Tekne Srl est une entreprise italienne créée en 1989. D'abord centre d'ingénierie électronique, elle s'est diversifiée en réalisant des équipements spéciaux adaptés sur des châssis lourds de camions Iveco et Astra puis, est devenue constructeur de véhicules militaires et civils et plus récemment d'autobus.

Histoire
L'entreprise familiale Tekne Srl est fondée le . Lors de sa création, c'était un bureau d'ingénierie électronique. Rapidement, elle se développe dans la réalisation de cartes électroniques destinées aux applications de son invention. Elle poursuit sa diversification dans un secteur de niche, les systèmes électriques dédiés aux véhicules spéciaux faisant appel à l'électronique comme les véhicules spéciaux avec capteurs de charge, de comportement, de mouvement.

Une branche d'activité est créée lors de la reprise d'une concession de la marque Astra des Abruzzes. rapidement, elle est confrontée à des demandes particulières de certains clients devant intervenir dans des situations très particulières. Les véhicules Astra ont de tout temps été réputés pour leur solidité et leur longévité. Plusieurs modèles offrent des PTRA qui peuvent atteindre  en version routière et  en convoi exceptionnel. Des versions spécifiques de ces engins sont réputées pour le travail dans la construction des tunnels, en raison d'un système breveté de recyclage des gaz d'échappement.

Tekne a commencé par la réalisation de citernes aux capacités hors normes, modifications et adaptations selon les besoins des clients mais rapidement, ses produits ont été réclamés par une plus large clientèle ce qui va inciter l'entreprise à créer une division spécialisée dans ce domaine en proposant un catalogue très vaste de ses matériels civils et militaires.

L'étape suivante a consisté pour Tekne à devenir un constructeur en réalisant des véhicules que ni Iveco ni Astra ne pouvaient réaliser car trop différents des modèles de série. Depuis 2020, Tekne a été autorisé à appliquer son logo sur les calandres des véhicules sortant de ses ateliers.

En 2018, Tekne s'est intéressé aux autobus. D'abord en réalisant des adaptations tout-terrain pour des conditions extrêmes à partir de châssis de camions Iveco ou Astra puis, en réalisant les carrosseries et les aménagements intérieurs complets.

En 2021, la société Tekne se compose de cinq divisions :
 électronique ;
 autobus et autocars ;
 équipements de secours ;
 camions ;
 véhicules et matériels militaires.

Matériel électronique
Lors de sa création, en 1989, la société Tekne était spécialiste en électronique appliquée civile et militaire. Elle a réalisé plusieurs applications pour prendre le contrôle de tout objet télécommandé sur terre ou dans les airs. Depuis, une division spécifique a été créée, Tekne Elettronica & Sistemi qui a mis au point des robots autonomes et des drones.

Autobus et autocars
Tekne propose de nombreuses configurations de véhicules pour le transport de personnes, pour les applications les plus diverses : des zones minières au transport urbain. Ces véhicules sont conçus et fabriqués sur les châssis Iveco ou Astra ou d'autres marques :
 autobus tout-terrain 4x4 et 6x4 ;
 véhicules tout-terrain pour le transport de personnes (Staff Carrier) ;
 véhicules de transport de personnes sur mesure ;
 bus scolaires ;
 autobus ouverts pour excursions touristiques ;
 bus spéciaux.

Modèles standards
 Horton. Disponible en trois longueurs (9-11 et 12 m), ce modèle a été lancé en 2018 en version fermée pour un service régulier interurbain et en version avec toit ouvert (Open Top). Ce modèle a été choisi par l'armée de terre et de l'air italienne. Une version spécifiquement aménagée pour le transport des détenus est également proposée, Horton-P.

La version autocar de tourisme, Horton-TL est proposée en 9,5 m de longueur pouvant accueillir 35 passagers.

La version bus scolaire, Horton-SB dispose de 36+2 ou 56+2+1 places, selon la classe et l'âge des enfants.

 Aternus. Ce minibus électrique a été présenté en 2019. Il est homologué M2, , selon la . Il est disponible en deux longueurs,  pour  et  pour .

 Histonium, nouveau modèle de minibus électrique urbain à plancher ultra bas.

Équipements pour véhicules de secours
Tekne s'est spécialisé dans la réalisation d'équipements spéciaux pour véhicules lourds de secours routier.
 Unité de dépannage. La base utilisée est toujours un châssis Iveco Trakker 8x8 ou Astra HD.9 8x8 sur lequel Tekne monte son matériel adapté pour récupérer et déplacer des camions en panne jusqu'au centre d'assistance. L'engin est doté d'un treuil de vingt tonnes.
 Atelier mobile. Tekne a conçu un container mobile ou fixé sur châssis, comprenant un aménagement complet de l'outillage nécessaire pour servir d'atelier de campagne civil ou militaire.
 Wreckers. Camions grues réalisés sur un châssis Astra HD9 6x6. Le constructeur revendique plus de cent véhicules livrés au Bangladesh sous l'égide de l'ONU, en 2018 et 2020.

Camions civils
La gamme des camions/dumpers Tekne comprend :

Graelion
Source.

La gamme Graelion repose sur un petit véhicule 4x4 multifonctionnel de 7,5 tonnes de PTAC, livrable avec six empattements en châssis cabine, plateau ou benne, capable de franchir à gué  et de gravir des pentes à 100 %.

Pipe Carrier
Source.

La gamme Pipe Carrier est construite sur la base des châssis des modèles Iveco Trakker et Astra HD.9 en configuration 8x8 ou transformés en 10x8, avec une cabine de conduite avancée et surbaissée pour transporter des masses lourdes, hautes et longues de plus de douze mètres.

Staff Carrier
Source.

La gamme Staff Carrier concerne des châssis standards Iveco ou Astra qui reçoivent une cellule indépendante aménagée en autobus ou bureau mobile en finition standard ou luxe, pour des usages particuliers dans des conditions extrêmes :
 Iveco Daily 3 4x4 aménagé pour 14 places ou bureau mobile de surveillance des mines , carrières et volcans ;
 Iveco Eurocargo 4x2 et 4x4 aménagé pour 30 ou 40 places selon l'empattement ;
 Iveco Stralis 6x4 aménagé pour 54 places en version porteur et 79 places en version semi-remorque.

Pacific Mine

Cette gamme est réalisée sur la base des modèles Astra HD.9. Ces camions, parmi les rares géants du monde, ont été construits pour une utilisation spécifique dans les carrières et mines à ciel ouvert.

Notes et références

Entreprise fondée en 1989
Constructeur de camions
Constructeur automobile ayant son siège en Italie
Entreprise de l'armement ayant son siège en Italie
Entreprise de sécurité informatique
Société de services en ingénierie informatique
Transport routier exceptionnel
Transport routier

Tekne


West New York is a town in New Jersey.

It may also refer to:
 Western New York
 Staten Island, westernmost Borough in New York City

West New York (disambiguation)


Das Amt Ahrensfelde/Blumberg war ein 1992 gebildetes Amt in Brandenburg, in dem sich fünf Gemeinden im damaligen Kreis Bernau (heute Landkreis Barnim, Brandenburg) zu einem Verwaltungsverbund zusammengeschlossen hatten. Sitz der Amtsverwaltung war in Ahrensfelde. Das Amt Ahrensfelde/Blumberg wurde 2003 wieder aufgelöst.

Geographische Lage
Das Amt Ahrensfelde/Blumberg grenzte im Norden an das Amt Panketal, im Osten an das Amt Werneuchen, im Süden an das Amt Altlandsberg und das Amt Hoppegarten und im Westen an das Land Berlin.

Geschichte
Am 13. Juli 1992 erteilte der Minister des Innern des Landes Brandenburg der Bildung des Amtes Ahrensfelde/Blumberg seine Zustimmung. Als Zeitpunkt des Zustandekommens des Amtes wurde der 31. Juli 1992 festgelegt. Das Amt hatte seinen Sitz in der Gemeinde Ahrensfelde und bestand zunächst aus fünf Gemeinden im damaligen Kreis Bernau:

 Blumberg
 Ahrensfelde
 Lindenberg
 Eiche
 Mehrow

Nach einer Bekanntmachung des Ministeriums des Innern des Landes Brandenburg vom 7. Juni 2002 wurde die Eingliederung der Gemeinde Mehrow in die Gemeinde Ahrensfelde genehmigt. Der Zusammenschluss wurde aber erst zum Zeitpunkt der nächsten landesweiten Kommunalwahlen am 26. Oktober 2003 rechtswirksam.

Am 26. Oktober 2003 wurde aus den Gemeinden Ahrensfelde, Blumberg, Eiche und Lindenberg die neue Gemeinde Ahrensfelde-Blumberg gebildet. Das Amt Ahrensfelde/Blumberg wurde aufgelöst, die Gemeinde Ahrensfelde-Blumberg amtsfrei. Zum 1. Oktober 2004 wurde der Name der Gemeinde in Ahrensfelde geändert. Laut der Hauptsatzung gliedert sich die Gemeinde Ahrensfelde in fünf Ortsteile.

Amtsdirektor
Erster und letzter Amtsdirektor war Bernd Wollermann.

Belege

Ahrensfelde/Blumberg
Landkreis Barnim
Ahrensfelde

Amt Ahrensfelde/Blumberg


Le mur de soutènement gallo-romain est bâti à Saintes, dans le département de Charente-Maritime, en France.

Historique

Le mur est classé au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Saintes
 Mediolanum Santonum
 Liste de monuments romains

Liens externes

Monument historique à Saintes
Monument historique classé en 1915
Monument romain en Charente-Maritime

Mur de soutènement gallo-romain (Saintes)


Shelf registration, shelf offering, or shelf prospectus is a type of public offering where certain issuers are allowed to offer and sell securities to the public without a separate prospectus for each act of offering and without the issue of further prospectus. Instead, there is a single prospectus for multiple, undefined future offerings. The prospectus (often as part of a registration statement) may be used to offer securities for up to several years after its publication.
A shelf registration statement is a filing with the SEC to register a public offering, usually where there is no present intention to immediately sell all the securities being registered. A shelf registration statement permits multiple offerings based on the same registration. Shelf registration is mostly used for sales of new securities by the issuer (primary offerings), although it might possibly be used for resales of outstanding securities (secondary offerings) or a combination of both.

For example, a company can file a shelf registration statement with a prospectus for 100,000,000 shares, $1,000,000,000 face value of bonds, $500,000,000 face value of convertible bonds, 50,000,000 Series A warrants, and 50,000,000 Series B warrants. These five different classes or series of securities are offered in a single document. The company may offer to sell all of them, none of them, or any part of some class. It can sell 30,000,000 shares at one time and another 50,000,000 a year later (it will then have 20,000,000 unissued shares covered by the shelf prospectus).

Before each offering and sale is actually made, the company must file a relatively short statement regarding material changes in its business and finances since the shelf prospectus was filed.

Shelf registration is usually available to companies deemed reliable by the securities regulation authority in the relevant country. Because of their purposefully time-constrained nature, shelf offerings are examined far less rigorously by those authorities than standard public offerings.

United States
Shelf registration is a process authorized by the U.S. Securities and Exchange Commission under Rule 415 that allows a single registration document to be filed by a company that permits the issuance of multiple securities. Form S-3 issuers may use shelf registration to register securities that will be offered on an immediate, continuous or delayed basis.

In July 2005 the SEC put "automatic registration" shelf filings in place. This filing is a relaxed registration process that applies to well-known, seasoned issuers (WKSI, pronounced "wiksy"), and covers debt securities, common stock, preferred stock and warrants, among other various instruments. A WKSI is a company that has filed all annual, quarterly and current reports in a timely manner, and either has a greater than $700 million market capitalization or has issued $1 billion in registered debt offerings over the past three years.

Shelf registration is a registration of a new issue that can be prepared up to three years in advance, so that the issue can be offered quickly as soon as funds are needed or market conditions are favorable. For example, current market conditions in the housing market are not favorable for a specific firm to issue a public offering. In this case, it may not be a good time for a firm in the sector (e.g. a home builder) to come out with its second offering because many investors will be pessimistic about companies working in that sector. By using shelf registration, the firm can fulfill all registration-related procedures beforehand and go to market quickly when conditions become more favorable.

Finally, firms often use universal shelf filings and choose between debt and equity offerings based on the prevailing relative market conditions.

References

Financial markets

he:תשקיף מדף

Shelf registration


Christine Gyrsting Lorentzen (født 13. januar 1979) er en dansk singer-songwriter, projektmanager og tidligere tv-vært. Hun er bedst kendt, som forsanger i rockbandet Cryoshell. Før hun startede i bandet, konkurrerede hun i Scenen er din og var vært på den tredje sæson af Vild med dans med Claus Elming.

Eksterne henvisninger

Singer-songwritere fra Danmark
Tv-værter fra Danmark

Christine Lorentzen


خيط الروح فيلم مغربي للمخرج حكيم بلعباس .

مراجع

وصلات خارجية

أفلام مغربية إنتاج 2003

خيط الروح (فيلم)


Queenstown Road este o gară în zona de sud-vest a Londrei, 4,2 km sud-vest de Londra Waterloo, între Vauxhall și Clapham Junction. Se află la distanță mică de gara Battersea Park și Battersea Park spre vest. Gara are trei peroane, dintre care două sunt în uz și deservesc toate trenurile locale care circulă pe linia Waterloo-Reading.

Istorie
Gara a fost inaugurată pe 1 august 1877 de către London and South-Western Railway cu numele de Queen's Road (Battersea). Numele de la intrare încă menționează Queen's Road. Gara nu trebuie confundată cu alte gări cu nume similar, precum Queens Road Peckham, Walthamstow Queen's Road sau stația de metrou Queensway, care a fost și ea numită la început Queens Road.

Conexiuni
Autobuzele 137, 156, 452 și N137 opresc la gară.

