Clickbait (kan oversættes til dansk som: Klik-madding) er et nedgørende udtryk for visse websteders forsøg på, med en besnærende overskrift, at lokke folks nysgerrighed til at klikke på et link, der fører dem til en side, hvor indholdet ikke er tilfredsstillende i forhold til deres forventninger til overskriften. Historisk er konceptet afledt af det, de såkaldte gule medier/tabloidpressen har brugt på tryk i årevis. F.eks overskrifter på forsiden af Ekstra Bladet og BT, hvor selve artiklen inde i bladet typisk er skrevet i et overdrevet sprog, og typisk også som skandalesager og sensationer.

Et clickbait består typisk af tre dele. Et foto og en overskrift der består af to sætningsdele: et følelsesmæssigt løfte og en sætning der pirrer nysgerrigheden, men udelader vigtig information.

Se også
 Falske nyheder

Kilder

Internetfænomener
Journalistik

Clickbait


Atos er franskt stafrænt þjónustufyrirtæki (ESN), stofnað árið 1997. Það er eitt af 10 stærstu ESN-fyrirtækjum um allan heim, með ársveltu upp á tæpa 11 milljarða evra árið 2019 og um 110.000 starfsmenn dreifðir á 73 lönd. Hópurinn, sem er leiðandi í Evrópu í skýjum, netöryggi og ofurtölvum frá því hann keypti Bull, er skráður á CAC 40. Frá árinu 2001 hefur Atos verið alþjóðlegur upplýsingatækni á Ólympíuleikum og Ólympíumóti fatlaðra.

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða Atos

Fyrirtæki
Framleiðslufyrirtæki
Frönsk fyrirtæki

Atos


San snova hrvatska je dramska televizijska serija autora Mirne Miličić, Vlade Bulića i Gorana Rukavine. Televizijsko prikazivanje je počelo 28. kolovoza 2023. na RTL Televiziji, a dan kasnije u BiH na Federalnoj televiziji.

Pregled serije
Epizode se prikazuju dan ranije na platformi Voyo od prikazivanja na televiziji, a prva epizoda puštena je 26. kolovoza.

Glumačka postava

Glavni likovi
Obitelj Stošić
 Marko Braić kao Alen Stošić, nogometaš
 Emir Hadžihafizbegović kao Mirko Stošić, Alenov otac, menadžer
 Ivana Krizmanić kao Jasna Stošić, Alenova majka i Mirkova supruga
 Arija Rizvić kao Kristina Ćuk, manekenka, influencerica, nekadašnja miss i bivša Alenova djevojka, useljava se u stan obitelji Stošić

Obitelj Romić
 Josip Brakus kao Mateo Romić, Majin brat
 Tea Šimić kao Maja Romić, odvjetnica i Mateova sestra
 Slaven Knezović kao Ante Romić, Mateov i Majin otac i Tonkin muž
 Andrijana Vicković kao Tonka Romić, Mateova i Majina majka i Antina supruga

Obitelj Herman
 Frano Lasić kao Rudolf Herman, arhitekt, Sonjin i Zvonimirov otac
 Nadia Cvitanović kao Sonja Herman, inženjerka građevine, Rudolfova kći, Zvonimirova sestra
 Marko Petrić kao Zvonimir Herman, student arhitekture, Instagram "zvijezda", Sonjin brat, Rudolfov sin, zaljubljen u Kristinu

Obitelj Bubalo
 Zlatan Zuhrić kao Stjepan Bubalo, vlasnik nogometnog kluba Croatia, Višnjin bivši muž i Lanin otac
 Buga Marija Šimić kao Lana Bubalo, Stjepanova i Višnjina kćer
 Mila Elegović kao Višnja Šarić, bivša Stjepanova supruga

Sporedni likovi
 Filip Juričić kao trener Goran Kurajić, nekadašnji golman, sadašnji trener juniora NK Croatia
 Mislav Čavajda kao odvjetnik Mislav Pavlek, Majin šef
 Nives Celzijus kao starleta Nives Peharda, vlasnica trgovine muške odjeće, voli flertovati s nogometašima, Kristinina prijateljica
 Žarko Radić kao svećenik don Marinko
 Petra Dugandžić kao Helena, Bubalova tajnica
 Nada Gačešić-Livaković kao Lada Paladin, Stošićeva susjeda, bivša radnica u protokolu predsjednika, Rudolfova bivša prijateljica
 Natalija Đorđević kao Barbara Žanić, Karlova majka
 Ana Begić Tahiri kao Brankica, kondicijska trenerica
 Janko Rakoš kao policajac Zlatko, Stošićev susjed
 Dominik Čičak kao Leo Eldić, Stošićev susjed
 Joško Ševo kao Antiša
 Jurica Marčec kao nogometaš Karlo Žanić, Barbarin sin
 Kristijan Ugrina kao nogometni trener Felš
 Petar Baljak kao Damir Teletović, nogometaš kojeg je Bubalo kupio od njegovog strica, kao zamjenu za Alena Stošića.
 Pedro Soltz kao Andrej, poduzetnik, Višnjin odvjetnik i ljubavni partner
 Alan Katić kao ortoped kluba NK Croatia
 Marko Vargek kao komentator na utakmicama NK Croatia

Gostujuće uloge
 Jadran Puharić kao muškarac u procesiji
 Ana Takač kao prevoditeljica
 Dino Rogić kao Dujmović, stari Alenov kolega nogometaš, Nivesin dečko
 Mario Valentić kao Gatuzlo, nogometaš s rehabilitacije
 Draško Zidar kao tetak Damira Teletovića
 Pero Juričić kao gospodin Kristek, član društva arhitekata
 Miran Kurspahić kao Budala, Bumbar navijačke skupine GNK Croatie, po zanimanju zubar
 Dean Krivačić kao Sebastijan "Lopov"
 Dražen Bratulić kao sudac
 Petar Ćiritović kao Ivica Katić, vlasnik Miskula, firme koja se bavi nogometnim statistikama
 Stjepan Gašparić kao Hrvoje, sportski novinar
 Vladimir Posavec Tušek kao odvjetnik Prelas, Kristinin odvjetnik
 Vibor Kreković kao voditelj sportske emisije
 Marko Kasalo kao Mico, novinar magazina "Sorry"
 Ana Ćapalija kao doktorica u rehabiltacijskoj klinici "Radić"
 Vedran Komerički kao fotograf Siniša
 Mark Šokčić kao Sluško, Alenov kolega s posla
 Darko Janeš kao sudac Dražić
 Lucija Alfier kao Ksenija, Alenova bivša cura
 Lucija Dujmović kao Lara, Alenova bivša cura
 Marko Kotar kao Papak
 Jan Leko kao konobar
 Roko Protić kao Luka Lavićka, nogometaš koji svira flautu
 Antun Tudić kao Leov ujak
 Dragan Veselić kao Toni, Antišin prijatelj iz sela koji zaposli Maju
 Tara Rosandić kao Irina Vokić, Leova profesorica
 Dominik Karakašić kao Stipe, Markov i Majin kolega u uredu za viši postupak prerealizaciji EU projekata
 Tomislav Zorjan kao Marko, Stipin i Majin kolega u uredu za viši postupak prerealizaciji EU projekata
 Mladen Klarić kao Koki, dizajner
 Lada Bonacci kao mama Lavićka nogometaša Luke
 Vlado Kopčić kao Darko, šef ureda za viši postupak prerealizaciji EU projekata
 Hrvoj Barić
 Dušan Gojić kao Jure Šipraga, računovođa u GNK Croatia
 Zoran Cipek kao revizor
 Tihomir Kosić kao prihijatar
 Mario Španić kao investitor
 Ivan Molnar kao Ozren, konobar u squash klubu
 Pedja Bajović kao profesor Janjić
 Marija Kurko-Barić kao ministrica
 Zrinka Maltarić kao djelatnica u pošti
 Mada Peršić kao novinarka iz Sorryja
 Lara Jerončić kao Ljilja Kožul
 Tea Vekić kao maserka
 Snježana Veronika Kovačić kao Bilja Kožul
 Davor Dokleja kao lažni velečasni
 Vesna Betcik kao uplakana žena na groblju 1
 Jelena Jurković kao uplakana žena na groblju 2
 Maro Drobnić kao doktor
 Goran Grgić kao načelnik policije
 Radovan Vujković
 Vanja Gvozdić kao zaposlenik na pumpi
 Maja Bajsić kao Marina, zaposlenica na pumpi
 Sven Jakir kao Sven
 Ivica Gunjača kao Vili
 Tomislav Štriga kao Špec, Alenov bivši trener

Snimanje
Snimanje serije sa 78 glumaca počelo je početkom svibnja 2023. u studiju Jadran filma od 800 kvadratnih metara, na dva kata i ukupno 16 setova. Produkcijski tim sastoji se od stotinjak ljudi. Od 12. lipnja snimanje se preselilo se u Makarsku gdje je RTL predstavio seriju. Točnije, mjesto Biokovo ekraniziralo je mjesto Kamen, rodno mjesto mnogih likova iz serije kao i glavnog lika nogometaša Alena.

Promocija
Serija je službeno predstavljena u Makarskoj na RTL-ovoj novinskoj konferenciji, 11. lipnja 2023. Prva najava serije objavljena je 28. srpnja 2023. na RTL-u i njihovim mrežnim stranicama i službenim društvenim mrežama. Serija je najavljena za jesen, a 18. kolovoza RTL je objavio da serija počinje s prikazivanjem 28. kolovoza.

Inozemno prikazivanje

Izvori

Vanjske poveznice
  na rtl.hr

Televizijske serije koje su počele 2023.
Dramske serije

San snova (televizijska serija)


Barbara Romanowicz (1950-), une sismologue et géophysicienne française ;
 Zofia Romanowicz, née Zofia Górska (1922-2010), romancière, essayiste, poète, et traductrice polonaise établie en France.

Romanowicz


Nescafé, Nestlé'ye ait bir hazır kahve markası. Adı "Nestlé" ve "café" sözcüklerinin birleştirilmesiyle oluşturulmuştur. Nestlé, kendilerine bağlı en çok satan kahve markası olan Nescafé'yi 1 Nisan 1938'de İsviçre'de kurmuştur.

Şu an dünyanın hemen her yerinde farklı çeşitleriyle tanınmakta ve içilmektedir. Aynı zamanda kahveye zamanla birçok yeni tat ekleyerek kahve piyasasında çeşitli yenilikler yapmıştır.
Kahvenin üretildiği bölgelerde "İnsana Saygı, Topluma Saygı, Gezegene Saygı" dahilinde çiftçileri maddi olarak destekliyor.

Hazır kahve üretiminde kullanılan kahve çekirdekleri
Hazır kahve, ılık ve tropikal iklimlerde yetişen Arabica ve dağ eteklerinde yetiştirilen Robusta çekirdeklerinden üretilir. Hoş kokulu ve aromatik bir tada sahip olan Arabica, Robusta'ya göre daha yumuşak bir tada sahiptir ve daha yüksek ısılarda çözülür. Robusta çekirdekleri, Arabica'dan daha geniş bir coğrafyada yetiştirilebildiği için hazır kahve üreticilerinin öncelikli tercihi haline gelmiştir.

Hazır kahve üretim süreci
Kavrulduktan sonra öğütülen kahve çekirdekleri, dev boyutlardaki süzgeçli ibriklere konur. Sıcak suyla pişirilerek kahve özünün suya geçmesi sağlanır. Bunun ardından, içindeki su buharlaştırılarak saf kahve özü elde edilir. Bu kahve özü spreyleme ve donmuş kurutma teknikleriyle kurutularak hazır kahve haline getirilir. Bu işlemle suda % 100 çözünebilen kahve elde edilir.

Dış bağlantılar

 Nescafe Türkiye Resmi Sitesi

Kaynakça

İsviçre markaları
Kahve markaları
Nestlé ürünleri
1930'larda tanıtılan ürünler
1938 tanıtımları

Nescafé


Indiens Grand Prix var et Formel 1-løb som blev arrangeret på Buddh International Circuit ved New Delhi i Indien fra  til .

Vindere

Eksterne henvisninger
 Chicane F1 – India GP

Indiens Grand Prix


Delhi (Hintçe: दिल्ली; Pencapça: ਦਿੱਲੀ; Urduca: دلی; UFA: [d̪ɪlːiː]; bazen Dilli şeklinde adlandırılır. ), 17 milyon nüfus sayısı ile Hindistan'ın en büyük ikinci metropolüdür. Hindistan'ın kuzeyinde yapılan arkeolojik araştırmalara göre Yamuna Nehri'nin kıyısında bulunan Delhi, MÖ 6. yüzyıldan beri yaşanmaktadır.

Orta Çağ'da Delhi birçok Hint imparatorluğunun başkenti idi ve kuzeybatı Hindistan ile Hint-Ganj ovaların arasındaki eski ticaret yollarında bulunan önemli bir şehir idi. Birçok antik ve Orta Çağ abide, arkeolojik alanı ve kalıntının bulunduğu yerdir. 1639'da Babür imparatoru Şah Cihan Delhi'de yeni bir duvarlı kent yaptırdı ve Dehli, 1649 ile 1857 yılları arasında Babür İmparatorluğu'nun başkenti idi.

Britanya, 19. yüzyılda Hindistan'ı ele geçirdikten sonra V. George, 1911'de başkentin tekrar Delhi olacağını ilan etmesine kadar başkent Kalküta'ya taşındı. 1920'ler boyunca yeni bir başkent, Yeni Delhi, yapılıyordu. 1947'de Hindistan'ın Britanya'dan bağımsızlığını kazanmasının ardından Yeni Delhi, ülkenin başkenti ve hükûmet koltuğu olarak seçildi.

Ülkenin her dört köşesinden Delhi'ye yapılan göçten dolayı Delhi çok karışık ve kozmopolit bir şehir olmuştur. Şehrin hızlı gelişimi ve kentleşmesi, nüfusun yüksek ortalama geliri ile şehri değiştirdi. Günümüzde Delhi, Hindistan'ın en önemli kültürel, siyasi ve ticarî merkezlerinden biridir.

