جمال الدين أبو عمرو عثمان بن عمر بن أبي بكر المالكي بن يونس الدويني الأسنائي المعروف باسم ابن الحاجب (570 هـ - 646 هـ / 1174م - 1249م) هو فقيه مالكي كردي من إسنا، درس العلوم الإسلامية في القاهرة وكان أيضًا مقرئ وأصولي نحوي.

اسمه ونسبه ومولده
هو الشيخ الإمام عثمان بن عمر بن أبي بكر بن يونس أبو عمرو ابن الحاجب  الدُّويني الأصل الإسنائي المولد. ولد سنة سبعين أو إحدى وسبعين وخمسمائة (570 أو 571هـ، الموافق 1174 أو 1175م في إسنا في صعيد مصر وكان أبوه جنديًا كرديًا، حاجبًا للأمير عز الدين موسك الصلاحي -وهو ابن خال السلطان صلاح الدين الأيوبي- قدم به أبوه إلى القاهرة فحفظ القرآن وبدأ الاشتغال بالعلم في صغره.

شيوخه
 الإمام الشاطبي أبو محمد قاسم بن فِيرُّه بن أبي القاسم خلف الرعيني (538 - 590هـ)، تأدب عليه وقرأ عليه القرآن ببعض الروايات وسمع منه التيسير والشاطبية.
 أبو الفضل محمد بن يوسف بن علي الغزنوي الحنفي (522-599هـ). قرأ عليه جميع القراءات.
 أبو الجود غياث بن فارس بن مكي بن عبد الله اللخمي (518-605هـ) قرأ عليه بالسبع.
 أبو القاسم هبة الله بن علي بن مسعود البوصيري (506-598هـ) سمع منه الحديث وأخذه عنه.
 أبو منصور شمس الدين أبو الحسن علي بن إسماعيل بن علي الصنهاجي الأَبياري (557-618هـ) وقد تفقه عليه.
 أحمد بن الخليل بن سعادة بن جعفر بن عيسى البرمكي (583-637هـ).
 أبو حامد محمد بن علي بن محمود كمال الدين بن الصابوني (ت: 680هـ).
 أبو عبد الله محمد بن أحمد بن حامد الأرتاحي (ت:601هـ) سمع منه الحديث وهو آخر من حدث بالشام.
 الحافظ بهاء الدين أبو محمد القاسم بن عساكر (527-600هـ). سمع منه الحديث بدمشق.
 الإمام أبو الحسن الشاذلي (571-656هـ) إمام الطريقة الشاذلية. قرأ عليه كتاب الشفا للقاضي عياض.
 إسماعيل بن ياسين. سمع منه الحديث.
 حماد الحراني. سمع منه الحديث.
 فاطمة بنت سعد الخير. سمع منها الحديث.
 أحمد بن الحسن أبو غالب المعروف بابن البنا. وقد تأدب عليه.
 أبو الحسن بن جبير. أخذ عنه الفقه والأصول.

تلاميذه
 الحافظ زكي الدين أبو محمد عبد العظيم بن عبد القوي ابن عبد الله بن سلامة بن سعد المنذري (توفي 656هـ) وقد روى عنه الحديث.
 الإمام الحافظ شرف الدين عبد المؤمن بن خلف بن أبي الحسين بن شرف الدمياطي (613-705هـ) روى عنه الحديث.
 شرف الدين عبد الله بن محمد بن علي الفهري المعروف بابن التلمساني (توفي 644هـ).
 كمال الدين عبد الرحمن بن عبد الكريم بن خلف الأنصاري الزملكاني (توفي 651هـ) أخذ عنه النحو.
 الملك الناصر داود بن عيسى بن العادل أبي بكر بن أيوب. وكان سلطان دمشق بعد أبيه نحوًا من سنة (توفي 656هـ). وقرأ عليه النحو.
 عبد الرحمن بن إسماعيل بن إبراهيم بن عثمان أبو شامة المقدسي (توفي 665هـ).
 الشيخ جمال الدين محمد بن عبد الله بن مالك الطائي، صاحب الألفية. يقول الخضري في حاشيته على ابن عقيل: «ونقل التبريزي في أواخر شرح الحاجبية أنه -أي ابن مالك- جلس في حلقة ابن الحاجب واستفاد منه» قال الدماميني: «لم أقف عليه لغيره ولا أدري من أين أخذه».
 الإمام الحافظ منصور بن سليم بن منصور الإسكندراني الشافعي (607-637هـ) وقد روى عنه الحديث.
 العلامة زين الدين عبد السلام بن علي بن عمر بن سيد الناس قاضي قضاة المالكية بدمشق (توفي 681هـ).
 الإمام ناصر الدين أحمد بن محمد بن منصور المعروف بابن المنَيِّر (توفي 683هـ) تفقه به وأجازه بالإفتاء. وكان ابن الحاجب معجبًا به أشد الإعجاب لفرط ذكائه وكثرة بحثه.
 الإمام المحقق أحمد بن إدريس بن عبد الرحمن بن عبد الله القرافي، صاحب التآليف البديعة (ت:684هـ).
 الشيخ أبو بكر بن عمر بن علي بن سالم، الإمام العلامة رضي الدين القسنطيني الشافعي النحوي (607-695هـ). أخذ عنه العربية وشرح الكافية التي لشيخه.
 الإمام المحدث زين الدين علي بن محمد بن المنير قاضي القضاة شارح صحيح البخاري (توفي 695هـ).
 موفق الدين محمد بن أبي العلاء بن علي النصيـبي البعلبكي (توفي 695هـ). أخذ عنه القراءات.
 الإمام ناصر الدين أبو علي منصور بن أحمد بن عبد الحق الزواوي (631- 731هـ).
 أبو علي الحسن بن الجلال. روى عنه الحديث.
 أبو الفضل الإربلي الذهبي.
 جمال الدين أبو إسحاق الفاضلي.
 الشيخة أم محمد وجيهة بنت علي بن يحيى بن سلطان السكندرية.

وروى عنه طائفة بالإجازة منهم:
 العماد بن البالسي.
 عبد العزيز بن إبراهيم بن يَنَّة الهواري ولد سنة (617هـ).
 أبو الحسن بن البقال.
 ياقوت الحموي.

صفاته
كان الشيخ فقيهًا فاضلا مفتيًا مناظرًا مبرزًا في عدة علوم مُتبحرًا فيها مع ثقة ودين وورع وتواضع واحتمال دون تكلف، وكان من أذكياء العالم، ضرب به المثل في حِدَّة الذِّهن وحسن التصور وكان رأسًا في علوم كثيرة منها: الأصول والفروع والعربية والتصريف والعروض والتفسير. وكان ابن الحاجب علامة زمانه ورئيس أقرانه استخرج ما كَمُنَ من درر الفهم ومزج نحو الألفاظ بنحو المعاني، وأسس قواعد تلك المباني وتفقه حتى ساد أهل عصره وكان من أنجم الهداية.

وقد استوطن مصر ثم استوطن الشام ودرس بجامعها في الزاوية النورية المالكية ثم رجع إلى مصر مع العز بن عبد السلام فاستوطنها سنة 638هـ وذلك بعد أن أخرجهما والي دمشق لإنكارهما عليه أمورًا قام بها، وتصدر بالمدرسة الفاضلية بالموضع الذي كان يُدرِّس فيه الشاطبي وقصده الطلبة ثم توجه إلى الإسكندرية ليقيم بها فلم تطل مدته هناك، وقد نهل الفضلاء من علمه الزاخر وهو في كل ذلك على حال عدالة وفي منصب جلالة وصنف التصانيف المفيدة وخالف النحاة في مسائل دقيقة، وأورد عليهم إشكالات، وإلزامات مفحمة تعز الإجابة عنها.

وكان الشيخ ذا قدرة عجيبة على الاختصار حتى إنه كان يضن بالفاء أو الواو إذا كانت زائدة يتم المعنى بدونها وقد يختصر الخطبة التي تكون أول التصنيف بل قد يكتفي بالبسملة ويشرع في ذكر ذلك العلم الذي قصده. وله القدرة على إدراج المسائل الكثيرة في الألفاظ القليلة. ومصنفاته فيها حسن صناعة وجودة تصنيف تدل على تمكنه وحذقه وذكائه وقد رزقت القبول وطارت في الآفاق وسارت بها الركبان.

وكان ابن الحاجب وابن مالك طرفي نقيض خالفا العادة؛ لأن ابن مالك مغربي شافعي وابن الحاجب كردي مالكي ومن هنا غلط بعض الشراح للمقدمة فجعله مغربيًا لما سمع بأنه مالكي.

مؤلفاته
 كتاب الجامع بين الأمهات في الفقه: وقد بالغ الشيخ تقي الدين بن دقيق العيد في مدح هذا الكتاب وكان مما قال فيه: «هذا كتاب أتى بعجب العجاب ودعا قصي الإجادة فكان المجاب، وراض عصي المراد فأزال شماسه وانجاب، وأبدى ما حقه أن تصرف أعنة الشكر إليه، وتلقى مقاليد الاستحسان بين يديه، وأن يبالغ في استحسانه وتشكر نفحات خاطره ونفثات لسانه، فإنه تيسرت له البلاغة فتفيأ ظلها الظليل وتفجرت له ينابيع الحكمة فكان خاطره ببطن المسيل وقرب المرمى فخفف الحمل الثقيل وقام بوظيفة الإيجاز فناداه لسان الإنصاف: ما على المحسنين من سبيل». وكان الشيخ كمال الدين الزملكاني يقول: «ليس للشافعية مثل مختصر ابن الحاجب للمالكية وكفى بهذه الشهادة فخرًا». وقد اعتنى العلماء شرقًا وغربًا بشرح هذا الكتاب وتدريسه.
 كافية ذوي الأرب في معرفة كلام العرب: المعروفة بالكافية وهي مقدمة وجيزة في النحو. وكان أبو حيان يقول عنها: هذه نحو الفقهاء! وقد انتشرت انتشارًا فاق الحدود حتى إن مخطوطاتها في كل مكتبة من مكتبات العالم تقريبًا. وقد بلغت شروحها (67) شرحًا وثلاثة مختصرات وخمس منظومات. وقد طبعت طبعات عديدة.
 الشافية: وهي مقدمة وجيزة في التصريف. وقد اعتنى بها العلماء كذلك فبلغ عدد شروحها (26) شرحًا. وقد طبعت طبعات عديدة. وقد ظهرت بركة هذين الكتابين على الطلبة وأقبل العلماء عليهما بالدرس والشرح وتصدرا قائمة الكتب المدرسية في معاهد العلم شرقًا وغربًا.

وقد صرح ابن الحاجب بكون الشافية ملحقةً بالكافية ومتممة لها في علمي التصريف والخط، ومؤخرًا صدرت الكافية والشافية معًا بين دفتي كتاب واحد بتحقيق الدكتور صالح عبد العظيم الشاعر.
 شرح المقدمتين شرحًا مختصرًا. وقد طبع هذا الشرح باستانبول ثم تكرر طبعه.
 منتهى السول والأمل في علمي الأصول والجدل: وهو في أصول الفقه.
 مختصر منتهى السول والأمل: وقد اعتنى العلماء بهذا المختصر فصار كتاب الناس شرقًا وغربًا واشتغل العلماء به. وشرحه كثرة كاثرة من العلماء والفضلاء.
 الأمالي: وهو في غاية الإفادة اشتمل على فوائد عربية غريبة ونكات وقواعد وغير ذلك.
 الإيضاح في شرح المفصل للزمخشري: وقد طبع بتحقيق الدكتور موسى العليلي ببغداد في جزأين.
 نظم الكافية وسماه: الوافية في نظم الكافية.
 شرح الوافية نظم الكافية: طبع بتحقيق الدكتور موسى العليلي بالعراق سنة 1981م.
 شرح المقدمة الجزولية.
 المقصد الجليل في علم الخليل: وهو نظم في العروض على وزن الشاطبية تقع في (171) بيتًا. وشرحها الإمام الإسنوي.
 رسالة في العشر: وهي رسالة صغيرة في استعمال كلمة «عشر» في أول الكلام وآخره.
 القصيدة الموشحة بالأسماء المؤنثة.
 كتاب في علم الكلام. وقد كتب عليه ثلاثة شروح.

قال العلماء عنه
 قال الإمام تقي الدين ابن دقيق العيد: هذا الرجل تيسرت له البلاغة فتفيأ ظلها الظليل وتفجرت ينابيع الحكمة فكان خاطره ببطن المسيل، وقرب المرمى فخفف الحمل الثقيل.
 قال القاضي ابن خلكان: كان من أحسن خلق الله ذهنًا وجاءني مرارًا بسبب أداء شهادات وسألته عن مواضع في العربية مشكلة فأجاب عنها أبلغ إجابة بسكون كثير وتثبت تام، وذكره العلامة ابن أبي شامة فقال: كان من أذكى الأمة قريحة، ركنًا من أركان الدين في العلم والعمل بارعًا في العلوم الأصولية وتحقيق علم العربية متقنًا لمذهب مالك وكان ثقة حجة متواضعًا عفيفًا كثير الحياء منصفًا محبًا للعلم وأهله ناشرًا له صبورًا على البلوى محتملا للأذى.

وفاته
توفي الشيخ في السادس والعشرين من شوال سنة ست وأربعين وستمائة (26 شوال 646 هـ) الموافق 18 من فبراير سنة 1249م بالإسكندرية ضحوة النهار ودفن من يومه بباب البحر بمقبرة الشيخ الصالح بن أبي شامة وموضع ضريحه الآن في الطابق السفلي من مسجد أبي العباس المرسي.

ولما مات رثاه الفقيه أبو العباس ناصر الدين أحمد بن المنير وكتبت على قبره هذه الأبيات:

روابط خارجية

مصادر

مراجع
 المنهل الصافي (7/ 421- 424).
 الطالع السعيد للإدفوي ص (352- 357).
 البداية والنهاية (17/ 300- 302).
 الديباج المذهب ص (289-291).
 البلغة في تاريخ أئمة اللغة للفيروزآبادي ص (140).
 غاية النهاية لابن الجزري (1/ 508، 509).
 بغية الوعاة للسيوطي (2/ 134، 135).
 حسن المحاضرة للسيوطي (1/ 456).
 شذرات الذهب (5/ 234).
 شجرة النور الزكية (1/ 167، 168).
 الفتح المبين في طبقات الأصوليين (2/ 65، 66).
 الذيل على الروضتين ص (182).
 وفيات الأعيان (3/ 248).
 نهاية الأرب (29/ 330).
 سير أعلام النبلاء (23/ 264- 266).
 معرفة القراء الكبار (2/ 516).

انظر أيضا

أشاعرة
أصوليون
أعلام المذهب المالكي
أكراد في القرن 13
حقوقيون في القرن 13
دارسون أكراد
علماء دين سنة
علماء دين مسلمون سنة
كتاب القرن 13
لغويون
لغويون في القرن 13
مسلمون باحثون في الإسلام في القرن 13
مسلمون في القرن 13
مصريون أكراد
مواليد 1174
مواليد 1175
مواليد 570 هـ
نحاة المدرسة المصرية الشامية
نحاة في القرن 6 هـ
نحاة في القرن 7 هـ
وفيات 1249
وفيات 646 هـ

ابن الحاجب


The Second Happy Time (; officially  Operation Paukenschlag ("Operation Drumbeat"), and also known among German submarine commanders as the "American Shooting Season") was a phase in the Battle of the Atlantic during which Axis submarines attacked merchant shipping and Allied naval vessels along the east coast of North America. The First Happy Time was in 1940–1941 in the North Atlantic and North Sea. Adolf Hitler and Benito Mussolini declared war on the United States on 11 December 1941, and as a result their navies could begin the Second Happy Time.

The Second Happy Time lasted from January 1942 to about August of that year and involved several German naval operations, including Operation Neuland. German submariners named it the "Happy Time" or the "Golden Time," as defense measures were weak and disorganized, and the U-boats were able to inflict massive damage with little risk. During this period, Axis submarines sank 609 ships totaling 3.1 million tons. This led to the loss of thousands of lives, mainly those of merchant mariners, against a loss of only 22 U-boats. Although fewer than the losses during the 1917 campaign of the First World War, those of this period equaled roughly one quarter of all ships sunk by U-boats during the entire Second World War.

Historian Michael Gannon called it "America's Second Pearl Harbor" and placed the blame for the nation's failure to respond quickly to the attacks on the inaction of Admiral Ernest J. King, commander-in-chief of the United States Navy (USN). Because King also refused British offers to provide the US navy with their own ships, the belated institution of a convoy system was in large part due to a severe shortage of suitable escort vessels, without which convoys were seen as actually more vulnerable than lone ships.

Background

German intentions
Upon Germany's declaration of war on the United States on 11 December 1941 just after the attack on Pearl Harbor, the US was, on paper at least, in a fortunate position. Where the other combatants on the Allied side had already lost thousands of trained sailors and airmen, and were experiencing shortages of ships and aircraft, the US was at full strength (save for its recent losses at Pearl Harbor). The US had the opportunity to learn about modern naval warfare by observing the conflicts in the North Sea and the Mediterranean, and through a close relationship with the United Kingdom. The USN had already gained significant experience in countering U-boats in the Atlantic, particularly from April 1941 when President Franklin D. Roosevelt extended the "Pan-American Security Zone" east almost as far as Iceland. The United States had massive manufacturing capacity and a favorable geographical position from a defensive point of view: the port of New York, for example, was 3,000 miles to the west of the U-boat bases in Brittany.

U-boat commander Vizeadmiral Karl Dönitz saw the entry of the US into the war as a golden opportunity to strike heavy blows in the tonnage war and Hitler ordered an assault on America on 12 December 1941. The standard Type VII submarine had insufficient range to patrol off the coast of North America (although, in due time, Type VII submarines were successfully able to patrol off the eastern seaboard of North America, due to refueling, rearming, and resupply logistical support by Type XIV submarine tender); the only suitable weapons he had on hand were the larger Type IX. These were less maneuverable and slower to submerge, making them much more vulnerable than the Type VIIs. They were also fewer in number.

American deficiencies

The American response in early 1942 was hampered by poor organization and doctrine, and a lack of anti-submarine warfare (ASW) aircraft, ships, and personnel.

