Los Angeles ( "Melekler"), City of Los Angeles ("Los Angeles Şehri") veya kısaca L.A., Amerika Birleşik Devletleri'nın Kaliforniya eyaletinin en kalabalık ve ABD'nin New York'tan sonra ikinci en kalabalık şehri. Los Angeles'ın nüfusu 2010 itibarıyla 3.792.621 kişidir. Şehir sınırlarına göre yüzölçümü 1.215 km² olup Büyük Okyanus'un doğu kıyısında, güney Kaliforniya'da konumlanmıştır.

Şehir daha büyük olan 12.828.837 kişi nüfuslu Los Angeles-Long Beach-Santa Ana metropoliten istatistiksel bölgesinin ve 18 milyon kişiyi aşan nüfusa sahip Büyük Los Angeles Bölgesi'nin merkezinde yer alır. Böylece Los Angeles ABD'de ikinci büyük metropoliten bölgede ve tüm dünyanın en büyük metropoliten bölgelerinden birinde bulunur.

Los Angeles, Kaliforniya eyaletinin Los Angeles County'sinin merkezidir. Bu county ABD kontluklarının en kalabalık ve en yüksek etnik çeşitliliğe sahip olanıdır.

Tarihçe

4 Eylül 1781 tarihinde İspanya kontrolündeki Meksika tarafından keşfedilen şehir (her ne kadar Kızılderililer uzun süredir orada yaşasa da) Los Angeles 4 Nisan 1850 tarihinde Kaliforniya'nın bir parçası olmuştur. İsmi İspanyolcadan gelmektedir ve Melekler Şehri manasını taşımaktadır. 2 Ağustos 1769'da, Fernando Rivera Y Moncado'nun kaptanı olduğu Kaliforniya'ya gelen ilk Avrupalı yerleşimciler içindeki Fransisken papazı Peder Juan Crespi, 2 Ağustos dini bir şölen olan Perdono'ya denk düştüğü ve Assisili Francesco adına anıldığı ve bu yere İtalya'da "ülkenin çok küçük parseli" anlamında "porziuncola" denmesi yüzünden, buraya "Nuestra Señora de los Angeles de la Porciúncula", sonra da bu Assisi'deki şapelde Bakire Meryem'in meleklerle çevrili freski bulunduğundan "El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Angeles de Porciúncula" dendi, sonra da kısaca "El Pueblo de la Reina de Los Angeles" dendi.

1876 yıllarına kadar nüfusu on bin dolaylarında olan Los Angeles, petrol yataklarının keşfedilmesi, Kaliforniya kuzeylerindeki altın madenlerinin bulunması ve gerek doğal güzelliği açısından birçok insanın rüyalarını süsledi.

1920'li yıllarda sanat ve eğlencenin de tüm ülke genelinde öncüsü olmaya başlamıştır. New York'un klasik Broadway'ine karşı Hollywood sineması gelişen yıllarda da çok daha güçlü olur ; günümüzde de Broadway'in büyük bir geliri Hollywood'dan gelmektedir.

Coğrafya
Büyük Los Angeles Alanı, Los Angeles, San Bernardino, Riverside, Ventura ve Orange şehirlerini ve 16 milyonun üzerinde değişik etnik ve ekonomik geçmişe sahip insanları barındırmaktadır. Los Angeles yanlış olarak birçok kez "Güney Kaliforniya" olarak adlandırılmaktadır, ancak coğrafi olarak San Diego ve Imperial şehirleri de başta olmak üzere birçok bölüm göz ardı edilmektedir.

Los Angeles'ın da büyümesiyle komşusu olarak gelişen şehirler de vardır. Los Angeles diye bilinen bölge aslında 88 tane küçük şehrin oluşturduğu bölgedir.

Venice Beach, Marina del Rey, Beverly Hills, Santa Monica ve West Hollywood gibi dünyaca meşhur şehirleri de içinde barındıran Los Angeles'ın içinde bulunduğu Kaliforniya'nın eski valisi ünlü film yıldızı Arnold Schwarzenegger'dir.

Güvenlik
Filmlerde ne kadar tehlikeli bir yer olarak gözükse de Los Angeles güvenli bir şehirdir. Los Angeles'ı oluşturan şehirlerden suç oranı en yüksek olan Compton'dır ve turistler genellikle buradan uzak durur. Turistik yerler olan Santa Monica, Venice Beach, Beverly Hills ve Hollywood güvenli yerlerdir.

Ekonomi

Los Angeles ekonomisi, uluslararası ticaret, eğlence (televizyon, sinema filmleri, video oyunları, müzik kayıt ve prodüksiyon), havacılık, teknoloji, petrol, moda, giyim ve turizm tarafından yönlendirilir. Finans, telekomünikasyon, hukuk, sağlık ve ulaşım diğer önemli sektörlerdir.

2022 Küresel Finans Merkezleri Endeksi'nde Los Angeles dünyanın en rekabetçi 5. finans merkezine ve Amerika Birleşik Devletleri'nde New York Şehrinden sonra en rekabetçi ikinci finans merkezine sahip olarak sıralandı.

Beş büyük film stüdyosundan biri olan Paramount Pictures, şehrin sınırları içinde  olup konumu Güney Kaliforniya'daki eğlence merkezlerinin "Otuz Mil Bölgesi" denilen yerdedir.

Los Angeles, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük üretim merkezidir. Bitişikteki Los Angeles limanları ve Long Beach Limanı ile birlikte bazı kıstaslara göre Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en işlek limandır ve Pasifik kıyılarında ticaret yapmak için hayati önem taşıyan, dünyanın en işlek beşinci limanıdır.

Los Angeles metropol alanı, Tokyo ve New York'dan sonra dünyanın üçüncü büyük ekonomik metropol alanı yapan 1.0 trilyon doların üzerinde brüt metropolitan ürüne sahiptir (2018 itibarıyla). Los Angeles, Loughborough Üniversitesi'ndeki bir grup tarafından 2012 yılında yapılan bir araştırmaya göre "alfa dünya şehri" olarak sınıflandırıldı.

Esrar Düzenleme Departmanı, 2016 yılında esrar satış ve dağıtımının yasallaştırılmasından sonra esrar mevzuatını uygular. Ekim 2019 itibarıyla 300'den fazla mevcut esrar işletmesine (hem perakendeci hem de tedarikçi olarak) ülkenin en büyük pazarı olarak kabul edilen alanda faaliyet gösterme onayı verildi.

2018 itibarıyla Los Angeles'ta Fortune 500 şirketinden şu üçü vardır: AECOM, CBRE Group ve Reliance Steel & Aluminium Co.

Kültür

Los Angeles ABD'nin en dinamik metropollerindendir. Hollywood sinema film endüstrisine, Anaheim'de Disneyland'a ev sahipliği yapar. ABD'nin en eski film ve sinema okulu bu şehirdedir[?]. Medya ve ilgi çeşitliliği nedeniyle spor ve kültürel aktivitelerde iç içedir. New York'tan sonraki ikinci büyük VHF medya marketine sahiptir.Artistler, yazarlar, ve yapımcılar ya da ünlü sanatçıların en fazla bu şehirde bulunması nedeniyle "Kreatif Başkent" olarak da adlandırılır.

Spor

Şehri NBA'de Los Angeles Lakers ve Los Angeles Clippers, WNBA'de Los Angeles Sparks, futbolda ise Los Angeles Galaxy ve Los Angeles FC temsil eder.

Kardeş şehirler

Los Angeles şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Los Angeles Resmî Sitesi
  DMOZ Open Directory Projecy "Los Angeles" maddesi
 Wikivoyage websitesi "Los Angeles" maddesi

Los Angeles County'deki şehirler

Los Angeles


Un mandat este o împuternicire scrisă pentru a reprezenta o persoană fizică sau juridică și a acționa în numele ei în executarea unui contract comercial sau de altă natură sau a unei chestiuni juridice, uneori împotriva voinței celeilalte părți. Persoana care oferă autorizația se numește mandant, iar persoana împuternicită să acționeze în numele ei se numește mandatar.

Anterior, termenul de "împuternicire" se referea la un instrument legal semnat sub sigiliu în timp ce o "scrisoare" era un instrument semnat pur și simplu de către părți. Unele jurisdicții solicită ca mandatul să fie semnat în prezența notarului sau a unor martori, în timp ce altele îl recunosc atâta timp cât acesta este semnat de către mandant.

Structura și cerințele

Capacitatea mandantului
Persoana care acordă împuternicirea, cunoscută sub numele de mandant, poate face acest lucru numai atunci când se află în deplinătatea capacităților mintale. În cazul în care mandantul își pierde capacitatea de a acorda împuternicirea după semnarea mandatului (de exemplu, în urma îmbolnăvirii de boala Alzheimer sau în urma unei răni la cap suferite într-un accident de mașină), atunci mandatul își va pierde puterea legală. Unele împuterniciri pot specifica faptul că documentul va rămâne în vigoare chiar și după ce mandantul își pierde capacitatea de exercițiu. Acest tip de putere este frecvent menționată ca o împuternicire permanentă (durabilă). Dacă cineva se află deja în incapacitate, acordarea unui mandat nu are valoare legală.

Oral și scris
În funcție de jurisdicție, o împuternicire poate fi orală și, dacă a fost dată în prezența unui martor, va fi recunoscută în instanță, la fel ca în cazul în care a fost dată în scris. În unele cazuri, legea solicită ca împuternicirea să fie dată în scris. Mai multe instituții precum spitalele, băncile și, în Statele Unite ale Americii, Internal Revenue Service, necesită ca împuternicirea să fie în scris, pentru a fi recunoscută, și vor reține, de obicei, un duplicat original sau o copie pentru evidențele lor.