İklim

Resim galerisi

Delhi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Lonely Planet rehberi
 Wikitravel rehberi

Başkent bölgeleri

Delhi


Slibæk (dansk), Schleibek eller Schleibach (tysk) er et vandløb i det nordlige Tyskland, beliggende i den østlige del af halvøen Svans i Sydslesvig. Åen har sit udspring ved Brodersby, passerer skovområdet Kølen (også Olpenæs Skov, på tysk Köh) og Græsmark og udmunder ved Olpenæs i Østersøen. Oprindelig udmundede åen i Slien (Olpenæs Nor).

Åen er delvis flankeret af stejle skråninger. Den har fået sit navn fra den nærliggende Sli.

Referencer

Svans
Slien
Vandløb i Slesvig-Holsten

Slibæk


رافايل إنريكي رومو بيريز  الشهير باسم رافايل رومو (مواليد 25 فبراير 1990 في تورين - فنزويلا) لاعب كرة قدم فنزويلي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى أودينيزي الإيطالي منذ 2009 في مركز حارس . .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإكوادور
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فنزويليون مغتربون في الإكوادور
رياضيون فنزويليون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون فنزويليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فنزويليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون فنزويليون مغتربون في بلجيكا
رياضيون فنزويليون مغتربون في قبرص
لاعب دوري كرة القدم البلجيكي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الفنزويلي الممتاز
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو أودينيزي
لاعبو أيل ليماسول
لاعبو بيرتشوت ويلريجك
لاعبو دوري السوبر الدنماركي
لاعبو دي سي يونايتد
لاعبو كرة قدم فنزويليون
لاعبو كرة قدم فنزويليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإكوادور
لاعبو كرة قدم مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو منتخب فنزويلا لكرة القدم
لاعبو مينيروس دو غويانا
لاعبو نادي آود هيفرلي لوفان
لاعبو نادي أبويل
لاعبو نادي سيلكيبورج
لاعبو نادي واتفورد
مواليد 1990

رافايل رومو


Dimeri (di- + -mer) su male molekule, niskomolekulski spojevi, koje se sastoje od dviju identičnih molekula ili dvaju identičnih monomera, povezane jakim ili slabim, kovalentnim vezama ili međumolekulskim silama. Novi je spoj istog sastava ali veće molekulske mase.
Dimer nastaje ulančavanjem dvaju monomera. Ulančavanjem s monomerom dimer daje trimer. Dva dimera ulančavanjem tvore tetramer itd. Također, reakcijom dialkohola i dikiseline nastaje dimer.
Dimerizacijom se molekulski entitet A transformira u molekulski entitet A2.

Pojam "homodimer" rabimo kad su dvije molekule identične (npr. A-A) a "heterodimer" kad nisu identične (npr. A-B). Obratni proces od dimerizacije često se naziva disocijacijom. Kad dva suprotno nabijena iona se asociraju u dimere, naziva ih se Bjerrumovim parovima.

Vidi
Bjelančevinski dimer

Izvori

Funkcionalne skupine

Dimeri


زبوبا هي قرية فلسطينية تقع إلى الشمال الغربي من مدينة جنين، وتبعد عنها 14 كم، وترتفع 100م عن سطح البحر، ويرجع اسمها إلى تحريف كلمة (زبوب ) الكنعانية، وتعني الذباب. تبلغ مساحة أراضيها (1750) دونمًا يحيط بها أراضي قرى تعنك ورمانة. قدر عدد سكانها في عام 1922 (391) نسمة وعام 1945 (560) نسمة وعام 1967 (633) نسمة وعام 1987 حوالي (1200) نسمة، وفي عام 1997 (1585) نسمة. و تحتوي هذه القرية على أنقاض محلة قديمة، وصهاريج منقورة في الصخر وبئر ومغر، وفي جوارها تقع بقعة (تل أبي قديس) وهي في الجزء المغتصب عام 1948.

تاريخ
يعود تاريخ قرية زبوبا إلى ما قبل الميلاد، حيث تدل الآثار التي وجدت في القرية على أن القرية قديمة وكان يسكنها الروم وتم اكتشاف آثار ما قبل الميلاد بالفي عام ودلت الآثار على ذلك واختلفت الآراء بالنسبة لتسمية زبوبا بهذا الاسم حيث قيل أن سبب التسمية هو تحريف للكلمة الكنعانية زبوب وهي الذبابة وكانت تكثر بالقرية لوفرة خيراتها ومياهها آنذاك.

قد قيل أن سبب التسمية نسبة إلى الملكة زنوبيا ملكة تدمر التي مرت من هذه القرية وقيل أيضا أن سبب التسمية هو نسبة إلى زبيبة أم عنترة.

الجغرافيا

توسعت قرية زبوبا من الجهة الجنوبية جهة الشارع الرئيسي حيث تم بناء الكثير من المنازل حديثة البناء في هذه المنطقة وكما اتسع غرب القرية المسماة منطقة البئر.

تشرف قرية زبوبا على سهل مرج ابن عامر حيث كانت أراضي القرية مترامية الأطراف تصل إلى بلدة زرعين، وبلدة العفولة وتم اغتصاب ما مساحته 18000 دونم وتم بناء مستوطنات على هذه الأراضي وفي عام 1958 تم سلب ما يقارب 700 دونم من أراضي القرية بحجة تعديل حدود.

وفي عام 1978 صودرت عشرات الدنمات من أراضي القرية المسماة وعرة البئر، وفي عام 1999 تم مصادرة 23 دونم من أراضي القرية المسماة النخيلية وتم إنشاء عليها ما يسمى الإدراة المدنية المقام عليها حاجز سالم، وفي عام 2003 تم مصادرة عشرات الدونمات من أراضي القرية لإقامة الجدار العازل.
القرية تقع بين وادين وادي أبو البواقع الذي يمر من أراضي القرية المسماة ام بدر والقصرية ووادي أخر يسمى وادي الغار وسمي بهذا الاسم لوجود أشجار الغار بهذا الواد والغار يصنع منه اكاليل توضع على أضرحة الشهداء.
ووادي الغار الذي يأتي من جبل اسكندر الواقعة عليها مدينة ام الفحم ومن الجبال المجاورة له ويمر وادي الغار من أراضي القرية المسماة النخيليات والكرم والكور وذراع الصملة والهوية وكل هذه الأراضي أسماء أراضي في قرية زبوبا ويصب هاذان الودان في نهر المقطع الذي يصب في البحر المتوسط.

وتوجد في القرية منطقة تسمى المطلة وسميت بهذا الاسم لأنها منطقة مرتفعه تشرق وتطل على الكثير من المدن والقرى في المنطقة حيث تشاهد مدن حيفا والناصرة والعفولة وجنين والكثير من القرى المحيطة بهذا المدن.

السكان
 السنة | نسمة
 1922 | 391
 1931 | 344
 1945 | 560
 1961 | 683
 1982 | 633
 1987 | 1,200
 1997 | 1,585
 2005 | 2,063
 2007 | 2,183

تتكون قرية زبوبا من عدة عائلات حيث اتساع أراضيها الزراعية ما قبل 1948 كانت مصدر للرزق، وكان أيامها يؤمها الكثير من العائلات من الأردن ومن جميع أنحاء فلسطين طلب للمعيشة ومن هذا المنطلق كثرت العائلات في القرية كما أن نكبة 1948زاد من عدد العائلات فيها حيث يوجد عدد كبير من العائلات الكبيرة فيها رغم عدد سكانها المحدود. ومن العائلات بالاسم نذكر بالتحديد
الجرادات- المقـالـدة وهم أكبر فخذ من الجرادات - العمارنة-الرفاعي _أبو بكر- الجمَال- العطاطرة- العباهرة- العتر- عمارة- أبو لبدة - أبو عبيد- أبو حسن- ألعبيدي - القيسي - القنعير- السيلاوي- شعبان - أبو نصار-عطاري- أبو زيد
ويعتمد هؤلاء السكان على العمل داخل الخط الأخضر وقسم منهم يعتمد على ألزراعه وعدد قليل منهم موظفين وتجار.
أما بالنسبة لتوزيع السكان فهي مشابه للتوزيع في فلسطين حسب الجنس وفئة العمر.

المواقع الأثرية

زبوبا بلدة قديمة يعود تاريخها إلى ما قبل الميلاد بألفي عام حيث دلت الآثار التي اكتشفت على ذلك.
قرية زبوبا قائمة على مباني وكهوف قديمة جدا كما دلت هذه الآثار التي تم اكتشافها على أن الرومان والكنعانيين سكنوا هذه القرية ومن الملاحظ أن القرية قائمة على مغر (مفردها مغارة) تنتشر في جميع أنحاء القرية؛ وبيوت القرية مبنية ألان على أنقاض هذه ألمغر ومن الآثار الموجودة للعيان بئر البلدة وقبر أبو القناطر- وتل الذهب - وتل أبو قديس شمال القرية على بعد 1.5 كلم وعدد كبير جدا من ألمغر تحت سطح ارض القرية.

الاتصالات في قرية زبوبا

مع تسلم السلطة الوطنية الفلسطينة للاتصالات واستلام شركة الاتصالات الفلسطينية مهامها من شركة بيزك الإسرائيلية تم ربط القرية بشبكة الهاتف الأرضي ومن خلال شبكة حديثة بكوابل أرضية. ومع بدء عمل شركة الاتصالات المتنقلة والمحمولة جوال تم تقوية البث وعمل الأبراج بالمنطقة ليصبح كسائر كل البلدان هاتف متنقل تقريبا بكل بيت إن لم يكن مع كل شخص رغم الوضع الاقتصادي والمالي الصعب. مع العلم أنها بالبداية كانت تعتمد بعض الناس على شركات خلوية إسرائيلية وربما ما زالت لوجود تغطية. كما تم ربط القرية بخدمات الإنترنت السريع (ADSL)

الكهرباء في قرية زبوبا

قامت مجموع من الأهالي من القرية في سنة 1970 بتأسيس شركة كهرباء خاص بهم وقاموا بشراء مولد كهربائي وتم التوصيل لجميع المنازل في القرية بالتيار الكهربائي ظل على هذا الحال حتى سنة 1980 حيث أصبح هذا المولد لا يكفي لخدمة القرية لاتساع القرية فقد قامت هيئة تأسيسية من القرية بالعمل على تأسيس جمعية تعاونية تضم 9 أعضاء من القرية آخذو على عاتقهم شراء وتمديد شبكة كهرباء حديثة، وبالفعل تم تأسيس جمعية زبوبا للتنوير الكهربائي م. حيث تم إحضار مولد كهربائي، وبالفعل تم توصيل الكهرباء بطريقة نموذجية إلى المنازل وتمديد شبكة حديثة في القرية من عام 1980الى عام 1993.ومرت جمعية زبوبا التعاونية للتنوير الكهربائي بمد وجزر وكان يعتمد على المسؤلين في هذه الجمعية، ومرت ظروف أعيدت عقارب ساعة التقدم والنهضة للوراء ونظرا" للظروف الاقتصادية التي مر بها شعبنا بانتفاضة الأقصى وتدني مدخوله أو ربما انعدامه لم يتمكن الأهالي من دفع قيمة فواتير الكهرباء ولم تستطيع الجمعية شراء المحرقات للمولدات أو الإنفاق على مصاريف الجمعية فمكثت القرية ليالي وليالي مظلمة بانتظار فرج وان كانت تأتي التبرعات ويعمل المولد بتبرعات سخية من بعض المسؤلين أو الجهات الأهلية أو الحكومية لبعض الأيام ولساعات محدودة فقط وبالليل فقط وان كانت لأكثر من سبع سنوات هذا الحال، أخير تم وبجهود حثيثة من سلطة الطاقة الفلسطينية تم ربط القرية والقرى المجاورة بشركة الكهرباء القطرية وبحيث تم تمديد شبكة حديثة جدا وأعمدة جديدة وتم إنارتها وأصبحت الكهرباء بها قطرية.

تربية الحيوانات في قرية زبوبا

يقوم أهالي القرية بتربية أنواع مختلفة من الحيوانات ومنها الدواجن بأنواعها البط- الحمام- الدجاج...... والمواشي والأبقار والأرانب.

الدواجن
هناك نسبة كبيرة من الأهالي يقومون بتربية الدواجن من اجل التجارة وبعضهم الاكتفاء الذاتي.
يقوم البعض بتربية الدواجن في أماكن خاصة تسمى مزارع والبعض الأخر يقوم بتربيتها بساحات المنازل.
وأما من ناحية العناية بها فيتم إطعامها الأعلاف والماء بوضعها في معالف ومشارب خاصة بها
من ناحية التخلص من روثها فيقوم عدد منهم بالتخلص منه دون استغلالة والبعض الأخر يقوم باستغلاله والاستفادة منه عن طريق بيعه أو استعمله كسماد طبيعي.
من حيث التنظيف فيعملون على رش المطهرات وتعقيم المكان بين كل دورة بحيث تجد العناية والاهتمام والوعي لهذه الأمر لدى الجميع وبمساعدة هيئات إغاثة وجمعيات تساعد المزارعين بهذه الأمور وتوعيهم
وبالنسبة للنوعية فالمعظم يربون الدجاج للحوم فقط.

المواشي
هناك نسبة لا باس بها من الأهالي والذين يقومون بتربية المواشي أما من أجل الاكتفاء الذاتي أو من اجل التجارة.
ويقوم الأهالي بالاعتناء بالمواشي حيث يتم تقديم المطاعيم التي تحتاجها وإذا إصيب أحد المواشي بالمرض يتم استدعاء الطبيب البيطري لعلاجها ويتم استغلال المواشي بشكل كبير حيث يتم الاستفادة من لحومها وحليبها ومشتقاته فهي إذا تشكل مصدر دخل بسيط لا باس به. وتم تشكيل لجنة تسمى (جمعية مربي الأغنام) تعني بالأهالي مربي المواشي وتنضم أمورهم وتقدم لهم المساعدة والمشورة بدعم مؤسسات خيرية أهلية أو حكومية.

الأبقار والأرانب
يتم تربيتها بشكل بسيط جدا وقليل نسبيا حيث يقوم الأهالي بتربيتها فقط للاكتفاء الذاتي.