The USN entered the war without the equivalent of the British Black Swan-class sloop or the  despite previous involvement in the Atlantic (see .) The massive new naval construction program prioritized other types of ships. Fleet destroyers did not have the qualities for ASW; the ideal ASW escort had relatively low speed; carried a large number of depth charges; was highly maneuverable; and had long endurance. The 50 World War I-era destroyers transferred to Britain in the 1941 Destroyers for Bases Agreement would have been poor ASW escorts, even had they been retained, due to poor maneuverability.

The USN had some destroyers available on the east coast at the time of the first attacks. It had previously recalled at least 25 Atlantic Convoy Escort Command Destroyers, including seven at anchor in New York Harbor. It initially refused to use them as escorts even as losses mounted. When the first destroyers were finally released, their employment was hampered by poor doctrine. They were assigned to offensive patrols rather than escorting convoys due to public and political pressure. As late as March, USN escort doctrine was aggressive with an emphasis on destroying attackers, rather than stopping losses. The option of pressing small civilian ships into service as rudimentary convoy escorts in early 1942 was not exercised.

Even if escorts had been available, the USN was unprepared to perform "Naval Control of Shipping" (NCS), the control and tracking of shipping (in convoy or sailing independently), although it had already received the reference material from Canada. Without escorts, the US could not take advantage of the existing Allied NCS. For shipping in the western Atlantic north of the equator, NCS was handled by the Royal Canadian Navy (RCN) since the start of the war; the RCN only passed the responsibility to the USN in July 1942.

Operationally, the USN's ASW effort was fragmented. In theory, Admiral King was responsible for coordinating all ASW activities, including the development of doctrine. In practice, King's many other responsibilities prevented him from doing an adequate job. Therefore, the three Atlantic operational commands – the Atlantic Fleet, the Eastern Sea Frontier, and the Gulf Sea Frontier – were left to develop their own ASW tactics individually. The issue was not resolved until May 1943 with the formation of the United States Tenth Fleet.

British experience in the first two years of World War II, which included the massive losses incurred to their shipping during the First Happy Time confirmed that ships sailing in convoy – with or without escort – were far safer than ships sailing alone. The British recommended that merchant ships should avoid obvious standard routings wherever possible; navigational markers, lighthouses, and other aids to the enemy should be removed, and a strict coastal blackout be enforced. In addition, any available air and sea forces should perform daylight patrols to restrict the U-boats' flexibility. For several months, none of the recommendations were followed. Coastal shipping continued to sail along marked routes and burn normal navigation lights. Boardwalk communities ashore were only 'requested' to 'consider' turning their illuminations off on 18 December 1941, but not in the cities; they did not want to offend the tourism, recreation and business sectors.

The primary target area was the Eastern Sea Frontier, commanded by Rear-Admiral Adolphus Andrews and covering the area from Maine to North Carolina. Andrews had practically no modern forces to work with: on the water he commanded seven Coast Guard cutters, four converted yachts, three 1919-vintage patrol boats, two gunboats dating back to 1905, and four wooden submarine chasers. About 100 aircraft were available, but these were short-range models only suitable for training. As a consequence of the traditionally antagonistic relationship between the USN and the Army Air Forces, all larger aircraft remained under USAAF control, and in any case the USAAF was neither trained nor equipped for ASW.

Campaign

Opening moves
Immediately after war was declared on the United States, Dönitz began to implement Operation Paukenschlag (often translated as "drumbeat" or "drumroll", and literally as "timpani beat"). Only six of the twenty operational Type IX boats were available, and one of those six encountered mechanical trouble. This left just five long-range submarines for the opening moves of the campaign.

Loaded with the maximum possible amounts of fuel, food and ammunition, the first of the five Type IXs left Lorient in France on 18 December 1941, the others following over the next few days. Each carried sealed orders to be opened after passing 20°W, and directing them to different parts of the North American coast. No charts or sailing directions were available: Kapitänleutnant Reinhard Hardegen of , for example, was provided with two tourist guides to New York, one of which contained a fold-out map of the harbor.

Each U-boat made routine signals on exiting the Bay of Biscay, which were picked up by the British Y service and plotted in Rodger Winn's London Submarine Tracking Room, which were then able to follow the progress of the Type IXs across the Atlantic, and cable an early warning to the RCN. Working on the slimmest of evidence, Winn correctly deduced the target area and passed a detailed warning to Admiral King, of a "heavy concentration of U-boats off the North American seaboard", including the five boats already on station and further groups that were in transit, 21 U-boats in all. Rear-Admiral Edwin T. Layton of the US Combined Operations and Intelligence Center then informed the responsible area commanders, but little or nothing else was done.

On 12 January 1942, Admiral Andrews was warned that "three or four U-boats" were about to commence operations against coastal shipping (in fact, there were indeed three), but he refused to institute a convoy system on the grounds that this would only provide the U-boats with more targets.

When  sank the 9,500-ton Norwegian tanker Norness within sight of Long Island in the early hours of 14 January, no warships were dispatched to investigate, allowing the U-123 to sink the 6,700-ton British tanker Coimbra off Sandy Hook on the following night before proceeding south towards New Jersey. By this time there were 13 destroyers idle in New York Harbor, yet none were employed to deal with the immediate threat, and over the following nights U-123 was presented with a succession of easy targets, most of them burning navigation lamps. At times, U-123 was operating in coastal waters that were so shallow that they barely allowed it to conceal itself, let alone evade a depth charge attack.

Operation Drumbeat
The first attack wave, Operation Drumbeat, consisted of five Type IX boats. Their first victory upon arriving in the coastal region of North America was the Canadian freighter Cyclops, sunk on 12 January off Nova Scotia. According to Robert Fisher, 26 more ships were sunk in the following nine days. The boats cruised along the coast, safely submerged through the day, and surfacing at night to pick off merchant vessels outlined against the lights of the cities.

 Reinhard Hardegen in  sank seven ships totalling 46,744 tons before he ran out of torpedoes and returned to base;
 Ernst Kals in  sank six ships of 36,988 tons;
 Robert-Richard Zapp in  sank five ships of 33,456 tons;
 Heinrich Bleichrodt in  sank four ships of 27,651 tons; and
 Ulrich Folkers on his first patrol in  sank one 6,666-ton vessel, the West Ivis (he was criticized by Dönitz for his poor performance, although he would later win the Knight's Cross of the Iron Cross).

When the first wave of U-boats returned to port through the early part of February, Dönitz wrote that each commander "had such an abundance of opportunities for attack that he could not by any means utilize them all: there were times when there were up to ten ships in sight, sailing with all lights burning on peacetime courses."

The RCN immediately organized coastal convoys when Drumbeat began despite the difficulty in finding escorts. 37 ships were lost in January and February, and only 11 in March and April. The RCN noted that by March and April the U-boats preferred hunting in US waters.

U-boats in the Caribbean and the Gulf of Mexico

Meanwhile, the second wave of Type IX boats had arrived in North American waters, and the third wave (Operation Neuland) had reached its patrol area off the oil ports of the Caribbean. With such easy pickings available and all Type IX boats already committed, Dönitz began sending shorter-range Type VIIs to the US East Coast as well. This required extraordinary measures: cramming every conceivable space with provisions, some even filling the fresh water tanks with diesel oil, and crossing the Atlantic at very low speed on a single engine to conserve fuel.

In the United States there was still no concerted response to the attacks. Overall responsibility rested with Admiral King, but he was preoccupied with the Japanese onslaught in the Pacific. Admiral Andrews' North Atlantic Coastal Frontier was expanded to take in South Carolina and renamed the Eastern Sea Frontier (ESF), but most of the ships and aircraft needed remained under the command of Admiral Royal E. Ingersoll, Commander-in-Chief, Atlantic Fleet, who was often at sea and unavailable to make decisions. Rodger Winn's detailed weekly U-boat situation reports from the Submarine Tracking Room in London were available but ignored. By April, Allied forces along the US east coast included 80 small patrol ships in the USN Eastern Sea Frontier, 160 US aircraft, 24 RN ASW trawlers, and one British Coastal Command squadron. By British and Canadian standards these were enough to begin convoying, but no comprehensive convoy system was implemented that month. Instead, on 1 April the US implemented a partial convoy system where convoys moved along the coast in short hops, moving during daytime and stopping in protected anchorages during nights; these were slow and ineffective.

Coastal forces were reinforced from the Mid-Ocean Escort Force (MOEF). Redeployments began before March. The US contribution to the MOEF fell to part of a single group. Five RCN corvettes were withdrawn to escort the new Boston-Halifax convoys, the first convoys along the American seaboard. In April, a Royal Navy (RN) group redeployed to the Caribbean to defend tankers. The RCN attempted to reinforce the MOEF by using training ships in supporting roles.

Allied tanker losses were alarming. Losses along the North American coast and in the Caribbean accounted for most of the 73 American tankers lost in the first half of 1942, and 22 British tankers lost in March; three out of the four largest Canadian tankers were also lost from February to May. In March, British Prime Minister Winston Churchill urged the USN to organize coastal convoys, to little effect. The next month, British tankers from the Caribbean avoided the US coast and sailed east to Freetown in Africa, while between 16 and 29 April the US ordered US and Caribbean coastal waters closed to commercial tanker movement. On 26 April, the US agreed to allow Britain to redeploy a MOEF group to establish Caribbean convoys, but the US refused to start its own Caribbean convoys or to provide escorts.

Eastern Canada was dependent on imported oil from the Gulf of Mexico and the Caribbean. The crisis led to nation-wide gasoline rationing on 1 April, and the potential consequences of the US-ordered halt to tanker movements were severe. On 28 April, the RCN started ad hoc convoys to bring Canadian, and Canadian-charted, tankers trapped in the US and the Caribbean back to Halifax. On 1 May, the Government of Canada insisted that Canadian tankers be escorted, leading the RCN to organize formal convoys to the Caribbean through US coastal waters. The RCN had only enough escorts to run convoys from Halifax to Trinidad (coded as TH); the loss of supply from other regional suppliers had to be accepted. In July, Trinidad was replaced by Aruba to accommodate British tanker movement. From May to August, fourteen convoys – including 76 tankers and 4 million barrels of oil – were run without a single ship lost. The convoys were discontinued in August with the advent of the US's comprehensive convoying system.

Canada also implemented convoys between Nova Scotia and Quebec City in May.

The search for Allied tankers and the support of , a Type XIV, pushed the U-boat offensive into the Gulf of Mexico. On 21 April, U-459 was 600 miles north-west of Bermuda; it refuelled fourteen U-boats through 6 May, including Type VIIs, headed for the Gulf and the Caribbean. In May, they sank 115 ships (of which 101 were steaming independently), about half being in the Gulf, with half of that tonnage being tankers. In June, they sank 122 ships, of which 108 were sailing independently. The Gulf Sea Frontier, formed in early February, had barely any resources and was ineffective.

US convoys arrive
The first organized US coastal convoy sailed on 14 May 1942 from Hampton Roads for Key West; convoys eventually extended to Halifax. The US sought another  15 to 20 corvettes from Britain. By this time, two British escort groups were already in the Caribbean and the MOEF was under strain. Nonetheless, Britain and Canada responded to US requests by reducing the size of the remaining MOEF groups. The MOEF and the RCN had no further slack. The RCN struggled to meet its commitments even with 90% of its escort fleet being operational, as opposed to being used for training or being refitted; the negative effects of this over-extension would be felt well into 1943.  By comparison the RN escort fleet was merely two-thirds operational. The weakening of MOEF contributed to difficulties in the mid-Atlantic in August.

The US convoy system effectively brought the crisis to an end. By early-July most U-boats only operated along the perimeter of the Caribbean. German attention returned to the mid-Atlantic.

Propaganda
Popular alarm at the sinkings was dealt with by a combination of secrecy and misleading propaganda. The US Navy confidently announced that many of the U-boats would "never enjoy the return portion of their voyage" but that unfortunately, details of the sunken U-boats could not be made public lest the information aid the enemy. All citizens who had witnessed the sinking of a U-boat were asked to help keep the secrets safe.

Losses

Allies
 12 January – Canadian steamship Cyclops sunk by  (87 of 182 crew, gunners, and passengers were lost)
 14 January – Panamanian tanker Norness sunk by  at
 18 January – US tanker Allan Jackson sunk by  at  (23 of 35 crewmen perished)
 18 January – US tanker Malay damaged by U-123 at  (5 crewmen perished)
 19 January – US steamship City of Atlanta sunk by  at  (43 of 46 crewmen perished)
 19 January – Canadian steamship Lady Hawkins sunk by U-66 at  (251 of 322 crew, gunners, and passengers were lost)
 22 January – US freighter Norvana sunk by U-123 south of Cape Hatteras (no survivors)
 23 January – US collier Venore sunk by U-66 at  (17 of 41 crewmen perished)
 25 January – US tanker Olney damaged by  at
 26 January – US freighter West Ivis sunk by U-125 (all 45 crewmen perished)
 27 January – US tanker Francis E. Powell sunk by U-130 at  (4 of 32 crewmen perished)
 27 January – US tanker Halo damaged by U-130 at
 30 January – US tanker Rochester sunk by  at  (3 of 32 crewmen perished)
 31 January – US San Arcadio sunk by  at
 31 January – US Tacoma Star sunk by U-109 at
 2 February – US tanker W.L. Steed sunk by  at  (34 of 38 crewmen perished)
 3 February – Panamanian freighter San Gil sunk by U-103 at  (2 of 40 crewmen perished)
 4 February – US tanker India Arrow sunk by U-103 at  (26 of 38 crewmen perished)
 5 February – US tanker China Arrow sunk by U-103 at
 6 February – US freighter Major Wheeler sunk by U-107 (all 35 crewmen perished)
 8 February – British freighter Ocean Venture sunk by U-108 at  (31 of 45 crew, and gunners were lost)
 10 February – Canadian tanker Victolite sunk by  at  (all 47 crew and gunners were lost)
 15 February – Brazilian steamship Buarque sunk by U-432 at
 18 February – Brazilian tanker Olinda sunk by U-432 at
 19 February – US tanker Pan Massachusetts sunk by  at  (20 of 38 crewmen perished)
 20 February – US freighter Azalea City sunk by U-432 at  (All 38 crewmen perished)
 21 February – US tanker Republic sunk by  at  (5 of 29 crewmen perished)
 22 February – US tanker Cities Service Empire sunk by U-128 at  (14 of 50 crewmen perished)
 22 February – US tanker W.D. Anderson sunk by U-504 at  (35 of 36 crewmen perished)
 26 February – US bulk carrier Marore sunk by U-432 at
 26 February – US tanker R.P. Resor sunk by U-578 at  (47 of 49 crewmen perished)
 28 February – US destroyer  sunk by U-578 at
 7 March – US freighter Barbara sunk by U-126 at
 7 March – US freighter Cardonia sunk by U-126 at
 7 March – Brazilian steamship Arabutan sunk by  at
 9 March – Brazilian steamship Cayru sunk by  at
 10 March – US tanker Gulftrade sunk by U-588 at
 11 March – US freighter Texan sunk by U-126 at
 11 March – US freighter Caribsea sunk by U-158 at
 12 March – US tanker John D. Gill sunk by U-158 at  (4 crewmen perished)
 12 March – US freighter Olga sunk by U-126 at
 12 March – US freighter Colabee damaged by U-126 at
 13 March – US schooner Albert F. Paul sunk by U-332 at  (no survivors)
 13 March – Chilean freighter Tolten sunk by  at  (15 of 16 crewmen perished)
 14 March – US collier Lemuel Burrows sunk by U-404 at
 15 March – US tanker Ario sunk by U-158 at  (7 of 36 crewmen perished)
 15 March – US tanker Olean sunk by U-158 at
 16 March – US tanker Australia sunk by U-332 at
 16 March – British tanker San Demetrio sunk by U-404 at  (19 of 51 crew, and gunners were lost)
 17 March – US tanker Acme damaged by  at
 17 March – Greek freighter Kassandra Louloudi sunk by U-124 four mile off Diamond Shoals gas buoy
 17 March – Honduran freighter Ceiba sunk by U-124 at
 18 March – US tanker  sunk by U-124 at
 18 March – US tanker Papoose sunk by U-124 at
 18 March – US tanker W.E. Hutton sunk by U-332 at  (13 of 36 crewmen perished)
 19 March – US freighter Liberator sunk by U-332 at  (5 crewmen perished)
 20 March – US tanker Oakmar sunk by U-71 at  (6 of 36 crewmen perished)
 21 March – US tanker Esso Nashville sunk by U-124 at
 21 March – US tanker Atlantic Sun damaged by U-124
 22 March – US tanker Naeco sunk by U-124 at  (24 of 39 crewmen perished)
 25 March – Dutch tanker Ocana sunk by  at
 26 March – US Q-ship  sunk by U-123 at  (All 139 crewmen perished)
 26 March – US tanker Dixie Arrow sunk by U-71 at  (11 of 33 crewmen perished)
 26 March – Panamanian tanker Equipoise sunk by U-160 at
 29 March – US steamship City of New York sunk by U-160 at  (24 of 157 crewmen perished)
 31 March – US tug Menominee and barges Allegheny and Barnegat sunk by  at
 31 March – US tanker Tiger sunk by U-754 (1 of 43 crewmen perishes)
 3 April – US freighter Otho sunk by U-754 at  (31 of 53 crewmen perished)
 4 April – US tanker Byron D. Benson sunk by U-552 at  (9 of 37 crewmen perished)
 6 April – US tanker Bidwell damaged by U-160  (1 of 33 crewmen perishes)
 7 April – Norwegian freighter Lancing sunk by U-552 off Cape Hatteras
 7 April – British tanker British Splendour sunk by U-552 off Cape Hatteras (12 of 53 crew and gunners were lost)
 8 April – US tanker Oklahoma damaged by U-123 at  (19 of 37 crewmen perished)
 8 April – US tanker Esso Baton Rouge damaged by U-123 at  (3 of 39 crewmen perished)
 9 April – US freighter Esparta sunk by U-123  (1 of 40 crewmen perishes)
 9 April – US freighter Malchace sunk by U-160 at  (1 of 29 crewmen perished)
 9 April – US tanker Atlas sunk by U-552 at  (2 of 34 crewmen perished)
 9 April – tanker Tamaulipas sunk by U-552 at  (2 of 37 crewmen perished)
 10 April – US tanker Gulfamerica sunk by U-123 at  (19 of 48 crewmen perished)
 11 April – US tanker Harry F. Sinclair Jr. damaged by U-203 at  (10 of 36 crewmen perished)
 11 April – British steamship Ulysses sunk by U-160 at  (all 290 crew, gunners, and passengers rescued)
 12 April – Panamanian tanker Stanvac Melbourne sunk by U-203 at
 12 April – US freighter Leslie sunk by U-123 at  (3 of 32 crewmen perished)
 14 April – British freighter Empire Thrush sunk by U-203 at  (all 55 crew and gunners rescued)
 14 April – US freighter Margaret sunk by  at  (All 29 crewmen perished)
 15 April – US freighter Robin Hood sunk by U-575 at  (14 of 38 crewmen perished)
 16 April – US freighter Alcoa Guide sunk by U-123 at  (6 of 34 crewmen perished)
 17 April – Argentine tanker Victoria damaged by  at
 18 April – US tanker Axtell J. Byles damaged by U-136 at
 19 April – US freighter Steel Maker sunk by U-136 at  (1 of 45 crewmen perished)
 20 April – US freighter West Imboden sunk by U-752 at
 21 April – US freighter Pipestone County sunk by U-576 at
 21 April – US freighter San Jacinto sunk by U-201 at  (14 of 183 crewmen perished)
 29 April – US tanker Mobiloil sunk by U-108 at
 29 April – US tanker Federal sunk by  at  (5 of 33 crewmen perished)
 2 May – US armed yacht  sunk by  off North Carolina (66 of 68 crewmen perished)
 4 May – US tanker Norlindo sunk by U-507 at  (5 of 28 crewmen perished)
 4 May – US tanker  sunk by U-507 at  (30 of 34 crewmen perished)
 4 May – US tanker Joseph M. Cudahy sunk by U-507 at  (27 of 37 crewmen perished)
 4 May – US freighter Delisle damaged by  at  (2 of 36 crewmen perished)
 5 May – US freighter Afoundria sunk by U-108 at
 5 May – US tanker Java Arrow damaged by  at  (2 of 47 crewmen perished)
 6 May – US tanker Halsey sunk by U-333 at  (5 of 28 crewmen perished)
 6 May – US freighter Alcoa Puritan sunk by U-507 at
 8 May – US freighter Ohioan sunk by U-564 at  (15 of 37 crewmen perished)
 10 May – US tanker Aurora damaged by U-506 at  (1 of 50 crewmen perished)
 12 May – US tanker Virginia sunk by U-507 at  (27 of 41 crewmen perished)
 13 May – US tanker Gulfprince damaged by U-507 at
 13 May – US tanker Gulfpenn sunk by U-506 at  (13 of 38 crewmen perished)
 13 May – US freighter David McKelvy sunk by U-506 at  (17 of 36 crewmen perished)
 15 May – US freighter Nicarao sunk by U-751 at  (8 of 39 crewmen perished)
 16 May – US tanker Sun damaged by U-506 at
 16 May – US tanker William C. McTarnahan damaged by U-506 at  (18 of 38 crewmen perished)
 16 May – US tanker Gulfoil sunk by U-506 at  (21 of 40 crewmen perished)
 19 May – US freighter Heredia sunk by U-506 at  (36 of 62 crewmen perished)
 19 May – US freighter Ogontz sunk by U-103 at  (19 of 41 crewmen perished)
 20 May – US tanker Halo sunk by U-506 at  (21 of 42 crewmen perished)
 20 May – US freighter George Calvert sunk by U-752 at  (3 of 61 crewmen perished)
 21 May – US freighter Plow City sunk by U-588 at  (1 of 30 crewmen perished)
 26 May – US tanker Carrabulle sunk by U-106 at  (22 of 40 crewmen perished)
 26 May – US freighter Atenas damaged by U-106 at
 30 May – US freighter Alcoa Shipper sunk by  at  (7 of 32 crewmen perished)
 1 June – US freighter West Notus sunk by U-404 at  (4 of 40 crewmen perished)
 1 June – US freighter Hampton Roads sunk by U-106 at  (5 of 28 crewmen perished)
 3 June – US freighter M.F. Elliott sunk by  off the Florida Keys (13 of 45 crewmen perished)
 10 June – US tanker Hagan sunk by U-157 at  (6 of 44 crewmen perished)
 12 June – US tanker Cities Service Toledo sunk by U-158 at  (15 of 45 crewmen perished)