Executarea
Pentru ca un mandat să devină un document cu putere executorie, el trebuie semnat și datat de către mandant. Unele jurisdicții necesită, de asemenea, încheierea lui în prezența notarului, a unor martori sau a ambilor. Chiar și atunci când nu este necesar, documentul citit și semnat (și de multe ori ștampilat) de către un notar public poate crește probabilitatea de a rezista în instanță.

Dacă mandatarul este plătit să acționeze în numele mandantului, se poate încheia un contract de plată separat de documentul prin care se acordă împuternicirea. Dacă acel contract separat este încheiat în scris, ca un document separat, el ar putea fi păstrat secret chiar și atunci când procura este prezentată altor persoane cu scopul de a îndeplini sarcinile mandantului.

Tipuri
O împuternicire (procură) poate fi: specială (numit, de asemenea, limitată), generală sau temporară. O împuternicire specială este limitată la un anumit act sau tip de act. Împuternicirea generală permite mandatarului să ia toate deciziile de afaceri și personale în numele mandantului. O împuternicire temporară este acordată pe un termen limitat. Dacă devine vreodată necesar, o împuternicire permanentă poate fi revocată sau schimbată atâta timp cât mandantul are capacitatea mintală să acționeze.

Referințe

Drept comun
Termeni juridici

Mandat


Jugendstiltheater steht für folgende im Jugendstil errichtete Theatergebäude
Staatstheater Cottbus
Jugendstiltheater Klagenfurt
Jugendstiltheater Wien

Jugendstiltheater


An Bouteloua americana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frank Lamson Scribner. An Bouteloua americana in nahilalakip ha genus nga Bouteloua, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bouteloua

Bouteloua americana


Republička liga Bosne i Hercegovine je bila liga drugog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1946./47.  Sudjelovalo je ukupno 9 klubova, a prvak je bio "Velež" iz Mostara.

Ljestvica
{| class="wikitable"
!mj. !!klub !!ut. !!pob. !!ner. !!por. !!gol+ !!gol- !!bod
|- bgcolor="gold"
|1. ||Velež Mostar ||14 ||11 ||1 ||2 ||40 ||7 ||23
|- bgcolor="turquoise"
|2. ||Torpedo Sarajevo ||14 ||11 ||0 ||3 ||43 ||21 ||22
|-
|3. ||Borac Banja Luka ||14 ||9 ||1 ||4 ||42 ||14 ||19
|-
|4. ||Čelik Zenica ||14 ||8 ||1 ||5 ||27 ||21 ||17
|-
|5. ||Sloboda Tuzla ||14 ||4 ||2 ||8 ||26 ||34 ||10
|-
|6. ||Bratstvo Travnik ||14 ||4 ||1 ||9 ||18 ||31 ||9
|-
|7. ||Jedinstvo Bihać ||14 ||3 ||0 ||11 ||23 ||60 ||6
|-
|8. ||Proleter Teslić ||14 ||2 ||1 ||11 ||14 ||32 ||5
|-
| ||Udarnik Sarajevo ||8 ||4 ||1 ||3 ||20 ||21 ||9
|}
 sezonu su započela dva kluba iz Sarajeva - "Sloboda" i "Udarnik" koji su se krajem 1946. goodine spojili u "Torpedo", koji je preuzeo "Slobodine" rezultate
 "Velež" i "Torpedo" su se plasirali u Savezni kvalifikacijski kup, za ulazak u 1. saveznu ligu''.

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice

Vanjske poveznice

Izvori

 exyufudbal.in.rs, Nogometno prvenstvo FNRJ 1946./47., Republička liga NR Bosne i Hercegovine, wayback arhiva

BIH 1946-47 1
BIH 1 republička
1946-47 1 republička
1946-47

Republička nogometna liga Bosne i Hercegovine 1946./47.


Maheshwar (en hindi: महेश्वर ) es una localidad de la India en el distrito de Distrito de , estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 159  a 300 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 23 877 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Maheshwar


Șo (caracter unicode: ϸ; nume scris uneori și sho) a fost o literă adăugată în alfabetul grec pentru scrierea limbii bactriene. Ea este similară din punct de vedere aspectual cu thorn-ul (þ) anglo-saxon. Probabil ea reprezenta un sunet asemănător cu ș-ul românesc /ʃ/. Transliterația sa convențională în alfabetul latin este "š".

Alfabetul grec
Litere

Șo (literă)


කොලෝනෝනියානු ඇමරිකාවේ හා එක්සත් ජනපදයේ සිදු කළ ලිඛිතමය හෝ සාහිත්‍යමය ක්‍රියාකාරකම් ඇමරිකානු සාහිත්‍ය යටතට අයත් වේ. නෘත්‍ය හා පද්‍ය සම්බන්ධව සුවිශේෂී සාකච්ඡා සඳහා එක්සත් ජනපද පද්‍ය හා එක්සත් ජනපද නෘත්‍ය බලන්න.

මතුපිටින් දැක්මක්

ආදි ඉතිහාසයේ දී ඇමරිකාව බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත ශ්‍රේණියක් ලෙස අද එක්සත් ජනපදයේ නැ‍ඟෙනහිර වෙරළේ පැවතිනි. එබැවින් සාහිත්‍යමය සම්ප්‍රදායේ ආරම්භය ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ පුළුල් සම්ප්‍රදායන් සමඟ බද්ධ වී ඇත. කෙසේ නමුත් ඇමරිකාවට අනනය වු ගති ලක්ෂණ හා එහි පෘථුලත්වය එය වෙනත් මාවතක් හා සම්ප්‍රදායක් ලෙස සැලකීමට හේතු විය.

මුල්ම හා යුද්ධයට පෙර රචිත සාහිත්‍ය

	17 වන හා 18 වන සියවස් වලදි බොහෝ රච‍කයෝ දකුණු ඇමරිකාව පිළිබද ලියුහ. එසේත් නැතිනම් ඔවුනු ඇමරිකානුවෝ වුහ. (උදා: කැප්ටන් ඩජෝන් ස්ම්ත්ගේ කෘථි) කෙසේ වෙතත් මෙම කෘති දකුණු ඇමරිකාවට අයත් නොවුනේ ඒවා ඇමරි‍කාවේ ගොඩනැගිම විස්තර කරන බැවිනි.

	දකුණු ඇමරිකාව විශේෂිත වු සංස්කෘතියකින් හෙබිව පැවතීම ඇරඹුයේ 1800 යේ මුල්  කාලයේදී ප්‍රථම වගාව, වහල් භාවය ඇරඹිමත් සමගය. යුද්ධයවට ප්‍රථම කාල වකවානුයව්දි ජිවියෙන් පිරි ාසාක්ඹෂරතාවක් සහිත සමාජයක් චාල්ස්ටන් හා දකුණු කැරොලිනාඩ් දැක ගත හැකිවිය. මෙම සමගයේ ලේඛකයන් වන ජොන් හැම්ල්ටන් හයිනි වැනි කිවිවරැන්ගේ ගිතමය, හැගිම්බර කෘති එළි දැක්වුහ. මේ සමයේ බිහි වු වැදගත් කෘතියක් ලෙස clotel  හා  The President's Daughterයන කෘති දැක්විය හැක. මේවායේ කතුවරයා වනුයේ දකුණු ඇමෙරිකානු වහලකු වන විලියම් වෙල්ස් බ්‍රවුන්ය. මෙය අප්‍රිකානු ඇමරිකානුවකු අතිනි ලියවුණු ප්‍රථම කෘතිය වන අතර මෙහි අඩංගු වුයේ එසමයේ වු කටකතාවක් වන තෝමස් ජෙරේසන් ගේ හා ඔහුගේ වහලියකගේ දරැවා පිලිබදවය.

	දකුණු ඇමරිකාවෙන් බිහි වු තවත් සාර්ථක කතුවරයකු වන්නෙන් මහාචාර්ය විලියම් එච් පෙක්ය. (1830) ජෝර්ජියාවේ ඉපදුණු ඔහු සිය පියාවන කර්නල් පෙක් සමග 1843 දී මධ්‍යම ෆ්ලෝරිඩාවට පදිංචියට ගියේය. ඔහු පසුව විස්තරාත්මක අයුරින් මෙම පුදේශය පිළිබද ලියුවේය. 1853 දී උපාධිය ලබා ගත් ඔහුගේ ලේඛන ජිවිතය රිචඩ් බොනර්ගේ නිව්යෝර්ක් ලෙජරයට ලබා දුන් ලිපි මගින් ඇරඹිනි. ඔහු ඉතිහාසය පිළිබද මාහාචාර්යවරයකු ලෙස සේවය කළ අතර ජෝර්ඩජ්යා වික්ලි යන සගරාව පසුව ජෝර්ජියාවේ දි ඇරඹිය. පසුව ඔහු විශ්‍රාමිකව ෆ‍්ලෝරිඩාවේ දිවි ගෙවු අතර සිය බිරිදගේ අබාවයෙන් පසු 1892 දී අභාවියට පත් විය.

සාහිත්‍යය - රටවල් අනුව
ඇමරිකාව
සාහිත්‍යය

අමෙරිකා එක්සත් ජනපද සාහිත්‍යය


Tophane Müşiri Zeki Paşa Yalısı, II. Abdülhamit'in askeri komutanlarından Tophane Müşiri Mustafa Zeki Paşa için Fransız asıllı Levanten mimar Alexandre Vallaury tarafından 20. yüzyılın başında yapılmış Boğaziçi yalısı.