المراجع

بلديات فلسطين
قرى الضفة الغربية
قرى وبلدات محافظة جنين
محافظة جنين
بلديات دولة فلسطين

زبوبا


Rosemary Brown may refer to:

Rosemary Brown (Canadian politician) (1940–2003), first black woman to be elected to a provincial legislature in Canada
Rosemary Brown (spiritualist) (1916–2001), English composer, reportedly a transcriber of the musical works of deceased composers
Rosemary Brown (born 1951), birth name of the singer and Irish presidential candidate Dana Rosemary Scallon
Rose Browne (1897–1986), African-American engineer, educator and author
Rosemary Brown (swimmer) (born 1961), Australian swimmer
Rosemary Brown (American politician) (born 1970), Republican member of the Pennsylvania House of Representatives

Rosemary Brown


Vozar ist der Familienname folgender Personen:

 Alexandra Lettgen, geb. Vozar (* 1970), deutsche Eishockeyspielerin, Tochter von Ferenc Vozar
 Ferenc Vozar (1945–1999), deutscher Eishockeyspieler ungarischer Herkunft
 Patrick Vozar (* 1974), deutscher Eishockeyspieler, Sohn von Ferenc Vozar
 Robert Vozar (* 1972), deutscher Eishockeyspieler, Sohn von Ferenc Vozar
 Tibor Vozar (* 1943), deutscher Eishockeyspieler, Bruder von Ferenc Vozar

Vozar


Baron Kenyon, of Gredington, in the County of Flint, is a title in the Peerage of Great Britain. It was created in 1788 for the lawyer and judge Sir Lloyd Kenyon, 1st Baronet. He served as Master of the Rolls and as Lord Chief Justice of England and Wales. Kenyon had already been created a Baronet, of Gredington in the County of Flint, in 1784. His grandson, the third Baron, briefly represented St Michael's in the House of Commons. His grandson, the fourth Baron, held minor office in the governments of Lord Salisbury, Arthur Balfour and David Lloyd George and also served as Lord Lieutenant of Denbighshire. In 1912 Lord Kenyon assumed by Royal licence the additional surname of Tyrell.  the titles are held by his great-grandson, the seventh Baron, who succeeded his father in 2019.

Barons Kenyon (1788)
Lloyd Kenyon, 1st Baron Kenyon (1732–1802)
George Kenyon, 2nd Baron Kenyon (1776–1855). Kenyon College was named after him.
Lloyd Kenyon, 3rd Baron Kenyon (1805–1869)
Lloyd Tyrell-Kenyon, 4th Baron Kenyon (1864–1927)
Lloyd Tyrell-Kenyon, 5th Baron Kenyon (1917–1993)
Lloyd Tyrell-Kenyon, 6th Baron Kenyon (1947–2019)
Lloyd Nicholas Tyrell-Kenyon, 7th Baron Kenyon (b. 1972)

The heir presumptive is his brother, Hon. Alexander Simon Tyrell-Kenyon (b. 1975)

References

External links
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of Great Britain
1788 establishments in Great Britain
Noble titles created in 1788

Baron Kenyon


Rudolf Gompper (* 12. Februar 1926 in Stuttgart; † 28. März 1999) war ein deutscher Chemiker.

Werdegang
Gompper promovierte 1953 an der Technischen Hochschule Stuttgart bei Hellmut Bredereck mit der Arbeit Reaktionen des Formamids mit Halogenverbindungen und Synthesen in der Oxazolreihe, 1958 folgte die Habilitation. 1964 wurde er zum außerplanmäßigen Professor an der TH Stuttgart ernannt, 1965 ging er als außerordentlicher Professor nach München und war dort ab 1968 ordentlicher Professor für Organische Chemie.

Zu seinen Forschungsschwerpunkten zählten Stabile Antiaromaten, Donor-/Acceptor-Effekte und organische Radikale.

Ehrungen
 1996: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland

Literatur
 Wer ist wer?, 1993/94: das Deutsche Who's who – Schmidt-Römhild, 1993

Einzelnachweise

Chemiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Stuttgart)
Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Geboren 1926
Gestorben 1999
Mann

Rudolf Gompper


Clyde Roark Hoey (December 11, 1877May 12, 1954) was an American Democratic politician from North Carolina. He served in both houses of the state legislature and served briefly in the U.S. House of Representatives from 1919 to 1921. He was North Carolina's governor from 1937 to 1941. He entered the U.S. Senate in 1945 and served there until his death in 1954, only days before the Brown v. Board of Education decision. He was a segregationist.

Biography
Hoey (HOO-ee)  was born to Captain Samuel Alberta Hoey, a Confederate States Army officer, and Mary Charlotte Roark. He attended school until age eleven. He worked on his family's farm and bought a weekly newspaper when he was 16. He was elected to the state legislature when he was twenty. He served as a state representative and then as a state senator. He was elected in a special election to the United States House of Representatives to fill the vacancy caused by the resignation of Edwin Y. Webb who had accepted a federal judgeship. He defeated a Republican who opposed United States support for the League of Nations. He served from 1919 to 1921. He prosecuted the leaders of the 1929 Loray Mill strike for the murder of the Gastonia police chief.

He was the 59th governor of the U.S. state of North Carolina from 1937 to 1941. In July 1937, he pardoned Luke Lea, a Tennessee politician and former U.S. senator, who had been paroled a year earlier. His appointment of a black man to the board of trustees of a black college set a precedent. Following the 1938 Gaines Supreme Court decision on racial segregation in higher education, he asked the North Carolina legislature to provide for segregated higher education for blacks. Though opposed to integrated education, he said that the people of the state "do believe in equality of opportunity in their respective fields of service" and that "the white race cannot afford to do less than simple justice to the Negro." In a speech he gave before members of the United Daughters of the Confederacy, Hoey stated "Niggers are not entitled to civil rights and will never get them. There were no niggers on the Mayflower."

In 1940, Hoey quietly opposed a third term for FDR. When he believed that President Franklin D. Roosevelt would not seek a third term, Hoey rejected the favorite son role for which the state legislature had recommended him and supported the presidential candidacy of Secretary of State Cordell Hull.

Hoey won election to the U.S. Senate in 1944. He served from 1945 until his death in 1954.

Hoey's politics were those of a conservative Democrat. He opposed Harry S. Truman's attempt to make the Fair Employment Practices Commission (FEPC) permanent. He promised to filibuster the effort as an attack on "the rights of every businessman in America." He supported the President's threats against striking railroad workers in December 1946. In the 1948 election, he supported Truman over the radical alternative Strom Thurmond.

He supported President Truman's refusal to allow Congress access to records of government employees' loyalty investigations.

In 1950, Hoey opposed statehood for Hawaii because he thought it "inconceivable" to allow a territory with "only a small percentage of white people" to become a state. He advocated independence for Hawaii and cited U.S. treatment of Cuba and the Philippines as precedents.

From 1949 to 1952 he headed the Investigations Subcommittee of the Committee on Expenditures in Executive Departments. He conducted hearings into the role of "five percenters", government influence peddlers. In 1950 he chaired an investigation that resulted in a report, known as the Hoey Report, released in December of that year that said all of the government's intelligence agencies "are in complete agreement that sex perverts in Government constitute security risks.". Douglas Charles characterizes Hoey's involvement in the committee as reluctant, due to fears that the issue could become hyperbolic, leaving chief counsel Francis Flanagan as the actual driving force behind the Hoey Report  The 1957 Crittenden Report, a review by the U.S. Navy, criticized it: "No intelligence agency, as far as can be learned, adduced any factual data before that committee with which to support these opinions."

Hoey married Bessie Gardner, sister of North Carolina Governor O. Max Gardner. They had three children. His wife died in 1942. He was a lifelong member of the Methodist Episcopal Church, South and taught Sunday school classes. He was also a member of the Freemasons, Odd Fellows, Woodmen of the World, and the Knights of Pythias.

Hoey died at his desk in his Washington, D.C., office. Sam Ervin was appointed to his seat in June 1954.

Legacy
In 1974, journalist Jonathan Daniels assessed Hoey's politics as "always satisfactory to conservative interests without being abrasive to New Dealers."

Three university buildings in North Carolina were named for Hoey, but have been renamed. The first renaming was in July 2019, when, given Hoey's history of segregationist advocacy and use of racist language in a public address, his name was removed from North Carolina Central University's administration building and replaced with that of the university's African-American founder, James E. Shepard. Hoey Hall, a dormitory at Appalachian State University, and Hoey Auditorium, on the campus of Western Carolina University , were renamed in June 2020, as part of the name changes due to the George Floyd protests. According to a unanimous vote of the trustees of Western Carolina, "Hoey's espoused racist views are contrary to this university's core values of diversity and equality."

See also
 List of United States Congress members who died in office (1950–99)

References

External links

1877 births
1954 deaths
American Freemasons
Democratic Party governors of North Carolina
Democratic Party United States senators from North Carolina
People from Shelby, North Carolina
Democratic Party members of the United States House of Representatives from North Carolina
American white supremacists
Segregation
Old Right (United States)
Southern Methodists

Clyde R. Hoey


David Rowland Langford (born 10 April 1953) is a British author, editor, and critic, largely active within the science fiction field. He publishes the science fiction fanzine and newsletter Ansible and holds the all-time record for most Hugo Awards, with a total of 29 wins.

Personal background
David Langford was born and grew up in Newport, Monmouthshire, Wales before studying for a degree in Physics at Brasenose College, Oxford, where he first became involved in science fiction fandom. Langford is married to Hazel and is the brother of the musician and artist Jon Langford.

His first job was as a weapons physicist at the Atomic Weapons Research Establishment at Aldermaston, Berkshire from 1975 to 1980. In 1985 he set up a "tiny and informally run software company" with science fiction writer Christopher Priest, called Ansible Information after Langford's news-sheet. The company has ceased trading.

Increasing hearing difficulties have reduced Langford's participation in some fan activities. His own jocular attitude towards the matter has led to such nicknames as "that deaf twit Langford"; and a chapbook anthology of his work was titled Let's Hear It for the Deaf Man.

Literary career

Fiction
As a writer of fiction, Langford is noted for his parodies. A collection of short stories, parodying various science fiction, fantasy fiction and detective story writers has been published as He Do the Time Police in Different Voices (2003, incorporating the earlier and much shorter 1988 parody collection The Dragonhiker's Guide to Battlefield Covenant at Dune's Edge: Odyssey Two). Two novels, parodying disaster novels and horror, respectively, are Earthdoom! and Guts, both co-written with John Grant.

His novelette An Account of a Meeting with Denizens of Another World, 1871, published in 1979, is an account of a UFO encounter, as experienced by a Victorian; in its framing story Langford claims to have found the manuscript in an old desk (the story's narrator, William Robert Loosley, is a genuine ancestor of Langford's wife) and he analyses the story from a modern perspective, highlighting apparent descriptions of nuclear physics and quantum mechanics in Loosley's record. This has led some UFOlogists to believe the story is genuine, including the US author Whitley Strieber, who referred to the 1871 incident in his novel Majestic. Langford wrote the story as a spoof at the suggestion of his publisher and says that since publication he has always admitted the story to be fictional when asked — but, as he notes, "Journalists usually didn't ask."

Langford also had one serious science fiction novel published in 1982, The Space Eater. The 1984 novel The Leaky Establishment satirises the author's experiences at Aldermaston. His 2004 collection Different Kinds of Darkness is a compilation of 36 of his shorter, non-parodic science fiction pieces, the title story of which won the Hugo Award for Best Short Story in 2001.

Basilisks
A number of Langford's stories are set in a future containing images, colloquially called "basilisks", which crash the human mind by triggering thoughts that the mind is physically or logically incapable of thinking. The first of these stories was "BLIT" (Interzone, 1988); others include "What Happened at Cambridge IV" (Digital Dreams, 1990); "comp.basilisk FAQ", and the Hugo-winning "Different Kinds of Darkness" (F&SF, 2000).

The idea has appeared elsewhere; in one of his novels, Ken MacLeod has characters explicitly mention (and worry about encountering) the "Langford Visual Hack". Similar references, also mentioning Langford by name, feature in works by Greg Egan and Charles Stross.  The eponymous Snow Crash of Neal Stephenson's novel is a combination mental/computer virus capable of infecting the minds of hackers via their visual cortex. The idea also appears in Blindsight by Peter Watts where a particular combination of right angles is a harmful image to vampires. The roleplaying game Eclipse Phase has so-called "Basilisk hacks", sensory or linguistic attacks on cognitive processes. The concept of a "cognitohazard", largely identical to Langford's basilisks, is sometimes used in the fictional universe of the SCP Foundation.

The image's name comes from the basilisk, a legendary reptile said to have the power to cause death with a single glance.

Non-fiction and editorial work

Langford has won numerous Hugo Awards for his activities as a fan journalist on his free newsletter Ansible, which he has described as "The SF Private Eye. The name is taken from Ursula K. Le Guin's science-fictional communication device. The newsletter first appeared in August 1979. Fifty issues were published by 1987, when it entered a hiatus. Since resuming publication in 1991, Ansible has appeared monthly (with occasional extra issues given "half" numbers, e.g. Ansible 53) as a two-sided A4 sheet and latterly also online. A digest has appeared as the "Ansible Link" column in Interzone since issue 62, August 1992. The complete archive of Ansible is available at Langford's personal website. Ansible issue 300 was published on 2 July 2012.

Ansible has for many years advertised that paper copies are available for various unlikely items such as "SAE, Fwai-chi shags or Rhune Books of Deeds". In 1996, Ursula K. Le Guin wrote: "Tell me what I can send in exchange for Ansible. In Oregon we grow many large fir trees; also we have fish."

Langford wrote the science fiction and fantasy book review column for White Dwarf from 1983 to 1988, continuing in other British role-playing game magazines until 1991; the columns are collected as The Complete Critical Assembly (2001). He has also written a regular column for SFX magazine, featuring in every issue from its launch in 1995 to #274 dated July 2016. A tenth-anniversary collection of these columns appeared in 2005 as The SEX Column and other misprints; this was shortlisted for a 2006 Hugo Award for Best Related Book. Further SFX columns are collected in Starcombing: columns, essays, reviews and more (2009), which also includes much other material written since 2000.

David Langford has also written columns for several computer magazines, notably 8000 Plus (later renamed PCW Plus), which was devoted to the Amstrad PCW word processor. This column ran, though not continuously, from the first issue in October 1986 to the last, dated Christmas 1996; it was revived in the small-press magazine PCW Today from 1997 to 2002, and all the columns are collected as The Limbo Files (2009). Langford's 1985–1988 "The Disinformation Column" for Apricot File was about Apricot Computers systems; these columns are collected as The Apricot Files (2007).

