas reducidas (generalmente 30 ejemplares) y fuera de comercio.

En 1992 Casiraghi conoce a la poetisa Alda Merini, con quien llegará a editar más de mil libritos, muchos de ellos ilustrados por él mismo.

Como escritor es sobre todo conocido por sus aforismos, en gran parte publicados por el Pulcinoelefante.

En 2009 la provincia de Milán le dedicó un documental y el realizador milanés Silvio Soldini le consagró Il fiume ha sempre ragione (Italia-Suiza, 2016; 72'), documental que une su trayectoria a la del tipógrafo y encuadernador suizo Josef Weiss: "¿Por qué estas personas continúan operando en un mundo que marcha en el sentido opuesto, el de la velocidad, y que no se preocupa demasiado por la calidad y la belleza? Los dos creen en valores como la lentitud y el cuidado de los detalles, que estamos perdiendo. También se caracterizan por su amabilidad y su dulzura, que se respiran en sus respectivos talleres. Son poetas de la vida, sobre todo; en ellos no hay nada de comercial, pues su trabajo no es realmente rentable. Ambos viven con apenas nada; el dinero para ellos no es un valor."

Principales obras
La lista no comprende las publicadas con  Pulcinoelefante
 Aforismi sulla saggezza della morte, Milán, Shakespeare and Kafka, 1992
 Pericoli indispensabili: sogni e racconti da immaginare, dibujos de Max Marra, Salvatore Carbone, Pino Rosa, Milán, La vita felice, 1994
 Distrazioni e giraffe: aforismi e riflessioni sul tempo che corre, dibujos de Igor Ravel grabados con tacos de peral por el xilógrafo Adriano Porazzi, Cernusco Lombardone, Hestia, 1996
 Aforismi per bambine inquiete, dibujos de Igor Ravel, Milán, La vita felice, 1997
 Dove è nato il pulcino: aforismi per bambini amanti della libertà, Milán, La vita felice, 1997
 Meditazioni dell'occhio sinistro: tre poesie di Alberto Casiraghi, con un grabado de Luciano Ragozzino, Scandicci, F. Mugnaini, 1997
 Novantottesima Avenue, dibujos de Alberto Rebori, Milán, La vita felice, 1998
 Storie di piccoli fiumi segreti: aforismi, epílogo prologante de Ambrogio Borsani, Milán, La vita felice, 2000
 Disegni per il rosso, dibujos y aforismos de Casiraghy; textos de Alda Merini y Roberto Borghi, Milán, Galleria l'Affiche, 2001
 Dove volano gli occhi: domande per giovani filosofi, Milán, La vita felice, 2002
 L'anima e la foglia, presentación de Giuseppe Pontiggia, Milán, Frassinelli, 2003
 Quando: novantanove aforismi quieti e inquieti, con tres dibujos de Alda Merini, Castelmaggiore, Book, 2006
 Nel silenzio atteso, con collages de José-Joaquín Beeme, Angera, La Torre degli Arabeschi, 2006
 Dico molte bugie, quando la verità confonde, con dibujos de Felix Petruska, Milán, Cabila, 2007
 L'estasi della foresta, Milán, Il ragazzo innocuo, 2008
 Gipi: lo straordinario e il quotidiano di un narratore per immagini, Roma, Coniglio, 2008
 Gli occhi non sanno tacere; aforismi per vivere meglio, con un texto de Sebastiano Vassalli e ilustraciones del autor, Novara, Interlinea, 2010

Referencias

Enlaces externos
 Piccoli pulcini per un grande artigiano, 13 de octubre de 2002, " Il domenicale", suplemento del periódico Il Sole 24 Ore
 Il panettiere degli editori , Walter Todaro, Seregno Inform@, abril de 2010

Escritores de Italia del siglo XX
Escritores de Italia del siglo XXI
Editores de Italia
Ilustradores de Italia
Aforistas

Alberto Casiraghi


Aceasta este o listă de sculpturi care decorează Parcul Copou din Iași. Lista include  Obeliscul cu lei, mai multe busturi dedicate unor personalități culturale române, precum și o fântână cu statuete sculptate în marmură.

Prezentare generală

Obeliscul cu lei

Obeliscul, cunoscut și sub denumirea de "Monumentul Regulamentului Organic", este amplasat în centrul parcului, în apropiere de Teiul lui Eminescu. El a fost construit între anii 1834-1841 după planurile lui Gheorghe Asachi și ridicat în cinstea domnitorului moldovean Mihail Sturdza și a puterilor suzerane și protectoare sub a căror influență se aflau Principatele Române. Este inclus în Lista monumentelor istorice din județul Iași, fiindu-i atribuit codul IS-III-m-B-04290.

Edificiul a fost lucrat în piatră de  Șcheia de către sculptori polonezi.

Busturi

Dintre monumentele dedicate personalităților culturale, înregistrate ca monumente istorice sunt bustul lui Mihai Eminescu, Bustul lui Ion Creangă (ambele situate în oglindă, în interiorul piațetei centrale), Monumentul poetei Veronica Micle, Bustul lui Costache Negruzzi, Bustul lui Iacob Negruzzi, Bustul lui  Gheorghe Panaitescu-Bardasare, Bustul lui Constantin Daniel Stahi, Bustul lui Nicolae Gane și Bustul lui Barbu Ștefănescu-Delavrancea.  Monumente dedicate lui George Topârceanu, Ion Luca Caragiale, Emanoil Panaiteanu-Bardasare, Octav Băncilă, Ciprian Porumbescu și Grigore Vieru decorează alte alei ale parcului.

În martie 2013 busturile de bronz ale lui Ciprian Porumbescu, Nicolae Gane și Barbu Ștefănescu Delavrancea, ultimele două monumente istorice care fuseseră expuse în parc de aproape un secol, au fost furate, dezmembrate și vândute ca fier vechi de către trei indivizi. Aceștia au fost ulterior arestați, însă operele de artă nu au mai putut fi recuperate.   În 2014 municipalitatea a înlocuit sculpturile distruse cu reproduceri contemporane.

Fântâna

Singura fântână care a rămas în picioare în Parcul Copou este situată în parterul central al grădinii, în apropierea de intrarea în Muzeul "Mihai Eminescu".

Garduri și grilaje

În secolul al XIX-lea împrejmuirea Parcului Copou a făcut obiectul mai multor studii și proiecte arhitecturale, dintre care s-au păstrat în arhive documente din anii 1850 și 1865. În prezent gardul de pe latura principală a parcului, de-a lungul bulevardului Carol I (est), este construit din piatră de Șcheia.

Referințe

Liste legate de Iași

Lista sculpturilor din Parcul Copou, Iași


Wladimir Pawlowitsch Alexejew (; * 1961) ist ein ehemaliger russischer Orientierungsläufer.