Germany
 : sunk on 14 April by the destroyer  in position  off Cape Hatteras, the first sinking in US waters
 : sunk on 9 May by the cutter USCGC Icarus in position  off Cape Hatteras
 : sunk on 13 June by the cutter USCGC Thetis in position  off Havana, Cuba
 : sunk on 30 June by a Mariner aircraft (USN VP-74) in position  west of Bermuda
 : sunk on 3 July by the Armed ASW Trawler HMS Le Tiger in position  by depth charges
 : sunk on 7 July by a Lockheed Hudson aircraft in position  off Cape Hatteras
 : sunk on 13 July by the destroyer  in position  off Colón, Panama
 : sunk on 15 July by two Vought OS2U Kingfisher aircraft and ramming by the US motor vessel Unicoi in position  off Cape Hatteras
 : sunk on 30 July by the US Navy patrol craft, PC 566, in position  in the Gulf of Mexico, the only U-boat sunk in the Gulf of Mexico during World War II
 : sunk on 27 August 1942 by a PBY-5A Catalina from VP-92 and  in position .
 : sunk on 27 September 1942 by a Vickers Wellington of 311/Q Squadron, RAF (with a Czech aircrew)
 : sunk on 5 November 1942 by aircraft of No. 120 Squadron RAF.
 : sunk 17 November 1942 by Fairey Albacores of 817 Naval Air Squadron from the aircraft carrier .l
 : lost at sea 28 January 1943
 : active in the east coast operations, rammed and sunk on 17 February 1943 by
 : active in the east coast operations, sunk 2 August 1943, by aircraft attack by No. 461 Squadron RAAF flown by Flight Lieutenant A. F. Clarke.

Notes

Bibliography
 Bauer, E. The History of the Second World War.

 Blair, Clay Hitler's U-Boat War: The Hunters 1939–1942 Random House (1996)

 Ellis, John. The World War II Databook: The Essential Facts and Figures for All the Combatants. London: Aurum Press, 1993. .
 Fairbank White, David. Bitter Ocean: The dramatic story of the Battle of the Atlantic 1939–1945, 2006, Headline Publishing Group, .

 Gannon, Michael. Operation Drumbeat: The Dramatic True Story of Germany's First U-Boat Attacks Along the American Coast in World War II. New York: Harper & Row, 1990. .

 Morison, Samuel Eliot. A History of U.S. Naval Operations in World War II Vol. I: The Battle of the Atlantic, September 1939 – May 1943. Boston: Little, Brown, 1947.

 Tennant, Alan J. British and Commonwealth Merchant Ship Losses to Axis Submarines 1939–1945 Sutton (2001)
 U-Boat War. (2001). BFS Video. . .

External links

 No 53 Squadron, Royal Air Force, list of bases
 More information about RN Armed Trawlers and the Royal Naval Patrol Service in WW2

Battle of the Atlantic
Naval battles of World War II involving Germany
Naval battles of World War II involving the United States
Naval battles of World War II involving Canada

Second Happy Time


Jana Kudrjavceva (Moskva, 30. rujna 1997.) umirovljena je ruska ritmička gimnastičarka i jedna od najboljih ritmičkih gimnastičarki svih vremena. Zbog svoje vještine nazivali su je i Anđeo sa željeznim krilima, Snježna kraljica i Kristalni kipić. U svojoj kratkoj karijeri osvojila je 13 naslova svjetske prvakinje, 9 europskih naslova, 4 zlatna odličja na Europskim igrama 2015. i srebrno odličje s Olimpijskih igara 2016. u Rio de Janeiru. Bila je trostruka juniorska i dvostruka seniorska državna prvakinja Rusije.

Na Svjetskom prvenstvu u Kijevu 2013. postala je najmlađa osvajačica svjetskoga zlata u povijesti ritmičke gimnastike, i to ne jednog zlata, već njih tri. Sljedeće godine, ponovno je ušla u povijest postavši najmlađa ritmička gimnastičarka koja je obranila naslov svjetske prvakinje. Ne samo da je obranila svjetski naslov u sve tri discipline, već je i osvojila još dva zlatna odličja okitivši se s ukupno 5 zlatnih odličja na jednom prvenstvu. Na Svjetskom prvenstvu 2015. godine u njemačkom Stuttgartu postala je najmlađom gimnastičarkom koja je u tri godine zaredom triput osvajala naslov svjetske prvakinje, i to u tri različite discipline.

Nakon problema s brojnim ozljedama koljena i operacije noge, u siječnju 2017. godine objavila je prekid profesionalne športske karijere. Inače, Kudrjavceva je jedina ritmička gimnastičarka u povijesti toga športa koja nikada nije osvojila manje od 3. mjesta u bilo kojem seniorskom natjecanju, od svjetskog kupa i prvenstva do Olimpijskih igara.

Izvori

Vanjske poveznice
 Jana Kudrjavceva  na stranicama Međunarodnog gimnastičkog saveza
 Športski profil  na stranicama Ruskog gimnastičkog saveza

Ruski gimnastičari

Jana Kudrjavceva


قناة إيه آر تي سينما هي إحدى قنوات شبكة إيه آر تي تخصصت في عرض الأفلام العربية الحديثة عرضا متواصلا.

شبكة راديو وتلفزيون العرب
قنوات سعودية

قناة سينما (إيه آر تي)


හත්වන බුවනෙකබාහු කෝට්ටේ රජු වූ සත්වන විජයබාහු රජුගේ හා ඔහුගෙ අග බිසවගේ වැඩිමහල් දරුවා විය.  1468දී උපන් ඔහුගේ  සොහොයුරන් වූයේ මායාදුන්නේ හා රයිගම බණ්ඩාර ය. ඔහුගේ පියගේ දෙවන විවාහයේ නව බිසව, දේව රාජසිංහ නම් වෙනත් අයෙකුගෙ පුතෙකු ද රැගෙන ආ අතර රජු ඔහුට තමාගෙන් පසු රජකම ලබා දීමට අදහස් කළ බැවින්  බුවනෙකබාහු හා ඔහුගේ සොයුරන් දෙදෙනා රාජධානිය අත්හැර පලා යාමට පෙළඹුනු අතර ඔවුන් නැවත පැමිණියේ උඩරට රාජධානියෙන් ලැබුණු හමුදාවක් ද සමගිනි.

කෝට්ටේ රජු ලෙස රාජ්‍ය කාලය

මායාදුන්නේ රජු විසින් උඩරට රජු වූ ජයවීර රජුගේ හමුදා මගින් කෝට්ටේ රජ කළ තම පියාට එරෙහිව සාර්ථකව සටන් මෙහෙයවන ලද අතර ඉන් පසු සත්වන විජයබාහු රජුගේ නීත්‍යනුකූල පුතුන් තිදෙනා විසින් එම රජ්‍යය කොටස් තුනකට බෙදා ගන්නා ලදී. බුවනෙකබාහු කුමරු හත්වන බුවනෙකබාහු නමින් කෝට්ටේ රජු ලෙස ද, මායාදුන්නේ සීතාවක රජු ලෙස ද, පරරාජසිංහ හා මහා රයිගම් බණ්ඩාර ලෙස හඳුන්වනු ලබන රයිගම බණ්ඩාර රයිගම රජු ලෙස ද රාජ්‍යත්වයට පත් වූහ. කෙසේ වුවත්, 1538දී සිදු වූ රයිගම බණ්ඩාරගේ මරණයෙන් පසුව  මායාදුන්නේ රයිගම තම රාජ්‍යයට නතු කරගත් අතර, පියාගේ ඝාතනයේ දී විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළ තමා ගැන පෙර සිටම අවිශ්වාස කළ තම වැඩිමහල් සොයුරාගේ රාජ්‍යයේ සතුරෙකු බවට ද පත් විය.

බුවනෙකබාහුගේ රාජ්‍ය කාලයේ දී, මායාදුන්නේ තම පුතු වූ පළමු රාජසිංහ සමග එක්ව පෘතුගීසීන්ට එරෙහිව ඔවුන් පලවා හැරීම සඳහා අඛණ්ඩව සටන් කළ අතර බුවනෙකබාහුගෙන් කෝට්ටේ රාජධානිය ලබා ගැනීමට ඔහුව රජකමින් පහ කිරීමට තැත් කළහ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස රජුට පෘතුගීසීන්ගේ පක්ෂය ගැනීමට සිදුවූයේ තම සොයුරාගෙන් තම රාජ්‍යය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඔවුන්ගේ බලය අවශ්‍ය වූ බැවිනි.  තම පාලන සමය තුළ ඔහු දුර්වල පාලකයෙකු වූ අතර පෘතුගීසීන් මත අධික ලෙස යැපෙමින්  අවසානයේ දී ඔවුන් සමග මිත්‍ර විය.

ශා. ෆ්‍රැන්සිස් ක්ෂේවියර් හමුවීම

කෙසේ වුවද, ඔහු ද ආගමික නියමයන් සම්බන්ධයෙන් පෘතුගීසීන් සමග විරුද්ධ විය. 16 වන සියවස මැද දී පෘතුගාලයේ තුන්වන ජෝන් රජු විසින් ඉන්දියාවේ හා ලංකාවේ කතෝලික ධර්මය දේශනා කිරීමට ශාන්ත ෆ්‍රැන්සිස් ක්ෂේවියර් මුනිතුමා පිටත් කරන ලදී. ඔහු කෝට්ටේ රජු හමුවී, ඔහු සමග තමාගේ දහමට හැරීම ගැන සාකච්ඡා කළේය.

මූලාශ්‍ර

රජවරු - කෝට්ටේ රාජධානිය
ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු
සිරි සඟ බෝ රාජ වංශය

හත්වන බුවනෙකබාහු රජ


Painting the Clouds with Sunshine é um filme musical estadunidense de 1951, do gênero comédia romântica, dirigido por David Butler, e estrelado por Dennis Morgan, Virginia Mayo e Gene Nelson. A produção foi inteiramente gravada em Technicolor. O filme é uma adaptação musical da peça teatral "The Gold Diggers" (1919), de Avery Hopwood. É a quarta adaptação cinematográfica da peça, depois de "The Gold Diggers" (1923), "Gold Diggers of Broadway" (1929) e "Gold Diggers of 1933" (1933).

O filme possui canções populares dos anos de 1910 a 1930, incluindo duas músicas de "Gold Diggers of Broadway" ("Painting the Clouds with Sunshine" e "Tiptoe Through the Tulips"), e uma música de "Gold Diggers of 1933" ("We're in the Money").

Sinopse
Três espertas garotas teatrais de Las Vegas decidem procurar maridos – Carol (Virginia Mayo), que acha que encontrar um milionário seria bom para seu estilo de vida; Abby (Lucille Norman), que é apaixonada pelo barítono Vince Nichols (Dennis Morgan), mas se sente incomodada porque ele gosta de jogos de azar; e June (Virginia Gibson), que tem uma queda por Ted Lansing (Gene Nelson), um dançarino. Ted, no entanto, está apaixonado por Abby.

Elenco

Músicas
 Painting the Clouds with Sunshine e Tiptoe Through the Tulips – músicas e letras de Joe Burke e Al Dubin, cantadas por Dennis Morgan e Lucille Norman
 Man Is a Necessary Evil e The Mambo Man – músicas de Sonny Burke, letras de Jack Elliott
 Vienna Dreams – música de Rudolf Sieczynski, letra de Irving Caesar
 We're in the Money – música e letra de Harry Warren e Al Dubin
 When Irish Eyes Are Smiling – música e letra de Ernest R. Ball, Chauncey Olcott e George Graff, Jr.
 With a Song in My Heart – música de Richard Rodgers, letra de Lorenz Hart
 The Birth of the Blues – música e letra de Ray Henderson, B. G. DeSylva e Lew Brown
 You're My Everything – música e letra de Harry Warren, Mort Dixon e Joe Young
 Jalousie 'Tango Tzigane' – música e letra de Jacob Gade e Vera Bloom
 I Like the Mountain Music – música e letra de Frank Weldon e James Cavanaugh

Filmes dos Estados Unidos de 1951
Filmes em língua inglesa
Filmes de comédia romântica da década de 1950
Filmes de comédia romântica dos Estados Unidos
Filmes musicais da década de 1950
Filmes musicais dos Estados Unidos
Filmes de comédia musical dos Estados Unidos
Filmes de comédia musical da década de 1950
Filmes da Warner Bros.
Filmes dirigidos por David Butler
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes baseados em peças de teatro

Painting the Clouds with Sunshine


El Campeonato Provincial de Segunda Categoría de Guayas 2012 es un torneo de fútbol en Ecuador en el cual compiten equipos de la provincia del Guayas. El torneo es organizado por Asociación de Fútbol del Guayas (Asoguayas) y avalado por la Federación Ecuatoriana de Fútbol.

En el torneo participan 16 clubes y se disputan dos cupos para clasificarse al campeonato nacional de la Segunda Categoría a finales de este año, con lo cual podrían disputar su eventual ascenso a la Primera Categoría Serie B.

Equipos participantes

Equipos por cantón

Sistema de competición
El sistema de competición para el campeonato provincial de fútbol del Guayas, que disputarán 16 equipos a lo largo del año, constará de tres etapas.

La primera etapa se desarrollará con los 16 equipos divididos en dos grupos de 8. El sistema aplicado será el de todos contra todos. Los mejores 4 posicionados de cada grupo al finalizar la etapa clasificarán a la segunda etapa.

La segunda etapa, similar a la primera, se desarrollará con los 8 equipos divididos en dos grupos de 4. Nuevamente se aplicará el sistema de todos contra todos. Los mejores 2 posicionados en cada grupo al finalizar la etapa clasificarán a la liguilla final.

La liguilla final es un cuadrangular de todos contra todos en el cual los dos mejores puntuados al final del campeonato obtendrán la clasificación al torneo nacional de Segunda Categoría, en donde decidirán su ascenso a la Primera Categoría Serie B del fútbol ecuatoriano.