A collection of nonfiction and humorous work, Let's Hear It for the Deaf Man, was published in 1992 by NESFA Press.  This was incorporated into a follow-up collection, consisting of 47 nonfiction pieces and three short stories, and published as The Silence of the Langford in 1996. Up Through an Empty House of Stars (2003) is a further collection of one hundred reviews and essays.

Much of Langford's early book-length publication was futurological in nature. War in 2080: The Future of Military Technology, published in 1979, and The Third Millennium: A History of the World AD 2000-3000 (1985), jointly written with fellow science fiction author Brian Stableford, are two examples. Both these authors also worked with Peter Nicholls on The Science in Science Fiction (1982). Within the broader field of popular non-fiction, Langford co-wrote Facts and Fallacies: a Book of Definitive Mistakes and Misguided Predictions (1984) with Chris Morgan.

Langford assisted in producing the second edition of The Encyclopedia of Science Fiction (1993) and contributed some 80,000 words of articles to The Encyclopedia of Fantasy (1997). He is one of the four chief editors of the third, online edition of The Encyclopedia of Science Fiction (launched October 2011), and shared this reference work's 2012 Hugo Award for Best Related Work. He has also edited a book of John Sladek's uncollected work, published in 2002 as Maps: The Uncollected John Sladek. Langford's critical introduction to Maps won a BSFA Award for nonfiction. With Christopher Priest, Langford also set up Ansible E-ditions (now Ansible Editions) which publishes other print-on-demand collections of short stories by Sladek and David I. Masson; essays and review columns by Brian Aldiss, Algis Budrys, Peter Nicholls and again Sladek; and ebooks of historical interest to science fiction fandom, downloadable at no charge from the Trans-Atlantic Fan Fund site.

Excluding collections, Langford's most recent professionally published book is The End of Harry Potter? (2006), an unauthorised companion to the famous series by J. K. Rowling. The work was published after the publication of the sixth volume in the Harry Potter series, but before publication of the seventh and final volume. It contains information, extracted from the books and from Rowling's many public statements, about the wizarding world and popular theories concerning how the plot will develop in the last book. A revised version was published in the US in March 2007 by Tor Books, and in paperback form in the UK in May 2007. The book was commissioned from Langford by Malcolm Edwards of Orion Books, who were seeking a book about the Harry Potter series.

Since 2011 he has devoted most of his time to Ansible, Ansible Editions and The Encyclopedia of Science Fiction.

He has been a guest of honour at Boskone, Eastercon twice, Finncon, Microcon three times, Minicon (see List of past Minicons), Novacon, OryCon twice, Picocon several times, and Worldcon (see List of Worldcons).

Awards
Langford holds the all-time record for most Hugo Awards, with a total of 29 wins. He has won 21 Hugos for Best Fan Writer, five for Ansible as Best Fanzine, another for Ansible as Best Semiprozine, one for Different Kinds of Darkness as Best Short Story, and one for The Encyclopedia of Science Fiction as Best Related Work. Langford also has the second highest number of Hugo nominations at 55 (behind Mike Glyer at 57). He had a 19-year winning streak and 31-year streak of nominations for "Best Fan Writer" that came to an end in 2010.

Bibliography

Short fiction
Collections

Non-fiction
Collections

Book reviews

See also
 The Riddle of the Universe and Its Solution

Notes

References

External links
  (Ansible.UK) – both Langford and Ansible
David Langford biographical entry at The Encyclopedia of Science Fiction, 3rd ed. (co-edited by Langford)

Short stories
BLIT
comp.basilisk FAQ
New Hope for the Dead

1953 births
Living people
Alumni of Brasenose College, Oxford
British horror writers
British science fiction writers
British speculative fiction critics
British speculative fiction editors
Hugo Award-winning fan writers
Hugo Award-winning writers
Writers from Newport, Wales
Science fiction critics
The Magazine of Fantasy & Science Fiction people
Welsh science fiction writers
Welsh male novelists
British nuclear physicists

David Langford


Sir James William Redhouse (d. 30 Aralık 1811, ö. 4 Ocak 1892), İngiliz dil bilgini, mütercim ve sözlük yazarı.

Londra'da doğmuştur. Çocuk yaşta anne ve babasını kaybeden Redhouse, 1819'da Christ's Hospital adlı yardım ve eğitim kurumuna yerleştirilmiştir. Burada denizcilik, haritacılık, teknik resim, trigonometri gibi konularda öğrenim görmüştür.

1826'da disiplinsizlik nedeniyle okuldan çıkarılınca, Akdeniz'e açılan bir gemi ile İstanbul'a gelmiştir. İstanbul'da Mühendishâne-i Bahrî-i Hümâyun'da (Deniz Mühendishanesi) teknik ressam olarak çalışmıştır. İstanbul'da kaldığı 8 yıllık sürede Türkçe, Arapça, Farsça ve Fransızca öğrenmiştir.

Türk dilini en iyi bilen yabancı. 1826'da İstanbul'da Bahriye'de İngilizce muallimi idi. 1838'de sadrazam mütercimi oldu. 1840'tan sonra Hariciye Nezareti tercümanı olarak bütün dış temasların çevirisini yürüttü. 1853'te İngiltere'ye döndü, Dışişlerinde Doğu dilleri tercümanlığı yaptı. Royal Asiatic Society derneği üyeliğine seçildi, Sir unvanı aldı. Sözlükleri basıldı. 1892'de öldü.

Ünlü Redhouse sözlüğü

Osmanlıcadan İngilizceye yapılan ilk ve kapsamlı sözlük 1856'da yayımlandı. Redhouse'un elyazması 12 cilttir ve British Museum'dadır. Arap harflerine göre alfabetik yaptığı bu sözlükte kelimelerin Arapça, Farsça, Türkçe oluşları gösterilmekte, latin harfleriyle okunuşları verilmekte, türü belirtilmekte, numaralarla anlam farkları ve deyimler İngilizce verilmektedir.

Güncel hali Sev Yayıncılık tarafından çeşitli ebatlarda ve kısaltılmış versiyonlarda basılmaktadır. 1950 ve 1972 Redhouse baskıları temel alınarak hazırlanan sözlüklere yeni sözcük ve deyimler eklenmiştir.

Eserleri

 Grammaire raisonné de la langue Ottomane (1846)
 Vade mecum of the Ottoman colloquial language (1855)
 Turkish vade mecum (1877)
 A simplified grammer of the Ottoman-Turkish (1884)
 Müntehabatı lügatı Osmaniye (1838)
 A dictionary of Arabic and Persian words used in Turkish (1853)
 A Turkish and English lexicon shewing the English significations of the Turkish terms (1890)
 Kitabı maanii lehçe li James Redhouse el İngilizi (1890)
 The Mesnevi (1881)
 A Vindication of the Ottoman Sultans title of caliph (1877)
 On the history, system and varieties of Turkish poetry (1879)

1817 doğumlular
1892 yılında ölenler
Britanyalı sözlükçüler
Aziz Michael ve Aziz George Nişanı sahipleri
Hilal Nişanı

James Redhouse


An Bambusa bambos in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Andreas Voss. An Bambusa bambos in nahilalakip ha genus nga Bambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bambusa

ca:Bambusa balcooa

Bambusa bambos


Castle Creek may refer to one of the following:

Australia

 Castle Creek, Queensland, a locality in the Shire of Banana

Canada

Castle Creek (Fraser River), near McBride, British Columbia

United States

Castle Creek (Arizona), a hot spring and the location of the Castle Hot Springs resort
Castle Creek (Hyco River tributary), a stream in Person County, North Carolina
Castle Creek (Rogue River tributary), a stream in Oregon
Castle Creek (South Dakota), a tributary of Rapid Creek in western South Dakota
Castle Creek (Grand County, Utah) near Moab, tributary of the Colorado River
Castle Creek (Virginia) in Isle of Wight County, Virginia
Castle Creek (Washington) on Mount St. Helens
Castle Creek, New York, a hamlet north of Binghamton, New York

Other

Castle Creek, band on Roulette Records who sang "I Can Make It Better"

Castle Creek


Hævnet er en dansk stumfilm fra 1907, der er instrueret af Viggo Larsen.

Handling

Medvirkende
 Margrethe Jespersen - Ung pige
 Viggo Larsen - Pigens kæreste
 Robert Storm Petersen - Forfører

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1907

Hævnet


La Naval Air Station Fort Worth Joint Reserve Base ou NAS Fort Worth JRB ( IATA : FWH , ICAO : KNFW , FAA LID : NFW), comprend Carswell Field, une base aérienne militaire située à 9 km à l'ouest du quartier d'affaires de Fort Worth, dans le comté de Tarrant au Texas. Cet aérodrome militaire est exploité par lUnited States Navy Reserve. Il est situé dans les villes de Fort Worth, Westworth Village et White Settlement dans la partie ouest de la zone urbaine de Fort Worth.

Historique
NAS Fort Worth JRB est le successeur de l'ancienne Naval Air Station Dallas et intègre d'autres commandes et activités de réserve, principalement celles de la réserve de l'Armée de l'air, qui étaient présentes sur place lorsque l'installation était connue sous le nom de Carswell Air Force Base, une ancienne base aérienne du Air Force Reserve Command (SAC) a ensuite été transférée au Air Combat Command (ACC).

Plusieurs quartiers généraux et unités opérationnelles de l'US Navy sont basés au NAS Fort Worth JRB, notamment des escadrons aériens du 4th Marine Aircraft Wing de l'United States Navy Reserve, des commandes de renseignement et des Seabees.

Le quartier général de la Tenth Air Force de l'Air Force Reserve Command et sa  continuent d'être basés sur l'installation, ainsi que la  de la . Un groupe d'avions marins, plusieurs escadrons d'aviation et diverses unités terrestres de la réserve du Corps des Marines des États-Unis sont également colocalisés au NAS Fort Worth.

Les types d'avions initialement basés au NAS Fort Worth étaient le F-14 Tomcat, le F/A-18 Hornet, le C-9B Skytrain II, le C-130 Hercules et le KC-130 Hercule qui ont déménagé de l'ancien NAS Dallas, rejoignant le F-16 Fighting Falcon qui se trouvaient auparavant dans l'installation alors qu'elle était connue sous le nom de Carswell Air Force Base et plus tard sous le nom de Carswell Air Reserve Station.

Actuellement
Les avions actuellement basés sont les C-40 Clipper de la Naval Air Reserve, les chasseurs F-16 Fighting Falcon de l'Air Force Reserve Command et les avions de transport aérien C-130 Hercules de la Texas Air National Guard et les chasseurs d'attaque F/A-18 Hornet de l'US Marine Corps  et des avions de ravitaillement et de transport en vol KC-130 Hercules de la Réserve du Corps des Marines. Récemment, la réserve de l'armée américaine a également basé un bataillon d'avions de reconnaissance RC-12 Guardrail au NAS Fort Worth.

La base, qui fait partie de la Navy Installation Command's Navy Region Southeast, est une installation de défense conjointe qui joue un rôle central dans la formation et l'équipement des équipages aériens et du personnel de soutien au sol de l'aviation. Elle héberge pour cela le Tactical Support Wing.

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
  Naval Air Station Fort Worth website
  Tactical Support Wing - Site U.S. Navy Reserve

Liens internes

Fort Worth
Fort Worth
Base militaire au Texas
Base de l'United States Marine Corps
Installation de la United States Air National Guard

Naval Air Station Fort Worth


Daniel Ryan Cormier je američki borac mješovitih borilačkih vještina. Bivši UFC-ov prvak u teškoj i poluteškoj kategoriji te, osvajač turnira Strikeforce Heavyweight Grand Prix Champion, osvajač medalje na svjetskom prvenstvu u hrvanju (2007, Baku) i sudionik olimpijskih igara u hrvanju (2004, Atena, izgubio u borbi za broncu; 2008, Peking kapetan američke reprezentacije, nije nastupio u borbi zbog ozljede).

Hrvanje
2007. – brončana medalja, svjetskom prvenstvu
2007. – brončana medalja, Pan američke igre
2004. – 4. mjesto, Olimpijske igre
2003. – 5. mjesto, svjetsko prvenstvo
2003. – zlatna medalja, Pan američke igre

2008. je bio član kapetan američke olimpijske reprezentacije, ali nije nastupio u natjecanju zbog ozljede

Mješovite borilačke vještine i UFC
Nakon olimpijade 2008. Daniel se odlučuje za mješovite borbe i relativno kasno, s 30 godina ima svoj prvi profesionalni debi.
Nakon samo 10 borbi i u dvije godine osvaja titule Strikeforce Heavyweight Grand Prix Championa, savladavši Josh Barnetta u finalu, prvak Extreme MMA i prvak King of the cage.
Od 2013. nastupa u UFC federaciji. 2015. osvaja titulu UFCovog prvaka u srednje teškoj kategoriji protiv Anthony Johnsona.

Iako dolazi iz hrvačkog miljea, Daniel Cormier se može pohvaliti izuzetnom udaračkom tehnikom.

MMA Borbe

Izvori

Američki hrvači

Daniel Cormier


Die Kirche Sainte-Croix in Bordeaux ist die Kirche eines ehemaligen Benediktinerklosters. Seit 1840 ist sie als Monument historique klassifiziert. Sie steht im Südosten des Zentrums von Bordeaux an der Place Pierre Renaudel.

Geschichte

Die Benediktinerabtei Sainte-Croix wurde zur Zeit der Merowinger auf einer Erhebung in der Nähe des Garonne-Ufers gegründet, in einem Sumpfgebiet, das damals südlich von Bordeaux lag. Das genaue Jahr der Gründung ist nicht bekannt, jedoch soll nach einem Epitaph aus dem 7. Jahrhundert Mummolus, der zweite Abt von Fleury (heute Saint-Benoît-sur-Loire) hier um 679 gestorben sein. Die Abtei wurde um 730 von den Sarazenen auf einem Raubzug zerstört und vermutlich Ende des 8. Jahrhunderts neu errichtet. Mitte des 9. Jahrhunderts waren es die Normannen, denen die Abtei zum Opfer fiel. Den dritten Bau des Klosters schreibt man Wilhelm dem Guten zu, der seit etwa 970 Graf und vielleicht Herzog der Gascogne war († wohl 996), und der für den Neubau die Stelle auswählte, an der bereits ein Oratorium für Mummolus stand.