Alexejew startete zwischen 1987 und 2001 bei sieben Weltmeisterschaften, zunächst für die Sowjetunion, später für Russland. Mit der Staffel verpasste er dabei mehrmals eine mögliche Medaille. Allein dreimal wurde er Staffelvierter. Sein bestes Einzelresultat bei einer Weltmeisterschaft war ein vierter Platz im Langdistanzrennen von 1991, als er hinter den Schweden Jörgen Mårtensson und Kent Olsson sowie dem Sowjet-Esten Sixten Sild zurückblieb.

Mit der finnischen Mannschaft Ikaalisten Nouseva Voima nahm er mehrmals am Jukola-Staffellauf teil.

Platzierungen

Weblinks
 Vladimir Alexeev World of O Runners (englisch)
 Vladimir Alexeev orienteeringresults.com (englisch)
 Wladimir Alexejew auf orienteers.ru (russisch)

Orientierungsläufer (Sowjetunion)
Orientierungsläufer (Russland)
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1961
Mann

Wladimir Pawlowitsch Alexejew


L'Union pour la paix et le développement est un parti somalien crée et dirigé par Hassan Sheikh Mohamoud. Crée en 2011 sous le nom Parti de la paix et du développement il est renommé en 2018.

Historique
Le Parti de la paix et du développement est créé en 2011 en vue de l'élection présidentielle de 2012, la première depuis la fin du régime de transition, pour soutenir la candidature de Hassan Sheikh Mohamoud qui est élu.

En 2017, le président Hassan Sheikh Mohamoud est battu et le parti est renommé Union pour la paix et le développement l'année suivante.

Le parti revient au pourvoir après la victoire de l'ancien président à l'élection présidentielle de 2022.

Résultats électoraux

Notes et références

Parti politique en Somalie

Union pour la paix et le développement


Hibridno električno vozilo (HEV) tip je hibridnog vozila koje za pogon koristi kombinaciju tradicionalnog motora s unutarnjim izgaranjem (motor SUI) i elektromotora. Električni pogon se koristi radi smanjenja emisije ugljikova dioksida (CO2) ili želje za boljim performansama vozila. Moderna hibridna električna vozila koriste tehnologije poput regenerativnog kočenja, koje pretvara kinetičku energiju vozila u električnu energiju za punjenje baterija, radi poboljšavanja učinkovitosti. Neke vrste koriste motor SUI za pokretanje električnog generatora koji puni baterije ili je direktno spojen na elektromotor (motor-generator kombinacija). Postoji i start-stop sustav koji reducira emisiju stakleničkih plinova isključivanjem motora SUI kada njegov rad nije potreban, a zatim ga ponovno pušta u pogon.

HEV općenito proizvodi manje štetnih plinova od vozila slične veličine koja su pogonjena isključivo motorima na fosilna goriva ili biomasu jer su njihovi motori SUI manjih dimenzija. Uz to, ako ne služe za direktni pogon, mogu se podesiti da rade s najvećom učinkovitošću što pobošljšava daljnju iskoristivost goriva.
Najzastupljeniji su hibridni električni automobili iako postoje autobusi i kamioni.

Klasifikacija

Pogonski sustavi

 Paralelni hibrid - Sadrži motor SUI i elektromotor koji su spojeni paralelno na pogonsko vratilo i mogu ga zajedno ili odvojeno pokretati. U prvom slučaju, brzine vrtnje motora jednake su brzini vrtnje pogonskoga vratila, a okretni momenti im se zbrajaju. Za vrijeme rada samo jednog od motora drugi mora biti u praznom hodu ili isključen preko spojke. Današnji paralelni hibridi koriste uglavnom motore SUI standardnih dimenzija i jedan manji elektromotor koji mu pomaže u vožnji na autocestama, te urbanim 'stop-and-go' uvjetima vožnje. Također, imaju manje pakete baterija koji se pune energijom kočenja ili motorom SUI kada on pokreće generator.To ih čini izrazito učinkovitima. Primjeri paralelnih hibrida su Hondini Civic, Accord i Insight modeli, kao i General Motorsov Parallel Hybrid Truck (PHT) i hibridi s BAS Hybrid sustavom kao što su Saturn VUE, Aura Greenline i Chevrolet Malibu.

 Serijski hibrid - Pogonske kotače pogoni isključivo elektromotor kojemu nije potrebna transmisija i nije u mehaničkoj vezi s motorom SUI. Izoliranost motora SUI omogućuje njegov rad u optimalnom području s najmanjom potrošnjom goriva i korištenje po potrebi. Serijski hibridi imaju veće pakete baterija koji se pune pomoću motora SUI koji pokreće generator ili energijom kočenja (regenerativno kočenje). Zbog toga su obično i skuplji. BMW i3 i Fisker Karma opremljeni Rrange extenderom primjeri su serijskih hibrida, dok je Chevrolet Volt u toj skupini, ali za brzine iznad 110 km/h ima mehaničku poveznicu s pogonskim kotačima. Wrightbus je proizveo autobuse Gemini 2 i New Routemaster koji su hibridi ove vrste. U avioindustriji, Siemens, Diamond Aircraft i EADS proizveli su zrakoplov DA36 E-Star koji je prvi puta poletio u lipnju 2013. koristeći ovaj pogonski sustav.

 Power-split ili serijsko-paralelni hibrid - Za dovođenje snage na pogonske kotače koristi se elektromotor pri manjim, a motor SUI pri većim opterećenjima i brzinama. Kontorlna jedinica određuje najbolji balans snaga da bi se ostvarila najučinkovitija vožnja. Pri tome, elektromotor i motor SUI mogu raditi potpuno odvojeno ili zajedno. Za vrijeme pogona i kada je to potrebno, motor SUI pokreće generator i proizvodi električnu energiju za punjenje baterija. Energija kočenja se također iskorištava. Motor SUI radi u optimalnom području i smanjuje emisiju ispušnih plinova za 80 do 90%, a ugljikov dioksid (CO2) za pola s obziorm na konvencionalna vozila. Toyota Prius, najprodavaniji svjetski hibrid, je serijsko-paralelni (power-split) hibrid.

