Hans Graf von Sponeck () a fost general german din Wehrmacht, care a deținut funcții de comandă în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. A fost acuzat de nerespectarea ordinelor, arestat, condamnat la moarte și ulterior executat după atentatul eșuat de asasinare a lui Hitler din 20 iulie 1944.

Începutul carierei militare
Hans Sponeck s-a născut în 1888 în orașul Düsseldorf din provincia Renania. Era cel mai mic dintre cei patru copii și singurul fiu al lui Emil August Joseph Anton, Graf von Sponeck și al soției sale, Maria (născută Courtin). Tatăl său a murit la vârsta de 38 de ani, la după doar câteva luni după nașterea fiului său. Hans și-a petrecut primii ani ai copilăriei, împreună cu mama sa, în orașul Freiburg din provincia Breisgau. În apropierea orașului se afla castelul Sponeck, care a dat familiei numelui său și titlul nobiliar de conte (Graf).

Hans a primit o educație militară încă din copilărie: a intrat în corpul de cadeți din Karlsruhe la vârsta de 10 ani și a devenit cadet superior la 17 ani. A fost avansat ofițer în 1908, la vârsta de 20 de ani, primind gradul de Leutnant (locotenent) în Regimentul 5 Grenadieri al Armatei Prusace din Spandau. A fost în tinerețe un sportiv talentat, practicând gimnastica și fotbalul. S-a căsătorit în 1910 și a avut doi fii din această căsătorie.

A luptat în Primul Război Mondial ca ofițer în prima linie și căpitan adjutant într-un batalion. A fost rănit de trei ori. În anul 1916 a fost înaintat la gradul de Oberstleutnant (locotenent-colonel). A fost decorat de mai multe ori, primind ambele clase ale Ordinului Crucea de Fier.

Perioada interbelică
Între anii 1924 și 1934 a activat ca ofițer în Marele Stat Major al Reichswehr și mai târziu a comandat cu gradul de Oberst (colonel) un regiment de infanterie de la Neustrelitz. În 1925 Sponeck a fost admis pe post de cavaler de onoare în Ordinul Sfântului Ioan al Brandeburgului.

Sponeck a comandat Regimentul 48 Infanterie de la Döberitz până la sfârșitul anului 1937, când a fost transferat în Luftwaffe pentru a înființa acolo primele unități de parașutiști. În cursul afacerii Blomberg-Fritsch, contemporanii lui Sponeck și-au amintit că el și-a exprimat dorința de a-și conduce trupele în sprijinul comandantului-șef al armatei, generalul Werner von Fritsch, dacă i s-ar fi cerut să facă acest lucru. deși nici un astfel de plan nu a fost pus în aplicare. La 1 martie 1938 Sponeck a fost avansat la gradul de general-maior.

În timpul procesului generalului von Fritsch, Sponeck a fost chemat să depună mărturie cu privire la caracterul moral al fostului său superior, dar a fost pus la punct cu brutalitate de Hermann Göring, care era președintele Tribunalului. Cu toate acestea, Sponeck a fost numit la 10 noiembrie 1938 în funcția de comandant al Diviziei 22 Infanterie din Bremen, care a fost antrenată de Corpul XXXXII Armată ca trupe aeropurtate de infanterie (Fallschirmjäger).

Al Doilea Război Mondial

Campania de pe Frontul de Vest
La 1 februarie 1940 Sponeck a fost avansat la gradul de general-locotenent. Asaltul aerian german asupra Țărilor de Jos a început la 10 mai 1940, condus de generalii Sponeck și Kurt Student. Sponeck a condus fără succes trupele germane în Bătălia pentru Haga (10 mai 1940), care s-a soldat cu victoria tactică olandeză, și a fost cât pe ce să fie capturat în timpul deplasării spre Rotterdam pentru a sprijini atacul aerian de acolo. Bombardamentul aerian german asupra Rotterdamului declanșat la 14 mai 1940 s-a încheiat cu capitularea Țărilor de Jos. Generalul Sponeck a fost rănit, iar la întoarcerea sa în Germania a fost declarat de Adolf Hitler cu Crucea de Cavaler al Crucii de Fier.

Campania de pe Frontul de Est
În zorii zilei de 22 iunie 1941 a fost declanșată ofensiva împotriva Uniunii Sovietice (Operațiunea Barbarossa). Hans von Sponeck a comandat Divizia 22 Infanterie ca parte a Armatei a 11-a din zona Grupului Armatei de Sud și a atacat în direcția Peninsulei Crimeea. Cu două zile înainte de invazie, la 20 iunie 1941, statul major al Diviziei 22 Infanterie a dat ordin unităților componente ca toți prizonierii de război evrei ai Armatei Roșii să fie identificați și despărțiți de restul deținuților sovietici. Odată cu începerea invaziei, divizia lui Sponeck a desfășurat acțiuni militare la granița româno-sovietică, a pătruns în Basarabia și apoi spre sudul Ucrainei. Pregătindu-se pentru invadarea Crimeii, unitățile Diviziei 22 Infanterie au primit ordinul de a declanșa în septembrie și la începutul lunii octombrie 1941 un atac în direcția est și nord, de-a lungul Mării Azov, către orașele Henicesk, Melitopol și Berdiansk. Alături de alți generali germani, generalul Sponeck a fost decorat pe 19 septembrie 1941 cu Ordinul "Mihai Viteazul" cl. III-a "pentru destoinicia, devotamentul și bravura personală de care au dat dovadă în luptele contra bolșevicilor în colaborare cu trupele române".

La 7 octombrie 1941 Sponeck a ordonat diviziei sale să colaboreze îndeaproape cu unitățile SS și Sicherheitsdienst (SD) pentru capturarea, identificarea și predarea civililor evrei. Au fost executate ucideri în masă ale evreilor de către unitățile Einsatzgruppe D ale SS și SD atât în Henicesk, cât și în Melitopol, la scurt timp după ce aceste orașe au fost ocupate de Divizia 22 Infanterie în octombrie 1941. Numai în Melitopol au fost masacrați 2.000 de evrei: bărbați, femei și copii. În captivitatea engleză ulterioară din Trent Park, unul dintre foștii subordonați ai generalului von Sponeck, colonelul (mai târziu generalul) Dietrich von Choltitz, a recunoscut sincer într-o conversație înregistrată pe ascuns că el a îndeplinit un rol activ în uciderea evreilor în timpul invaziei germane în Uniunea Sovietică.

Feldmareșalul Erich von Manstein, comandantul Armatei a 11-a, l-a numit la 10 octombrie 1941 pe generalul Sponeck în funcția de comandant al Corpului XXXXII Armată care ocupase peninsula Kerci din extremitatea estică a Peninsulei Crimeea. Din cauza sciaticii și a tulburărilor intestinale, generalul von Sponeck și-a luat un concediu medical de la unitatea sa în 29 octombrie 1941 și a revenit la comandă în noiembrie. În împrejurimile orașului Feodosia din zona aflată sub comanda lui Sponeck au fost uciși 1.052 de evrei de unități Einsatzgruppe D, cu participarea și cooperarea activă a poliției militare și a comandanților militari. La 10 decembrie 1941 generalul von Sponeck a ordonat ca toți evreii aflați în zona sa de comandă să fie tratați în principiu ca "partizani", marcați cu Steaua lui David și "repartizați la muncă". El a ordonat, de asemenea, ca toți soldații din Armata Roșie care au fost capturați, chiar și cei în uniformă, să fie împușcați imediat și a aprobat represalii împotriva civililor pentru orice sabotaj sau activitate antigermană. Istoricul Erik Grimmer-Solem a constatat:

Cazul generalului von Sponeck este complicat. El a avut curajul moral să refuze un ordin din partea lui Hitler de a rămâne pe loc atunci când trupele sale erau amenințate cu distrugerea și a fost trimis în fața curții marțiale și ucis ulterior de naziști din acest motiv. În același timp, el nu a refuzat să execute ordinele criminale de executare a comisarilor, care au acoperit ceea ce a devenit un război genocidal împotriva "bolșevismului evreiesc" din Uniunea Sovietică. În timp ce von Sponeck nu era un nazist în sensul tehnic al cuvântului și era chiar critic față de unele aspecte ale regimului, ordinele sale și acțiunile trupelor sale nu lasă nici o urmă de îndoială că el a manifestat un comportament rasist și antisemit. Sponeck dovedește că nu era necesar să fii un nazist convins ideologic pentru a duce la îndeplinire politica de ucidere în masă a regimului nazist. Sub regimul nazist și în condiții de război, liniile dintre victimă și făptuitor, dintre erou și criminal s-ar putea dizolva într-o singură persoană".

La 26 decembrie 1941 forțele sovietice au declanșat o invazie în Crimeea. Planul lor era să debarce trupe de marină la Kerci și Opuk, trupe care să fie sprijinite prin debarcarea ulterioară a 42.000 de soldați la Feodosia. La 28 decembrie bătălia din estul Crimeii a evoluat în favoarea germanilor. După eliminarea unuia dintre cele două capuri de pod sovietice din jurul orașului Kerci, Sponeck a cerut permisiunea să-și retragă trupele pentru a evita izolarea și capturarea acestora și pentru a putea să se regrupeze, dar a fost refuzat de trei ori. La 29 decembrie rușii au debarcat pe coasta sudică, lângă Feodosia, două armate, care urmau să se deplaseze către Sevastopol și să elibereze garnizoana, aflată sub asediul Armatei a 11-a Germane. Divizia 46 era singura divizie capabilă să blocheze avansul sovietic. Manstein a crezut că trupele lui Sponeck ar putea contracara cu succes debarcarea în Crimeea, însă sovieticii și-au consolidat capul de pod și au învins brigăzile românești. Sponeck a avut la dispoziție doar treizeci de minute pentru a decide ce să facă. Din proprie inițiativă, generalul Sponeck, în calitatea sa de comandant al Corpului XLII Armată, a ordonat retragerea celor 10.000 de militari ai Diviziei 46 Infanterie pe care-i avea în subordine. Trupele germane s-au retras din peninsula Kerci prin istmul Parpaci pentru a evita să fie încercuite și capturate de forțele sovietice care înaintau din zonele de debarcare situate în extremitatea estică (Kerci) și în zona vestică (Feodosia) a peninsulei. La temperaturi de - 30 ºC, sub viscol și vânturi înghețate, batalioanele Diviziei 46 Infanterie s-au retras spre vest. Coloana avea o lungime de aproximativ 120 km. Soldații au mers pe jos timp de 46 de ore, cu doar câteva pauze de cafea, pentru a se putea încălzi. Mulți soldați au suferit de pe urma degerăturilor și majoritatea cailor au fost înfometați și au murit. O mare parte a echipamentului diviziilor grele, inclusiv artileria, a fost abandonat pe drumul înghețat din cauza lipsei animalelor de povară.

La 31 decembrie 1941 Divizia 46 Infanterie a lui Sponeck a ajuns în istmul Parpaci, unde a stabilit o linie defensivă. A doua zi, 1 ianuarie 1942, rușii au atacat din nou și au fost respinși de trupele lui Sponeck, care au reușit să păstreze mult timp linia frontului până când au sosit întăriri.

Arestarea, judecarea și execuția

La 31 decembrie 1941 generalul-locotenent Hans Graf von Sponeck a fost destituit din funcția de comandant al Corpului XXXXII Armată din cauza nerespectării ordinelor și trimis la Berlin pentru a fi judecat de o curte marțială condusă de Hermann Göring. În cursul procesului nu au fost admise mărturii importante, iar Sponeck a susținut că a acționat împotriva ordinelor, din proprie inițiativă, pentru a evita distrugerea diviziei sale. Generalul Sponeck a fost condamnat la moarte la 23 ianuarie 1942 pentru neexecutarea ordinelor pe câmpul de luptă, această condamnare urmând să servească ca exemplu pentru comandanții militari care nu ar respecta ordinele venite de la Berlin. În plus, averea familiei Sponeck a fost confiscată. Adolf Hitler (la propunerea feldmareșalului Manstein) i-a comutat sentința în șase ani de închisoare. Sponeck a fost încarcerat în închisoarea militară din fortăreața Germersheim. Regimul său de etenție nu a fost unul foarte strict: el a avut voie să viziteze orașul, iar soția lui l-a putut vizita o săptămână pe lună în fortăreață, împreună cu fiul lor de cinci ani (Hans-Christof von Sponeck, ulterior diplomat la ONU și secretarul general adjunct al lui Kofi Annan). Numeroasele încercări ale lui Erich von Manstein de a obține o reabilitare completă a generalului Graf von Sponeck au rămas fără succes.

În urma atentatului eșuat de asasinare a lui Hitler din 20 iulie, liderul politic nazist Josef Bürckel, Gauleiter-ul unității administrativ-teritoriale Gau Westmark, unde se afla fortăreața Germersheim, a cerut și obținut acordul lui Heinrich Himmler pentru a-l executa pe Sponeck ca act de represalii, deși acesta din urmă nu avusese legături cu militarii germani din organizația de rezistență. Sponeck a primit ultima împărtășanie și i-a scris soției sale în ultima sa scrisoare: "Mor cu credință fermă în Mântuitorul meu". A continuat să susțină până în ultima clipă că a procedat corect atunci când a ordonat retragerea trupelor germane din peninsula Kerci și, după cum a mărturisit preotul care l-a împărtășit, a mers curajos în fața plutonului de execuție și a cerut să nu fie legat la ochi. Ultimele sale cuvinte rostite în fața plutonului de execuție au fost: "Timp de patruzeci de ani am slujit Germania, pe care am iubit-o cu toată inima mea, ca soldat și ca ofițer. Dacă trebuie să mă las să mor astăzi, mor cu speranța într-o Germanie mai bună!". Sponeck a fost executat, la ordinul lui Himmler, pe 23 iulie 1944. Sponeck a fost înmormântat în Germersheim în urma unei ceremonii simple în care nu s-a permis rostirea niciunui discurs. După război, în 1952, rămășițele pământești ale lui Sponeck au fost transferate în Cimitirul militar din orașul Dahn aflat în Pădurea Palatinat.