Zum Besitz der Abtei gehörten die Orte Saint-Hilaire-du-Taillan und Soulac mit der Prioratskirche Notre-Dame-de-la-fin-des-Terres, später kamen Saint-Macaire und Macau hinzu. Die heutige Kirche im romanischen Stil stammt vom Ende des 11. oder Anfang des 12. Jahrhunderts und damit aus der gleichen Zeit wie die Kirchen von Soulac (Notre-Dame-de-la-fin-des-Terres) und Macau.

Im Lauf der Jahrhunderte ließen die Äbte die Klostergebäude (Küchen, Schlafsäle, Refektorium etc.) verfallen, so dass die Mönche der Congrégation de Saint-Maur (→ Mauriner) im 17. Jahrhundert die Erlaubnis bekamen, das Kloster neu zu bauen. Der Baubeginn war 1664 und die Fertigstellung erfolgte 1672.

1793 wurde die Abtei in ein Hospiz umgewandelt, seit 1890 werden die Gebäude von der École des Beaux-Arts von Bordeaux genutzt.

Die Kirche Sainte-Croix wurde mit den Kirchen Saint-Michel, Saint-Pierre, Saint-Paul und Saint-Éloi zu einer Gemeinde zusammengeschlossen und 2009 der Communauté du Chemin-Neuf übergeben.

Architektur
Die Kirche hat den Grundriss eines lateinischen Kreuzes. Sie besteht aus einem Schiff mit fünf Jochen, einem Querschiff mit großen Kapellen auf beiden Seiten und einer polygonalen Apsis. Das Schiff ist 39 Meter lang, die Apsis 15,30 Meter hoch.

Im romanischen Zustand hatte der Kirchenraum flache Holzdecken. Im 12. und 13. Jahrhundert wurden die gotischen Gewölbe eingezogen. Mit ihren auf halber Raumhöhe liegenden Kämpfern aber nicht sehr steilen Scheiteln stellen die sechsteiligen Doppeljoche des Mittelschiffs einen Kompromiss zwischen der Gotik der Île-de-France und der angevinischen Gotik dar. Auch die Fenster der Seitenschiffe entstanden erst in der Frühgotik.

Der Architekt Paul Abadie restaurierte die Kirche im 19. Jahrhundert und fügte dabei den symmetrischen Glockenturm an der linken Seite de Fassade hinzu.

Ausstattung
In der Kirche befinden sich zwei Gemälde von Guillaume Cureau (um 1595–1648) zu Mummolus, "Sankt Mummolus heilt einen Besessenen" und "Sankt Mummolus heilt einen Kranken", sowie eine Kreuzerhöhung von A. Bourgneuf aus dem Jahr 1636.

Orgel

Eine erste Orgel existierte bereits im 16. Jahrhundert, sie wurde nach 1661 durch ein einfacheres Instrument ersetzt, das von Jean Haon gebaut wurde. Im Jahr 1730 wurde entschieden, eine größere Orgel zu installieren, deren Bau fünfzehn Jahre später dem Orgelbauer Dom Bédos de Celles anvertraut wurde. 1811 forderte Charles-François d'Aviau Du Bois de Sanzay, Erzbischof von Bordeaux, die Orgel für die Kathedrale Saint-André an, wo sie bis 1970 blieb. Danach wurde sie wieder in Sainte-Croix eingebaut und schließlich in den Jahren 1983 bis 1995 restauriert. Das Instrument hat heute 45 Register auf fünf Manualen und Pedal. Auffällig ist der Tonumfang des Pedals (à la française).

Literatur
 A. Chauliac (1848–1926): Histoire de l'abbaye de Sainte-Croix de Bordeaux, Archives de la France monastique Band IX, 1910. online
 Abbé Louis Darnis, Vicaire à Sainte-Croix: Guide de l'église Sainte-Croix de Bordeaux, 1950

Weblinks

 Observatoire du Patrimoine Religieux: Eglise Sainte-Croix (ancienne abbatiale)

Einzelnachweise

Croix
Stecroix
Chemin Neuf
Heilig-Kreuz-Kirche
Bordeaux, Sainte Croix
Romanische Kirche
Kirchengebäude im Erzbistum Bordeaux
Sainte Croix
Ehemaliges Benediktinerkloster in Frankreich
Monument historique seit 1840

Ste-Croix (Bordeaux)


Sygdommen døden er en dokumentarfilm instrueret af Alexander Kørschen i 1989.

Handling
Det er en sort/hvid fortælling i billeder og ord om kærlighed, der er bygget over den franske forfatter Margurite Duras' novelle Sygdommen Døden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989

Dokumentarfilm fra Danmark

Sygdommen døden


Anders Gunnar Hökmark (* 19. September 1952 in Ystad) ist ein schwedischer Politiker der derzeitigen Regierungspartei (Moderata samlingspartiet).

Leben
Gunnar Hökmark hat einen Abschluss in Betriebswirtschaftslehre von der Universität Lund. Er ist Reserveoffizier der schwedischen Panzertruppen. Er ist seit 2004 Mitglied des Europäischen Parlamentes und hat mehrere estnische, lettische und litauische Auszeichnungen erhalten. Hökmark war zwischen 1982 und 2004 Mitglied des schwedischen Reichstags und diente während dieser Periode u. a. als wirtschaftspolitischer Sprecher der Moderata samlingspartiet  und Vorsitzender des Verfassungsausschusses.

Hökmark war 1991 bis 2000 Generalsekretär der Moderata samlingspartiet, 1993 bis 2000 Vorsitzender der Jarl Hjalmarsson Stiftung,  Geschäftsführer für das Reform Institut 2000–2003, dessen Gründer er auch war. Er war zwischen 1986 und 1991 für die ideologische Entwicklungsarbeit bei der bürgerlichen Denkfabrik Timbro zuständig und gründete 1988 in dieser Eigenschaft die City Universität in Stockholm. Im Februar 1990 ergriff er die Initiative der Montagsbewegung zur Unterstützung der Loslösung der baltischen Staaten von der Sowjetunion. Gunnar Hökmark war 1979 bis 1984 Vorsitzender von Moderata Ungdomsförbundet, der Jugendorganisation der Partei und wurde 2008 zu ihrem Ehrenvorsitzenden gewählt. 2009 wurde er mit 90 505 Personstimmen für das Europaparlament wiedergewählt.

Im Europaparlament ist Hökmark Delegationsleiter der schwedischen Moderaten und Vizepräsident der Fraktion der Europäischen Volkspartei (EVP). Er ist Vorsitzender der wirtschaftspolitische Arbeitsgruppe der EVP und im Rahmen seiner Vizepräsidentschaft ist er für die Erweiterungs- und Nachbarschaftsfragen verantwortlich. Er hat einen Sitz  in den Ausschüssen für Wirtschafts- und Währungspolitik sowie Industrie, Telekom, Energie und Forschung. Hökmark ist im Europaparlament auch Vorsitzender der Kroatiendelegation, die den Beitritt Kroatiens in die EU vorbereitet.

Gunnar Hökmark hat sich im Besonderen für den Bedarf an marktwirtschaftlichen Reformen in den Gebieten Telekom und Energie bemüht und hat darüber hinaus für mehr Konkurrenz bei öffentlichen Dienstleistungen und Finanzmärkten gearbeitet. Als der Lissabon-Vertrag ausgearbeitet wurde, setzte er mit durch, dass Schweden 20 statt 18 Stimmen hat.

Hökmark ist Vorsitzender der Vereinigung der schwedischen Versicherungsvermittler, Vorstandsmitglied des Versicherungsunternehmens Dina Försäkringar sowie Vorstandsmitglied der Verwaltungsstiftung des schwedischen öffentlich-rechtlichen Rundfunks Sveriges Television.

Er gehört zu den 89 Personen aus der Europäischen Union, gegen die Russland im Mai 2015 ein Einreiseverbot verhängt hat.

Weblinks

Einzelnachweise

Reichstagsabgeordneter (Schweden)
Mitglied des Europäischen Parlaments für Schweden
Moderata-samlingspartiet-Mitglied
Träger des Ordens des weißen Sterns (III. Klasse)
Schwede
Geboren 1952
Mann

Gunnar Hökmark


Thyra Sehested (28. marts 1840 på Broholm, Fyn – 12. januar 1923 i København) var en dansk historiker og forfatterinde.

Baggrund
Hun er søster til Hannibal, Knud og Hilda Sehested samt datter af stamhusbesidder og arkæolog Niels Frederik Bernhard Sehested. Fra 1886 boede hun som stiftsdame i Vallø Stift.

Historiker
Thyra Sehested var fra sin ungdom optaget af litterære interesser med en forkærlighed for middelalderens folkeviser. Hun viste tidligt historisk interesse i sin families slægt og arbejdede på sin fars sidste værk, Arkæologiske Undersøgelser (1878-81). Efter sin fars død begyndte hun at studere sin slægts historie og flyttede til København for at kunne benytte de historiske arkiver til rådighed. Desuden tog hun jævnligt på studierejser og fik derved et omhyggeligt kendskab til sin slægts historie.

I sine egne skrifter behandlede hun historien om adelsslægten Sehested. Disse omfatter:

 Hannibal Sehested (2 bind, 1886)
 Rigskansler Christians Christophersen Sehested (1894)
 Admiral C. T. Sehesteds Saga (1904)
 Rigsmarsk Steen Maltese Sehested (1911)
 Afhandlingerne Malthe Sehested og Mogens Sehested (1919)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Adelsslægten Sehested
 https://biografiskleksikon.lex.dk/Sehested

Forfattere fra Danmark i det 19. århundrede
Forfattere fra Danmark i det 20. århundrede

Thyra Sehested


Katolička župna crkva u Gradačcu datira iz 1888. godine. Posvećena je zaštitniku gradačačke župe, sv. Marku Evanđelistu.

Građa
Većinom je građena od tvrda materijala, najviše kamena. Kamen je uvelika sa zidina Gradine.
Podignuta je u neogotičnom stilu.

Povijest
Zbog malobrojnosti katolika u Gradačcu, naspram okolnih sela, župa je osnovana tek 28. srpnja 1868. godine, kad je župa imala tek 450 vjernika.
Crkva u Gradačcu je izgrađena 1888. godine, posvećena sv. Marku Evanđelistu, glavnom zaštitniku župe Gradačca. Župni stan sagrađen je 1959. godine. Župa Gradačac obnovljena je 1969. godine.

U velikosrpskoj agresiji teško je oštećena, za razliku od pravoslavne crkve koja se nalazi preko puta. Krov je propao, nešto je paljeno na oltaru. Dio stvari iz crkve spasili su mještani sklanjanjem na sigurno. Sasvim je uništena stara župna kuća. Nova još nedovršena župna kuća pretrpjela je manje štete. Neko vrijeme bila je boravištem branitelja. Kad je župnik vlč. Marko Tomić napustio župu i otišao u Đakovo, iz župne kuće odnesen je sav inventar. Crkva nije obešćašćena. Štete u ratu pretrpljene od srpskih i muslimanskih ekstremista.

Izvori

Vanjske poveznice
Vrhbosanska nadbiskupija  Župe

Gradačac
Katoličke crkve u Bosni i Hercegovini
Gradačac

Crkva sv. Marka Evanđelista u Gradačcu


O caso Riggs refere-se ao processo judicial movido contra o ditador chileno Augusto Pinochet e outras pessoas sob a acusação de desvio de fundos públicos, devido à descoberta de contas bancárias secretas que o primeiro mantinha no Riggs Bank dos Estados Unidos.

Durante a investigação foi determinado que Pinochet mantinha numerosas contas bancárias, sob diferentes identidades, nas quais guardava mais de 21 milhões de dólares, pelos quais alguns generais e coronéis que estavam sob seu comando foram processados.

Em 2014, foi emitida uma sentença de primeira instância contra seis colaboradores de Pinochet pelo desvio de 6,4 milhões de dólares. Em 2017, o Tribunal de Apelações de Santiago revogou a decisão, uma vez que o tribunal estabeleceu a prescrição dos fatos. No entanto, em 2018, a Suprema Corte finalmente condenou três dos ex-militares e ordenou o confisco de bens da família Pinochet avaliados em mais de 1,6 milhão de dólares.

Escândalos políticos no Chile
Ditadura militar no Chile (1973-1990)
Augusto Pinochet

Caso Riggs


Međuopćinska nogometna liga Kutina – Ivanić-Grad – Novska za sezonu 1982./83.  Sudjelovalo je 13 klubova, a prvak je bio "Omladinac" iz Ludine.

Ljestvica

 Ludina - danas Velika Ludina

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice

Izvori
 nk-sokol.hr, "NK Sokol Velika Ludina" - povijest, pristupljeno 31. ožujka 2018.
 Edvard Bogović: Sve je počelo prije 85 godina : monografija 85 godina nogometa u Novskoj , Novska, 2005., , str. 72-73
 Mato Šulek: Športski nogometni klub "Mladost" : Gornja Gračenica : (1966-2006), Kutina, 2006.,

1982-83 MOL Kutina-Ivanić Grad-Novska
MOL Kutina-Ivanić Grad-Novska

Međuopćinska nogometna liga Kutina – Ivanić-Grad – Novska 1982./83.


Marija Amadeja (Karolina) Pavlović (Petrovaradin, 28. siječnja 1895. – Rijeka, 26. studenoga 1971.) bila je hrvatska katolička redovnica i učiteljica.

Životopis

Djetinjstvo i školovanje
Rođena je kao Karolina u uglednoj i pobožnoj petrovaradinskoj građanskoj obitelji Alojzija Pavlovića i France rođ. Ambrišak. Imala je trojicu braće i dvije sestre. Nakon završetka trgovačke škole zaposlila se u Zemunu, a k sebi je uzela i jednoga od braće i brinula se za njegovo školovanje. U Zemunu je stupila u Marijinu kongregaciju i poučavala je njihov podmladak. Na misu je išla u bolničku kapelicu Milosrdnih sestara sv. Vinka tamo je u njoj niklo redovničko zvanje. Osjećala se pozvanom u zatvoreni samostan, ali obitelj joj je savjetovala neka stupi u neki od karitativnih redova. Godine 1922., nakon što je brat za kojeg je skrbila završio gimnaziju, stupila je u đakovački samostan Milosrdnih sestara Sv. Križa. U samostanu je završila učiteljsku školu, a kasnije i visoku pedagošku školu u Zagrebu.