Primera etapa

Resultados de la primera etapa

Clasificación de la primera etapa
Grupo 1

Grupo 2

Segunda etapa

Resultados de la segunda etapa

Clasificación de la segunda etapa
Grupo 1

Grupo 2

Resultados de la segunda etapa
Clasificaron Alfaro Moreno, Estudiantes, Everest y A.D. Naval.

Liguilla final

Clasificación de la liguilla final

Resultados de la liguilla final

Clasificados a los zonales Alfaro Moreno como Campeón y Estudiantes como subcampeón.

Véase también
 Campeonato Ecuatoriano de Fútbol 2012
 Campeonato Ecuatoriano de Fútbol Serie B 2012
 Campeonato Ecuatoriano de Fútbol Segunda Categoría 2012
 Federación Ecuatoriana de Fútbol
 Asociación de Fútbol del Guayas

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de la Federación Ecuatoriana de Fútbol
 Sitio web oficial de la Asociación de Fútbol del Guayas

Fútbol en 2012
Deporte en Ecuador en 2012
2012

Segunda Categoría del Guayas 2012


Alekos Xenos (født december 1912 i Zakynthos død 1. September 1995 i Athen, Grækenland) var en græsk komponist og dirigent.

Xenos studerede komposition og direktion på Musikkonservatoriet t i Athen, hos bl.a. Dimitri Mitropoulos.

Han har skrevet 2 symfonier ,orkesterværker, kammermusik, instrumental musik for mange instrumenter etc.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (19?) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "af fred" (1968) - for orkester

Kilde
 Om Alekos Xenos på musicweb-international.com

Komponister fra Grækenland
Dirigenter

Alekos Xenos


Sawenkow ist der Familienname folgender Personen:

 Andrei Sawenkow (* 1975), kasachischer Eishockeyspieler
 Iwan Timofejewitsch Sawenkow (1846–1914), russischer Physiklehrer, Archäologe und Schachspieler
 Konstantin Sawenkow (* 1990), kasachischer Eishockeyspieler

Sawenkow


Der Steinhirt, auch Steinhirt-Klosterberg, ist der  hohe Zentralhügel des Steinheimer Beckens, eines Einschlagkraters in Baden-Württemberg. Auf seinem Gipfel steht der Wäldlesfels.

Lage und Umgebung
Dieser zentrale Hügel im Steinheimer Becken liegt am südlichen Ortsrand von Steinheim am Albuch. Er hat einen Durchmesser von zwischen 800 und 900 Metern und erhebt sich etwa 40 Meter über sein Umland. Der Hügel ist größtenteils von landwirtschaftlich genutzten Flächen bedeckt und nur stellenweise bewaldet.

Der Wäldlesfels am Gipfel des Steinhirt ist ein ca. acht Meter hoher Felsobelisk aus Süßwasserkalk. Er ist ein beliebter Kletterfels und bietet Bouldermöglichkeiten bis zum VIII. Schwierigkeitsgrad. Unter der Bezeichnung Sprudelkalkfelsen auf dem Steinhirt ist er als Naturdenkmal und geschütztes Geotop ausgewiesen, auch einige weitere Kalkfelsen am Südhang des Steinhirts haben diesen Status.

Westlich des Wäldlesfelsens liegt der künstlich angelegte Teich Lettenhülbe, der ebenfalls als Naturdenkmal ausgewiesen ist. Die Hülbe war einst ein Vorkommen des Fieberklees, der hier inzwischen jedoch nicht mehr auftritt. Heute hat sie als Lebensraum des Bergmolchs Bedeutung, ansonsten ist das Gewässer eher artenarm.

Geologie

Der Hügel entstand als Zentralberg vor etwa 14–15 Millionen Jahren aufgrund der Rückfederung des Erdbodens nach dem Meteoriteneinschlag, der das Steinheimer Becken bildete.

Die Flanken des Zentralhügels werden von Gesteinen des Mittleren und Unteren Weißen Jura gebildet und sind von einem Kern aus Braunem Jura umgeben. Besonders ausgeprägt ist dies auf der Nordseite des Steinhirts.
Die Schichten des Braunen Jura sind nach außen hin geneigt, sprich von der Hügelmitte weg, sofern diese denn auch an den Seiten des Steinhirt-Klosterbergs liegen. Dasselbe gilt für die Schichten des Weißen Jura, die sogenannten Kalkstein- und Mergelbänke, welche ebenfalls nach außen hin geneigt sind.

Der Wäldlesfels stellt nur einen Rest des einstigen Kranzes aus Algenkalkfelsen (Aragonit) auf dem Zentralhügel dar. Er ist bis zum heutigen Tag in seiner eigentlichen Gestalt als ein Riff erkennbar. Zur Bildung des Riffes kam es, als sich vor 14 Millionen Jahren der Meteoritenkrater mit Wasser füllte und der Zentralhügel somit vollständig bedeckt wurde. Kalkfällende Algen im Flachwasser des vom See bedeckten Zentralhügels ließen das Riff entstehen.
Diverse Bohrmuschellöcher im Wäldlesfels sind ein Beleg dafür, dass es sich bei ihm um ein Riff handelt.

Abbau

Der ursprüngliche Kranz der Algenkalkfelsen auf dem Zentralhügel wurde im Verlauf des 19. Jahrhunderts abgebaut, wobei es zu einer Reliefumkehr von Menschenhand kam. Der gewonnene Schotter wurde für den Bau der Brenzbahn verwendet. Eigentlich hätte der Wäldlesfels ebenfalls abgetragen werden sollen, hätte sich nicht der Steinheimer Ludwig Schäffer erfolgreich gegen den Abbau gewehrt. Somit blieb der Fels als ein letztes Relikt auf dem Steinhirt erhalten.

Literatur
 Johannes Baier, Armin Scherzinger: Der neue Geologische Lehrpfad im Steinheimer Impakt-Krater. Jahresberichte und Mitteilungen des Oberrheinischen Geologischen Vereins, 92, 9–24, 2010.
 Elmar P. J. Heizmann, Winfried Reiff, Gemeinde Steinheim am Albuch (Hrsg.): Der Steinheimer Meteorkrater, Verlag Dr. Friedrich Pfeil, München 2002.
 Armin Scherzinger, Winfried Reiff, Elmar P. J. Heizmann, Staatliches Museum für Naturkunde Stuttgart (Hrsg.): Geologischer Lehrpfad: Gemeinde Steinheim am Albuch.

Weblinks

 Geotopsteckbrief (PDF, 354 KByte) auf:

Einzelnachweise

Berg in Baden-Württemberg
Felsen in Baden-Württemberg
Geographie (Steinheim am Albuch)
Geologie der Schwäbischen Alb
Geotop im Landkreis Heidenheim
Felsen der Schwäbischen Alb
Berg der Schwäbischen Alb

Steinhirt


Un trou du prêtre (en ), ou trou au prêtre, est une cachette aménagée dans une maison permettant à un prêtre de se cacher lors d'un contrôle policier. En effet, dans l'Angleterre devenue anglicane, les prêtres catholiques restés fidèles à l'autorité du pape étaient interdits de séjour.  Plusieurs circulaient clandestinement de manoir en manoir pour y célébrer des messes pour des petits groupes de fidèles catholiques. Un 'trou du prêtre' leur permettait de se cacher immédiatement en cas de visite surprise de la police. Ces cachettes étaient masquées aux regards via des portes dérobées, sous les planchers, derrière des lambris, etc.

Le frère jésuite Nicholas Owen, protégé par son statut de 'laïc' (non-prêtre), s'était fait une spécialité de créer de tels 'trous du prêtre' dont certains, particulièrement ingénieux ne sont pas encore découverts.

Notes et références

Histoire du catholicisme en Angleterre
Lieu secret

Trou du prêtre


Bijeli svib (bijeli drijen, bijela svibovina, tatarski svib; lat. Cornus alba), listopadni grm iz porodice drjenovki ili svibovina rasprostranjen u srednjoj Europi, sjevernoj Aziji i Sjevernoj Americi.

Naraste do tri metra visine. Grane su mu crvenkaste uspravne, i slabo razgranate. Listovi su ovalni, na peteljci dugoj 2 do 5 cm., na jesen poprime tamnoljubičastu boju. Cvate u svibnju i lipnju bjelkastožućkastim cvjetovima. Plodovi su okruglaste bijele bobice koje dozrijevaju u rujnu, a znaju na granama ostat visjeti i preko zime.

Postoji više kultivara: "Sibirica", "Aurea", "Spaethii"

Sinonimi
 Cornus alba f. sibirica (Lodd. ex Loudon) Geerinck
 Cornus alba var. sibirica Lodd. ex Loudon
 Cornus dichotoma Raf.
 Cornus hessei Koehne
 Cornus pumila Koehne
 Cornus purpurea Tausch
 Cornus subumbellata Komatsu
 Cornus tatarica Mill.
 Swida alba (L.) Opiz
 Swida alba var. argenteomarginata (Rehder) Moldenke
 Swida alba var. sibirica (Lodd. ex Loudon) P.D.Sell
 Swida hessei (Koehne) Soják
 Swida pumila (Koehne) Soják
 Swida subumbellata (Komatsu) Holub
 Thelycrania alba (L.) Pojark.

Izvori

Drijen

Bijeli svib


Den tapre Jacob er en dansk kortfilm fra 1913, der er instrueret af Sofus Wolder efter manuskript af Christian Schrøder.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Den tapre Jacob


Santa María, Kristof Kolomb'un 1492 yılında gerçekleştirmiş olduğu deniz seyahatinde Atlas Okyanusu'nu geçerken kullandığı gemilerden en büyük olanıdır.

İspanya gemileri
Ünlü gemiler
Kristof Kolomb
Karayip Denizi'ndeki batıklar
15. yüzyılda Karayipler
1492'de İspanyol Batı Hint Adaları
15. yüzyıl gemileri
15. yüzyılda deniz kazaları
Keşif gemileri

Santa María (gemi)


عبد الله بن علوي بن محمد الحداد (30 يوليو 1634- 10 سبتمبر 1720) إمام وفقيه شافعي وعالم في عقيدة أهل السنة والجماعة على منهج الأشاعرة من مدينة تريم بحضرموت اليمنية. سلك طريق التصوف على طريقة آبائه وأجداده من السادة آل باعلوي، ويعتبر المجدد لطريقتهم. اشتغل بالدعوة إلى الله تعالى بالحكمة والموعظة الحسنة، فأقبل عليه القاصي والداني وانتشر صيته في كل مكان وانتفع بدعوته الجم الغفير من الناس حيث لم تعرف حضرموت أحدًا مثله في العلم والعبادة والصلاح والدعوة إلى الله. ويلقب بـ«شيخ الإسلام» و«قطب الدعوة والإرشاد». وله مؤلفات كثيرة جمعت النصائح والمواعظ والحكم وانتشرت انتشارًا كبيرًا، وبخاصة كتابي «الدعوة التامة» و«النصائح الدينية»، وهي من عيون ما يُقرأ في مجالس السادة آل باعلوي، وقد ترجمت بعضها إلى لغات أجنبية في العصر الحاضر، وقيل عنها أنها جمعت الخلاصة والزبدة من كلام الإمام الغزالي. ويعد أحد مجددي الإسلام على رأس المئة الحادية عشرة للهجرة.

ترجم له كثيرون وأفردت ترجمته بالتأليف كما في كتابي «غاية القصد والمراد» و«بهجة الفؤاد» لمحمد بن زين بن سميط، وكتاب «الإمام الحداد مجدد القرن الثاني عشر الهجري» للدكتور مصطفى بدوي وغيرها.

نسبه
عبد الله بن علوي بن محمد بن أحمد بن عبد الله بن محمد بن علوي بن أحمد الحداد بن أبي بكر الطويل بن أحمد مسرفة بن محمد بن عبد الله بن الفقيه أحمد بن عبد الرحمن بن علوي عم الفقيه المقدم بن محمد صاحب مرباط بن علي خالع قسم بن علوي بن محمد بن علوي بن عبيد الله بن أحمد المهاجر بن عيسى بن محمد النقيب بن علي العريضي بن جعفر الصادق بن محمد الباقر بن علي زين العابدين بن الحسين السبط بن علي بن أبي طالب، وعلي زوج فاطمة بنت محمد .

فهو الحفيد 29 لرسول الله محمد  في سلسلة نسبه.

مولده ونشأته
ولد في السُّبَير من ضواحي مدينة تريم في حضرموت، وذلك ليلة الاثنين الخامس من شهر صفر سنة 1044 هـ، ووالدته سلمى بنت عمر بن أحمد المنفر، ولما بلغ من العمر نحو الأربع سنوات أصيب بمرض الجدري فأدى ذلك إلى فقدانه البصر. نشأ بتريم وحفظ بها القرآن الكريم والإرشاد وغيره من المتون، وكان شغوفًا بمختلف العلوم منذ صغره، يميل إلى الأدب والشعر. وفي عام 1072 هـ، توفي والده علوي، وذلك ليلة الاثنين الأولى من شهر رجب، ثم بعد وفاته بنحو خمسة أيام، مرضت الوالدة، ودام عليها المرض قريبًا من عشرين يوما، إلى أن توفيت ضحى يوم الأربعاء الرابع والعشرين من شهر رجب. وقد توفي في هذه السنة أيضًا أحد مشايخه وهو عمر بن عبد الرحمن العطاس.

حجه وزيارته
خرج للحج في سنة 1079 هـ، وقصد أولًا بندر الشحر، وأقام به نحو نصف شهر، ثم سافر إلى بندر عدن. وكان دخوله مكة المشرفة أول يوم في شهر ذي الحجة، ونزل في بيت الشيخ حسين بن محمد بافضل، واتفق تلك السنة الوقوف بعرفة يوم الجمعة. ويُؤثر أنه صلّى بالناس إمامًا في الحرم المكي صلاة الفجر يوم الجمعة أول محرم عام 1080 هـ. وبعد انقضاء الحج وأداء المناسك بأجمعها سافر إلى المدينة المنورة لزيارة جده المصطفى ، ونزل في ضيافة عمر أمين المهدلي، ودخلوا المسجد النبوي وصلوا في الروضة المطهرة ثم وقفوا أمام المواجهة الشريفة وفيها يقول عبد الله الحداد:

انتقاله للحاوي
ثم لما كان سنة 1083 هـ بنى بيته الذي بالحاوي شرقي مدينة تريم، واستوطنه سنة 1099 هـ تباعدًا من اضطهاد حكام تريم، وابتنى مسجده (مسجد الفتح) الذي بجانب بيته المذكور. وقد أسس الحاوي ليكون موطنًا مستقلًا استقلالًا ذاتيًا به وبأولاده وخدمه وأتباعه بحيث لا يتدخل فيه حاكم تريم ولا يعد أهله من رعاياه. حوطة محمية داخلة في كل ما يصل إلى تريم من خير، خارجة عنها من كل شر وفتنة، فهي محترمة لدى الجميع ولهذا سمّاها بعض السواح الأجانب بـ«الفاتيكان».

شيوخه
تتلمذ على عدد من العلماء يفوق عددهم المئة والأربعين، من أشهرهم:

 عمر بن عبد الرحمن العطاس
 عبد الرحمن بن شيخ عيديد

 شيخ بن عبد الرحمن بن شيخ عيديد
 عقيل بن عبد الرحمن السقاف
 أبو بكر بن عبد الرحمن بن شهاب الدين

 عمر بن أحمد الهادي بن شهاب الدين
 سهل بن أحمد باحسن الحديلي
 أحمد بن ناصر بن الشيخ أبي بكر بن سالم

 شيخان بن حسين بن الشيخ أبي بكر بن سالم
 محمد بن علوي السقاف

تلاميذه
كثيرون ويأتي في مقدمتهم أولاده وغيرهم كما في كتاب «بهجة الزمان» عن تلاميذه منهم:

 أحمد بن زين الحبشي
 محمد بن زين بن سميط
 عمر بن زين بن سميط
 عمر بن عبد الرحمن البار

 عمر بن حامد المنفر
 عبد الرحمن بن عبد الله بلفقيه
 محمد بن عمر بن طه السقاف
 علي بن عبد الله السقاف
 عبد الرحمن بن محمد بارقبة

 علي بن عبد الله العيدروس
 زين العابدين بن مصطفى العيدروس
 مصطفى بن شيخ العيدروس
 مشيخ بن جعفر باعبود
 عبد الرحمن بن أحمد باكثير

 عبد الله بن سعيد العمودي
 عمر بن عبد القادر العمودي
 محمد بن ياسين باقيس
 أبو بكر بن محمد باجبير
 أحمد بن عبد الكريم الشجَّار الأحسائي

أعماله
كان كثير الاهتمام بشؤون المجتمع، يكاتب الأعيان والحكام والسلاطين، يرشد وينصح وينتقد ما عليه بعض الناس من مخالفات في الدين، كما ينتقد بعض المتصوفة الذين تخالف ظواهرهم الشرع الحنيف، وكثيرًا ما يوجه أعماله للإصلاح بين القبائل المسلحة المتخاصمة، كتدخله في الإصلاح بين آل العمودي عندما احتدم النزاع ودخلوا في عراك مسلّح. وكان يرشد الزرّاع في شؤون الزراعة، وهو شخصيًا يملك مزارع ويربي الدواجن، هذا بجانب إكرامه للمحتاجين وسخائه للقاصدين والطلبة والأقارب، بل يحث أرباب الأموال على الإنفاق للفقراء والمشاريع الخيرية وتشييد المساجد والسقايات وغيرها. واشتهر أنه من المكثرين لزيارة القبور ولم يقعد عن زيارة النبي هود في شعبان كل عام مدى ثلاثين سنة متوالية.

