The Joint Communique of the Government of Japan and the Government of the People's Republic of China was signed on September 29, 1972, in Beijing. The communique established and normalized diplomatic relations between Japan and the People's Republic of China (PRC), resulted in the severing of official relations between Japan and the Republic of China (ROC) in Taiwan. The document produced nine articles in a joint statement, showing compromises on previously ambiguous principles enunciated by both sides. Of these, four points are particularly worthy of attention:

 the desire for a peace treaty between Japan and China;
 the statement that Japan "understands and respects [China's] stance" that Taiwan is part of the PRC;
 an Asia-Pacific anti-hegemony clause;
 Japan's reversal of relations with China and Taiwan.

The document ended the "abnormal relations between Japan and China", recognized the People's Republic of China as the "sole government of China", and renounced any claim for war reparations from World War II. In addition, it concluded various administrative agreements between the two countries in trade, fisheries, aviation, and navigation, amongst others. The document firmly maintains its stance under Article 8 of the Potsdam Declaration.

Before the communique

Japan's relations with ROC
Taiwan was under Japanese rule from 1895 to 1945. After the Korean War, the Japanese government during the Yoshida Cabinet lost its hope of establishing substantial relations with Peking, and instead began taking into consideration the prospect of signing a peace treaty and establishing diplomatic normalization with Taipei. Japan at the time also carried the debt of gratitude to Nationalist China, as Chiang Kai-shek made the announcement of "returning virtue for malice" () and repatriated all the Japanese troops. As a result, on 25 April 1952, according to the Yoshida Letter, "the Japanese government has no intention to conclude a bilateral treaty with the Communist regime in China", and later the Japan-ROC Peace Treaty was signed. During this time in the early 1950s, Japan was put under pressure by the US to not recognize the newly established PRC which was at war with the US in Korea, and instead recognized the government of ROC led by Chiang Kai-shek as the legitimate government of China. Tokyo then signed a peace treaty with Taipei as a proof to this close tie.

Japan's relations with PRC
Before normalization from 1952 to 1972, Japan only had diplomatic relations with Taiwan and not China. Although Prime Minister Eisaku Sato was in support of Taiwan, he regarded China as a threat, in keeping with the United States' policy on China.

Despite this, Japan was interested in restoring relations with China due to cultural, security, and economic interests. Japan and China have been neighboring countries for almost two thousand years and share many cultural, historic, and religious heritages. In terms of security interests, Japan wanted to restore its relations with China in order to set the tone for a peaceful diplomatic relationship after years of war.

From 1950 to 1972, trade between Japan and China existed but was relatively limited. At first, trade was restricted due to events such as the Korean War, a Chinese embargo on Japan in 1958, and tensions regarding the recognition of Taiwan. Later, the 1960 "Japan-China Trade Principle" led to the growth in selective trade that became more regularized after diplomatic relations resumed in 1972.

After the economic "Nixon shock" in 1971, Chinese businesses became more attractive for the Japanese economy than previously. Eventually, Prime Minister Sato resigned, which led to the election and next cabinet of Prime Minister Kakuei Tanaka. Prime Minister Tanaka made the restoration of relations between Japan and China an issue of priority in his agenda, hence his pursuing of the Joint Communique. This was beneficial for China as well, since it could lead to a smooth entry back into the international society and economy and could end the state of war between China and Japan. The February 1972 visit by Richard Nixon to China, leading to the Shanghai Communiqué, also played a role. The surprising Sino-American rapprochement boosted the possibility of a communique between China and Japan.

UN's recognition of PRC

1971 witnessed an erosion of Taiwan's international position and a shift in Japan–ROC–PRC relations. Firstly, the Nixon administration removed travel and trading barriers, as well as proposed a more serious dialogue with Peking due to Cold War politics and the US–Soviet situation. Secondly, in 1971, the United Nations General Assembly voted to admit the PRC into the UN.

From 1945 until 1971, Chiang Kai-shek's Nationalist regime occupied the so-called "China seat" as an original member and one of the five permanent members of the Security Council under the auspices of the US and a moratorium against Communist China (PRC). However, due to decolonization and the admission of numerous Third World states to the General Assembly, Washington lost its grip on the UN and could no longer sustain the moratorium. Thus, the Chinese representation issue was considered as an "important question" which required a two-thirds vote of the General Assembly for a resolution to pass.

On October 25, 1971, the United Nations General Assembly led by Albania voted to admit the PRC and to expel the ROC. The 17 UN members during the General Assembly declared that the existence of the PRC was "a reality that could not be changed to suit the myth of a so-called Republic of China, fabricated out of a portion of Chinese territory", and that the ROC were "unlawful authorities" that remained there only because of the permanent presence of the US Armed Forces. PRC, therefore, assumed the ROC's place in the General Assembly as well as its place as one of the five permanent members of the UN Security Council.

After the UN General Assembly vote on Peking and Taipei, it was hinted that Japan no longer recognized the Chiang Kai-shek government as the sole legitimate government of China, but only as the government of Taiwan, and that Japan was ready to shift recognition to Peking. In short, Taipei's failure to remain in the UN's Security Council and the General Assembly, along with the Sino-US rapprochement, pushed the Japanese government towards achieving normalization with Peking through establishing the Joint Communique and ultimately severing diplomatic relations with the ROC.

Terms of communique

Initial proposals

Japan
On September 26–27, 1972, Japan's Foreign Minister Masayoshi Ōhira and PRC's Foreign Minister Ji Pengfei met to negotiate a proposal for the declaration.

Japan explained that they should raise the issue of the state of war between China and Japan in Clause 1. Japan explained to China that they could not accept China's interpretation of officially ending the state of war in this joint declaration. This was because China was not bound by the Treaty of Taipei (a peace treaty between Japan and Taiwan), by which Japan and the Republic of China (ROC) government of Chiang Kai-shek had already established the end of World War II. Japan negotiated to emphasize the existence of a peaceful relationship between the two countries and leave the specific timing of the end of the state of war unspecified. Although Japan's standpoint on the Treaty of Taipei did not change, if diplomatic normalization between Japan and China were to be established, Japan was willing to terminate the Treaty of Taipei.

PRC
In 1971, a Japanese delegation of politicians from the Komeito party visited Beijing and announced in a joint statement with the China–Japan Friendship Association that there were five preconditions for relations between Japan and China:

 there is only one China, and the government of the People's Republic is the sole legitimate government representing the Chinese people;
 Taiwan is a province of China and an inalienable part of Chinese territory;
 the "Japan-Chiang [Peace] Treaty " is illegal and must be abrogated;
 the United States must withdraw all its armed forces from Taiwan and the Taiwan Straits area;
 the legitimate rights of the People's Republic in all United Nations organizations must be restored and the representatives of Taiwan expelled.

These principles were approved by Chinese premier Zhou Enlai and did not represent anything new to what China had long been asking of Japan. In fact, these proposals date back to 1953. Dissenting members in the Liberal Democratic Party (LDP), opposition parties, and the left-wing Japan Communist Party (JCP) accepted the first three points without reservation. However, the LDP was hesitant to approve China's proposal, especially since the first two points suggested Japan would have to abolish their peace treaty with Taiwan. Furthermore, in addition, point 4 was beyond Japan's capacity, as they hold no sovereign power over US maritime activity in the region. Lastly, point 5 lost its relevance after China joined the UN in 1971.

Negotiations between Japan and PRC

Outline proposal

The outline proposal in which the Foreign Minister of Japan, Masayoshi Ōhira, and Foreign Minister of China, Ji Pengfei, agreed upon for the Japan–China Joint Declaration can be seen as follows:

 The state of war between Japan and the People's Republic of China ends on the date of the declaration.
 The Government of Japan fully recognizes the Three Principles for the reestablishment of diplomatic relations between Japan and China that was presented by the Government of the People's Republic of China, and also fully recognizes that the Government of the People's Republic of China is the sole and lawful government of China.
 Both parties declare that the establishment of diplomatic relations between China and Japan conforms to the long-term wishes of their respective citizens and that it is in line with the benefit of the peoples of the world.
 Both parties agree to treat relations between China and Japan on the basis of the Five Principles: mutual respect for sovereignty and territorial integrity; mutual nonaggression; mutual noninterference in each other's internal affairs; equality and mutual benefit; and peaceful coexistence. In accordance with the Five Principles, disputes between China and Japan will be resolved through peaceful dialogue and without the use of force or the threat of force.
 Both parties declare that neither China nor Japan will seek hegemony in the Asia-Pacific region and will oppose any country or group of countries that seek hegemony in this manner.
 Both parties agree to conclude a treaty of peace and friendship that is based on the Five Principles of Peaceful Coexistence after the establishment of diplomatic relations.
 For the sake of the friendship between the peoples of China and Japan, the Government of the People's Republic of China abandons its right to demand war reparations from Japan.
 The Government of the People's Republic of China and the Government of Japan, prior to the conclusion of a peace and friendship treaty, will conclude agreements on commerce, shipping, air traffic, weather, post, fisheries, and science and technology on the basis of need and preexistence in order to promote the human exchange the economic and cultural relations.

Draft of joint declaration

The governments of Japan and China agreed upon a draft Joint declaration as follows:

 China and Japan are only separated by a sea, and a perpetual and traditionally friendly relationship existed in the history between the two countries. The peoples of both countries long to correct the extremely anomalous state that existed between the two countries. The reestablishment of diplomatic relations between China and Japan will open a new page for the history of relations between the two countries.
 (The Government of Japan is deeply repentant over the damages that Japanese militarism has caused on the people of China in the past. At the same time, the Government of Japan fully recognizes the Three Principles for the Restoration of Relations submitted by the Government of the People's Republic of China. From this standpoint diplomatic normalization between China and Japan will be conducted.)
 The Government of the People's Republic of China welcomes this. Although the social policies of China and Japan differ, the two countries should and can have peaceful and friendly relations. The renewed establishment of diplomatic relations between China and Japan and the development of friendly neighbor relations is not only in line with the fundamental interest of the citizens of both countries, but is also useful for the relaxation of tensions in Asia and for the protection of world peace.
 The Governments of both countries have reached the following agreements through friendly discussion:

 On the date of the announcement of the joint declaration, the state of war between the People's Republic of China and Japan will end.
 (The Government of Japan recognizes the Government of the People's Republic of China as the solely lawful government of representing China) The Government of the People's Republic of China once more declares that Taiwan is an indivisible part of the territory of China. (The Government of Japan endorses, based on the Cairo Declaration, the Government of China's standpoint.)
 The Government of the People's Republic of China and the Government Japan have decided to establish diplomatic relations from September (date) 1972. In line with international law and international custom, both Governments of the respective countries will establish in each other's capitals the embassies and other establishments necessary to carry out their functions. In addition, they agree to exchange ambassadors as quickly as possible.
 For the sake of friendly relations between the peoples of China and Japan, the Government of the People's Republic of China renounces its claims for war reparations.
 The Government of Japan and the Government of the People's Republic of China agree to establish a permanent, friendly relationships following the Five Principles of mutual respect for sovereignty and territorial integrity, mutual nonaggression, nonintervention in domestic issues, equality and mutual benefit, and peaceful coexistence.
 The Government of the People's Republic of China and the Government of Japan declare that both countries shall not seek hegemony in the Asia-Pacific region, and that both countries will oppose any country or group of countries that seek to establish hegemony in this manner.
 The Government of the People's Republic of China and the Government Japan have agreed to conclude a treaty of peace and friendship in order to develop the peaceful and friendly relations between the peoples of both countries.
 The Government of the People's Republic of China and the Government of Japan will conclude individual agreements on commerce, shipping, air traffic, fisheries, weather, post, and science and technology on the basis of need and in accordance to preexisting agreements in order to develop the economic and cultural relations between the two countries and to expand the exchange of people.

The sections in parentheses are as appears in the original document.

Final agreement

From September 25 to September 30, 1972, Japanese Prime Minister Kakuei Tanaka visited the PRC at the invitation of Premier of the People's Republic of China Zhou Enlai. Accompanying PM Tanaka were Minister for Foreign Affairs Masayoshi Ōhira, Chief Cabinet Secretary Susumu Nikaido, and other government officials.
Chinese Communist Party chairman Mao Zedong met Prime Minister Kakuei Tanaka on September 27.

PM Tanaka and FM Ōhira had an earnest and frank exchange of views with Premier Zhou Enlai and Chinese Minister for Foreign Affairs Ji Pengfei on the question of normalizing relations between Japan and China, as well as other problems and matters of interest between the two countries. In the end, they agreed to issue the following Joint Communique:

 Japan and China are neighboring countries, separated only by a strip of water with a long history of traditional friendship. The people of the two countries earnestly desire to put an end to the abnormal state of affairs that has hitherto existed between the two countries. The realization of the aspiration of the two peoples for the termination of the state of war and the normalization of relations between Japan and China will add a new page to the annals of relations between the two countries.
 The Japanese side is keenly conscious of the responsibility for the serious damage that Japan caused in the past to the Chinese people through war, and deeply reproaches itself. Further, the Japanese side reaffirms its position that it intends to realize the normalization of relations between the two countries from the stand of fully understanding 'the three principles for the restoration of relations" put forward by the Government of the People's Republic of China. The Chinese side expresses its welcome for this.
 In spite of the differences in their social systems existing between the two countries, the two countries should, and can, establish relations of peace and friendship. The normalization of relations and development of good-neighborly and friendly relations between the two countries are in the interests of the two peoples and will contribute to the relaxation of tension in Asia and peace in the world.