După război, Sponeck a fost comemorat ca erou în Germania, iar numele său a fost dat unei baze aeriene din Germersheim și unor străzi din diferite orașe germane. La 23 iulie 1999, cu ocazia celei de-a 55-a comemorări a execuției, Hans-Christof von Sponeck, fiul generalului din cea de-a doua căsătorie, care avea doar șase ani în 1944, a organizat celebrarea unui requiem la mormântul tatălui său. În anul 2014 a apărut în revista Militärgeschichtliche Zeitschrift un articol scris de Erik Grimmer-Solem, care a investigat rolul lui Sponeck în "numeroasele crime de război și crime împotriva umanității săvârșite în 1941 în sudul Ucrainei și în Crimeea", iar ca urmare a acestor dezvăluiri Forțele Aeriene Germane au decis, în conformitate cu hotărârile guvernului german și ale Bundestagului și în ciuda protestelor civile din Gemersheim, redenumirea Bazei Aeriene Sponeck ("General-Hans-Graf-Sponeck-Kaserne") în "Südpfalz-Kaserne".

Decorații
 Crucea de Fier cl. a II-a și cl. I (1914)
 Medalia Prusacă pentru salvarea vieții cu panglică
 Ordinul Meritul Militar al Bavariei cl. a IV-a cu spade
 Cavaler cl. I al Ordinului Frederic al Regatului Württemberg cu spade
 Cavaler cl. a II-a al Ordinului Leului al Casei de Zähringen cu spade
 Crucea Meritul de război (Lippe-Detmold)
 Insigna argintie pentru răniți (1914)
 Crucea de onoare a Războiului Mondial 1914/1918
 Crucea de Fier cu barete cl. a II-a și cl. I (1939)
 Medalia pentru serviciu îndelungat în Wehrmacht, cl. a IV-a - I-a
 Crucea de Cavaler al Crucii de Fier (14 mai 1940) în calitate de Generalleutnant și comandant al Diviziei 22 Infanterie
  Ordinul Militar "Mihai Viteazul" cl. III-a (19 septembrie 1941)

Note

Bibliografie
  Vezi recenzie (în engleză).

Nașteri în 1888
Decese în 1944
Conți ai Germaniei
Generali germani
Germani executați
Oameni din Düsseldorf
Decorați cu Crucea de Cavaler al Ordinului Crucea de Fier
Decorați cu Ordinul "Mihai Viteazul"

Hans Graf von Sponeck


Die Frankenstraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine alte Innerortsstraße. Sie beginnt an der Bonner Straße und endet an der Einmündung der Eberhard-Hoesch-Straße. Im weiteren Verlauf heißt sie in Richtung östlicher Ortsausgang Römerstraße.

Die Frankenstraße wird heute noch im Volksmund "Sturmsberg" genannt, weil im oberen, bergaufwärts führenden Teilstück früher die Sturmbrauerei stand.

Geschichte

Die Frankenstraße war ein Teilstück des sogenannten Stationsweges, der vom Bonnkreuz zum Muttergotteshäuschen führte. Von den 14 Kreuzwegstationen ist als einzige noch die Kreuzwegstation Frankenstraße erhalten.

Die Straße wurde nach Beschluss des Stadtrates vom 10. Juni 1902 nach dem Volk der Franken benannt.

Siehe auch

 Liste der Straßen in Düren

Quellen

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Frankenstraße (Düren)


Fukang este un meteorit care a fost găsit în apropierea munților Fukang din China în 2000. Este un siderolit - un meteorit feros - și se estimează să se fi format acum 4,5 miliarde de ani, fiind astfel unul dintre corpurile cele mai vechi cunoscute pe Pământ, datorită condritelor carbonice (4,567 miliarde de ani).

Meteoriți
2000 în știință
2000 în China

Fukang (meteorit)


Die Liste der Gerechten unter den Völkern aus dem Vereinigten Königreich enthält Briten, die für die Rettung von Juden während der Zeit des Nationalsozialismus von der israelischen Gedenkstätte Yad Vashem als Gerechte unter den Völkern geehrt wurden.

Hintergrund
Seit 1953 werden durch den Staat Israel Menschen als Gerechte unter den Völkern ausgezeichnet, die zwischen 1933 und 1945 große persönliche Risiken in Kauf nahmen und dabei ihr Leben in Gefahr brachten, um von der Deportation in Arbeits- oder Vernichtungslager bedrohte Juden zu schützen. In Yad Vashem wird im Garten der Gerechten unter den Völkern für jede Person eine Plakette angebracht, für die frühen Geehrten wurde zudem in der Allee der Gerechten unter den Völkern jeweils ein Baum gepflanzt, dies ist inzwischen jedoch aufgrund Platzmangels selten geworden.

Zum 1. Januar 2020 beträgt die Zahl der Gerechten insgesamt 27.712, darunter befinden sich 22 (bzw. 23) Briten.

Aufgrund der großen Anzahl an Personen ist die Liste nach Nationalitäten aufgeteilt. Für andere Nationen siehe Liste der Gerechten unter den Völkern.

Liste
Die Liste ist alphabetisch nach Nachnamen geordnet. Hinter dem Namen ist jeweils das Geburtsdatum, das Sterbedatum, der Ort der Rettung, der Grund der Ehrung und das Jahr der Ehrung angegeben.

Weblinks
 Homepage von Yad Vashem – Internationale Holocaust Gedenkstätte
 Startseite von Yad Vashem – Die Gerechten unter den Völkern
 Übersicht Gerechte unter den Völkern aus dem Vereinigten Königreich
 Startseite der Righteous Among the Nations Database

Einzelnachweise

!
Vereinigtes Konigreich


Arctotis is a genus of annual and perennial plants in the family Asteraceae.

Arctotis is native to dry stony slopes in southern Africa. Some of the plants are alternatively placed in the genus Venidium. The common name is "African daisy", or "Gousblom" in Afrikaans. These plants have daisy-like composite flowers which tend to close in the late afternoon or in dull weather, but numerous cultivars have been developed for garden use which stay open for longer, and are available in a wide range of colours. Tender perennials are often grown in temperate regions as half-hardy annuals.

The garden hybrid A. × hybrida hort. 'Flame' has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

Vigorous Arctotis hybrids like 'Pink Sugar' and 'Large Marge' are popular choices for garden design for the diverse colors of their blooms.

Species

References

External links

Asteraceae genera
Flora of Southern Africa
Taxa named by Carl Linnaeus

Arctotis


Au dosya biçimi 6 başlıklı 32-bit kelime ve veri içeren basit bir ses dosyası biçimidir. Au biçimi Sun Microsystems tarafından yayınlanmıştır. Format, NeXT sistemlerinde ve ilk Web sayfalarında yaygındı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sun .au ses dosya biçimi

İçerik biçimi
Bilgisayar dosya biçimleri

AU (dosya biçimi)


Molly of Denali je američka-kanadska animirana serija.  Autori su Dorothea Gillim i Kathy Waugh. Serija ima jednu sezonu i sve skupa 13 epizoda od po 23-25 minuta.

Izvori

Animirane televizijske serije
Američke serije
Kanadska umjetnost

Molly of Denali


සම්පත්වඩුගේ ස්ටීවන් ඇන්තනි සිල්වා (6 ජූලි 1896 – ?) ලංකා දේශපාලකයෙක් විය.

1947 අගෝස්තු 23 සහ 1947 සැප්තැම්බර් 20 අතර පැවති පළමු පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී අගලවත්ත ආසනයේ මන්ත්‍රීවරයා ලෙස ලංකා සමසමාජ පක්ෂය නියෝජනය කරමින් සිල්වා මහතා පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් විය. සිල්වා මුළු ඡන්ද 4,135 (මුළු ඡන්දවලින් 28%) ප්‍රමාණයෙන් ලබා ගත් ඔහුගේ ආසන්නතම ප්‍රතිවාදියා වූ ඩී.ඩී. ඇතුලත්මුදලි (එජාප) ට වඩා ඉදිරියෙන් සිටියේ ඡන්ද 779 ඛෛණෛ.

1952 මැයි 24 සහ 1952 මැයි 30 අතර පැවති 2 වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී අගලවත්ත ආසනය රඳවා ගැනීමට සිල්වා අසමත් වූ අතර එහිදී ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂ අපේක්ෂක සී.ඩබ්ලිව්.ඩබ්ලිව්.කන්නන්ගර විසින් ඡන්ද 7,032 කින් පරාජයට පත් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

Date of death missing
1896 උපත්

එස්. ඒ. සිල්වා


Et Registreringsnummer er et tal- eller bogstavkode, som noget eller nogen er opført under i et register, fx nummeret på en bils nummerplade. De første fire cifre plejer at være bankens registreringsnummer, og de sidste ti er kontonummeret.

Et registreringsnummer er et identifikationsnummer af en fodervirksomhed. De fleste fodervirksomheder efter primærproduktion får tildelt et registreringsnummer ved registrering efter foderhygiejneforordningen hos Fødevarestyrelsen.

Referencer

Identifikationssystemer

Registreringsnummer


Olaylar

Doğumlar
 Bleda, Hun hükümdarı, Attila'nın kardeşi (ö. 445)

Ölümler

390


Kuća Vučetić, kuća u Hvaru, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Nalazi se na adresi ul. Marije Maričić 18. Gotička dvokatnica izgrađena je u XV. stoljeću u Grodi. Smještena je na sjevernom obodu bloka u središnjem dijelu Grode. Jedino je sjeverno pročelje otvoreno prema glavnoj ulici predjela. Tlocrt kuće je pravokutan, zaključena je trovodnim krovom. Sjeverno pročelje se ističke kvalitetnom gotičkom dekoracijom, posebice biforom koja se može povezati s radionicom Jurja Dalmatinca.

Zaštita
Pod oznakom Z-6697 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Hvaru

Kuća Vučetić u Hvaru, ul. Marije Maričić 18


Leonardo Fea (Turin 24 July 1852 – Turin 27 April 1903) was an Italian explorer, zoologist, painter, and naturalist.

Biography
Fea was born in Turin, a son of Paolo Fea, who was professor of painting at Accademia Albertina, and Anna Roda. In 1872 he became an assistant at the Museum of Natural History in Genoa. He made several foreign trips to collect specimens, including visits to Burma (1885–89) and the Cape Verde Islands (1898), the islands in the Gulf of Guinea (São Tomé, Príncipe, Fernando Po, Annobón, 1900–02) and Cameroon and French Congo (1902). He spent four years in Burma, accumulating large collections of insects and birds. He then planned an expedition to Malaysia, but his poor health made it necessary to choose somewhere with a drier climate, hence his visit to the Cape Verdes. He was disappointed by the amount of wildlife he found there, but was still able to collect forty-seven species of birds, eleven of which were new for the islands. His collections are in the Genoa museum.

While on the Cape Verde Islands Fea collected a specimen of an unknown petrel. This was named Fea's petrel in 1899 by his friend Tommaso Salvadori.

Taxa named in his honour
Several species have been named to commemorate his work as naturalist and zoologist:

Fea's short-legged toad, Brachytarsophrys feae
Fea's viper, Azemiops feae
Fea's muntjac, Muntiacus feae
Fea's tube-nosed bat, Murina feae
Fea's tree rat, Chiromyscus chiropus
Fea's bow-fingered gecko, Cyrtodactylus feae
Fea's petrel, Pterodroma feae
Ugly worm lizard, Cynisca feae
St. Thomas beaked snake, Letheobia feae
Fea's chameleon, Trioceros feae
the horseweed species Conyza feae
the woodlice genus Feadillo

References

Further reading

Conci C (1975). "Repertorio delle biografie e bibliografie degli scrittori e cultori italiani di entomologia ". Mem. Soc. Ent. Ital 48 (4): 817–1069. (in Italian).
Conci C, Poggi R (1996). "Iconography of Italian Entomologists, with essential biographical data". Mem. Soc. Ent. Ital 75: 159–382.
Gestro A (1904). ["Fea, L."] Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova, Third Series 1 (= 41): 95-152. (Portrait). (in Italian).
Nalesini O (2009). L'Asia Sud-orientale nella cultura italiana. Bibliografia analitica ragionata, 1475-2005. Rome: Istituto Italiano per l'Africa e l'Oriente. pp. 19–20, 65–66. . (in Italian).

External links

1852 births
1903 deaths
Painters from Turin
Italian explorers
Italian ornithologists
Italian entomologists
19th-century Italian painters
19th-century Italian male artists
Italian male painters
20th-century Italian painters
Italian painters of animals
Italian naturalists
Bird artists
Scientists from Turin
20th-century Italian male artists

Leonardo Fea


Piciu este un film românesc din 1985 regizat de Iosif Demian. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Victor Rebengiuc, Răzvan Vasilescu și  Diana Lupescu.

Rezumat

Filmul descrie întâmplările unui grup de pionieri aflați în vacanță, dintre care se detașează Piciu, un copil cu multă fantezie și curaj.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Victor Rebengiuc — directorul școlii sătești
 Răzvan Vasilescu — Marcel Butunoiu, un profesor tânăr nou sosit în sat
 Diana Lupescu — Mironela, profesoara de muzică
 Horațiu Mălăele — Panaitescu, profesorul de educație fizică
 Răzvan Rădulescu — Piciu, un elev orfan și plin de fantezie
 Camelia Zorlescu — femeia străină care poposește cu familia la serbarea câmpenească
 Constantin Gabor — Nelu, soțul femeii străine
 George Negoescu — un țăran localnic
 Dorel Vișan — alt țăran localnic
 Mitică Iancu — șoferul camionului
 Petre Felezeu — primarul comunei
 Dragoș Pâslaru — plt.adj. Achim, șeful postului local de miliție
 Nicolae Budescu — vânzătorul ambulant de la târg
 Marta Savciuc — Veronica, gospodina care face cozonaci și tarte cu ciuperci
 Dumitru Gheorghe-Maican — fotograful de la serbarea câmpenească
 copiii
 Bogdan Baciu
 Eronim Buga
 Rodica Chiriac
 Marius Cîmpean
 Dragoș Găină
 Gabriel Gîdea
 Mariana Iordan
 Cătălin Luchianu
 Robert Sprîncenatu
 Ileana Stoica
 Tiberiu Prundeanu

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.146.457 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1985 în film

Filme din 1985
Filme regizate de Iosif Demian
Filme românești
Filme în limba română

Piciu (film)


Menotti may refer to the following people:
Given name
Menotti Aristone (c.1942–2013), American jockey
Menotti de Tomazzo Sobrinho (born 1943), Brazilian football player
Menotti Del Picchia (1892–1988), Brazilian poet, journalist and painter
Menotti Jakobsson (1892–1970), Swedish skier
Menotti Lerro (1980), Italian poet, writer and academic

Surname
Gian Carlo Menotti (1911–2007), Italian-American composer and librettist
Ciro Menotti (1798–1831), Italian patriot
César Luis Menotti (born 1938), Argentine football coach and former player
Francis Menotti (born 1938), American actor and figure skater
Giacinto Menotti Serrati (1874–1926), Italian communist politician
Tatiana Menotti (1909–2001), Italian operatic soprano

Sole name
Menotti, pen-name of Roberto Marchionni (b. 1965), comic-book artist and screenwriter

Menotti


දුම්කොළ (Nicotiana) ශාක වල කොළ වලින් සකස්කරන කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන යක් ලෙස පදම්කළ දුම්කොළ දැක්විය හැක. එය, පරිභෝජනය කළ හැක.කාබනික පළිබෝධනාශක ලෙස භාවිතා කරන අතර ඖෂධක් ලෙසද භාවිතා වේ.දුම්කොළ වල නිජ භූමිය දකුණු ඇමරිකාවයි.පසුව ඇමරිකාවට යුරෝපීයයන් පැමිණීම සමග මෙය ලොවපුරා වඩාත් ප්‍රචලිතවිය.වැඩි වඍයෙන්ම දුම්කොළ භාවිත කෙරෙන්නේ මත්ද්‍රව්‍යයක් ලෙසය.දුම්වැටි හා වෙනත් මත්ද්‍රව්‍ය නිපදවීමට හා දකුණු ආසියාතික රටවල බුලත්විට සමගද දුම්කොළ භාවිතා කරයි.