من كلامه
قلَّ أن يعقد مجلس أو وعظ أو تذكير بحضرموت إلا ويُستشهد فيه من كلامه، وقلَّ أن تجد واعظًا حضرميًا إلا ويجعل من كلام الحداد المنثور والمنظوم منطلقًا لوعظه، كما أن أشعاره تنشد أيضًا في مناسبة الأفراح وغيرها.
 قال عن حديث جبريل لما سأل عن الإسلام والإيمان والإحسان: «الإسلام مجرد عمل فقط، والإيمان مجرد علم وتصديق، والإحسان مشترك بينهما. فالأول في الجوارح، والثاني في القلب، والثالث فيهما. فالأول ظاهر الثاني، والثاني باطنه، والثالث خالصهما وهو الغاية من الإيمان والإسلام إذا اجتمعا صارا إحسانًا».
 وقال في حديث ماء زمزم لما شرب له: «يعني من شربه لمرض شفاه الله، أو لجوع أشبعه الله، أو لحاجة قضاها الله، لأنها في الأصل للاستغاثة أعان الله بها إسماعيل عليه السلام. وقد جربه كثير من الأئمة في المطالب فوجدوه صحيحًا من خبره عليه الصلاة والسلام ولكن يحتاج إلى نية وإخلاص ما هو لكل الناس».
 وقال في شأن الذكر: «الأوراد لا تنفع إلا مع الدوام ولا تؤثّر إلا مع الحضور، وأما كثرة الأوراد مع العجلة والغفلة وقلة الحضور مع الله تعالى فنفعها قليل، وليست تخلو من نفع ودفع إن شاء الله تعالى بفضله العظيم وببركة رسوله الكريم عليه وعلى آله أفضل الصلاة والتسليم».

مؤلفاته
له أشعار حكمية جمعت في ديوان مطبوع، وقد شرح إحدى قصائده المسماة بـ«العينية» تلميذه أحمد بن زين الحبشي، كما شرح أحمد بن أبي بكر بن سميط في زنجبار إحدى قصائده، وآخرون شرحوا ما شرحوا من قصائده أو راتبه أو أوراده. وترك الحداد عددًا من المؤلفات التي قد طبعت وتُرجم بعضها إلى لغات عديدة، ومن أشهر هذه الكتب:

 «النصائح الدينية والوصايا الإيمانية»
 «عقيدة أهل الإسلام»
 «الدعوة التامة والتذكرة العامة»
 «رسالة المعاونة والمظاهرة والمؤازرة للراغبين من المؤمنين في سلوك طريق الآخرة»
 «رسالة المذاكرة مع الإخوان المحبين من أهل الخير والدين»
 «رسالة آداب سلوك المريد»
 «إتحاف السائل بجواب المسائل»

 «سبيل الادكار والاعتبار بما يمر بالإنسان وينقضي له من الأعمار»
 «الفصول العلمية والأصول الحكمية»
 «النفائس العلوية في المسائل الصوفية»
 «الحِكَم» مجموعة من حكمه العجيبة
 «الدر المنظوم لذوي العقول والفهوم» ديوان شعر
 مجموع كلامه «تثبيت الفؤاد بذكر مجالس القطب عبد الله الحداد»
 «جامع المكاتبات والوصايا والكلمات والقصائد المشتملة على الحكم والفوائد والمراشد»
 مجموع أوراده وأذكاره «وسيلة العباد إلى زاد المعاد»

ذريته
له من الأبناء ستة هم: حسن، وعلوي، ومحمد، وسالم، وحسين، وزين. وخصّ ابنه محمدًا للقيام بوساطات بالنيابة عنه بين القبائل للإصلاح بينهم، وقد نجح ابنه في نزع فتيل الحرب بين بعض القبائل، وزوَّجه من قبيلة آل كثير لتوثيق عرى المودة والإخاء بينه وبين القبائل المسلحة، وقد توفي ابنه محمد بذمار.

وأما حسن وعلوي فهما اللذان قاما مقامه في تدريس العلوم وإطعام الفقراء والمساكين وإيواء الغرباء والوافدين، وقد توفي علوي بمكة المكرمة إثر حجه في عام 1153 هـ، وحسن توفي بتريم وقد كان يسميه الحكيم، وقد طال عمره كما وعده والده وأخذ عنه الحاضر والباد وألحق الأحفاد بالأجداد وتوفي عام 1188 هـ.

وأما زين فقد سافر بعد موت والده إلى جهة العراق وحصل له بذلك البلد جاه وعز رفيع لاعتقاد الناس في والده، وهو شاعر غزلي شعبي، وقد توفي زين بعمان ببلدة صير عام 1157 هـ. وسالم توطن المشقاص وأولد بها ورجع إلى تريم وبها توفي عام 1165 هـ. وأما ابنه حسين فقد ابتلي في آخر عمره من أمراض تحملها بجميل الصبر والرضى إلى أن توفي.

وفاته
توفي ليلة الثلاثاء السابع من شهر ذي القعدة سنة 1132 هـ بالحاوي بمدينة تريم عن عمر قارب التسعين عاما، ودفن في مقبرة زنبل، ولحده أقوى رجل في عصره لضخامة جسمه وثقل جثته طولًا وعرضًا.

المراجع

استشهادات

وصلات خارجية

 ترجمات الإمام الحداد بأقلام معاصريه ومن بعدهم - مدونة د. محمد أبو بكر باذيب الثقافية الجديدة.
 قصائد ابن علوي الحداد - الديوان.

آل باعلوي
أشاعرة
أعلام التصوف
أولياء صوفيون يمنيون
أئمة اليمن
حضارم
حقوقيون في القرن 17
حقوقيون في القرن 18
شعراء حضرميون
شعراء يمنيون في القرن 18
صوفيون سنة
صوفيون يمنيون
عرب في القرن 17
عرب في القرن 18
علماء دين سنة يمنيون
فقهاء الشافعية
مجازون بالسند المتصل
مجددون
مسلمون إصلاحيون
مواليد 1044 هـ
مواليد 1634
مواليد في تريم
وفيات 1132 هـ
وفيات 1720
وفيات في تريم

عبد الله بن علوي الحداد


Bengt Morten Wenstøb (født 26. februar 1963) er en norsk politiker, som repræsenterer Høyre i Østfold i Stortinget i valgperioden 2013–2017. Han er medlem af arbejd- og socialkomiteen.

Wenstøb er cand.socion. fra NTNU i 1995. Han arbejder til daglig som højskolelektor ved Højskolen i Østfold, hvor han har været tilknyttet siden 2003. Han underviser på socionomuddannelsen ved Afdeling for sundhed- og socialfag.

Wenstøb er gift og bor i Fredrikstad. Han har haft hverv både i Fredrikstad Høyre (blandt andet leder 2007–2008) og Østfold Høyre. Han har også været bystyrerepræsentant i Fredrikstad.

Referencer

Stortingsrepræsentanter
Alumni fra Norges teknisk-naturvidenskabelige universitet

Bengt Morten Wenstøb


Carolina  Nairne (1766-1845), auteur-compositeur écossais ;
 Nairne, cratère de Mercure.

Nairne


El Nauti Football Club (comúnmente abreviado Nauti FC, también llamado Nauti Sharks) es un club de fútbol de la isla de Funafuti en Tuvalu. Posee catorce títulos de la División-A, siendo el equipo más ganador de dicha competición. Además, su plantel alternativo, el Nauti B ganó tres ediciones de la División-B.

Estadio

Jugadores

Plantilla 2020-21

Palmarés

División-A (16): 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2019, 2020, 2022, 2023.
Copa NBT (3): 2009, 2010 y 2016.
Copa Independencia (7): 1988, 1990, 1999, 2003, 2008, 2009 y 2017.
Copa Navidad (3): 2018, 2020 y 2021

Plantel Alternativo

División-B (3): 2007, 2010 y 2012.

Referencias

Enlaces externos
Lista de Campeones

Equipos de fútbol de Tuvalu
Funafuti
Equipos de fútbol fundados en 1980

Nauti FC


සිකුරු ග්‍රහලොව (සංකේතය: ) සූර්යයාට දෙවැනියට ළගින් ඇති ග්‍රහලෝකයයි. එයට සූර්යයා වටා භ්‍රමණය වීමට පෘථිවි දින 224.7 ක් ගත වේ. චන්ද්‍රයා හැරුණු විට අහසේ දක්නට ලැබෙන  දීප්තිමත් ම ස්වාභාවික වස්තුව මෙය වන අතර එහි දීප්තිමත් බව - 4.6 ක් වේ. සිකුරු ග්‍රහයා අප්‍රධාන ග්‍රහයෙක් වන බැවින් එය පෘථිවියේ සිට බලන කල සූර්යයාගෙන් වැඩි ඈතක ගමන් කරනු දක්නට නොලැබේ. එහි දිගාංශය 47.8 ක උපරිමයක් ගනී. සිකුරු ග්‍රහයාගේ උපරිම දීප්තිය දක්නට ලැබෙන්නේ ඉර උදාවට පෙර සහ ඉර බැසීමෙන් පසුවය. මේ නිසා එය පහන් තරුව, උදා තරුව (Morning star) හෝ ඉරබටු තරුව  (Evening star)  ලෙසද හැදින්වේ.

භෞමික ග්‍රහයන් ගණයට අයත් සිකුරු ග්‍රහයා පෘථිවියේ සහෝදරියක ලෙස සලකන්නේ ඒවායේ විශාලත්වය, ගුරුත්වාකර්ෂණය හා සංයුතිය සමාන වන බැවිනි. සිකුරු ග්‍රහයා ඉතා පරාවර්තනශිලී සල්ෆියුරික් වලාකුළු වලින් සැදුම් ලත්  පාරදෘෂ්‍ය ස්ථරයකින් වට වී ඇති අතර  එනිසා ආලෝකය ඇති විටදීත් අභ්‍යාවකාශයේ සිට බලන කල එහි පෘෂ්ඨය පෙනෙන්නේ නැත. විසිවන සියවසේ ග්‍රහ විද්‍යාව මඟින්  ඇතැම් රහස් හෙළි කරගන්නා තෙක් මෙය ඉතා කුතුහලය දනවන කාරණාවක් විය. භෞමික ග්‍රහයින් අතුරින්  ඝනත්වයෙන් වැඩිම වායුගෝලය ඇත්තේ සිකුරු ග්‍රහයා සතුවය. එහි වැඩිපුරම ඇත්තේ කාබන්ඩයොක්සයිඩ්ය. ඊට හේතුව පාෂාණ සහ පෘෂ්ඨයේ ඇති වස්තු වෙත නැවත කාබන් ලබා දීමට හෝ ජෛව ස්කන්ධයට  කාබන් උරා ගැනීමට කාබනික ජීවින් එහි නොසිටීමය. සිකුරු ග්‍රහයාගේ උෂ්ණත්වය කෙතරම් ද කිවහොත් පෘථිවියේ මෙන් සාගර තරුණ සිකුරු ග්‍රහයාගේත් තිබෙන්නට ඇති අතර ඒවා සම්පූර්ණයෙන් ම වාෂ්ප වී වියලි දුවිලි සහ තහඩු වැනි පාෂාණ ස්ථර සහිත කාන්තාරයක් බවට පත් වී ඇත. මේ සඳහා ඉදිරිපත් වී ඇති හොඳම පැහැදිලි කිරීම වන්නේ සිකුරු ග්‍රහයා සතුව චුම්බක ක්ෂේත්‍රයක් නොතිබිම හේතුවෙන් සාගර වලින් වාෂ්ප වූ ජලය වියෝජනය වන්නට ඇති බවත් එමඟින් නිදහස් වූ හයිඩ්‍රජන් වායුව  අන්තර් ග්‍රහ අවකාශයට ඇදී යන්නට ඇති බවත් ය. සිකුරු ග්‍රහයාගේ පෘෂ්ඨය මත වායුගෝලීය පීඩනය පෘථිවියේ මෙන් 92 ගුණයකි.

සිකුරු ග්‍රහලොව නිරීක්ෂණය කිරිම

දීප්තිමත් තාරකාවන් වලටත් වඩා වැඩි දීප්තියක් ඇති සිකුරු ග්‍රහයාගේ දීප්තිය - 3.8 සිට 4.6 දක්වා අගයක් ගනී. මේ නිසා මධ්‍යහනයේ දී වුවත් දැක ගැනීමට තරම් එය දීප්තිමත් වන අතර ඉර බැස ගෙන යන විට එය ඉතා පහසුවෙන් දැකගත හැකිය. අධර ග්‍රහයකු ලෙස එය  සැමවිටම සුර්යයාට අංශක 47 ක් ඇතුලත පිහිටයි.

සූර්යයා වටා කක්ෂගත වීමේ දී සිකුරු තරුව සෑම දින 584 කට වරක්ම පෘථිවිය පසුකර යයි. පෙර ඉර බසින විට දුටු තරුව එවිට දැකගත හැකි වන්නේ ඉර නැගීමට පෙරය. අනෙක් අධර ග්‍රහයා වන බුධ ග්‍රහයා එහි උපරිම දීර්ඝනය(elongation) වන අංශක 28 ට පැමිණෙන නමුත් ඉර බැස යන විට  එය දැක ගැනීමට අපහසු නමුත් සිකුරු ග්‍රහයා ලෙහෙසියෙන් මග හැරෙන්නේ නැත. එහි දීප්තිමත්බව නිසා එය ඉර බැස ගොස් බොහෝ වේලාවක් යන තුරු වුවත් අඳුරු අහසේ දැක බලාගත හැකිය. පියාඹන පීරිසි ලෙස බොහෝ විට වැරදි ලෙස වාර්තා වී ඇත්තේ සිකුරු ග්‍රහයාවයි.

1969 දී ඇමෙරිකානු ජනාධිපති ජිමි කාටර් විසින් දුටුවා යැයි කියන ලද පියාඹන පීරිසිය සිකුරු ග්‍රහයාම බව පසුව කරන ලද විශ්ලේෂණ වලදී තහවුරු විය.

තම කක්ෂය වටා ගමන් ගන්නා විට චන්ද්‍රයාගේ අවධි මෙන් අවධි සිකුරු ග්‍රහයා විසින්ද පෙන්නුම් කරයි. පෘථිවිය සහ සූර්යයා අතරින් ගමන් කිරීමේ දී එය  නව සඳ මෙන් වන අතර සූර්යයාට විරුද්ධ පසින් පිහිටන විට එය සම්පූර්ණයෙන් සූර්යයාගෙන් ද, සූර්යයාගෙන් උපරිම  දීර්ඝනය(elongation) ඇති විට, එය අඩ සඳ වැනි අවධියේත් පසුවේ. සිකුරු ග්‍රහයා දීප්තිමත් බවින් වැඩිම වන්නේ එය තුනී අඩ සඳක හැඩයක් ගන්නා විටය. එය පෘථිවියට ආසන්නව පිහිටන්නේ මෙවිටය.

සිකුරු ග්‍රහයාගේ කක්ෂය පෘථිවියේ කක්ෂයට මද ආනතියක් දක්වයි. එබැවින් සුර්යයා සහ පෘථිවිය අතරින් එය ගමන් කරද්දී සාමාන්‍යයෙන් සූර්යයාගේ මුහුණත පසුකර යන්නේ නැත.

සිකුරු නිරීක්ෂණය කිරීමේ දී බොහෝ කලක සිට ඇති පැනයක් වී ඇත්තේ ඇෂන් එළියයි. එසේත් නැතිනම්  ග්‍රහයාගේ අඳුරු පසින් දිස්වන දුබල ආලෝකයයි. මෙය මුල්වරට  නිරීක්ෂණය කළේ 1643 දීය. සිකුරු ග්‍රහයාගේ වායුගෝලයේ විද්‍යුත් ක්‍රියාකාරීත්වය නිසා මෙම එළිය ඇති වන බවටත් ඉතා දීප්තිමත් අඩ සඳ හැඩැති වස්තුවක් දෙස බැලීමේ දී ඇතිවන භෞතික බලපෑම් හේතුවෙන්  දක්නට ලැබෙන දෘෂ්ටි මායාවක් ලෙසටත් මත දෙකක් පවති.
Galileo (ගැලීලියෝ ගැලිලි) විසින් සිකුරු ග්‍රහයා සූර්යයාගේ වටා ගමන් කරන බව ඔප්පු කළේය.
හින්දුවරුන්ගේ ජ්‍යොතිෂ්‍යයේදී සිකුරු, ශුල්ක්‍රා ග්‍රහයා ලෙසත්, බටහිර පුද්ගලයින් "Wondering Star" ලෙසත් අතීතයේදී සිකුරු ග්‍රහයා හැදින්වීය.
අතීතයේ "Morning Star" හා "Evening Star" ලෙස තාරකා දෙකක් වශයෙන් සිකුරු සලකා ඇත.  නමුත් ඔවුන් එකම ග්‍රහලෝකය වෙනස් ආකාරයෙන් දකිනා බව නොදැන සිටියේය.  මෙය තනි වස්තුවක් බව "පයිතගරස්" පළමුවෙන් හදුනාගත්තේය.
ගැලීලියෝ විසින් 17 වැනි සියවසේ සිකුරුගේ චලනයන් නිරීක්ෂණයෙන්, එය සඳ මෙන් පෘතුවිය වටා නොයන බව සොයා ගත්තේය.  ඒ සමගම සූර්යා වටා ග්‍රහලෝක පරිභ්‍රමණය වේ යන සංකල්පය ඉදිරිපත් වීය.
Johann Schroter 1970දී සිකුරුගේ වායුගෝලයක් ඇති බව නිරීක්ෂණය කළේය.  සිකුරුගේ සූර්යයාට විවෘත ප්‍රදේශයේ 1800C ක උණුසුමක් ඇතිබවත්, සිකුරුගේ අඳුරු ප්‍රදේශක් නිරීක්ෂණයෙන් තහවුරු විය.  මෙම වායුගෝලයක් තිබීම නිසා භ්‍රමණ කාලය නිගමනය කිරීම් අපහසු විය.  Glovenni Cossin හා Johann Schroter  පැය 24 ක භ්‍රමණ කාලයක් ඇති බවට නිගමනය කළත් එය නිවැරදි නොවීය.