Stupanj hibridizacije

 Micro hibrid - Striktno gledajući, micro hibridi nisu hibridna električna vozila jer se ne oslanjaju na dva različita izvora snage. Kod ovakve vrste hibrida postoji samo neka varijanta 'start-stop' sustava koja isključuje motor SUI kada vozilo usporava ili je prilikom mirovanja u praznom hodu. Baterije su im manjih dimenzija jer služe samo za pokretanje motora, a pune se preko generatora kada motor SUI radi ili energijom kočenja.
 Full hibrid - Vrsta HEV-a koja za pogon koristi samo motor SUI, samo elektromotor ili njihovu kombinaciju. Baterija velikog kapaciteta osigurava čisti električni pogon. Ova vozila imaju odvojen dovod snage što im omogućuje veću fleksibilnost, ali su kompleksnija jer koriste elemente poput posebnog diferencijala koji uravnotežuje sile. Računalo nadgleda rad sustava i određuje kako izmiješati dva izvora snage s kojima raspolaže. Toyota Prius, Toyota Camry Hybrid, Ford Escape Hybrid/Mercury Mariner Hybrid, Ford Fusion Hybrid]], Ford C-Max Hybrid, Kia Optima Hybrid su primjeri ovakve vrste hibridizacije kao i General Motors 2-mode hybrid kamioni i terenci (SUV).
 Mild hibrid - Hibridi koji ne mogu voziti na čisti električni pogon jer imaju elektromotore male snage. Mild hibridi imaju samo neka od svojstava hibridne tehnologije i limitirani su što se tiče štednje goriva (do 15% prilikom urbane vožnje, 8 do 10% ukupnog ciklusa). To su uglavnom konvencijalna vozila s većim starter motorima koji omogućuju isključivanje motora SUI po potrebi za vrijeme mirovanja, kočenja ili kretanja, ali i njegovo brzo i efektivno pokretanje. Ti motori su uglavnom smješteni između motora SUI i transmisije, osiguravaju dodatnu energiju za pogon prilikom ubrzanja vozila, omogućavaju rad opremi kada je motor SUI isključen i rade poput generatora za vrijeme usporavanja i kočenja. Zbog manjih baterija i slabijih elektromotora proizvođači imaju prostor za smanjenje troška i mase vozila. Hondin first generation Insight je bio hibrid ove vrste, a njegov je sustav nazvan Integrated Motor Assist (IMA). Ovaj sustav je korišten u 2006 Civic Hybrid, kao i u Chevrolet Silverado Hybrid kamionetu. General Motors je svoju mild BAS Hybrid tehnologiju koristio u modelima poput Saturn Vue Green Line, Saturn Aura Greenline i Malibu Hybrid.

 'Muscle' hibrid - Vrsta koja koristi elektromotor kao izvor dodatne snage umjesto povećanog dovoda goriva. Uglavnom se radi o full ili plug-in hibridima koji štede gorivo, ali više se teži povećanju brzine vozila nego učinkovitosti. Infiniti Q50 Hybrid, BMW-ov Active Hybrid3, McLaren P1, Ferrarijev LaFerrari i Porsche 918 Spyder su vozila kod kojih je upravo naglasak na brzini i pripradaju u ovu skupinu.

Plug-in hibrid (PHEV)
Su hibridna električna vozila s punjivom baterijom koja se može puniti iz vanjskog električnog izvora preko utičnice. Plug-in hibrid može biti izveden i sa serijskim i s paralelnim pogonskim sustavom. Baterije su većeg kapaciteta i omogućuju veći domet, a kada se isprazne u pomoć priskače motor SUI koji pokreće generator. Glavna prednost im je što mogu postići značajne domete na čisti električni pogon. Iako je smanjena emisija štetnih plinova sveukupna učinkovitost PHEV-a ovisi o načinu dobivanja električne energije za punjenje vozila. Chevrolet Volt, Toyota Prius Plug-in i Opel Ampera su primjeri plug-in hibrida.

Ranija povijest

William H. Patton je 1889. predao zahtjev patentnom uredu za pogonski sustav koji je razvio kod prvog hibridnog električnog vozila. Sustav je zamišljen da pogoni tramvaje i male lokomotive. Motor SUI je pokretao generator koji je punio olovni akumulator, a elektromotor je s njim bio paralelno spojen. Prototip je napravljen 1889., a prvi tramvaj je pokrenut 1891. u mjestu Pullman, Illinois. Pravo na proizvodnju željezničkih vozila prodano je 1897. tvrtki Cedar Fallsu, Iowa.

Armstrong Phaeton je projektirao Harry E. Dey 1896., a izradila ga je tvrtka Armstrong Company of Bridgeport. Ovaj prvi hibridni električni automobil je bio inovativan na mnogo načina. Imao je jaki 6,5 litreni, dvocilindarski motor SUI, električni starter te mali generator za punjenje baterije, ali je koristio i energiju kočenja. Phaeton je također imao prvi poluautomatski prijenos. Motor mu je bio toliko jak da je moment stalno uništavao pogonske kotače.

Ferdinand Porsche je 1900., dok je bio zaposlen u Lohner Coach Factory, razvio Mixte, serijski hibrid koji se pojavio na Paris World Fairu iste godine. George Fischer je prodao u Englesku hibridne autobuse 1901., a Knight Neftal je 1902. proizveo hibrid za utrke.

Henri Pieper je 1905. predstavio hibridno vozilo s elektromotorom/generatorom, baterijama i malim motorom SUI. Vozilo je koristilo elektromotor za punjenje baterija prilikom normalnih uvjeta vožnje, a oba motora u pogonu za ubrzavanje ili vožnju uzbrdo. Woods Motor Vehicle, proizvođač električnih automobila, je 1915. proizveo Dual Power koji je imao četverocilindarski motor SUI i elektromotor. Ispod 24 km/h samo je elektromotor pogonio vozilo, uzimajući energiju iz baterija, a iznad te brzine palio se motor SUI koji je pomogao vozilu da dosegne maksimalnu brzinu od 56 km/h. Svega je 600 komada proizvedeno do 1918. zbog toga je bio komercijalni promašaj. Bio je jednostavno prespor za cijenu (2700$), a kompliciran za servisiranje. Američka vojska je 1928. testirala hibridne električne autobuse.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata, Ferdinand Porsche je na temelju svoga iskustva s hibridnim pogonima pomagao u konstruiranju borbenih oklopnih vozila za nacističku Njemačku. Radilo se o nizu prototipova poput VK3001 (P), neuspješnog VK 4501 (P) (kanije je postao the Elefant uništavač tenkova), uključujući i najveći ikad prototip oklopnog borbenog vozila koji je bio 190 tona težak, Panzerkampfwagen Maus.

Vrste vozila

Motocikli

E-Cycle Inc prozivodi serije motocikala s hibridnim sustavom (Diesel motor i EM) koji dosežu brzinu do 130 km/h. Peugeot HYmotion3 compressor je hibridni skuter s tri kotača i dva odvojena izvora snage. Stražnji kotač pogoni motor SUI s jednim cilindrom, a prednje kotače, svakog zasebno dva elektromotora. Do 10 km/h koriste se samo elektromotori radi smanjenja emisije CO2.
Tržište hibridnih električnih motocikala nije veliko iz razloga što je zahtjevno ukomponirati električne komponente i motor SUI na tako mali prostor. Cijela konstrukcija djeluje dosta nezgrapno. Postoje neke izvedbe s Wankelovim motorima jer je on ipak kompaktniji i manji nego konvencionalni motori SUI s klasičnim klipnim mehanizmom.

Trkaći automobili

Proizvođači ovakvih vozila sve se teže prilagođavaju zakonima o emisijama štetnih plinova pa će se nova generacija temeljiti na hibridnim sustavima. Osim prednosti u vezi emisija, elektromotor proizvodi odmah dostupni okretni moment koji poboljšava performanse. Hibridni trkaći automobili su već vrlo uspješni, što se može vidjeti iz primjera Audi R18 i Porsche 919 koji su osvojili pretižnu utrku '24 sata Le Mansa' s hibridnom tehnologijom.