දම්කොළ භාවිතය රෝග රැසකට හේතුවේ.හෘදයාබාධ,පෙනහළු අශ්‍රිත ආබාධ,අක්මා රෝග ලිංගික අප්‍රාණිකත්වය,මුඛය,උගුර,පෙනහළු හා වෙනත් බොහෝ පිළිකා රෝග රැසකටම දුම්කොළ භාවිතය හේතුවේ.ලොව බිහිසුනුම නිහඩ ඝාතකයා වන්නේ දුම්කොළය.

නිරුක්තිය
සිංහල බසින් දුම්කොළ යන්න දුම් පානය සදහා යොදාගන්නා කොළ යන අරුත දෙයි.ඉංග්‍රීසි බසින් යෙදෙන Tobacco යන වචනය ස්පාඤ්ඤ හා පෘතුගීසි බසෙහි දුම්කොළ සදහා යෙදෙන tabaco වදනින් බිඳී ආවකි.

ඉතිහාසය

සාම්ප්‍රධායික භාවිතයන්
ක්‍රිස්තු පූර්ව 1400-1000 අතර කාලයතුල මෙක්සිකානුවන් දුම්කොළ වගාකර ඇත.බොහෝ ඇමරිකානු ස්වදේශිකයන්ද අතීතයේ සිට දුම්කොළ භාවිතකර ඇත.ඇමරිකානු ස්වදේශික ආදිවාසී ජනයා දුම්කොළ භාවිතය අශ්‍රිත විවිධ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර අනුමගමනය කරති.

ප්‍රචාරණය
යුරෝපීයයන් ඇමරිකාවට සංක්‍රමණයවීමත් සමග ඔවුන් දුම්කොළ යුරෝපයට රැගෙන ගියහ.යුරෝපයේදී මෙයට ඉතා විශාල වෙළඳපල වටිනාකමක් ලැබිණ.දහසය වන සියවසයේ දුම්කොළ වගාව යුරෝපයතුල ප්‍රචලිතවිය.දුම්කොළ වලින් නිෂ්පාදිත දුම්වැටි එකළ යුරෝපයේ ජනප්‍රිය විය.විශේෂයෙන් දුම් පයිප්ප ඒතරවිය.දුම්වැටි වලට අමතරව දුම්කොළ සෑපීම,දුම්කොළ දුම නාසයට ඉරීම වැනි භාවිතයන්ද ඒ අතරවිය.දහනමවන ශත වර්ෂයේදී ජේම්ස් බොන්සැක් විසින් දුම්වැටි නිෂ්පාදන යන්ත්‍රයක් නිෂ්පාදනය කළහ.බටහිර යටත් විජිතකරණය හරහා ලෝකයේ බොහෝ රටවලට දුම්කොළ භාවිතය ව්‍යාප්තවිය.ශ්‍රී ලංකාව වැනි දකුණු ආසියාතික රටවලටද දුම්කොළ බටහිර ජාතීන්ගෙන් ලැබින.ඔවුන් භාවිතකල බුලත්විට වලට දුම්කොළ යොදා ගැනීම  ක්‍රමයෙන් සිදුවිය.

සමකාලීන යුගය
විසිවන සියවසයේදී විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ මගින් දුම්කොළ ශරීරයට අහිතකර මත්ද්‍රව්‍යයක් ලෙස සොයා ගැනුනණි.එසේම දුම්කොළ යනු ප්‍රබල පිළිකා කාරකයක් ලෙසද හඳුනාගනු ලැබීය.එමෙන්ම විවිධ රෝග රැසකටම හේතුවන භයානක මත්ද්‍රව්‍යයක් බව තවදුරටත් ඔප්පුවිය.නිකොටින් නම් ප්‍රබල පිළිකාකාරක හා සෞඛයට හානිකර රසායනය දුම්කොල තුල අඩංගුය.මේ සොයාගැනීම් නිසා සෞඛ්‍ය අංශ මෙන්ම රාජයන් විසින්ද දුම්කොළ භාවිතය අවම කිරීමට උස්සාහ ගත්හ.ලෝකයේ ඉතා ඉහළ ආදායම් ලබමින් වැජඹුන දුම්කොළ සමාගම් ක්‍රමයෙන් පාඩු ලැබීය.විවිධ රාජ්‍යයන් විසින් දුම්කොළ නිෂ්පාදන මත ඉහළ බහු පැනවීමට ක්‍රියා කළහ.

ජීව විද්‍යාව
දුම්කොළ ශාකය තුල ප්‍රධාන වශයෙන් නිකොටින් නම් විෂ රසායනය අඩංගුය.කෙසේ වෙතත් දුම්කොළ අයත් සොලනේසියේ කුලයට පවුලට අයන් අනෙකුත් ශාකවල අඩංගු ට්‍රොපේන් ඇල්කොලොයිඩ් වැනි උග්‍ර විෂ ඇති රසායනය අඩංගු නැත.දුම්කොළ ශාකයේ අඩංගු නිකොටින් නිසා ශාකභක්ෂක කෘබීන්ගෙන් මෙම ශාකයට ඇතිවන හානිය අඩුය.

නිෂ්පාදනය
දුම්කොළ වගාව අනෙකුත් කෘෂිකර්මික වගාවන් හා සමානය.දුම්කොළ බීජ සාරවත් පස් සහිත බදුන්වල හෝ පත්තිවල දමා නිසි පරිදි ජලය හා හිරු එළිය ලැබෙන්නට සළස්වයි.මෙම දුම්කොළ පැළෑටි සෙන්ටිමීටර් 20 පමණ අසින් වැඩෙන විට ඒ සදහා සකස්කල විශෙෂ වාගාබිම්තුලට ගෙනවිත් වගා කරයි.වාගාබිම්තුල ස්ථීරව පිහිටුවීම සිදු කරන්නේ වැසි සමය එළඹීමත් සමගයි.දුම්කොළ වාර්ෂික බෝගයක් බැවින් වසරක් පාසා වගාකරනු ලබයි.

පරිහෝජනය

බලපෑම්

ආර්ථිකය

මූලාශ්‍ර

දුම්කොළ


فائز عبد الحسن العبودي بطل عالمي لبناء الاجسام ومدرب المنتخب الوطني ومدرب نادي الشرطة الرياضي سابقا وحاليا رئيس الاتحاد العراقي المركزي لبناء الاجسام.

كانت بدايته مع نادي الصقر العربي 1990، ثم نادي نادي الشرطة لفئة الشباب 1992.

المشاركات

المحلية
 بطل العراق لفئة الشباب من 1992-1996

 بطل العراق لفئة المتقدمين ولاعب منتخب وطني 1996-2009

المشاركات الدولية
 بطولة الاهرام الدولية في الأردن الوسام الذهبي 1996
 بطولة القدس الدولية الوسام الذهبي 1997
 بطولة العرب الدولية الوسام الذهبي 2000
 بطولة العرب الدولية في القاهرة الوسام الفضي 2001
 بطولة العالم في مصر 2001
 بطولة العالم في ميانمار المركز العاشر 2002
 بطولة العين الدولة في الإمارات الوسام الفضي 2004
 بطولة آسيا في البحرين 2005
 بطولة قطر الذهبية 2005
 بطولة العرب في عمان-مسقط الوسام الذهبي 2006
 بطولة امم اسيا في قطر 2006
 بطولة العرب في الأردن الوسام الذهبي 2009
 بطولة العالم في الإمارات المركز الرابع 2009
 مدرب منتخب وطني 2010- 2014

انجازاته كمدرب
 مدرب الدورة العربية الدولية _ الأول فرقيا
 بطولة العرب 2010 المركز الثاني متقدمين والأول شباب
 بطولة اسيا في أوزبكستان المركز الثالث فرقيا
 مشاركة في بطولة العالم في الهند2011
 بطولة العرب في المغرب 2013 المركز الثاني متقدمين والأول شباب.

مراجع

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
عراقيون في القرن 20
عراقيون في القرن 21
لاعبو كمال أجسام عراقيون
مواليد القرن 20

فائز عبد الحسن العبودي


SciPy es una biblioteca libre y de código abierto para Python. Se compone de herramientas y algoritmos matemáticos. Se creó a partir de la colección original de Travis Oliphant, que se componía de módulos de extensión para Python y fue lanzada en 1999 bajo el nombre de Multipack, llamada así por los paquetes netlib que reunían a ODEPACK, QUADPACK, y MINPACK.

SciPy contiene módulos para optimización, álgebra lineal, integración, interpolación, funciones especiales, FFT, procesamiento de señales y de imagen, resolución de ODEs y otras tareas para la ciencia e ingeniería.

SciPy se basa en el objeto de matriz NumPy y es parte del conjunto NumPy, que incluye herramientas como Matplotlib, Pandas y SymPy, y un conjunto en expansión de bibliotecas de computación científica. Este conjunto está dirigido al mismo tipo de usuarios que los de aplicaciones como MATLAB, GNU Octave, y Scilab. A veces también se hace referencia a este conjunto de herramientas y bibliotecas como SciPy.

SciPy también es un conjunto de conferencias para usuarios y desarrolladores de estas herramientas: SciPy, en los Estados Unidos; EuroSciPy, en Europa; y SciPy.in, en la India. La empresa Enthought originó la conferencia SciPy en Estados Unidos y continuó patrocinando muchas de las conferencias internacionales, así como el alojamiento del sitio web de SciPy.

Estructuras de datos

La estructura de datos básica usada por SciPy es un vector multidimensional proporcionado por el módulo NumPy. NumPy proporciona algunas funciones para el álgebra lineal, la transformada de Fourier y la generación de números aleatorios. NumPy también puede ser usado como un contenedor de datos multidimensional y efectivo con tipos de datos arbitrarios. Esto permite que NumPy se integre de manera sencilla y rápida con una amplia variedad de bases de datos. Las versiones antiguas de SciPy usan Numeric como un tipo de vector, sin embargo, ahora se encuentra obsoleto en favor del nuevo código del vector NumPy.

Historia

En la década de 1990, Python se amplió para incluir un tipo de vector para la informática numérica denominado Numeric. Este paquete fue reemplazado con el tiempo por Travis Oliphant, quien desarrolló NumPy en 2006 como una combinación de Numeric y Numarray, este último había sido comenzado en 2001. A partir de 2000, hubo un aumento del número de módulos de extensión y un incremento del interés en la creación de entornos completos para la informática científica y técnica. En 2001, Travis Oliphant, Eric Jones y Pearu Peterson fusionaron el código que habían escrito en un mismo páquete y lo denominaron SciPy. Este nuevo paquete proporcionaba una colección estándar de operaciones numéricas comunes basadas en la estructura de datos del vector Numeric. Poco después, Fernando Pérez publicó IPython, una consola interactiva mejorada ampliamente usada por la comunidad de la informática técnica; por otra parte, John Hunter publicó la primera versión de Matplotlib, una biblioteca de gráficos 2D para informática técnica. Desde entonces, el entorno SciPy ha estado creciendo continuamente con el aumento de paquetes y herramientas destinados a la informática técnica.

Véase también

 NumPy
 SymPy
 Matplotlib
 IPython

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial.
 Documentación de la API .