Redovnički život
Nakon položenih zavjeta radila je u đakovačkoj osnovnoj i građanskoj školi. Kao učiteljica bila je savjesna, a s osobitom ljubavlju zauzimala se za siromašniju djecu. Godine 1937. izabrana je za provincijalnu savjetnicu, a 1940. godine postala je prefekta. Provincijalna poglavarica bila je od 1943. do 1955. godine, u vrijeme teških ratnih i poratnih godina.

U ratnim danima štitila je židovsku djevojčicu Zdenku Bienenstock. Njena obitelj bila je smaknuta u koncentracijskom logoru, a nju je iz Osijeka, u lipnju 1941. godine, u Đakovo doveo svećenik Alfred Hölender i predao ju je majci M. Amadeji na skrb. Unatoč opasnosti za sestre i vlastiti život, ona ju je do svibnja 1945. godine skrivala u samostanu pod tuđim imenom i pomagala joj.

U poraću se odupirala komunističkoj vlasti koja je redovnicama pokušavala oduzeti što više posjeda i zabraniti im nošenje redovničkoga odijela za vrijeme njihovog rada u javnim službama. Štitila je sestre od pritisaka i maltretiranja komunističkih službenika, te razvila prijateljsku suradnju sa zagrebačkim nadbiskupom Alojzijem Stepincem i s pravoslavnim biskupom Barnabom Nastićem. Po isteku službe provincijalne poglavarice bila je kućna poglavarica na Sušaku (1955. – 1959.) i odgojiteljica redovničkoga podmladka u Zagrebu (1959. – 1966.). Nakon toga povukla se u provincijalnu kuću u Đakovu, gdje je provela posljednje godine života. Preminula je iznenada 26. siječnja 1971. godine na Sušaku, a sahranjena je u grobnici provincijalnih poglavarica u Đakovu.

Majka Amadeja ostala je upamćena kao uzorna i sveta redovnica, kojoj se neki i danas u molitvama obraćaju za zagovor.

Nagrade i priznanja
Zdenka Bienenstock 2008. pokrenula je postupak postumne dodjele naslova Pravednice među narodima. Odličje joj je posmrtno dodijeljeno 23. ožujka 2009.

Spomen
 Godine 2010. u đakovačkom samostanu otvoren je dnevni boravak za starije osobe nazvan »Centar Amadea«.
 Dana 5. rujna 2021., u crkvi sv. Roka u Petrovaradinu postavljena joj je spomen-ploča
 Amadea (2021.), mjuzikl Daria Balekića (libreto i glazba) i Arete Ćurković (režija)
 Prigodom 50. godišnjice smrti Katolički bogoslovni fakultet u Đakovu i Milosrdne sestre Sv. Križa održan je znanstveni simpozij o njezinu životu i djelu.

Povezani članci
 Alojzije Stepinac
 Pravednici među narodima

Bibliografija
 Ivan Armanda, Odnos sestre Amadeje Pavlović, poglavarice Hrvatske provincije Družbe Milosrdnih sestara svetoga Križa, prema komunističkim vlastima u Jugoslaviji, Časopis za suvremenu povijest 2/2011.
 Ivan Armanda, Pisma nadbiskupa Alojzija Stepinca križarici Amadeji Pavlović, Tkalčić 18/2014.
 s. M. Estera Radičević, Sto pedeset godina zaJedno (katalog izložbe), Milosrdne sestre Sv. Križa, Muzej Đakovštine, Đakovo, 2018. (32 str.), ISBN 9789539748386
 Ivica Raguž, Ja služim Bogu. Duhovni život majke M. Amadeje Pavlović, Milosrdne sestre Sv. Križa, Đakovo, 2021. (243 str.), ISBN 9789538236037

Vrela

 Ivan Armanda, Lik i djelovanje redovnice Amadeje Pavlović (1895.-1971.) iz Družbe milosrdnih sestara Sv. Križa, Tkalčić 16/2012.
 Sestri Amadeji Pavlović postumno dodijeljeno priznanje Pravednik među narodima, www.biskupijadjs.hr, objavljeno 23. ožujka 2009., HAW
 Željko Ivanjek, Pravednici i njihove životne priče, www.jutarnji.hr, objavljeno 24. svibnja 2009., HAW
 M. Tucakov, Petrovaradinka – pravednica među narodima, Hrvatska riječ, objavljeno 7. veljače 2020.

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Majka M. Amadeja Pavlović, službeno mrežno mjesto

Katoličke redovnice
Životopisi, Vojvodina
Životopisi, Đakovo
Pravednici među narodima

Amadeja Pavlović


Neded este o comună slovacă, aflată în districtul Šaľa din regiunea Nitra, pe malul râului Váh. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 3.318 locuitori.

Localitatea este înfrățită cu Bóly.

Istoric
Localitatea Neded este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Neded


İskerletzâde Aleksandros ( Aleksandros Mavrokordatos, 1641-1709) ya da İskerletoğlu İskender, Osmanlı padişahı IV. Mehmet zamanında sarayda baş tercümanlık yapmış İstanbul'un nüfuzlu bir Fenerli Rum ailesi olan Mavrokordat ailesinin üyesi Osmanlı vatandaşı bir Rumdu.

Aleksandros Mavrokordato'nun babası Sakız adasında yetişmiş bir ipek tüccarıydı. Annesi Aleksandros'u Avrupa'ya eğitim görmek için gönderdi. Aleksandros, Padua ve Bolonya Üniversitelerinde Fen ve Tıp dallarında öğrenim gördü ve tezler yazdı. Kostantiniye'ye (günümüzdeki İstanbul'a) döndükten sonra Fener Rum Ortodoks Patrikhanesi'ndeki Akademisini yönetti. 1671 yılında sadrazam Köprülü Fazıl Ahmed Paşa'nın baş tercümanı oldu. Sarayda İskerletzâde İskender adıyla tanındı. Merzifonlu Kara Mustafa Paşa sadrazam olduktan sonra görevine devam etti. 1683 yılında II. Viyana Kuşatması'nın başarısızlıkla sonuçlanmasından sonra görevden alındı. Ancak 1687 yılında tekrar göreve döndü. Aleksandros Mavrokordato'nun en önemli rolü 1698 yılında Karlofça Antlaşması'nın müzakeresi sırasında oldu. Sadrazam Köprülü Amcazade Hacı Hüseyin Paşa'nın emriyle sadece tercümanlık yapmakla kalmadı, elçilik görevini üstlenerek antlaşmanın başarıyla sonuçlanmasına aracılık etti. Aleksandros Mavrokordato sayesinde Karlofça Antlaşması sonrasında Osmanlı İmparatorluğu'nun beklenenden daha az toprak kaybettiğini yazar. Sultan başarısından dolayı ona samur kürk hediye etti. Bu tarihten sonra kendi yerine oğlu Nikolaye Mavrokordato baş tercüman yapıldı. 1709 yılında da oğlu Nikolaye Mavrokordato Boğdan voyvodası oldu ve birkaç nesil boyunca Mavrokordato ailesi'nin üyeleri Eflak ve Boğdan'ı Osmanlılar adına yönettiler. Osmanlı, Eflak, Boğdan ve Yunanistan hükûmetlerinde önemli görevlerde bulunmaya devam ettiler.

Alexandros Mavrokordato ölümüne kadar Fener Rum Patrikhanesi'nde birçok yüksek derecede görevlerde bulundu. 1709 yılında İstanbul'da öldü.

Kaynakça

1641 doğumlular
1709 yılında ölenler
Aleksandros
17. yüzyılda Osmanlılar
17. yüzyıl çevirmenleri
Osmanlı diplomatları
Osmanlı Rumları
İstanbul doğumlu diplomatlar
Bâb-ı Âli tercümanları
18. yüzyıl çevirmenleri
Fenerli Rumlar
Bologna Üniversitesinde öğrenim görenler
İstanbul'da ölenler

İskerletzâde İskender


الزهير (El Zahir «اِلْزَهِير» > الظاهر) أقصوصة سفرها الكاتب خورخي لويس بورخيس الأرجنتيني. وهي إحدى أوائل القصص التي نشرها في كتاب الألف وقصص أخرى

مراجع

وصلات خارجية

قصص قصيرة 1949
قصص قصيرة لخورخي لويس بورخيس

الزهير (أقصوصة)


115. brigada HVO Zrinski bila je brigada Hrvatskog vijeća obrane s područja Tuzle. Bila je vojno krilo Hrvatske zajednice Soli. Prva je postrojba s tuzlanskog područja koja je branila Bosnu i Hercegovinu.

Postojala je od 10. svibnja 1992. godine. Za sve vrijeme postojanja branila je BiH i usko surađivala s Armijom BiH. Čuvali su područje pod zonom odgovornosti Drugog korpusa ABiH. Ljudstvo brigade činile su postrojbe unovačene vojnicima s područja općina Tuzla, Lukavac, Živinice, Banovići i Drijenča (Lopare).

Nastala je tako što su se u području Soli formirale postrojbe HVO: bojna Živinički sokolovi u Lugu (općina Živinice )i bojna Propatria u Drijenči. Živinički sokolovi su otišli na bojišnicu u Gradačcu, a pripadnici Propatrije bili su na bojišnici na Majevici. Spajanjem tih dviju postrojbi 10. svibnja 1992. formirana je 115. brigada HVO Zrinski, čiji su prvi sastav činili dragovoljci s područja općina Tuzle, Živinica, Lukavca, Banovića i Čelića.  Imala je 2200 pripadnika. Bila je prva borbena postrojba iz tuzlanskog kraja koja je okupila branitelje BiH. Postrojba je bila multietnička. Na kraju su bile 4 bojne: Propatria, Frankopan, Herceg Stjepan i Kralj Tomislav. Kroz postrojbu je prošlo oko 3000 ljudi.

Bila je povezana s Hrvatskim vijećem obrane Herceg-Bosne i podčinjen Glavnom stožeru HVO-a do kraja 1993., odnosno početka 1994. godine. Bila je pod izravnim zapovjedništvom glavnog stožera HVO, legitimne organizacije za obranu BiH. Uz njegovu je suglasnost brigada ušla u sastav 2. Korpusa Armije BiH, te je zajednički s brigadama Armije BiH ostvarivala zajedničku misiju, misiju mira i slobode.

U sustav HVO-a upisana je pod ustrojbenom oznakom R-1335 Tuzla. Bojne ove brigade bile su: Prva bojna Pro patria, Druga bojna Frankopan, Treća bojna Herceg Stjepan i Četvrta bojna Kralj Tomislav.

115. brigada HVO prva je ustrojena vojna postrojba na području Tuzle. Prva je izvodila vojne akcije radi obrane BiH. Njeni pripadnici, čije je zapovjedništvo ratno iskustvo steklo nešto ranije braneći Hrvatsku po bojištima u Slavoniji, prvi su izvodili vojne akcije protiv JNA. U BiH su se pješice ubacili preko Posavine do sela Drijenče. Među istaknutijima akcijama je početkom rata kad su zarobili na Sprečkom mostu časnike JNA, poslije čega je uslijedila osveta avijacije JRV koji su s aerodroma Dubrave bombardirali hrvatsko selo Lug. Brigada je uspostavila nadzor prema susjednim srpskim selima i organizirala logistiku za ostala hrvatska naselja. Premda formirana u gradu, 115. brigadi nije bilo potrebno smještati se u grad. Sela su uglavnom bila sigurnija i nisu bila značajna meta srpskom granatiranju. Bojne 115. brigade raspoređene su u nekoliko sela. Izabrana su sela koja su bila nekakvo središte u odnosu na okolna.
Legendarni zapovjednik iz ove brigade bio je Ivo Andrić Lužanski, po kojem je danas poznato selo Lug.
Borbeno djelovanje brigade bile su bojišnice na planinama Majevici i Ozrenu, zatim prema Šekovićima, a poslije u Gradačcu i Bosanskoj Posavini - Brčko. Gradski bojovnici dodijeljeni su 4. bojni 'Herceg Stjepan'. Bojna je bila smještena u Par Selu, a poslije u naselju Orašja. Iz Živinica bili su Živinički sokolovi te satnije iz Bistarca (Lukavca) i ProPatria iz Drijenče (Čelić). Stožer HVO bio je u Breškama, gdje se danas nalazi spomenik poginulim pripadnicima HVO.
Spomen obilježje poginulima nalazi se na Husinu.

Uz postrojbe na Husinu, Par Selu, u Breškama bilo je snaga u Doknju, te u Drijenči. Kroz 115. brigadu HVO "Zrinjski" prošlo je oko 2.000 boraca, najviše bilo Hrvata, ali je bilo i Srba i Bošnjaka. Poginulo je 48 pripadnika, 64 je pripadnika teško ranjeno i 137 lakše ranjeno.

Ideolozi iz bošnjačkog vojnog vrha po svaku su cijenu htjeli ukinuti HVO brigadu, a pripadnike preraspodijeliti u ostale tuzlanske brigade Armije. Bilo je to nakon sukoba između Armije BiH i HVO na području Hercegovine i Srednje Bosne. Zapovjedništvo brigade nije pristalo na to zbog toga što su već djelovali u zoni odgovornosti Drugog korpusa Armije BiH, kao faktično redovna vojna postrojba, zbog čega su rasformiranje smatrali nepotrebnim, prije svega političkim a ne vojnim činom. Stoga su se odlučili na rasformiranje brigade "Zrinjski".
Odluka o raspuštanju bila je planska, a ne stihijska. Kao i ustrojavanje ove brigade, bila je potreba jednoga trenutka i interesa hrvatskoga naroda. Potkrijepile su je odluke političkoga vodstva HVO HZ Soli, prožeta stajalištima svekolike hrvatske duhovne i intelektualne elite.