Son Osmanlı padişahı VI. Mehmed'in damadı olan Ömer Faruk Efendi tarafından satın alınmıştı. Bugün Baştımar ailesine aittir.

28 Ekim 2019 tarihinde 550 milyon TL bedelle satışa çıkarıldı.

Kaynakça

Sarıyer'deki yalılar

Tophane Müşiri Zeki Paşa Yalısı


An Paspalum cinerascens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alasdair Graham Burman och M.Bastos. An Paspalum cinerascens in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum cinerascens


An Sobralia helleri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alex Drum Hawkes. An Sobralia helleri in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia helleri


John Parnell Thomas (* 16. Januar 1895 in Jersey City, New Jersey; † 19. November 1970 in Saint Petersburg, Florida) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1937 und 1950 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
J. Parnell Thomas besuchte die öffentlichen Schulen in Allendale und danach die High School in Ridgewood. Anschließend studierte er an der University of Pennsylvania in Philadelphia. Während des Ersten Weltkrieges diente er zwischen 1917 und 1919 in Europa in der United States Army. Dabei stieg er bis zum Hauptmann auf. Von 1920 bis 1938 arbeitete Thomas in der Investmentbranche. Seit 1938 war er auch im Versicherungsgeschäft in New York City tätig. Ferner begann er als Mitglied der Republikanischen Partei eine politische Laufbahn. Im Jahr 1925 war er Stadtrat in Allendale; von 1926 bis 1930 amtierte er als Bürgermeister dieser Stadt.

Von 1935 bis 1937 saß Thomas als Abgeordneter in der New Jersey General Assembly. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1936 wurde er im siebten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1937 die Nachfolge von Randolph Perkins antrat. Nach sechs Wiederwahlen konnte er bis zu seinem Rücktritt am 2. Januar 1950 im Kongress verbleiben. Während seiner Zeit im Kongress wurden dort bis 1941 noch einige der New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt verabschiedet. Seit 1941 war auch die Arbeit des Kongresses von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges und dessen Folgen geprägt. Politisch galt Thomas als sehr konservativ. Zwischen 1947 und 1949 führte er den Vorsitz im Komitee für unamerikanische Umtriebe. Unter seiner Leitung wurden zahlreiche Personen wegen vermeintlicher kommunistischer Aktivitäten durch den Ausschuss verhört.

Thomas' Rücktritt erfolgte nach einem Korruptionsskandal, in dem ihm unter anderem Betrug und Begünstigung vorgeworfen wurden. Das führte zu einer 18-monatigen Gefängnisstrafe, die er in Danbury verbüßte. Zur selben Zeit saßen dort auch Lester Cole und Ring Lardner junior ein, die als Mitglied der Hollywood Ten die Kooperation mit Thomas' Ausschuss verweigert hatten und deshalb zu Haftstrafen verurteilt worden waren. Nach seiner Entlassung aus dem Gefängnis gab er zwischen 1951 und 1955 drei Wochenzeitungen im Bergen County heraus. Im Jahr 1954 strebte er erfolglos die erneute Nominierung seiner Partei für die Kongresswahlen an. Ansonsten arbeitete er wieder in der Investmentbranche. Parnell Thomas starb am 19. November 1970 in Saint Petersburg.

Einzelnachweise

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der New Jersey General Assembly
Bürgermeister (New Jersey)
Mitglied der Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1895
Gestorben 1970
Mann

J. Parnell Thomas


Mahura, es un género de arañas araneomorfas pertenecientes a la familia Agelenidae. Sus especies son endémicas de Nueva Zelanda.

Especies
Según The World Spider Catalog 12.0:
 Mahura accola Forster & Wilton, 1973
 Mahura bainhamensis Forster & Wilton, 1973
 Mahura boara Forster & Wilton, 1973
 Mahura crypta Forster & Wilton, 1973
 Mahura detrita Forster & Wilton, 1973
 Mahura hinua Forster & Wilton, 1973
 Mahura musca Forster & Wilton, 1973
 Mahura rubella Forster & Wilton, 1973
 Mahura rufula Forster & Wilton, 1973
 Mahura scuta Forster & Wilton, 1973
 Mahura sorenseni Forster & Wilton, 1973
 Mahura southgatei Forster & Wilton, 1973
 Mahura spinosa Forster & Wilton, 1973
 Mahura spinosoides Forster & Wilton, 1973
 Mahura takahea Forster & Wilton, 1973
 Mahura tarsa Forster & Wilton, 1973
 Mahura turris Forster & Wilton, 1973
 Mahura vella Forster & Wilton, 1973

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Agelenidae

Mahura


Larissa Margot Bieler (nascida em 27 de outubro de 1978) é uma jornalista suíça . Ela é diretora e editora-chefe da Swissinfo.

Biografia
Larissa estudou alemão, economia e política na Universidade de Zurique. Antes e depois de estudar em Paris e Mannheim, ela trabalhou por muitos anos como jornalista freelancer para o Bündner Tagblatt e vários Bündner Medien. Em julho de 2013, ela era editora-chefe do Bündner Tagblatt. Larissa Bieler é editora-chefe da SWI swissinfo.ch desde janeiro de 2016. Além disso, ela foi nomeada diretora da SWI swissinfo.ch no outono de 2018.

Bieler é presidente da Quality in Journalism Association desde 2017  e membro do Conselho de Administração da SWISS TXT .

Referências

Pessoas vivas
Nascidos em 1978
Jornalistas da Suíça
Alunos da Universidade de Zurique

Larissa Bieler


Danny Baker (born 22 June 1957) is an English comedy writer, journalist, radio DJ and screenwriter. Throughout his career he has largely presented for London's regional radio and television.

Baker was born in Deptford to a working-class family and raised in Bermondsey. From 1977, he wrote for the punk zine Sniffin' Glue, and from there was hired by the New Musical Express, where he worked as a writer, reviewer, and interviewer. Moving into television in 1980, he began presenting London Weekend Television's Twentieth Century Box and reporting for The Six O'Clock Show. In 1989 he began radio presenting for BBC Radio London and in 1990 joined the newly established BBC Radio 5. In 1997 he was dismissed from the latter, accused of inciting threatening behaviour toward a football referee. That decade, he also began writing for television.

From 2002 to 2012 Baker presented the daily morning radio show on BBC Radio London and in 2007 also presented the channel's all-day podcast, the All Day Breakfast Show. Between 2012 and 2017 he published a three-volume autobiography, which was used as the basis for the 2015 BBC sitcom Cradle to Grave.

In 2019, the BBC dismissed Baker after he posted a Tweet that depicted Archie Mountbatten-Windsor as a Posh costumed chimpanzee being brought home from hospital, in reference to his birth announcement. Baker denied any racial motivation for the tweet.

Early life
Baker was born in Deptford in south east London to Fred "Spud" Baker, a dockworker, and Betty, a factory worker. He grew up in Bermondsey  and attended Rotherhithe Primary School and then, instead of taking up a grammar school place, went to the nearby West Greenwich Secondary Boys' School, Deptford. He played truant from the age of 14 to the age of 16 when he could legally leave school. He initially worked in One Stop Records, a small but fashionable record shop in South Molton Street in the West End of London. The youngest of three children, he has an older sister, Sharon, and had an older brother, Michael, who died aged 29 when Danny was 24.

Career

Print journalism
In 1977, Baker started writing for the punk fanzine Sniffin' Glue which was founded by his old schoolfriend Mark Perry which in turn led to an offer from the New Musical Express, then edited by Nick Logan. Baker began working as the office receptionist, but was soon contributing regular articles and reviews before progressing to interviews. He often refers to these times during his radio shows, regularly citing examples of the ridiculous behaviour exhibited by his rock star interviewees.

In the later 1990s, Baker wrote a weekly sports column for The Times and was briefly a columnist for early issues of film magazine Empire.

Television

Reporting for LWT (1980s)
Baker started his TV career in 1980 at London Weekend Television (LWT), as the presenter of Twentieth Century Box – a series of regional documentaries on elements of youth culture in London, produced by Janet Street Porter. One edition in the first series documented the burgeoning new wave of British heavy metal (NWOBHM) scene, including an early TV appearance of Iron Maiden performing at The Marquee Club and interviews with "air guitarists". Other editions also featured early appearances from the likes of Spandau Ballet and Depeche Mode.

Baker's first mainstream break was as roving reporter-presenter on the Michael Aspel LWT regional magazine The Six O'Clock Show alongside former Mastermind winner and former London black cab driver Fred Housego. Paul Ross (brother of Jonathan Ross whom Baker had as his best man) was his researcher. During his stint on The Six O'Clock Show, Baker was filmed having an altercation with a British Rail press officer. This clip is often resurrected for clip shows and can be seen on YouTube.

Writing and presenting (early–late 1990s)
Baker appeared regularly on LWT's regional output during the 1980s and early 1990s - working on such programmes as Six O'Clock Live, Danny Baker's Londoners, and in 1991, The Game - a six-part series which featured coverage of teams involved in the fourth division of the East London Sunday Football League. The series was later released on DVD.

Baker began writing for television programmes in 1992 after being asked to prepare a piece for one of the first archive clip shows: TV Hell, which was a collection of the worst TV programmes ever. Since then he has presented television shows such as Win, Lose or Draw, Pets Win Prizes and TV Heroes, which was a series of 10-minute homages to some of Baker's entertainment idols including Fanny Cradock, Peter Glaze (from Crackerjack) and the Top of the Pops audience. The episode on the Top of the Pops audience includes a clip of Baker leaping around to a performance of "Ooh What A Life" by the Gibson Brothers in 1979, captioned as "Danny Baker's first TV appearance".