Viitor
Network Rail intenționează să redeschidă peronul 1 la Queenstown Road pentru a permite segregarea fluxurilor spre Windsor și de pe magistrală, furnizând astfel capacitate suplimentară spre Londra Waterloo.

Note

Referințe

Queenstown Road Battersea
Fondări în 1877

Gara Queenstown Road (Battersea)


Jean-Rémy Palanque (* 7. März 1898 in Marseille; † 2. Juni 1988 in Aix-en-Provence) war ein französischer Kirchenhistoriker, Hochschullehrer und Kenner der Geschichte Roms.

Jean-Rémy Palanque war Professor für Geschichte der Antike an der Universität Montpellier und danach bis zu seiner Emeritierung an der Universität der Provence Aix-Marseille I. Er war zusammen mit Henri-Irénée Marrou an einer Erneuerung der historischen Interpretation der römischen Spätantike und des frühen Christentums beteiligt. Er war ebenfalls beteiligt an der Übersetzung ins Französische der Werke des österreichischen Historikers Ernst Stein. 1945 wurde ihm die Médaille de la Résistance verliehen. 1968 wurde er Mitglied der Académie des Inscriptions et Belles-Lettres. Palanque war Präsident der Société d'histoire religieuse de la France.

Schriften
 Une nouvelle histoire du Bas-Empire in: Revue historique, tome 164. Paris 1930, Seiten 288–308.
 Essai sur la préfecture du prétoire du Bas-Empire. 1933.
 Saint Ambroise et l'empire romain. Contribution à l'histoire des rapports de l'Église et de l'État à la fin du quatrième siècle. E. de Boccard, Paris 1933.
 De la paix constantinienne à la mort de Théodosie. Bloud & Gay, Paris 1936.
 Les impérialismes antiques. Sammlung Que sais-je ? Presses universitaires de France, Paris 1948.
 De Constantin à Charlemagne: À travers le chaos barbare. Sammlung Je sais-Je crois. Librairie Arthème Fayard, Paris 1959.
 deutsche Ausgabe: Die Kirche in der Völkerwanderung. Übersetzt von Rudolf Vey. Pattloch, Aschaffenburg 1960.
 Catholiques libéraux et gallicans en France face au Concile du Vatican, 1867–1870. Éditions Ophrys, Aix-en-Provence 1962.
 mit Michel Meslin: Le christianisme antique. Sammlung U2. Série Histoire ancienne. Colin, Paris 1967.
 mit Jean Chélini: Petite histoire des grandes conciles. Desclée de Brouwer, collection Présence chrétienne, Paris 1967.
 Le diocèse de Marseille. Sammlung Histoire des diocèses de France. Letouzey & Ané, Paris 1967.

als Herausgeber:
 Ernst Stein: Histoire du Bas-Empire, de l'État Romain à l'État Byzantin. 2. Auflage. Band 1, Teil 1: Texte. Teil 2: Notes et Cartes. 1959. Band 2: De la disparition de l'Empire d'Occident à la mort de Justinien. 1949. Neuausgabe: Geschichte des spätrömischen Reiches/Histoire du Bas-Empire. Herausgegeben von Mischa Meier und Hartmut Leppin. 2 Bände. wbg Theiss, Darmstadt 2023, ISBN 978-3-8053-5365-6.
 Le diocèse d'Aix-en-Provence. Sammlung Histoire des diocèses de France, Nouvelle Série. 3. Beauchesne, Paris 1975.

Weblinks
 Veröffentlichungen von Jean-Rémy Palanque im Opac der Regesta Imperii

Althistoriker
Kirchenhistoriker
Hochschullehrer (Universität Montpellier)
Hochschullehrer (Aix-en-Provence)
Franzose
Geboren 1898
Gestorben 1988
Mann
Mitglied der Académie des Inscriptions et Belles-Lettres

Jean-Rémy Palanque


Marta Tejedor Munuera (Las Palmas, España; 28 de diciembre de 1968) es una exfutbolista y entrenadora de fútbol española. Entre 2007 y 2011, fue entrenadora de la Selección femenina de fútbol de Chile. También dirigió la Selección femenina de fútbol de Perú y los clubes femeninos CD Tacón y Birmingham City.

Nació en Madrid, España. Comenzó a practicar el fútbol a temprana edad. A los 17 años realizó su último curso en el Pomona High School en Denver, Estados Unidos, escuela donde integró la selección femenina de fútbol. A su regreso a España estudió Educación Física en la Universidad Politécnica de Madrid, al mismo tiempo que realizó la preparación para ser entrenadora, de la que egresó en 2000 como la mejor de su promoción.

Dirigió el Club Atlético de Madrid Femenino en las temporadas 2002-2003 y 2003-2004. El 14 de junio de 2007 fue presentada como entrenadora de la Selección femenina de fútbol de Chile por el presidente de la Asociación Nacional de Fútbol Profesional Harold Mayne-Nicholls. Tras los Juegos Panamericanos de 2011, donde la selección fue eliminada en la fase de grupos, Tejedor fue sacada del cargo por la ANFP.

Posteriormente, y en su calidad de instructora de fútbol femenino por la FIFA ha sido asesora en países como Guinea Ecuatorial, Rusia e Israel.

Equipos

Como entrenadora

Referencias

Futbolistas de la provincia de Las Palmas
Entrenadores de fútbol de Canarias
Entrenadores de la selección femenina de fútbol de Chile
Alumnado de la Universidad Politécnica de Madrid
Entrenadoras de la Selección femenina de fútbol de Perú
Nacidos en Las Palmas de Gran Canaria

Marta Tejedor


Niklaus Bluntschli (* vor 1525 in Zürich; † 1605 ebenda) war ein Schweizer Glasmaler.

Niklaus Bluntschli war ein Sohn des Glasmalers Rudolf Bluntschli († 1565), bei dem er vermutlich auch das Glasmalerhandwerk erlernte; ebenso war sein Bruder Hans Balthasar Bluntschli (1529–1587) in diesem Beruf tätig. Niklaus Bluntschli übernahm die Werkstatt seines Vaters. Im Jahre 1566 erwarb er die Zunftzugehörigkeit der Zunft zur Meisen. In Zürich galt er als "heimlicher Katholik" (1658 Amtmann des Klosters Schänis) und war vor allem bei katholischen Auftraggebern sehr beliebt.

Er signierte mit dem Monogramm NB. Signierte Scheiben, häufig mit Motiven nach Vorlagen von Albrecht Dürer, sind noch in den Klöstern Muri (1557), Tänikon (1558–59) und Wettingen (1557–63) erhalten.

Literatur

 Bernhard Anderes, Peter Hoegger: Die Glasgemälde im Kloster Wettingen. Baden 1988, ISBN 3-85545-031-5, S. 61.

Weblinks

Glasmaler (Schweiz)
Schweizer
Geboren im 16. Jahrhundert
Gestorben 1605
Mann

Niklaus Bluntschli


Sarah Nicole Blackwood (født 15. oktober 1980 i Burlington, Ontario), også kendt som Sarah Sin, er en canadisk singer-songwriter. Hun er mest kendt for sin medvirken i indierockbandet Walk off the Earth.

Karriere
Blackwood blev født i den canadisk provins Ontario i byen Burlington. Da hun var 27 optrådte hun første gang med psychobilly-bandet The Creepshow, hvor hun erstattede sin søster, Jennifer Blackwood, der var gravid på dette tidspunkt. Det var meningen at Jennifer skulle vende tilbage til bandet, men det gjorde hun ikke, og Sarah blev derfor fuldgyldigt medlem. I 2008 udgav hun sit debutalbum som solokunstner Way Back Home, og det første album med The Creepshow kaldet Run For Your Life. I 2010 udkom hendes soloalbum Wasting Time og samme år udkomet They All Fall Down med The Creepshow. Hun forlod bandet i 2012, og blev efterfølgende internationalt kendt ,da hun i en video på YouTube med Walk Off The Earth spillede en coverversion af Somebody That I Used to Know som oprindeligt var med den australske sanger Gotye. I 2013 udkom albummet R.E.V.O. med Walk Off The Earth med Blackwood ombord. Bandet havde eksisteret siden 2006 og fik kontrakt med Columbia Records i 2011.

I 2013 sang Blackwood duet med Michael Poulsen på sangen "Lonesome Rider" med det danske heavy metalband Volbeat på deres femte studiealbum Outlaw Gentlemen & Shady Ladies. Poulsen udtalte til Ultimate-Guitar.com: "She's formerly known as the frontperson in Creepshow, which is a Canadian rockabilly band, and now she's in a band called Walk Off The Earth. We knew her from back when we wanted to bring Creepshow on tour."

Privatliv
Blackwood er i et forhold med Gianni "Luminati" Nicassio fra Walk Off The Earth. Sammen har de tre sønner.

Diskografi
som solokunstner
 2008: Way Back Home
 2011: Album "Live at CTO" med Daniel Flamm
 2010: Wasting Time
 2012: Wait It Out (EP)

med The Creepshow
 2008: Run for Your Life
 2010: They All Fall Down

med Walk Off The Earth
 2012: Vol. 1
 2012: Vol. 2
 2013: R.E.V.O.
 2015: Sing It All Away
 2017: Fire In My Soul

Gæsteoptræden
 2013: "Lonesome Rider" (med Volbeat på deres album Outlaw Gentlemen & Shady Ladies)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Sarah Blackwood at Myspace

Sangere fra Canada

Sarah Blackwood


An Microstegium tenue in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Takahide Hosokawa. An Microstegium tenue in nahilalakip ha genus nga Microstegium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microstegium

Microstegium tenue


Christoph Mancke (* 1953 in Schönecken) ist ein deutscher Bildhauer.

Leben
Mancke studierte in den Jahren 1972 bis 1977 Bildhauerei an der Fachhochschule Dortmund.
Von 1986 bis 1989 war er Lehrer für Querflöte an der Kreismusikschule Daun. Seither entwickelt und baut er Querflöten-Kopfstücke. Seit 1989 nahm Mancke an zahlreichen Bildhauersymposien teil, darunter an solchen in Kanada, China, Polen und Deutschland.
An der Europäischen Akademie für bildende Kunst, Trier, lehrte er von 1993 bis 2002.
Im Jahr 2019 war Mancke künstlerischer Leiter des Internationalen Bildhauersymposiums Welchenhausen im Dreiländereck Belgien-Luxemburg-Deutschland.

Mancke ist Mitglied im Berufsverband Bildender Künstler (BBK).
Er lebt und arbeitet in Lünebach (Eifel).

Auszeichnungen (Auswahl)
 1988 Kunstpreis des Landkreises Trier-Saarburg
 1989 Perron Preis der Stadt Frankenthal
 1992 Kunstpreis 2. Kleinplastikbiennale Hilden
 1993 Burgundstipendium des Landes Rheinland-Pfalz
 2000 Art Innovation Preis Bremen
 2006 Kaiser-Lothar-Preis der Stadt Prüm

Ausstellungen (Auswahl)
Die mit «E» gekennzeichneten Ausstellungen sind Einzelausstellungen,
zu den mit «K» gekennzeichneten Ausstellungen erschien ein Katalog.
 1989 Galerie Vulkan MainzE; Galerie Gärtner, MönchengladbachE
 1990 Kunstraum Loft KölnE
 1991 Schloss Waldthausen, MainzE
 1992 Christoph Mancke: Skulpturen, Papierarbeiten 1984 - 1991. Vulkan-Galerie, Mainz (21. Mai bis 1. Juli 1992)E,K
 1992 Kunstverein FrankenthalE
 1994 Galerie Walther, DüsseldorfE,K
 1994 Galerie DAP, WarschauK
 1995 FRAC, DijonK
 1996 Galerie La Cite, LuxemburgK
 1998 Gesellschaft für Bildende Kunst, TrierE
 1998 Westerwaldmuseum, Höhr–GrenzhausenK
 2002 Galerie 19 rouge, LuxemburgE
 2002 Künstlerbund Dresden, Dresden HellerauK
 2007 Salon 2007, Cercle Artistique de Luxembourg
 2009 Kunstverein Eschweiler (zusammen mit André Paquet)E,
 2011 Eisenmuseum JünkerathE,
 2013 Rheinisches Eisenkunstguss-Museum, Bendorf-Sayn

Werk

Für seine abstrakten Arbeiten verwendet Mancke verschiedene Materialien, hauptsächlich jedoch COR-TEN-Stahl und Stein. Häufig sind sie eine kontrapunktische Komposition aus beidem wie beispielsweise beim Großen Winkel für das Internationale Bildhauersymposium Bad Neuenahr-Ahrweiler 2002.

Ein wiederkehrendes Thema in seinen Arbeiten ist ein "Spiel mit dem Gleichgewicht". "Durch Kippen der Stücke aus der Senkrechten und das gleichzeitige Abfangen der Fallbewegung durch Gegengewichte erzeugt Mancke komplizierte Balanceakte." [Brigitta Amalia Gonser, 2010]

Mancke wählt mit Vorliebe besondere Orte in der Natur und Landschaft für seine Skulpturen,
häufig an Flüssen oder Flussmündungen (z. B. Mündung der Saar in die Mosel, der Mosel in den Rhein oder der Prüm in die Sauer).

Eine außergewöhnliche Arbeit schuf Mancke 2011 für den Gipfel des höchsten Bergs von Rheinland-Pfalz, den Erbeskopf im Hunsrück. Die 16,50 m hohe Skulptur Windklang – ein abstraktes Zeichen im Raum – ist Landmarke, begehbarer Aussichtspunkt und Kunstobjekt in einem. Am Endpunkt einer Sichtachse gelegen, führt es den Besucher zum Gipfel, lenkt seinen Blick in die Ferne und fordert zum Innehalten auf.