Formula 1

Formula 1 je 2014. u svojim vozilima prešla s 2,4 L V8 motora na 1,6 L V6 motor s turbopunjačem, a broj okretaja po minuti je ograničen na 15 000. Formule s novim sustavom mogu postići brzine i do 360 km/h.

Taxi

Sve više glavnih gradova u svijetu ima hibridna električna vozila među taksijima. Najviše ih ima u San Franciscu (čak 50%) i New Yorku (45%), ali i u Londonu, Tokiju, Syndeyu, Rimu, Parizu, Barceloni i Madridu. Prvi taksi u Sjevernoj Americi počeo je voziti 2001. u Vancouveru, a riječ je o Toyoti Prius. Jedan taksist u Austriji tvrdi da je prešao 1 000 000 km s Toyotom Prius i originalnim paketom baterija. Danas se uglavnom mijenjaju hibridni taksiji nakon prijeđenih oko 500 000 km.

Kamioni

General Motors je 2003. predstavio hibridni elektrčni vojni lagani kamion opremljen Diesel motorom i elektromotorom s dva odvojena izvora snage. Lagani hibridni električni kamioni predstavljeni su 2004. s Mercedes Benz Sprinterom i Micro-Vett SPA. Sredinom 2005. Isuzu je predstavio japanskom tržištu Elf Diesel Hybrid Truck.
Poznati proizvođači hibridnih električnih kamiona u svijetu su DAF Trucks, MAN SE, Nissan Motors i Renault Trucks.

Lokomotive

U svibnju 2003. JR East je testirao takozvane New Energy (NE) vlakove koji su bili serijski hibridi s litij-ionskom baterijom namijenjeni za hladna područja. Diesel-električne lokomotive se ne smatraju uvijek HEV-ovima jer nemaju spremnik energije na sebi. Koriste kolektore za pokrivanje kratkih udaljenosti u tunelima gdje nemaju izvor električne energije. U tim slučajevima ih se bolje klasificira kao dual-mode vozila.

Morska i druga vodena vozila

Veliki brodovi već imaju Diesel-EM sustav, a ugradnjom dodatnih baterija i kontorlne opreme mogu se napraviti dodatne uštede goriva te postaju okolišno prihvatljiviji. Proizvođači morskih i vodenih vozila su eCycle Inc i Solar Sailor Holdings.

Zrakoplovi

Boeing tvrdi da je za podzvučne brzine hibridna tehnologija čisti pobjednik. Hibridni električni pogonski sustav ima potencijal da skrati udaljenost za polijetanje i samnji buku. AugustaWestland Project Zero je primjer hibridnog električnog zrakoplova.
DA36 E-Star je Siemensov, Diamond Aircraftov i EADS-ov zrakoplov sa serijskim pogonskim sustavom. Propeler pokreće Siemensov 70 kW električni motor s kojim se smanjuje emisija plinova i do 25%. Električnu energiju omogućuje generator pogonjen malim Wankelovim rotacijskim motorom (30 kW) koji ima veliku snagu s obzirom na masu. Ovaj Wankelov motor je napravio veliki skok u industriji smanjivši masu aviona za 100 kg. DA36 E-Star je 2013. postao prvi zrakoplov koji je letio na serijski hibridni pogon.

Izvori

Vozila
Energetika

Hibridno električno vozilo


Hennstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 10,33 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 583 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Gerhard Hein tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.kellinghusen.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Hennstedt, Steinburg


An Dendrobium prianganense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jeffrey James Wood ngan James Boughtwood Comber. An Dendrobium prianganense in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium prianganense


An Gastrochilus ciliaris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tokujirô Tokijiro Maekawa. An Gastrochilus ciliaris in nahilalakip ha genus nga Gastrochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrochilus

Gastrochilus ciliaris


Čvaljina je naseljeno mjesto u općini Ravno, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Zemljopis

Nalazi se kod entitetske granice s Republikom Srpskom i desetak kilometara od državne granice s Republikom Hrvatskom. Istočno od Čvaljine teče rijeka Trebišnjica. Tri kilometra sjeverno je Ravno.

Povijest

Godine 1629. posjetio je Donju Hercegovinu biskup fra Dominik Andrijašević. Tada je bila sva Donja Hercegovina katolička, gusto načičkana župama i crkvama. Prigodom posjeta Donjoj Hercegovini, zabilježio je župe u Popovu polju i među njima župu Zavalu i Čvaljinu u kojoj su dvije crkve i 40 katoličkih obitelji.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 97

 Srbi - 81
 Hrvati - 15
 ostali, nepoznati i neopredjeljeni - 1

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 59

 Hrvati - 41
 Srbi - 18

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Ravno

Čvaljina


القيصر ألكسندر بافلوفيتش (23 ديسمبر 1777 – 1 ديسمبر 1825) خلفا لأبيه القيصر بافل الأول (باول) وحفيد القيصر بيتر الثالث بن الإمبراطورة آنا بيتروفنا بنت القيصر بطرس الأكبر والإمبراطورة كاثرين العظيمة وعم القيصر ألكسندر الثاني وإمبراطور روسيا الرابع عشر من 1801 م حتى وفاته، كان ألكسندر أول ملك في كونغرس بولندا وحكمه من 1815 حتى 1825، فضلًا عن كونه دوق فنلندا الأكبر، استمر حكمه من 1809 حتى 1825. سعت والدته لدى ديدرو لكي يتتلمذ ابنها على يده لكنه رفض ذلك فتولى فريدريش سيزار تعليم ابنها إسكندر، خططت كاثرين لتولي حفيدها سدة الإمبراطورية الروسية خلفا لها بدلا عن والده الإمبراطور باول الأول (بافل) لكنها لم تعلن خطتها على الملأ فدبرت مع حفيدها ألكسندر مكيدة هدفت إلى اغتيال باول مما يشرع طريق الوصول إلى العرش وهذا ما حدث في سنة 1801 م حين تولى مقاليد الحكم بعد يوم واحد من اغتيال والده ولكنه كان حاكما محبوبا وله جماهيرية وحضور في أوساط الشعب بسبب أفكاره الليبرالية التحررية واكتراثه بطبقة الفلاحين كما أنه أسس نظاما تعليميا شاملا كما أنه ناهض القنانة (عبودية الأرض) لكنه لم يكن قادرا على الغائها، سياسته الخارجية كانت معتدلة وحاول إقامة علاقة صداقة مع فرنسا وبريطانيا لم تستمر هده العلاقة طويلا وأعلن نابليون بونابرت الحرب على روسيا سنة 1812 م المعارضة إلى الالتحاق بالقوات الثورية. في النهاية عمل ألكسندر مع حلفاءه على هزيمة نابليون وهذا ما تم له في مؤتمر فيينا عام 1815 م. توفي بعدها بعشر سنين وخلفه شقيقه القيصر نيكولاي الأول.