Bibliotecas de Python
Software de análisis numérico

SciPy


මෙම අධ්‍යාපනයට  අදාලව කැලිෆෝනියාවේ ඇති පාඨමාලා ප්‍රධාන වශයෙන් බෙකර්ලි විශ්ව විද්‍යාලය ලොස් ඇන්ජලිස් විශ්ව විද්‍යාලය අර්වින් ඬේවිස් සහ සැන් ෆ්රැන්සිස්කෝ ප්‍රාන්ත විශ්ව විද්‍යාල වල ද ක්ලෙරමොන්ට් කොලේජ් හිද පැවැත්වේ. ලොස් ඇන්ජලිස් විශ්ව විද්‍යාලය මෑතකදී ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන පීඨයක් ආරම්භ කළේය. ස්ටැන්ෆෝර්ඞ් විශ්ව විද්‍යාලය මෑතකදී ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන ද ඇතුලත් වාර්ගික හා සංස්කෘතික පාඨමාලාවක් ආරම්භ කළේ ය.
කැලිෆෝනියාවෙන් පිටත ප්‍රාධාන පාඨමාලා වොෂිංටන්, ඉලිනොයිස්, කොලරාඩෝ, කොර්නෙල් සහ කොලොම්බියා විශ්ව විද්‍යාල වල පැවැත්වේ. අනෙකුත් නැගි එන පාඨමාලා ඇරිසෝනා නිව්යෝර්ක් පෙන්සෙල්වේනියා සහ මිනසෝටා විශ්ව විද්‍යාල වල පැවැත්වේ. වර්තමානයේ වර්ජිනියා නෝර්ත්වෙස්ටර්න් සහ නෝර්ත්කැරොලිනා වැනි විශ්ව විද්‍යාල ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන ආරම්භ කිරීමේ වැඩ පිළිවෙල දියත් කරමින් හිඳී.
ලොස් ඇන්ජලිස් විශ්ව විද්‍යාලය ආදියේ ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන පිළිබඳ උසස් උපාධි ලබා ගැනීමට අවස්ථාව සළසා තිබේ.
චාර්ල්ස් බී වැන්ග් ගෙන් ආධාරයක් ලෙස ලද ඩොලර් මිලියන පණහක් වටිනා ගොඩනැගිල්ලේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නැගෙනහිර වෙරළේ ස්ටෝනි බෲක් හි නිව්යෝර්ක් ප්‍රාන්ත විශ්ව විද්‍යාලය මෑතකදී ආසියානු සහ ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන පීඨයක් ආරම්භ කරන ලදී .
විශාල ආසියානු ජනගහනයකින් හෙබි නිව්යෝර්ක් නුවර පිහිටි ක්වීන්ස් කොලේජ් හා නිව් යෝර්ක් නාගරික විශ්ව විද්‍යාලය ආසියානු අමෙරිකානු ගවේෂණ මධ්‍යස්ථානයට හා ආසියානු අමෙරිකානු කේන්ද්‍රයට නිජබිම විය. මෙම ආයතන දෙකම ආසියනු අමෙරිකානුවන් පිළිබඳ ගවේෂණයෙහි ලා ප්‍රමුඛ ව කටයුතු කරන අතර නිව්යෝර්ක් නගරයේ ආසියානු ඩයස්පෝරාව පිළිබඳ වඩාත් අවධානයක් දක්වයි.

http://en.wikipedia.org/wiki/Asian_American_Studies#Major_Programs.2FDepartments

ආසියානු අමෙරිකානු අධ්‍යයන - ප්‍රධාන පාඨමාලා සහ පීඨ


Bojkot izbora je nekonvencionalni oblik političkog ponašanja koje se očituje u skupnome, organiziranome i politički snažno motiviranom nesudjelovanju na izborima nekih političkih aktera.

Glavni akter bojkota izbora jest zakonita ili protuzakonita politička oporba vlasti ili režimu, koja bojkotira izbore obično radi sumnje u njihovo poštenje i slobodu. Svoje sumnje zasniva na nedemokratskoj politici režima, sustavnom narušavanju ljudskih i građanskih prava, dugogodišnjem progonu političke oporbe i njezinih prvaka, državnom teroru nad proturežimskim snagama i civilnim stanovništvom, prethodnim iskustvima s manipulacijama i krivotvorenjima izbornih rezultata, nejednakim financijskim, medijskim i ostalim uvjetima u natjecanju s vladajućom strankom.

Bojkot izbora katkad je i taktički motiviran, posebno u slučajevima u kojima oporba procjenjuje da nema izgleda pobijediti, te bojkotom želi izbjeći izborni poraz i delegitimirati izbornog pobjednika i cijeli politički režim. Taktički izborni bojkot česta je pojava na referendumima, gdje se smanjenjem izlaznosti njegovo provođenje želi dovesti u pitanje.

Najčešće se javljaju u autoritarnim i poluautoritarnim režimima, gdje oporba postoji, ali joj je praktički zapriječeno osvajanje vlasti.

Izvori

Izbori

Bojkot izbora


هنا قائمة ببطولات أستراليا المفتوحة لسنة 1975:

الكبار

فردي رجال

جون نيوكومب () هزم جيمي كونرز (), 7-5, 3-6, 6-4, 7-6

فردي سيدات
إيفون غولاغونغ () هزم مارتينا نافراتيلوفا (), 6-3, 6-2

مراجع

أحداث ديسمبر 1974 الرياضية في أوقيانوسيا
أحداث يناير 1975 الرياضية في أوقيانوسيا
بطولات أستراليا المفتوحة حسب السنة
ملبورن في عقد 1970
كرة المضرب في 1975
كرة مضرب أسترالية في 1975
أحداث ديسمبر 1974 الرياضية في أستراليا
أحداث يناير 1975 الرياضية في أستراليا

أستراليا المفتوحة 1975


Takenori Hayashi (født 14. oktober 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder JEF United Chiba og Kyoto Sanga FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takenori Hayashi


Le château de Nervers est un château du XVIIIe siècle situé à Odenas, dans le département du Rhône, en France.

Ancien relais de chasse du château de la Chaize il est acquis en 1841 par Pierre Denoyel et est toujours aujourd'hui propriété de ses descendants, une branche de la famille de Chabannes.

Étymologie
Le château tire son nom du Nerval, un ruisseau qui traverse la commune d'Odenas et rejoint le Sancillon avant de se jeter dans la Saône.

Localisation
Le château de Nervers est situé dans le Beaujolais sur la commune d'Odenas à quelques kilomètres du Mont Brouilly. Il se dresse dans le vallon de Nerval, entre la colline de Netty et celle de Garanche.

Histoire
On trouve la première trace de Nervers dans l'inventaire qui fut établi à la mort du marquis Antoine-Dreux de la Chaize d'Aix, capitaine des gardes de la porte du Roi, neveu du père de la Chaize et propriétaire du château de la Chaize, dans lequel il est fait mention du "domaine de Nerevert" dans la liste des possessions.

Le marquis et son fils François moururent tous deux en 1723. Le domaine de la Chaize et toutes les possessions annexes, dont Nervers, passèrent donc à la famille de Montaigu à la suite du mariage d'Anne-Françoise de la Chaize d'Aix, deuxième fille d'Antoine, avec le comte Pierre de Montaigu, ambassadeur du roi Louis XV à Venise.

Aux alentours de 1780, leur fils Charles-François de Montaigu fit édifier un relais de chasse sur le domaine de Nervers. Ce relais correspond au corps central du château actuel.

Nervers resta dans la famille de Montaigu jusqu'en 1837, quand le marquis céda à Pierre Denoyel le domaine en remboursement d'une dette. Pierre puis son fils Antonin engagèrent de grands travaux afin de transformer le relais en un véritable château : ajout des ailes de part et d'autre du corps central, construction du deuxième étage typique du Second-Empire, création de la terrasse qui surplombe les vignes ainsi que du parc avec bassins et fontaines.

En 1920, à la mort d'Antonin Denoyel, célibataire et sans enfant, le château passa à la famille de Chabannes à la suite du mariage d'une de ses nièces avec le lieutenant-colonel Benoît de Chabannes. Aujourd'hui le château appartient toujours aux Chabannes.

Domaine viticole
Le vignoble du château de Nervers s'étend sur une superficie de 50 hectares dont plus de 40 en AOP Brouilly.

Les parcelles sont intégralement plantées en gamay et bénéficient des labels Terra Vitis et HVE 3.

En 2020, le Château de Nervers Brouilly 2018 fut sélectionné parmi les 60 coups de cœur du Figaro et reçut la note de 15/20.

Le Serment du Vigneron
En 2019, les propriétaires créent « Le Serment du Vigneron », un spectacle nocturne scène, son et lumière alliant mapping vidéo sur la façade Est du château et jeu d'acteur sur scène. Le spectacle retrace l'histoire du Beaujolais de la préhistoire à nos jours à travers de nombreux "tableaux" représentant, par exemple, l'époque gallo-romaine, le siège de Belleville, ou encore les deux guerres mondiales.

En 2021, pour la deuxième édition (l'épidémie de covid-19 ayant empêché la production du spectacle en 2020), le spectacle s'est développé avec l'ajout d'une demi-heure d'histoire, le passage à une tribune de 1000 places au-lieu de 400 et l'augmentation du nombre d'acteurs avec plus de 50 bénévoles sur scène chaque soir.

Pour l'édition 2022, la radio lyonnaise Radio Scoop annonce être partenaire du spectacle.

Récompense

 CCI Beaujolais : Trophées excellence 2019, catégorie "Coup de cœur"

Notes et références

Château dans le Rhône

Château de Nervers


فايزة تسابت (ولدت 22 مارس 1985 بالشلف، الجزائر) هي لاعبة كرة طائرة جزائرية. شاركت مع المنتخب الجزائري للسيدات في الألعاب الأولمبية ببكين 2008 و في كل من البطولة العالمية 2010 و كأس العالم للسيدات 2011 باليابان كما فازت معه ببطولة إفريقيا عام 2009 و بذهبية الألعاب الإفريقية 2011. تلعب في منصب مهاجمة-مستقبلة وتعتبر أفضل مهاجمة في إفريقيا وأحسن مسجلة مع المنتخب الجزائري . انسحبت من الفريق الوطني سنة 2012 و اعتزلت المنافسة قبيل الألعاب الأولمبية بلندن.

= معلومات الأندية
النادي السابق : نجمة الشلف (الجزائر)  2010-2012

النادي السابق : CV Tenerife(إسبانيا)  2010

النادي السابق : ايستر (فرنسا)  2006-2009

النادي الأول :غالية الشلف (الجزائر)  1998-2006

معلومات تقنية :

الطول: 1,81 م

الارتقاء في السحق : 3,09 م

الارتقاء في الصد : 2,95 م
 منتخب الجزائر لكرة الطائرة سيدات
 البطولة الجزائرية لكرة الطائرة سيدات

روابط خارجية

مصادر

جزائريون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الشلف
رياضيون جزائريون مغتربون في إسبانيا
رياضيون جزائريون مغتربون في فرنسا
لاعبات كرة طائرة جزائريات
لاعبو كرة الطائرة مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة طائرة أولمبيون من الجزائر
لاعبو كرة طائرة في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة طائرة مغتربون في إسبانيا
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 2009
منافسون في الألعاب المتوسطية من الجزائر
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985
مواليد في الشلف

فايزة تسابت


Buca Geliştirmespor veya eski adıyla Bucaspor, 1928 yılında kurulan İzmir'in Buca ilçesi merkezli Türk eski spor kulübü. Futbolun yanında voleybol, basketbol gibi değişik spor branşlarında da faaliyet göstermekteydi. İç saha maçlarını Yeni Buca Stadyumu'nda oynamıştır.

Tarihçe

İlk yıllar (1928-1984)
1928 yılında hedeflerini belirleyen Bucalı gençlerden Süleyman Atakan, Bekir Eromat, Niyazi Gökgönül, Hasan Yalçınkaya ve Niyazi Aktaş; Karşıyaka (1912), Altay (1914), İzmirspor (1923), Altınordu (1923) ve Göztepe'den (1925) sonra 1928 yılında Bucaspor'u İzmir'in 6. spor kulübü olarak kurdular. Kulübün ilk adı, Buca İdman Yurdu'dur. Kulübün ilk başkanlığını ise dönemin Belediye Reisi Muzaffer Ersezgin üstlenmiştir. 1937'de Altay ve Altınordu ile birleşerek Üçokspor adını aldı. 1939'da kulüpler, eski haline geri döndü.

Kulübün o tarihteki renkleri de bugünkü gibi sarı ve laciverttir. Bu renklerin yanına, eski başkanlarından Yusuf Muhafız'ın döneminde eklenen "kırmızı" ise daha sonra genel kurul kararıyla iptal edilmiştir. 1928'den 1984'e kadar 56 yıl boyunca futbolun yanı sıra güreş, masa tenisi, atletizm gibi çeşitli spor branşlarında da faaliyet göstermiştir.

Bucaspor, İzmir'in diğer beş köklü kulübünün aksine ilk yıl (1959) dönemin Süper Lig olan Millî Lig'de yer almayan ve Süper Lig'e sonradan yükselen, tek İzmir kulübüdür. Bunda ilçenin o zamanın şehir merkezine uzak kalması ve küçük bir yer olmasının da etkisi büyüktür. Ne var ki 1980'lere gelindiğinde Buca'da büyük bir gelişme başgösterir, nüfus artar. Üstüne üstlük 1984'te 3. Lig kurulunca Bucaspor, bu profesyonellik fırsatını kaçırmak istemez.

Profesyonel Bucaspor (1984-2020)
1984'te Türkiye Futbol Federasyonu 3. Lig'i kurmaya karar verince Anadolu'nun birçok yerinde olduğu gibi Bucaspor da gerekli niteliklere sahip olduğu için 3. Lig'e alındı. Böylece futbol branşında resmen profesyonel oldu. İlk yıllar, alışma süreciyle geçti. Zamanla tecrübe kazanan Bucaspor; nihayet 1990 yılının 6 Mayıs'ında Edremitspor'u 1-0 mağlup ederek tarihinde ilk defa Türkiye 2. Futbol Ligi'ne yani şimdiki 1. Lig'e çıktı. Bütün Buca ve Şirinyer; sokaklara döküldü, sabaha kadar kutlamalar yapıldı.

Stadını da büyüten Bucaspor; o zaman Süper Lig'in bir alt kademesi olan 2. Lig'deki ilk sezonu olan 1990-91 sezonunda müthiş bir başlangıç yaparak ilk 5 haftada Altınordu, İzmirspor, Antalyaspor, Sökespor ve Göztepe'yi yenerek 5'te 5'e ulaşınca müthiş bir heyecan oluşturdu. İşte Bucaspor, kendisi ile özdeşleşen Fırtına lakabını bu galibiyetlerden sonra almıştır. Fakat sonradan aldığı istikrarsız sonuçlarla ligi 18 takım arasında ancak 11. sırada tamamlayabildi.

Bucaspor, Süper Lig'e 2 kere yaklaştı. Türkiye 2. Futbol Ligi 1994-95 ve 1996-97 sezonlarında 2. Kademe Grubu'nu 6. ve sırada 5. bitirip Yükselme Grubu'na kalamayan Bucaspor; her iki sezonda da 2. Klasman Grubu'nu lider tamamlayarak Süper Lig'e yükselecek 3. takımın belirleneceği Yükselme maçlarına katılmaya hak kazandı. İlkinde çeyrek finalde yani ilk turda Adanaspor'a 3-2, ikincisinde ise yine çeyrek finalde Şekerspor'a 4-1 mağlup olarak Süper Lig biletini erkenden kaçırdı.

2003-04 sezonunda Türkiye 2. Futbol Ligi B Kategorisi A Grubu'nda mücadele eden Bucaspor, 63 puanlı Fatih Karagümrük'ün 4 puan gerisinde 59 puanla 2.sırada kalarak Türkiye 2. Futbol Ligi A Kategorisi'ne çıkamadı.