Ein weiteres Hauptwerk von Mancke ist sein Labyrinth der Steine (1998), Steinsetzungen aus bis zu 30 t schweren Blöcken aus Udelfanger Sandstein in den ehemaligen Schießwällen auf dem Cracauer Anger (heute: Elbauenpark), Magdeburg.
Die Installation schafft mit Hilfe der Präsenz der Masse der Steine einen Ort der Ruhe und Nachdenklichkeit. Die monumentalen Steinblöcke versperren hier teilweise den Blick und betonen dadurch die Sichtachsen. Sie schaffen dort begehbare Innenräume oder fordern zum Umschreiten auf und lenken so die Aufmerksamkeit auf die eigene Wahrnehmung.
Die Installation entstand anlässlich der Bundesgartenschau Magdeburg 1999 in Zusammenarbeit mit den Landschaftsarchitekten Ernst, Heckel & Lohrer, Magdeburg, und dem Architekten Michael R. Schwarz, Trier, nach den prämierten Entwürfen für einen Landschaftsarchitekten-Wettbewerb von 1993.

Zahlreiche von Manckes oft großformatigen Arbeiten gehen auf öffentliche Ausschreibungen, die er gewann, zurück, so etwa seine Arbeiten an der (ehemaligen) Landesvertretung Rheinland-Pfalz in Bonn, an der NS-Gedenkstätte in Hinzert, vor der Landesversicherungsanstalt in Speyer oder am Geologischen Landesamt Rheinland-Pfalz in Mainz.

Arbeiten im öffentlichen Raum (Auswahl)

Insbesondere jene von Manckes Arbeiten, die auf Bildhauersymposien oder auf öffentliche Ausschreibungen zurückgehen, können als Kunst im öffentlichen Raum von jedermann jederzeit in Augenschein genommen werden.
 1989 Stele. Internationales Bildhauersymposion Jockgrim 1989, Bürgerpark Jockgrim
 1990 Plastik für die (ehemalige) Landesvertretung Rheinland-Pfalz, Bonn [Gusseisen, 5,60 m hoch, offener Wettbewerb in Rheinland-Pfalz, ausgelobt vom Land Rheinland-Pfalz]
 1991 Skulptur für die Universität Trier [Cortenstahl, eingeladener Wettbewerb des Lands Rheinland-Pfalz]
 1993 Skulptur, Granitbrunnen Folsterhöhe, Saarbrücken
 1995 Segel. Internationales Bildhauersymposium Rodalben [Stein, Eisen]
 1996 Ohne Titel. Skulpturenpark Oberwesel, Rheinland-Pfalz [Stahl, 195 cm hoch]
 1997 Garten des Eisens, Bundesgartenschau Magdeburg
 1997 Skulptur Berufsbildende Schule für Wirtschaft, Koblenz [Gusseisen/Sandstein]
 1997 Skulptur Geologisches Landesamt Mainz [Kylltaler Sandstein/Cortenstahl, 280 cm hoch]
 1997 Skulptur Internationales Bildhauersymposion Germersheim 1997
 1998 Das Labyrinth der Steine. Steinsetzungen aus Udelfanger Sandstein, Elbauenpark,  Magdeburg
 1999 Skulptur BBIZ Koblenz [Gusseisen/Sandstein]
 1999 Skulptur Stein an der Mündung der Saar in die Mosel Internationales Bildhauersymposium Steine am Fluss Konz und Oberbillig
 2000 Brunnen Palais Walderdorff Trier [Sandstein/Cortenstahl]
 2000 Skulptur für das Justizzentrum in Meiningen [Cortenstahl/Sandstein]
 2001 Skulptur für das Regierungsviertel des Landes Thüringen, Erfurt [Cortenstahl, 11,50 m hoch, bundesweit offener zweistufiger Realisierungswettbewerb, ausgelobt vom Freistaat Thüringen]
 2001 Skulptur Internationales Bildhauersymposium Shihiazhuang, China
 2002 Bodenwasserrelief Kornmarkt Trier [Granit]
 2002 Skulptur für den Industriepark Föhren [Cortenstahl]
 2002 Großer Winkel. Internationales Bildhauersymposium Bad Neuenahr-Ahrweiler
 2003 Skulptur für die Landesversicherungsanstalt Speyer [Cortenstahl, 6,80 m hoch, eingeladener Wettbewerb]
 2003 Tor zum Wasser. Internationales Bildhauersymposium Bitburg. Standort: Prümtalradweg / Sauertalradweg, Steinheim, Luxemburg
 2003 Skulpturen für die Fachhochschule Birkenfeld [Cortenstahl, Einladungswettbewerb, ausgelobt vom Land Rheinland-Pfalz]
 2004 Skulpturen für die Fachhochschule Hof [Granit/Cortenstahl, 5,50 m hoch, bundesweiter Einladungswettbewerb, ausgelobt vom Freistaat Bayern]
 2005 Schreitende. Bildhauersymposium Schweinstal [Buntsandstein/Cortenstahl, über 6 m hoch]
 2006 Bodenobjekte am ehemaligen SS-Sonderlager Hinzert
 2006 Skulpturen im Kreisel, Hermeskeil [Sandstein/Stahl]
 2006 Skulpturengruppe Schönecken [Sandstein/Cortenstahl]
 2007 Skulptur für die Landeszentralbank, Luxemburg
 2010 Figur im Raum. Bildhauersymposium Rockenhausen [Sandstein/Stahl, 235 cm hoch]
 2010 Skulpturen für die Stadtsparkasse Hilden
 2011 Platzgestaltung Forbacher Passage, Völklingen [Granit]
 2011 Windklang. Am Gipfel des Erbeskopf / Hunsrück [mit Holz verkleidetes Stahlgerüst, 16,50 m hoch]
 2019 Skulpturenpaar Brückenschlag, Skulpturenweg Welchenhausen

Weblinks

 Website des Künstlers
 Christoph Mancke, BBK Rheinland-Pfalz

Einzelnachweise

Bildhauer (Deutschland)
Künstler der Moderne
Abstrakte Bildhauerei
Deutscher
Geboren 1953
Mann

Christoph Mancke


Marcos Paulo Barbosa Tavares (Duque de Caxias, 28 de janeiro de 1978), mais conhecido como Marcos Tavares, é um político brasileiro filiado ao Partido Democrático Trabalhista. Atualmente, é deputado federal pelo Rio de Janeiro, tendo sido vereador de Duque de Caxias por três mandatos.

Nas eleições de 2008, concorreu pela primeira vez ao cargo de vereador de Duque de Caxias pelo Partido da Social Democracia Cristã (PSDC) e perdeu com 2.484 votos. Em 2012, foi eleito vereador com 1.894 votos.

Nas eleições de 2016, foi reeleito vereador com 3.860 votos.

Nas eleições de 2018, concorreu pela primeira vez ao cargo de deputado federal e perdeu com 26.361 votos.

Nas eleições de 2020, foi reeleito vereador, desta vez pelo Avante, com 7.908 votos.

Nas eleições de 2022, concorreu novamente ao cargo de deputado federal pelo PDT e foi eleito com 62.086 votos.

Naturais de Duque de Caxias (Rio de Janeiro)
Vereadores de Duque de Caxias (Rio de Janeiro)
Deputados federais do Brasil pelo Rio de Janeiro
Membros do Democracia Cristã (Brasil)
Membros do Avante (partido político)
Membros do Partido Democrático Trabalhista
Membros do Partido dos Trabalhadores

Marcos Tavares


{{Infocaseta Grup etnic
| grup = Torbeși
| imagine = Zensko oro - proslava na sunet - Gorno Kosovrasti.JPG
| imagine_descriere = Dans tradițional torbeș feminin în satul Gorno Kosovrasti, lângă Debar
| populație = 40.000-<ref>Gallagher, Tom. The Balkans In The New Millennium: In the Shadow of War and Peace, p. 85. (Routledge, 2005)</ref> 80,000-200,000
| regiune1 =
| pop1 = 40.000-80.000
| ref1 =
| regiune2 =
| pop2 = 80.000-120.000
| ref2 =
| regiune3 =
| pop3 = 10.000-40.000
| ref3 =
| limbi = macedoneană, albaneză, turcă
| religii = Islam
| grupuri etnice lingvistic înrudite = Macedoneni Gorani Pomaci Bosniaci
| note =
}}

Torbeșii   sunt un grup religios minoritar în cadrul comunității etnicilor macedoneni care sunt musulmani.

 Originile
Torbeșii sunt în mare parte descendenții slavilor creștin ortodocși din regiunea Macedoniei care s-au convertit la islam în secolele în care Imperiul Otoman a condus Balcanii .  Diferitele ordine sufiste (cum ar fi Khalwati , Rifa'is și Qadiris ) au jucat un rol în transformarea populației macedonene și paulianiene .

Academicianul și expertul în folclor turc , Yașar Kalafat, în cercetările sale comparative din 1994 despre cultura populară din Turcia și din Balcani, a arătat numeroasele asemănări dintre unele dintre aceste comunități, în special a torbeșilor din Balcani și a turcilor din Turcia, și a ajuns la concluzia că majoritatea torbeșilor împărtășesc aceleași convingeri și tradiții preistorice turcești și susțin acest lucru ca o dovadă că aceste comunități ar putea fi inițial etnice turcice sau etnici turci care au acceptat islamul în timpul cuceririi otomane a Balcanilor.

 Populații

Cea mai mare concentrare a torbeșilor se regăsește în Macedonia de Vest și în Albania de Est.  Majoritatea satelor din regiunea Debar sunt populate de torbeși.  Comuna Struga deține de asemenea un număr mare de torbeși, care sunt concentrați în principal în satul mare Labuništa .  Mai departe spre nord, în regiunea Debar, multe dintre satele înconjurătoare sunt locuite de torbeși.  Regiunea Dolna Reka este populată în principal de torbeși.  Ei formează restul populației care a emigrat în Turcia în anii 1950 și 1960.  Locuri precum Rostuša și Tetovo au de asemenea populații torbeșe mari.  Majoritatea populației turcești de-a lungul frontierei macedonene vestice sunt de fapt torbeși.  O altă mare concentrație a musulmanilor macedoneni se află în așa-numita Torbešija care este la sud de Skopie .  Există, de asemenea, concentrări majore de torbeși în regiunea centrală a Republicii Macedonia, care înconjoară comuna Plasnica și comuna Dolneni .

 Demografie
Numărul exact al torbeșilor nu este ușor de stabilit.  Istoricul Ivo Banac estimează că în vechiul Regat al Iugoslaviei , înainte de al doilea război mondial , populația torbeșă a fost de aproximativ 27.000.   Recensămintele ulterioare au produs cifre dramatic de diferite: 1.591 în 1953, 3.002 în 1961, 1.248 în 1971 și 39.355 în 1981.  Comentatorii au sugerat că această ultimă cifră include mulți care s-au identificat anterior ca fiind turci.  Între timp, Asociația macedonenilor musulmani a susținut că, încă de la cel de-al doilea război mondial, peste 70.000 de torbeși au fost asimilați de alte grupuri etnice musulmane, mai ales albanezii  (vezi Albanizare ).  Se poate estima că populația de torbeși din Republica Macedonia în anul 2013 este de 40.000 de persoane.

 Limba și afilierea etnică
Torbeșii vorbesc limba macedoneană ca limbă nativă.  În ciuda limbii lor comune și a moștenirii rasiale, este aproape nemaipomenit ca torbeșii să se căsătorească cu creștinii ortodocși macedoneni.  Etnologii macedoneni nu consideră torbeșii un grup etnic separat de macedonenii creștini, ci o minoritate religioasă în cadrul comunității etnice macedonene.  Intermarirea cu alte grupuri musulmane din țară ( bosniaci , albanezi și turci ) este mult mai acceptată, având în vedere legăturile unei religii și istorii comune.

Când a fost înființată Republica Socialistă Macedonia în 1944, guvernul iugoslav a încurajat torbeșii să adopte o identitate etnică macedoneană.  Acest lucru a dus de atunci la unele tensiuni cu comunitatea creștină macedoneană cu privire la asocierea răspândită dintre identitatea națională macedoneană și aderarea la Biserica Ortodoxă Macedoneană .

 Activități politice
Principala cale de desfășurare a activităților politice musulmane din Macedonia a fost Asociația musulmanilor macedoneni.  A fost înființată în 1970 cu sprijinul autorităților, probabil ca mijloc de a controla aspirațiile torbeșilor.

Frica de asimilare în comunitatea musulmană albaneză a fost un factor important în politica musulmană macedoneană, amplificată de tendința unor torbeși de a vota candidații albanezi.  În 1990, președintele organizației musulmanilor macedoneni, Riza Memedovski, a trimis o scrisoare deschisă președintelui Partidului pentru prosperitate democratică din Macedonia, acuzând partidul de folosirea religiei pentru promovarea albanizării torbeșilor.   O controversă a izbucnit în 1995, când Meshihat, ''consiliul comunității islamice din Macedonia a declarat că albaneza era limba oficială a musulmanilor din Macedonia.  Decizia a determinat protestele liderilor comunității torbeșe.

Ocupație
Mulți torbeși sunt implicați în agricultură și, de asemenea, lucrează în străinătate.  Torbeșii sunt bine cunoscuți ca pictori de frescă, sculptori de lemn și producători de mozaic.  În ultimele decenii, un număr mare de torbeși au emigrat în Europa de Vest și America de Nord .

Galerie

Vezi și

 Pomaci
 Gorani
Islamul în Republica Macedonia

Referințe

linkuri externe

 Eroare în formatul webarchive: Verificați valoarea pentru |url=. Gol. Webarchive template errors       bg
 Musulmani din Macedonia

Torbeși


An Lepanthes breedlovei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gerardo A. Salazar ngan Soto Arenas. An Lepanthes breedlovei in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes breedlovei


Jefferson Baiano (født 10. maj 1995) er en brasiliansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Montedio Yamagata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Jefferson Baiano


القاضية إيمي مسلسل تلفزيوني أمريكي درامي عرض على هيئة الإذاعة الكولومبية من 19 سبتمبر 1999 إلى 3 مايو 2005 حيث تم تصوير 6 أجزاء بواقع 138 حلقة .