وفي عهده تمّ السماح باستيراد الكتب من أوروبا وإنشاء مطابع خاصة، كما أُسّس مجلس الشيوخ الذي كان بمثابة هيئة رقابية وقضائية في منظومة إدارة الدولة، كما تم تكليف أحد كبار المسؤولين (نيكولاي نوفوسيلتسيف) بإعداد مسودة الدستور الروسي. ولكن بعد الانتهاء من إعداد هذا الدستور تقرر تأجيل إصداره.

في عهد الكسندر الأول ترافقت محاولات تحديث الدولة الروسية مع تضخم الجهاز الإداري للدولة وإحلال النظام البوليسي في البلاد. وفي عام 1822 أصدر مرسوما بمنع نشاط المحافل الماسونية بعد أن أصبحت منظمة شبه حكومية في البلاد بفضل دعمه الشخصي لها، كما نص المرسوم على حظر نشاط الجمعيات السرية الأخرى، ولم يتسن له طيلة حكمه تذليل مشاكل البلاد عن طريق إجراء الإصلاحات فقد بقيت معظم القضايا السياسية والاجتماعية في روسيا بدون حل.

كان أعظم إنجازات ألكسندر هو انتصاره على نابليون، الذي هاجم روسيا في عام 1812، وسار مع الجيش الكبير من فرنسا إلى موسكو، لكنه طُرد بعد ذلك من روسيا وهزمه لاحقًا ائتلاف من الحلفاء، ومن بينهم روسيا. على مدار عدد من المؤتمرات الدبلوماسية، لعب ألكسندر المنتصر دورًا مثيرًا للإعجاب في تحديد إعادة الهيكلة السياسية لأوروبا في الفترة بعد نابليون.

وُلد ألكسندر في سانت بطرسبرغ للدوق الأكبر بافل بيتروفيتش، وفي وقت لاحق بافل الأول، وصل إلى العرش بعد مقتل والده. حكم روسيا خلال فترة الفوضى التي سببتها الحروب النابليونية. بصفته أميرًا وخلال السنوات الأولى من حكمه، استخدم ألكسندر خطابًا ليبراليًا، لكنه استمر في ممارسة سياسات روسيا المطلقة. في سنوات حكمه الأولى، بادر بإحداث بعض الإصلاحات الاجتماعية البسيطة (في 1803-04) وأجرى بعض الإصلاحات التعليمية الليبرالية الكبرى، مثل بناء المزيد من الجامعات. عين ألكسندر ميخائيل سبيرانسكي، ابن كاهن القرية، كأحد مستشاريه المقربين. ألغى مجلس (كولوجيا) وحل محله مجلس الدولة، والذي أنشأه لتحسين التشريعات. وُضِعت خطط لتشكيل البرلمان وتوقيع الدستور.

في السياسة الخارجية، غير ألكسندر موقف روسيا فيما يتعلق بفرنسا أربع مرات بين 1804 و 1812 بين الحياد والمعارضة والتحالف. في عام 1805 انضم إلى بريطانيا في حرب التحالف الثالث ضد نابليون، لكن بعد المعاناة من هزائم كبيرة في معارك أوسترليتز وفريدلند، انتقل من طرف لآخر وشكل تحالفًا مع نابليون في معاهدة تيلسيت (1807) وانضم إلى نابليون في الحصار القاري. خاض حربًا بحرية صغيرة النطاق ضد بريطانيا بين عامي 1807 و 1812 بالإضافة إلى حرب قصيرة ضد السويد (1808–09) بعد رفض السويد الانضمام إلى الحصار القاري. بالكاد توافق ألكساندر ونابليون، خاصة فيما يتعلق ببولندا، وانهار التحالف بحلول عام 1810. كان أعظم انتصارات ألكسندر في عام 1812 عندما أثبت غزو نابليون لروسيا أنه كان كارثة هائلة على الفرنسيين. كجزء من التحالف الفائز ضد نابليون، حصل على الأراضي في فنلندا وبولندا. شكل التحالف المقدس لقمع الحركات الثورية في أوروبا التي اعتبرها تهديدات غير أخلاقية للعواهل المسيحيين الشرعيين. كما ساعد النمساوي كليمنس فون مترنيش في قمع جميع الحركات الوطنية والليبرالية.

خلال النصف الثاني من حكمه، أصبح ألكسندر تعسفيًا بشكل متزايد، ورجعيًا، وخائفًا من المؤامرات ضده؛ ونتيجة لذلك أنهى العديد من الإصلاحات التي قام بها في وقت سابق. طهر المدارس من المعلمين الأجانب، حيث أصبح التعليم مدفوعًا بشكل ديني ومحافظًا سياسيًا. استُبدل سبيرانسكي كمستشار مع مفتش المدفعية الصارم أليكسي أراكشيف، الذي أشرف على إنشاء مستوطنات عسكرية. توفي ألكسندر بسبب الحمى النمشية في ديسمبر 1825 بينما كان في رحلة إلى جنوب روسيا. لم يكن له أي طفل شرعي، حيث ماتت ابنتاه في الطفولة. لم يرد أحد من إخوته أن يصبح إمبراطورًا. بعد فترة من الارتباك الكبير (التي أشعلت ثورة الديسمبريين الفاشلة من قبل ضباط الجيش الليبرالي في الأسابيع التي تلت وفاته)، خلفه شقيقه الأصغر، نيكولاس الأول.

حياته المبكرة
وُلد ألكسندر في 23 ديسمبر عام 1777 في سانت بطرسبرغ، وربته جدته كاترين الثانية هو وشقيقه الأصغر قسطنطين. تزعم بعض المصادر أنها خططت لإزالة ابنها (والد ألكسندر) بافل الأول من الخلافة نهائيًا. تشرب مبادئ إنجيل روسو للإنسانية من أجواء التفكير الحر في بلاط كاترين ومعلمه السويسري فريدريش سيزار ديلا هارب. لكن تعلم من الحاكم العسكري، نيكولاي سالتيكوف، تقاليد الحكم الاستبدادي الروسي. اختارت جدته لتعليمه الديني أندريه أفاناسييفيتش سامبورسكي، الذي كان كاهنًا أرثوذكسيًا غير نمطي وغير ملتح. عاش سامبورسكي في إنجلترا لمدة طويلة وعلّم ألكسندر (وقسطنطين) الإنجليزية بطلاقة، وهو أمر غير مألوف بالنسبة للمستبدين الروس المحتملين في ذلك الوقت.

في 9 أكتوبر 1793، عندما كان ألكسندر ما زال يبلغ من العمر 15 عامًا، تزوج من الأميرة لويز من بادن البالغة من العمر 14 عامًا، والتي أخذت اسم إليزابيث أليكسيفنا. ترأست جدته زواجه من الأميرة الصغيرة. حتى وفاة جدته، كان يمشي باستمرار على خط الولاء بين جدته وأبيه. ساعده وكيله نيكولاي سالتيكوف في التنقل في الساحة السياسية، ما أدى إلى توليد الكره تجاه جدته وخوفه من التعامل مع والده.