 The abnormal state of affairs that has hitherto existed between Japan and the People's Republic of China is terminated on the date on which this Joint Communique is issued.
 The Government of Japan recognizes that Government of the People's Republic of China as the sole legal Government of China.
 The Government of the People's Republic of China reiterates that Taiwan is an inalienable part of the territory of the People's Republic of China. The Government of Japan fully understands and respects this stance of the Government of the People's Republic of China, and it firmly maintains its stand under Article 8 of the Potsdam Proclamation.
 The Government of Japan and the Government of the People's Republic of China have decided to establish diplomatic relations as from September 29, 1972. The two Governments have decided to take all necessary measures for the establishment and the performance of the functions of each other's embassy in their respective capitals in accordance with international law and practice, and to exchange ambassadors as speedily as possible.
 The Government of the People's Republic of China declares that, in the interest of the friendship between the Chinese and the Japanese peoples, it renounces its demand for war reparations from Japan.
 The Government of Japan and the Government of the People's Republic of China agree to establish relations of perpetual peace and friendship between the two countries on the basis of the principles of mutual respect for sovereignty and territorial integrity, mutual non-aggression, non-interference in each other's internal affairs, equality and mutual benefit and peaceful co-existence. The two Governments confirm that, in conformity with the foregoing principles and the principles of the Charter of the United Nations, Japan and China shall in their mutual relations settle all disputes by peaceful means and shall refrain from the use or threat of force.
 The normalization of relations between Japan and China is not directed against any third country. Neither of the two countries should seek hegemony in the Asia-Pacific region and each is opposed to efforts by any other country or group of countries to establish such hegemony.
 The Government of Japan and the Government of the People's Republic of China have agreed that, with a view to solidifying and developing the relations of peace and friendship between the two countries, the two Governments will enter into negotiations for the purpose of concluding a treaty of peace and friendship.
 The Government of Japan and the Government of the People's Republic of China have agreed that, with a view to further promoting relations between the two countries and to expanding interchanges of people, the two Governments will, as necessary and taking account of the existing non-governmental arrangements, enter into negotiations for the purpose of concluding agreements concerning such matters as trade, shipping, aviation, and fisheries.

Reactions of the public

Japan
A survey conducted by the Japanese Cabinet in 1978 showed that 62.1% of Japanese people who participated in the survey had "friendly feelings toward China" and 25.6% did "not have friendly feelings toward China". These survey results showed that a large proportion of the population had improved feelings toward China after the Joint Communique was agreed upon. This was mainly because of China's withdrawal of any war compensation claims made to the Japanese people in addition to their approval of the United States–Japan Security Treaty. In 1980, the same survey was conducted on the Japanese people, which showed, 78.6% had "friendly feelings toward China" and just 14.7% did "not have friendly feelings toward China".

PRC
In the 1990s, criticism and dissatisfaction over the terms of the Joint Communique started to become a topic of discussion between the Chinese people. This was mainly towards the terms agreed upon regarding war reparations and compensation by the Japanese to the Chinese. Chinese people felt that the government had made a decision without consulting with the population first. In response to this, the Chinese government clarified the terms of the Joint Communique. They emphasized that although the Chinese government cannot demand compensation, Chinese citizens as individuals still have the right to demand compensation.

ROC

Before the announcement of the communique, there were signs of public anxiety toward expanded US–Sino relations. PM Tanaka's trip to Peking (September 25–30) was greeted with anger. Taipei delayed the mission of Tanaka's special envoy, Etsusaburo Shiina, so that it coincided with the 41st anniversary of the September 18 Mukden Incident, an infamous episode in the difficult course of Sino–Japanese relations. When Shiina met with new ROC Premier Chiang Ching-kuo and Vice President Yen Chia-kan, he was greeted with rare mass demonstrations. His picture was neither on TV nor in the press, in contrast with the wide coverage of another concurrent visitor, the Mayor of Seoul.

In response to the situation, Chiang Kai-shek's son, Chiang Ching-kuo, in his inaugural speech on June 13, 1972, reassured citizens at a time of national diversity by confirming the stance of Nationalist China (ROC) that there were only "one conflict" (the struggle between the humanitarian rule of the Three Principles of the People and the tyrannical rule of Chinese communists), "one war" (the recovery of the mainland), "one responsibility" (the elimination of the communists), and "one outcome" (the victory of Nationalist China).

Aftermath

Japan–PRC relations
The normalization of diplomatic relationships between China and Japan was said to have contributed greatly to the prosperity of the Asia-Pacific region and peace. Since normalization, both economic and cultural exchange started to improve. The interactions between the people of China and Japan also improved.

From 1979 onwards, Japan started offering Official Development Assistance (ODA) to China. This was done with numerous projects, such as energy development, infrastructure development, and environmental protection, using low-interest yen loans, grants, and the transfer of technological materials. This ODA helped grow and open up the Chinese economy. Normalization also allowed for Japanese companies to pursue business in the large Chinese market, which benefited the Japanese economy. These efforts led to increased dependency on both sides.

In terms of cultural exchanges, Japanese Sumo wrestlers toured China in April 1973, and in the same month China dispatched 55 members for a goodwill mission in Japan. A Chinese cultural delegation visited Japan in June 1973 to view Chinese art treasures which belonged to the Japanese Imperial Household.

In terms of economic and trade relations, many economic delegations and representatives of banks and firms of both countries subsequently visited each other. Within the first year of normalized relations, 28 Japanese Economic and Trade missions visited China. This included the Yasuhiro Nakasone mission in January 1973 and delegations representing the Promotion of International Trade (Kokubosoku). According to the Ministry of Finance, there was an 83% increase of trade between China and Japan in 1973 compared to the previous year. This can be explained by several reasons. For one, the Tanaka government of Japan made credits available for the Export-Import Bank of China. At the same time, Peking was increasing its efforts to accelerate its five-year economic plan which lasted from 1971 to 1975. It was also suggested that China felt apprehensive about Japan's potential involvement in the Soviet-proposed multi-dimensional development plan in Siberia.

Although Japan and China's economic relationship has remained largely stable, other issues have caused friction within their relationship, such as historical problems and the Senkaku-Diaoyu Islands dispute.

Japan–ROC relations
Had Chiang Kai-shek managed to keep the UN "China seat" by abandoning his "One China policy" more clearly and timely in 1971, PM Tanaka would not have been so keen on normalizing relations with Beijing in 1972 and Taipei would have avoided severing relations with Tokyo.

After Tokyo and Peking normalized relations in 1972, there was a formal disengagement of the Japanese authorities from Taiwan. On December 26, 1972, two private associations were created to supervise bilateral exchanges between Tokyo and Taipei: the Interchange Association on Tokyo's side and the East Asian Relations Association on Taipei's side ("Japan" and "Taiwan" are avoided in the names of both associations). The two associations carried out functions that were normally handled by consular institutions. For example, Taipei's high-ranking civil servants accompanying commercial missions to Japan were introduced as simple experts with ordinary passports. In short, Tokyo–Taipei's relations were relegated to the private sector.

In terms of economic impacts of the communique, despite the deteriorated diplomatic relations with Japan, Taiwan's trade with many countries continued to flourish. However, in 1974, Taiwan had a $1.336 billion trade deficit with Japan. In the following year, the trade deficit with Japan was $1.101 billion, a drop of $235 million compared to 1974 but nearly double Taiwan's overall 1975 deficit of $611 million. Moreover, a strong sense of antagonism intensely arose and harmed Japanese businesses in Taiwan; for example, Japan Airlines soon had to take special precautions against sabotage on every flight to and from Taiwan.

In the 1980s and 1990s, Japanese supporters of Taiwan continued to advocate for the country's independence movement. Pro-Taiwan voices were down in the 1970s but were never totally gone. These supporters acted as check-and-balance mechanisms to prevent the Japanese government from going too far in improving Japan–China relations at the expense of sacrificing Taiwan's interests. After the Tiananmen Massacre in June 1989 temporarily ruptured Sino-Japanese relations, Beijing's intolerance of democratic ideas made democratized Taiwan more favorable in Japanese eyes. Japan-based pro-independence activists promoted Japanese popular awareness of Taiwan as an independent country. Additionally, during this period, the booming of tourism and mainstream media returned to Taiwan.

US–China–Japan relations after the communique
From 1972 to 1978, some have argued that the Cold War was the golden period of US–China–Japan cooperation; however, always within the context of the US–China security relationship. Sino-US relations constrained their respective policies toward third parties, especially Japan. There were suggestions that Washington might not be pleased with the Joint Communique, which reaffirmed that Sino-Japanese security cooperation could place Japan ahead of the US. Even after the establishment of the communique that represented the normalized Sino-Japanese relations, Japan's China policy was still affected by that of the US, as Japan depended on the US for security. Additionally, Sino-Japanese trade continued to boom, and Peking continued to pressure Japan to sign a peace treaty containing the anti-hegemony language of the 1972 normalization agreement. Overall, during the Carter administration, the triangular US-China-Japan relations continued to prevail. However, under the influence of the US, Peking "lacked the leverage to persuade Japan to adopt a China policy fundamentally different from that of the US".

See also

 China–Japan relations
 Foreign relations of China
 Foreign relations of Japan
 Foreign relations of Taiwan
 Japan-China Joint Declaration of 1998
 Official development assistance (ODA)
 Treaty of Peace and Friendship between Japan and China
 List of war apology statements issued by Japan

References

"Joint Communique of the Government of Japan and the Government of the People's Republic of China" The Ministry of Foreign Affairs of Japan

Treaties of Japan
Foreign relations of Post-war Japan
Treaties of the People's Republic of China
China–Japan relations
Treaties concluded in 1972
1972 in Japan
1972 in China
China–Japan treaties
Zhou Enlai

Japan–China Joint Communiqué


Die Nürnberg Rams (früher Noris Rams) sind eine der erfolgreichsten American-Football-Mannschaften in Franken.

Geschichte
Gegründet im September 1981 spielten sie bereits im Jahr 1982 in der 2. Bundesliga. In den Jahren 1983 bis 1998 spielten die Nürnberg Rams, die sich später wegen Streitigkeiten mit dem Dachverein in Noris Rams umbenannten, in der 1. Bundesliga. 1987 schafften die Nürnberger Footballer erstmals die Meisterschaft in der Süd-Gruppe und erreichten in der Play-off-Runde um die deutsche Meisterschaft den dritten Platz. Die Süd-Meisterschaft wurde jeweils 1989, 1991 und 1996 wiederholt. Der Angriff auf den nationalen Meistertitel scheiterte aber jeweils in der Play-off-Runde. 1987 war das erfolgreichste Jahr in der Geschichte der Rams. Die Nürnberger unterlagen erst im Halbfinale dem späteren Meister Berlin Adler und erreichten damit den dritten Platz in der 1. Bundesliga.

Im Jahr 1998 folgte der Zwangsabstieg in die 2. Bundesliga, da die Mannschaft nicht in vorgeschriebener Personalstärke zu den Spielen antreten konnte. Im Jahr darauf folgte die Auflösung des Vereins, der neben den Ansbach Grizzlies die Sportart American Football in Franken populär gemacht hat. Bis zu 6000 Zuschauer besuchten die Heimspiele, die sowohl auf dem Soldier Field (Zeppelinfeld) als auch im Frankenstadion ausgetragen wurden.

Am längsten in der Position des Vereinsvorsitzenden war der Nürnberger Peter Schuh, der auch im Jahr 2000 die Nürnberg Rams als Flag-Football-Mannschaft neu ins Leben rief. Die Flag-Mannschaft der Nürnberg Rams war bis heute sehr erfolgreich, konnte sich bayerische und deutsche Meisterschaftstitel sichern. Einige Spieler nahmen in der Nationalmannschaft an Europa- und Weltmeisterschaften teil.

Im Oktober 2007 wurde die American-Football-Mannschaft Nürnberg Rams American Sports e.V. gegründet, der es gelang, innerhalb von vier Jahren vier Aufstiege zu feiern. Die Nürnberg Rams spielten in der Saison 2012 erstmals in der German Football League 2 (2. Bundesliga), in der sie am Ende den 4. Tabellenplatz erreichten. In der Saison 2013 erreichten die Rams den 3. Platz der GFL 2.

Stadion
Der Verein spielt auf dem Zeppelinfeld / Soldierfield in Nürnberg, einem Naturrasenplatz mit einer Zuschauerkapazität von 2.500. Im Jahr 2012 kamen ca. 4.500 Zuschauer zu den Heimspielen der Nürnberg Rams, der Schnitt betrug 681 Zuschauer.

Weblinks
 Offizielle Vereinsseite
 Facebookseite Nürnberg Rams

Einzelnachweise

Rams
American-Football-Team aus Bayern
Gegründet 1981

Nürnberg Rams


Hege Hansen (født 24. oktober 1990) er en norsk fodboldspiller, der spiller for Avaldsnes IL i den norske Toppserien og for .

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Norge
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Norge

Hege Hansen


James F. Talbot est un prêtre jésuite américain, enseignant et entraîneur sportif au sein de plusieurs institutions religieuses. Il été reconnu coupable d'avoir agressé sexuellement plusieurs étudiants sur une période de plusieurs décennies à partir des années 1970, dans le cadre d'institutions situées à Boston et à Portland (dans le Maine).

Biographie

James Talbot a travaillé pendant cinq ans en Jamaïque. Il est ordonné prêtre de la Province de la Nouvelle-Angleterre en 1968. Puis il rejoint le  , en tant qu'enseignant et entraîneur de lutte.

James Talbot est déplacé en 1980 de son poste d'enseignant et d'entraîneur au Boston College High School à , une école privée réservée aux garçons et dirigée par les Jésuites à Portland dans le Maine. Il est accusé d'avoir agressé sexuellement au moins quatorze adolescents à Cheverus. Lorsqu'un ancien élève de Cheverus High l'accuse d'abus sexuels en 1998, James Talbot est envoyé à l'Institut St. Luke pour être soigné.