Nihayet 2005-06 sezonunda, Türkiye 2. Futbol Ligi B Kategorisi 2. Kademe Grubu 18. ve son hafta maçında 72.dakikada Emre Eren'in golüyle Marmarisspor 1-0 mağlup edilince 1. olan Bucaspor; Yükselme Grubu'na kaldı. Ne var ki Yükselme Grubu'nu son sırada tamamlayıp Türkiye 2. Futbol Ligi A Kategorisi'ne çıkamadı.

Sponsorluğun devreye girmesiyle adı İddaa Lig B olan ligin 2006-2007 sezonu ile Türkiye Futbol Federasyonu 2. Lig adı altında oynatılan 2007-2008 sezonunda kendine orta sıralarda yer bulan Bucaspor; 2008-09 sezonu öncesi iyi transferler yaptı ve sezona da iyi başladı. Kademe Grubu'nda 45 puanla en yakın rakibi Tarsus İdman Yurdu'nun 7 puan önünde 1. olan Bucaspor; Tarsus İ.Y. ile beraber Yükselme Grubu'na kaldı. Başarısını Yükselme Grubu'nda da devam ettirip 11 galibiyet, 4 beraberlik ve 3 mağlubiyet ile 37 puanla en yakın rakibi Mersin İdman Yurdu'nun 6 puan önünde şampiyon olan Bucaspor, evinde koca yıl boyunca sadece Akhisar Belediyespor ve Mersin İdman Yurdu'na kaybetti. Altınordu'ya 8 ve Vanspor'a ise 6 gol attı. 2008-2009 sezonunda Türkiye Liglerinde istatistikî anlamda en başarılı takım oldu.

2009-10 sezonunda tarihinde ilk defa 1. Lig'de yer alan Bucaspor; lige 3'te 3 yaparak başladı ve liderliğe oturdu. Ancak sonradan deplasmanda alınan istikrarsız sonuçlar, Bucaspor'u ilk 2'den uzaklaştırdı. Ligin ilk yarısının sonuna doğru üst üste aldığı galibiyetlerle ilk devreyi 32 puanla 4. sırada tamamladı. Devre arasında yaşadığı maddî sorunlara rağmen mücadelesinden yılmayan Bucaspor; Karşıyaka derbisinden galibiyet çıkarınca son 5 haftaya en yakın rakibi Adanaspor'un 7 puan önünde 2. sırada ve Spor-Toto Süper Lig'e doğrudan yükselme potasında girdi. Fakat sonraki üç haftada yaşadığı puan kayıpları yüzünden son haftaya Adanaspor ile puan puana giren Bucaspor; son hafta evinde Kayseri Erciyesspor'u mağlup ederek Adanaspor'u hem ikili hem de genel averaj farkıyla geçti ve adını Süper Lig'e yazdırarak hem iki sezon üst üste şampiyon olup iki kademe atladı hem de tarihinde ilk defa Süper Lig'e yükselmekle birlikte İzmir'in 7 senelik Süper Lig özlemini de bitirdi.

Bucaspor; Süper Lig'deki ilk sezonuna, 2007-2008 ve 2008-2009 sezonlarında şampiyonluğu son 1-2 haftada kaçıran Sivasspor'un teknik direktörü Bülent Uygun'u getirerek start verdi. Bülent Uygun, kadroyu büyük oranda yeniledi. Mehmet Batdal, Yılmaz Özlem, Cenk Tekelioğlu, Bekir Yılmaz, İzzet Kaya, Yunus Altun gibi sene boyunca büyük katkılar veren oyuncularını ve teknik direktör Özcan Kızıltan'ı gönderen Bucaspor; Jerko Leko, Stjepan Tomas, Musa Aydın, İbrahim Dağaşan, Landry Mulemo, Orhan Ak gibi önemli isimleri transfer edince hedefini ilk 10 olarak belirledi. Fakat yeni kadro, uyum sıkıntısı çekince Bucaspor; istediğini elde edemedi. Sezona evindeki Beşiktaş maçıyla başlayan Bucaspor; ilk 13 maçta sadece 1 galibiyet alarak 8 puan toplayabildi. Ligdeki 13.maçında Fenerbahçe'ye 5-2 yenilen Bucaspor; 13 karşılaşmada sadece 7 gol kaydederek o ana kadar ligin en az gol atan takımı oldu. İlk devrenin son dört maçında Antalyaspor'u 1-0 mağlup eden Bucaspor, Manisaspor deplasmanından da bir puan kopardı. İkinci devrede Yeni Buca Stadyumu'na kavuşan Fırtına; ilk maçında Kasımpaşa'yı 4-0, iki hafta sonra da Konyaspor'u 3-2 yenince ibre bir anda Bucaspor lehine döndü. Bucaspor, 15.sıraya yükselerek düşme hattından kurtuldu. 25.haftada ise ligin flaş takımı Gaziantepspor'u da 2-1 ile geçen Bucaspor; bir hafta sonra evinde oynayacağı Sivasspor karşılaşmasını kazanarak ligde kalma yolunda büyük avantaj hedefliyordu ancak Bucaspor umduğunu bulamadı. Tartışmalı penaltı kararı ve kırmızı kart ile maça büyük dezavantajla başlayan Bucaspor rakibine 4-0 yenilince Süper Lig'de kalma umutlarını zora soktu. Kalan haftalarda üstteki Sivasspor'un başarılı sonuçlar alması ve Bucaspor'un iyi oynamasına rağmen çok basit puanlar kaybetmesi ile Sivasspor ile aradaki fark iyice açıldı. 32.haftada Trabzonspor'a evinde 2-1 yenilen Bucaspor; 8 Mayıs 2010'da 'merhaba' dediği Süper Lig'e bitime 2 hafta kala 8 Mayıs 2011'de 'elveda' demek zorunda kaldı.

TFF 1. Lig'e 23 milyon liralık bir borç yüküyle başlayan Bucaspor, sene başında transfer yasağı gelmeden önce ancak birkaç transfer yapabildi. Kısa süre sonra TFF transfer yasağını getirince, Bucaspor lige elindeki oyuncularla devam etmek zorunda kaldı. Ne var ki, Bucaspor'un altyapısından çıkarılan oyuncular büyük başarı gösterince takım alt sıralardan uzaklaşarak play-off için mücadele etmeye başladı. Ligin ortasında Torric Jebrin,Erman Güraçar gibi önemli isimler kulübü para sıkıntılarından dolayı terk etti.Ayrıca Emre Güral,Alpaslan Erdem ve Civar Çetin gibi isimler ise temel nedeni paraya dayanan disiplinsizlik sorunlarından dolayı kulüp tarafından kadro dışı bırakıldı. Kadro darlığına bir de bu sıkıntılar eklenince takım son haftalara play-off umuduyla girmesine rağmen play-offlara katılamadı. Fakat elindeki kısıtlı imkânlara rağmen lige tutunarak da büyük bir başarı göstermiş oldu. Ayrıca Salih Uçan,Ömer Kahveci gibi genç isimleri de Türk futboluna kazandırarak sene sonunda önemli kulüplerin dikkatini üzerine çekti.

2012-2013 sezonuna PTT 1. Lig'de play-off hedefiyle başlayan Bucaspor kadrosunu Mehmet Batdal, Erkan Taşkıran gibi eski oyuncularının yanı sıra Umut Gündoğan, Okan Alkan, Luiz Henrique de Souza Santos gibi isimlerle güçlendirdi. Ligin ilk yarısını 7. sırada bitiren Bucaspor, ara transferde kadrosuna iki nokta transfer yaptı. Ön libero olarak Yunanistan 2. Lig'inden Tamandani Nsaliwa'yı transfer eden Bucaspor, forvete Göztepe'de uzun süre bekleneni veremeyen Yasin Avcı'yı transfer etti. Bucaspor ligin ikinci yarısında Yasin Avcı-Mehmet Batdal-Erkan Taşkıran üçlüsüyle gol sorununu çözdü ve tırmanışa geçti. Şehir, siyaset ve belediye destekli takımlarla elindeki az imkânlarla mücadele eden Bucaspor ligi 5. sırada tamamladı ve play-off için mücadele etme hakkı kazandı. Play-off yarı finali ilk maçında Bucaspor, Konyaspor'u deplasmanda 1-0 yendi. Ancak, Yeni Buca Stadyumu'nda oynanan rövanş maçında kendi taraftarı önünde 2-1 yenildi ve Süper Lig'e çıkamadı.

2013-2014 sezonuna maddi sorunlarla başlayan Bucaspor, buna rağmen elindeki genç isimlerle ligi küme düşme korkusu yaşamadan, 9.sırada noktalamayı başardı.

2014-2015 sezonu sonunda ise 2. Lig'e düşmüştür.

2018-19 3. Lig 3. grupta yer alan Bucaspor, Yüksel Kepoğlu ile başladığı sezonda, 5. haftanın ardından Algun Erdem, 17. haftanın ardından Tolga Doğantez ve 22. haftanın ardından Levent Eriş yönetiminde ligde mücadele etti. 34 maçta 6 galibiyet, 10 beraberlik ve 18 mağlubiyet aldı. 28 puan toplayarak grubunu 18. tamamlayan Bucaspor profesyonel liglerde geçirdiği 35 sezonun ardından Bölgesel Amatör Lige düştü.

2019-2020 sezonunu Bölgesel Amatör Lig 10. Grubu 13. Sırada bitirmesine rağmen TFF'nin aldığı kararla küme düşme kaldırılmasından dolayı Bölgesel Amatör Liginde kalmasına rağmen 2020/21 sezonunda Bölgesel Amatör Ligine katılım dilekçesi vermemesi sebebiyle kulüp federasyon tarafından lige alınmadı ve maddi sıkıntılardan dolayı faaliyetlerini sonlandırdı.

Bucaspor Futbol Akademisi

2006 senesinde kurduğu Bucaspor Futbol Akademisi ile çok önemli bir altyapı temeli oluşturan Bucaspor; kısa sürede bunun meyvelerini aldı. Buca Genç; Türkiye ve Dünya genelinde çok önemli başarılar kazandı. Ayrıca millî takımlara birçok futbolcu veren ve  Ümit Özat, Rıdvan Dilmen gibi isimleri ağırlayan Bucaspor; günümüzde de altyapı çalışmalarını sürdürmektedir. Bucaspor, şu anda sahip olduğu altyapı ile Türkiye'nin en büyük ve en iyi altyapı tesislerine sahiptir. 2010 senesinde Bucaspor; Buca Genç ile zaman zaman farklı algılandığından birleşme kararı almıştır. Buca Genç'in adı, Bucaspor Futbol Akademisi olarak değişmiştir. Bucaspor Kulübü; aldığı karar gereği ile 2010-2011 sezonunda karşılaşmalara bir yaş küçük takımlarla çıkarak Türk futbolunda yeni bir ilke imza attı.Bu durum bir senelik başarısızlığa yol açınca yönetim bu uygulamayı kaldırdı. Böylece 2011-2012 sezonunda Bucaspor Futbol Akademisinin alt yaş takımları yeniden ülke çapında dereceler almaya başladı.Bucaspor A2 takımı ise final oynama başarısını göstererek ülke ikincisi oldu.

Türkiye Kupası'nda Bucaspor
Bucaspor ilk kez 1994-1995 sezonunda Türkiye Kupası'na katılmıştır. Bucaspor'un kupa tarihindeki ilk büyük başarısı, 2006-2007 sezonunda gruplara kalmasıdır. Gruplarda Beşiktaş ile de bir maç yaparak tarihinde ilk kez Üç Büyüklerden bir takım ile karşılaşmıştır. 2001-2002, 2002-2003, 2003-2004, 2005-2006, 2007-2008 ve 2008-2009 sezonlarında turnuvaya katılmayan Bucaspor, 1999-2000 sezonuna kadar da turnuvaya statü gereği 2. turdan dahil olmuştur. 2009-2010 Sezonunda da önce 1.Tur'da Göztepe'yi 1-0 ile, sonra da Sakaryaspor'u 2.Tur'da 4-2 ile elemiş, böylece Play-Off turuna hak kazanan takım, bu turda Galatasaray'a 2-1 yenilerek kupaya veda etmiştir.

Bucaspor, 2010-2011 sezonunda ise Konyaspor'u deplasmanda 1-0 yenerek Türkiye Kupası'nda gruplara kalmayı başarmıştır. Gruplarda ilk maçında ise Yeni Malatyaspor'u evinde 2-1 ile geçen Bucaspor; Fenerbahçe'yi 3-2 yenerek tarih yazmıştır. Gençlerbirliği'ne 2-1 yenilmesine rağmen deplasmanda MKE Ankaragücü'nden beraberlik kopararak çeyrek finale çıkmayı başarmıştır. Çeyrek finalde Gençlerbirliği'ne deplasmanda 2-0, evinde 2-1 kaybeden Bucaspor; çeyrek finalde elendi fakat tarihinin en büyük kupa başarısını elde etti.

2011-2012 sezonunda ikinci turda Eyüpspor'a, 2012-2013 sezonunda ise ilk turda Arsinspor'a elenmiştir. 2013-14 sezonunda son on altı takım arasına kalmayı başaran Bucaspor, Antalyaspor'a elenerek kupaya veda etmiştir.