بنت كاترين قصر ألكسندر للزوجين، إلا أن هذا لم يفعل شيئًا للمساعدة في علاقته بها، بذلت كاترين قصارى جهدها لإمتاعهم بالرقص والحفلات التي أزعجت زوجته. وضع العيش في القصر عليه ضغوطًا كبيرة من أجل أداء دور الزوج، حيث كان لديه فقط حب الأخوة للدوقة الكبرى. بدأ بالتعاطف أكثر مع والده، بينما رأى زيارة والده الإقطاعية في غاتشينا كإغاثة من بلاط الإمبراطورة المتباهي. ارتدوا هناك زيًا عسكريًا بروسيًا بسيطًا، بدلًا من الملابس المبهجة الشائعة في البلاط الفرنسي التي كانوا يرتدونها عند زيارة كاترين. ومع ذلك، لم تأت زيارة ولي العهد الروسي من دون القليل من المحن. أحب بافل أن يقوم ضيوفه بأداء تدريبات عسكرية، كما دفع أيضًا ولديه ألكسندر وقسطنطين للقيام بهذه التدريبات. كان أيضًا عرضة لنوبات الغضب، وكان غالبًا ما يعاني من نوبات الغضب هذه عندما لا تسير الأحداث كما خطط لها.

ولي العهد الروسي
أدت وفاة كاترين في نوفمبر عام 1796، قبل أن تتمكن من تعيين ألكسندر خلفًا لها، بتولي والده بافل السلطة على العرش. لم يعجب ألكسندر بوالده كإمبراطور أكثر من جدته. كتب أن روسيا أصبحت «ألعوبة للمجانين» وأن «القوة المطلقة تعرقل كل شيء». من المحتمل أن رؤية حاكمين سابقين يسيئون استخدام سلطاتهما الاستبدادية، دفعه إلى أن يكون واحدًا من قياصرة رومانوف الأكثر تقدمًا في القرنين التاسع عشر والعشرين. بين بقية البلاد، كان بافل غير محبوب على نطاق واسع. واتهم زوجته بالتآمر لتصبح كاترين أخرى والاستيلاء على السلطة منه كما فعلت والدته من والده. كما اشتبه في أن ألكسندر يتآمر ضده، على الرغم من رفض ابنه في وقت سابق لرغبة كاترين بالاستيلاء على السلطة من بافل.

معرض صور

روابط خارجية

مراجع

الحاصلون على وسام الصقر الأبيض
الصلبان العظمى لوسام القديس جيمس السيف
الصلبان العظمى لوسام المسيح (البرتغال)
أباطرة روسيا
أرثوذكس شرقيون روس
أسرة هولشتاين - غوتورب - رومانوف
أشخاص من سانت بطرسبرغ
تاريخ روسيا
حاصلون على الصليب الأكبر من وسام جوقة الشرف
حائزون على وسام القديس أندراوس
حكام فنلندا
روس في الحروب النابليونية
روس في القرن 18
فرسان الرباط
فرسان الصليب الأكبر لوسام ويليام العسكري
فرسان الصوف الذهبي
قادة دولة فنلندا
مدفونون في كاتدرائية بطرس وبولس
ملكيون بولنديون في القرن 19
ملكيون روس في القرن 19
ملكيون من سانت بطرسبرغ
ملوك أرثوذكس
مواليد 1777
مواليد في سانت بطرسبرغ
وفيات 1825
وفيات بأمراض معدية في روسيا
وفيات بسبب التيفوس
وفيات في تاغانروغ

ألكسندر الأول


The University of Texas Medical Branch (UTMB) is a public academic health science center in Galveston, Texas, United States. It is part of the University of Texas System. UTMB includes the oldest medical school in Texas, and has about 11,000 employees. In February 2019, it received an endowment of $560 million.

Established in 1891 as the University of Texas Medical Department, UTMB has grown from one building, 23 students and 13 faculty members to more than 70 buildings, more than 2,500 students and more than 1,000 faculty. It has five schools (Medicine, Nursing, Health Professions, Public and Population Health, and Graduate Biomedical Sciences), three institutes for advanced study, a comprehensive medical library, four on-site hospitals (including an affiliated Shriners Hospital for Children), a network of clinics that provide primary and specialized medical care and numerous research facilities.

UTMB's primary missions are health sciences education, medical research (it is home to the Galveston National Laboratory) and health care services.  Its emergency department at John Sealy Hospital is certified as a Level I Trauma Center and serves as the lead trauma facility for a nine-county region in Southeast Texas; it is one of only three Level I Trauma centers serving all ages in Southeast Texas.

In fiscal year 2012, UTMB received 20 percent of its $1.5 billion budget from the State of Texas to help support its teaching mission, hospital operation and Level 1 Trauma Center; UTMB generates the rest of its budget through its research endeavors, clinical services and philanthropy. It provides a significant amount of charity care (almost $96 million in 2012), and treats complex cases such as transplants and burns.

In 2003 UTMB received funding to construct a $150 million Galveston National Biocontainment Laboratory on its campus, one of the few non-military facilities of this level.  It houses several Biosafety Level 4 research laboratories, where studies on highly infectious materials can be carried out safely. It has schools of medicine, nursing, allied health professions, and a graduate school of biomedical sciences, as well as an institute for medical humanities. UTMB also has a major contract with the Texas Department of Criminal Justice to provide medical care to inmates at all TDC sites in the eastern and southern portions of Texas. UTMB also has similar contracts with local governments needing inmate medical care.

On March 10, 2022, UTMB announced that the School of Medicine would be renamed to the John Sealy School of Medicine in honor of the over $1 billion donated to the university and medical school by the Sealy family and the Sealy & Smith Foundation over the last century.

History

The location of the Medical Department of the University of Texas was decided between Galveston and Houston in a popular vote in 1881, but its opening was delayed due to the construction of the main university campus in Austin, Texas. The need for medical training in Texas was great: in 1891, 80 percent of doctors in the state had under a year of formal training in medicine, and so the "Texas Medical College" was formed in Galveston with the idea that it would become the medical department once state funding began.

The original building, the Ashbel Smith Building also called Old Red, was begun in 1890 under the supervision of the Galveston architect Nicholas J. Clayton.  Clayton toured several medical colleges in the North and East before drawing up his plans for the building.  The medical school campus also included the John Sealy Hospital, which provided charity care for any who claimed Galveston residence.

Upon opening, the Red Building had been starkly underfurnished, a problem which was not fully remedied until after the Hurricane of 1900, when the state rallied around the ravaged city. Dr. Thompson, professor of surgery, said that "the regents were so generous in repairing the damage to the building and restoring the equipment, that we were actually in better shape at the end of the year 1901 than we had been before."  In addition, the damage to the roof of Old Red allowed for the addition of skylights, which had always been wanted for the dissection room. Also in 1901, the school admitted their first woman faculty member, Marie Charlotte Schaefer.

In 1915 the medical branch built the first hospital dedicated to children in Texas.  By 1924 UTMB had established the first department of pediatrics in the state of Texas – which was also one of the first departments of pediatrics in the United States.