10. siječnja 1994. godine, pripadnici 115. brigade Hrvatskog vijeća obrane "Zrinski" Tuzla položili su oružje kako bi spriječili već isplanirani pokolj i progon Hrvata tuzlanskog kraja. Razlog toj odluci bila su loša iskustva pripadnika Sarajevskog HVO-a i odnosa muslimanskih snaga prema susjednim hrvatskim enklavama Vareš i Žepče.
Sukobi su se primicali. Travnja 1993. sukobi izbijaju u Zenici i uskoro je 320 pripadnika zeničkog HVO-a odvedeno u muslimanske logore. Lipnja 1993. slijedi muslimanski napad na Žepče, gdje je HVO zaustavio izdajničke nasrtaje, ali ostao u srpskom i muslimanskom okruženju. Dana 6. studenog 1993. Postrojba za posebne namjene MUP-a i Vojna policija Prvoga korpusa Armije RBiH upala je u vojarnu sarajevskoga HVO-a, u prostorije Glavnoga stožera i u sjedište Vojne policije HVO-a, zarobila hrvatske vojnike i zatočila ih u bivšu vojarnu Viktor Bubanj koja je postala ratnim logorom. Sve je davalo opravdana prostora strahu da ih čeka ista ako ne i gora sudbina od stanovnika tih enklava. Odnosi s lokalnim muslimanima bili su dobri, te politička klima u kojoj žive Hrvati i strukture civilne vlasti na tuzlanskomu području nisu radikalno promijenili stajalište i odnos naspram hrvatskoga pučanstva tog prostora niti naspram 115. brigade. Ultimatum je postavila bošnjačka vrhuška iz Sarajeva o skidanju oznaka HVO i stavljanje oznaka Armije BiH. Političkom i vojnom vodstvu Hrvata Soli nije bio prihvatljiv iz više razloga. 115. brigada imala je 49 poginulih i stotinjak ranjenih i zarobljenih, sve u sukobu sa srpskim snagama.
Siječnja 1993. iz tuzlanskoga stožera Armije RBiH 115. brigada dobila je nalog pored vojničkoga znamenja HVO-a na odorama nositi i oznake Armije. Hrvati su odbili jer partneri u obrani nisu imali mjerodavnost zapovijedati. Lipnja 1993. pritisci su sve izravniji, unatoč bratimljenju 115. brigade Prvom tuzlanskom brigadom Armije 14. svibnja 1993. godine. Odanost vjernost Hrvatstvu i Herceg-Bosni izazvala je strahovit medijski odgovor muslimanske strane, sve više mjesnih tuzlanskih političara javno traži ukidanje HVO-a. Najesen su HVO naveliko nazivali agresorima, jednako kao i četnike, zatim ustašama i ratnim zločincima, premda je HVO pod svojim znakovljem zajedno s ABiH držao bojišnicu protiv bosanskih Srba. Kulminacija u Tuzli je bila kad se na području na kojem je bila i 115. brigada HVO, Drugi korpus Armije RBiH, izravno sudario s postrojbama HVO-a. Predsjedništvo RBiH Odlukom br. 1592/93. od 14. prosinca 1993. godine zatražilo je preimenovanje brigade i prelazak osoblja u sastav tri tuzlanske brigade Armije RBiH. 29. prosinca 1993. zapovjednik Armije RBiH i zapovjednik Drugoga armijskog korpusa zapovijedili su provođenje Odluke Predsjedništva. U tuzlanskoj brigadi HVO-a odlučili su ne prijeći u ABiH jer bi to značilo izdaju i dolazak u situaciju da po zapovijedi ABiH ratuju protiv HVO-a. Opcija sukoba s Muslimanima nije dolazila u obzir jer su muslimanske snage bile uvjerljivo brojčano nadmoćne, naspram sebe imali su 32 brigade Armije RBiH, pa su se odlučili raspustiti postrojbu i time spasiti desetke tisuća ljudi. 16. prosinca 1993. godine uputili su dopis naslova Vojno politička implikacija glede odluke Predsjedništva BiH o transformaciji brigada HVO u postrojbe Armije RBiH. pod djelovodnim brojem 224/12-424 upućen hrvatskomu predsjedniku dr. Franji Tuđmanu, predsjedniku HR HB mr. Mati Bobanu, predsjedniku HVO-a HR HB dr. Jadranku Prliću i generalu Anti Rosi u GS HVO-a, pitajući ih za savjet. Nije se moglo dugo čekati. HVO HZ Soli je vijećao sedam dana i odlučio da će u sukob s Armijom samo ako budu prvi napadnuti, jer pregrupiranje prema Muslimanima značilo je slabljenje položaja prema Srbima. 6. siječnja 1994. izvijestio je Jurić GS HVO-a o nakani raspuštanja Brigade. Oružje i opremu Zrinski su predali u druge hrvatske postrojbe, iz sela gdje je bojišnica bila prema Srbima. ABiH je to prešutno odobrilo, premda iznenađeno. Tad su odjednom pohvalili HVO, premda je do jučer sve bilo spremno za napad na Hrvate. Kraj svega je bilo kad je predsjedništvo HVO HZ Soli donijelo Odluku o raspuštanju 115. brigade Zrinski HVO-a prije stupanja na snagu odluke Predsjedništva RBiH koje je bilo u potpunosti bošnjačko. Odluka je donesena radi sprječavanja progona hrvatskoga civilnog pučanstva i vojske.

Usprkos početnoj nelagodi i kasnijim problemima, odluka o raspuštanju se pokazala dobra. Spriječili su da se na područje tuzlanske regije prenese hrvatsko-bošnjački sukob, odnosno borbe između Armije BiH i HVO-a, koji je tad buktio većim dijelom BiH pod kontrolom ovih dviju vojnih postrojbi. Tako su onemogućili svojevrsni egzodus Hrvata.

Nakon raspuštanja atmosfera je u početku bila idilična. Vojnici HVO bratimili su se s vojnicima Armije BiH. Povelju o bratimljenju 115. brigade HVO Zrinski i Prve tuzlanske brigade potpisali su Zvonko Jurić, zapovjednik 115. brigade i Jusuf Šećerbegović, zapovjednik tuzlanske brigade, u vojarni "Husinska buna", u prisustvu brojnih tadašnjih političkih, vojnih i dužnosnika iz aktualne vlasti. To je bio jedinstven primjer u BiH bratimljenja vojnih jedinica raznih nacionalnosti. Na žalost poslije su aktualne vlasti ali i pojedinci iz štaba tadašnjeg Drugog korpusa, skoro uopće nisu pokušavali očuvati sjećanje na bratimljenje dvije tuzlanske brigade, Posljedica čestog izostanka struje bila je informativna izolacija, nije se čuo ni Radio HB niti bilo koja hrvatska postaja osim ponekad HTV, pa vojnici HVO nisu znali za zbivanja u srednjoj Bosni i Hercegovini. Tuzla je bila u poziciji da na rijetkim oglasnim mjestima čita rijetke primjerke Oslobođenja koje je uglavnom veličalo herojstva ABiH i pridruženih im snaga. Nažalost, dva mjeseca nakon bratimljenja situacija se promijenila na gore.

Oni koji su odlučili ostati u Tuzli prošli su najgore. Počela je organizirana policijska hajka na njene pripadnike, a radi nasilnog mobiliziranja Hrvata u postrojbe Drugog korpusa Armije BiH. Treća sudbina bila je zarobljavanje i odvođenje u zloglasne muslimanske ratne logore. Podosta razvojačenih pripadnika otišao je na područje Brčkog i Gradačca te se tamo uključuje u postrojbe HVO-a, u 108. HVO brigadu Ravne-Brčko i 107. HVO brigadu Gradačac, braneći ondje BiH.
Dio je mobiliziran u postrojbe ABIH. Par desetina riskiralo je i pokušalo prijeći preko crte bojišta na Majevici i Ozrenu na srpsku stranu u nadi da će se nekako domoći slobode. Većina je zarobljena i kasnije razmijenjena. Nakon par dana većina njih završila je u postrojbama HVO-a Žepče, Srednje Bosne i Hercegovine kamo su ih sprovele srpske snage.
Nekolicina nesretnika završilo je u VRS. Ukupno gledano, pripadnici 115. brigade dali su neizmjerni doprinos obrani Bosne i Hercegovine. Nažalost i s 24 godine odmaka zaključak je da je odnos prema hrvatskim braniteljima tuzlanskoga kraja iznimno loš.
Iz bojne Živinički sokolovi najznačajniji doprinos dali su u Gradačcu i Brčkom, gdje je najviše boraca stradalo. Brčaci poštuju doprinos živiničkih boraca i obilježavaju s njima obljetnicu, no nažalost u Gradačcu nešto drugačiji odnos prema Živiničkim sokolovima.

Vidi
Živinički sokolovi (dokumentarni film), dokumentarno-igrani film

Izvori

Vanjske poveznice
 Facebook 115. brigada Zrinski Živinički sokolovi
 Tuzlarije Podsjećanje: 20 godina od formiranja 115. HVO brigade Zrinski, 10. svibnja 2012.
 115. HVO brigada "Zrinski"
 Izviješće Zvonka Jurića
 YouTube Himna brigade

Brigade HVO-a
Tuzla
Povijest Tuzle

115. brigada HVO "Zrinski"


9375 Omodaka este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9375 Omodaka este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 3,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

9375 Omodaka


An Setaria intermedia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Jakob Roemer ngan Schult.. An Setaria intermedia in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Setaria

Setaria intermedia


Edinburški dvorac (eng. Edinburgh Castle; škot. gael. Caisteal Dhùn Éideann), dvorac u škotskom gradu Edinburghu, smješten na 80 metara visokoj vulkanskoj stijeni (Castle Rock), dominira gradom i okolicom. Dvorac je bio rezidencija škotskih kraljeva do 1633. godine. Od 1995. godine, nalazi se na popisu UNESCO-ove svjetske zaštićene materijalne baštine, u okviru starog i novog grada.

Dvorac Edinburgh je, uz Londonski Tower, najposjećenija turistička atrakcija u Ujedinjenom Kraljevstvu. Unutar dvorca čuva se škotska kraljevska kruna. Pučka predaja i turistička reklama predstavlja dvorac kao mjesto najopsjednutije duhovima.

Povijest dvorca

Brdo Castle Rock je bilo naseljeno zadnjih 3.000 godine. Godine 600. keltsko pleme Votadini podiglo je tvrđavu na vrhu brda. Tvrđava je postala rezidencija škotskih kraljeva sredinom 11. stoljeća, za vladavine škotskog kralja Malcolma III. Canmorea (1058. – 1093.), čija je supruga Margareta Škotska umrla u dvorcu 1093. godine, nakon čega je proglašena sveticom. Najstarija sačuvana zgrada unutar dvorca je kapela sv. Margareta, izgrađena sredinom 12. stoljeća na najvišem položaju brda.

Između 1296. i 1341. godine, dvorac su dvaput osvojili Englezi, ali su ga Škoti svaki put oslobodili. Veliku dvoranu dovršio je 1511. godine škotski kralj Jakov V. Poslije opsade između 1571. i 1573. godine, ojačani su obrambeni bedemi dvorca. Posljednji vladar koji je boravio u dvorcu bio je škotski i engleski kralj Karlo I. 1633. godine.

Dvorac je bio više puta pod opsadom tijekom 17. i 18. stoljeća. Krajem 19. stoljeća obnovljeni su dijelovi dvorca, uključujući Veliku dvoranu. Dio dvorca i danas čini vojnu bazu, a u sklopu dvorca nalazi se i vojni muzej.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Edinburški dvorac - Britannica Online
 Dvorac Edinburgh, jedno od najmračnijih mjesta na svijetu - smart-travel.hr
 Edinburški dvorac - putokosvijeta.com
 Edinburški dvorac - zemljopis.com
 Edinburški dvorac - historicenvironment.scot
 Edinburški dvorac - undiscoveredscotland.co.uk

Povijest Škotske

Edinburški dvorac


ريال مدريد ج فريق كرة قدم إسباني يلعب في دوري الدرجة الثانية B الأسباني "sugenda B". ويعتبر الفريق الرديف الثالث لنادي ريال مدريد بعد ريال مدريد كاستيا. على أرضه يلعب في مدينة ريال مدريد بفالديبيباس التي تقع خارج العاصمة مدريد. تم حًل هذا النادي في عام 2015 ودمجه في فريق واحد وهو ريال مدريد كاستيا.

لاعبين الكانتيرا

تشكيلة اللاعبين

لاعبين سابقين في الكانتيرا

مراجع

تصنيف

أندية كرة قدم انحلت في 2015
أندية كرة قدم أسست في 1952
أندية كرة قدم أسست في 1990
أندية كرة قدم سابقة في منطقة مدريد
أندية كرة قدم في مدريد
انحلالات سنة 2015 في منطقة مدريد
ريال مدريد
تأسيسات سنة 1952 في مجتمع في مدريد

ريال مدريد ج


Podocarpaceae is a large family of mainly Southern Hemisphere conifers, known in English as podocarps, comprising about 156 species of evergreen trees and shrubs. It contains 19 genera if Phyllocladus is included and  Manoao and Sundacarpus are recognized.

The family is a classic member of the Antarctic flora, with its main centres of diversity in Australasia, particularly New Caledonia, Tasmania, and New Zealand, and to a slightly lesser extent Malesia and South America (primarily in the Andes Mountains). Several genera extend north of the equator into Indochina and the Philippines. Podocarpus reaches as far north as southern Japan and southern China in Asia, and Mexico in the Americas, and Nageia into southern China and southern India. Two genera also occur in sub-Saharan Africa, the widespread Podocarpus and the endemic Afrocarpus.

Parasitaxus usta is unique as the only known parasitic gymnosperm. It occurs on New Caledonia, where it is parasitic on another member of the Podocarpaceae, Falcatifolium taxoides.

The genus Phyllocladus is sister to the Podocarpaceae sensu stricto. It is treated by some botanists in its own family, the Phyllocladaceae.

Taxonomy
The Podocarpaceae show great diversity, both morphologically and ecologically. Members occur mainly in the Southern Hemisphere, with most genetic variety taking place in New Caledonia, New Zealand, and Tasmania. Species diversity of Podocarpus is found mainly in South America and the Indonesian islands, the latter also being rich in Dacrydium and Dacrycarpus species.