භූමිය පදනම් කරගෙන සිදු වූ පරීක්ෂණ

	UV,රේඩාර් හා දුරේක්ෂයන්ගේ දියුණුවත් සමග 20 සියවසේදී සිකුරු ගැන වඩා නිවැරදි දත්ත ලැබෙන්නට විය.
	UV නිරීක්ෂණයන්හිදි, JR කිරණයන්ට හසු නොවූ දත්ත හමුවිය.  Frank. E. Rose ට අනුව ඊට හේතුව සිකුරුගේ වලාකුළුය.
	සිකුරුගෙන් 90% ක් ඇත්තේ ඝන පෘෂ්ඨයකි.  සිකුරුගේ භ්‍රමණ කාලය ඩොප්ලර් න්‍යායයේ ආලෝක පරාවර්තන් ආශ්‍රයෙන් හඳුනාගැනීමට උත්සහ කළද එය අසාර්ථක විය.  Vestor Slipher විසින් මෙම පරීක්ෂණය කළ අතර ප්‍රතිඵල රහිත වීමට හේතුව සිකුරුගේ භ්‍රමණ කාලය විශාල වීම බව ඔහු නිගමනය කළේය.  1950 දී සිකුරුගේ භ්‍රමණය ප්‍රතිගාමී (Retrograde) බව සොයාගන්නා ලදී.  රේඩාර් භාවිතයේදී නව අගයන්ට ආසන්න භ්‍රමණ කාලයක් වාර්තා විය.
	1970 රේඩාර් මගින් කළ පරීක්ෂණ වලදී "Arecibo Observetory" සිට සිකුරුගේ අති පරාවර්තිත ප්‍රදේශයන්ට හා කිරණ පතනය කර තොරතුරු රාශියක් සොයා ගන්නා ලදී. මෙහිදී භූමියේ ස්වභාවයන පිලිබඳව ලද තොරතුරු ප්‍රධාන වේ.  මෙහිදී "Moxwell montes" ලෙස නම් කළ කඳු පන්තියක් හමුවිය.
	පෘථිවියේ සිට ගත් හොඳම රේඩාර් ඡායාරූපය කි. මී. 50 ක පමණ පරාසයක විහිදේ.

සිකුරු ග්‍රහයාගේ බාහිර ස්වභාවය

සිකුරු යනු භූමියක් සහිත ග්‍රහයෙකි.  සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයට පෘථිවියද ඇතුළුව මෙවන් ග්‍රහලෝක 4 ක් ඇත.  අනෙක් ග්‍රහලෝක වායුන්ගේ එකතුවකි.  සිකුරු පෘථිවියට ඉතා සමානය.  එහි විෂ්කම්භය පෘථිවියට වඩා කි. මී. 650 ක් අඩු වේ. ස්කන්ධය පෘථිවියේ ස්කන්ධයෙන් 81.5% ක් වේ. එනමුත් සිකුරුගේ අභ්‍යන්තර තත්ත්වයන් පෘථිවියට වඩා වෙනස්ය.  එහි වායුගෝලයෙන් 96.5% කාබන්ඩයොක්සයිඩ් ද, 3.5% ක් නයිට්‍රජන් ද තිබේ.
	පෘථිවියේ හා සිකුරුගේ බාහිර සමානතාවය අනුව, අභ්‍යන්තර භූමියද පෘථිවියේ අභ්යන්තර භූමියට බොහෝ දුරට සමාන බව නිගමනය කල හැකිය.  එබැවින් සිකුරුගේ අභ්‍යන්තර හරය (Core) ද්‍රවමය යැයි ද උපකල්පනය කළ හැකිය.  පෘථිවියේ මෙන් භූතලයේ කම්පන සිකුරුගේ නැත.  එහි භූමිය වියළි හා වැස්මක් සහිත වේ.  මේ නිසා එහි උෂ්ණත්වය පහළ අගයකින් යුක්ත වන අතර, ධ්‍රැවයන්හි චුම්භක ක්‍රියාවලියට මෙම සීත පරිසරය පිටුවහල් වේ.

භ්‍රමණය හා කක්ෂීය චලිතය

සිකුරු ග්‍රහයා හා සුර්යයා අතර මධ්‍යන දුර 1.4  109 km. ග්‍රහයාගේ මධ්‍යන කක්ෂිය වේගය 9.69 km/s පමණ වේ. ග්‍රහයා සුර්යයා වටා එක් සම්පුර්ණ භ්‍රමණයක් යාමට අවුරැදු 29 ½ පමණ ගතවේ. ග්‍රහයාගේ ඉලිප්සීය කක්ෂය පෘථිවියෙහි කක්ෂිය තලයට 2.480 සාපේක්ෂව ඇත. 0.056 එකෙන්ද්‍රතාවයක් නිසා සිකුරු හා සුර්යයා අතර දුර සුර්යා සම්පකය හා සුර්ය දුරකය අතර 155 000 000 km. පමණ වෙනස් වේ.

සිකුරු ග්‍රහයා මත පිහිටි දෘශ්‍ය ලක්ෂණාවල භ්‍රමණ සීඝ්‍රතා අක්ෂාංශ මත බලාන අතර විවිධ කලාපවට බහු ගුණ භ්‍රමණ කාල පරිච්ඡේද සොයා ඇත. "සිස්ටම්" නැමිත කලාපයේ කාල පරිච්ඡේ‍දය පැය 10 විනාඩි 14 තප්පර 00 වන අතර "සිස්ටම්" හි කාල පරිච්ඡේදව පැය 10 විනාඩි 39 තත්පර 24 වේ. "සිස්ටම්" හි භ්‍රමණය කාල පරිච්ඡේදය පැය 10 විනාඩි 39 තත්පර 22.4 වේ.

ග්‍රහයාගේ අභ්‍යන්තරයෙහි භ්‍රමණ කාල පරිච්ඡේදය සොයා ගෙන නැත, 2004, සිකුරු ග්‍රහයාගේ රේඩියෝ භ්‍රමණ කාල පරිච්‍ඡේදය සැලකිය යුතු අගයතකින් වැඩිවී තිබු බව "කැසිනි" අභ්‍යවකාශ යානය මගින් පොළි විය.

රේඩියෝ විමෝචනය වල භ්‍රමණය ග්‍රහයාගේ භ්‍රමණයට අමතරව තවත් සාධකයක් මත පරායන්ත බව හෙළි විය. එනම්, කන්වේෂන් ප්ලාස්මා ඩිස්ක් යන සාධකයයි. මෙය ග්‍රහයාගේ පරිභ්‍රමණයට අමතකරව තවත් සාධක මත රදා පවතී. " එන්සෙලාසිස්" යන සිකුරැ ග්‍රහයාගේ චන්ද්‍රිකාව මගින් පිටවන ජල වාෂ්ප හේතු කෙනාට ගෙන සිකුරු ග්‍රහයාගේ චුම්භක ක්ෂේත්‍රයට බලපැම් ඇති කරන බවත්, එමගින් රේඩියෝ විමෝචන මගින් පරිභ්‍රමණය කාලයන් වල මිනුම් වෙන් වීමට තිබිය හැකි එක් හේතුවක් ලෙසට සිද්ධාන්තයක් ඉදිරිපත් කෙරිණි.

"කැසිණි", "වොයේජර්" හා "පගනියර්" ඒෂණ මගින් 2007 හි හෙළි කරන ලද දත්ත වලට අනුව සිකුරු ග්‍රහයාගේ පරිභ්‍රමණය කාලය පැය 10 මිනිත්තු 32 තප්පර 35ලෙස සැප්තැම්බර් 2007 හි සටහන් කර ඇත.

සිකුරු ග්‍රහයාගේ කක්ෂය සහ භ්‍රමණය

සිකුරු ග්‍රහයාගේ සිට සූර්යයාට ඇති දුර කිලෝමීටර මිලියන 108 ක් පමණ වන අතර සෑම දින 224.65 කට වරක් ම එය තම කක්ෂය සම්පූර්ණ කරයි. සෑම ග්‍රහ කක්ෂයක්ම ඉලිප්සාකාර වුවත් සිකුරුගේ කක්ෂය ආසන්න ලෙස වෘත්තාකාර වීම විශේෂිතය. එහි විකේන්ද්‍රීතාවය 0.01 කටත් අඩුය. අධර හමුවීම (Inferior conjunction) ලෙස හැඳින‍්වෙන සූර්යයා සහ පෘථිවිය අතර සිකුරු ග්‍රහයාගේ පිහිටීම පෘථිවියට ග්‍රහ‍ලෝකයක් දක්වන ආසන්නතම පිහිටීමයි. එවිට පෘථීවිය හා සිකුරු ග්‍රහයා අතර දුර කිලෝමීටර මිලියන 40 ක් පමණවේ. සෑම දින 584 කට වරක්ම සිකුරු ග්‍රහයා මෙම අධර හමුවීමට පැමිණේ.

සිකුරු ග්‍රහයා සෑම දින 243 කට වරක් ම භ්‍රමණය වන අතර එය ප්‍රධාන ග්‍රහ ලෝකයක ඇති අඩුම භ්‍රමණ වේගයයි. කෙසේ නමුත් සිකුරුගේ සූර්ය දිනය මීට වඩා කෙටි වන අතර එක් සූර්ය උදාවක සිට අනෙකට ඇති කාලය දින 116.5 කි. සූර්යයා බටහිරින් නැග නැගෙනහිරින් බැස යන අයුරක් දිස්වේ.

සිකුරු ග්‍රහයාගේ පෘෂ්ඨය එහි සමකයේ දී භ්‍රමණය වන්නේ පැයට කිලෝමීටර් 6.5 ක වේගයකින් වන අතර සමකයේ දී පෘථිවියේ භ්‍රමණ වේගය පැ.කි.මී. 1600 ක් වේ.

සූර්යයාගේ උතුරු ධ්‍රැවයේ සිට බලන කල බොහෝ ග්‍රහ ලෝක කක්ෂගත වන්නේ ඔර්ලෝසු කටුව කැ‍රකෙන දිශාවට ප්‍රතිවිරුද්ධවය (වාමාවර්ත). නමුත් සිකුරු ග්‍රහයා කක්ෂගත වන්නේ ඔරලෝසු කටුව කැරකෙන දිශාවටය (දක්ෂිනාවර්ත). සිකුරු ග්‍රහයාගේ අඩු භ්‍රමණ වේගය හා ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවට කක්ෂගත වීම විද්‍යාඥයින්ට කුතුහලය ගෙන දුන් කාරණාවක් විය. සිකුරු ග්‍රහයා බිහි වූ මුල් කාලයේ දී එයට වැඩි භ්‍රමණ වේගයක් සහ අනෙක් ග්‍රහලෝක වල දිශාවට කක්ෂගත වීමක් තිබෙන්නට ඇති නමුත් වසර බිලියන ගණනාවක් තිස්සේ එහි ඇති ඝන වායු‍ගෝලයට ඇති වූ වඩදිය බලපෑම නිසා මෙලෙස අඩු භ්‍රමණ වේගයක් හිමිවන්නට ඇති බව ගණනය කිරිම් ඇසුරින් විද්‍යාඥ‍යෝ පෙන්වා දුන්හ.

සිකුරු ග්‍රහයාට තවමත් චන්ද්‍රයකු නොමැති නමුත් 2002 VE 68 නැමැති ග්‍රහකය එයට අර්ධ කක්ෂිය සබඳතාවයක් දක්වයි. වසර බිලියන ගණනකට පෙර ඇති වූ විශාල ගට්ටනයකින් එක් චන්ද්‍රයකුවත් සිකුරු සතුව සිටින්නට ඇති බවත් තවත් ගට්ටනයක් නිසා ග්‍රහයාගේ භ්‍රමණ දිශාව වෙනස්වන්නට ඇති බවත් ඇතැමුන්ගේ විශ්වාසයයි. භ්‍රමණ දිශාවේ වෙනස නිසා සිකුරුගේ චන්ද්‍රයා දඟකාරව සිකුරු වෙත ඇදී ගොස් එය සමඟ හා වෙන්නට ඇති බව ද ඔවුහු තවදුරටත් පෙන්වා දෙති.

භෞතික ගති ලක්ෂණ

සිකුරු යනු සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ භෞමික ග්‍රහලෝක හතරෙන් එකක් වන අතර එහි තේරුම වන්නේ එය පාෂාණමය වස්තුවක් වන බවයි. විශාලත්වයෙන් හා ස්කන්ධයෙන් පෘථිවියට ඉතා සමාන අතර එබැවින් පෘථිවියේ නිවුන් සහෝදරයා ලෙස හැඳින්වේ. සිකුරුගේ විශ්කම්භය 650 km පමණක් වන අතර එය පෘථිවියේ අගයට වඩා අඩුය. එහි ස්කන්ධය පෘථිවියේ ස්කන්ධය මෙන් 81.5 % වේ. කෙසේ නමුත් පෘථීවි මතුපිට තත්වයෙන් සිකුරු මතුපිට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වේ. ඒ එහි ඝනකම් කාබන් ඩයොක්සයිඩ් වායුගෝලය නිසාය. සිකුරු වායු ගෝලයේ 96.5% ක් කාබන් ඩයොක්සයිඩ් වලින් සමන්විතවන අතර ඉතිරියෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් නයිට්‍රජන්වලින් සමන්විතය.

අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය පිළිබඳව තොරතුරු පවතින්නේ ඉතා අල්පයක් වුවත් පෘථිවියේ හා සිකුරුගේ ප්‍රමාණයන් සමාන වීම නිසා ඇඟවෙන්නේ එයට සමාන අභ්‍යන්තර ව්‍යුහයක් ද ඇති බවයි. ඊට හරයක් ප්‍රාවරණයක් හා කබොල්ලක් අයත්වන අතර පෘථිවියේ මෙන්ම සිකුරුගේ හරය ද අවම වශයෙන් බාගිකව හෝ ද්‍රව වේ. සිකුරුගේ මදක් ප්‍රමාණයෙන් කුඩාවීම මගින් ඇඟවෙන්නේ ගැඹුරු අභ්‍යන්තරයේ පීඩනයන් සැලකිය යුතු ලෙස පෘථිවියට වඩා අඩු බවයි. ග්‍රහලෝක දෙක අතර ප්‍රධාන වෙනස වන්නේ සිකුරු සතු භූ විෂමතාවයක් නොමැතිවීමයි. එයට හේතුව ලෙස පෙනෙන්නේ වියළි මතුපිට හා ප්‍රාවරණයයි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ග්‍රහලෝකයෙන් උෂ්ණත්වය පිටවීම අවම වන අතර එනිසා එය සිසිල් වීම වැළකෙන අතර අභ්‍යන්තරව ජනනය වූ චුම්භක ක්ෂේත්‍රයක් නොමැතිවීමට ද හේතුවක් සපයයි.

චුම්භක ක්ෂේත්‍රය හා හරය

වර්ෂ 1980 දී Pioneer සිකුරු කාක්ෂිකය සිකුරුගේ චුම්භක ක්ෂේත්‍රය පෘථිවියට වඩාකුඩා හා දුර්වල වන බව සොයා ගන්නා ලදී. (ග්‍රහලෝකයට ආසන්නය) එවැනි කුඩා චුම්භක ක්ෂේත්‍රයක් ඇති වීම ප්‍රේරණය වන්නේ අයණ ගෝලය හා සුර්යය සුළං අතර අන්තර් ක්‍රියාවකිනි. නමුත් පෘතුවි චුම්භක ක්ෂේත්‍රය ප්‍රේරණය වී ඇත්තේ හරයේ අභ්‍යන්තර ගතිකයන්ගෙනි. සිකුරුගේ චුම්භක ගෝලය වායුගෝලයේ කොස්මික් විකිරණවලින් ආරක්ෂා කිරීමට ප්‍රමාණවත් නැත.

සිකුරුගේ මෙම නිසඟ චුම්භක ක්ෂේත්‍රයක් විශ්මය ජනක වන්නේ එය පෘතුවියට වඩා කුඩා ග්‍රහලෝකයක් වන බැවිනි. එමෙන්ම එහි හරයේ උත්පාදකයක් ද අන්තර්ගත බව තව දුරටත් කියවේ. උත්පාදකයකට කරුණු තුනක් අවශ්‍යය. එනම් සන්නායක ද්‍රව්‍යයක්, භ්‍රමණයක් හා සංවහනයකි. හරය විද්‍යුත් වශයෙන් සන්නායක බව උපකල්පනය කෙරෙයි. කෙසේ නමුත් එහි භ්‍රමණය ඉතා සෙමින් සිදුවන බව උපකල්පනය කෙරේ.නමුත් සමාකරණයන් පෙන්වන පරිදි එය උත්පාදකයක් සම්පාදනයට, අනුවර්තනය වී ඇත. මෙයින් ඇඟවෙන්නේ උත්පාදකය නොමැතිවීමට හේතුව සිකුරුගේ හරයේ සංවහනයන්හි හිඟය බවයි. පෘතුවියේදී සංවහනයන් ඇතිවන්නේ හරයේ පිටත ද්විස්ථරයේය. ඊට හේතුව ද්විස්ථරයේ පතුල මතුපිටට වඩා උෂ්ණාධිකවීමයි. තාපය මුදාහැරීමට හැකි භූ විෂමතාවයන් සිකුරු සතු නොවන නිසා එයට ඝන අභ්‍යන්තර හරයක් නොමැති විය හැකිය. එසේ නැතහොත් එහි හරය වර්තමානයේ සිසිල් නොවීම නිසා හරයේ සමස්ථ ද්විකොටස දළ වශයෙන් එකම උෂ්ණත්වයක පවතිනවා විය හැකිය. වෙනත් හේතුවක් නම් එහි හරය මේ වන විටත් සම්පුර්ණ නොවීමය.

වායු ගෝලය

සිකුරු වායුගෝලය ඉතා ඝනව පිහිටා ඇත. එය ප්‍රධාන වශයෙන් කාබන්ඩයොක්සයිට් සහ නයිට්‍රජන් සුළු ප්‍රමාණයකින් සමන්විතය. වායු ගෝලීය ස්කන්ධය පෘථිවි වායුගෝලීය ස්කන්ධය මෙන් 93 න් ගුණයක් වේ. මතුපිට පීඩනය පෘථිවි මතුපිට මෙන් 92 ගුණයකි. එය පෘථිවියේ 1km ක සාගර ගැඹුරක පීඩනයට සමාන වේ. මතුපිට ඝනත්වය 65 kg/m3 (එයින් 6.5% ක් ජලය වේ) සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ ප්‍රබලතම හරිතාගාර ආචරණය ජනනය කරන්නේ SO2 ඝන වාලාකුළු සහ CO2 වලින් පොහොසත් සිකුරු වායු ගෝලයයි. එහිදි මතුපිට උෂ්ණත්වය 4600C කි. මේ අනුව -2200C අවම උෂ්ණත්වයක් හා 4200C උපරිම උෂ්ණත්වයක් ඇති බුධගේ මතුපිට උෂ්ණත්වයට වඩා සිකුරු මතුපිට උෂ්ණත්වය ඉහළවෙයි. එසේ වුවත් සිකුරු හිරුගේ සිට බුධ මෙන් දෙගුණයක දුරින් පිහිටා ඇති අතර බුධගේ සුර්ය ප්‍රතිකිරණය මෙන් 25% ක් පමණ ලබාගනී. සිකුරුගේ තෙතමනයක් නොමැති බැවින් මතුපිට සාපේක්ෂ ආර්ද්‍රතාව නොගැනිය හැකිතරම්ය. (1% කට වඩා අඩුවේ) ඒනිසා උෂ්ණත්ව දර්ශකය 4500C සිට 4800C දක්වා වේ.