UTMB's annual budget of approximately $1.4 billion includes grants, awards, and contracts from federal and private sources totaling more than $150 million, in addition to institutional allocations for research.

Construction on an emergency department began in 1989, and the Sealy & Smith Foundation spent $28 million to have it built.

In 1996, UTMB purchased the adjacent 128-year-old St. Mary's Hospital, the first catholic hospital in Texas. The building was converted into the Rebecca Sealy Psychiatric Hospital.

UTMB became a member of the Houston-based Texas Medical Center in 2010.

Hurricane Ike
Hurricane Ike (2008) caused significant flood damage to nearly every building on campus, including the John Sealy Hospital. However, UTMB has about $1.4 billion to restore, harden and expand its campus. Much of the money was approved by the 81st Texas Legislative session, $450 million comes from FEMA, $130 million from insurance, $200 million from the Sealy and Smith Foundation, and $50 million from the Social Service Block Grant Funds. Reconstruction is actively underway as well as hardening of the campus to protect buildings and resources from future storms. UTMB restored its educational programs within weeks after the Hurricane Ike and the research endeavor came back steadily thereafter. In 2011 the foundation committed $170 million towards the construction of a new Jennie Sealy Hospital on the UTMB campus, an amount that represents the largest single gift ever to a Texas health institution.

Facilities

Hospitals and clinics

 Jennie Sealy Hospital – a 12-story teaching hospital that is a $438 million facility featuring 310 patient rooms, including 60 dedicated ICU beds, a 28-bed day surgery unit and 20 state-of-the-art operating suites.  Completed in 2016.
 John Sealy Hospital – a 12-story teaching hospital housing inpatient units for pediatrics, obstetrics/gynecology, and burns patients.  It is currently undergoing extensive renovation following construction of the new Jennie Sealy Hospital.
 UTMB Health Clinics Building – a seven-story building housing numerous specialty and subspecialty clinics.
 UTMB Pediatrics and Children's Hospital – located within John Sealy Hospital, including 50 inpatient beds, 12 PICU beds, 30 low-acuity newborn and 42 NICU beds. The hospital treats infants, children, teens, and young adults age 0-21.
 R. Waverley Smith Pavilion – formerly home to obstetrics services and the neonatal intensive care unit, the Waverley Smith Pavilion is undergoing significant renovations and has become the primary link between Jennie Sealy Hospital and the adjacent John Sealy Hospital and Clinical Sciences Wing.
 Rebecca Sealy Hospital – formerly housed UTMB's day surgery and inpatient psychiatry services.  Following renovations after Hurricane Ike, Rebecca Sealy is now home to administrative and educational space for the university.
 Shriners Burns Hospital for Children – A 30-bed children's hospital specializing care and treatment of acute burns, patients needing plastic reconstructive or restorative surgery as a result of "healed" burns, and scarring and deformity of the face. It has an Intensive Care Unit with 15 acute beds, a reconstruction and plastic surgery unit with 15 reconstruction beds, three operating rooms, a multi-bed recovery room, and numerous clinics. It is a Verified Burn Center by the American Burn Association.
 Texas Department of Criminal Justice – Hospital Galveston – operated in collaboration with the Texas Department of Criminal Justice, the prison hospital has 172 inpatient beds, a multi-service ambulatory care center, a minor operating room with a recovery room, a telemetry unit of 24 beds, a medical intensive care unit of 24 beds and a 56-bed overnight holding unit.

Schools
UTMB includes four schools:
 John Sealy School of Medicine – The School of Medicine at UTMB has provided medical school or residency training to one in six Texas physicians. Opened in 1891, it has 20 departments and three institutes.
 Graduate School of Biomedical Sciences – Biomedical graduate programs were started in 1952, and a separate graduate school was established in 1969, becoming the Graduate School of Biomedical Sciences in 1972. The GSBS and the UT Telecampus have created a concurrent enrollment program by which graduate students at UTMB can pursue both a PhD and an MBA in preparation for careers in biotechnology and the pharmaceutical industry, among other career opportunities.
 School of Nursing – The UTMB School of Nursing offers programs such as BSN, MSN (Nurse Practitioner, Nurse Educator), PhD (Nursing Education), and DNP (Doctorate of Nursing Practice).
 School of Health Professions – The School of Health Professions has eight degree-granting programs.
 School of Public and Population Health – The UTMB School of Public and Population Health is composed of 5 departments and offers degree programs such as MPH, PhD, and MS. It also provides some training and an MPH degree for trainees in UTMB's Aerospace Medicine Residency Program.

Science complex

From its modest beginnings in the 1890s as the first state medical school in Texas, the University of Texas Medical Branch at Galveston (UTMB) has developed into a large, sophisticated health science complex with numerous schools and institutes, including:
 Graduate School of Biomedical Sciences,
 School of Medicine,
 School of Nursing,
 School of Health Professions,
 Institute for Human Infections and Immunity,
 Institute for the Medical Humanities,
 an affiliated Shriners Burns Hospital,
 Sealy Center for Molecular Medicine,
 Sealy Center for Structural Biology,
 Center for Biodefense and Emerging Infectious Diseases,
 Center for Addiction Research,
 Educational Cancer Center,
 Center for Interdisciplinary Research in Women's Health,
 Institute for Translational Sciences,
 Galveston National Laboratory (GNL),
 Sealy Center for Cancer Cell Biology,
 Sealy Center for Environmental Health and Medicine,
 World Health Organization Collaborating Center for Tropical Diseases,
 Stark Diabetes Center,
 Center for Biomedical Engineering,
 Center for Environmental Toxicology,
 Sealy Center on Aging,
 George P. and Cynthia Woods Mitchell Center for Neurodegenerative Diseases,
 Institute for Drug Discovery,
 Sealy Center for Vaccine Development.
UTMB operates an extensive clinical care enterprise with a wide variety of specialty programs.

Heliports
UTMB has two heliports: the Ewing Hall Heliport  and the Emergency Department Heliport .