Podocarpus (with 82 to 100 species) and Dacrydium (with 21 species) are the largest genera. A few genera are common to New Zealand and South America, supporting the view that podocarps had an extensive distribution over southern Gondwanaland. The breaking up of Gondwanaland led to large-scale speciation of the Podocarpaceae.

Until 1970, only seven Podocarpaceae genera were recognized: Podocarpus, Dacrydium, Phyllocladus, Acmopyle, Microcachrys, Saxegothaea, and Pherosphaera. All four of the African species fell under Podocarpus – P. falcatus, P. elongatus, P. henkelii, and P. latifolius. Taxonomists divided Podocarpus species into eight species groups based on leaf anatomy: Afrocarpus J.Buchholz & N.E.Gray, Dacrycarpus Endl., Eupodocarpus Endl., Microcarpus Pilg., Nageia (Gaertn.) Endl., Polypodiopsis C.E.Bertrand (non Polypodiopsis Carriére nom. rej. prop. 6), Stachycarpus Endl. and Sundacarpus J.Buchholz and  N.E.Gray.

Studies of embryology, gametophyte development, female cone structure, and cytology led to the belief that the eight categories probably deserved generic status. Researchers agreed on the need to recognize "fairly natural groupings which prove to have good geographic and probably evolutionary cohesion" and took the necessary steps to raise each section to generic status.

In 1990, a treatment of the Podocarpaceae recognized 17 genera, excluding Phyllocladus from the family, while recognizing Sundacarpus, but not Manoao. In 1995, Manoao was segregated from Lagarostrobus, based on morphological characteristics. In 2002, a molecular phylogenetic study showed Sundacarpus is embedded in Prumnopitys and the monophyly of Lagarostrobos is doubtful if Manoao is included within it. More recent treatments of the family have recognized Manoao, but not Sundacarpus.

Evolution
Molecular evidence supports Podocarpaceae being the sister group to the Araucariaceae, and having diverged from it during the late Permian. While some fossils attributed to the family have been reported from the Late Permian and Triassic, like Rissikia, these cannot be unambiguously assigned to the family. The oldest unambiguous members of the family are known from the Jurassic period, found across both hemispheres, such as Scarburgia and Harrisiocarpus from the Middle Jurassic of England, as well as unnamed species from the Middle-Late Jurassic of Patagonia. Modern genera of the family first appeared during the Early Cretaceous, with the family probably reaching an apex of diversity during the early Cenozoic.

Genera
Studies based on anatomical, biogeographical, morphological, and DNA evidence suggest these relationships:

List of genera

References

Further reading
 Christopher J. Quinn and Robert A. Price. 2003. "Phylogeny of the Southern Hemisphere Conifers". Proceedings of the Fourth International Conifer Conference: 129–136.  DOI: 10.17660/ActaHortic.2003.615.10

External links

 Podocarpaceae At The Gymnosperm Database

Pinales families
Araucariales

Podocarpaceae


فيلم دراما مصري إنتاج عام 1986، قصة محمد سعيد مرزوق، إخراج ، بطولة: نور الشريف - ميرفت أمين - أمين الهنيدي -   يوسف شعبان - نبيلة السيد - وحيد سيف - صلاح نظمي - فؤاد أحمد - صبري عبدالمنعم - فاروق يوسف - سيف الله مختار - حسني عبدالجليل.

البطولة لــ
 نور الشريف
 أبو بكر عزت
 ميرفت أمين
 يوسف شعبان
 سيف الله مختار
 صبري عبد المنعم

مراجع

وصلات خارجية

أفلام أبو بكر عزت
أفلام مصرية إنتاج 1986
أفلام حسين فهمي
أفلام ميرفت أمين
أفلام نور الشريف
أفلام يوسف شعبان
أفلام صبري عبد المنعم
أفلام نبيلة السيد
أفلام تدور أحداثها في قطار

القطار (فيلم)


An Fosterella yuvinkae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pierre Leonhard Ibisch ngan Al.. An Fosterella yuvinkae in nahilalakip ha genus nga Fosterella, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fosterella

Fosterella yuvinkae


Dipterokarpovke (lat. Dipterocarpaceae), biljna porodica u redu sljezolike, koja je ime dobila po rodu dipterokarp (Dipterocarpus) kojemu pripada šezdesetak vrsta zimzelenog drveća, među kojima je poznatije drvo yang (Dipterocarpus turbinatus) iz Burme. Cijeloj porodici pripada preko 530 vrsta u desetak rodova. Sastoji se od 3 potporodice sa 542 vrste

Većina vrsta raste po nizinskim tropskim šumama Azije, Južne Amerike i Afrike. Rod s najvećim brojem vrsta je šoreja (Shorea) među kojima se spominje i međašno drvo (Shorea wiesneri), kao važan izvor damar smole.

Opis
Dipterocarpaceae su porodica većinom južnoazijskih i afričkih drveća, u redu sljezolike (Malvales), koja obuhvaća 17 rodova i 680 vrsta. Malo vrsta raste istočno od Wallaceove linije, granice između orijentalnih i australskih faunističkih regija koju je predložio britanski prirodoslovac iz 19. stoljeća Alfred Russel Wallace. Nizinskim šumama Zapadne Malezije mogu dominirati članovi porodice, što također može biti uobičajeno u suhim šumama jugoistočne Azije. Pakaraimaea i Pseudomonotes su rodovi ograničeni na dijelove Amazone u Južnoj Americi. Većina vrsta u porodici su visoka stabla s kožastim, zimzelenim lišćem i aromatičnim smolama. Njihovi grozdasti, mirisni cvjetovi imaju pet uvijenih, kožastih latica. Dipterocarpus vrste osim korisnog drva daju niz proizvoda. Dipterocarpus glandulosa daje gurjun balzam, koji se koristi u medicini. Mnoge vrste iz roda Shorea, kao što je "sal" (S. robusta), također su vrijedna drvna stabla i proizvode korisne smole. Dryobalanops aromatica proizvodi Borneo-kamfor ili borneol, koji se koristi u istočnoj Aziji za lijekove, lakove i balzamiranje. Od Vateria indica dolazi gumena smola poznata kao indijski kopal; slična smola dolazi od veće V. acuminata. Ostali rodovi s korisnim drvom su Vatica, Hopea i dva afrička roda, Marquesa i Monotes.

Rodovi

 Familia Dipterocarpaceae Blume (542 spp.)
 Subfamilia Monotoideae Thonner
 Pseudomonotes Londoño, Alvarez, Forero & Morton (1 sp.)
 Monotes A. DC. (23 spp.)
 Marquesia Gilg (3 spp.)
 Subfamilia Pakaramaeoideae Maguire
 Pakaraimaea Maguire & P. S. Ashton (1 sp.)
 Subfamilia Dipterocarpoideae Burnett
 Tribus Vaterieae Miq.
 Anisoptera Korth. (11 spp.)
 Cotylelobium Pierre (5 spp.)
 Vatica L. (78 spp.)
 Upuna Symington (1 sp.)
 Stemonoporus Thwaites (25 spp.)
 Vateriopsis F. Heim (1 sp.)
 Vateria L. (3 spp.)
 Tribus Dipterocarpeae Rchb.
 Dipterocarpus C. F. Gaertn. (66 spp.)
 Tribus Dryobalanopseae Baill.
 Dryobalanops C. F. Gaertn. (8 spp.)
 Tribus Shoreeae Miq.
 Shorea Roxb. (188 spp.)
 Parashorea Kurz (12 spp.)
 Neobalanocarpus P. S. Ashton (1 sp.)
 Hopea Roxb. (115 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Sljezolike

Dipterokarpovke


es una ciudad en la prefectura de Nagasaki, Japón. Abarca la parte suroeste de las islas Gotō en el mar de la China Oriental, se ubica a unos 100 kilómetros de la ciudad de Nagasaki. La ciudad de Gotō se compone en 11 islas habitadas y 52 islas no habitadas. Las principales tres islas de la ciudad son la isla Fukue, isla Hisaka, y la isla Naru.

Historia
El área donde ahora se encuentra la ciudad de Gotō era un puerto en la ruta entre Japón y la China de la dinastía Tang durante el período Nara. El notable prelado budista Kukai estuvo en Gotō en 806. Las islas cayeron bajo control del clan Gotō del período Muromachi y fue la localización de una intensa actividad misionera que tuvo lugar a finales del , la cual convirtió a la mayoría de la población al catolicismo (Kirishitan). Después del inicio del reinado Tokugawa bakufu, el área fue parte del dominio Fukue en el período Edo. La ciudad de Fukue se estableció en 1954. La mayor parte del pueblo fue destruido en un incendio en 1962.

La moderna ciudad de Gotō se estableció el 1 de agosto de 2004, después de la absorción de la ciudad de Fukue con los pueblos vecinos de Kishiku, Miiraku, Naru, Tamanoura y Tomie, todos del distrito de Minamimatsuura.

Eventos
Gotō es la sede del evento deportivo Ironman Triatlón. Este triatlón se estableció en el año de 2001, y en el maratón del 2010 arrancó el día 13 de junio. Es una manera de acceso al campeonato mundial de Ironman en Hawái.

Transporte
El aeropuerto Gotō-Fukue se encuentra en la ciudad de Fukue. Fue establecido en 1963 para servir como aeropuerto regional.

Referencias

Enlaces externos
 Página web de la ciudad de Gotō.

Localidades de Nagasaki
Puertos de Japón

Gotō (Nagasaki)


Apocalipsa după Cioran este un film românesc din 1995 regizat de Sorin Ilieșiu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Emil Cioran.

Prezentare

Distribuție

Note

Legături externe

Vezi și
 1995 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1995
Filme documentare românești

Apocalipsa după Cioran


Wessingen ist ein Ortsteil der Gemeinde Bisingen im Zollernalbkreis in Baden-Württemberg (Deutschland).

Geschichte
Wessingen wird 786 erstmals urkundlich erwähnt, als das Kloster St. Gallen Besitz im Ort erhielt. Bald darauf kam der Ort an die Hattenhuntare. Nachdem Wessingen zur Grafschaft Zollern gehörte, bildete es im 16. und 17. Jahrhundert das Amt Wessingen. Im Jahr 1790 hatte Wessingen 250, 1834 bereits 395 und 1890 462 Einwohner.

Am 1. März 1972 wurde die bis dahin selbständige Gemeinde nach Bisingen eingemeindet.

Auf der Gemarkung Wessingen liegt der historische Bahnhof Zollern. Er wurde im Jahr 1874 an der Eisenbahntrasse errichtet und diente als Haltepunkt für den kaiserlichen Besuch auf der Burg Hohenzollern. Bis 1977 war der Bahnhof offizielle Haltestelle der Deutschen Bundesbahn.

Religion
Die katholische Kirche St. Wolfgang in Wessingen ist eine Filialkirche und verfügt über zwei historische Glocken aus den Jahren 1535 und 1613. Das Baujahr der Kirche ist unbekannt. Eine Schrift erwähnt die Kirche als kleinen und schlichten Bau aus dem 17. Jahrhundert.

Freizeit
In Wessingen sind einige Vereine ansässig, unter anderem ein Fußballverein der FC Wessingen 1959 e.V. Des Weiteren gibt es in Wessingen auch einen Heimatverein, der Heimatforschung betreibt. Eine Gruppe des Heimatvereins ist die Narrengruppe "Gempleswatter". Zitat aus den Quellen:
"Die Figur Gempleswatter kommt aus den Jahren um 1800. Damals war Wessingen von vielen kleinen Bächen und Gräben durchzogen. Manche dieser kleinen Bäche und Gräben zogen sich sogar durch Gärten und Scheunen und sind stellenweise noch heute sichtbar. Auch der Weidenbach war damals noch nicht in hohe Mauern eingebettet und hatte noch natürliche Furtstellen. Dadurch war Wessingen in den vorangegangenen Jahrhunderten des öfteren überschwemmt und hatte deshalb auch ziemlich schlechte Straßen und Wege, auf denen sich Wasserlachen bildeten. Durch dieses bekamen die Wessinger den Namen "Gempleswatter" ".

Persönlichkeiten
 Simon Hausch, Bürgermeister von Wessingen von 1915 bis 1939

Literatur
 Erhard Lazi (Hrsg.): Der Zollernalbkreis. Konrad Theiss Verlag, Stuttgart 1979, ISBN 3-8062-0205-2, S. 286.

Weblinks

 Internetseite der Gemeinde Bisingen
 Wessingen bei LEO-BW

Einzelnachweise

Ortsteil von Bisingen
Ort im Zollernalbkreis
Ehemalige Gemeinde (Zollernalbkreis)
Ersterwähnung 786
Gemeindeauflösung 1972

Wessingen


භික්ෂූන් විසින් යම් කරුණක් පිලිගත යුතු බවට හේතු ලෙස පැවසීමට ඉඩ ඇති කරුණු හතරක් සතර මහා අපදේශ ලෙස බුදුන් වහන්සේ විස්තර කර ඇත....

මහෝපදේශ සතර
 බුද්ධෝපදේශ - බුදුන් වහන්සේගෙන්ම අසා දැනගත් බැවින්,
 සංඝෝපදේශ - යම් ආශ්‍රමයක භික්‍ෂු සමූහයකගේ අදහස බැවින්,
 සමබහුලත්ථේරෝපදේශ - යම් භික්‍ෂු පිරිසකගේ පොදු එකඟතාව බැවින්,
 එකත්ථේරෝපදේශ - බහුශ්‍රැත තෙර නමක් විසින් වදාල බැවින්.

අනුගමනය කළයුතු පිළිවෙත
 ඍජුව පිළිගැනීම හෝ ප්‍රතික්‍ෂේප නොකරන්න.
 විනය හා සබැඳි කරුණක් නම් විනය හා සසදා බලන්න.
 ධර්මය හා සබැඳි කරුණක් නම් [සූත්‍ර බුදු දහම|සූත්‍රවල බහා සසඳා බලන්න]
 (විනයෙ සන්දස්සෙතබ්බානි.සුත්තෙ ඔතාරෙතබ්බානි) මහා පරිනිබ්බාණ සූත්‍රය,දීඝ නිකාය.

 ගැළපේනම් පිළිගන්න.
 නොගැළපේනම් ප්‍රතික්‍ෂේප කරන්න.

බුදු දහම

සතර මහා අපදේශ