القصة
تدور أحداث المسلسل حول القاضية إيمي غراي . من الناحية المهنية فإنه يتوجب عليها أن تثبت بأن القاضية المرأة لا تقل شأنا عن القاضي الرجل ومن الناحية العائلية فإنه يتوجب عليها تربية ابنتها لورين كاسيدي ومراعاة والدتها الأرملة ماكسين غراي ومن الناحية الشخصية فإنه يتوجب عليها أن تثبت أنوثتها بالعثور على الرجل المثالي الذي يستطيع التعايش معها .

الشخصيات

جوائز المسلسل

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية تقع أحداثها في كونيتيكت
برامج سي بي إس
مسلسلات أمريكية انتهت في 2005
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات تلفزيونية دراما قانونية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية درامية أمريكية في عقد 1990
مسلسلات تلفزيونية درامية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية قانونية أمريكية في عقد 1990
مسلسلات تلفزيونية قانونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون تونتيث سينتشوري فوكس
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون سي بي إس
مسلسلات دراما أمريكية
مسلسلات شبكة سي بي إس
مسلسلات عن عائلات

القاضية إيمي (مسلسل)


Robinson Ekspeditionen 2015 er den 17. sæson af det danske realityshow Robinson Ekspeditionen.

Deltagere i Robinson 2015

 Hold Syd.
 Hold Nord.
 Sammenlægning.
 Ude.

Spillet

Stemmehistorik

Referencer

Eksterne henvisninger
Robinson Ekspeditionen

2015
Kultur i 2015

Robinson Ekspeditionen 2015


رسائل الشرقي وأيامه مسرحية سعودية عرضت عام 1428هـ2007م استعرضت مسرحية «رسائل الشرقي» جزءًا من فترة الحكم العثماني، وذلك من خلال شخصية رجل يُدعى «الشرقي»، يقوم بكتابة الرسائل أو ما يُعرف محليا بـ«المعاريض»، التي يكتبها بمقابل مادي ومن خلال موضوعات رسائل الناس يتم توثيق جزء من الحكم العثماني.

ومن خلال الرسائل التي كتبت في الاحساء في العام 1288هـ-1871م التي كتبها الشرقي للناس، تنكشف ملامح الحكم العثماني الذي اتسم بالقسوة على الشعب، حيث كان يفرض الضرائب عليهم في الوقت الذي يمنعون فيه من التعليم تحت حجة أن التعليم خاص بأبناء الوالي. أما الفلاح فيعلم ابنه الفلاحة، والنجار يعلم ابنه النجارة، وينسحب ذلك على جميع أصحاب الحرف. وتعرض المسرحية إلى مقاومة أبناء الاحساء للحكم العثماني آنذاك بالإصرار على التعليم كوسيلة لعدم الخضوع لذلك الحاكم.

و«الشرقي»، شخصية حقيقية عاشت في تلك الفترة، وكان يتخذ من سوق القيصرية مقرا له، فيأتي إليه العامة ـ حيث كان تسود بينهم الأمية ـ لكتابة رسائل لهم لإرسالها إلى أقارب أو أصدقاء لهم خارج الأحساء، أو لتجار لطلب شراء بضاعة من الهند أو غيرها. وتضطرب حياة «الشرقي» حينما يدعوه الحاكم لكتابة رسالة إلى الوالي بعد أن يمرض كاتبه فيستعين بالشرقي، الذي يطلب منه بعد كتابة الرسائل عدم إفشاء أسرار الدولة، وأن ذلك يعرضه للسجن وربما القتل، فيوضع «الشرقي» تحت مراقبة السلطة، التي يقاومها بتعليم الناس القراءة والكتابة كطريقة وحيدة لمواجهتها، ومن خلال «الشرقي» الذي هو شاهد على المرحلة التي عاشتها الأحساء قبل حوالي 200 سنة يتعرّف الجمهور على شيء من ملامح الحكم العثماني في تلك المنطقة.

مراجع
الشرق الأوسط

فنون سعودية
مسرحيات سعودية

رسائل الشرقي وأيامه (مسرحية)


John Herman Merivale ( - , Bedford Square) est un avocat et homme de lettres anglais.

Biographie
Il est le fils unique de John Merivale de Barton Place, Exeter, et Bedford Square, Londres, par Ann Katencamp ou Katenkamp, fille d'un marchand allemand installé à Exeter, et y est né le 5 août 1779. Petit-fils de Samuel Merivale (1715-1771), tuteur dans une académie dissidente locale à Exeter, il est élevé presbytérien. Il passe quelques années au St. John's College de Cambridge, mais part sans avoir obtenu de diplôme . Plus tard dans sa vie, il se conforme à l'Église d'Angleterre.

Le 17 décembre 1798, Merivale entre au Lincoln's Inn, où il est admis au barreau au terme de Hilary en 1804. Il exerce dans la chancellerie et la faillite, et publie des rapports de cas plaidés et déterminés à la High Court of Chancery, Londres, 1817–19. Il siège à la Commission de la chancellerie de 1824, dont il approuve le rapport, mais expose un plan de réforme plus large dans A Letter to William Courtenay, Esq., On the Subject of the Chancery Commission, London, 1827.

Le 2 décembre 1831, Merivale est nommé commissaire aux faillites, poste qu'il occupe jusqu'à sa mort, le 25 avril 1844. Il est enterré dans le cimetière de Hampstead.

Œuvres
En 1811, Merivale publie, pour la Society for the Diffusion of Knowledge respecting the Punishment of Death and the Improvement of Prison Discipline, A Brief Statement of the Proceedings in both Houses of Parliament in the Last and Present Sessions on the plusieurs Bills presented in a view to the Amendment of the Criminal Law: with a General Review of the Arguments used in the Debates on these occasions, Londres. Il est le principal collaborateur de Robert Bland dans ses "Collections from the Greek Anthology and from the Pastoral, Elegiac, and Dramatic Poets of Greece", Londres, 1813. En 1814, il publie Orlando in Roncesvalles, Londres, un poème en ottava rima, basé sur la Morgante Maggiore de Luigi Pulci, et en 1820 une traduction libre dans le même mètre des premier et troisième chants du Ricciardetto de Niccolò Fortiguerra.

Une édition des poèmes de Merivale Poems, Original and Translated, parait en 1838, Londres, 2 vol., avec une suite de The Minstrel de James Beattie, quelques traductions de Dante, et d'autres mélanges. Lorsqu'il passe l'âge mûr, il apprend l'allemand et, peu de temps avant sa mort, publie des traductions, en partie réimprimées du New Monthly Magazine de 1840, de The Minor Poems of Schiller of the Second and Third Periods, Londres, 1844 .

Merivale est un ami de Lord Byron, qui loue ses traductions du grec et son Orlando in Roncevalles. Il contribue fréquemment à la revue trimestrielle et à d'autres revues et périodiques. En 1837-1838, il publie dans le Gentleman's Magazine des lettres de Walter Moyle.

Famille
Merivale épouse, le 10 juillet 1805, Louisa Heath, fille de Joseph Drury, dont il a six fils et six filles. Ses deux fils aînés sont Herman Merivale et Charles Merivale.

Références

Liens externes

Étudiant de St John's College (Cambridge)
Traducteur anglais du XVIIIe siècle
Traducteur anglais du XIXe siècle
Écrivain anglais du XVIIIe siècle
Écrivain anglais du XIXe siècle
Décès en avril 1844
Naissance en août 1779
Décès à 64 ans

John Herman Merivale


Aratuípe es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 8673 habitantes.

Aratuípe viene del tupí-guaraní, y tanto quiere decir Viento Sereno (una referencia a la brisa) como Ave Pacífica o en ítalo-iorubá "Profunda".

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Aratuípe


Nepoții gornistului este un film istoric dramatic românesc din 1953 regizat de Dinu Negreanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andrei Codarcea și Corina Constantinescu. Este urmat de filmul Răsare soarele din 1954. Filmul este bazat pe piesa de teatru omonimă de Cezar Petrescu.

Prezentare

Filmul prezintă destinul familiei Dorobanțu de-a lungul a trei generații: cea a lui Oprea, gornistul atacului de la Grivita din timpul Războiului de Independență al României, cea a lui Pintea, fiul lui Oprea, participant la Primul Război Mondial și cea a lui Cristea, fiul lui Pintea, din timpul celui de-Al Doilea Război Mondial.

Distribuție
  Tatiana Iekel ca Mura
  Iurie Darie ca Miron
  Marga Barbu ca Simina
  Liviu Ciulei
  Constantin Codrescu ca Ilieș, fratele lui Cristea
  Corina Constantinescu ca Stanca Dorobanțu
  George Vraca ca industriașul Dobre Răcoviceanu
  Nucu Paunescu ca Andronie Ruja
  Tudorel Popa ca Nolly Răcoviceanu
  Dem Savu ca plutonier
  Toma Dimitriu ca Ivan Piotrici
  Dorina Done
  Florin Scărlătescu ca Ministrul de Interne, Buricescu
  Constantin Ramadan ca Grigore Leahu
  Arcadie Donos
  Andrei Codarcea ca Pintea Dorobanțu / Cristea Dorobanțu
  Ion Henter
  Florica Demion
  Eugenia Bădulescu ca Eliza
  Titus Laptes ca Vijelie
  Constantin Dinescu
  Willy Ronea ca Hopkins
  Leontina Ioanid ca Maria Dorobanțu, mama lui Pintea
  Dorin Moga
  Ion Gheorghiu ca Tănase Văduva
  Gheorghe Gama
  Paul Sbrentea
  George Groner ca Scripca
  Nana Ianculescu ca Margot, fiica lui Răcoviceanu
  Habibula Ferrat - comisar

Producție
Filmările au avut loc în perioada 15 august 1952 – 26 ianuarie 1953, cele exterioare având loc în București, Doftana, Predeal, Câmpina și Secăria–Prahova; iar cele interioare pe platourile Tomis, Floreasca și strada Kirov. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 4.745.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.733.469 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

 Nepoții gornistului  la CinemaRx

Vezi și
 Listă de filme românești despre cel de-al Doilea Război Mondial
 Listă de filme românești despre Primul Război Mondial

Filme din 1953
Filme regizate de Dinu Negreanu
Filme românești
Filme în limba română
Filme de acțiune
Filme de război
Filme despre Războiul de Independență al României
Filme despre Primul Război Mondial
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme alb-negru
Filme dramatice românești
Filme istorice românești
Filme istorice din anii 1950
Ecranizări de opere literare românești
Filme românești despre Primul Război Mondial
Filme românești despre Al Doilea Război Mondial

Nepoții gornistului (film)


L'extraction lenticulaire par petite incision (SMall Incision Lenticule Extraction ou SMILE) est une intervention des yeux au laser appartenant au domaine des chirurgies réfractives. Elle est utilisée pour corriger chirurgicalement la myopie et l'astigmatisme.

Plus récent que le LASIK, le SMILE s'en distingue par une approche légèrement différente et tout particulièrement, une incision de taille réduite. Au lieu de soulever un volet cornéen pour accéder au site de traitement, le laser femtoseconde découpe ainsi directement en profondeur un lenticule dont la forme permet le traitement de l'amétropie souhaitée. Ce lenticule est secondairement retiré par l'opérateur au travers d'une micro-incision.

La réduction de la taille de l'incision permet d'augmenter la résistance mécanique de la cornée et de réduire le risque de sécheresse oculaire post-opératoire.

Les termes de RELEX (Refractive Lenticule Extraction) et de FLEX (Femtosecond Lenticule Extraction) sont également employés pour évoquer cette chirurgie selon des variantes très légèrement différentes.

Références

Refractive

Extraction lenticulaire par petite incision


Lejlighed med kamera er en dokumentarfilm instrueret af Martin Køhler Jørgensen efter manuskript af Martin Køhler Jørgensen.

Handling
Filmen handler om at se. Hovedperson og instruktør spærrer sig frivilligt inde i en lejlighed i 14 dage for at lave en film om overvågning. Under denne frivillige isolation forsøger Instruktøren Martin, at finde sin gamle barndomsforelskelse. Dette bliver dog en del sværere end han har regnet med. Videodørtelefonen og de venner der besøger ham i lejligheden, spiller en vigtig rolle i filmen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Dokumentarfilm fra Danmark

Lejlighed med kamera


Lazio , İtalya'nın 1948 Anayasası ile kısmi bölgesel özerklik verilmiş 20 bölgesinden birisi.

İtalya'nın başkenti Roma da "Lazio" bölgesinde yer almakta ve bu özerk bölgenin de başkenti durumundadır. Bölge aynı zamanda SS Lazio futbol kulübünün isminin esin kaynağıdır. Lazio İtalya'nın en büyük bölgesidir.

Bölgenin illeri ve şehirleri

Lazio bölgesinde 4 il ve 1 metropol şehir bulunmaktadır:

Lazio bölgesinde bulunan önemli şehirlerin listesi şudur:

Resimler

Lazio

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Lazio Bölgesi resmi websitesi  (Erişme:28.1.2009)

Lazio


16158 Monty este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16158 Monty este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Fountain Hills (Arizona) de Charles W. Juels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

16158 Monty


القيصر  نيكولاي الأول ( 6 يوليو 1796 - 2 مارس 1855) إمبراطور روسيا الخامس عشر ولد في غاتتشينا أبوه هو القيصر باول الأول بن القيصر بيتر الثالث بن الإمبراطورة آنا بيتروفنا بنت القيصر بطرس الأكبر وحفيد القيصر بيتر الثالث والإمبراطورة كاثرين العظيمة ووالدته هي ماريا فيودوروفنا وجد القيصر ألكسندر الثالث. وتلقى تعليمه في الهندسة العسكرية فأصبح حامل بريد كبير مهندسي الجيش ثم أصبح قائد شعبة الحراس الأولى. تولى الإمبراطورية عام 1825 بعد وفاة شقيقه القيصر ألكسندر الأول وتنحي شقيقه دوق قسطنطين الكبير عن المنصب. إجرائه الأول كامبراطور كان إعدام المشاركين في ثورة الديسمبريين.