Başarıları

 1. Lig

İkinci (1) : 2009-10

Play Off Yarı final (1) : 2012-13

 2. Lig

Şampiyonluk (1) : 2008-09

 3. Lig

Şampiyonluk (1) : 1989-90

İzmir Futbol Ligi

Şampiyonluk (1):  1937-38 (Üçok adı altında)

İzmir TSYD Kupası

Şampiyonluk (1):  2008

Türkiye Kupası

Çeyrek final (1): 2010-11

Lig mücadeleleri

 Süper Lig: 1 sezon

2010-2011

 1. Lig: 16 sezon

1990-2001, 2009-2010, 2011-2015

 2. Lig: 17 sezon

1984-1990, 2001-2009, 2015-2018

 3. Lig: 1 sezon

2018-2019

 Bölgesel Amatör Lig: 1 sezon

2019-2020

 Amatör Lig: 56 sezon

1928-1984

Geçmiş Sezonlardaki Performansı

 Ana madde: Bucaspor sezonları listesi

 Not: Tablo son 10 sezonu göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Taraftar grubu
Bucaspor'un en eski taraftar grubu, Sıçanköy ve Poşulular'dır. Bucaspor sevdalısı gençlerin çocukluklarından beri maçlara hep birlikte gitmelerinden ötürü Bucaspor'a gönül vermiş en eski taraftar oluşumudur. Poşulular, Bucaspor taraftarının eskiden beri maçlara poşuyla gelmesinden türemiştir. 2000'li yılların başından itibaren ise başka taraftar grupları da eklenmiştir. Bucaspor taraftarı 2008'de taraftarda birliktelik ve sayıca artış sağlamak amacıyla Buca Fan Club adı altında tek bir çatıda toplanmıştır. Yeni stadın tamamlanması ve iki senede gelen iki şampiyonluğun da etkisiyle Buca Fan Club, kısa sürede büyük bir büyüme göstermiştir. Günümüzde de faaliyetlerini sürdürmektedir. 2016 yılında ise Ultras Buca Genç (UBG) adlı taraftar grubu kurulmuştur. Bu taraftar grubu da günümüzde faaliyetlerini sürdürmektedir.

Diğer Takımlarla İlişkileri
Beykoz ile dost takımlardır. Karşıyaka, Altay,  Göztepe, İzmirspor ve Altınordu ile aralarındaki maçlar ise rekabet içinde geçer.

Önemli Bilgiler
Tarihindeki oynadığı ilk profesyonel maç : Ülküspor 1 - 1 Bucaspor (14 Ekim 1984)
Bilinen ilk lig maçı ve mağlubiyeti : Altay 6 - 2 Bucaspor (18 Kasım 1935)
Bilinen ilk lig galibiyeti : Bucaspor 3 - 1 Şarkspor (1 Aralık 1935)
En farklı mağlubiyet : Altınordu 8 - 0 Bucaspor (16 Mart 1936)
En farklı galibiyet : Altınordu 1 - 8 Bucaspor (10 Eylül 2008)
En gollü maç : Adana Demirspor 5 - 5 Bucaspor (1 Nisan 2013)
En golcü oyuncu : Mehmet Batdal (51 gol)
En fazla forma giyen oyuncu : Erkan Taşkıran (139 kez)
En fazla karşılaştığı takım : Turgutluspor (37 kez)
En fazla yendiği takım : Turgutluspor (14 kez)
En fazla yenildiği takım(lar) : Manisaspor (11 kez)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Bucaspor YouTube Profili
 Bucaspor Maçkolik Profili
 Bucaspor Sahadan Profili
 Bucaspor Transfermarkt Profili

İzmir'deki spor kulüpleri
Türkiye'deki futbol kulüpleri
Buca
1928'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
1928'de kurulan futbol kulüpleri
2020'de feshedilen futbol kulüpleri

Buca Geliştirmespor


Gökgerdan ya da mavigerdan (Luscinia svecica), sinekkapangiller (Muscicapidae) familyasından, eskiden Turdidae familyasında sınıflandırılan mavi önlüklü güzel sesli bir kuş türüdür.

Özellikleri

Gökgerdan 13–14 cm uzunluğunda olup kızılgerdana benzer. Kırmızı yan yamalarıyla siyah kuyruğu dışında açık kahverengidir. Beyaz bir superciliumu vardır.

Kırmızı lekeli gökgerdan erkeğinin mavi önlüğü, hemen ardından gelen siyah, beyaz ve pas renkli lekeli çizgilerle sınırlanmıştır. (Kırmızı lekeli gökgerdan) L. svecica svecica gibi Kuzey Avrasya'da yaşayanların, mavi önlüğünün merkezinde kırmızı bir nokta vardır. Beyaz lekeli gökgerdan L. svecica cyanecula gibi güney ve orta Avrupa'da yaşayan alt türde de mavi önlüğün merkezinde beyaz bir nokta gözükür. Türkiye'deki L. svecica magna alt türünün merkezinde ise herhangi bir nokta yoktur.

Bütün dişilerde, boğazından göğsüne kadar inen siyahımsı bir hilal bulunur ve gaga altından göğse kadar kalan kısımlar da beyazdır. Yeni tüylenmiş yavrular çilli ve lekeli koyu kahverengindedir.

Erkeklerin ayırıcı görünüşüne rağmen, yeni yapılan kalıtsal çalışmalar sonucunda bütün formların tek bir türe ait olduğu doğrulanmıştır.

Yaşam alanı

Avrupa, Asya ve Alaska'da nemli huş ormanlarında yaşayan göçmen böcekçil bir türdür. Genellikle ot öbeklerinde ve yoğun çalılıklarda yuva yapar. Kuzey Afrika ve Hindistan'da kışlar.

Ötüşü
Erkeğin yüksek sesli, çeşitli nağmelere sahip ötüşü yakın bir akrabası olan bülbülü hatırlatır. Çağrı sesi "Chack" gibidir ve gürültülüdür.

Kaynakça

Sinekkapangiller
Avrupa kuşları
Türkiye'deki kuşlar
Polonya'daki kuşlar
Göçmen kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Gökgerdan


Olaylar
 1302 - Altın Mahmuzlar Savaşı'nda Flandre şehirleri etrafındaki "Koalisyon Ordusu", Fransa Krallığı Ordusu'nu yenilgiye uğrattı.
 1346 - IV. Karl, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'na Kral olarak seçildi.
 1740 - Pogrom: Yahudiler, "Küçük Rusya"dan (bugünkü Ukrayna) sürüldüler.
 1789 - Fransız devrimci Lafayette, "İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi"ni Devrimci Millî Meclis'e sundu.
 1859 - Charles Dickens'ın İki Şehrin Hikayesi adlı romanı yayımlandı.
 1895 - Auguste ve Louis Lumière kardeşler, film teknolojilerini bilim adamlarına tanıttılar.
 1921 - İrlanda Bağımsızlık Savaşı sonucunda Kuzey İrlanda, İrlanda'dan bağımsızlığını kazandı.
 1933 - Sümerbank, resmen faaliyete geçti.
 1939 - Emniyet Genel Müdürü Şükrü Sökmensüer Hatay Valiliğine atandı.
 1960 - Harper Lee'nin Bülbülü Öldürmek adlı romanı ilk baskısını yaptı.
 1960 - İdam cezasında yaş haddi kaldırıldı.
 1962 - Atlantik ötesine ilk kez uydu aracılığıyla televizyon yayını gerçekleştirildi.
 1967 - Tuborg, Türkiye'de bira üretimine başladı.
 1971 - Sabahattin Eyüboğlu, İsviçre asıllı piyanist Magdi Rufer, edebiyatçı Azra Erhat ile Vedat Günyol ve Yaşar Kemal'in eşi Tilda Gökçeli gözaltına alındılar.
 1971 - Şili, bakır madenlerini millileştirdi.
 1975 - Eski Çin'in başkenti Şian'da, 2000 yıl öncesine ait, kilden yapılmış, gerçek boyutlarda ve savaş donanımlı 6000 kişilik bir ordu bulundu. Toprak Askerler'in hiçbirinin diğerine benzememesi şaşkınlık yarattı.
 1979 - Abdi İpekçi cinayetinin katil zanlısı, Mehmet Ali Ağca ve Yavuz Çaylan yakalandı.
 1980 - Ordu'nun Fatsa ilçesine yüzlerce asker ve polis "nokta operasyonu" düzenledi, sokağa çıkma yasağı ilan edildi ve bütün evler arandı. Sol görüşlü bağımsız Belediye Başkanı Fikri Sönmez de dahil olmak üzere 300 kişi gözaltına alındı. İçişleri Bakanı, Başkan Sönmez'i görevden aldı.
 1982 - İtalya, İspanya'da düzenlenen Dünya Kupası'nda, Batı Almanya'yı 3-1 yenerek FIFA Dünya Kupası'nı üçüncü kez kazandı.
 1984 - Özel dershanelerin yeniden kurulması yasalaştı.
 1991 - Halkın Emek Partisi Diyarbakır İl Başkanı Vedat Aydın'ın cenazesinde, halkın üzerine ateş açılmasını protesto eden Nusaybin, Lice ve Bismil esnafı, kepenk kapattı.
 1992 - İzmir'in 3. devlet üniversitesi olan, İzmir Yüksek Teknoloji Enstitüsü (İYTE) kuruldu.
 1992 - Kapatılan Sosyalist Parti yerine, İşçi Partisi kuruldu.
 1994 - Türkiye Cumhuriyeti Millî Savunma Bakanlığı, PKK eylemlerini gerekçe göstererek er ve erbaşların terhislerini 4 ay erteledi.
 1995 - Bosna Soykırımı: Ratko Mladiç komutasındaki Sırp ordusu, Bosna-Hersek'teki Srebrenitza Bölgesi'nde, toplamda yaklaşık 8000 Boşnak'ın öldürüldüğü Srebrenitza Katliamı'na başladı.
 2010 - İspanya, Güney Afrika Cumhuriyeti'nde düzenlenen Dünya Kupası'nda, Hollanda'yı 1-0 yenerek ilk kez FIFA Dünya Kupası sahibi oldu.

Doğumlar
 154 - Bardesanes, Geç antik çağ'da yaşamış Süryani filozof ve gnostik (ö. 222)
 1274 - I. Roibert, İskoçya kralı (ö. 1329)
 1561 - Luis de Góngora, İspanyol Barok lirik şairi (ö. 1627)
 1655 - Sarah Solart, Salem cadı mahkemeleri sırasında suçlanan ilk kadınlardan biri (ö. 1692)
 1657 - I. Friedrich, Prusya Kralı (ö. 1713)
 1754 - Thomas Bowdler, İngiliz hekim, hayırsever, edebiyatçı ve yayıncı (ö. 1825)
 1767 - John Quincy Adams, Amerikalı politikacı ve ABD'nin 6. Başkanı (ö. 1848)
 1770 - Ludwig von Westphalen, Prusyalı aristokrat (ö. 1842)
 1818 - William Edward Forster, İngiliz siyaset adamı (ö. 1886)
 1819 - Susan Bogert Warner, Amerikalı yazar (ö. 1885)
 1832 - Harilaos Trikupis, Yunan devlet adamı ve Yunanistan'ın yedi defa Başbakanı (ö. 1896)
 1834 - James Abbott McNeill Whistler, ABD doğumlu, Büyük Britanya kökenli ressam (ö. 1903)
 1836 - Antônio Carlos Gomes, Brezilyalı romantik edebiyatın en meşhur klasik batı müziği bestecisi (ö. 1896)
 1888 - Carl Schmitt, Alman anayasa hukukçusuydu (ö. 1985)
 1892 - Thomas Mitchell, Amerikalı aktör ve yazardı (ö. 1962)
 1899 - E. B. White, Amerikalı yazar (ö. 1985)
 1903 - Rudolf Abel, Sovyet istihbarat subayıdır (ö. 1971)
 1911 - Erna Flegel, II. Dünya Savaşı sırasında Alman hemşire (ö. 2006)
 1913 - Cordwainer Smith, ABD'li yazar (ö. 1966)
 1916 - Aleksandr Prohorov, Sovyet fizikçi (ö. 2002)
 1916 - Gough Whitlam, Avustralyalı politikacı ve avukattır (ö. 2014)
 1918 - Venetia Burney, Plüton adını öneren kişidir (ö. 2009)
 1920 - Yul Brynner, Amerikalı sinema oyuncusu ve Oscar ödülü sahibi (ö. 1985)
 1920 - Zecharia Sitchin, Azeri asıllı ABD'li gazeteci ve yazardır (ö. 2010)
 1927 - Theodore Maiman, Amerikalı fizikçi (ö. 2007)
 1929 - David Kelly, İrlandalı aktör (ö. 2012)
 1930 - Harold Bloom, Amerikalı eleştirmen (ö. 2019)
 1931 - Tab Hunter, Amerikalı oyuncu, şarkıcı ve yazardır (ö. 2018)
 1931 - Dave Toschi, Amerikalı dedektif (ö. 2018)
 1932 - Hans van Manen, Hollandalı balet, koreograf ve fotoğrafçı
 1934 - Giorgio Armani, İtalyan moda tasarımcısı
 1941 - Anne-Marie Nielsen, Danimarkalı hentbolcu ve hentbol antrenörü
 1943 - Howard Gardner, Amerikan psikolog
 1943 - Tomasz Stańko, Polonyalı trompetçi ve besteci (ö. 2018)
 1945 - İbrahim Ömer Madra, Türk yazar ve radyo programcısı
 1950 - Bonnie Pointer, Amerikalı şarkıcı (ö. 2020)
 1951 - Walter Meeuws, Belçikalı teknik direktör ve eski futbolcu
 1952 - Bill Barber, Kanadalı buz hokeyi oyuncusu ve koç
 1952 - Stephen Lang, Amerikalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 1953 - Leon Spinks, Amerikalı profesyonel bir boksördür (ö. 2021)
 1955 - Yuriy Sedıh, Ukrayna asıllı SSCB'li eski çekiç atmacı
 1956 - Sela Ward, Amerikalı oyuncudur
 1957 - Peter Murphy, İngiliz rock şarkıcısı
 1958 - Hugo Sanchez, Meksikalı eski futbolcu ve teknik direktör
 1959 - Tevfik Lav, Türk teknik direktör (ö. 2004)
 1959 - Richie Sambora, Amerikalı şarkı sözü yazarı ve Bon Jovi grubunun gitaristi
 1959 - Suzanne Vega, Amerikalı müzisyen
 1960 - Meral Onat, Türk karikatür sanatçısı
 1963 - Lisa Rinna, Amerikalı televizyon sunucusu ve oyuncudur
 1964 - Menderes Türel, Türk siyasetçi
 1965 - Ernesto Hoost, Surinam asıllı Hollandalı K-1 Dünya Grand Prix Kick boks şampiyonu
 1966 - Kentaro Miura, Japan manga yazarı (ö. 2021)
 1967 - Jhumpa Lahiri, Hint-Amerikalı roman ve öykü yazarı
 1968 - Erdinç Sözer, Türk teknik direktör ve eski futbolcu
 1971 - Leisha Hailey, Amerikalı sinema oyuncusu
 1972 - Michael Rosenbaum, Amerikalı oyuncu
 1974 - Lil Kim, Amerikalı rap müzik sanatçısı ve oyuncu
 1974 - Andre Ooijer, Hollandalı millî futbolcu
 1975 - Rubén Baraja, İspanyol eski futbolcu
 1975 - Michelle Demishevich, aktivist, gazeteci
 1976 - Lil' Kim, Amerikalı rap müzik sanatçısı ve oyuncu
 1978 - Ahu Yağtu, Türk oyuncu ve model
 1979 - Ahmed Salah Hüsnü, Mısırlı millî futbolcu
 1979 - Raio Piiroja, Estonya millî futbol takımı futbolcusu
 1980 - Tyson Kidd, Kanadalı profesyonel güreşçi
 1980 - İsmail Saymaz, Türk gazeteci ve yazar
 1983 - Mehmet Al, Türk futbolcu
 1983 - Engin Baytar, Türk futbolcu
 1983 - Peter Cincotti, Amerikan şarkıcı, şarkıyazarı ve piyanist
 1983 - Elrio van Heerden, Güney Afrikalı millî futbolcu
 1984 - Tanith Belbin, Amerikalı buz patenci
 1984 - Martin Lanig, Alman emekli futbolcu
 1984 - Rachael Taylor, Avustralyalı oyuncu
 1985 - Orestis Karnezis, Yunan futbolcu
 1986 - Raúl García, İspanyol millî futbolcu
 1986 - Yoann Gourcuff, Fransız millî futbolcu
 1986 - Ethem Sarısülük, Türk kaynak işçisi (ö. 2013)
 1987 - Alma Terzic, Boşnak dizi ve sinema oyuncusu
 1988 - Étienne Capoue, Fransız futbolcu
 1989 - David Henrie, Amerikalı oyuncu
 1989 - Tobias Sana, İsveçli futbolcudur
 1990 - Caroline Wozniacki, Danimarkalı profesyonel tenis oyuncusu
 1992 - Muhammed Elneni, Mısırlı millî futbolcu
 1994 - Nina Nesbitt, İskoç şarkıcı, söz yazarı ve gitarist
 1994
Nina Nesbitt, İskoç şarkıcı
Caleb Ewan, Avustralyalı bisiklet yarışçısı
Lucas Ocampos, Arjantinli millî futbolcu
 2002 - Amad Diallo, Fildişili milli profesyonel futbolcu