En 2002, il est inculpé pour avoir abusé de trois élèves au sein Boston College High School. En 2005, il est condamné à 7 ans de prison après avoir plaidé coupable pour l'agression de deux adolescents au Boston College dans les années 1970.

Références

Articles connexes
 Abus sexuels dans la Compagnie de Jésus
 Scandale d'abus sexuels dans l'archidiocèse de Boston
 Spotlight (film)
 George Epoch

Jésuite américain
Prêtre catholique condamné pour abus sexuels sur des enfants
Affaire relative à la pédophilie dans l'Église catholique aux États-Unis
Abus sexuel dans la Compagnie de Jésus

James Talbot (jésuite)


Akçapınar, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 59 km, Serik ilçesine 58 km uzaklıktadır.

Nüfus

2012.890

Dış bağlantılar

Serik'in mahalleleri

Akçapınar, Serik


Henrik Vissing Schytte (født 4. maj 1827 i Aarhus, død 22. februar 1903 i København) var en dansk musikkritiker og forfatter.

I sit musikalske hjem lærte Schytte fra barndommen guitar-, klaver- og violinspil, men dyrkede fra sit 14. år violoncellen som hovedinstrument. Som student (1846) tog musiklivet i hovedstaden ham stærkt fangen; jævnlig assisterende som solist ved koncerter blev han en søgt kvartetspiller i de fineste amatør- og kunstnerkredse og blev herved en grundig kender af kammermusiklitteraturen. Det påbegyndte brødstudium, filologien, blev snart lagt til side, og han ernærede sig dels ved undervisning, dels ved journalistisk virksomhed, da han førte en smidig og tillige slagfærdig pen. I 1855 blev han ansat i Krigsministeriet, hvor han 1863 blev fuldmægtig; men ved en omordning af kontoret 1868 tog han sin afsked med pension og fik kort efter titelen kancelliråd. 1870-83 jvar han ejer af "Plenges Musikhandel" og udgav 1875 en stor og velordnet systematisk fortegnelse over pianomusik med vanskelighedsgrads og tonearts angivelse med mere, et arbejde, der af flere grunde har blivende værd. Tillige var han fra 1868 stadig musikalsk medarbejder ved de anseteste hovedstadsblade, siden 1891 ved Berlingske Tidende. I 10 år var han redaktør af "Musikbladet" (1884-93), hvis indhold han for en stor del selv skrev. Med bladet fulgte et større arbejde af ham, det første danske musikleksikon, i 2 bind (1888-92) og et supplementbind. Med hensyn til danske musikere, navnlig i det 19. århundrede, er dette værk et førstehåndsarbejde.

Kilder

Cellister fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Personer fra Aarhus
Artikler fra 1. udgave af Dansk biografisk leksikon
Musikkritikere fra Danmark
Leksikografer
Musikhistorikere fra Danmark

Henrik Vissing Schytte


Sait Faik Abasıyanık (18 Kasım ya da 22 Kasım ya da 23 Kasım 1906 – 11 Mayıs 1954), Türk hikâye ve roman yazarı, şair. Türk hikâyeciliğinin önde gelen yazarlarından birisi olan Sait Faik, çağdaş hikâyeciliğe yaptığı katkılar nedeniyle Türk edebiyatının köşe taşlarından biri olarak kabul edilir.

Modern Türk hikâyeciliğinin öncülerinden olan Sait Faik, getirdiği yenilikler nedeniyle, "kökü kendisinde olan" bir yazar olarak kabul edilir. Klasik öykü tekniğini yıkarak doğayı ve insanları basit, samimi, iyi ve kötü taraflarıyla, olduğu gibi ama aynı zamanda şiirsel ve usta bir dille anlattı. Döneminin pek çok sanatçısından farklı olarak, kendisini Batı'daki gelişmelerle sınırlamadı, hiçbir edebî anlayışın etkisinde hareket etmedi, belli bir tarzın takipçisi olmadı. Asaf Hâlet Çelebi'nin ifadesiyle "Sait Faik kendi ismi içinde mahsur kalacaktır. Hele bizde son zamanlarda onun bazı raté taklitleri türemekle beraber muhakkak ne kendisinden evvel ve ne de sonra ona yakın kimse gelmedi."

Toplumsal sorunlara değil, bireyin toplum içindeki sorunlarına eğilen Sait Faik, öykülerinde çoğunlukla kendisinden yola çıkarak insanın hakikatini anlamaya çalıştı. Çoğunlukla şehirli alt sınıfın hayatını, balıkçı, işsiz, tacir, kıraathane sahibi gibi karakterleri anlattı. İnsanların yaşama biçimlerini, arzularını, tasalarını, korkularını ve sevinçlerini irdeleyerek "insanı ele alan sanatçılar" sınıfında yer aldı.

1929 yılında başladığı yazı hayatı boyunca "sorumlu avare", "gözlemci balıkçı", "çakırkeyf sirozlu", "küfürbaz şair", "müflis tacir", "züğürt yazar", "hamdolsun diyemeyen rantiye", "anadan doğma çevreci" gibi sıfatlarla anılan Sait Faik'in tüm yazdıkları bir şair duyarlılığı içeriyordu. Hikâye, roman, şiir yazan, çeviriler ve röportajlar yapan sanatçı bütün bu türleri kendine özgü tarzı ile kaynaştırdı. Yazarın, anlık heyecanlarını yansıtan, izlenimci ve fovist ressamların üslubunu anımsatan bir tarzı olduğu söylenmiştir.

Kendi özgün dilini oluştururken André Gide, Comte de Lautréamont ve Jean Genet gibi isimlerden etkilenen Sait Faik, kendisinden sonra gelen Ferit Edgü, Adalet Ağaoğlu ve Demir Özlü gibi yazarlara ışık tuttu. Ölümünün ardından Burgaz Adası'ndaki evi müzeye dönüştürülen yazar adına her sene Sait Faik Hikâye Armağanı verilmektedir.

Hayatı

Çocukluğu ve eğitimi

Sait Faik, 18 Kasım 1906 tarihinde, dedesi Seyyid Ağa'nın Adapazarı Semerciler Mahallesi'nde bulunan evinde dünyaya geldi. Seyyid Ağa, Adapazarı'nın önde gelenlerinin toplandığı bir kahve işletiyordu. Sait Faik'in babası Mehmet Faik Bey, annesi ise kentin ileri gelenlerinden Hacı Rıza Efendi'nin kızı Makbule Hanım'dır. Türk Kurtuluş Savaşı yıllarında bir sene boyunca (1922) Adapazarı belediye başkanlığını yürüten Mehmet Faik Bey'e, Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti'ndeki hizmetlerine karşılık İstiklal Madalyası verilmiştir. Yazarın amcası Ahmet Faik de tıpkı babası gibi Adapazarı belediye başkanlığı yaptı, daha sonra ise milletvekilliği görevinde bulundu.

Sait Faik doğduğunda, kendisine Mehmet Sait ismi verildi. Sonraki yıllarda yazar, ismine babasının adını ekleyip Mehmet'i atarak Sait Faik adını kullanmaya başladı. Abasızzadeler ya da Abasızoğulları olarak anılan aile, Soyadı Kanunu çıktığında, Sait Faik'in isteği ile Abasıyanık soyadını aldı.

1910 yılında, Sait Faik'in babasının tahrirat kâtibi olarak Karamürsel'e tayini çıktı. Üç sene boyunca bu kasabada yaşayan aile 1913 yılında Adapazarı'na geri döndü. Mehmet Faik Bey kereste ve ceviz kütüğü ticareti ile uğraşmaya başladı.

Yazar, ilköğrenimini yabancı dilde eğitim veren Rehber-i Terakki isimli özel okulda tamamladı. Bu okul yabancı dilde eğitim verdiği için şehirde Gâvur Mektebi olarak anılıyordu. Sait Faik daha sonra, çocukluğunda "haşarı bir burjuva çocuğu" olduğunu yazacaktı. Arkadaşları, o dönemde yazarı "Abasızın Mançuko" olarak çağırırdı.

İlköğrenimi sırasında anne ve babası geçimsizlik sebebiyle ayrıldı. Üç buçuk yıl süren ayrılık döneminde Sait Faik, babası ile birlikte yaşadı, annesini ancak haftada bir görebiliyordu. Rehber-i Terakki'yi bitirdikten sonra Adapazarı İdadisine girdi. 1920'de Yunan işgali sebebiyle eğitimine ara vermek durumunda kaldı. Bu dönemde Abasıyanıklar diğer akrabalarıyla birlikte önce Düzce'de, ardından [Bolu]]'da, son olarak da Hendek'te yaşadılar. Sait Faik, işgalin sona ermesinden sonra Adapazarı'na dönünce idadi eğitimine devam etti.

Abasıyanık ailesi 1924 yılında, oğullarının lise eğitimi için İstanbul'a göç etti. Şehzadebaşı semtinde, Bozdoğan Kemeri yakınındaki Kirazlı Mescit Sokak'ta, 7 numarada oturmaya başladılar. Sait Faik de İstanbul Erkek Lisesinde okumaya başladı.

Onuncu sınıfa kadar bu okula devam eden Abasıyanık, Arapça öğretmenleri Seyit Salih Efendi'nin sandalyesine iğne koydukları için, 41 arkadaşıyla beraber okuldan atıldı ve öğrenimini Bursa Erkek Lisesinde tamamladı. İlk hikâyesi İpekli Mendil'i bu okulda, edebiyat ödevi olarak yazdı. İpekli Mendil, Varlık dergisinin 15 Nisan 1934 tarihli 19. sayısında yayımlandı. Uçurtmalar ve Zemberek hikâyelerini de gene Bursa'da kaleme aldı.

Edebiyat öğretmeni Hakkı Süha Gezgin, Bursa Lisesindeki Sait Faik'i "sınıfta sakin ve dalgın, bahçede yalnız" olarak anlatır. Lise eğitimindeki aksaklıklar ve isteksizliği yüzünden parlak bir eğitim hayatı olmadı.

1928 yılında liseyi bitirip İstanbul'a döndü ve yazmaya devam etti. Yazdığı hikâyeleri ve şiirleri çeşitli dergilere ve gazetelere gönderiyordu. Aynı yılın sonunda girdiği İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesine iki sene devam ettikten sonra Uygurca öğrenmek istemediği için ayrıldı. 9 Aralık 1929'da Uçurtmalar isimli hikâyesi Milliyet gazetesinde yayımlandı. Sait Faik, İstanbul Üniversitesinde okuduğu dönemde sık sık Beyoğlu'nda dolaşıyor, evinin ve okulunun yakınındaki Şehzadebaşı kıraathanelerine gidiyordu. Sanat ve edebiyat çevreleriyle o günlerde tanışmaya başladı. 9 Eylül 1930 ile 23 Eylül 1930 tarihleri arasında, on öyküsü ve bir yazısı Hür Gazete'de yayımlandı. Yazar, bu öykülerin hiçbirini kitaplarına almadı. Eserlerinin basılmaya başladığı o günlerden hayatının son anına kadar Hüsamettin Bozok'un ifadesi ile "genç hikâyeci" damgasını, "acı bir gülümseme" ile taşıdı.

1931 yılında babasının isteği üzerine iktisat okumak üzere İsviçre'nin Lozan şehrine gitti. 15 gün kaldığı şehrin sıkıcılığından bunalarak Fransa'nın Grenoble şehrine geçti. Bu şehirde Fransızca öğrenmek amacıyla Champollion Lisesine devam etti. Ardından, üç dönem boyunca Grenoble Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde okudu. Yazar, Alpler'in eteklerinde kurulmuş, çeşitli endüstri ve bilim kurumlarıyla tanınan Grenoble'de üç seneden fazla yaşadı. Orada bulunduğu günlerde Paris'i, Lyon'u, Strazburg'u ziyaret etti, kısa bir süre amcasının yanına, Milano'ya gitti. 1932 yaz tatilinde İstanbul'a geldi, 1934 yılında ise ailesinin isteğiyle Orta Avrupa üzerinden Tuna Nehri yoluyla İstanbul'a geri döndü. Ailesinin yeni taşındığı, Nişantaşı'nda Rumeli Caddesi üzerindeki Rumeli Apartmanı'na yerleşti. Bursa Erkek Lisesinden sonra İstanbul'da ve yurt dışında gittiği okulları diploma alamadan terk etmiş oldu.

İlk kitapları ve İstanbul'daki yaşamı
Yazar, 1934 yılında İstanbul'a döndükten sonra Halıcıoğlu'ndaki Ermeni Yetim Mektebinde Türkçe öğretmenliği yapmaya başladı. Okula sürekli geç kalan Sait Faik'in ay sonunda gecikmeleri hesaplanıp maaşından düşülmüştü. Bu yüzden okulda çalıştığı ilk ay eline sadece 13 lira geçti. Öğrenciler üzerinde hâkimiyet kuramaması okul idaresi ile tartışmasına yol açıyordu. Hem yaşadığı disiplin problemleri, hem de babası Mehmet Faik'in kendisine bir zahire alım satım dükkânı açması sebebiyle öğretmenlikten ayrıldı. İleriki günlerde bu durumu "anladım ki öğretmenlik benim harcım değildi" diyerek açıklayacaktı.

Babası, onu ortaklarından Ali Emali'yle birlikte çalışması için dükkâna yerleştirdi. Sait Faik, işlerle ilgilenmediği için altı ay sonra dükkânı babasına boş olarak teslim etti. Aynı dönemde babası ileriki yıllarda Sait Faik'in yerleşeceği, Şişli Kırağı Sokak'taki İkbal Apartmanı'nı satın aldı.