شهد عهده سيادة للملكية المطلقة في المجالات العسكرية والمدنية وبيروقراطية ومركزية لم يسبق لها مثيل وقمع بشدة أصحاب الفكر التحرري. طموحاته التوسعية نحو الغرب وسعيه إلى تفكيك الإمبراطورية العثمانية كانت سببا في نشوب حرب القرم سنة 1853 التي قادت روسيا إلى الهزيمة أمام تحالف الدول الأوروبية الغربية والدولة العثمانية ويعتقد العديد من المؤرخين أنه قتل نفسه بسبب هذه الحرب حيث أنه مات مسموما إثر ورود أخبار هزيمة الجيش الروسي في إفباتوريا وخلفه ابنه القيصر ألكسندر الثاني.

بداية حياته وصعوده إلى السلطة
ولد نيكولاي في قصر غاتشينا، والده هو الدوق الكبير بول، ووالدته الدوقة الكبيرة ماريا فيودوروفنا الروسية (اسمها قبل الزواج سوفي دوروثيا من فورتمبيرغ). بعد خمسة أشهر من ولادته توفيت جدته كاثرين الكبرى، وأصبح والده إمبراطور روسيا ووالدته إمبراطورتها. كان الأخ الأصغر لإمبراطور روسيا ألكسندر الأول، الذي ورث العرش في عام 1801، والدوق الكبير كونستانتين بافلوفيتش. يقولرياسانوفسكي أنه كان «أوسم رجل في أوروبا، وامتلك كذلك شخصية ساحرة وتمتع بصحبة النساء وكان غالبًا في حالته الأفضل مع الرجال».

في 13 يوليو 1817، تزوج نيكولاي الأميرة شارلوت من بروسيا (1789-1860) التي أصبح اسمها فيما بعد أليكساندرا فيودوروفنا عندما تحولت إلى الأرثوذكسية. كان والدا شارلوت فريدريك ويليام الثالث ملك بروسيا ولويس من ميكلينبورغ-ستريليتز. كان نيكولاي وشارلوت قريبين من الدرجة الثالثة، إذ كان كلاهما من نسل فريدريك ويليا الأول ملك بروسيا.

بدا في البداية أن نيكولاي لن يصبح قيصرًا بوجود أخين أكبر منه. ولكن مع فشل كل من ألكسندر وكونستانتين في إنجاب أبناء، بقي من المرجح أن يحكم نيكولاي يومًا ما. في عام 1825، عندما توفي ألكسندر الأول فجأة بالحمى النمشية، كان على نيكولاي إما أن يبايع كونستانتين أو يزعم الملك لنفسه. بقي العرش خاويًا حتى أكد كونستانتين -الذي كان آنذاك في وارسو- على رفضه تولي الحكم. كذلك، في 25 ديسمبر (13 وفق التقويم القديم)، أصدر نيكولاي بيانًا يدعي فيه العرش لنفسه. سمى ذلك البيان بشكل رجعي الأول من ديسمبر (19 نوفمبر وفق التقويم القديم)، وهو تاريخ وفاة ألكسندر الأول، بدءًا لعهد نيكولاي. خلال هذا الارتباك، حيكت مؤامرة من بعض أعضاء الجيش للانقلاب على نيكولاي والاستيلاء على السلطة. أدى هذا إلى ثورة ديسمبر في 26 (14 وفق التقويم القديم) ديسمبر 1825، وهي ثورة سرعان ما أخمدها نيكولاي.

الإمبراطور والمبادئ

سنوات الحكم الأولى
لم يكن لنيكولاي بتاتًا سعة أفق أخيه الثقافية والروحية؛ اعتبر دوره ببساطة دورًا أوتوقراطيًّا يحكم به شعبه بأي وسيلة يحتاجها. بدأ نيكولاي الأول عهده في 14 ديسمبر 1825 (وفق التاريخ القديم)، والذي كان يوم اثنين؛ تشاءم الروس من يوم الاثنين بصفته يوم نحس. بدأ فجر هذا الاثنين بالتحديد ببرد قارس، بدرجة حرارة -8 مئوية. اعتبر الشعب الروسي ذلك نذير شؤم للعهد القادم. أفسدت مظاهرة أقامها 3000 ضابط شاب في الجيش الإمبراطوري ومواطنون آخرون متحررو العقل صعود نيكولاي الأول للحكم. كانت هذه المظاهرة محاولة لإجبار الحكومة على قبول دستور وشكل تمثيلي للحكم. أمر نيكولاي الجيش بسحق المظاهرة. أخمدت «الثورة» بسرعة كبيرة وأصبحت تعرف بثورة الديسمبريين. بعد أن جرب صدمة الثورة الديسمبرية من أول يوم له في الحكم، عزم نيكولاي الأول على تقييد المجتمع الروسي. أدار القطاع الثالث من المستشارية الإمبراطورية شبكة ضخمة من الجواسيس والمخبرين بمساعدة الدرك. طبقت الحكومة رقابة وأشكال أخرى من السيطرة على التعليم والنشر وكل أشكال الحياة العامة. عين نيكولاي الأول ألكسندر بنكندورف لرئاسة مستشاريته. وظف بنكندورف 300 دركي و16 موظف في مكتب. بدأ جمع المخبرين واعتراض البريد بمعدل عالٍ. سرعان ما انتشرت؛ بسبب بنكندورف، مقولة أنه من المستحيل أن يعطس أحد دون أن يدري الإمبراطور، وأصبحت هذه عقيدة بنكندورف.

السياسات المحلية
حرم القيصر نيكولاي عدة مناطق من الحكم الذاتي المحلي. ألغي استقلال بيسارابيا في عام 1828، وبولندا في 1830، حلت منظمة قهل اليهودية في 1843. سمح لفنلندا كاستثناء من هذا التوجه بإبقاء حكمها الذاتي وذلك يعود بجزء منه لمساعدة الجنود الفنلنديين الموالين في سحق ثورة نوفمبر في بولندا.

افتتحت أول سكة حديدية روسية في 1837، بطول 26 كم (16 ميل) بين سان بطرسبرغ والضاحية السكنية تساركوي سيلو. السكة الحديدية الثانية كانت تربط سان برطسبرغ بموسكو، وبنيت في الأعوام 1842-1851. مع ذلك، لم يكن هناك بحلول عام 1855 سوى 920 كم (570 ميل) من السكك الحديدية الروسية.

في عام 1833، ابتكر وزير التعليم الوطني، سيرغي أوفاروف، برنامج «أوتوقراطية أرثوذكسية وقومية» كمبدأ موجه للنظام. كامن سياسة رد فعلية مبنية على الأورثوذكسية في الدين، والأوتوقراطية في الحكم، والدور المؤسس للدولة في القومية الروسية وتساوي حقوق المواطنين لكل سكان روسيا، باستثناء اليهود. كان على الشعب أن يبدي ولاءه للسلطة المطلقة للقيصر، ولتقاليد الكنيسة الروسية الأرثوذكسية، وللغة الروسية. تبنى فاسيلي زوكوفسكي أيضًا هذه المبادئ الرومنسية والمحافظة التي وضعها أوفاروف، وفاسيلي وزكوفسكي هو أحد معلمي الدوق الكبير ألكسندر. أدت نتائج هذه المبادئ السلافوفيلية، بشكل عام، إلى زيادة قمع كل الطبقات، والرقابة المفرطة ومراقبة المثقفين المستقلين فكريًّا كبوشكين وليرمونتوف، وإلى اضطهاد اللغات غير الروسية والأديان غير الأرثوذكسية. نفي تاراس شيفشينكو، الذي عرف لاحقًا بأنه شاعر أوكرانيا القومي، إلى سيبيريا بأمر مباشر من القيصر نيكولاي بعد تأليف قصيدة سخرت من القيصر وزوجته والسياسات المحلية. بأمر من القيصر، بقي شيفشينكو خاضعًا لمراقبة شديدة ومُنع من الكتابة أو الرسم.

منذ عام 1839، استخدم نيكولاي أيضًا قسًّا كاثوليكيًّا بيزنطيًّا سابقًا اسمه جوزيف سيماشكو عميلًا له لإجبار كاثوليكيي الكنائس الشرقية في أوكرانيا وبيلاروس وليتوانيا على التحول إلى الأورثوذكسية. أدى هذا إلى إدانة عدة بابوات رومانيين للقيصر نيكولاي، بالإضافة إلى إدانة كل من ماركيز دي كوستين، وتشارلز ديكنز، والعديد من الحكومات الغربية له كذلك.

لم يكن نيكولاي يحب القنانة وراودته فكرة إلغائها في روسيا، ولكنه رفض فعل ذلك لأسباب تتعلق بالحكم. خاف من الطبقة الأرستوقراطية واعتقد أنهم من الممكن أن ينقلبوا ضده إذا ألغى القنانة. ولكنه بذل بعض الجهود لتحسين ظروف رقيق التاج (الرقيق الذين تملكهم الحكومة) بمساعدة وزيره بافل كيسيليوف. خلال معظم سنين حكمه حاول زيادة سيطرته على ملاك الأراضي والمجموعات الأخرى المؤثرة في روسيا. في عام 1831، منع نيكولاي التصويت في جمعية النبلاء لمن يملكون أقل من 100 من الرقيق، لينحصر التصويت بين 21,916 مصوت. في عام 1841 منع النبلاء الذين لا يمتلكون أراضٍ من بيع الرقيق بمعزل عن الأرض. منذ عام 1845، منع الوصول إلى الرتبة الخامسة من الأعلى (من أصل 14) في سلم الرتب لغير النبلاء (كانت الرتبة الثامنة سابقًا).

الأقليات تحت حكم نيكولاي الأول

حياة اليهود تحت حكم نيكولاي الأول
قفي عام 1851 بلغ التعداد السكاني لليهود 2.4 مليونًا بينهم 212,000 يعيشون في بولندا التابعة لروسيا. جعلهم هذا من أكبر الأقليات الأغيار في الإمبراطورية الروسية.

في 26 أغسطس 1827 أعلن مرسوم التجنيد العسكري («أوستاف ريكروتسكوي بوفينوستي»)، وأمر صبية اليهود بخدمة الجيش لمدة 25 عامٍ بدءًا من سن 18 عامًا. أجبر العديد منهم قبلها على الالتحاق بمدارس كانتونية من سن 12 عامًا، ولم يكن الالتحاق بهذه المدارس يعد ضمن سنوات الخدمة العسكرية. أرسلوا بعيدًا عن عوائلهم لخدمة الجيش بحيث يصعب عليهم ممارسة التعاليم اليهودية وبالتالي يجري «ترويسهم». استهدف اليهود القرويين الفقراء واليهود الذين لا يمتلكون عوائل أو اليهود غير المتزوجين بشكل خاص للخدمة العسكرية. بين عامي 1827 و1845 قدر أنه كان هناك 70,000 يهودي مجند. بعض اليهود الذين خدموا في الجيش الروسي تحولوا في النهاية إلى المسيحية.

مراجع

 ـ مفيد الزيدي، تاريخ أوروبا الحديث والمعاصر (دار أسامة، عمان 2004).
 ـ وليم لانجر، موسوعة تاريخ العالم (مكتبة النهضة المصرية، القاهرة 1963).

أباطرة روسيا
أسرة هولشتاين - غوتورب - رومانوف
أشخاص في حرب القوقاز
أعلام الحروب الروسية الفارسية
الحاصلون على وسام ألبرت بير
الحاصلون على وسام الصقر الأبيض
الصلبان العظمى لوسام القديس جيمس السيف
الصلبان العظمى لوسام المسيح (البرتغال)
ترويس (استيعاب ثقافي)
حائزون على وسام القديس أندراوس
حكام فنلندا
دوقية فنلندا الكبرى
روس في الحرب القرمية
روس في القرن 18
شخصيات من الربيع الأوروبي 1848
فرسان الرباط
فرسان الصليب الأكبر لوسام ويليام العسكري
فرسان الصوف الذهبي
مدفونون في كاتدرائية بطرس وبولس
معاداة الكاثوليكية في أرثوذكسية شرقية
معاداة الكاثوليكية في روسيا
ملكيون بولنديون في القرن 19
ملكيون روس في القرن 19
ملوك أرثوذكس
ملوك القرن 19 في أوروبا
مواليد 1796
مواليد في بوشكين (مدينة)
وفيات 1855
وفيات في سانت بطرسبرغ
وفيات الالتهاب الرئوي في روسيا
وفيات بعمر 58

نيكولاي الأول


Riocentro este cel mai mai mare centru de expoziții si evenimente din America latină. Este situat în cartierul Barra da Tijuca din Rio de Janeiro, Brazilia. A găzduit, printre altele, mai multe probe ale Jocurilor Panamericane din 2007 și Summitul Pământului de la Rio din iunie 2012. Va adăposti mai multe probe sportive din cadrul Jocurilor Olimpice de vară din 2016 și ale Jocurilor Paralimpice din același an.

Caracteristici

Riocentro include șase pavilioane interconectate:
 Pavilion 1: 15.000  de saloane de prezentare și un mezanin;
 Pavilion 2: 13.000 m², capabil de a găzdui medii și mari evenimente;
 Pavilion 3: 20.400 m² de saloane de prezentare, precum și patru mezanine și un auditoriu cu 600 de locuri;
 Pavilion 4: caracteristici similare cu Pavilion 3, cu auditoriu de 400 de locuri;
 Pavilion 5: 28.400 m², pe două niveluri;
 Pavilion 6: 14.000 m².

Construit în 1977, a fost renovat pentru Jocurile Panamericane din 2007. Pavilion 6 a fost edificat pentru Jocurile Olimpice de vară din 2016.