Baker also began a BBC Saturday night chat show, called Danny Baker After All which borrowed its style from Late Night with David Letterman, but his style and guests (Rick Wakeman of prog rock band Yes was a regular) did not attract the mainstream audience the slot demanded. Film critic Mark Kermode's band The Railtown Bottlers were the show's house band.

Later he fronted television adverts for Daz washing powder and Mars bar confectionery. Baker parodied his Daz ads by appearing as himself on the sitcom Me, You and Him.

During this period, Baker began presenting on BBC Radio 5's 606 football-related phone-in programme as well as the job of presenting Match of the Eighties, a six-part BBC series of football during the 1980/81 and 1985/86 seasons.

Baker was a writer on Chris Evans' TFI Friday show, as well as contributing material for presenters such as Angus Deayton and Jonathan Ross.

Guest appearances (late 1990s–2000s)
During the late 1990s he made guest appearances on comedy shows including Have I Got News for You, Shooting Stars and Room 101. During this period he appeared in the press as a result of nights out with friends Chris Evans and England footballer Paul Gascoigne. Gascoigne was under media scrutiny for drinking and socialising while preparing for tournaments. After Gascoigne was left out of the 1998 World Cup squad, Baker went on Have I Got News For You to defend his friend and criticise the omission.

He also appeared on The Terry and Gaby Show from 2003 to 2004 (where he burnt his hand trying to perform a trick with a microwave and a piece of soap) and has appeared on BBC Two quiz show QI, becoming the show's first ever winner. Baker worked again with Charles Shaar Murray on the Ramones documentary End of the Century: The Story of the Ramones, providing an audio commentary.

More recent TV projects include The Sitcom Showdown which began on UKTV Gold in April 2006, a 2014 show featuring archived television footage for BBC4 named Brushing Up On... and a music discussion show for BBC4 named Danny Baker's Rockin' Decades. He also did Comic Relief Does The Apprentice in 2007 for Comic Relief. He also performed in The Rocky Horror Show, as the narrator, at the Churchill Theatre in Bromley and the New Wimbledon Theatre.

Baker was announced as part of BT Sport's football coverage in 2013, hosting a Friday evening show with Danny Kelly. In 2016, Chris Evans hired Baker to work as a writer on the 2016 series of Top Gear. In November 2016, he entered as a latecomer in reality television show, I'm a Celebrity...Get Me Out Of Here. Baker was the first person to be voted off in the series.

Radio career

BBC Radio London/5 Live/BBC Radio 1 (19891997)
Baker began his radio career on BBC Radio London in 1989, presenting Weekend Breakfast from 6 to 9am on Saturdays and Sundays. The show was produced by Chris Evans, who became a good friend to Baker. With GLR eventually opting for a more orthodox breakfast show at weekends, Baker moved to the 10am to 1pm slot on Sundays.

In 1990, Baker joined the newly launched BBC Radio 5, presenting Sportscall, a phone-in sports quiz broadcast every Saturday lunchtime.

From October 1991 to October 1992 he presented 606 and, from February 1992 until October 1993, he presented Morning Edition every weekday morning. The show blended Baker's love of unusual trivia with 'grown-up' music. This was where Baker first teamed up with Danny Kelly and Allis Moss. Mark Kermode added weekly film reviews, and would later appear with his band 'The Railtown Bottlers' every week on the first series of Baker's TV show.

Baker joined BBC Radio 1 in October 1993, taking over the weekend mid-morning show from 10am to 1pm from Dave Lee Travis who had resigned on air following the sackings instigated by Matthew Bannister and Trevor Dann during the early 1990s. However, due to poor ratings, from November 1994 he was heard on Saturdays only from 10am to 12 noon. Simon Mayo took over Sunday mornings.

Baker's style led to a fall in listeners at Radio 1 but despite his tendering his resignation on at least two occasions, management added extensions to his contract. From October 1995, his Saturday show went out from 12:30 to 2:30pm. He left the station in September 1996. His co-hosts during this period included BBC continuity announcer Danny Kelly.

While continuing with his Saturday morning show on BBC Radio 1, in 1996 Baker joined BBC Radio 5 Live to present a Sunday lunchtime show with Danny Kelly, Baker & Kelly Upfront.

On leaving BBC Radio 1, Baker returned to BBC Radio London to present a three-hour Sunday show from 10am to 1pm. 'Baker and Kelly Upfront' also returned, now at Saturday lunchtime, while Baker also took on a new show, 'The Baker Line', a Wednesday evening version of the 606 phone-in show.

While 'Baker and Kelly Upfront' was light-hearted, 'The Baker Line' was darker and emotionally charged. Baker was at his most outspoken, and in early 1997, he was dismissed from BBC Radio 5 Live when station bosses alleged that he had incited threatening behaviour during an angry outburst about a referee.

Talk Radio/Virgin Radio (19982000)
Baker joined Talk Radio to present a similar football phone-in with Kelly each Saturday from 5:30 to 7:30pm. A pre-match show was added from 11:30am to 1pm. After moving to the Saturday breakfast slot (8am to 12 noon), he engineered his own dismissal after a matter of weeks by refusing to centre the show on football, preferring to intersperse chat with his own music selections.

After leaving Talk Radio, he joined Virgin Radio in early 1999, taking over from Jonathan Ross on Sundays from 10am to 1pm.

Not long after, Baker was approached by the BBC and was asked whether he wanted to present a Saturday morning show on BBC Radio 2, which at the time was being hosted by Steve Wright. (Wright was being promoted to the station's Weekday Afternoon slot). Baker turned down the offer by saying "the time wasn't right", and the show was given to Jonathan Ross. Baker also deputised on Virgin's Saturday lunchtime football show from 12 noon to 2pm for a handful of shows, alongside Danny Kelly until he left the station in 2000.

BBC London 94.9 (Sep 2001–May 2005 and Oct 2005–Nov 2012)
In September 2001, Baker joined BBC London 94.9 presenting a Saturday morning show from 8 to 11am. Just 6 months later, in March 2002, and with a new co-presenting team which included Amy Lamé, Mark O'Donnell and David Kuo, he took over the breakfast show from 6 to 9am, with a new theme tune in the form of the Anthony Newley song The Candy Man.

Although not drawing a large listenership, Baker won "Sony Radio DJ of the year" for the show. However, the day after winning the award, he announced his intention to leave the show at the end of the month. The last show was on Friday 27 May 2005. On Monday 17 October 2005, after a sabbatical at home, Baker rejoined BBC London 94.9 where he took over the weekday 3 to 5pm show from Jono Coleman, who had moved to co-present the breakfast show with former actress JoAnne Good.

His BBC London 94.9 shows tended to feature off-the-wall phone-ins, toast and discussions with his on-air team, Amy Lamé and Baylen Leonard, often regarding music and entertainment nostalgia of the 1960s and 1970s. His interviews focused on off-beat trivia rather than the guests' latest or most famous work, and shows would be interspersed with relatively obscure rock tracks from bands such as Yes, Todd Rundgren, Steely Dan, Frank Zappa and Captain Beefheart.

The programme was axed in November 2012 as part of a programme of cuts at the station. Although due to continue its run until the end of the year, Baker announced on air on the day of the announcement that that day's show would be his last, branding his BBC London employers as "pinheaded weasels" for the way in which they cancelled the programme.

All Day Breakfast Show podcasts (2007)

On 15 March 2007 until September the same year, Baker hosted the All Day Breakfast Show, a podcast to reach listeners beyond BBC London's FM radio reach. Regulars Amy Lamé, Baylen Leonard and David Kuo all contributed and the first show featured an appearance by comedian and actor Peter Kay.

Created by and starring Danny Baker, the show also featured Amy Lamé, Baylen Leonard and David Kuo. It followed a similar format to Baker's radio show on BBC London 94.9, where the listeners and presenters share humorous anecdotes, interspersed with obscure recordings.

Originally launched in March 2007, the All Day Breakfast Show was rebranded in September that year as The All Day Breakfast Show In Color, and a weekly download fee of £2 was applied to the podcast.  The full length podcast was made available solely through Wippit and edited highlights were made available as a teaser through iTunes.

The podcast went into hiatus after one week, numerous downloaders from Wippit being unable to access the material due to restrictions on available bandwidth.  No official announcement was made for the cause of the hiatus, or whether the podcast would return. However, after several weeks of silence, the All Day Breakfast Show officially announced its return to the air on the 19 October 2007. No announcement on the main website was given, but in a five-minute mini-show downloadable initially only to paid subscribers, Danny Baker and Baylen Leonard announced the return of the show. They confirmed that from "next week" they would be broadcasting three times a week. They also suggested (possibly only partially in jest) that due to BBC cuts announced the previous day, that they may be planning to end their official BBC London show and move to being an "internet only" show. The mini-show also introduced a new recording of the Candyman theme tune.

On Saturday 15 December 2007 Danny posted an open letter on both the ADBS and Baker and Kelly sites, saying that "there will be no more All Day Breakfast Shows nor Baker & Kelly's. There has now been an irreversible and utter breakdown between the on-air team and the company who have, with varying degrees of success, provided it to you online."

Wippit responded on 17 December 2007 saying that the show's cancellation was due to "a breakdown in contract negotiations between our company and Danny Baker", alleging that Baker "did not wish to meet his agreed obligations regarding exclusivity", and Wippit rejected the terms proposed by his agent. Wippit offered Baker 100% of the programme's revenues and declared no further interest in the podcast, but this offer was rejected by Baker's agent.