Sait Faik yazmaya ağırlık vermişti. Ayrıca André Gide'den çeviriler yapıyordu. Fransa anılarından oluşan öyküleri Varlıkdergisi'nde yayınlandıktan sonra, 1936 yılında babasının maddi desteği ile ilk hikâye kitabı Semaver'i Remzi Kitabevi'nden çıkardı. İlk kitabının yayınlanmasından büyük bir sevinç duyan Sait Faik, bu sevincini yıllar sonra Hallaç isimli öyküsünde anlattı. Semaver'in çıkışından sonra yazmaya devam etti fakat bir mektubunda da söylediği gibi, aylaklığı sebebiyle yazdıklarını orada burada unutuyordu. Yazdıklarının fazla ilgi görmemesi yüzünden küskünlük ve kırgınlık duyuyordu.

O günlerde askere çağrıldı. Asabiye kliniğinden aldığı rapor sayesinde askerlikten muaf tutuldu. Bu raporun varlığını onaylayan Yaşar Nabi konuyla ilgili "Askerlik yapmamıştı. Ruh hastası olduğuna dair asabiyecilerin verdiği bir rapor askerlikten ihracını temin etmiş. Bir tıbbi gerekçeye mi dayanıyor yoksa hatır için mi verilmiş, bilmiyorum" açıklamasını yaptı. Sait Faik'in söz konusu raporu bir kavga sırasında cebinden çıkarıp Aziz Nesin'e gösterdiği bilinmektedir.

Eylül 1937'de ikinci kez yurt dışına çıkarak Marsilya'ya gitti. Bu şehirde 18 gün kaldıktan sonra İstanbul'a geri döndü. 1938 yılında, babası Burgaz Adası'nda, Çayır Sokak 15 numaradaki köşkü satın aldı ve aile bu köşke taşındı. Mehmet Faik Bey, 29 Ekim 1938'de bu köşkte, yakalandığı ağır bronşitten kurtulamayarak öldü. Sait Faik, babasının ölümünden sonra kışları Nişantaşı'ndaki apartmanlarında, yazları ise Burgaz Adası'nda yaşamaya başladı.

Abasıyanık, on altı hikâyeden oluşan ikinci kitabı Sarnıç'ı 1939 yılında Çığır Kitabevi'nden çıkarttı. Kitabın kapağında adı "Said Faik" olarak yazılmıştır. Bu kitabında da tıpkı ilk kitabı Semaver'de olduğu gibi, Adapazarı ve Bursa'da geçirdiği çocukluk günleri ile hem İstanbul'daki hem de yurt dışındaki yaşamında yaptığı gözlemlere yer verdi.

Hakkında açılan dava
Sait Faik, 1940 yılında yayınlanan üçüncü hikâye kitabı Şahmerdan'da diğer iki kitabının aksine Fransa'da gözlemlediği olaylara yer vermedi. Yazar, bu kitapta yer alan Çelme isimli hikâyesiyle, halkı askerlikten soğutmakla suçlanarak askerî mahkemeye verildi. Bu öykü ilk olarak 22 Mart 1937'de Kurun gazetesinde, ikinci olarak ise 15 Haziran 1940'ta Varlık dergisinde yayınlanmıştı. Sait Faik, 10 Eylül 1940'ta yapılan duruşmaya katılmak üzere bizzat Ankara'ya gitti. Oğlunun mahkemeye düşmesine en az onun kadar üzülen annesi Makbule Hanım da, yazarı yalnız bırakmadı. Avukatlığını kendisi de şair olan Fuat Ömer Keskinoğlu yaptı. Varlık Yayınları sahibi Yaşar Nabi Nayır, dönemin Genelkurmay Adli Müşaviri Münir Paşa'yla temasa geçerek Sait Faik için destek bulmaya çalıştı. Orhan Veli Kanık, Abasıyanık'a o dönemde yazdığı bir mektupta "... bu arada Çelme hikâyesini buldum ve okudum ve başına bu işi açanlara küfrettim. Harika hikâye azizim." diye yazarak arkadaşına destek oldu.

Yazarın ilk kitabını öven Peyami Safa ise bu olaylar sonrasında Abasıyanık'ı Marksçıların ardına takılmakla suçladı. Bu suçlamayı duyan Yaşar Nabi'nin yorumu "Peyami Safa edebî günahlarına bir yenisini ekliyor" oldu. Sonuçta, yazar davadan beraat etti. Fakat bu olay sonrasında annesi yazma hevesinin başına bela açmaktan başka bir işe yaramadığını iddia ederek oğlunun yazarlığa devam etmesine karşı çıktı.

Sonraki çalışmaları ve romanının toplatılması

Sait Faik, Çelme hikâyesi yüzünden yargılanmasının etkisi ve bu olayın annesini üzmesi sebebiyle uzun süre kitap çıkartmadı. 28 Nisan 1942 ile 31 Mayıs 1942 tarihleri arasında, bir uğraşı olması için Haber-Akşam Postası isimli gazete adına muhabirlik yaptı. Mahkemelerde röportaj yapan yazar, bu röportajlarına gözlemlerini de katarak Mahkemelerde başlığı ile yayınlıyordu. Abasıyanık bu işe bir ay dayanabildi. Bu süre zarfında 28 mahkeme röportajı yazdı. Hikâye tadındaki bu yazıları, 1956 yılında Varlık Yayınları, Mahkeme Kapısı ismiyle kitaplaştırdı. Çok aktif bir yazı hayatının olmadığı 1940 ile 1948 yılları arasında Yürüyüş, Büyük Doğu, İnkılapçı Gençlik, Servet-i Fünun gibi dergilerde hikâye yayınlamaya devam etti.

Muhabirlik yapmadan önce, 4 Ekim 1940 ile 21 Şubat 1941 tarihleri arasında, Yeni Mecmua'da, derginin 75. sayısından 95. sayısına kadar 19 bölüm hâlinde yayınladığı Medarı Maişet Motoru'nu 1944 yılında kitap olarak bastırmaya karar verdi. Fakat hiçbir yayınevi kitabı yayınlamayı istemedi. Sonunda Yokuş Kitabevi'nin sahipleri Agop Arad ve Burhan Arpad'ın yardımı ve annesinin maddi desteğiyle kitabı yayınladı. Ancak Medarı Maişet Motoru, kısa bir süre sonra Bakanlar Kurulu kararı ile toplatıldı. Sait Faik, Medarı Maişet ismini ilk kez Vakit gazetesinde yayınlanan Bir Balık Avı Hikâyesi'nde kullandı. Hakkı Süha Gezgin'in söylediğine göre yazar bu sözcüğü çok seviyordu. Kitap, 1952 yılında, Varlık Yayınları tarafından yeniden basılırken Abasıyanık, kitabın ismini Birtakım İnsanlar, romanda geçen Medarı Maişet motorunun ismini ise Ceylan-ı Bahri olarak değiştirdi. Medarı Maişet Motoru'nun ilk baskısı sadece 99 adet satılmıştır.

Çelme olayının ardından Medarı Maişet Motoru da asılsız bir ihbar sebebiyle toplatılınca yazarın yazın hayatı bir kere daha yavaşladı. Çok az öyküsünün yayınlandığı o günlerde ya balığa çıkıyor ya da aylak aylak geziniyordu. Beyoğlu'na sık gittiği bu dönemde Şişli'de İkbal Apartmanı'ndaki evlerinde kalıyordu. Bekâr hayatından sıkıldığında ise Ada'ya annesinin yanına dönüyordu. Bu kırgınlık ve yalnızlık döneminin etkisini taşıyan hikâyelerden oluşan kitabı Lüzumsuz Adam'ı 1948 yılında yayımladı. Sait Faik, kitaba ismini veren hikâyeyi ilk yazdığı günlerde ona isim bulamamıştı. Bu öyküyü okuyan Yaşar Nabi Nayır, daha önce Sabahattin Ali'den duyduğu Lüzumsuz Adam ismini önerdi. Bu ismi çok beğenen Sait Faik, onu kullandı.

Son eserleri, hastalığı ve ölümü
Hastalığın belirtileri 1945 yılında ortaya çıkmıştı. Amcasının oğlu Mustafa Raşit Abasıyanık'ın söylediğine göre 1947 yılında, burnundan ara sıra kan gelmeye başlayan Sait Faik, aynı zamanda yazar da olan doktor arkadaşı Fikret Ürgüp'e muayene olmuş ve karaciğerinin büyüdüğü ortaya çıkmıştı. Bunun üzerine çok düşkün olduğu içkiyi kesip perhize başladı. Arada sırada gelen sıkıntıları ve tehlikeli krizleri de bu yolla atlatmaya çalıştı. 1948 yılında hastalığının siroz olduğu kesinleşti. Bu arada, 1950 yılında Mahalle Kahvesi, Varlık Yayınları tarafından yayımlandı. Sık sık doktorlara görünmesine rağmen hastalığının kötüye gitmesi üzerine, amcası ve Samet Ağaoğlu'nun desteği ve Doktor Kazım İsmail Gürkan'ın tavsiyesiyle, Doktor Justin Besançon'a muayene olmak için 31 Ocak 1951'de Paris'e gitti. Paris'te sadece beş gün kalıp İstanbul'dan uzakta öleceği korkusu ve tedavinin ağırlığı nedeniyle geri döndü. Sait Faik, daha sonra amcasına yazdığı bir mektupta geri dönüş sebebini, doktorlarla olan konuşması üzerine hastaneye yatmaya karar verildikten sonra düştüğü panik ve yaşadığı kriz olarak açıkladı. Paris'teki doktorlar, Sait Faik'e ciğerinden parça almaları gerektiğini söyleyince yazar paniğe kapılmıştı. Fransa'dan döndükten bir hafta sonra pişman oldu. Annesinin de baskısıyla, Paris'e geri dönme ve tedaviye devam etme arzusunu ölene kadar muhafaza etti.

Paris yolculuğunun ardından büyük bir umutsuzluğa düşen Sait Faik, bir yandan da yazarlık kariyerinin en verimli günlerini geçiriyordu. Önce 1951'de Varlık Yayınları'ndan Havada Bulut ve Kumpanya, ertesi yıl yine aynı yayınevinden Havuz Başı ve Son Kuşlar yayımlandı. Yazılarında ölüm teması görülmeye başlandı. İlk zamanlar oyalanmak için sık sık resim sergilerine, şiir toplantılarına ve tiyatroya giderken daha sonraki günlerde, çok sevdiği İstanbul'dan nefret etmeye başladı.

1953 yılında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Mark Twain Cemiyeti, çağdaş edebiyata yaptığı katkılardan ötürü yazara onur üyeliği verdi. Sait Faik'ten önce Türkiye'den Mustafa Kemal Atatürk'e verilen bu ödülü almasına kimileri karşı çıksa da yazarın sevinerek aldığı bilinmektedir. Mark Twain Cemiyeti üyesi olan Halide Edib Adıvar, derneğin Türkiye'de bu ödülü kime verebileceğini araştırırken Vedat Günyol Halide Edip'e, bu kişinin Sait Faik olabileceğini söylemişti. İlgililer konuya eğilip araştırdılar ve yazarı ödüle layık gördüler. Sait Faik ödülle ilgili olarak "Demek ki şimdiden sonra, dünya çapında bir hikâyeciyi anmak için kurulmuş bir cemiyete, dünyanın dört bucağından kendi hâlinde hikâyeciler de seçilecek" açıklamasını yaptı.

1953 yılında, ikinci romanı Kayıp Aranıyor, Varlık Yayınları'ndan, tek şiir kitabı olan Şimdi Sevişme Vakti ise Yenilik Yayınları'ndan çıktı.23 Ocak 1953'te Paris'e gidebilmek için bir kere daha pasaport aldı. Sanatı hanesinde "yok" yazan bu pasaportu hiç kullanamadı. Ölümünden kısa bir süre önce yazarla Burgaz Adası'nda karşılaşan Nurullah Ataç, Sait Faik'i "dudakları büsbütün incelmiş, kupkuru ve benzi sapsarı" bulmuştu.

1954 yılında Alemdağ'da Var Bir Yılan ve Georges Simenon'dan çevirdiği Yaşamak Hırsı isimli kitaplar çıktı.

5 Mayıs 1954 günü yemek borusu kanaması nedeniyle komaya girdi. Doktor Ahmet Erbelger tarafından acilen Şişli'deki Marmara Kliniğine kaldırıldı. Beş gün süren krizler nedeniyle yazara kan verilmesi de gerekti. Yapılan bütün müdahalelere rağmen, 10 Mayıs'ı 11 Mayıs'a bağlayan gece saat 02.35'te aynı klinikte öldü. 12 Mayıs 1954 günü saat 11.00'de Sait Faik'in naaşı Marmara Kliniğinden alınarak Şişli Camii'ne getirildi. Burada kılınan namazın ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi. Naaşı, mezarlığa götürülürken Abasıyanık'ın isteği üzerine Kırağı Sokağı'ndaki evlerinin önünden geçirildi.

Ölümünün ardından aynı yıl, Az Şekerli isimli kitabı Varlık Yayınları tarafından yayımlandı.