Istoric
În anul 1981 a făcut obiectul unui atac cu bombă: pe 30 aprilie, doi soldati au adus bombe la Riocentro, în timp ce 20.000 de oameni sărbătoreau Ziua Muncii la un concert. Totuși, bombele au explodat când se aflau încă în parcarea, provocând moartea unui soldat și rănirea celuilalt. Investigația oficială a ajuns la concluzia că cei doi erau victimele unui atac terorist al extremei stângi. Totuși, atacul a fost considerat în general o operațiune eșuată a serviciilor de informații militare.

Cel de-al XXI-lea Congres Mondial al Petrolului din 2002 și Summitul Pământului de la Rio din iunie 2012 au avut loc, printre altele, pe Riocentro. În domeniul sportiv, a găzduit probele de badminton, box, scrimă, gimnastică ritmică și trambulină, handbal, judo, haltere, lupte, taekwondo și tenis de masă ale Jocurilor Panamericane din 2007. Centrul Internațional de Difuzare (International Broadcast Centre) a fost adăpostit în Riocentro în timp Campionatului Mondial de Fotbal 2014.

Patru dintre cele cinci pavilioane vor găzdui probele sportive în cadrul Jocurilor Olimpice de vară din 2016: halterele în Pavilion 2, tenisul de masă în Pavilion 3, badminton-ul în Pavilion 4 și boxul în Pavilion 6.

Note

Legături externe
   riocentro.com.br, site-ul oficial
     Facilities: Barra Region pe brasil2016.gov.br

Rio de Janeiro
Locuri de desfășurare ale Jocurilor Olimpice de vară din 2016

Riocentro


Lista pobjednika konstruktora Formule 1 obuhvaća razdoblje od 1950. do 2020.

Lista pobjednika

Pobjede po sezonama

1958. - Momčad Rob Walker Racing Team je ostvarila 2 pobjede u Cooperovom bolidu.
1959. - Momčad Cooper Car Company je ostvarila 3 pobjede u Cooperovom bolidu, dok je momčad Rob Walker Racing Team ostvarila 2 pobjede u Cooperovom bolidu.
1960. - Momčad Rob Walker Racing Team je ostvarila 2 pobjede u Lotusovom bolidu.
1961. - Momčad Rob Walker Racing Team je ostvarila 2 pobjede u Lotusovom bolidu, dok je momčad Team Lotus ostvarila 1 pobjedu u Lotusovom bolidu. Momčad Scuderia Ferrari je ostvarila 4 pobjede u Ferrarijevom bolidu, dok je momčad FISA (Federazione Italiana Scuderie Automobilistiche) ostvarila 1 pobjedu u Ferrarijevom bolidu.
1968. - Momčad Team Lotus ostvarila je 4 pobjede u Lotusovom bolidu, dok je momčad Rob Walker Racing Team je ostvarila 1 pobjedu u Lotusovom bolidu. Momčad Matra International (Tyrrell) je ostvarila 3 pobjede u Matrinom bolidu.
1969. - Momčad Matra International (Tyrrell) je ostvarila 6 pobjeda u Matrinom bolidu.
1970. - Momčad Tyrrell Racing Organisation je ostvarila 1 pobjedu u Marchovom bolidu.

Vanjske poveznice
Statistics Constructors - Wins by number - Stats F1

Formula 1

Pobjednici utrka Formule 1 (konstruktori)


"Roswell That Ends Well" is the nineteenth episode in the  third season of the American animated television series Futurama, and the 51st episode of the series overall. It originally aired on the Fox network in the United States on December 9, 2001. The plot centers on an accidental time travel event that results in the main characters participating in the Roswell Incident in 1947.

The episode was written by J. Stewart Burns and directed by Rich Moore. "Roswell That Ends Well" scored a Nielsen rating of 3.1 during its original broadcast, and it received acclaim from television critics, with many hailing it as one of the best episodes of Futurama. It won an Emmy Award for Outstanding Animated Program (Programming Less Than One Hour) in 2002.

Plot
As the crew watch a supernova, Fry puts a metal pan of popcorn into the ship's microwave oven. The radiation causes the pan to emit sparks, which interact with the particles thrown off by the supernova and send the ship back to 1947. Since GPS technology does not yet exist in this time period, the crew have no way to navigate the ship accurately and crash-land in Roswell, New Mexico. Refusing to wear a seat belt like the rest of the crew, Bender is flung through the windshield on impact and smashed to pieces. The crew and Bender's disembodied head seek out a way to return to the 31st century, leaving Zoidberg behind to pick up the pieces. Zoidberg is captured by the U.S. military and taken to Roswell Air Base for experimentation. Assuming the pieces are the remnants of a flying saucer, the military "reconstructs" Bender's body as such.

Meanwhile, the microwave oven needed to return to the future has been destroyed and a replacement is not yet commercially available. A microwave antenna from the army base would work as a viable alternative, but Professor Farnsworth warns that stealing it could change history. He likewise warns Fry against visiting his grandfather, Enos, who is stationed at the base, as he might kill Enos and erase his own existence. However, Farnsworth's advice has the opposite effect; Fry becomes determined to seek out Enos and encourage him to pursue a sexual relationship with his fiancée Mildred. After several bumbling attempts to keep Enos safe (as well as discovering that Enos is a latent homosexual), Fry resorts to locking him in an abandoned house. The house turns out to be located in the middle of a nuclear weapon testing range, and Enos is killed in a bomb test.

When Fry visits Mildred to console her on Enos' death, she begins to seduce him. Realizing that his existence has not been erased, he concludes that she cannot be his grandmother. The two have sex that night and are found by the rest of the crew the following morning. Seeing that Mildred has begun to act like his grandmother, Fry panics after Farnsworth tells him that he has become his own grandfather.

With time running out, Farnsworth decides that secrecy is no longer important and the crew storm Roswell Air Base by force to get the microwave dish, throwing the entire complex into disarray. Fry and Leela rescue Zoidberg from an alien autopsy while Farnsworth grabs Bender's body. As the ship leaves Earth's atmosphere and triggers the microwave dish for the time jump, Bender's head falls out and has to be left behind in 1947. Back in the 31st century, Fry laments the loss of Bender, until he realizes that his head must still be where it landed in New Mexico. The crew return to Roswell's ruins with a metal detector and dig up the head, still intact and functioning. They attach it to Bender's still-mangled, hovering, "UFO" body and return to New New York, content that their misadventures in 1947 have not changed history in any way.

Production
The writing team came up with the idea for this episode when they were planning the three plot lines for "Anthology of Interest II". As the idea developed they eventually had so much material for it that they broke it out as a separate episode. The reason the concept was originally under consideration for the "What if..." scenario was that when Groening and Cohen originally created Futurama they decided there would not be any time travel; however they changed their mind and decided to go forward with the idea. The writers did not want to create a situation that would leave fans wondering why the Planet Express crew could not simply travel through time on a regular basis. For this purpose they chose to have it occur unintentionally during a supernova as that was deemed to be a suitably rare occurrence. Futurama has returned to the theme of time travel three times since; in Futurama: Bender's Big Score, although the cause of time travel is different, in "The Late Philip J. Fry", which involves a time machine that can only travel forwards in time – to specifically avoid creating a paradox, and in "I Know What You Did Next Xmas", involving a time machine that can travel both forwards and backwards in time.

In this episode, director Rich Moore used screen position and character movement to mimic the time travel aspects of the plot. In the planning stages it was decided that actions that played to screen left would represent events from the past or a setback to the plot. Likewise, screen right indicated progress or moving past their problems.

Cultural references
TV critic Rob Owen perceived the episode to have touched upon many of the plot devices and themes commonly seen in time travel stories, most notably the Back to the Future and Terminator movies. The episode also shares much in common with the Star Trek: Deep Space Nine episode "Little Green Men". Bender's head lying buried in the sand for centuries recalls the same thing happening to the android Data's head in the Star Trek: The Next Generation episode "Time's Arrow".

Much of Enos' character is taken from Gomer Pyle, such as his accent and use of Pyle's trademark "Go-oooly!", which was parodied as "Gadzooks!".

Broadcast and reception
The episode won an Emmy Award in the Outstanding Animated Program (Programming Less Than One Hour) category in 2002, marking Futuramas first win in this category. Rich Moore also won an Annie Award for "Directing in an Animated Television Production" in 2002 and in 2006, IGN ranked the episode as the sixth best Futurama episode. In 2013, they reassessed the list and upgraded it to third best. In 2001, executive producer David X. Cohen noted that this was one of his favorite episodes of the series.  Sci Fi Weekly gave the episode an "A" grade and noted that it was "a half hour of pure entertainment". Zack Handlen of The A.V. Club gave the episode an A. This episode is one of four featured in the Monster Robot Maniac Fun Collection, marking it as one of Matt Groening's favorite episodes from the series. Claudia Katz, producer of Futurama, has also stated that this is one of her three favorite episodes of the series. In 2013, it was ranked number 5 "as voted on by fans" for Comedy Central's Futurama Fanarama marathon. Although the episode was well received by critics, it continued to do poorly in its time slot. The original airing was in 83rd place for the week with a 3.1 rating/5 share.

See also
 "Ouroboros" (Red Dwarf)

References

External links

 Episode capsule at GotFuturama.com
Roswell That Ends Well at The Infosphere.

Futurama (season 3) episodes
2001 American television episodes
Roswell incident in fiction
Television episodes about time travel
Television episodes set in New Mexico
Fiction set in 1947
Alternate history television episodes
Cultural depictions of Harry S. Truman
Incest in television
Emmy Award-winning episodes

Roswell That Ends Well


Serra Gaúcha, The Gaucho Highlands, er den bjergrige region i den nordøstlige del af staten Rio Grande do Sul i det sydlige Brasilien.

Brasiliens geografi

Serra Gaúcha


ආරක්ෂණ මෘදුකාංග යනු පරිගණකය හා සම්බන්ධ පරිගණකය ආරක්ෂා කරන වැඩසටහන් වර්ගයකි.
ආරක්ෂණ මෘදුකාංග වර්ග කිහිපයකි එනම්:

 ප්‍රතිවයිරස් මෘදුකාංග
 ගුප්ත ලේඛන ලියන හෝ කියවන මෘදුකාංග
 ගිනිබැමි
 බලෙන් ඇතුල් වීම හදුනාගැනීමේ පද්ධති
 ඔත්තු බැලීම් ඉවත්කිරීමේ මෘදුකාංග
 ඕනෑම මෙභෙයුම් පද්ධති ආරක්ෂණ විශේෂාංග

පරිගණක ආරක්ෂණ මෘදුකාංග
පරිගණක විද්‍යාව

ආරක්ෂණ මෘදුකාංග


John Hutchins (* 25. Juli 1812 in Vienna Center, Trumbull County, Ohio; † 20. November 1891 in Cleveland, Ohio) war ein US-amerikanischer Politiker der Republikanischen Partei. Vom 4. März 1859 bis 3. März 1863 war er Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für den 20. Kongressdistrikt des Bundesstaates Ohio.

Biografie
Hutchins wurde in Vienna Center in Ohio geboren. Er besuchte die Schulen des Trumbull County und das Western Reserve College in Cleveland. Er studierte Jura gemeinsam mit David Tod. 1837 wurde er als Rechtsanwalt in Warren zugelassen. Von 1838 bis 1843 war er bei verschiedenen Gerichten des Trumbull County beschäftigt, jedoch nicht als Richter. Im Repräsentantenhaus von Ohio saß er von 1849 bis 1850. Zwei Jahre diente er als Bürgermeister von Warren, sechs Jahre als Mitglied des Schulausschusses der Stadt.

Von 1859 bis 1863 war Hutchins Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten. Dort vertrat er den 20. Wahlbezirk von Ohio. Von 1861 bis 1863 war er Vorsitzender des Committees on Manufacturers. 1862 wurde der 20. Wahlbezirk zu seinen Ungunsten verändert. Bei den Primaries für den 38. Kongress der Vereinigten Staaten unterlag er dem späteren Präsidenten James A. Garfield. Fortan war er wieder als Rechtsanwalt in Warren tätig. 1868 zog er nach Cleveland um, wo er weiterhin seiner Profession nachging. Am 20. November 1891 starb er in Cleveland und wurde auf dem Lake View Cemetery beigesetzt.

Hutchins war verheiratet mit Rhoda M. Andrews, die knapp ein Jahr vor ihm in Cleveland starb. Gemeinsam hatten beide fünf Kinder. Sein Cousin, Wells A. Hutchins, war ebenfalls Mitglied des Repräsentantenhauses.

Weblinks

Anmerkungen

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Ohio
Mitglied des Repräsentantenhauses von Ohio
Bürgermeister (Warren, Ohio)
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1812
Gestorben 1891
Mann

John Hutchins


Nikolaus von der Wenge Graf Lambsdorff (* 10. August 1954 in Köln) ist ein deutscher Diplomat im Ruhestand. Er war Deutscher Botschafter in der Republik Moldau und Deutscher Botschafter in Malaysia.

Leben
Nikolaus Graf Lambsdorff ist der Sohn des FDP-Politikers Otto Graf Lambsdorff und dessen erster Ehefrau Renate, geb. Lepper. Nach dem Abitur am Landrat-Lucas-Gymnasium leistete Graf Lambsdorff seinen Wehrdienst bei der Bundeswehr und absolvierte anschließend ein Studium der Volkswirtschaftslehre und Politikwissenschaften an der Universität Hamburg, das er als Diplom-Volkswirt und Diplom-Politologe abschloss.

Im Anschluss trat er 1984 in den Auswärtigen Dienst ein und fand nach Abschluss der Laufbahnprüfung Verwendung an Auslandsvertretungen in Indonesien, Estland, USA, Bosnien und Herzegowina und im Kosovo sowie in der Zentrale des Auswärtigen Amtes in Bonn und Berlin.