Return to 606, BBC Radio 2 and Saturday show (20082019)

Having announced on his BBC London radio show on 21 May 2008 that he would be returning to present BBC Radio 5 Live's 606 football phone-in for a limited period that summer, Baker hosted six shows during Euro 2008. He made a long-term return to 606 in September 2008, hosting a Tuesday night show for the duration of the 200809 football season. He also had a short stint with Zoe Ball on Radio 2 on Saturday mornings after Jonathan Ross had been suspended for three months by the BBC. At the end of the 200809 season, Baker's 606 Tuesday night show that he co-hosted with Issy Clarke shifted to an expanded Saturday morning slot, starting in September 2009 on BBC 5 Live. The show returned in September 2010 after the summer break with Lynsey Hipgrave replacing Clarke as co-host. The Saturday Morning show gained critical acclaim, winning the Gold Sony Radio Award in the Speech Radio Personality of the Year award for the 2011, 2012 and 2014, and the Gold Award for the Entertainment Show of the Year in 2013.

Lineker & Baker: Behind Closed Doors (2018–2020)
Between November 2018 and March 2020 Baker co-hosted 35 episodes of a podcast titled Lineker & Baker: Behind Closed Doors with Gary Lineker and described as "a regular show full of the intimate details of life in and around the game".

Sacking by the BBC (2019)

In May 2019, Baker posted an image on Twitter of a couple holding hands with a chimpanzee dressed in clothes. He had added the caption: "Royal Baby leaves hospital," referring to the recent birth of Archie Mountbatten-Windsor, son of Prince Harry, Duke of Sussex and Meghan, Duchess of Sussex. Baker was subject to a backlash on social media, accused of mocking the Duchess of Sussex's African-American heritage with the tweet. Baker deleted the tweet and apologised, stating that he had made a "naive and catastrophic mistake" with his choice of image, but denied racist intent. He stated that the choice of a chimpanzee "dressed as a Lord" had been made "to lampoon privilege". The BBC sacked Baker, maintaining that he had made a "serious error in judgement" that went against the values of the station. Baker expressed disagreement with the BBC's decision to fire him, receiving support from several media figures.

The Treehouse (since 2019)
In November 2019 Baker launched a twice-weekly podcast entitled The Treehouse co-hosted by Louise Pepper. The format is a continuation of previous non-football radio shows being based upon humorous stories from listeners, often relating to pop culture. From August 2020, the podcast moved to a paid-only subscription model on Patreon.

Other ventures

Football videos
Baker has presented a number of popular football videos and DVDs including Own Goals and Gaffs (1992), Right Hammerings, Whose Season Was It Anyway? (both 1993), Own Goals and Gaffs 2, Best Short Corners (both 1994), Fabulous World Of Freak Football (1995) and The Glorious Return Of Own Goals And Gaffs (2009).

The Game (1990), a television show presented by Baker, following bottom-division East London Sunday League football teams, was released on DVD through Revelation Films on 24 May 2010.

Books

Football
In 2009, he released a book co-written with Danny Kelly entitled Classic Football Debates Settled Once and for All, Vol. 1. Despite the title, the book itself makes clear that a sequel is not planned, though some extra material was written for the paperback edition, released to coincide with the 2010 World Cup.

In 2019, he released a book co-written with Gary Lineker based on their podcast Lineker & Baker: Behind Closed Doors.

Autobiography
On 6 November 2012, Baker released an autobiography, Going to Sea in a Sieve. which was first published by Weidenfeld & Nicolson. A second volume entitled Going Off Alarming was published on 25 September 2014. A third volume entitled Going on the Turn was published on 5 October 2017.

The sitcom Cradle to Grave was based on Going to Sea in a Sieve, and was released in September 2015.

Personal life

Baker is married to Wendy (born 7 March 1955) They have three children. They live in Blackheath, south east London.

On 1 November 2010, Baker announced that he had been diagnosed with cancer and would start chemotherapy instantly and radiotherapy in January. On 14 June 2011 he announced that he had been given the all clear.

Janet Street-Porter described Baker as "over-hasty, excitable, [and] a blabbermouth," whose "motor mouth was legendary, even back in the 1980s." She noted that his "pet obsessions" were "working class humour" and football.

Baker is a lifelong supporter of his local football club, Millwall F.C.

Politics
Baker has been a lifelong Labour Party voter. In May 2017, Baker endorsed Labour Party leader Jeremy Corbyn in the 2017 UK general election.

Reception
In 2019 after the BBC dismissed Baker, the Corporation issued a statement describing him as "a brilliant broadcaster". The Guardian noted that he was a "pioneer of the inclusive, personable, and at times eccentric, broadcasting style that has since become the norm," and that he "has the knack of effortlessly making both the phone-in caller and the listener feel as if they are in his studio."

Janet Street-Porter stated that Baker's pride in his working-class London identity proved popular among a "large section of the population who feel they don't get a voice on 'posh' channels". She added that he stood out while working for the BBC, a corporation where "the over-educated and middle class dominates" and where, despite attempts to increase ethnic minority and LGBT representation, "white working class people" remained "conspicuously absent".

References

External links

 Site with a wealth of Baker-related information and archives of his work

1957 births
Living people
BBC Radio 1 presenters
BBC Radio 5 Live presenters
BBC Radio 2 presenters
BBC sports presenters and reporters
English autobiographers
English comedy writers
English music critics
English music journalists
English radio DJs
English radio presenters
English television presenters
Labour Party (UK) people
People from Deptford
NME writers
The Times people
Virgin Radio (UK)

Danny Baker


İdris Küçükömer (1 Haziran 1925, Giresun - 5 Temmuz 1987, İstanbul), Türk iktisatçı ve düşünür. Kemalist ideolojiye, tek parti dönemine dair eleştiriler getirdi ve bununla beraber Türkiye'de sağ ve sol kavramlarının ters oturduğunu, CHP'nin aslında sağ bir parti olduğunu iddia etmesi ile ünlenmiştir.

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinde öğrenim gördü. Aynı fakültede doktorasını tamamladı, daha sonra da doçent oldu. Fakülte kurulunun profesörlüğe yükseltilmesi için aldığı karar, üniversite senatosunca onaylanmadı. Bunun üzerine Danıştay'da açtığı davayı kazanmasına karşın, profesörlüğüne ilişkin kararname 10 Yıllık bir gecikme ile ancak 1976'da yürürlüğe girdi.

1960 sonrasında Yön'de yazdığı yazılarla tanındı. Ant dergisindeki yazıları tartışma yarattı. Milliyet gazetesindeki açık oturumlarda dönemin yerleşik yargılarını sorguladı. Sonra 1973'te on yıllık bir suskunluğa büründü ve daha sonra Yeni Gündem yazılarıyla tekrar ortaya çıktı.

Küçükömer'in ileri sürdüğü en dikkat çeken görüşlerden biri, Türkiye'de devletin despotik niteliğinin sivil toplumun gelişmesi önünde duran en büyük engellerden biri olduğudur. Başta Sencer Divitçioğlu ve Selahattin Hilav olmak üzere bazı aydınlarla birlikte Türkiye'nin toplumsal tarihine ilişkin çözümlemelerinde Asya Tip Üretim Tarzı (ATÜT) kuramını gündeme getiren Küçükömer, Türkiye İşçi Partisi'nin (TİP) yönetim ve bilim kurullarında görev aldı. Birçok yapıtı bulunan İdris Küçükömer ölümünden kısa bir süre önce Sosyal Demokrasi Partisi'ne üye olmuştu.

Kemalizm'e yönelik eleştirileri

İdris Küçükömer'e göre Kemalizm "sol" veya "ilerici" olmayan, halka zorla dayatmacı ve düzeni olumsuz biçimde değiştiren istikrarsız bir ideolojidir. İdris Küçükömer yazılarında Kemalizm'e ve tek parti dönemine çeşitli eleştiriler getirdi. Küçükömer'in getirdiği eleştirilerden bazıları; bu dönemde tek partinin sınıflar üstü egemen olduğu, anti-demokratik olduğu, devletin dizayn ettiği tek tip insan yetiştirildiği, halktan kopuk olduğudur. "Birinci Adam", "İkinci Adam" kavramları (İdris Küçükömer bunları ayrıca diktatör benzeri unvanlar olarak ele alır) ve bürokratik yalnızlık vardır. Küçükömer'e göre bu dönemin devrimleri yukarıdan aşağı, halka rağmen yapılır. Halk ile bürokratik aydınlar arasında doldurulamaz bir uçurum olduğunu ve Batı kültürünün zorla halka kabul ettirilmeye çalışıldığını söyler.

Küçükömer, Türkiye'nin tek parti döneminde ekonomik kalkınmayı bir türlü başaramadığını iddia etmiştir. 1923'ten 1933'e kadar devletin daha liberal kapitalist yoldan ekonomik kalkınma deneyleri yaptığını, başarısız olunca da CHP tarafından çaresizce devletçiliğe dönüldüğünü ifade eder. Küçükömer'in görüşüne göre istikrarsız ve deneme yanılmayla yapılan ekonomik politikaları ayrıca "devlet eliyle kapitalist yetiştirme" olarak eleştirdi.