Kişiliği

Sait Faik, eserleri ile kişiliği arasında yakın ilişki bulunan sanatçılardan biriydi. Yazar, hayatı boyunca çevresine uyum sağlayamamıştı ve bu uyuşmazlık onun her şeyden şikâyet etmesine sebep oluyordu. Hikâyelerindeki karakterlerde olumsuz yön aramaması ve onları iyi yanları ile göstermesinin sebebinin, yazarın ideale ulaşma arzusu olduğu söylenir. Annesi Makbule Hanım'ın "Şatafattan nefret ederdi. Dolabında her şey bulunduğu ve ailevi durumumuz iyi olduğu hâlde ekseriya başına bir kasket ayağına bir pantolon geçirerek balıkçı arkadaşlarıyla gününü gün ederdi" tespitlerine katılan Yaşar Nabi Nayır ise Abasıyanık hakkında "Aristokrat değildi. Halktan üstün görünmeye çalışandan hoşlanmazdı. Herkes gibi olmak, herkese uymak isteği onda sonradan edinilmiş bir his değildir. Doğuştan gelme bir tabiattır." dedi.

Abasıyanık'ın psikolojik özelliklerine dair bir deneme yazan Fikret Ürgüp, sanatçının karakteriyle ilgili iki noktanın üzerinde durdu. Bunlardan birincisi annesinin ilgisi ve babasının aşırı ilgisizliğinin oluşturduğu iç çatışmalar ile yazarın "çekingen, kendisini çevresinden ve kendisinden gizleyen, anlamak ve anlaşılmak istemeyen" bir kişiliğe sahip olduğuydu. Ürgüp ayrıca, Sait Faik'i hayatı boyunca koruyan annesinin, aynı zamanda yazarın kendine olan güveninin gelişmesine engel olduğunu belirtti.

Hakkında söylenen yergiler kadar övgülere de karşı çıkan Abasıyanık, yazarlığından söz açıldığında işi kavgaya kadar götürüp bulunduğu yeri terk ederdi. Sanatkâra ait bu tarz uyuşmazlıklarla ilgili olarak Fikret Ürgüp "Münakaşalı durumlarda, ilkel iç tepkimelerden kuvvet alarak haşin, kavgacı ve isyankâr olur ve kimseye güvenmediğini belli ederdi. İnsanlara ve topluma inanmadığı için kendisi gibi, geleneklere isyan edip o zamana kadar kabul edilmemiş hırsızları, cinsel sapıkları, toplumun içinden attığı kimseleri anlayıp onlarda yaşama hakkını savunan yazarları sever ve okurdu. (Gide ve Genet gibi)" dedi.

Özel hayatı
Sait Faik'in hayatındaki en önemli insan annesi oldu. Yazar, ölene kadar annesi ile birlikte yaşamayı sürdürdü. Yaratılışındaki uyumsuzluk sebebiyle kimseyle uzun süreli dostluklar kuramasa da pek çok arkadaşı olan, herkesle tanışık bir insandı. Burgaz Adası'ndaki balıkçılar ve esnafla zaman geçirdiği gibi, sanat dünyasından Hüsamettin Bozok, Özdemir Asaf, Orhan Kemal, Mücap Ofluoğlu, Adalet Cimcoz, Oktay Akbal, İlhan Berk, Orhan Veli, Tarık Buğra ve Abidin Dino gibi pek çok isimle de yakın arkadaştı.

Üç kez evliliğe yaklaşan Sait Faik hiç evlenmedi. İlk evlilik teşebbüsünü annesi onaylamadı, ikincisinde ise teklifi reddedildi. Annesinin isteği üzerine nişanlanan Sait Faik'in bu nişanı on ay sürdü. Vedat Günyol, arkadaşının kimseye anlatmayı sevmediği aşk hayatını öykülerinde dile getirdiğini belirterek yazarın aslında eşcinsel olduğunu açıkladı. Günyol, yazarın eşcinselliğinin, halkın gözündeki itibarını kaybetmemesi için sanat çevrelerince gizlendiğini söyledi. Günyol'un bu açıklamalarına katılan Fethi Naci, Sait Faik'in ölümüne yakın yazdığı öyküleri değerlendirirken yazarın cinsel yönelimini de göz önünde bulundurdu, Abasıyanık'ın son dönem öykücülüğünde söyleyeceklerini söyleyebilmek için hikâyelerinin biçimini değiştirerek gerçeklik duygusu uyandırma isteğinden vazgeçtiğini vurguladı.

Çalışmaları

Hikâyeciliği
Abasıyanık'ın öykücülüğü üç dönemde incelenebilir: 1936 - 1940 tarihleri arasındaki ilk dönem hikâyeleri, 1948'de Lüzumsuz Adam kitabıyla başlayıp 1952'de yayınladığı Son Kuşlar'a kadar devam eden ikinci dönem hikâyeleri ve bu tarihten ölümüne kadar süren, Alemdağ'da Var Bir Yılan kitabındaki hikâyelerle örneklenebilecek son dönemi.

İlk dönem (1936 - 1940)

Sait Faik'in ilk üç hikâye kitabı olan Semaver (1936), Sarnıç (1939) ve Şahmerdan (1940) yazarın hikâyeciliğinin ilk dönemi olarak kabul edilir. Yazar, bir sonraki hikâye kitabı Lüzumsuz Adam'ı üçüncü kitaptan sekiz sene sonra, 1948 yılında çıkartmıştır. Bu dönemde, Sait Faik'in dilinde, üslubunda, hikâyelerinin kahramanlarında, geçtikleri çevrede büyük değişiklikler oldu. Ayrıca, yazarın yasaklara ve toplum baskısına karşı duruşu, özgürlük ve ahlak anlayışı da farklılaştı.

Yazarın ilk dönem hikâyelerindeki ortak özelliklerinden biri içerdikleri insan sevgisidir. Sait Faik yazdığı ilk hikâyelerde zenginlere kızmakta, emekçileri yüceltmektedir. Karakterleri ise geneli yansıtmaktadır. Öykülerinde anlattığı tipleri toplumda sıkça karşılaşılan insanlardan seçmesi, onu bir taraftan Ömer Seyfeddin, Yakup Kadri Karaosmanoğlu ve Refik Halit Karay gibi yazarlara yaklaştırırken, diğer yandan Sabahattin Ali'nin öncülüğünü yaptığı "sosyal gerçekçiliğe" bağlamaktadır. Yazar küçük insanların dünyasına yönelirken uzun süre düşünüp bilimsel eserler okumamıştır. Anlattığı küçük insanların ekmek kavgasına ya da sınıf çatışmalarına yönelik ideolojik sanatın dışında kalmış, kavgasız, şikâyetsiz küçük insanların mutlu dünyasını resmetmeye çalışmıştır. Bu yüzden de onun gerçekçiliği, "beş duyu gerçekçiliği"dir.

Tahir Alangu'ya göre "Eskilerin varlıklarından bile haberdar olmadığı 'küçük adamları' edebiyatımıza ilk getiren o olmadıysa bile iyice yerleştiren, bilinmeyeni gösteren, güçlü bir akım hâline getiren, en güzel hikâyelerini yazan" Sait Faik olmuştur. Bu ilk döneminde, Abasıyanık "fakir insan iyi insandır" genellemesinden çabuk kurtulup çalışana duyduğu sevgiyi soyutlaştırarak insan sevgisine dönüştürdü. Bu aşamadan sonra öykülerinde kişilerin iyiliğini ve onları ne kadar sevdiğini anlatmaya başladı. Sevgide evrenselliği yakalayan yazar dil, din ve millet farkı gözetmeksizin insanlara eşit şekilde yaklaştı. Örneğin, Şahmerdan'daki öykülerde yazar, sevdiği insanların dünyalarını tanımak için sürekli gezer.

Abidin Dino'nun, 1 Eylül 1940'ta tek sayı olarak çıkardığı Küllük dergisinde, dönemin ünlü yazarlarının, Sait Faik ve Sabahattin Kudret Aksal'ı değerlendirdiği yazıda Asaf Hâlet Çelebi, Sait Faik'in edebiyatını şöyle tarif eder: "Sait, uyuşuk ve donuk gibi görünen bir kalıp içinde korkunç bedbinlikler ve acı bir melal taşır. Bununla beraber kayıtsız görünmek ister. Sait Faik'in nüvelerinde yalnız insanlar değil, kediler bile morbide bir yaradılıştadır, buna rağmen o, bu şahsiyetlerin maraziliklerini göstermeğe çalışmaz; onlar kendi kendilerini gösterirler, tahlil ederler. Sait Faik, yazdığı şeylerle alakası yokmuş gibi durur, hâlbuki bütün yazıları münhasıran kendisini anlatır. 0, bir conscience onirique içinde, daima rüya gören bir adam gibidir. Onun en çok sevdiğim tarafı da için için kendisiyle alay etmesidir."

Bu hikâyelerde olayların geçtiği yerler de değişiklik gösterir. Bu dönemde çıkan üç kitabındaki 54 hikâyeden 16'sında olaylar kentte, 12'sinde Burgaz Adası'nda, 8'inde köyde, 8'inde yabancı ülkelerde, 6'sında kasabada, ikisinde vapurda, birinde trende, birinde de okulda geçmektedir.

Sait Faik hikâyelerinde bir "dil savrukluğu" ve "bol Türkçe yanlışı" olduğu konusunda yaygınlanmış bir kanı vardır. Oysa, bu dönemki kitaplarından Semaver'de 4 Türkçe yanlışı, Sarnıç'ta 2 Türkçe yanlışı, Şahmerdan'da ise 1 Türkçe yanlışı vardır.

Bu dönem hikâyelerinin çoğunun cümle yapısı klasiktir. Sait Faik, bu dönemde tamamen şahsıyla özdeşleşecek bir özellik göstermediği gibi, anlatımda genellikle konuşma dilinin canlılığından yararlanmamıştır. Yine de bu durumun istisnaları vardır. İkinci dönem hikâyeciliği ile birlikte ortaya çıkacak "Sait Faik dili"nin coşkulu ve şiirli havasına, az da olsa, ilk dönem hikâyelerinde de rastlanır.

Orta dönem (1948-1952)
1948 yılında yayınlanan Lüzumsuz Adam isimli hikâye kitabıyla birlikte, yazarın hikâyeciliğinde orta dönemin başladığı kabul edilir. Bu dönem 1952'de yayınlanan Son Kuşlar'a kadar sürer.

Sait Faik'in bu döneminde, en büyük değişiklik dilinde oldu ve yazar "özgür hikâye" anlayışı ile yazmaya başladı. Abasıyanık, klasik cümle yapısına son vererek devrik cümle ve argo kullanmaya, günlük konuşma dilinden çokça yararlanmaya başladı. Yazar, ilk hikâyelerinde rastlanan mekânlardan olan yurt dışındaki şehirlere ve Anadolu'daki köylere bu dönem öykülerinde çok az yer verdi.  Sanatçının Adapazarı ve Bursa'da geçen çocukluk günleri ile yurt dışında geçirdiği zamana ait anılara fazla yer vermemesi, hikâyelerde geçmiş zaman kipine fazla rastlanmamasına sebep oldu. Sait Faik, bu dönemki hikâyelerinde çoğunlukla şimdiki zaman kipini kullanmayı tercih etti. Orta döneme ait çalışmaların dikkat çeken bir diğer özelliği ise Sait Faik'in "ve" bağlacını kullanmamaya gösterdiği özendir. Yazarın bu özeninde kendine Nurullah Ataç'ı örnek aldığına inanılır.

Abasıyanık'ın ilk çalışmalarında rastlanan "insan sevgisi" teması bu çalışmalarında yerini boşvermişliğe, insan korkusuna, kent nefretine ve umutsuzluğa bıraktı. Sait Faik'in artık daha karamsar olmasının ve gelecek umudunun yok olmasının sebebini, onu ölüme götürecek olan siroz hastalığına bağlayanlar vardır. Bu dönemki eserlerinde, yazarın içine kapandığı, yalnızlığından, kendi sorunlarından bahsettiği görülür ve çoğunlukla anlatıcı kendisidir.

Sanatçının hem orta dönem hem de son dönem öykülerinde görülen bir diğer özellik ise eserlerin şiirsel dilidir. Yazar, bir mektubunda bu konuyla ilgili şu yorumu yapmıştır:

Son dönem (1952'den sonrası)
Sait Faik'in, Alemdağ'da Var Bir Yılan isimli kitabıyla sürrealizme geçtiği kabul edilir. Vedat Günyol'a göre Sait Faik "içe tepilmiş isteklerini düşsel bir dünyada gerçek görme isteğinin verdiği dayanılmaz, ama o ölçüde olağan bir tutkuyla düpedüz kendiliğinden" sürrealizme kayıvermiştir. Fikret Ürgüp de Sait Faik'in son dönem hikâyeleri hakkında Vedat Günyol'la benzer fikirdeydi. Ürgüp bu hikâyelerle ilgili olarak "Artık o eski kalıplardan kurtulmuş hikâyelerdir. Bunlara sürrealist demek yerinde olur" demiştir.

Orta döneminde de birçok yenilik deneyen Sait Faik Abasıyanık, o güne kadar geliştirdikleriyle yetinmeyerek Alemdağ'da Var Bir Yılan'da daha farklı biçimler deneyip topluma ve doğaya bakmadığı açılardan baktı. Ayrıca yazar, bu döneme kadar üstü kapalı anlattığı bazı duygularını divan şairlerine özgü bir pervasızlıkla yazmaya başladı. Fethi Naci'ye göre Sait Faik, bu döneminde yazdığı eşcinsel temalı hikâyelerinde anlatmak istediklerini anlatabilmek için hikâyesinin biçimini bir kere daha değiştirerek somut ayrıntılardan hareket yerine imgelemi kullanmaya başladı. Bu da yazarı o günlere kadar üstünde taşıdığı "gerçekçi yazar" sıfatından uzaklaştırarak "sürrealist yazar" sıfatına yaklaştırdı. Bazı eleştirmenler, yazardaki bu tarz değişikliğini onun ilerleyen sirozuna, yaklaşan ölümünün doğurduğu umutsuzluğa, toplumsal baskılara ve saygınlığını kaybetme korkusunu boşvermişliğine bağladılar.