අධ්‍යයන මගින් පෙන්වා දෙන පරිදි වසර බිලියන ගණනකට පෙර සිකුරු වායුගෝලය අදට වඩා පෘථිවි වායු ගෝලයට සමාන විය. එමෙන්ම ඇතැම් විට සැළකිය යුතු ප්‍රමාණයක ද්‍රව ජලයද මතුපිට පැවති බව සැලකේ. එහෙත් ඉහළ නගින හරිතාගාර ආචරණය එම ජලප්‍රභවයන් වාෂ්පකර දමන්නට ඇතැයි සැලකේ. එමගින් වායු ගෝලයේ හරිතාගාර වායුවල විශේෂ මට්ටමක් ජනනය කෙරිණි. තාප ආවස්ථිතිය සහ සුළං මගින් තාප සංක්‍රමණය සිකුරු පහළ වායුගෝලයේ දක්නට ලැබීමෙන් පැහැදිලි වන්නේ සිකුරු මතු පිට දිවා හා රාත්‍රිකාල වලදී සැලකිය යුතු ලෙස විචල්‍යයන් ඇති නොවන බවයි. ඒ ග්‍රහලෝකය ඉතා සෙමෙන් භ්‍රමණය වීමත්, මතුපිට සුළං පැයට කිලෝමීටර් කිහිපයක මද වේගයක් සහිත වීමත්, මතුපිට වායුගෝලයේ ඉහළ ඝනත්වයත් වැනි සාධක නිසා ඒවා ප්‍රතිරෝධයන්ට එරෙහිව සැලකිය යුතු බලයක් ඇති කරයි. එමෙන්ම දූවිලි හා කුඩා ගල් කැබලි පරිවහණය කරයි. උෂ්ණත්වය ප්‍රශ්නයක් නොවුනත් එහි මතුපිට මිනිසෙකුට ඇවිදිය හැකිද යන්න ගැටළු සහගතය. ඝන CO2ස්ථරයට ඉහළින් SO2 හා H2SO4 වලින් සමන්විත ඝන වළාකුළු දැකගත හැකිය. ඒවා හිරු එළියෙන් 60% ක් පරාවර්තනය කරන අතර සිකුරු මතුපිට දෘෂ්‍ය ආලෝකයේ සෘජු නිරීක්ෂණයට ලක්වීම වළක්වයි. සිකුරු පෘථිවියට වඩා හිරුට සමීප වුවත් මෙම ස්ථිර වළාකුළු ආවරණය නිසා අව් රශ්මිය හොඳින් නොලැබේ. වායුගෝලයේ CO2 මගින් ඇති කරන හරිතාගාර ආචරණයන් නොමැති විට සිකුරු මතුපිට උෂ්ණත්වය පෘථිවියට බොහෝ සමාන වනු ඇත. ග්‍රහලෝකයේ වාළාකුළු මුදුන් චක්‍රයේ 300 km/h ප්‍රබල සුළං පෘථිවි දින 4 කට 5 කට වරක් ඇති වේ.

2007 Venus Express ඒෂනිය ග්‍රහලෝකයේ දක්ෂිණත් ධ්‍රැවයේ විශාල ද්විත්ව වායුගෝලීය සුළි සුළං පවතිනු නිරීක්ෂණය කෙරිණි.

පාෂ්ඨික විද්‍යාව

සිතුරැ ග්‍රහ පෘෂ්ඨය වෙත ගොස් දත්ත රැගෙන නැවත පැමිණිය හැකි ලෙස අධි පීඩනයට ඔරොත්තු දිය හැකි අන්දමින් වෙරො 7 යානය ගොඩ නැගුණි. සිකුරැ ග්‍රහයා තුලට ඇතුළු වීමට පෙර එය සීත කෙරැණු අතර විනාඩි 35 ක් තුල යානාව ගොඩ බැස්විය හැකි  වීමට විශේෂ පැරෂුටයක්  ද එහි සවිකරන ලදි.  1970 දෙසැම්බර් 15 දින වායුගෝලයට ඇතුලු වුනු වෙනෙරා යානයේ පුරෂුටය එය ගොඩබසින අවස්ථාවේ දී ඉරී ගිය අතර බරපතල  නොවූ නමුත් ඉතා තදින් යානාව සිතුරැ ග්‍රහයාගේ පෘෂ්ඨය මත  ගැටුනි. යානාව පසෙකට ඇලවුනු අතර, එමගින් මිනිත්තු 23 ක් යනතුරැ උෂ්ණත්වය දත්ත සපයා දුනි. වෙනත් ග්‍රහ පෘෂ්ඨයයක සිට ටෙලිමෙට්රි දත්ත  ලබා දුන් පළමු  අවස්ථාව මෙයයි.
වෙනෙරා වැඩසටහන දිගටම ක්‍රියාත්මක වුයේය වෙනෙරා 8 යානාව මගින් සිතුරැ ග්‍රහ පෘඨෂයේ සිට මිනිත්තු 50 ක් දත්ත සැපයු අතර වෙනෙරා 9 සහ වෙනෙරා 10 යානාවෙන් සිකුරැගේ භූ පිහිටීම පිළිබද පුථම ඡායාරැපය ලබා දුනි.

පයනියර් නමැති සිකුරු වටා කක්ෂගතවන යානාව

මේ අතර තුරේ ඇමරිකාව විසින් මැරිනර් 10 යානාව බුධ ග්‍රහයා වෙත දියත් කළ අතර ඒ ගමන් මග අතරතුරේදී සිකුරැ ග්‍රහයාට කිලෝමීටර් 5790 ක් ආසන්නයෙන් ගමන්කරමින් එහි ඡායාරෑප 4000 කට වඩා වැඩි ගණනක් ලබා ගැනීමට සමත් විය.

සාමාන්‍ය ආලෝකයේ දී ග්‍රහ ලෝකයේ කිසිම ලක්ෂණයක් එම ඡායාරෑප තුලින් හදුනාගැනීමට නොහැකි වූ වත්  පාරජමුබුල ආලෝකය මගින් පෙර පෘථිවියේ සිට කල නිරීක්ෂණ කිසිවකින් නොදුටු වලාකුළු පිළිබද විස්තර සොයාගත  හැකි විය.

ඇමරිකානු  පයනියර් සිකුරැ ව්‍යපෘතියේ මෙහෙවර 2 ක් විය.  සිකුරැ කක්ෂගාමියා 1978 දෙසැම්බර් 4 වන දින සිකුරැගේ ඉලිප්සාකාර කක්ෂිය තුලට  ඇතුළු කරන ලදි. එමගින් අවුරැදු 13 ක් පුරාවට රොඩාර් මගින් සිකුරැගේ වායුගෝලය අධ්‍යයනය කිරිමට සහ පෘෂ්ඨය සිතියම් ගත කිරිමට අවශ්‍ය දත්ත සැපයුවේය. පයනියර් සිකුරැ බහු යානාව මගින් යානා 5 ක් සිකුරැගේ වායුගෝලය වෙත ඇතුලු කරන ලද අතර එමගින් එහි සංයුතිය, සුළං සහ උෂ්ණත්වය පිළිබද තොරතුරැ ලබා ගත හැකි විය.

ඊළග වසර 4 ඇතුලත තවත් වෙනෙරා යානාවන් 4 දියත් කෙරැණි. වෙනෙරා 11 සහ 12 මගින් සිකුරැගේ විදුලි කුණාටු ද  වෙනෙ‍රා 13 සහ 14 යානා මගින් එහි පෘෂ්ඨයේ ප්‍රථම වර්ණ ඡායාරැපච ලබා දුනි. 1983 ඔක්තෝබර් මාසයේ දී වෙනෙරා වැඩසටහන නිම වුයේ සිකු‍රැගේ සිතියම් කිරිම සදහා එහි කක්ෂිය වෙත වෙනෙරා 15 සහ 16 දියත් කිරිමෙන් අනතරැවය.
අභ්‍යන්තර සෞරග්‍රහ පද්ධතිය තුලින් ගමන් ගත් යානාවක් මගින් එකවර සිකුරැ ග්‍රහයා  සහ හැලී වල්ගා තරැව  අධ්‍යයනය කිරිමට 1985 දී සෝවියට් දේශය විසින් උත්සාහ ගත්තේය. එහිදී සිකුරැ ග්‍රහයාගේ වායුගෝලය පෙර සිතා සිටියාට  වඩා කැලඹිමකින් යුක්ත බව සොයා ගැනුනි.

සිකුරු පිළිබද සිදුකළ පරීක්ෂණ

Venero 7 යනු සෝවියට් දේශය මගින් යවනු ලැබූ සිකුරු මතුපිට සිට දත්ත නිකුත් කිරීමට නිපදවූ යානයකි. Venero වැඩසටහන යනු සම්පුර්ණයෙන්ම සෝවියට් දේශය මගින් දියත් කරනු ලැබූ වැඩ සටහනකි .Venero මෙයට බාර් 180 ක පීඩනයක් දරාගත හැකිය. සිකුරුට ඇතුළු වීමට පෙර සීත කල මෙම යානය පැරෂුට් (Perochute) මගින් 1970 දෙසැම්බර් 5 සිකුරු මතට ගොඩබෑහ.  නමුත් මෙම ගොඩබෑම ඉතා සාර්ථක නොවීය.  යානාව බිදී නොගියත් ඉතා තද වැටීමකට ලක් වූ බව විශ්වාස කරයි.  විනාඩි 23 ක් පෘෂ්ඨයේ උෂ්ණත්වය ගැන දුර්වල සංඥා දුන් යානය විනාශ විය.
	Venera 8 යානය සිකුරු මත සිට විනාඩි 50 ක කාලයක් පුරා දත්ත සම්ප්‍රේෂණය (transmit) කළේය.  Venera 9 හා Venera 10 යවන ලද්දේ ඉන්පසුවයි.  Venera 10 පළමු වරට ඡායාරූපය සම්ප්‍රේෂණය කළේය. Venera 9 ආනත බෑවුමක්ද Venere 10 "Baselt" (ගිනිකදු පාෂාණ) වැනි ගලකද පතනය විය.
ගුරුත්ව ක්ෂේත්‍ර පිළිබද පරීක්ෂණය කිරීමට ඇමෙරිකාව යැවූ Marinor 10 යානය 1974 පෙබරවාරි 5 දින සිකුරු පසුකර බුධ දෙසට ගමන් කළේය.  එහිදී සිකුරු ග්‍රහයාගේ සිට කි. මී. 5790 ක් දුරින් පිහිටි යානය ඡායාරූප 4000 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් සම්ප්‍රේෂණය කරනු ලැබිණි.  UV උපයෝගී කරගත් විට පෘථිවියේ සිට නිරීක්ෂණය කළ නොහැකි වලාකුළු පවා හමුවිය.
අමෙරිකාවේ Pioneer Venus ව්‍යාපෘතිය යටතේ මෙහෙයුම් 82 ක් සිදු විය.
Pioneer Venus Orbiter හි ප්‍රථම මෙහෙයුම වූයේ සිකුරු වටා යානයක් කක්ෂගත කිරීමයි.  1978 දෙසැම්බර් 4 කක්ෂගත කළ යානය වසර 13 කට වැඩි කාලයක් සිකුරු මතුපිට රැදෙමින් රේඩාර් මගින් පරීක්ෂා කළේය.
Pioneer Venus Multiprobe යටතේ නිරීක්ෂණ යානා 5 ක් 1978 දෙසැම්බර් 5 සිදු කළ අතර, මෙහිදී සිකුරුගේ සුලභ හා උණුසුම් වායු ප්‍රවාහ නිරීක්ෂණයට ලක් කලේය.
ඊලග වසරේ Venera 11 – 14 ලෙස යානා 4 ක් ගොඩබෑවේය.  Venera 11 හා 12 මගින් විදුලි කුණාටු (Thunder Storm) නිරීක්ෂණය කරන ලදී.  Venera 13 හා 14, 1982 මාර්තු 1 හා 5 දිනයන්ගේ පිළිවෙලින් ගොඩ බෑවේය.  මෙම යානා ප්‍රථම වර්ණ ඡායාරූපය සම්ප්‍රේෂණය කළේය.
මේ සෑම යානාවක්ම සිකුරු මතුපිට පෘෂ්ඨයේ සිට කි. මී. 50 ක් ඉහළ සිට පැරෂුට් ආධාරයෙන් ගොඩබානා ලදී.  පහල වායුගෝලයේ ඝනත්වය නිසා ගොඩබෑම නිවැරදිව විය.  Venera 13 හා 14  "X raya Flourescence" වර්ණාවලි මානයක් (Spectrorreter) උපයෝගී කරගෙන පරීක්ෂා කළේය.  Venera 15 හා 16  යානා සිකුරු පෘෂ්ඨය "Synthetic aperture redar" භාවිතයෙන් නිරීක්ෂණය කළේය.  එම යානා 2 සමග  Venera ව්‍යාපෘතිය අවසන් විය.
රුසියාව 1985 දී සිකුරු හා හේලී ධූමකේතුව නිරීක්ෂණයට ව්‍යාපෘතියක් ඇරඹීය.  ධූමකේතුව නිරීක්ෂණයට පෙර Vega ව්‍යාපෘතියට අයත් යානා 2 ක් සිකුරු මතට නිරීක්ෂණ යානා යැවීම සිදු කළේය.  Vega 1 යානයෙන් මෙම ක්‍රියාව සාර්ථකව සිදු නොවීය.  බැලුන ආධාරයෙන් චලනය වූ මෙම නිරීක්ෂණ යානා ගුවන්ගත විය.  මෙම බැලුන සිකුරු මතුපිට සිට කි. මී. 53ක් ඉහළ ලක්ෂයකට පැමිණියේය.  මෙම ලක්ෂයේ පීඩනය පෘථිවි පීඩනයට සමාන විය.  පැය 46 ක් වූ සම්ප්‍රේෂිත දත්ත වලින් සිකුරු මතුපිට තද සුළං හා ප්‍රබල සංවහන ධාරා (Convection Cell) ඇති බව සොයා ගැනුනි.

සිකුරු පිළිබඳ අධ්‍යයනයන්

අතීත අධ්‍යයනයන්

Galileo (ගැලීලියෝ ගැලිලි) විසින් සිකුරු ග්‍රහයා සූර්යයාගේ වටා ගමන් කරන බව ඔප්පු කළේය.
හින්දුවරුන්ගේ ජ්‍යොතිෂ්‍යයේදී සිකුරු, ශුල්ක්‍රා ග්‍රහයා ලෙසත්, බටහිර පුද්ගලයින් "Wondering Star" ලෙසත් අතීතයේදී සිකුරු ග්‍රහයා හැදින්වීය.
අතීතයේ "Morning Star" හා "Evening Star" ලෙස තාරකා දෙකක් වශයෙන් සිකුරු සලකා ඇත.  නමුත් ඔවුන් එකම ග්‍රහලෝකය වෙනස් ආකාරයෙන් දකිනා බව නොදැන සිටියේය.  මෙය තනි වස්තුවක් බව "පයිතගරස්" පළමුවෙන් හදුනාගත්තේය.
ගැලීලියෝ විසින් 17 වැනි සියවසේ සිකුරුගේ චලනයන් නිරීක්ෂණයෙන්, එය සඳ මෙන් පෘතුවිය වටා නොයන බව සොයා ගත්තේය.  ඒ සමගම සූර්යා වටා ග්‍රහලෝක පරිභ්‍රමණය වේ යන සංකල්පය ඉදිරිපත් වීය.
Johann Schroter 1970දී සිකුරුගේ වායුගෝලයක් ඇති බව නිරීක්ෂණය කළේය.  සිකුරුගේ සූර්යයාට විවෘත ප්‍රදේශයේ 1800C ක උණුසුමක් ඇතිබවත්, සිකුරුගේ අඳුරු ප්‍රදේශක් නිරීක්ෂණයෙන් තහවුරු විය.  මෙම වායුගෝලයක් තිබීම නිසා භ්‍රමණ කාලය නිගමනය කිරීම් අපහසු විය.  Glovenni Cossin හා Johann Schroter  පැය 24 ක භ්‍රමණ කාලයක් ඇති බවට නිගමනය කළත් එය නිවැරදි නොවීය.

භූමිය පදනම් කරගෙන සිදු වූ පරීක්ෂණ

	UV,රේඩාර් හා දුරේක්ෂයන්ගේ දියුණුවත් සමග 20 සියවසේදී සිකුරු ගැන වඩා නිවැරදි දත්ත ලැබෙන්නට විය.
	UV නිරීක්ෂණයන්හිදි, JR කිරණයන්ට හසු නොවූ දත්ත හමුවිය.  Frank. E. Rose ට අනුව ඊට හේතුව සිකුරුගේ වලාකුළුය.
	සිකුරුගෙන් 90% ක් ඇත්තේ ඝන පෘෂ්ඨයකි.  සිකුරුගේ භ්‍රමණ කාලය ඩොප්ලර් න්‍යායයේ ආලෝක පරාවර්තන් ආශ්‍රයෙන් හඳුනාගැනීමට උත්සහ කළද එය අසාර්ථක විය.  Vestor Slipher විසින් මෙම පරීක්ෂණය කළ අතර ප්‍රතිඵල රහිත වීමට හේතුව සිකුරුගේ භ්‍රමණ කාලය විශාල වීම බව ඔහු නිගමනය කළේය.  1950 දී සිකුරුගේ භ්‍රමණය ප්‍රතිගාමී (Retrograde) බව සොයාගන්නා ලදී.  රේඩාර් භාවිතයේදී නව අගයන්ට ආසන්න භ්‍රමණ කාලයක් වාර්තා විය.
	1970 රේඩාර් මගින් කළ පරීක්ෂණ වලදී "Arecibo Observetory" සිට සිකුරුගේ අති පරාවර්තිත ප්‍රදේශයන්ට හා කිරණ පතනය කර තොරතුරු රාශියක් සොයා ගන්නා ලදී. මෙහිදී භූමියේ ස්වභාවයන පිලිබඳව ලද තොරතුරු ප්‍රධාන වේ.  මෙහිදී "Moxwell montes" ලෙස නම් කළ කඳු පන්තියක් හමුවිය.
	පෘථිවියේ සිට ගත් හොඳම රේඩාර් ඡායාරූපය කි. මී. 50 ක පමණ පරාසයක විහිදේ.