İdris Küçükömer'e göre padişahlığın ve tımar sisteminin kaldırılması sonrası dahi buna benzer bir sistem cumhuriyet döneminde devam ettirilmiştir. Küçükömer buna örnek olarak, Mustafa Kemal Paşa'nın 154 bin 709 dönüm toprak sahibi olmasını kanıt olarak öne sürdü. İdris Küçükömer'in bu örneği Kemalistlerce eleştirildi ve Küçükömer'in, Mustafa Kemal Paşa'yı ürünlere el koyan bir toprak ağası gibi göstermeye çalışması şeklinde yorumlandı.

İdris Küçükömer, Kemalist tarihyazımına karşı çıkmıştır. Türkiye yakın dönem tarihinin yeniden yazılması gerektiğini savundu. İttihat ve Terakki ile Kemalizm'i benzer olarak görerek; bunları bürokratik devleti kurup koruyan antidemokratik hareketler olarak tanımladı. Küçükömer, ayrıca Türk Kurtuluş Savaşı'nın anti-emperyalist olmadığını iddia etmiştir, ona göre bu savaş anti-emperyalist değildir ve sadece bir Türk-Yunan savaşıdır.

Eserleri
 Düzenin Yabancılaşması (En önemli eseridir. Sağ ve sol kavramlarına esaslı açıklamalar getirmektedir)
 Gelişmiş ve Az Gelişmiş Ülkelerin İlişkileri (1966)
 İktisat İlkeleri Üzerine (1964-1967)
 Batılaşma - Düzenin Yabancılaşması (1969), ISBN 975-7696-60-9
 İktisat İlkelerine Yeniden Bakış (1972)
 Anılar ve Düşünceler, ISBN 975-7696-64-1
 Cuntacılıktan Sivil Topluma / Yön ve Ant Yazıları, ISBN 975-7696-59-5
 Sivil Toplum Yazıları, ISBN 975-7696-61-7
 Halk Demokrasi İstiyor mu? Bitmemiş Son Eser,ISBN 975-7696-63-3

Kaynakça

Türk ekonomistler
Türk sosyalistler
1402'lik öğretim üyeleri
1925 doğumlular
1987 yılında ölenler
İstanbul Üniversitesi öğretim üyeleri
Giresun doğumlular
Büyükada Mezarlığı'na defnedilenler

İdris Küçükömer


Asplenium is a genus of about 700 species of ferns, often treated as the only genus in the family Aspleniaceae, though other authors consider Hymenasplenium separate, based on molecular phylogenetic analysis of DNA sequences, a different chromosome count, and structural differences in the rhizomes. The type species for the genus is Asplenium marinum.

The most common vernacular name is spleenworts, applied to the more "typical" species. A. nidus and several similar species are called bird's-nest ferns, the Camptosorus group is known as walking ferns, and distinct names are applied to some other particularly well-known species.

Taxonomy and genetics
Many groups of species have been separated from Asplenium as segregate genera. These include Camptosorus, Ceterach, Phyllitis, and Tarachia, but these species can form hybrids with other Asplenium species and because of this are usually included in a more broadly defined Asplenium.

Some of the older classifications elevate the Aspleniaceae to the taxonomic rank of order as Aspleniales. The newer classifications place it in the subordinal group called eupolypods within the order Polypodiales. Within the eupolypods, Aspleniaceae belongs to a clade informally and provisionally known as eupolypods II.

It has been found that in some species, the chloroplast genome has evolved in complex and highly unusual ways. This makes standard cladistic analyses unsuited to resolve the phylogeny of that particular group of ferns, and even very sophisticated computational phylogenetics methods yield little information. In addition to hybridization running rampant in parts of this genus, there are also some species like the mother spleenwort (A. bulbiferum) or A. viviparum which mainly reproduce asexually, essentially cloning themselves over and over again. While most are diploid or tetraploid, some species (e.g. A. shuttleworthianum) are octoploid.

Uses
Both the scientific name and the common name "spleenwort" are derived from an old belief, based on the doctrine of signatures, that the fern was useful for ailments of the spleen, due to the spleen-shaped sori on the backs of the fronds. "-wort" is an ancient English term that simply means "plant" (compare German -wurz). The plants were thought to cause infertility in women.

Vitruvius relates the story of the name thus:

... certain pastures in Crete, on each side of the river Pothereus, which separates the two Cretan states of Gnosus and Gortyna. There are cattle at pasture on the right and left banks of that river, but while the cattle that feed near Gnosus have the usual spleen, those on the other side near Gortyna have no perceptible spleen. On investigating the subject, physicians discovered on this side a kind of herb which the cattle chew and thus make their spleen small. The herb is therefore gathered and used as a medicine for the cure of splenetic people. The Cretans call it ἄσπληνον.

A few of these ferns have some economic importance in the horticulture trade. The bird's-nest ferns (A. nidus and several very similar, closely related species) are commonly found for sale as a house plant. The Australian mother spleenwort (A. bulbiferum) is sometimes available at greenhouses, and is of interest, along with the related A. viviparum, for the many small bulblets borne on the fronds that may grow into new plants. This characteristic is also shared with the eastern North American walking fern (A. rhizophyllum) and several Mexican species including A. palmeri. The ebony spleenwort A. platyneuron is also sometimes sold in nurseries as a hardy plant. However, many spleenworts are epipetric or epiphytic and difficult to cultivate.

Asplenium species are used as food plants by the larvae of some Lepidoptera species including Batrachedra bedelliella which feeds exclusively on A. nidus. For diseases of Asplenium, see List of foliage plant diseases (Polypodiaceae).

Selected species

 Asplenium adiantum-nigrum L. – black spleenwort (= A. lucidum Burm.f.)
 Asplenium adiantum-nigrum ssp. adiantum-nigrum
 Asplenium adiantum-nigrum ssp. serpentini (Tausch) Koch
 Asplenium adulterinum Milde – ladder spleenwort
 Asplenium aequibasis
 Asplenium aethiopicum
 Asplenium africanum
 Asplenium × alternifolium Wulf.
 Asplenium anceps
 Asplenium angustum Sw.
 Asplenium antiquum Makino
 Asplenium ascensionis S.Watson
 Asplenium attenuatum R.Br.
 Asplenium aureum (sometimes in Ceterach)
 Asplenium auritum
 Asplenium australasicum (J.Sm.) Hook. – crow's-nest fern
 Asplenium australasicum f. australasicum
 Asplenium australasicum f. robinsonii
 Asplenium azoricum Lovis, Rasbach & Reichst.
 Asplenium bifrons
 Asplenium billottii – lanceolate spleenwort
 Asplenium bipinnatifidum
 Asplenium brachycarpum
 Asplenium bradleyi
 Asplenium bulbiferum – mother spleenwort, hen and chickens fern, mouku (Māori)
 Asplenium carnarvonense - Brownsey
 Asplenium caudatum
 Asplenium ceterach – rustyback fern (sometimes in Ceterach)
 Asplenium chathamense Brownsey
 Asplenium chihuahuense Baker
 Asplenium compressum Sw.
 Asplenium congestum
 Asplenium corderoanum
 Asplenium crinicaule
 Asplenium cristatum
 Asplenium cuneifolium Viv. (= A. forsteri auct. non Sadl.) – serpentine spleenwort
 Asplenium cymbifolium
 Asplenium daghestanicum H.Christ – Dagestanian spleenwort
 Asplenium dalhousiae (sometimes in Ceterach)
 Asplenium dareoides
 Asplenium daucifolium – Mauritius spleenwort
 Asplenium difforme R.Br.
 Asplenium fissum
 Asplenium dimorphum – Norfolk Island Spleenwort
 Asplenium divaricatum
 Asplenium dregeanum
 Asplenium × ebenoides R.R.Scott
 Asplenium ecuadorense Stolze
 Asplenium feei Kunze ex Fée
 Asplenium fissum
 Asplenium flabellifolium – necklace fern
 Asplenium flaccidum G.Forst. – weeping spleenwort, hanging spleenwort
 Asplenium fontanum (L.) Bernh. – smooth rock spleenwort
 Asplenium forisiense – rock spleenwort
 Asplenium formosum
 Asplenium gemmiferum Schrad.
 Asplenium × germanicum
 Asplenium gueinzii Mett.
 Asplenium goudeyi Lord Howe Island
Asplenium haughtonii – Barn Fern
 Asplenium hemionitis
 Asplenium hermannii-christii Fomin – Hermann Christ's asplenium
 Asplenium hookerianum Colenso
 Asplenium hybridum
 Asplenium incisum
 Asplenium × jacksonii Alston – Jackson's spleenwort (sterile, triploid hybrid between Asplenium adiantum-nigrum and Asplenium scolopendrium)
 Asplenium × kenzoi - oni-hinokishida, cultivated in Japan
 Asplenium komarovii - Akasawa
 Asplenium laciniatum
 Asplenium lamprophyllum Carse
 Asplenium laserpitiifolium – Johnston River fern
 Asplenium lepidum C.Presl
 Asplenium listeri – Christmas Island spleenwort
 Asplenium longissimum
 Asplenium lucidum
 Asplenium lunulatum – Hen-and-chicks
 Asplenium lyallii
 Asplenium macedonicum
 Asplenium majoricum
 Asplenium marinum – sea spleenwort
 Asplenium × microdon T Moore – Moore's spleenwort (hybrid between Asplenium scolopendrium and Asplenium obovatum subsp lanceolatum)
 Asplenium milnei Carruth
 Asplenium montanum – mountain spleenwort
 Asplenium musifolium
 Asplenium nidus – bird's-nest fern
 Asplenium normale
 Asplenium obliquum
 Asplenium oblongifolium Colenso – shining spleenwort (= A. lucidum auct. non Burm.f., sensu G.Forst.)
 Asplenium obovatum
 Asplenium obtusatum G.Forst.
 Asplenium obtusatum ssp. northlandicum (Brownsey) Ogle (possibly distinct species)
 Asplenium obtusatum 'Chile' (possibly distinct species, sometimes included in A. obliquum)
 Asplenium oligolepidum C.Chr. (= A. lucidum auct. non Burm.f., sensu G.Forst.)
 Asplenium oligophlebium
 Asplenium onopteris L. – western black spleenwort, Irish spleenwort (sometimes included in A. adiantum-nigrum)
 Asplenium pacificum
 Asplenium paleaceum R.Br. – chaffy spleenwort
 Asplenium palmeri
 Asplenium parvum
 Asplenium petrarchae
 Asplenium pinnatifidum – lobed spleenwort
 Asplenium planicaule
 Asplenium platybasis Kunze ex Mett.
 Asplenium platyneuron – ebony spleenwort
 Asplenium polyodon G.Forst. – sickle spleenwort
 Asplenium praemorsum
 Asplenium prolongatum Hook.
 Asplenium pteridoides Baker
 Asplenium resiliens – black-stemmed spleenwort
 Asplenium rhizophyllum – American walking fern (sometimes in Camptosorus)
 Asplenium richardii
 Asplenium ruprechtii – Asian walking fern (sometimes in Camptosorus)
 Asplenium ruta-muraria L. – wall-rue
 Asplenium rutifolium
 Asplenium sagittatum – Mule's spleenwort (sometimes in Phyllitis)
 Asplenium sandersonii Hook.
 Asplenium × sarniense Sleep Guernsey Spleenwort
 Asplenium schizotrichum Copel.
 Asplenium schweinfurthii
 Asplenium scleroprium
 Asplenium scolopendrium – hart's-tongue fern (sometimes in Phyllitis)
 Asplenium scolopendrium var. americanum – American Hart's-tongue
 Asplenium seelosii
 Asplenium septentrionale – forked spleenwort, northern spleenwort
 Asplenium septentrionale × trichomanes Wulf.
 Asplenium serra
 Asplenium serratum – wild bird's-nest fern
 Asplenium sessilifolium
 Asplenium shuttleworthianum Kunze
 Asplenium simplicifrons F.Muell.
 Asplenium splendens
 Asplenium surrogatum P.S.Green
 Asplenium tenerum G.Forst.
 Asplenium terrestre
 Asplenium theciferum (Kunth) Mett.
 Asplenium thunbergii
 Asplenium trichomanes – maidenhair spleenwort
 Asplenium trichomanes ssp. quadrivalens D.E. Meyer
 Asplenium trichomanes ssp. trichomanes
 Asplenium trichomanes subsp. coriaceifolium
 Asplenium trilobum Cav.
 Asplenium tutwilerae B.R.Keener & L.J.Davenport
 Asplenium vespertinum
 Asplenium vieillardii Mett.
 Asplenium virens
 Asplenium viride – green spleenwort
 Asplenium vittiforme
 Asplenium viviparum