Ahmet Oktay, Sait Faik'in son dönemini şu cümlelerle yorumlar: "Rembrandt'in gençlik dönemi otoportreleri ile yaşlılık dönemi portreleri arasında gözlenen değişim, Sait Faik'in son dönem öyküleri ile önceki öyküleri arasında da görülebilir: Hazdan acıya, güvenden korkuya, inançtan kuşkuya geçiş. Hastalık, terk edilmişlik ve iletişimsizlik bakışı kuşatmış, onu yapıtın tam içinde dondurmuştur."

Son dönem hikâyelerinin bir diğer ortak özelliği, birinde var olan bir karakterin diğerlerinde de kullanılmış olmasıdır. Bu hikâyelerin kahramanı çoğunlukla Panco'ydu. Panco ilk olarak Öyle Bir Hikâye'de okuyucunun karşısına çıktı. Yalnızlığın Yarattığı İnsan, Panco'nun Rüyası, Alemdağ'da Var Bir Yılan gibi pek çok öykünün de kahramanıydı.

Bu hikâyelerde yazarın, o güne kadar yazılarında sevgiyle andığı İstanbul'dan nefretle bahsettiği görülür. Bu değişimin sebebini Sait Faik'in toplumdan, toplumun baskısından ve ahlak anlayışından sıkılmış olması olarak görenler vardır. Yazar önceki dönemlerinde insan sevgisi konulu öyküler yazarken, bu dönemdeki umutsuzluğunu ve İstanbul'dan artık neden hoşlanmadığını şöyle açıklamıştır:

Romancılığı
Sait Faik'in 2 romanı vardır: 18 Temmuz 1940 tarihinde tamamlayıp 1944'te yayımladığı Medarı Maişet Motoru ve 1953 yılında yayımladığı Kayıp Aranıyor.

Yazar, ilk romanının toplatılmasının ardından 11 Kasım 1949'da yaptığı bir konuşmada: "Medarı Maişet isminde bir hikâye kitabı çıkarmıştım. Hayatı toz pembe görmüyorum diye mahkeme parası ödedim, üzüntüsü de caba. Kahramanlarım rahat etmek için hapse giriyorlardı. Bütün sebep bu!" dedi. Fethi Naci, Abasıyanık'ın eserden roman değil hikâye kitabı olarak bahsetmesine dikkat çekip bu sözün rastgele mi yoksa bilinçli mi olduğunu sorguladı. Çünkü bu ilk roman denemesinde Sait Faik'in başarısı tartışmalıdır. Hikâyeye göre daha uzun soluklu bir tür olan, büyük bir "inşa kabiliyeti" gerektiren, uzun süreli ve sürekli bir çalışma sonucunda ortaya çıkan roman türü için Sait Faik'in mizacı uygun değildi. Yazar, bir konu üzerine uzun süre odaklanamıyordu.

Dört bölüm olarak tasarlanmış Medarı Maişet Motoru'nda bölümler birbirinden bağımsızdır ve romanın yapısı tesadüfi ilişkiler üzerine düzenlenmiştir. Yazarın, dikkat problemine bir diğer örnek de iki bölüm boyunca Fahri olarak geçen roman kahramanının adını üçüncü bölümde Necmi olarak anmasıdır. Bu hata ikinci baskıdan sonra düzeltilmiştir.

Sait Faik, eserde şekle bağlı kalamayıp olayları yer yer keserek okuyucuyu duyguya çektiği için olay örgüsünde bütünlüğü sağlayamadı. Bu çalışma için Tahir Alangu, "Aynı çevreye bağlı, zaman zaman karşılaşan kişilerin kopuk hikâyelerinin bir roman bütünlüğünü vermeyecek kadar zayıf bağlantılarla bir araya getirilmesinden meydana gelmiş bir taslak" yorumunu yaptı. Vedat Günyol ise "Sait Faik'in 'Medarı Maişet Motoru' isimli romanı, yüzünü fazlasıyla ağartacak bir deneme sayılmaz. Roman birbirini ancak tutan sahnelerden kurulu. Roman, kişilerinden Fahri'nin hayatı gibi birtakım kopuk, yarım şeritlerden meydana gelmiş." dedi.

Sait Faik'in ikinci romanı Kayıp Aranıyor, roman anlatım özelliği açısından daha başarılı bulundu. Yazarın roman kurgusunda daha dikkatli davranması dikkat çekti. Kadın kahraman Nevin'in erkeksi bir yapıya sahip olmasının sebebinin Nevin'in yazarı temsil etmesi olduğu iddia edildi. Bu eser, Sait Faik'in romancılığı açısından bir aşama olarak kabul edilse de, roman yazmak için tahammülü ve zamanı olmayan Sait Faik'i bu edebî türde çok ileri aşamalara taşıyamamıştır. Bu açıdan da Sait Faik'in roman denemeleri, "hikâyelerinin uzaması" olarak kabul edilir.

Şairliği

Sait Faik'in şiirleri de öykülerinin havasını taşır. İlk şiirlerini çocukken yazmış, bunları en yakın dostlarından bile saklamıştır. İlk şiiri olan Hamal, 21 Ocak 1932'de Mektep dergisinde yayınlandı. Ayrıca, yazarın 1928'de Meş'ale dergisine 3 şiir gönderildiği bilinmektedir. Yazarın bu şiirlerle birlikte gönderdiği mektuptaki "edebiyatın bir heves, bir arzudan çok bir iç ihtilalin fışkırması olduğunu bilmez değilim, fakat her heveskâr gibi ben de içimde bir ihtilal varmış gibi yazı yazdım... Bugün size gönderdiğim, şu yazılar da o günlerin atılmayan, yırtılmayan mahsulü" satırlarından, bu eserlerin ilk şiirlerinden olduğu anlaşılmaktadır. Bu 3 eser de biçim ve içerik olarak dönemin özelliklerini yansıtmaktadır. Hece vezniyle yazılmış olan bu şiirlerde, Faruk Nafiz Çamlıbel ve Necip Fazıl Kısakürek'in etkileri görülmektedir. Sanatçının o dönem yayınlanmayan diğer üç şiiri ise ölümünün ardından Varlık dergisinde çıktı.

Uzun süre şiir yazmaya ara veren Sait Faik, 1936 tarihinde yazdığı bir makalede, gençlik döneminde yazdığı şiirleri reddedercesine, Faruk Nafiz Çamlıbel, Orhan Seyfi Orhon ve Yusuf Ziya Ortaç gibi hece vezniyle şiir yazan şairleri eleştirdi. 1939'da tekrar şiir yayınlamaya başladı. 1944 yılında Söyleyemiyorum isimli eseri İşte dergisinde çıkana kadar çeşitli dergi ve gazetelerde şiirlerini yayınladı. Şimdi Sevişme Vakti sağlığında yayınlanan son şiiri oldu. Aynı isimli şiir kitabı 1953 yılında çıktı.

Öykü alanında belirli bir seviyeye ulaşmış, kendi özgün dilini oluşturmuş bir sanatçının, edebî yaşamının belirli bir döneminde şiire dönerek şiir kitabı yayınlamasının riskli bir teşebbüs olduğunu belirten Mehmet Kaplan, yazarın bu geçişte başarılı olduğunu belirttikten sonra "şiirlerinde de o orijinal şahsiyetinden hiçbir şey kaybetmemiş, bilakis daha fazla kendi kendisi olmuş. Burada onu en öz tarafıyla karşımızda buluyoruz" demiştir. Sait Faik'in şiirlerindeki dize yapısı ve biçim sorunu çeşitli eleştiriler alsa da, edebiyatçılar şiirlerinin de güçlü olduğu ve yazarın şiirleriyle sanat bütünlüğünü bozmadığı konusunda hemfikirdir.

Çevirmenliği
Sait Faik Fransızcadan çok sayıda çeviri yaptı. Çevirideki serbest tutumu sebebiyle çalışmaları bir tür uyarlama olarak kabul edilen sanatçının André Gide ve Liam O'Flaherty gibi yazarların eserlerinden yaptığı çevirilerin bir kısmı uzun süre kendi eseri sanıldı, çeviri oldukları daha sonraki yıllarda ortaya çıktı. 2 Mayıs 1948 ile 25 Mayıs 1948 tarihleri arasında Hürriyet gazetesinde yayınlanan Müthiş Bir Tren, Ecel Altı, Saadet, Bir Eşek Hikâyesi, Diş Ağrısı, Çiviler, Gümüş Saat ve Venüs'ün Sevgilisi gibi çeviri öyküleri daha sonraki yıllarda kitaplaştırılarak Müthiş Bir Tren ismiyle yayınlandı. Müthiş Bir Tren ve Gümüş Saat yazarın ölümünden sonra, 1954 yılında yayınlanan Az Şekerli isimli öykü kitabına kendi eserleriymiş gibi alınmıştı, daha sonra bu hata düzeltildi.

Ayrıca Georges Simenon'un "L'Homme qui regardait passer les trains" isimli romanını Gece Yarısı Trenleri adıyla çeviren Sait Faik, bu eseri 1 Aralık 1949 ile 27 Temmuz 1950 tarihleri arasında Yedigün dergisinde yayınladı. Yazarın bu çevirisi 1954 yılında Varlık Yayınları'ndan Yaşamak Hırsı adıyla çıktı.

Filmcilik ve oyun yazarlığı girişimleri

Sait Faik yaşamının son döneminde, aralarında Mengü Ertel, Ayfer Feray ve Özdemir Asaf'ın bulunduğu bir grup arkadaşıyla bir film şirketi kurma teşebbüsünde bulundu. Plana göre kurulacak şirkete girmek için biner liralık bir ortaklık payı verilecek, Sait Faik senaryolaştırılacak üç öykü yazacak, Mengü Ertel de filmleri yönetecekti. Sait Faik, Burgaz Film Şirketi'nin stüdyosunun Şişli'deki apartmanının üst katı olmasına karar vermişti. Fakat, aynı dönemde hastaneye yatırıldı ve bu plan gerçekleştirilemeden öldü. Sait Faik'in daha önceden de film çekmek istediği biliniyordu. Fikret Ürgüp, Alemdağ'da Var Bir Yılan kitabındaki ilk üç öyküden sürreal bir film çekme planları olduğunu yazarın vefatından sonra anlattı.

Sait Faik Arşivi'ndeki müsveddeler arasında iki de tiyatro oyunu taslağı vardır. Bu oyunlardan ilkinin ismi Saüldür ve çeviri olduğu düşünülmektedir. İkinci oyunun ismi ise Hıfzısıhha'dır ve yazarın Grenoble'da kullandığı Fransızca gramer defterinin arkasına yazılmıştır.

Yazarın ilerleyen yıllarda Sabahattin Kudret Aksal ve Cahit Irgat gibi arkadaşlarına, ortaklaşa bir tiyatro oyunu yazmayı teklif ettiği bilinmektedir. Fakat bu plan da hiçbir zaman gerçekleşemedi. Recep Bilginer'e göre yazar bir sohbetleri esnasında, üslubunun oyun yazarlığına müsait olduğunu ancak uzun yazmaktan hoşlanmadığını söylemiştir.

 Türk edebiyatına etkisi
1950 ile 1960 yılları arasında Türk edebiyatında iki tür hikâyecilik gelişti. Bunlardan birincisi toplumcu sanatçılar tarafından geliştirilen öyküler iken, diğeri bireysel anlayış kökenli, bireyin iç dünyasına açılan öykülerdi. Sait Faik, tarz kaygısından uzakta, anlatım incelikleriyle süslü hikâyeleri ile ikinci türün öncü ismi oldu.

Sait Faik, kendisinden sonra gelen yazarları da etkilemiştir. Örneğin, Oktay Akbal, kendi öykücülüğü ile ilgili olarak "(...) Sonra Ömer Seyfeddin'den kopuş, Sabahattin Ali ve Sait Faik öykücülüğünün etkileri. Öykü derken ille de başı sonu belli bir olayı anlatmak inancı değişmiş. Kendimi kendim sandığım birini, bir insanı gündelik, basit, iç yaşamıyla vermek denemeleri. Meydan, semt, köprü gibi semt görünüşlerini vermek istekleri, ilk köklü sevgilerin belirtileri..." diyerek geldiği noktayı Sait Faik'le birlikte anmıştır. Adalet Ağaoğlu ise yazarlığa nasıl başladığını anlatırken "İlk gençlikten gençliğe ağdığımız yıllarda, bilebildiğim kadarıyla beni sırtımdan yazmaya doğru güçlü bir rüzgârla iten, Sait Faik hikâyeleri olmuştur" diyerek onun, üzerindeki etkisini açıklamıştır. 2004'te, Sait Faik'in ölümünün 50. yılında yapılan bir sempozyuma katılan şair İlhan Berk "Sait Faik'te Dil" isimli konuşmasında, Abasıyanık'ın öykünün yapısını değiştirmek için verili dili yıkıp yeniden yarattığını söylemiş ve yazarın şiirsel dilinin İkinci Yeni şairlerini, Ferit Edgü ve Demir Özlü gibi yazarları etkilediğini belirtmiştir. Bir diğer şair Ece Ayhan da yazarın Şimdi Sevişme Vakti isimli şiir kitabının Cemal Süreya ve Sezai Karakoç üzerinde büyük etkisi olduğunu iddia etmiştir.