2007 erhielt er als Nachfolger von Wolfgang Lerke seine Akkreditierung als Botschafter in der Republik Moldau und war dort bis zu seiner Ablösung durch Berthold Johannes 2010 tätig.

Seit seiner Rückkehr 2010 in die Bundesrepublik war Graf Lambsdorff als Ministerialdirigent im Auswärtigen Amt Beauftragter für Südosteuropa, die Türkei und die Staaten der Europäischen Freihandelsassoziation (EFTA). In dieser Funktion unterstanden ihm die für diese Staaten zuständigen Referate 208 und 209 des Auswärtigen Amtes.

Von Juli 2013 bis Juli 2017 war Graf Lambsdorff Generalkonsul Hongkong und Macau am deutschen Generalkonsulat in Hongkong.

Von August 2017 bis einschließlich 30. Juni 2020 war Nikolaus Graf Lambsdorff Botschafter in der ständigen deutschen Vertretung in Kuala Lumpur. Im "Landsleutebrief vom 26. Juni 2020" kündigte Lambsdorff seinen Abschied an. Während seiner seit 2017 andauernden Amtszeit erlebte er drei malaysische Regierungen mit. Insbesondere die Parlamentswahl im Mai 2018, nach der eine Regierung der "Hoffnung" () entstand, bezeichnete er als  historisch. Seiner Ansicht nach war Malaysia, zum Zeitpunkt seines Abschieds als Botschafter, politisch stabil und auch wirtschaftlich gut aufgestellt. Nach der Beendigung seiner Amtszeit in Malaysia trat er in den Ruhestand.

Nikolaus Graf Lambsdorff ist verheiratet und Vater eines erwachsenen Sohnes.

Weblinks

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in der Republik Moldau
Deutscher Botschafter in Malaysia
Ministerialdirigent (Bund)
Nikolaus
Deutscher
Geboren 1954
Mann
Generalkonsul von Deutschland in Hongkong

Nikolaus Graf Lambsdorff


Vendelinus ist ein großer Einschlagkrater im Osten der Mondvorderseite, am östlichen Rand des Mare Fecunditatis, südlich des Kraters Langrenus und nördlich von Petavius. Der Kraterrand ist stark erodiert, der Kraterboden bis auf Nebenkrater weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem flämischen Astronomen Govaert Wendelen offiziell benannt.

Weblinks

 Vendelinus auf The-Moon Wiki
 Spektrum.de: Amateuraufnahmen

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Vendelinus (Mondkrater)


In European folklore, mandragoras are familiar demons who appear in the figures of little men without beards.

Mandragoras are thought to be little dolls or figures given to sorcerers by the Devil for the purpose of being consulted by them in time of need, and it would seem as if this conception had sprung directly from that of the fetish, which is nothing else than a dwelling-place made by a shaman or medicine-man for the reception of any wandering spirit who chooses to take up his abode therein.

See also
 Mandrake
 Imp
 Golem
 Homunculus

References

Demons

Mandragora (demon)


Nitro-spojevi (razgovorno ponekad nitro) su organski spojevi koji sadrže nitro-skupinu, –NO2, vezanu izravno za ugljikov atom, na primjer nitrometan, H3C–NO2. Dobivaju se (nitracija), dok njihovom redukcijom, obično željeznom piljevinom u nazočnosti solne kiseline, nastaju amini. Nitroceluloza i nitroglicerin, koji sadrže nitro-skupinu vezanu za ugljikov atom preko kisika, nisu nitro-spojevi, nego nitrati, pa se ispravno nazivaju celulozni nitrat, odnosno glicerol-trinitrat.  Nitro-spojevi se rijetko nalaze u prirodi, a gotovo uvijek ih se dobiva kemijskom reakcijom nitriranja s dušičnom kiselinom.

Nitro-bojila

Nitro-bojila su aromatski amini ili fenoli koji sadrže u o- ili p-položaju jednu nitro-grupu ili više njih. Dobivaju se djelovanjem dušične kiseline na fenole, naftole, diazotirane aromatske amine ili diarilamine, djelovanjem aromatskih amina na aromatske klor-nitro-derivate i, konačno, kondenzacijom nitro-amina s formaldehidom. Tako na primjer 1 -naftol-2,7-disulfonska kiselina daje nitriranjem 2,4-dinitro-l-naftol-7-sulfonsku kiselinu, čija je natrijska sol naftol žuta S, C.I. 10316. Kondenzacijom p-aminofenola s 2,4-dinitroklorbenzenom nastaje C.I. 10345 (njem. Cellitonechtgelb RR). Slično nastaje iz 2,4-dinitroklorbenzena i 4-aminodifenilaminsulfonske kiseline C.I. 10385 (njem. Amidogelb E). Kondenzacijom 4-klor-2-nitranilina s formaldehidom priprema se C.I. 10325 (njem. Litholechtgelb GG). Nitro-bojila koja sadrže sulfonske grupe –SO3H upotrebljavaju se za bojanje životinjskih vlakana. Nesulfurirani nitro-diaril-amini su disperzijska bojila za polusintetička i sintetička vlakna. Neka nesulfurirana nitro-bojila su pigmenti. Nijanse nitro-bojila su od žute preko narančaste do smeđe. Tržišno ta bojila nisu od velikog značenja.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Funkcionalne skupine

Nitro-spojevi


Boulder Dash is a 2D maze-puzzle video game released in 1984 by First Star Software for Atari 8-bit computers. It was created by Canadian developers Peter Liepa and Chris Gray. The player controls Rockford, who collects treasures while evading hazards.

Boulder Dash was ported to many 8-bit and 16-bit systems and turned into a coin-operated arcade game. It was followed by multiple sequels and re-releases and influenced games such as Repton and direct clones such as Emerald Mine.

As of January 2018, BBG Entertainment GmbH owns the intellectual property rights to Boulder Dash.

Gameplay

Boulder Dash takes place in a series of caves, each of which is laid out as rectangular grid of blocks. The player guides the player character, Rockford, with a joystick or cursor keys. In each cave, Rockford has to collect as many diamonds as are needed and avoid dangers, such as falling rocks. When enough diamonds have been collected, the exit door opens, and going through this exit door completes the cave.

Development
As an aspiring game developer, Peter Liepa reached out to a local publisher called Inhome Software. They put him in touch with a young man—Chris Gray—who had submitted a game programmed in BASIC that was not commercial quality, but had potential. The project began with the intention of converting this game to machine language and releasing it through Inhome, but according to Liepa, the game was very primitive. He decided to expand the concept and add more interesting dynamics, and he wrote the new version in Forth in about six months. When it became clear that the game was worth releasing, Liepa rewrote Boulder Dash in 6502 assembly language.

Dissatisfied with the lack of a contact from Inhome Software, Liepa searched for a new publisher He settled on First Star Software, which, according to him, was very happy to publish the game.

Ports
The game was licensed by Exidy for use with their Max-A-Flex arcade cabinet. Released in 1984, it allows buying 30 seconds of game time. This was the first home computer game to be converted to an arcade console.

Reception

II Computing said that "bright, colorful animation coupled with a breezy story line make this game more than just a momentary diversion". Computer Games magazine called it an "incredible addicting maze game" along the lines of Dig Dug, but faster and more exciting.

Mean Machines gave the Game Boy port of Boulder Dash a score of 90%, praising it as "one of the finest video games ever written", describing the game as "one to buy as soon as possible" and noting its faithfulness to the original Commodore 64 version. The same publication reviewed the NES version favourably, stating that it was "an extremely impressive title" and "one of the greatest games ever written". It was given a 92% rating.

The ZX Spectrum version was placed ninth in the Your Sinclair Top 100 Speccy Games Of All Time (Ever) by journalist Stuart Campbell.

IGN reviewed the Virtual Console release of the Commodore 64 version. Although the graphics and sound were both found to be dated they enjoyed the game stating that it "still feels as fresh as it did in 1984". They concluded by stating "though it doesn't look like much, Boulder Dash rocks".

Boulder Dash was included in the top 30 Commodore 64 games by C't Magazin in Germany.

The game sold more than 500,000 copies by August 1994.

Legacy
Boulder Dash was the first in a long series of games.

 Boulder Dash (1985 – Arcade) – in 1985 another arcade version was released on Data East's "DECO Cassette System", with improved graphics but a reduced display grid on a vertical monitor.
 Boulder Dash II (1985) – published under several different titles; Rockford's Riot on the MSX, Rockford's Revenge on the C64. The second release in Japan was titled Champion Boulder Dash, but it is not a port of the western game.
 Boulder Dash 3 (1986 – Apple II, C64, Spectrum, PC) – monochrome space-themed graphics and poorly designed levels made this a critical failure.
 Boulder Dash Construction Kit (1986 – Apple II, C64, Spectrum, Atari 8-bit computers, Atari ST) – this release included a small number of levels (12 caves and 3 intermission levels), but was titled Boulder Dash IV – The Game for the Spectrum re-release.  The title allowed players access to tools which allowed them to design their own levels.
 Super Boulder Dash (1986 – Apple II, C64, PC) – a compilation of Boulder Dash and Boulder Dash II published by Electronic Arts.
 Rockford (1988 – Arcade, Amiga, Atari 8-bit, Atari ST, Arcade, Spectrum, Amstrad, C64) - Rockford was originally a licensed arcade game produced by Arcadia Systems, and later converted to various home computer formats.
 Boulder Dash Part 2 (1990 – Arcade)
 Boulder Dash (1990 - Game Boy)
 Boulder Dash (1990 - NES)
 Boulder Dash EX (2002 – Game Boy Advance) - this one has a new "EX mode" and "Classic mode" which is a direct port of the 1984 PC version.
 Boulder Dash Xmas 2002 Edition (2002 – PC)
 GemJam Gold (2003 – PC) – the game's credits claim this is based on Boulder Dash, and is licensed by First Star.
 Boulder Dash – Treasure Pleasure (2003 – PC)
 Boulder Dash: Rocks! (2007 – DS, iOS)
 Boulder Dash Vol 1 (2009 – iOS)
 Boulder Dash-XL (2011 - Xbox Live Arcade, PC, iOS, 3DS)
 Boulder Dash - The Collection! (2011 – Android)
 Boulder Dash (2011 – Atari 2600) - limited edition of 250 copies.
 Boulder Dash 30th Anniversary (2014 – iOS, Android, Switch, PC, Mac) - co-published by TapStar Interactive and First Star Software, Inc. with a world designed by the original creator Peter Liepa as well as another world by TapStar CEO, Chris Gray. This sequel was developed in collaboration by TapStar Interactive, First Star Software, SoMa Play Inc. and Katsu Entertainment LLC (2014 - Android, iOS) as both a premium (paid) and a freemium game.
 Boulder Dash (2015 – Intellivision) – co-published by First Star Software, Inc. and Classic Game Publishers, Inc./Elektronite
 Boulder Dash Deluxe (2021 – Switch, Xbox, Atari VCS, Steam (PC and Mac), Windows Store and Mac Store) – developed and published by BBG Entertainment with a world designed by the original creator Peter Liepa and a Retro world with the 20 original levels from 1984.
 Boulder Dash Ultimate Collection (2022 – Switch)

References

Bibliography

External links
 Official website
 Archived website
 Boulder Dash for the Atari 8-bit family at Atari Mania

 Fan site with mechanics, implementation details
 Photos of packaging
 "Between a Rock and a Hard Diamond" Electron Dance, July 2011
 Review in GAMES Magazine

1984 video games
Amstrad CPC games
Apple II games
Arcade video games
Atari 8-bit family games
BBC Micro and Acorn Electron games
Beam Software games
Boulder Dash
ColecoVision games
Commodore 64 games
Data East video games
Exidy games
First Star Software games
Game Boy games
IOS games
Maze games
Mirrorsoft games
MSX games
Nintendo Entertainment System games
Rocks-and-diamonds games
Single-player video games
Video game franchises introduced in 1984
Video games developed in Canada
Virtual Console games
Windows Phone games
ZX Spectrum games

Boulder Dash (video game)


ඉතා දර්ලභ සහ ඉතා වටිනා ද්‍රව්‍ය ලෙස සැලකේ.

කැපූ ක්‍ෂීරපායී දළ

ඇත් දළ සහ මැමත් දළ


Olaylar
 9 Ağustos - Pisa Kulesi inşa edildi.

Doğumlar
 11 Mayıs - Shinran, Japon millî Budist keşiş (ö. 1263)
 tarihi bilinmeyen
 Kolbeinn Tumason, bir zamanlar İzlanda'da yaşamış olan Ásbirningar kabilesinin reislerden (ö. 1208)

Ölümler
 9 Ağustos - Necmeddin Eyyub, Eyyubi hanedanının atası

1173


Aksiom rasprostranjenosti odnosno aksiom ekstenzionalnosti je aksiom iz teorije skupova. Uz načelo komprehenzije i aksiom izbora njime se mogu izvesti svi poučci koje je Georg Cantor dobio u naivnoj teoriji skupova. Iskazuje kriterij jednakosti skupova. Po tom su aksiomu dva skupa jednaka ako imaju iste elemente. Jedan je od aksioma Zermelo–Fraenkelove teorije i njime se dokazuju skupovni identiteti.

Ako su x i y skupovi takvi da je x ⊆ y i y ⊆ x tada je x=y.

Formalnim jezikom glasi

Izvori
Prirodoslovno matematički fakultet u Zagrebu  Mladen Vuković: Teorija skupova; Zagreb: Sveučilište u Zagrebu, siječanj 2015. str. 2 - 3; 8

Teorija skupova
Aksiomi

Aksiom rasprostranjenosti


Planet Airways was an airline based in Orlando, Florida, USA which was established as  Airship Airways  in 1998 before being renamed with the current name in 2000. It operated charter services within the USA and to the Caribbean.