See also
 Mount Asplenium
 Phyllocladus aspleniifolius (Celery-top Pine, a conifer with Asplenium-like leaves)
Asplenium hybrids

References

Epiphytes
Fern genera
Taxa named by Carl Linnaeus

Asplenium


نادي ديبورتيس كوينديو  نادي كرة قدم كولومبي يلعب في دوري الدرجة الأولى . تم تأسيس النادي في سنة 1951 .

مراجع

أرمينيا (كولومبيا)
أندية كرة قدم أسست في 1951
أندية كرة قدم في كولومبيا
تأسيسات سنة 1951 في كولومبيا
أندية الدوري الكولومبي لكرة القدم

ديبورتيس كوينديو


Sadio Doumbia Diarra est une femme politique malienne.

Elle est élue députée à l'Assemblée nationale dans le cercle de Kati aux élections législatives maliennes de 2020. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

Elle meurt le 29 novembre 2020.

Références

Député malien
Femme politique malienne
Décès en novembre 2020

Sadio Doumbia (femme politique)


Grb Privlake je teritorijalno općinski grb i u korištenju elemenata - simbola je originalan a u svojoj likovnoj prezentaciji jednostavan

Opis grba
 Crkva sv. Martina iz 1781 godine,spomenik kulture pod zaštitom,u okomitom je središtu grba
 Polja kao simbol žitnice i ostalih poljoprivrednih kultura, smješteni u gornjem i donjem dijelu štita
 Rijeka Bosut,smještena vodoravno i malo koso

Opis boja
 Crkva sv. Martina je prikazana sa zvonikom,u osnovi crno-bijela.Krovište je crveno
 Rijeka Bosut je bijela i simbolizira čistoću i mir
 Polja-oranice su u zlatnoj boji
 Oblik štita je u crnoj boji

Izvori

Grbovi Hrvatske
Vukovarsko-srijemska županija

Grb Privlake


Motor yağı, motorlu taşıtlarda motorun çalışan parçaları arasında kaygan bir yağ tabakası oluşturarak sürtünen yüzeylerin aşınmasını önler. Ayrıca motorun içinde çalışan parçaları temizler. Motor yağları dizel ve benzinli yağ olarak ikiye ayrılır.

Yağlar
Petrol ürünleri
Otomotiv kimyasalları
Motor yağları

Motor yağı


Kızıl şahin (Buteo rufinus), atmacagiller (Accipitridae) familyasından 50–60 cm boyunda, 120–150 cm kanat açıklığında bir kuş türü.

Özellikler
Orta boylu ve geniş kanatlı bir yırtıcıdır. Kanat teleklerindeki siyah çerçeve ve kızıl rengiyle kolayca tanınır. Alacalı, açık renkleri, uçarken veya tüneme halinde rahatça ayırt edilebilir. Bu kadar sık görülmesinin nedeni ise avladığı hayvanların çok çeşitlilik göstermesi, (sürüngenler, küçük ve orta boydaki kuşlar, ufak memeliler ve tavşan) ve kendisi ile rekabet edecek başka yırtıcıların (kartal gibi) azlığıdır.ve şahinler gibi
yırtıcıdır.Yırtıcı kuşlar içerisinde manevra kabiliyeti en iyi olan kuş türüdür,dalışa geçtiği an saatte 320 km/s gibi mükemmel bir hıza ulaşır.Bu hızla nefes alamaycağı için burun deliklerindeki kapakçıkları kapatabilir.Nat geo kanalındaki bir araştırmaya göre eğer bir kızıl şahin F-22 Raptor boyutlarında olsaydı it dalaşında F-22 Raptor'a büyük bir üstünlük sağlardı'deniliyordu.

Yaşam Alanı
Bozkırlar, açık alanlar ve sulak alanlar yaşam yerlerini oluşturur. Türkiye'de özellikte Marmara bölgesinde sık sık görülür. Türkiye'de yol kenarlarındaki dikenler üzerinde tünemiş olarak görülür.Göç mevsimlerinde sürüler halinde izlenebilirler. Özellikle bahar aylarında ormanlık alanlarda yavrusu ile gezen çiftleri izlemek doğa tutkunları için oldukça keyif vericidir.

Dış bağlantılar
 Kuş rehberi

Buteo
Türkiye'deki kuşlar
Göçmen kuşlar

Kızıl şahin


Regius Professor of Civil Law henviser til:

 Regius Professor of Civil Law (Oxford)
 Regius Professor of Civil Law (Cambridge)

Regius Professor of Civil Law


වෛද්‍ය විරාජ් පෙරේරා මහතා සමඟ සම්බන්ධ වුව හොත් මත්ද්‍රව්‍ය වලින් ගැලවීම බොහොම සරල දෙයක්.

ශ්‍රී ලංකාවේ මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රශ්නයේ ඉතිහාසය හා පැතිරීම

ශ්‍රී ලංකාවේ මත්ද්‍රව්‍ය ගැටලුව මෑතකාලීන සංසිද්ධියක් නොවේ.ක්‍රි.ව.1505දී ලංකාව පෘතුගීසීන් විසින්ද ඉන්පසුව ලන්දේසින් හා ඉංග්‍රිසීන් විසින්ද ආක්‍රමණය කරන ලදී. ප්‍රථමයෙන්ම පෘතුගීසි ජාතිකයන් විසින් අබිං කෑම ලංකාවට හඳුන්වා දෙන ලද අතර පෘතුගිසි හා ලන්දේසි සොල්දාදුවෝ බහුල වශයෙන් අබිං කෑමට පුරුදු වී සිටියහ.1829දී එකල සිටි ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරතුමා විසින් ශ්‍රි ලංකාවේ අබිං වගාව සංවර්ධනය කිරීම සඳහා ගොවීන් දිරිමත් කිරිම පිණිස අනුබල දෙන ලදී.මෙයට විශේෂයෙන් හේතු වූයේ වතුකරයේ සේවය කළ ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ අවශ්‍යතාවය සඳහා අබිං ගෙන්වීම කරන අතරතුරදීම ලංකාවේ වගා කිරීමට උනන්දු කිරීමය.

එසේම මේ වන විට අබිං වෙළෙඳාම ක්‍රමවත් කිරිම සඳහා ලයිසන් ක්‍රමය හඳුන්වා දී  තිබු අතර එමඟින් රජයට විශාල බදු ආදායමක් ලැබුණි.ක්‍රමයෙන් ශ්‍රී ලාංකික සමාජය තුළ අබිං කෑම සමාජ ප්‍රශ්නයක් ලෙසින් ගැටලු මතු වීමට පටන් ගත් නිසා මේ සම්බන්ධයෙන් 1867 අංක 19 දරන අබිං සහ කංසා ආඥා පනත පනවන ලදී.