Yazar Murat Gülsoy Büyübozumu: Yaratıcı Yazarlık kitabında onu şöyle tarif eder: "Sait Faik, edebiyatımızın en Batılı kalemlerinden biridir, insanlarla, toplumla, toplumsal olanla sorunları olduğunu keşfeden bireyin arketipidir. Bu nedenle de hemen her yazar, günü gelir Sait Faik'le hesaplaşmak gereği duyar. (...) Nâzım'ın dediği o "zıpırlıkla hassasiyetin karmaşası"nın bugünden baktığımda Türkiye'de bireysel özgürlük fikrinin gelişiminde çok önemli olduğunu düşünüyorum."

 Sinema ve tiyatroda Sait Faik

Sait Faik'in, ilk olarak Yedigün dergisinin 9 Şubat 1947 tarihli 727. sayısında yayımlanan, daha sonra Lüzumsuz Adam kitabında yer bulan Menekşeli Vadi adlı hikâyesi 1968 yılında, Lütfi Ömer Akad tarafından Vesikalı Yarim adıyla sinemaya uyarlandı. Filmin başrollerinde Türkan Şoray ve İzzet Günay vardı.

Vesikalı Yarim filminin de senaristi olan Safa Önal 1970 yılında Medarı Maişet Motoru romanını Ağlayan Melek ismiyle filme çekti. Filmin başrollerini Türkân Şoray ve Ekrem Bora oynadı.

Lütfi Ömer Akad 1972 yılında Sait Faik'in Şahmerdan kitabında yer alan Mahpus hikâyesini Irmak adıyla senaryolaştırarak filme aldı. Filmin başrollerini Serdar Gökhan ve Aysun Güven oynadı.

Metin Erksan, Türkiye Radyo Televizyon Kurumu için hazırladığı Türk Edebiyatı uyarlamaları serisinin ilk filmi olarak Sait Faik'in Müthiş Bir Tren adlı hikâyesini filme aldı. 1975 yapımı film daha sonra, hikâyenin Sait Faik'e ait olmadığı ve filmin komünizm propagandası yaptığı iddialarıyla tartışmalara sebep oldu.

1975 yılında, Tuncer Baytok ve Tanju Turunç birlikte Sait Faik'in Kumpanya hikâyesini TRT için filme aldılar. Kumpanya'yı ilk olarak seslendirme sanatçısı olarak tanınan Ferdi Tayfur'un filme çekmek istediği, bu isteğini Mücap Ofluoğlu aracılığıyla Sait Faik'e ilettiği ve Sait Faik'in teklife çok sevindiği bilinir.

Safa Önal 1981'de, Kayıp Aranıyor romanını ve Baba-Oğul hikâyesini televizyon filmi olarak uyarladı.

TRT 2003 yılında, Ayfer Tunç'un Sait Faik'in hikâyelerinden yola çıkarak yazdığı "Havada Bulut" isimli 4 bölümlük bir televizyon dizisi hazırladı. Dizinin yönetmenliğini Tarık Alpagut yaptı.

Ümit Efekan'ın 2004 tarihli Papatya ile Karabiber filminin senaryosu da Safa Önal tarafından, Sait Faik'İn eserlerinden uyarlanmıştır.

İpekli Mendil adlı hikâyesi, 2006 yılında Türkiye Radyo Televizyon Kurumu'nin desteğiyle Yalçın Kümeli tarafından kısa film olarak çekildi.

2014'te Ali Tansu Turhan Mahalle Kahvesi, 2017'de Müjdat Çetin Öyle Bir Hikâye uyarlamalarına imza attılar.

2016 yılında Yılmaz Atadeniz, Sait Faik'in Medarı Maişet Motoru'undan esinlenerek İkimize Bir Dünya filmini çekti.

Savaş Dinçel, Sait Faik'in yaşamını anlatan, "Meraklısı İçin Öyle Bir Hikâye" isimli tek kişilik bir oyun yazdı. Oyun ilk kez 1993 yılında Macit Koper rejisi ile, gene Dinçel tarafından İstanbul Şehir Tiyatroları'nda oynandı. Savaş Dinçel'in 2007 yılında vefatının ardından İstanbul Şehir Tiyatroları oyunu yeniden programına aldı. Sait Faik'i, Naşit Özcan'ın canlandırdığı oyun, 15 Ekim 2008'de Üsküdar Kerem Yılmazer Sahnesi'nde sergilenmeye başlandı.

Onur Barış'ın yönettiği, 2019 yapımı, Benden Hikâyesi: Sait Faik Abasıyanık Belgeseli, Sait Faik'i, hikâyelerinden kurgulanmış metinler ve röportajlarla anlatıyor. Belgeselde yazarı Mert Er canlandırıyor.

 Sait Faik Hikâye Armağanı

Sait Faik, yaşamının son yıllarında çeşitli edebiyat matinelerine de katıldı. Bu matinelerden biri de Darüşşafaka Lisesi'ndeydi. Lise'de yapılan ilk toplantının konuğu Fazıl Hüsnü Dağlarca olmuş ve ikinci toplantıya konuk olması için Abasıyanık'ı ikna etmişti. Matineden sonra okulu da gezen Sait Faik, eve döndüğünde annesine mallarını kimsesiz çocuklara güzel imkânlar sağladığını düşündüğü Darüşşafaka'ya bağışlamayı teklif etti.

Abasıyanık'ın annesi Makbule Hanım, Sait Faik'in ölümünden sonra, 8 Kasım 1954'te hazırladığı vasiyetinde mal varlıklarının çoğunu ve yazarın eserlerinin telif hakkını bu cemiyete bıraktı. Bu vasiyetnamenin bir maddesinde de her sene dönemin ileri gelen edebiyat ustalarından oluşacak bir jürinin, o sene içerisinde yazılmış en iyi öyküyü seçerek ona Sait Faik ve Makbule Abasıyanık Hikâye Mükafatı vermesini istedi.

Ödül ilk kez 1955 yılında verildi. Ödülün para armağanı 1960 yılına kadar Varlık Yayınları'nca karşılandı. 1960'tan 1963'e kadar kesintiye uğrayan ödül Makbule Hanım'ın vefatından sonra 1964 yılından itibaren Darüşşafaka Cemiyeti tarafından düzenli olarak verildi.

1978 yılından itibaren, ölüm yıldönümü olan 11 Mayıs'ı izleyen ilk pazar günü Burgaz Adası'nda "Sait Faik'i Anma Günü" düzenlenmektedir. Bu günde ayrıca o yılın Sait Faik Hikâye Armağanı sahibine ödülü de verilmektedir.

 Sait Faik Abasıyanık Müzesi

Sait Faik'in annesi Makbule Hanım, eşi Mehmet Faik Bey'in vefatından sonra yaşamına Burgaz Adası'ndaki evlerinde devam etti. Yazar da kışları Şişli'de yazları ise adada annesinin yanında kalıyordu. Abasıyanık, hastalığının da ortaya çıkmasından sonra ömrünün son on senesinin çoğunu adadaki köşklerinde geçirdi.

Yazarın ölümünden sonra Burgaz Adası, Çayır Sokak, 15 numaradaki evi annesinin isteği ile müzeye dönüştürüldü. 22 Ağustos 1959 günü açılan Sait Faik Abasıyanık Müzesi 1964 yılından beri Darüşşafaka Cemiyeti tarafından yönetilmektedir. 2009 yılında, güçlendirme, restorasyon ve konservasyon çalışmaları nedeniyle kapatılan müze, çağdaş müzecilik anlayışıyla yeniden düzenlenerek 11 Mayıs 2013 tarihinde ziyarete açılmıştır. Sait Faik'in vasiyeti doğrultusunda ücretsiz olarak hizmet veren müze Çarşamba, Perşembe, Cuma ve Cumartesi günleri 10.30-17.00 saatleri arasında ziyaret edilebiliyor. Müze sanal olarak da gezilebiliyor.

2014 yılında müzenin içinde Sait Faik Araştırma Atölyesi kurulmuştur. Canan Cürgen, Zafer Yalçınpınar, Tekin Deniz ve Şükret Gökay tarafından kurulan atölye, Sait Faik'in edebiyatına ve yaşamına değinen "yeni" bulgulara ulaşmayı amaçlamaktadır. Atölye kapsamında arşiv tarama ve dijitalleştirme çalışmalarının yanı sıra Sait Faik'in eserlerindeki kavramlarla ilgili olarak bilişsel haritalama, mülakat ve diskur (söylem) analizi çalışmaları yapılmıştır.

Müzenin açılması, edebiyat dünyasında da tartışmalara sebep oldu. Orhan Seyfi Orhon, Türk sanatında birçok önemli yazar varken işe Sait Faik'le başlanmasını eleştirmiştir. Orhon'un bu yazısına cevap veren Aziz Nesin ise makalesinde böyle bir müzenin kurulmasının önemli olduğunu vurgulayarak bu müzenin bir öncü olduğunu belirtmiştir.

 Eserleri Hikâye Semaver (1936, Remzi Kitabevi)
 Sarnıç (1939, Çığır Kitabevi)
 Şahmerdan (1940, Çığır Kitabevi)
 Lüzumsuz Adam (1948, Varlık Yayınları)
 Mahalle Kahvesi (1950, Varlık Yayınları)
 Havada Bulut (1951, Varlık Yayınları)
 Kumpanya (1951, Varlık Yayınları)
 Havuz Başı (1952, Varlık Yayınları)
 Son Kuşlar (1952, Varlık Yayınları)
 Alemdağ'da Var Bir Yılan (1954, Varlık Yayınları)
 Az Şekerli (1954, Varlık Yayınları)
 Tüneldeki Çocuk (1955, Varlık Yayınları)Şiir Şimdi Sevişme Vakti (1953, Yenilik Yayınları)Roman Medarı Maişet Motoru (1944, Yokuş Kitabevi) (1952, ikinci baskı, Birtakım İnsanlar adı ile)
 Kayıp Aranıyor (1953, Varlık Yayınları)Çeviri Yaşamak Hırsı, Georges Simenon (1954)Röportajları'''
 Mahkeme Kapısı'' (1956, Varlık Yayınları)

Ayrıca bakınız
 Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatı
 Sait Faik Abasıyanık'ın süreli yayınlardaki yazıları listesi
 Sait Faik Abasıyanık Müzesi
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar
 İş Bankası Kültür Yayınları'nın resmi sitesinde Sait Faik Abasıyanık
 Yapı Kredi Yayınları'nın resmi sitesinde Sait Faik Abasıyanık

1906 doğumlular
Adapazarı doğumlular
Sakarya doğumlu yazarlar
1954 yılında ölenler

20. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
Bursa Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Sirozdan ölenler
İstanbul'da ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Realist yazarlar
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Grenoble Alpleri Üniversitesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk şairleri
İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Fransa'da öğrenim gördüğü okula göre kişiler
Sinemaya uyarlanmış eserler
20. yüzyıl erkek yazarları
Fransızcadan Türkçeye çeviri yapanlar

Sait Faik Abasıyanık


Et regulært polyeder er en type af polyedre. I et regulært polyeder er alle sider og topplansvinkler (dvs. vinklen mellem to tilstødende sideflader) lige store.

Ved et polyeder forstår man overfladen på et rumligt legeme, der er afgrænset af et endeligt antal plane polygoner. Disse polygoner kaldes polyederets sideflader. De linjestykker, der begrænser sidefladerne, kaldes polyederets kanter, og kanternes endepunkter kaldes polyederets hjørnespidser. Præcis som ved polygoner skelner man mellem konvekse og konkave polyedre. Et regulært polyeder er et konvekst polyeder, som er afgrænset af et endeligt antal identiske regulære polygoner.

Man kan vise, at der kun findes fem regulære polyedre. De kaldes De Platoniske Legemer.

Polyedere

Regulært polyeder


København - New York, 9200 Km er en dansk kortfilm fra 1995 med instruktion og manuskript af Per Hallin.

Handling
En amerikaner er på besøg i København, han har arbejdet med på et tophemmeligt rumprogram - et samarbejde mellem NASA og danske rumforskere. Carlsberg finansierer projektet og i år 2001 skal en rumraket, i form af en ølflaske, sætte de første danske astronauter i bane omkring jorden. Amerikaneren fortæller i en cigarets tid om sine oplevelser i København.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

København - New York, 9200 Km


Gillsville est une ville américaine située dans les comtés de Barrow et de Hall, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de . Le maire de Gillsville se nomme Wade Dale et dirige un conseil municipal de 4 autres personnes.

La ville s'est spécialisée dans la vente de poterie traditionnelle, la poterie folklorique étant le dernier artisanat américain original pratiqué de la même manière aujourd'hui qu'à l'époque coloniale. L'artisanat est très important pour cette ville puisqu'il représente 17% des emplois, c'est à dire la plus grande part des emplois devant le commerce de détail (13%), les services d'enseignements et de santé (12%) et l'agriculture (11%).

Histoire
Gillsville est la plus ancienne ville du compté de Hall, à l'origine elle était nommée Stonethrow, la ville serait apparue vers 1784, deux ans après l'arrivée des colons dans le compté de Jackson.

En 1900, un incendie a ravagé une grande partie de Gillsville, détruisant quatre des six magasins et le bureau de poste. On suppose que l'incendie a été allumé pour cacher un cambriolage.

Malgré cet incendie il existe encore de nombreuses maisons anciennes à Gillsville, dont une datant des années1850 et en plutôt bon état.

Références

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Banks
Comté de Hall (Géorgie)

Gillsville (Géorgie)


Als Frankenstein-Komplex wird der nördliche Teil des Kristallinen Odenwaldes zwischen Darmstadt und Seeheim im Westen, der Reinheimer Bucht im Osten und der SW-NE verlaufenden Scherzone Seeheim-Groß-Bieberau bezeichnet, die diese Einheit von der südlich anschließenden Flasergranitoidzone trennt.
Er besteht v. a. aus Gabbrogesteinen, die im Oberdevon vor etwa 360 Millionen Jahren intrudierten, und repräsentiert somit eine Entwicklungsstufe der Variszischen Gebirgsbildung, deren Ursachen und Verlauf unter Geologie des Odenwaldes skizziert sind.