Ölümler
 155 - I. Pius, Papa (d. ?)
 472 - Anthemius, Batı Roma İmparatorluğu tahtına çıkmış Romalı general (d. 420)
 969 - Olga, Kiev Knezliği'nden oğlu Sviatoslav için (945-960) bir naipti (d. 890)
 1174 - I. Amalrik, Kudüs Kralı 1162–1174 arasında ve daha önce Yafa ve Aşkelon kontu (d. 1136)
 1382 - Nicole Oresme, Piskopos ve filozof (d. 1323)
 1581 - Peder Skram, Danimarkalı senatör ve denizci (d. 1503)
 1593 - Giuseppe Arcimboldo, İtalyan ressam, mimar, sahne tasarımcısı, mühendis ve sanat danışmanı (d. 1527)
 1599 - Chosokabe Motochika, Japonya'da, Sengoku döneminde yaşamış bir daimyo (d. 1538)
 1763 - Peter Forsskål, İsveçli kâşif, oryantalist ve doğa bilimci (d. 1732)
 1793 - Jacques Cathelineau, Devrim sırasında Vendée isyanı lideri (d. 1759)
 1844 - Yevgeni Baratınski, Rus şair (d. 1800)
 1845 - Johann Wilhelm Meigen, bir Alman entomologdur (d. 1764)
 1892 - Ravachol, Fransız anarşist (d. 1859)
 1905 - Muhammed Abduh, Mısırlı Türk eğitimci, yargıç ve reformcu (d. 1849)
 1906 - Heinrich Gelzer, Alman klasik filolog, eski çağ tarihçisi ve Bizantolog (d. 1847)
 1937 - George Gershwin, Amerikalı besteci (d. 1898)
 1939 - Stiliyan Kovaçev, Bulgar asker (d. 1860)
 1941 - Arthur Evans, İngiliz arkeolog (d. 1851)
 1957 - III. Ağa Han, Şiiliğin Nizari İsmaili tarikatının imamı (d. 1877)
 1963 - Tevfik Sağlam, Türk bilim insanı ve askeri hekim (İstanbul Üniversitesi Rektörlerinden ve Verem Savaş Derneği Başkanlarından) (d. 1882)
 1973 - Walter Krüger, Saksonya Krallığı'nın subayı ve Nazi Almanyası'nın generali (d. 1892)
 1974 - Par Lagerkvist, İsveçli romancı ve 1951 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1891)
 1978 - Bedrettin Cömert, Türk eleştirmen ve çevirmen (d. 1940)
 1989 - Laurence Olivier, İngiliz oyuncu ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (d. 1907)
 2005 - Kenan Onuk, Türk spor yazarı ve NTV Spor Yayınları Koordinatörü (d. 1954)
 2008 - Michael DeBakey, Amerikalı kalp cerrahı (d. 1908)
 2015 - Patricia Crone, Danimarkalı-Amerikalı yazar, tarihçi ve oryantalist (d. 1945)
 2015 - Satoru Iwata, Japon oyun programcısı ve Nintendo'nun dördüncü başkanı ve CEO'su olan iş insanı (d. 1959)
 2017 - Jean-Claude Fignolé, Haitili yazar (d. 1941)
 2017 - Fikret Hakan, Türk oyuncu (d. 1934)
 2017 - Éva Schubert, Macar oyuncu (d. 1931)
 2018 - Ji Chunhua, Çinli aksiyon-dövüş filmleri oyuncusu, dövüş sanatçısı ve koreograf (d. 1961)
 2018 - Doğan Hakyemez, Türk basketbolcu ve basketbol menajeri (ö. 1950)
 2018 - Mai Tai Sing, Çin asıllı Amerikalı oyuncu, dansçı ve iş insanı (d. 1923)
 2019 - Brendan Grace, İrlandalı oyuncu, komedyen ve şarkıcı (d. 1951)
 2020 - Jyotsna Bhatt, Hint seramik ve çömlek sanatçısı (d. 1940)
 2020 - Gabriella Tucci, İtalyan opera sanatçısı (d. 1929)
 2021 - Dave Dunmore, İngiliz eski profesyonel futbolcu (d. 1934)
 2021 - Charlie Gallagher, İskoç asıllı İrlandalı millî futbolcu (d. 1940)
 2021 - Charlie Robinson, Amerikalı siyahi oyuncu ve yönetmen (d. 1945)
 2021 - Renée Simonot, Fransız aktris ve dublaj sanatçısı (d. 1911)
 2022 - José Guirao, İspanyol siyasetçi, müzeci ve sanat uzmanı (d. 1959)
 2022 - Erik Hornung, Alman Mısırbilimci (d. 1933)
 2023 - Milan Kundera, Çek yazar (d. 1929)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Nüfus Günü

0711
11

11 Temmuz


Makoto Kawahira (jap. , Kawahira Makoto; * 25. August 1971 in Tomakomai, Hokkaidō) ist ein ehemaliger japanischer Eishockeyspieler und -trainer.

Karriere
Makoto Kawahira verbrachte seine gesamte Karriere als Eishockeyspieler bei den Ōji Eagles, für die er von 1990 bis 2006 aktiv war – zunächst in der Japan Ice Hockey League und von 2003 bis 2006 in der multinationalen Asia League Ice Hockey. In den Spielzeiten 1990/91 und 1993/94 gewann er mit seiner Mannschaft den japanischen Meistertitel. In der Saison 2005/06 war er Spielertrainer bei den Eagles.

International
Für Japan nahm Kawahira an den Olympischen Winterspielen 1998 in Nagano teil. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei der B-Weltmeisterschaft 1993 sowie der A-Weltmeisterschaft 2001.

Erfolge und Auszeichnungen
 1991 Japanischer Meister mit den Ōji Eagles
 1994 Japanischer Meister mit den Ōji Eagles

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Japan)
Eishockeyspieler (Ōji Eagles)
Eishockeytrainer (Japan)
Olympiateilnehmer (Japan)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1998
Japanischer Meister (Eishockey)
Japaner
Geboren 1971
Mann

Makoto Kawahira


Dorothy Hepburn Hardisty, nascida Jones (1881-1973) foi uma funcionária pública e humanitária inglesa. Como Secretária Geral do Movimento das Crianças Refugiadas (RCM) de 1940 a 1948, trabalhou para o bem-estar das crianças judias refugiadas que chegaram ao RCM.

Biografia
Dorothy Hardisty nasceu a 4 de julho de 1881, filha de Francis Jones, que leccionou na Manchester Grammar School, e Jessie, nascida Ferguson. Ela formou-se na Universidade de Manchester antes de se tornar funcionária pública, tornando-se funcionária pública sénior no Ministério do Trabalho. Em 1940 foi nomeada Secretária Geral do Movimento das Crianças Refugiadas, responsável por assegurar que dez mil crianças refugiadas tivessem lares, educação, formação e emprego. Enquanto ela criava Comités Regionais para descentralizar o trabalho, ela mesma mantinha arquivos de cada criança e tinha interesse pessoal no seu bem-estar. Dorothy foi premiada com o MBE em 1946.

Deixando o RCM em 1948, ela dirigiu a Violet Melchett Infant Welfare Clinic em Chelsea por quase vinte anos, aposentando-se aos 86 anos.

Alunos da Universidade de Manchester
Mortos em 1973
Nascidos em 1881
Ativistas do Reino Unido
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Dorothy Hardisty


Ernesto "Tino" Brambilla (Monza, Italija, 31. siječnja 1934. − Monza, Italija, 3. kolovoza 2020.) je bio talijanski vozač motociklističkih i automobilističkih utrka, te stariji brat Vittorija Brambille. Ernesto se 1953. počeo utrkivati u nižim kategorijama talijanskog motociklizma, a 1959. i 1961. natjecao u Svjetskom prvenstvu u motociklizmu u klasi 350cc. Godine 1963. započeo je natjecanje u jednosjedima, a 1966. osvojio je naslov u Talijanskoj Formuli 3. Godine 1968. osvojio je treće mjesto u Europskoj Formuli 2 iza Matrinih vozača, viceprvaka Henrija Pescarola i prvaka Jean-Pierra Beltoisea. U Formuli 1 je imao dva pokušaja da nastupi na utrci. U kvalifikacijama za Veliku nagradu Italije 1963. se nije uspio kvalificirati u bolidu Cooper-Maserati, dok se na istoj stazi 1969. u Ferrariju uspio kvalificirati, no utrku nije startao, jer je svoj bolid prepustio momčadskom kolegi Pedru Rodríguezu. Od 1965. do 1973. nastupao je na utrkama 1000 km Monze i 4 sata Monze, no bez većih uspjeha.

Izvori

Vanjske poveznice
 Ernesto Brambilla - Driver Database
 Tino Brambilla - Stats F1
 All Results of Ernesto Brambilla - Racing Sport Cars
 Ernesto Brambilla  - motogp.com
 BRAMBILLA Ernesto 'Tino' - pilotegpmoto.com

Talijanski vozači Formule 1
 Talijanski športski motociklisti

Ernesto Brambilla


Olaylar
 Batı Göktürk Kağanlığı, Çin yönetimi altına girdi.

Doğumlar
 Zeynelâbidîn, İslam peygamberi Muhammed'in torunu olan Hüseyin'in oğullarından biri (ö. 713)

Ölümler
 III. İşoyab, Doğu Asur Kilisesi Katolikosu olarak görev yapmış din adamı

659


Ronde van Drenthe er et elite landevejscykelløb for mænd og kvinder, som arrangeres hvert år i Drenthe, Nederlandene af Koninklijke Nederlandsche Wielren Unie. Fra 1998 til 2015 var der også et kvindeløb, der var kendt som there Novilon Internationale Damesronde van Drenthe og siden 2007 har der også været et Ronde van Drenthe for kvinder, der var en del af UCI Women's Road World Cup indtil 2015. I 2016 blev løbet en del af det nye UCI Women's World Tour.

Siden 2005 er mændenes løb klassificeret som 1.1 af UCI og er en del af UCI Europe Tour.

Tidligere vindere - Mændenes løb

Tidligere vindere - Kvindernes løb

Novilon Damesronde van Drenthe
I september 2015 blev det annonceret, at løbet ikke ville fortsætte i 2016.
Løbet har haft skiftende navne i årenes løb:
 2004-2007: Novilon Internationale Damesronde van Drenthe
 2008-2011: Novilon Eurocup Ronde van Drenthe
 2012: Novilon Euregio Cup
 2014–2015: Novilon EDR Cup

Drentse 8 van Dwingeloo / Acht van Westerveld

Ronde van Drenthe
Ronde van Drenthe afholdes i en flad del af Nederlandene, men løbet har dog en vanskelighed - 'VAM-berg'. Bakken er en menneskeskabt berg, resultatet af en udfyldning, og ruten op ad denne 750m lange bakke er smal og stejl og har en stigning på over 20% grader. Kvinderne kører tre gange op på bjerget VAM-berg three times, og oppe på toppen er der mulighed for at få bonuspoint. For at lave den flade strækning mere udfordrende, er der inlagt flere spurter og nogle sektioner med brosten.

Referencer

Ronde van Drenthe


An Maxillaria klugii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Maxillaria klugii in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Maxillaria

Maxillaria klugii


Das sogenannte "Wichernhaus" ist ein denkmalgeschütztes Gebäudeensemble in der Mühlenstraße/Am Spreeufer der Stadt Cottbus. Dabei handelte es sich bis zum Teilabriss im Jahr 2017 um fünf U-förmig angeordnete Einzelbauten.

Geschichte

Die Häuser in der Mühlenstraße 30/31 entstanden Mitte des 19. Jahrhunderts. Dr. Carl Thiem und Dr. Kühn eröffneten im Juni 1885 eine Privatklinik. Die Stadtgemeinde Cottbus übernahm dann 1908 das Grundstück. Mitte der 1930er Jahre dienten die Häuser als Wohnungen. Der Verein "Herberge zur Heimat" kaufte 1936 die Häuser Nr. 29–31 und richtete eine Herberge ein. 1937 wurde ein Gebäude für Missionsarbeit mit großen Versammlungsraum an der Ecke Gertraudtenstraße/Am Spreeufer gebaut. An der Ostseite des Gebäudes entstand 1969–1972 ein Neubau. Gleichzeitig wurden die Häuser Mühlenstraße 30/31 rekonstruiert und saniert. Unter anderem wurde das Dach der Nr. 30 angehoben und erneuert. Das ehemalige Stadtmissionsgebäude wurde 1973 aufgestockt. Die originale Bauhöhe war an dem Farb- und Versatzwechsel der Klinker am Treppenhaus an der Gertraudenstraße gut zu erkennen. An den Altbauten der Mühlenstraße 30/31 wurden 1975–1978 Werterhaltungsmaßnahmen durchgeführt. Der Grundriss der Häuser wurden dabei verändert.