Code data
 ICAO Code: PLZ
 Callsign: Planet

History
The company was a private venture co-founded by Peter V. Garrambone and Tony DeCamillis, which was partly funded by Lou Pearlman. Upon Garrambone's resignation Tony DeCamillis became President & CEO. The airline began in 1995 when it incorporated as "Planet Airways, Inc.," a startup airline seeking FAA Part 121 certification. It acquired its first plane in 1998, was granted FAA Part 121 approval to fly charter services, and obtained FAA certification in 2000. Planet operated a fleet of 6 Boeing 727 jet aircraft for customers including the United States Marshals Service, the United States Forest Service, and the United States Department of Defense. In the fiscal year 2004, Planet Airways received nearly 10% of the total revenues awarded by the Department of Defense to all qualified US carriers for domestic charters.

According to information in a news release distributed by Planet Holdings Corp (PHC), Planet Airways had agreed to be acquired by the business development firm. The PHC acquisition was created as an alternative means to provide capital to modernize Planet's aging fleet, beginning with the replacement of two recently retired aircraft. PHC had already completed a funding with Sierra Aircraft Leasing specifically to facilitate the acquisition of Planet's first two Boeing 757 aircraft.

The PHC acquisition of Planet was terminated by Planet in January 2005. DeCamillis learned that the principal operator of PHC, Kevin James Quinn, had been disbarred as an attorney in California and was also banned by the SEC from participating in public offerings. DeCamillis reported Quinn's violation to the Securities and Exchange Commission's Division of Enforcement and cancelled PHC's planned acquisition of Planet. Pearlman, who had introduced Quinn, became adversarial and DeCamillis subsequently resigned as Chief Executive Officer of the airline. That same year, under Pearlman and his new management team, the airline ceased flight operations in mid-2005.

On September 30, 2020, The Secretary of Communications and Transport known as SCT on behalf of the Mexican Government of President Andrés Manuel López Obrador notified the beginning of the legal abandonment process to whoever legally own one of the planes that was left behind in the International Mariano Matamoros Airport of Morelos State, located in Temixco near the Morelos's Capital Cuernavaca, Mexico. They notified to whoever owned the plane to remove it from the airport, this is done in efforts of the government to set order in all the airports nearby Ciudad de Mexico.

On June 17, 2021, The Mexican Government expropriated the plane left behind in International Mariano Matamoros Airport of Morelos State and notified the legal movement through the Federal Civil Aviation Agency, that they would take claim of the abandoned plane. The plane is registered with plate number XA-UII and it is Boeing 727-222 model, records for the plate show it was sold to Pan Am Air Cargo in 2007 but the plane physically is still painted as Planet Airways, the plane historically began flying in 1968 where it started under United Airlines Cargo.

Department of Defense Civil Reserve Air Fleet
Planet Airways was a Department of Defense Civil Reserve Air Fleet (CRAF) qualified air carrier until the cessation of operations in 2005. The United States Air Force describes the CRAF as non-military air carriers that meet the strict qualifications and requirements to operate on behalf of the DOD in emergencies when the need for airlift exceeds the capability of military aircraft. As a CRAF airline Planet Airways operated domestic flights transporting US military personnel on a regular basis.

Planet Airways prepared for several years to meet Department of Defense standards, which are described as follows:

"Safety is the paramount concern, and numerous procedures are in effect to ensure that the air carriers with which AMC contracts afford the highest level of safety to DOD passengers. Prior to receiving a contract, all carriers must demonstrate that they have provided substantially equivalent and comparable commercial service for one year before submitting their offer to fly for the Defense Department. All carriers must be fully certified Federal Aviation Administration carriers and meet the stringent standards of Federal Aviation Regulations pertaining to commercial airlines (Part 121)."

"A DOD survey team, composed of experienced AMC pilots and skilled maintenance personnel, performs an on-site inspection of the carriers. This team conducts a comprehensive inspection that includes carrier's aircraft, training facilities, crew qualifications, maintenance procedures, quality control practices and financial status to maximize the likelihood that the carrier would safely perform for DOD. After passing this survey, the carrier is certified by the Commercial Airlift Review Board as DOD-approved before receiving a contract."

"AMC analysts then continue to monitor the carrier's safety record, operations and maintenance status, contract performance, financial condition and management initiatives, summarizing significant trends in a comprehensive review every six months. In addition to this in-depth review, there are several other surveillance initiatives. These include safety preflight inspections of commercial aircraft by DOD designated inspectors, periodic cockpit observations on operational flights by highly experienced pilots from AMC's DOD Commercial Airlift Division, and an increase in the frequency of on-site surveys. These initiatives and the surveys are further supplemented by an open flow of information on all contract carriers between AMC and the FAA through established liaison officers."

In fiscal year 2004 Planet Airways received nearly 10% of the total revenues awarded by the Department of Defense for domestic charter flights transporting U.S. military personnel.

Fleet

Throughout most of the company's history Planet owned and operated a fleet of seven (7) Boeing jet aircraft consisting of six Boeing 727-200s and one Boeing 727-100. As of January 2005 the Planet Airways fleet included:

5 – Boeing 727-100/200

See also
 List of defunct airlines of the United States

References

External links

Planet B727-023 N1910
Planet B727-223/Adv N893AA
Planet B727-223/Adv N894AA
Planet B727-224/Adv N69742 (stored @ MCO)
Planet B727-224/Adv N79745

Defunct airlines of the United States
Airlines established in 1995
Airlines disestablished in 2005

Planet Airways


විභංගප්පකරනය විවිධ මාතෘකාපිලිබදව සාකජ්චාකරන පරිචේච 18 කින් යුතුවේ උදාහරනලෙස පලමු පරිචේචයෙන් සාකච්චාකරන්නෙ පංචස්කන්දය පිලිබදවය එක් පරිචෙිදයක් කොටස් තුනකින් සමන්විතවේ මෙහි එක් එක් කෙටස් තුල පලමු ඒකකයතුල  සුත්ර අනුව විස්තර කරනු ලැබේ දෙවැන්න අභිධර්ම පැහැදිලිකිරිමය තෙවැන්න පශ්න සහ පිලිතුරැ ලෙස පැහැදිලි කිරිමය

අභිධම්ම පිටකය

විභංගප්පකරණය


Les nerfs carotico-tympaniques sont des nerfs qui innervent le tympan et le canal carotidien.

Ce sont des branches terminales du nerf tympanique.

Ils intégrént des fibres sympathiques post-ganglionnaires du plexus carotidien interne qui pénètrent dans la cavité tympanique via l'artère carotico-tympanique. Ces fibres rejoignent le plexus tympanique qui se situe à la surface du promontoire.

Voir aussi

 Artères carotico-tympaniques

Système auditif
carotico-tympanique

Nerf carotico-tympanique


Yrjönkatu Svømmehal (finsk: Yrjönkadun uimahalli; svensk: Georgsgatans simhall) er den ældste offentlige svømmehal i Finland. Den blev indviet 4. juni 1928. Svømmehallen ligger i Helsinki-bydelen Kamppi (svensk: Kampen) på Yrjönkatu 21 (svensk: Georgsgatan).

Svømmehallen er tegnet af Väinö Vähäkallio i 1900-tallets nyklassicistiske stil. Hans inspirationskilde var Centralbadet i Stockholm. Svømmehallen var oprindeligt privatejet, men overgik til Finlands Idrætsforbund i 1954 og byen Helsinki i 1967. Hallen blev renoveret i perioden 1997-99.

Yrjönkatu Svømmehal huser en pool, flere saunaer og en café. Det var oprindeligt forbudt at have badetøj på, men siden 2001 har det været valgfrit. Mænd og kvinder har dog fortsat badetid hver for sig. I 2013 udskiftede svømmehallen sin oprindelige røgsauna fra 1928 med en ny, fordi røgen fra den gamle havde gjort stor skade på den nærliggende Forum-bygning. Den nye saunaovn er med 2,8 meters højde en af de største saunaovne i Finland.

Referencer

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Helsinki
Svømmehaller
Etableret i 1928

Yrjönkatu Svømmehal


Paolo Andreolli,  (Noventa Vicentina, 16 de dezembro de 1972) é um prelado italiano da Igreja Católica com atuação no Brasil, atual bispo auxiliar de Belém do Pará.

Biografia
Nascido em 16 de dezembro de 1972, em Noventa Vicentina, na Itália, iniciou seus estudos no ensino médio no Seminário Xaveriano, em Vicenza (Itália), em 1985, e completou seus estudos de Filosofia e Teologia no Seminário Episcopal de Reggio Emilia. Fez os primeiros votos em 21 de agosto de 1994 e em 5 de março de 2000 fez a profissão perpétua na Pia Sociedade de São Francisco Xavier para as Missões Estrangeiras.

Foi ordenado padre em 17 de setembro de 2000.

Foi animador missionário e vocacional em Desio (2000-2007), e depois foi vigário paroquial de São Félix do Xingu no Brasil entre 2007 e 2017, de Nossa Senhora Aparecida de Tucumã e posteriormente pároco desta última (2013-2017). Depois, entre 2017 e 2023, foi vigário paroquial em São Francisco Xavier e promotor vocacional dos Xaverianos em Belém.

Em 1 de fevereiro de 2023, o Papa Francisco o nomeou como bispo auxiliar de Belém do Pará, concedendo o título de bispo titular de Altava. Foi consagrado em 15 de abril do mesmo ano, na Catedral Metropolitana de Belém pelo arcebispo de Belém do Pará, Dom Alberto Taveira Corrêa, coadjuvado por Dom Bernardo Johannes Bahlmann, O.F.M., bispo de Óbidos e por Dom Adolfo Zon Pereira, S.X., bispo de Alto Solimões.

Ligações externas

Naturais de Noventa Vicentina
Italianos expatriados no Brasil
Xaverianos
Bispos e arcebispos de Belém (Pará)

Paolo Andreolli


هجرة ابن سعيد هي هجرة تبعد عن مدينة عرعر 30 كلم تجاه الغرب على طريق عرعر - طريف.

مراجع

قرى منطقة الحدود الشمالية

ابن سعيد (عرعر)


L'équipe du Cameroun de football participe à la Coupe d'Afrique des nations 2021 qu'elle organise du  au . Il s'agit de la 20 participation des Lions indomptables, emmenés par Toni Conceição. Ils terminent troisièmes de la compétition en battant le Burkina Faso aux tirs au but dans la petite finale.

Qualifications

Le Cameroun est qualifié en tant que pays hôte. Il participe toutefois aux matchs de qualification du groupe F.

Statistiques

Matchs joués

Buteurs

Préparation

Compétition

Tirage au sort
Le tirage au sort de la CAN 2021 est effectué le 17 août 2021 à Yaoundé. Le Cameroun,  nation au classement FIFA, est placé dans le chapeau 1 en tant que pays-hôte. Le tirage place les Lions indomptables dans le groupe A, avec le Burkina Faso (chapeau 2,  au classement Fifa), le Cap-Vert (chapeau 3, ) et l'Éthiopie (chapeau 4, ).

Effectif
Le sélectionneur Toni Conceição annonce la liste des 28 Camerounais retenus le .

Premier tour
Le Cameroun remporte le match d'ouverture face au Burkina Faso grâce à deux pénaltys de Vincent Aboubakar (2-1).

Lors du deuxième match, l'Éthiopie ouvre le score dès la quatrième minute, par Dawa Hotessa. Karl Toko-Ekambi égalise quatre minutes plus tard. Les Lions indomptables prennent le large en seconde mi-temps en inscrivant trois autres buts (4-1) et se qualifient ainsi pour les huitièmes de finale.

Le Cap-Vert parvient à accrocher le pays hôte en cours de la dernière journée (1-1). Ce résultat suffit au Cameroun pour conserver la première place du groupe.

Phase à élimination directe

Huitièmes de finale
Le Cameroun affronte en huitième de finale les Comores, qui ont terminé troisièmes du groupe C.
Déjà privés de Faiz Selemani, suspendu, les Comoriens comptent douze cas positifs au Covid-19 dans leur sélection avant le match, dont tous les gardiens disponibles. Le jour même, Ali Ahamada est testé négatif, mais un changement du protocole le jour même par la Confédération africaine de football le rend inéligible pour le match, provoquant l'ire des observateurs ; c'est alors le défenseur Chaker Alhadhur qui prend place dans les buts. Malgré toutes ces péripéties et une exclusion d'entrée de jeu du capitaine Nadjim Abdou, les Camerounais s'imposent sur la plus petite des marges, par 2 buts à 1.

Quarts de finale
En quart de finale, le Cameroun écarte la Gambie, grâce à un doublé de Karl Toko-Ekambi en début de seconde mi-temps.

Demi-finale
En demi-finale, les Lions indomptables affrontent l'Égypte, qui a éliminé aux tours précédents la Côte d'Ivoire (aux tirs au but) puis le Maroc (2-1 après prolongations). Après une rencontre serrée mais peu spectaculaire, le match se joue aux tirs au but. Les tentatives des Camerounais sont désastreuses : si Vincent Aboubakar réussit la sienne, Harold Moukoudi et James Léa-Siliki voient leurs tirs arrêtés par Gabaski puis Clinton Njie frappe hors du cadre. Du côté égyptien, Zizo, Abdelmonem et Lasheen marquent leurs trois tentatives.

Petite finale

Statistiques

Buteurs
Vincent Aboubakar est le meilleur buteur de la compétition, avec 8 buts. Il devance Karl Toko-Ekambi dans ce classement (5 buts).

Récompenses individuelles
Vincent Aboubakar remporte le trophée du meilleur buteur. Il est le seul représentant camerounais dans l'équipe-type de la compétition. André Onana, Collins Fai, André Zambo Anguissa et Karl Toko-Ekambi sont désignés comme remplaçants de cette sélection de la CAF.

Notes et références

Cameroun
CAN 2021

Équipe du Cameroun de football à la Coupe d'Afrique des nations 2021


Sewar steht für:
 Sewar (Messer), Messer aus Indonesien

Sewar ist der Name folgender Personen:
 Sewar (Bulgarien) (8. Jh.), bulgarischer Herrscher

Sewar