රොබෝ අභ්‍යවකාශ මෙහෙයුම - සිකුරු ග්‍රහයා පිළිබඳ අතීත උත්සාහයන්

1961 පෙබරවාරි 12 ආරම්භවුණු Venera – 1 ඒෂණීය දියත් කිරීමත් සමග සිකුරුට මෙන්ම ඕනෑම ග්‍රහලොවකට දියත් කෙරුණු පළමු රොබෝ අභ්‍යවකාශ මෙහෙයුම ආරම්භ විය. මේ හැරුණු කොට ඉතා සාර්ථක වු වේනිරා වැඩ සටහනේ පළමු අභ්‍යවකාශ යානය මෙයයි. Venera – 1 සෘජු ගැටුම් පාරචක්‍රයක දියත් කෙරුණත් මෙහෙයුම් දින 7 ක් ඇතුළත පෘතුවියට කිලෝමීටර් මිලියන 2 ක දුරකදී සම්බන්ධතා ඇන හිටිණි. මධ්‍යන්‍යයේදී සිකුරුට 100000 km ක් පමණ ආසන්න වන තුරු ගමන් කරන්නට ඇතැයි සැලකෙයි.

ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද සිකුරු ගවේෂණ Meriner – 1 ඒෂණීය දියත් කිරීමත් සමග අසාර්ථකව කටයුතු ආරම්භ කෙරුණි. 1962 දෙසැම්බර් 14 දින දින 109 ක කාක්ෂික සම්ප්‍රේෂණයකට පසුව ඊළඟ මැරීනර් 2 මෙහෙයුම අතිශය සාර්ථක විය. ඒ ලොව පළමු සාර්ථක අන්තර් ග්‍රහලෝක මෙහෙයුම බවට පත්වෙමිනි.එය සිකුරු මතුපිට 34833 km දුරක් ඉහළින් පියාසර කරන්නට ඇතැයි සැලකේ. ශුද්ධ තරංඟ හා අධෝරක්ත රේඩියෝමාපක හෙලිකළ අන්දමට සිකුරුගේ වළාකුළු මුදුන් සිසිල් වුවත් අවම වශයෙන් 4250C වත් උෂ්ණත්වයක් මතුපිට පවතියි. ඒ අනුව භූමි පාදක ජීවයකට ග්‍රහලෝකය වාසස්ථාන සපයනු ඇතැයි පැවති බලාපොරොත්තුද බොද විය. සිකුරු ස්කන්ධය හා ගගනගාමී ඒකක පිළිබද වැඩි දියුණු දත්ත Meriner – 2 ලබාගත්ත ද විකිරණ වළලු හෝ චුම්භක ක්ෂේත්‍රයක් සොයා ගැනීමට අපොහොසත් විය.

සිකුරු - වායුගෝලයට ඇතුල්වීම

Venera – 3 1966 මාර්තු 1 දින සිකුරු මත ගොඩ බස්වන ලදී. එය මිනිසා විසින් නිපද වු වෙනත් අභ්‍යවකාශ යානයක් ග්‍රහලෝකයක වායුගෝලයට ඇතුල් වී මතු පිට ගැටුණු ප්‍රථම අවස්ථාව විය. එසේ වුවත් එහි සන්නිවේදන පද්ධතිය ග්‍රහලෝකය පිළිබද කිසිදු තොරතුරක් ලබාදීමට පෙර ඇන හිට ඇත. 1967 ඔක්තෝබර් 18 දින Venera – 4 වායුගෝලයට සාර්ථකව ඇතුල් වී විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණ ගණනාවක යෙදී ඇත.පසුව මිනිසුන් රහිත යානය දෙවනවරට සිකුරු තුළට ඇතුල් විය. Venera – 4 මතුපිට උෂ්ණත්වය Mariner – 2 මගින් ගණනය කළ 50000C ට වඩා අධික උෂ්ණාත්වයක් බව පෙන්වා දුනි.එමෙන්ම වායු ගෝලයේ 90% - 95% දක්වා කාබන්ඩයොක්සයිට් පවතින බවද පෙන්වා දුනි. සිකුරු වායුගෝලයේ ඝණත්වය Venera – 4 සම්පාදකයන් අපෝහනය කළ ප්‍රමාණයට වඩා අධික විය. එබැවින් පැරෂුට අවරෝහණය අපේක්ෂිත මට්ටමට වඩා හෙමින් සිදු වු අතර මතුපිටට ලඟා වීමට පෙර කෝෂ විසර්ජනය විය. අවරෝහණයේදී විනාඩි 93 ක දත්ත ලබාගැනීමෙන් පසු Venera – 4 අවසාන පීඩන කියවීම 24.96 km උසකදී බාර් 18 ක් විය.

1968 ඔක්තෝබර් 19 දින තවත් යානයක් සිකුරු තුළට ඇතුල් වුයේ Mariner – 5 වළාකුළු මුදුන් වලට 4000 km දුරකින් පියාසර කිරීමත් සමගය. Mariner – 5 විශේෂයෙන් නිර්මාණය කළේ අඟහරු හා සම්බන්ධ Mariner – 4 හි අනුරුවක් ලෙසය. නමුත් මෙහෙයුම සාර්ථක වු විට යානය සිකුරු මෙහෙයුම් සදහා යලි එකලස් කරන ලදී. එහිදී Mariner – 2 ට වඩා සංවේදී උපකරණ කට්ටලයක් යොදා ගත් අතර රේඩියෝ අන්තර්දාන පරීක්ෂණවලින් සිකුරු වායුගෝලයේ පීඩනය ඝනත්වය හා සංඝටක පිළිබද දත්ත ලබාදෙන ලදී. Venera – 4 හා Mariner – 5 දත්ත එකමුතු වෙන් සෝවියට් ඇමෙරිකානු සුසංයෝගී කණ්ඩායමක් විශ්ලේෂණය කොට ඊළඟ අවුරුද්දේ දී අභ්‍යාවකාශ සහයෝගීතාවයට නිදසුන් ලබාදුනි.

Venera – 4 න් ලබාගත් පාඩම් හා දත්තවලින් සන්නද්ධව සෝවියට් සමුහාණ්ඩුව Venera – 5 හා Venera – 6 යන නිවුන් යානා ද්විත්වය 1969 ජනවාරි මාසයේ පස් දින මෙහෙයුමකට යොදවන ලදී. ඒවා සිකුරු කරා ලඟා වුයේ එම වසරේ මැයි 16 හා මැයි 17 දිනයන්වලදීය. වායුගෝල 25 ක පීඩනයක් දරා සීටිමට හැකි පරිදි ඒවායේ කබොල්ල සවිගන්වා තිබුණි. එමෙන්ම වේගවත් අවරෝහණයක් ලබා ගැනීමට කුඩා පැරෂුට සවිකොට තිබුණි. එතැන් සිට වර්තමානය දක්වා සිකුරුගේ වායුගෝල ආකෘති වායුගෝල 75 හා 100 අතර මතුපිට පීඩනයක් අපේක්ෂා කළ අතර මතුපිට දී ඉතිරිවීමට කිසිවිටකත් බලාපොරොත්තු නොවීය. මිනිත්තු 50 කට වඩා වායු ගෝල දත්ත ලබාගැනීමෙන් පසු කිලෝමීටර් 20 ක් පමණ උන්නතාංශයකදී සිකුරුගේ රාත්‍රී ප්‍රදේශයේ මතුපිටට ලඟා වීමට පෙර යානා ද්විත්වයම විනාශ විය.

ආශ්‍රිත

 Geodynamics of Venus
 Outline of Venus
 Venus zone
 Stats of planets in the Solar System

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 සිකුරු පැතිකඩ,  නාසා සෞරග්‍රහ ගවේශන වෙබ් අඩවිය
 සිකුරු ග්‍රහලොව වෙත මෙහෙයුම් සහ සේයාරු කැටලොගය, ජාතික අභ්‍යවකාශ විද්‍යා දත්ත මධ්‍යස්ථානය
 සිකුරු ග්‍රහලොව සෝවියට් ගවේශනය සහ සේයාරු කැටලොගය, Mentallandscape.com
 Venera මෙහෙයුමේ සේයාරු කැටලොගය
 සිකුරු ග්‍රහලොව පිටුව, ද නයින් ප්ලැනට්ස්
 සිකුරු සංක්‍රාන්තිය, NASA.gov
 Geody Venus, මතුපිට ලක්ෂණ සඳහා වන සෙවුම් යන්ත්‍රයක්

සිකුරු ග්‍රහයා
තාරකා විද්‍යාව
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක
භෞමික ග්‍රහලෝක
පුරාතන යුගයේ සිට දැන සිටි අභ්‍යවකාශ වස්තු

සිකුරු ග්‍රහලොව


Michel Gondry (; born 8 May 1963) is a French filmmaker noted for his inventive visual style and distinctive manipulation of mise en scène. Along with Charlie Kaufman, he won an Academy Award for Best Original Screenplay as one of the writers of the 2004 film Eternal Sunshine of the Spotless Mind, which he also directed.

His other films include the music documentary Dave Chappelle's Block Party (2005), the surrealistic science fantasy comedy The Science of Sleep (2006), the comedy Be Kind Rewind (2008), the superhero action comedy The Green Hornet (2011), the drama The We and the I (2012), and the romantic science fantasy tragedy Mood Indigo (2013).

Early life
Gondry was born in Versailles. He is the grandson of inventor Constant Martin.

Career

Gondry's vision and career began with his emphasis on emotion. Much of his inspiration, he says, came from the film Le voyage en ballon. He stated: "When I watch this movie, I dream I'm flying and then I do stories where people are flying. I think it's directly influencing."

His career as a filmmaker began with creating music videos for the French rock band Oui Oui, in which he also served as a drummer. The style of his videos for Oui Oui caught the attention of music artist Björk, who asked him to direct the video for her song "Human Behaviour". The collaboration proved long-lasting, with Gondry directing a total of eight music videos for Björk.

Other artists who have collaborated with Gondry on more than one occasion include Daft Punk, the White Stripes, the Chemical Brothers, the Vines, Steriogram, Radiohead, and Beck. Gondry's video for Lucas Secon's "Lucas with the Lid Off" was nominated in the Best Music Video (short form) category at the 37th Grammy Awards, (one of two Gondry music videos nominated that year along with Sinéad O'Connor's "Fire on Babylon").

Gondry has also created numerous television commercials. He pioneered the "bullet time" technique later adapted in The Matrix in the 1996 "Smarienberg" commercial for Smirnoff vodka, as well as directing a trio of inventive holiday-themed advertisements for clothing retailer Gap.

Gondry, along with directors Spike Jonze and David Fincher, is representative of the influx of music video directors into feature film. Gondry made his feature film debut in 2001 with Human Nature, garnering mixed reviews. His second film, Eternal Sunshine of the Spotless Mind (also his second collaboration with screenwriter Charlie Kaufman), was released in 2004 and received very favorable reviews, becoming one of the most critically acclaimed films of the year.

Eternal Sunshine utilizes many of the image manipulation techniques that Gondry had experimented with in his music videos. Gondry won an Academy Award alongside Kaufman and Pierre Bismuth for the screenplay of Eternal Sunshine. The style of Gondry's music videos often relies on videography and camera tricks which play with frames of reference.

Gondry also directed the musical documentary Dave Chappelle's Block Party (2006) which followed comedian Dave Chappelle as he attempted to hold a large, free concert in the Bedford-Stuyvesant neighborhood of Brooklyn. His following film, The Science of Sleep, hit theaters in September 2006. This film stars Mexican actor Gael García Bernal, and marked a return to the fantastical, surreal techniques he employed in Eternal Sunshine.

According to the Guinness World Records 2004, Gondry's Levi's 501 Jeans "Drugstore" spot holds the record for "Most awards won by a TV commercial". The commercial was never aired in North America because of the suggestive content involving purchasing latex condoms.

He was asked by French comic duet Éric and Ramzy to direct Seuls Two, but declined; by his suggestion, Éric and Ramzy subsequently asked Mr Oizo to direct another movie, Steak.

In September 2006, Gondry made his debut as an installation artist at Deitch Projects in New York City's SoHo gallery district. The show, called "The Science of Sleep: An Exhibition of Sculpture and Pathological Creepy Little Gifts" featured props from his film, The Science of Sleep, as well as film clips and a selection of gifts that the artist had given to women he was interested in, many of them former or current collaborators, Karen Baird, Kishu Chand, Dorothy Barrick and Lauri Faggioni.

A leitmotif of the film is a 'Disastrology' calendar; Gondry commissioned the painter Baptiste Ibar to draw harrowing images of natural and human disasters.

Gondry was an Artist in Residence at the Massachusetts Institute of Technology in 2005 and 2006. Later directing the music video for the Paul McCartney song "Dance Tonight", in which Gondry makes a cameo appearance.

Gondry directed "Unnatural Love", the fifth episode in season two of HBO's Flight of the Conchords. Interior Design, one third of the 2008 anthology film Tokyo!, was next for Gondry. Interior Design was based on the comic book "Cecil and Jordan in New York" by Gabrielle Bell but was adapted from New York City to Tokyo for the film.

In 2009, The Thorn in the Heart, another feature documentary, was released, it is about Michel's aunt Suzette and her son Jean-Yves. In 2011, Gondry directed The Green Hornet, a superhero film by Sony starring Seth Rogen, Jay Chou and Christoph Waltz; Rogen co-wrote the script. In 2011, he was the head of the jury for the short film competition at the 2011 Cannes Film Festival.

His film The We and the I was selected to be screened in the Directors' Fortnight section at the 2012 Cannes Film Festival.

On 3 January 2013, Gondry released his latest animated short Haircut Mouse on his official Vimeo channel. In February 2013, Gondry released a hand-drawn animated documentary on famed linguist Noam Chomsky, Is the Man Who is Tall Happy?.

In 2014, he was selected as a member of the jury for the 64th Berlin International Film Festival.

Gondry produced the video for Metronomy's single "Love Letters", taken from the album of the same name.

Personal life
His brother Olivier "Twist" Gondry is also a television commercial and music video director creating videos for bands such as The Stills, Hot Hot Heat, Daft Punk and The Vines. Michel's son Paul Gondry is an artist, actor, and film director as well.

Filmography

Feature films

Fiction

Documentary

Short films

Television

Other releases
The Work of Director Michel Gondry (2003)
Michel Gondry 2: More Videos (Before and After DVD 1) (2009)

Music videos

Advertisements

Bibliography
 Henry Keazor, Thorsten Wuebbena, Video Thrills The Radio Star. Musikvideos: Geschichte, Themen, Analysen. Bielefeld 2005, pp. 90, 288;
You'll Like This Film Because You're In It (2008). PictureBox
 Markus Altmeyer, Die Filme und Musikvideos von Michel Gondry. Zwischen Surrealismus, Pop und Psychoanalyse, Marburg 2008;
 Henry Keazor, "`Emotional Landscapes´: Die Musikvideos von Michel Gondry und Björk", in: Klanglandschaften, ed. by Manuel Gervink and Jörn Pieter Hiekel, Hofheim 2009, pp. 45–63;
 Henry Keazor/Thorsten Wuebbena, "Introduction" and Giulia Gabrielli, "An Analysis of the Relation between Music and Image. The Contribution of Michel Gondry", in: Keazor, Henry; Wuebbena, Thorsten: Rewind, Play, Fast Forward. The Past, Present and Future of the Music Video. Bielefeld 2010; , pp. 16–18, 89–109.

References

External links

Le Romantique New York Times Magazine profile on Michel Gondry (09/2006)
Democracy Now! Interview Animating Noam Chomsky: French Director Michel Gondry on New Film "Is the Man Who is Tall Happy?" December 3, 2013

1963 births
Advertising directors
MTV Europe Music Award winners
Best Original Screenplay Academy Award winners
French emigrants to the United States
French film directors
French music video directors
French male screenwriters
20th-century French screenwriters
21st-century French screenwriters
Living people
People from Versailles
Writers Guild of America Award winners
English-language film directors
French-language film directors
Postmodernist filmmakers

Michel Gondry


El cerdo Edmundo (título original en francés Edmond le cochon) es una serie de historietas humorística creada en 1978 por Jean-Marc Rochette y escrita desde 1979 por Martin Veyron. Su protagonista es Edmond, un cerdo malvado, lujurioso, cobarde y envidioso.

Trayectoria editorial

En Francia, la serie se publicó en L'Écho des savanes desde 1976 hasta 1983. A partir de 1979, fue editada en España por Editorial La Cúpula, tanto en su revista El Víbora (números 2, 37-), como en su colección Historias completas El Víbora:
 10 El cerdo Edmundo
 17 Las primeras aventuras del cerdo Edmundo
 21 El cerdo Edmundo en España
En el 2009, La Cúpula lo reeditó en su colección La Cúpula Novela Gráfica.

Estilo

El cerdo Edmundo se puede definir como un cruce entre el comic underground de Robert Crumb y Richard Corben y la tradición animalista francesa de Edmond-François Calvo y Benjamin Rabier, mostrando un humor sangrante y al mismo tiempo hilarante.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Ficha en Tebeosfera.

 Fichas en BD Gest', La Bédéthèque:
 Edd. en francés.

 Ficha en BD oubliées; en francés.

Historieta de Francia
Historieta cómica
Historieta erótica
Historieta de aventuras
edmundo
Historietas de 1978

El cerdo Edmundo