Beschreibung

Bei dem Gebäude in der Mühlenstraße 31 handelt es sich um einen zweigeschossigen Eckbau unter einem einseitigen Krüppelwalmdach. Das Erdgeschoss hat eine vierachsige Trauffassade mit Putzquaderung. Das Portal wird von Halbsäulen aus Stuck gerahmt und von einer Gesimsverdachung mit Voluten abgeschlossen. Die Giebelseite zur Gertraudtenstraße ist fünfachsig. Im Giebel befinden sich zwei halbrunde Fenster. An beiden Straßenseiten werden die Geschosse des Gebäudes durch Gurtgesimse getrennt. An der Decke im Eingangsflur befinden sich Rosetten und Stuckprofilleisten. Die Treppe mit dem schlanken Balusterstammt noch aus der Bauzeit des Hauses. Aus verschiedenen Bauzeiten sind die Kelleranlagen, die sich in zwei Ebenen befinden. Dazu gehört ein zwei Meter hoher tonnengewölbter Rechteckraum spätmittelalterlichen Ursprungs. Der südliche Abschnitt des Seitenflügels ist dreiachsig. In seinem Satteldach befindet sich eine Fledermausgaube. Daran schließt ein achtachsiger Abschnitt des Seitenflügels an. Er wurde 1979/80 umgebaut, aufgestockt und bekam eine vollständig neue Fassadengliederung. Nur an den Kellerfenstern ist noch die Einbeziehung älterer Bauteile zu sehen. Das Gebäude in der Mühlenstraße 30 hat ein Satteldach mit Dachschleppe. Die einfach gerahmten Fenster sind durch Sohlbankgesimse verbunden. Die ansonsten schmucklose Fassade ist durch ein Gurt- und Traufgesims gegliedert. Das Haus hat eine zweiflügelige Rahmenfüllungstür, diese ist von Rosetten und Pilastern verziert.

Der ursprünglich zweigeschossige Erweiterungsbau von 1936/37 (inzwischen abgerissen) wurde in den 1970er Jahren aufgestockt. Durch die Fensterreihungen und durch ein Flachdach erhielt das Gebäude ein sachlich modern anmutiges Erscheinungsbild. Die ursprüngliche Gestaltung der beiden unteren Geschosse blieb erhalten. Der Treppenhausrisalit hatten engobierte Ziegel in unterschiedlichen Rottönen. Die senkrechten Fensterbahnen hatten eine farbig abgesetzte Rahmung. Das gesamte Erdgeschoss war mit Ziegeln verblendet. Auch die Fenster hoben sich durch eine dunkle Ziegelrahmung ab. Ein Spitzbogenportal befand sich an der Fassade zum Neustädter Platz. Im Portalgitter waren Zeichen der Inneren Mission, das Baudatum und der Schriftzug "Jesus lebt, Jesus siegt" zu sehen. Das erste Obergeschoss war verputzt und hatte schlanke hohe rechteckige von Ziegeln eingefasste Saalfenster. Oberhalb des Portals befand sich ein Kreuz aus in Rollschicht vermauerten Ziegeln. Die Fenster des aufgestockten Obergeschosses waren fast quadratisch und mit analoger Rahmung. Ein viergeschossiger Bettenhausanbau mit siebenachsiger Fassade wurde in den 1970er Jahren errichtet. Über drei Etagen waren Balkone angebracht. Zur Belichtung des Treppenhauses an der Rückseite des Hauses wurden großzügige, gebäudehohe Fensterbahnen eingebaut.

An den Gebäuden Mühlenstraße 30/31, welche zu den letzten erhaltenen historischen Wohnhäusern in dem altstädtischen Quartier zählen, wurden zwischen 2018 und 2019 umfangreiche Renovierungsarbeiten durchgeführt. Die benachbarten und schon länger leerstehenden Gebäude des Wichernkomplexes wurden Ende 2017 abgebrochen und durch neue Eigentumswohnungen ersetzt.

Literatur
 Irmgard Ackermann, Marcus Cante, Antje Mues: Denkmale in Brandenburg, Band 2.1, Stadt Cottbus Teil 1: Altstadt, Mühleninsel, Neustadt und Ostrow, innere Spremberger Vorstadt, "Stadtpromenade", westliche Stadterweiterung, historisches Brunschwig, Wernersche Verlagsgesellschaft, Worms am Rhein, 2001, ISBN 3-88462-176-9

Weblinks

Einzelnachweise

Wohngebäude in Cottbus
Baudenkmal in Cottbus
Johann Hinrich Wichern als Namensgeber
Erbaut im 19. Jahrhundert
Christentum in Cottbus
Bauensemble in Brandenburg

Wichernhaus (Cottbus)


Sadberk Hanım Müzesi, Sarıyer, İstanbul'daki Azeryan yalısında yer alan müzedir. Müze çarşamba günleri hariç her gün açıktır.

Müze
Müze, 19. yüzyıldan kalma  iki ayrı ahşap villadan oluşmaktadır. Bunlar Sevgi Gönül Binası ve Azaryan Yalısıdır. Yerel Avrupa mimarisinden esinlenilerek yapılmış orijinal yalı üç katlı ve ahşap çatı katlıdır. Yığma temel üzerine ahşap ve torna-sıvadan inşa edilen yapı, "Azaryan Yalısı" olarak biliniyordu ve varlıklı bir Sivas Ermenisi Katolik aile olan Azaryan ailesine aitti. 1950 yılında Koç ailesi tarafından satın alınan yapı, 1978 yılında müzeye dönüştürme kararı alınana kadar yazlık olarak kullanılmıştır. Müzeye dönüştürme, 1978-1980 yılları arasında Sedat Hakkı Eldem tarafından hazırlanan bir restorasyon projesine göre uygulandı.Müze 14 Ekim 1980'de sergilenen Sadberk Koç koleksiyonuyla kapılarını halka açtı.

Tarihçesi
Vehbi Koç Vakfı tarafından, 14 Ekim 1980 tarihinde kuruldu. Bu özelliğiyle Türkiye'nin ilk özel müzesi unvanını kazandı. Müze, vakfın kurucusu Vehbi Koç'un eşi olan koleksiyoner Sadberk Koç'un adını taşımaktadır.

Koleksiyonu

Sadberk Hanım'ın hayatı boyunca topladığı geleneksel elişlerinden oluşan ilk koleksiyonla açılan müze, değerli taşlarla bezenmiş süs eşyaları ve 16. ve 18. yüzyıllara ait giysi ve kumaşlar gibi etnografik eserlerle genişlemiştir. 1983 yılında, ünlü koleksiyoner Hüseyin Kocabaş'ın koleksiyonunun da alınmasıyla, küçük bir arkeoloji müzesi haline gelmiştir. Bugün yaklaşık 20 bin eser yer almaktadır. MÖ 6 bin yıllarından Bizans dönemi sonuna kadar Anadolu'da yaşamış uygarlıklara ait arkeolojik eserler Sevgi Gönül Binası'nda, Osmanlı ağırlıklı İslâm eserleri, Osmanlılar için yapılmış Avrupa, Uzak ve Yakın Doğu eserleri ile Osmanlı dönemi dokumaları, kıyafetleri ve işlemeleri ise Azaryan Yalısı'nda sergilenmektedir.

Ödülleri

Müze, 1988 yılında "Europa Nostra" ödülünü almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sadberk Hanım Müzesi
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Sadberk Hanım Müzesi ve Tanıtımı
 Türkiye'nin ilk özel müzesi: Sadberk Hanım Müzesi (Müze dergisi, sayı 9, s.58)

Sarıyer'deki müzeler
İstanbul'daki etnografya müzeleri
İstanbul'daki sanat müzeleri
İstanbul'daki arkeoloji müzeleri
İstanbul Boğazı
Koç ailesi
1980'de kurulan sanat müzeleri

Sadberk Hanım Müzesi


A spaniel is a type of gun dog. Spaniels were especially bred to flush game out of denser brush. By the late 17th century, spaniels had been specialized into water and land breeds. The extinct English Water Spaniel was used to retrieve water fowl shot down with arrows. Land spaniels were setting spaniels—those that crept forward and pointed their game, allowing hunters to ensnare them with nets, and springing spaniels—those that sprang pheasants and partridges for hunting with falcons, rabbits and smaller mammals such as rats and mice for hunting with greyhounds. During the 17th century, the role of the spaniel dramatically changed as Englishmen began hunting with flintlocks for wing shooting. Charles Goodall and Julia Gasow (1984) write that spaniels were "transformed from untrained, wild beaters, to smooth, polished gun dogs."

The word "spaniel" would seem to be derived from the medieval French espaigneul"Spanish"to modern French, espagnol.

Definition and description

The Oxford English Dictionary defines Spaniel as "a breed of dog with a long silky coat and drooping ears".

Not much has changed about spaniels in general over the years, as can be seen in this 1921 entry in Collier's New Encyclopedia:

Their distinguishing characteristics are a rather broad muzzle, remarkably long and full ears, hair plentiful and beautifully waved, particularly that of the ears, tail, and hinder parts of the thighs and legs. The prevailing color is liver and white, sometimes red and white or black and white, and sometimes deep brown, or black on the face and breast, with a tan spot over each eye. The English spaniel is a superior and very pure breed. The King Charles is a small variety of the spaniel used as a lapdog. The water spaniels, large and small, differ from the common spaniel only in the roughness of their coats, and in uniting the aquatic propensities of the Newfoundland dog with the fine hunting qualities of their own race. Spaniels possess a great share of intelligence, affection, and obedience, which qualities, combined with much beauty, make them highly prized as companions.

History

The origin of the word spaniel is described by the Oxford English Dictionary as coming from the Old French word espaigneul which meant "Spanish (dog)"; this in turn originated from the Latin Hispaniolus which simply means "Spanish".

In Edward, 2nd Duke of York's work The Master of Game, which was mostly a 15th-century translation of an earlier work by Gaston III of Foix-Béarn entitled Livre de chasse, spaniels are described as being from Spain as much as all Greyhounds are from England or Scotland. Sixteenth-century English physician John Caius wrote that the spaniels of the time were mostly white, marked with spots that are commonly red. He described a new variety to have come out of France, which were speckled all over with white and black, "which mingled colours incline to a marble blewe".

Celtic origin theory
In the appendices added to the 1909 re-print of Caius' work, the editors suggested that the type of dogs may have been brought into the British Isles as early as 900 BC by a branch of the Celts moving from Spain into Cornwall and on into Wales, England and Ireland. Theories on the origin of the Welsh Springer Spaniel support this theory, as it is believed that the breed specifically is a direct descendant of the "Agassian hunting dog" described in the hunting poem Cynegetica attributed to Oppian of Apamea, which belonged to the Celtic tribes of Roman Britain:

There is a strong breed of hunting dog, small in size but no less worthy of great praise. These the wild tribes of Britons with their tattooed backs rear and call by the name of Agassian. Their size is like that of worthless and greedy domestic table dogs; squat, emaciated, shaggy, dull of eye, but endowed with feet armed with powerful claws and a mouth sharp with close-set venomous tearing teeth. It is by virtue of its nose, however, that the Agassian is most exalted, and for tracking it is the best there is; for it is very adept at discovering the tracks of things that walk upon the ground, and skilled too at marking the airborne scent.

Roman origin theory
Another theory of the origin of the spaniel is that the ancient Romans imported spaniels into Britannia by way of the trade routes to the Far East. Colonel David Hancock adds a belief that the sporting type of spaniel originated in China from the short-faced ancestors of dogs such as the Pekingese, Pug and Shih Tzu. The theory goes that these ancestors were introduced into Southern Europe and evolved into the small sporting spaniels of the period around AD 1300–1600. The issue of how a short-muzzled dog could evolve into a longer-muzzled dog is addressed by pointing to the evolution of the King Charles Spaniel into the Cavalier King Charles Spaniel in less than a century.

Hunting

In assisting hunters, it is desirable that spaniels work within gun range, are steady to shot, and are able to mark the fall and retrieve shot game to hand with a soft mouth. A good nose is highly valued, as it is in most gun dog breeds. They are versatile hunters traditionally being used for upland game birds, but are equally adept at hunting rabbits, waterfowl, rats, and mice. Whether hunting in open fields, woodlands, farm lands—in briars, along fencerows or marshlands, a spaniel can get the job done.

On the basis of function and hunting style, the Fédération Cynologique Internationale (FCI) draws a distinction between Continental and Anglo-American spaniels. The FCI places Continental dogs of the spaniel type in the pointing group (Group 7, sect. 1.2) because they function more like setters which "freeze" and point to game. Breeds in this group include the Blue Picardy Spaniel, the French Spaniel, the Brittany, the Pont-Audemer Spaniel, and the Small Münsterländer. The FCI classifies most other dogs of the spaniel type as flushing or water dogs (Group 8, sections 2 and 3).

Breeds

Contemporary

Extinct

Misnamed
The following breeds are not true spaniels, but are named as such due to their resemblance to the spaniels.

See also
 Dogs portal
 List of dog breeds
 Alanorarius, a keeper of spaniels
 Hunting dog
 Dog type

Citations

General and cited references

External links

 Журнал Спаниель (www.journalspaniel.ru)  and Spaniel Journal

Dog types
Hunting dogs

Spaniel


An Prosthechea mulasii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soto Arenas ngan L.Cerv.. An Prosthechea mulasii in nahilalakip ha genus nga Prosthechea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prosthechea

Prosthechea mulasii


Die Route nationale 768, kurz N 768 oder RN 768, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Kreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 162 bei Montreuil-Juigné und Le Mans verlief. Ihre Länge betrug 93,5 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 768 auf WikiSara (französisch)

768
Straße in Pays de la Loire

Route nationale 768