Notable alumni and faculty
 Ernst Bertner – first president of the Texas Medical Center
 Greg Bonnen – Neurosurgeon and UTMB assistant professor; Republican member of the Texas House of Representatives.
 Mark Frederick Boyd - Malariologist, first head of the Department of Bacteriology and Preventive Medicine
 Minnie Fisher Cunningham – Suffragist, first president of the League of Women Voters
 Maurice Ewing – Geophysicist
 Hector P. Garcia – Surgeon, civil rights advocate
 Bernard A. Harris, Jr. – Astronaut
 Steven Hotze – Talk Radio Host, Republican Activist
 Christopher W. Lentz – U.S. Air Force Brigadier General
 Henry T. Lynch – cancer researcher
 Ronny Jackson - Physician to the President
 Mike McKinney - 13th Chancellor of The Texas A&M University System and former Texas House Representative.
 Michael Obeng - Plastic Surgeon, Cedars-Sinai Medical Center
 C. J. Peters – Virology and immunology
 Patricia Robertson – Astronaut-candidate
 Sally Abston - Surgeon
 Sean Roden – former NASA flight surgeon
 Robert Shope – Arbovirologist and emerging infectious diseases expert
 Charles Milton Strother –  Neuroradiologist and Emeritus Professor of Radiology at the University of Wisconsin–Madison.
 Luther Leonidas Terry – Surgeon General
 William E. Thornton – Astronaut

See also

 University of Texas System
 Texas Medical Center
 Soule University, the 19th-century parent institution

Footnotes

Bibliography

External links

 Official website

1891 establishments in Texas
Universities and colleges established in 1891
Education in Galveston County, Texas
Healthcare in Galveston, Texas
Education in Galveston, Texas
Hospital networks in the United States
Medical research institutes in Texas
Nursing schools in Texas
United States
Texas
Schools of public health in the United States
Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
University of Texas Medical Branch at Galveston
Institutions in the Texas Medical Center
Medical Branch
Buildings and structures in Galveston, Texas
Trauma centers

University of Texas Medical Branch


සාපේක්ෂ මුහුදු මට්ටම වෙනස් වීම

විද්‍යාත්මක හා දේශගුණික සාධක හේතුවෙන් පෘථිවි පෘෂ්ඨය හා මුහුදු මට්ටම අතර උස හදිසියේම හෝ ක්‍රමක්‍රමයෙන් වෙනස් විය හැක. මෙම සංසිද්ධිය නිසා වෙරළ තීරය නිරතුරුවම වෙනස් වෙමින් පවතී.

විශේෂ අවස්ථා - ගිනිකදු හා භූමි කම්පා

ගිනිකදු ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් නව දුපත් ඇතිවිය හැක. උදාහරණයක් ලෙස අයිස්ලන්තයට අයත් සර්ට්ඩී දුපත (Surtsey) ඇතිවුයේ 1963 නොවැම්බර් හා 1967 ජුනි යන කාලය ඇතුළතය. 800 පමණ වට ප්‍රමාණයකින් යුත් මෙම දුපත මුහුදු රළ, වර්ෂාව හා සුළගෙන් ඛාදනය වෙමින් පැවතුනද එය තව ඔත වර්ෂයක් පමණ පවතී යයි බලාපොරොත්තු වේ. සමහර භුකම්පන බිම් මට්ටම් වල හදිසි වෙනස්කම් ඇති කරයි. මේ හේතුවෙන් ද මුහුදු තීරයේ වෙනස්කම් ඇතිවේ. ව්‍යුහය පාලනය කරන ලද වෙරළ තීර අතරට කැලි‍ෆෝනියාවේ සෙත් ඇන්ඩ්‍රි විභේදන කලාපය සහ භූකම්පන සහිත මධ්‍යධරණී තීරැව (ජිබරෝල්ටාව සිට ග්‍රීඩියට)

පින්තූරය - ඉතාලියේ  Pozzuoli නගරයට 1982 අගෝස්තු  සිට 1984 දෙසැම්බර් කාලාය තුළ කම්පන සියගණනකට මුහුණ දීමට සිදුවිය. මෙම කම්පන වලට පෙර මුහුදු මට්ටම මෙම ඡයාරූපයෙන් පෙන්නුම් කරයි.

පින්තූරය - 1983 ඔක්තෝම්බර් 4 වන විට උපරිම තත්තවයට ළගාවු මම කම්පන නගර මධ්‍යයේ 8000 පමණ හානි කළ අතර මුහුදු පතුළ 2m පමණ ඉහළ එසවිනි. මේ නිසා Pozzuoli බෝක්ක විශාල නැව් ඇතුලත් කිරිමට නොහැකි ලෙස ගැඹුර අඩු වු අතර වරාය නව තොටුපලවල් සහිතව නැවත ගොඩනැංවීමට සිදුවිය. මෙම ඡායාරෑපයෙන් එම නව නැව් තටාංගය පෙන්වයි.

කිදාබැස්ම හා උක්ෂිප්තය

කිදාබැස්ම යනු අභ්‍යන්තර භුගතික ස්වභාවය නිසා පෘථිවි පෘෂ්ඨ මුහුදු මට්ටමට සාපේක්ෂව පහතට ගමන් කිරීමයි. උක්ෂිප්තය දී පෘථිවි පෘෂ්ඨය ඉහළට එසවීමක් සිදුවේ. කිදාබැස්මකට ප්‍රකට නිදසුනක් වන්නේ මැනීඩියයි. එහි කලින් කලට ඇතිවන උදම් හා දියවැල් හේතුවෙන් ජල ගැලීම් ඇතිවේ. මේ සිද්ධියට හේතුවන්නේ පෝ ගංගාවේ රොන්මඩ ඩෙල්ටා ප්‍රදේශයේ සිරවී ඒවා ජලය හා වායු මගින් එහි බලය විශාලනය විමෙනි. මෙම ක්‍රමානුකූල ගිලාබැද්ම නැවැත්වීමට මිනිසා දරන උත්සහයන් ව්‍යර්ථ වී ඇත. ස්වීඩනයේ තුන්වැනි විශාලම විල වන Malaren විල නිර්ග්ලැසියරකරන උක්ෂිප්තයක් සදහා උදාහරණයකි. අතීතයේ එය මුහුදු යාත්‍රා වලට පවා ස්විඩන රට අභ්‍යන්තරයට ගමන් කළ හැකි බොක්ක ව පැවතුන නමුත් එය අවසානයේදි විලක් බවට පත්විය. එහි ඉහළට එසවීම සදහා හේතුවුයේ ග්ලැසියර දියවිමයි. හිම යුගයේ ග්ලැසියර වල ස්කන්ධ නිසා තෙරපීමට ලක්ව තිබු පොළොව එම ග්ලැසියර නැතිවි යාමත් සමග නැවත ඉහළට එසවිනි. අවු. 2000 දක්වා කාලයක් තුළ  හිම දියාමෙන් සමග සිදුවන පොළොවේ එසවීම වර්ෂයකට 7.5 cm පමණ වේ. මෙම හිම දියවී යාමේ ක්‍රියාවලිය සම්පුර්ණ විමත් සමගා එසවෙන වේගයද වර්ෂයකට 2.5 cm දක්වා අඩුවු අතර ක්‍රමක්‍රමයෙන් එම වේගය ඝාතීය ලෙස පහත බසී. වර්තමානයේදී එහි වේගය වර්ෂයකට 1 cm හෝ ඊට අඩු සංඛ්‍යාවක් වේ. පර්යේෂණ මගින් අනාවරණය කර ඇත්තේ මෙම පොළොව ඉහළට එසවීමේ ක්‍රියාවලිය තව අවු. 10,000 පමණ පවතින බවත් එය අවසානයේ සමස්ථ එසවීම 400 m පමණ විය හැකි බවත්ය.

සාපේක්ෂ මුහුදු මට්ටම වෙනස් වීම


Çine, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1910 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 52 km, Geyve ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Çine, Geyve