Gesteine des Frankenstein-Komplexes
Der Kristalline Odenwald endet morphologisch in den höhergelegenen Stadtteilen von Darmstadt (Granidiorit, Granit, G 2) und in einer davon nordöstlich gelegenen Kristallininsel mit Aufschlüssen am Mainzer Berg (227 m, Granitbruch) bzw. in Messel und taucht dann in nördlicher Richtung unter den Sprendlinger Horst (Messeler Hügelland). Durch Bohrungen bei Sprendlingen ist Granit unter 260 m Rotliegendem nachgewiesen.

Das für den Komplex namengebende Frankensteinmassiv liegt innerhalb einer Linie Seeheim-Eberstadt-Ober-Ramstadt-Modautal-Seeheim und hat einen im Allgemeinen zonierten Aufbau: Der Gabbro- (Anorthit 95-65) bzw. Eukrit (An 65-55)-Kern wird von Diorit (Anorthitgehalt 55-40)- und Granitschollen und diese wiederum von einem Schiefergneismantel umschlossen. Der Gabbro setzt sich mineralogische hauptsächlich aus etwa 60 % Plagioklas, 20 % Klinopyroxen, 10 % Olivin zusammen.

Solche Formationen sind noch in Steinbrüchen aufgeschlossen, in denen Gabbro oder Diorit für Bausteine sowie Straßenschotter abgebaut wurden bzw. werden: z. B. bei Nieder-Beerbach, am Emmertsberg bei Frankenhausen und am Wingertsberg (Bild s. u.) bei Nieder-Ramstadt (Amphibolit/Diorit).

Tektonische Prozesse
Durch die Kontinentalverschiebung drifteten in der Devon- und Karbon-Zeit (vor etwa 380-320 Mio. Jahren) in einem Meeresgebiet zwischen einem großen Nord- und einem Südkontinent Krustenblöcke (Terrane) und Inseln aufeinander zu. Infolge der Zusammenschiebungen wurden einmal Gesteine tief in die Erdkruste versenkt (Subduktion) und in ca. 15, teilweise sogar in 30 bis 50, Kilometer Tiefe aufgeschmolzen, zum Zweiten – zusammen mit Magmagesteinen – langsam wieder in die Erdkruste hochgedrückt, wo die bis zu 1000 °C heißen Schmelzen 4 bis 5 km unter der damaligen Landoberfläche im Laufe von 60 Millionen Jahren allmählich abkühlten und auskristallisierten. So entstand das Variszische Gebirge, zu dem der Odenwald zählt, und als Teil davon der Frankenstein-Komplex.

In der Fachliteratur wird sowohl die Entstehung der Gesteinsformationen des Frankenstein-Komplexes wie auch die Gemeinsamkeiten mit bzw. die Abgrenzung gegenüber den benachbarten Einheiten des kristallinen Odenwalds in Verbindung mit den tektonischen Prozessen diskutiert:
 Nach radiometrischen Messungen intrudierten die Frankenstein-Gabbros im Oberdevon vor ca. 360 Millionen Jahren: Sowohl 207Blei/206Blei-Altersbestimmungen an einzelnen Zirkonen (362 ±9 Mio. Jahre) als auch 40Argon/39Argon-Datierungen an Hornblende (363 ±7 Mio. Jahre) und Plagioklasen (359 ±3 Mio. Jahre) deuten nach Kirsch auf ein Intrusionsalter mit einer sehr schnell nachfolgenden Abkühlungsgeschichte hin. Niedrige Strontium-Werte (0.703) sind charakteristisch für ein aus dem Erdmantel stammendes Gabbro-Magma. Demzufolge wird die Gabbro-Intrusion in Verbindung mit einer nach Süden abfallenden Subduktionszone interpretiert, die zur Bildung des magmatischen Bogens der Mitteldeutschen Kristallinzone (MDKZ) und des Odenwaldes als Teil davon führte.
 Stein grenzt wie Altherr den Frankenstein-Komplex aufgrund der tektonisch-metamorphen Geschichte gegenüber der südlich anschließenden Flasergranitoidzone ab: Radiometrische Datierungen weisen eine Differenz von 20 Millionen Jahren nach, bevor die Plutonplatznahme in der Flasergranitoidzone begann. Damit ist der Frankenstein-Gabbro-Komplex das älteste magmatische Gestein im Bergsträßer Odenwald.
 Geochemikalische und strukturbezogene Daten deuten auf eine strike-slip-Scherzone (Suturzone) zwischen Frankenstein-Komplex und Flasergranitoidzone hin.
 Weiterhin gibt es Hinweise auf unterschiedliche Intrusionstiefen: Der Frankenstein-Gabbro wird interpretiert als Mantelschmelze-Produkt, während alle Plutone im angrenzenden südlichen Teil des Bergsträßer Odenwalds eine Krusten-Signatur haben.

Die nördlich an den Frankenstein-Komplex anschließende geologische Formation des Sprendlinger Horsts entstand in der Zeit des Rotliegenden. Bereits mit Beginn der Erosion während der Aufwölbung des Variszischen Gebirges lagerte sich der später verfestigte, als Arkose bezeichnete Verwitterungsschutt, meistens Sandsteine, Letten und Kalke, am Nordrand des Berglandes in Gräben (Saar-Saale-Graben) und Senken ab.

In derselben Zeit durchrüttelten große Erschütterungen der Erdkruste den Odenwald, Vulkane drangen, v. a. im Norden des Frankenstein-Komplexes, vor 290 bis 270 Millionen Jahren aus der Erde, schleuderten Tuffe aus ihren Kratern und gossen Lava auf die Sedimentfläche. Basaltartige Gesteine (Melaphyre) sind bei Dietzenbach, Urberach, Messel, (nordöstlich Darmstadts) erhalten.

Bei variszischen und späteren (z. B. tertiären) tektonischen Vorgängen rissen immer wieder in den Gesteinsmassen Spalten auf, in welche u. a. jüngere Aplite, Calcit-Baryt- oder Kupfer-Silberkobalt-Uran-Schmelzen eindrangen, die zu Ganggesteinen bzw. Erzgängen auskristallisierten wie im Steinbruch am Wingertsberg bei Nieder-Ramstadt. Auch in der Nähe der Burg Frankenstein sind Ganggesteine, Odinit (=Spessartit), in den Gabbro eingeschlossen.

Geologische Karten

Das heutige Landschaftsbild
Das heutige Landschaftsbild im nördlichen Odenwald entwickelte sich im Tertiär, d. h., es ist einmal geprägt von den Verwitterungsprozessen und zweitens durch die bei Vulkanausbrüchen eruptierten Gesteine wie die Trachyte im östlichen Gebiet in Richtung Reinheimer Bucht z. B. bei Eppertshausen, Dietzenbach und Heusenstamm, für die von Lippolt ein Kalium-Argon-Alter von 65 bis 69 Millionen Jahren bestimmt wurde. Die Basaltreste des Roßberg-Vulkans bei Roßdorf, die in einem Steinbruch zu Schotter zerkleinert werden, entstanden vor etwa 42,5 Millionen Jahren. Außerdem bestätigt ein ehemaliges Maar im Gebiet der Grube Messel die lange andauernden Erdbewegungen in der Region. Dort löste das Zusammentreffen von Wasser und heißem Magma eine Wasserdampfexplosion aus, die einen bis zu 300 Meter tiefen Trichtersee hinterließ. Dieser füllte sich vor rund 47 Millionen Jahren mit Ablagerungen, u. a. auch mit Tieren und Pflanzen, die in den später verfestigten Tonsteinen als Fossilien konserviert blieben.

Die entscheidende Ursache für die gegenwärtige Morphologie im Bereich des Frankenstein-Komplexes ist die Absenkung des Oberrheingrabens. Vor 45 Millionen Jahren zerbrachen Erschütterungen das Gebiet des heutigen Odenwaldes in Gebirgsblöcke und Gräben. Begleitet waren diese tektonischen Vorgänge durch eine Zunahme der vulkanischen Aktivitäten im gesamten westlichen Odenwald, mit einem Schwerpunkt im Sprendlinger Horst, v. a. am westlichen Grabenrand zwischen Langen und Egelsbach. Das andauernd absinkende Rheintal legte auch die Erosionsbasis für die Flüsse und Bäche wie die Modau und ihre Zuflüsse Waschenbach und Mordach/Beerbach bzw. den Darmbach immer tiefer, so dass sie sich zunehmend ins Gestein einschnitten. Im Sprendlinger Horst zerlegten Hengstbach/Grundbach, Heegbach und Silzbach die Sandsteine des Rotliegenden und die Lavadecken, deren Reste heute als Härtlinge viele Anhöhen bilden.

Außerdem begünstigte das warmfeuchte Klima dieser Zeit die Verwitterung. So wurden nicht nur die mächtigen Buntsandsteinschichten, die sich im Mesozoikum auf dem Granitsockel des Gebirges bzw. dem Rotliegenden abgelagert hatten (Weiteres unter Geologie des Odenwaldes), zerkleinert und durch die Flüsse erodiert, sondern ebenfalls der im Bereich des Frankenstein-Komplexes wieder freigelegte kristalline Bergrumpf. Dadurch entstanden auch die Diorit- oder Gabbro-Magnetklippen am Langenbergkamm in der Nähe der Burg: Die oberen Partien auf dem Höhenrücken zerrissen in Blöcke und die anschließende Chemische Verwitterung löste ihren Verband von den Rändern aus auf, so dass sie von Verwitterungsgrus umgeben waren. In der anschließenden Eiszeit setzten sich diese Erosionen fort: Regengüsse legten die Felsen frei und spülten die Kiese, Sande und Lehme auf die Hänge (Hangschuttdecken) und in die Täler, wo sie die Bäche zu den Senkungsgebieten, dem Rheingraben im Westen bzw. der Reinheimer Bucht im Osten, abtransportierten und dort ablagerten.

Naturdenkmäler und Kletterfelsen
 Goethefelsen auf dem Herrgottsberg bei Darmstadt
 Lindenberg-Felsgruppen bei Trautheim
 Gabbro-Klippen und -Felsen des Frankenstein-Magnetberges, siehe Naturdenkmal "Magnetsteine"
 Brohmfels der Gabbro-Magnetklippen am östlichen Frankensteinhang Richtung Nieder-Beerbach, siehe Naturdenkmal "Magnetsteine"

Literatur

 G. C. Amstutz, S. Meisl, E. Nickel (Hrsg.): Mineralien und Gesteine im Odenwald. (= Aufschluß. Sonderband 27). 1975.
 H. Kreuzer, W. Harre: K/Ar-Altersbestimmungen an Hornblenden und Biotiten des Kristallinen Odenwalds. In: G. C. Amstutz u. a.: Mineralien und Gesteine im Odenwald. 1975, S. 71–77.
 Hans J. Lippolt, István Baranyi, Wolfgang Todt: Die Kalium-Argon-Alter der postpermischen Vulkanite des nord-östlichen oberrheingrabens. In: G. C. Amstutz u. a.: Mineralien und Gesteine im Odenwald. 1975, S. 205–212.
 Erwin Nickel: Odenwald – Vorderer Odenwald zwischen Darmstadt und Heidelberg. (= Sammlung geologischer Führer. 65). 2. Auflage. Borntraeger, Berlin 1985.
 I. Noorbehesth, P. Paulitsch: Zur Dynamik des Frankenstein-Massivs. In: G. C. Amstutz u. a.: Mineralien und Gesteine im Odenwald. 1975, S. 59–66.
 Paul Ramdohr: Der Silberkobalterzgang mit Kupfererzen vom Wingertsberg bei Nieder Ramstadt. In: G. C. Amstutz u. a.: Mineralien und Gesteine im Odenwald. 1975, S. 237–243.
 Eckardt Stein u. a.: Geologie des kristallinen Odenwalds – seine magmatische und metamorphe Entwicklung. In: Jahresberichte und Mitteilungen. Oberrheinischer Geologischer Verein. N.F. 83, 2001, S. 89–111.
 H. D. Trochim:  Das Gabbro-Massiv vom Frankenstein. In: Der Aufschluss. 2, Sonderheft, 1955, S. 41–47.
 H. D. Trochim: Der Pluton des Frankensteins (Odenwald). Dissertation. Freiburg i. Br. 1960.

Einzelnachweise und Anmerkungen

Granit
Geologie des Odenwalds

Frankenstein-Komplex


Le protectorat de la Baie d'Ambas (en anglais : Ambas Bay Protectorate) est une colonie britannique établie à l'initiative d'Alfred Saker sur des terres achetées à la tribu Isubu, à proximité de la colonie de Victoria qu'il a fondée (actuel Limbé). La colonie a existé de 1884 à 1887, date à laquelle elle a été remise aux Allemands et incorporée au Cameroun allemand.

Histoire
Le missionaire britannique Alfred Saker a fondé une colonie d'esclaves libérés sur la baie d'Ambas en 1858, qui a ensuite été rebaptisée Victoria en honneur de la reine d'Angleterre. Le 19 juillet 1884, le Royaume-Uni établi le protectorat de la baie d'Ambas, dont Victoria était la capitale. Il a ensuite été cédé à l'Allemagne le 28 mars 1887.

Notes et références

Histoire du Cameroun
Empire britannique
Ancienne colonie britannique en Afrique
Division administrative fondée en 1884
Années 1880

Protectorat de la Baie d'Ambas