1930 ගණන් වන විට ශ්‍රි ලංකාවේ වැඩියෙන්ම භාවිතා කළේ අබිං සහ ගංජාය. 1929 දී ගංජා සහ විෂ මත් වර්ග වලට අන්තරායකාරී මත් ද්‍රව්‍ය ඒකාබද්ධ පනතක් ඉදිරිපත් කළේ  මේවායේ භාවිතය ක්‍රමයෙන් ඉහළ යන ප්‍රවණතාවක් තිබුණ නිසාය.1948 වන විට ශ්‍රි ලංකාවට නාමික නිදහස ලබා දී තිබු නමුත්  විෂ මත් ද්‍රව්‍ය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමට 1955 වන තෙක්ම උත්සාහ නොගෙන තිබුණි. එකල බොහෝ පිරිස් ඉන්දියාවෙන් නීති විරෝධි ලෙස අබිං ප්‍රවාහනය කොට වෙළෙඳාම් කරන ලද අතර ලංකාවේ වෙළෙඳසැල් වලින්(කලුකඩ) අබිං වැඩි මිලකට මිලදී ගැනීමට හැකි විය. සිංහල ආයුර්වේද වෛද්‍යවරුන්ටද කලුකඩ තුළින් තම අවශ්‍යතාවන් සපුරා ගැනීමට සිදු විය.19 වෙනි සියවස අගදී සහ 20 වෙනි සියවස මුලදී අබිං වලට එරෙහිව ජනමතයක් ගොඩනැගීමට තරම් මෙම මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රශ්නය උග්‍ර විය.
]]

1955 වර්ෂයෙන් පසු කිසිදු සංශෝධනයක් කර නොතිබුණු විෂ වර්ග අබිං සහ අන්තරායදායක ඖෂධ ආඥා පනත 1984 අංක 13 දරණ විෂ වර්ග අබිං හා අන්තරායදායක ඖෂධ වර්ග පනත මඟින් සංශෝධනය කරන ලදී.1984 අංක 11 දරණ අන්තරායදායක ඖෂධ පාලනය කිරිමේ ජාතික මණ්ඩල පනත නමින් වු පනතක් මඟින් අන්තරායකර ඖෂධ ජාතික මණ්ඩලය පිහිටුවන ලදී.

ශ්‍රී ලංකාවේ මෑතක් වන තූරුම මත් ද්‍රව්‍ය උවදුරෙහි ප්‍රධාන මත් ද්‍රව්‍ය වශයෙන් ගංජා සහ අබිං සැළකිය යුතු වුවද, 70 දශකය අවසානයේදී ඉතා ප්‍රබල හා භයානක මත් ද්‍රව්‍යයක් වන හෙරොයින් භාවිතයද ආරම්භ විය. එය ප්‍රධාන වශයෙන්ම විදේශීය සංචාරකයන් ගැවසෙන කොළඹ, හික්කඩුව වැනි ප්‍රදේශ වලට සීමා වුවද  වර්තමානය වන විට මෙහි භාවිතය වර්ධනය වී අනෙක් පාරම්පරික මත් ද්‍රව්‍ය හා සම තත්වයට පත්ව ඇත.

මත් ද්‍රව්‍ය ප්‍රශ්නයේ වර්ධනය
මේ සඳහා බලපෑ ප්‍රධාන හේතුවක් ලෙස සැළකිය  හැක්කේ 1978 දී හඳුන්වා දුන් විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියයි. මත් ද්‍රව්‍ය ප්‍රශ්නය නව මුහුණුවරකින් වර්ධනය වූයේත් තවත් ප්‍රබල සමාජ ආර්ථික ප්‍රශ්න රාශියක් හට ගත්තේත් මෙම විවෘත ආර්ථික  ප්‍රතිපත්තියේ අනියම් දායාද ලෙසයි. මේ යටතේ ආනයන හා අපනයන සීමාවන් ලිහිල් කිරීම නිසා ජාත්‍යන්තර ගනුදෙනු ඉහළ යාමත්, පෞද්ගලික අංශයට ජාත්‍යන්තර වෙළෙඳ කටයුතු වලට අවසර ලැබීමත් නිසා නොයෙකුත් නීති විරෝධී ජාවාරම් මඟින් මුදල් ඉපයීමට බොහෝ අය තැත් කර ඇත

මේ හා සම්බන්ධව මෙම ප්‍රශ්නය වර්ධනය වීමට බලපෑ තවත් හේතුවක් ලෙස දැක්විය හැක්කේ ශ්‍රි ලංකාව පිහිටා ඇති ස්ථානයයි. එනම් අවාසනාවකට මෙන් ලංකාවට ආසන්න ප්‍රදේශ දෙකක් ලෝකයටම විෂ මත් ද්‍රව්‍ය නිපදවන කලාප දෙකක් වීමයි.එනම් නැගෙනහිර දෙසින් ස්වර්ණමය ත්‍රිකෝණය ලෙස හැඳින්වෙන (ලාඕසය, තායිලන්තය, බුරුමය) කලාපයද, බටහිරින් ස්වර්ණ චන්ද්‍රවංකය ලෙස හැඳින්වෙන (ඇෆ්ගනිස්ථානය,ඉරානය, පකිස්ථානය) කලාපය   යන දෙකය. ශ්‍රී ලංකාව මෙම කලාප දෙකටම මැදින් පිහිටා තිබීම මත් ද්‍රව්‍ය ශ්‍රී ලංකාව තුළ ව්‍යාප්ත වීමට හේතුවක් විය.

මත් ද්‍රව්‍ය ප්‍රචාරණය වීම සම්බන්ධයෙන් අපේ රටේ සංචාරක ව්‍යාපාරයද බෙහෙවින් වග කිව යුතුය. සංචාරක ව්‍යාපාරය තුළ පවතින ලි‍හිල් භාවය , එය මේ රටේ මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය වැඩි වීමට උපයෝගි වන මාධ්‍යයක් බඳුය. මෙම සංචාරකයෝ ජාත්‍යන්තරව මත් ද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහකයන් ලෙස කටයුතු කිරීම නිසා පහසුවෙන් ලංකාවට මත් ද්‍රව්‍ය රැගෙන එති. ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු පළාතේ නාරිගම, හික්කඩුව, උනවටුන, නැගෙනහිර වෙරළේ පාසිකුඩා,කල්කුඩා,අරුගම්මේ වැනි සංචාරක ප්‍රදේශ වලත් මත් ද්‍රව්‍ය වලට යොමු වී ඇති තරුණ කොටස් වල සංඛ්‍යාව සීඝ්‍රයෙන් වැඩි වී තිබේ.

ජාත්‍යන්තර ගමන් බිමන් 1978න් පසු සීග්‍රයෙන් ඉහළ යාමද මෙම ප්‍රශ්නය වර්ධනය වීමට බලපා ඇති තවත් හේතුවකි. විදේශිකයන් බහුල වශයෙන් ලංකාවට පැමිණීම හා ලාංකිකයන් රැකියා අවස්ථා සඳහා විදේශ ගත වීම හා ආපසු ඒම මෙම ගණයට වැටේ. මැද පෙරදිග සේවය කරන ඇතැම් ලාංකික කාන‍්තාවන් මත් ද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහනයට යොදවා ගනී. ඇමෙරිකාවේ මාපියා, කටෝරා ආදී සංවිධාන ලංකාවේ මත් ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් වලට සම්බන්ධ බව විශ්වාස කළ හැකිය.
ශ්‍රී ලංකා‍වේ පවතින ත්‍රස්වාදී කටයුතුද මෙම ප්‍රශ්නය උග්‍ර වීමට බලපා ඇත. මොවුන් ජාත්‍යන්තර ත්‍රස්වාදයට සම්බන්ධ වී නවීන අවි ආයුධ මිලයට ගැනීමටත් වෙනත් අවශ්‍යතාවන් සඳහාත් මුදල් සෙවීම සඳහා හොඳම මාර්ගය කරගෙන ඇත්තේ මත් ද්‍රවශ ජාවාරම් වල යෙදවීමයි.යුරෝපා මත් ද්‍රව්‍ය නාශක ඒජන්සිය ශ්‍රි ලංකාවට වාර්තා කර ඇති අන්දමට, 1986 අප්‍රේල්, මැයි මාස වලදී  පමණක් ඩොලර් 40,000,000 වටිනා මත් ද්‍රව්‍ය තොග සමඟ ශ්‍රී ලංකා ජාතිකයින් 80 දෙනෙක් අත් අඩංගුවට ගෙන ඇත. 80 දශකය තුළ පමණක් ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ 200කට මත් ද්‍රව්‍ය චෝදනා පිළිබඳ‍ව යුරෝපීය රට වලදී නඩු පවරා ඇත.

මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය සමාජ ප්‍රශ්නයක් ලෙස

සමාජය තුළින් උපත ලබා මුලු සමාජයටම අහිතකර ලෙස බලපෑම් කරන්නා වූද, වැඩි දෙනෙක් තුළ නිරතුරු අවබෝධයක් ඇත්තා වූද, එකී අහිතකර සමාජ වාතාවරණය වෙනස් කිරී‍මේ ඕනෑකමක් ඇත්තා වූද , ගතික සිදුවීම් මාලාවක් සමාජ ප්‍රශ්නයක් වෙයි.මෙයට අනුව මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතයද සමාජ ප්‍රශ්නයක් වී ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ හෙරොයින් වලට ඇබ්බැහි වූ ප්‍රමාණය 50,000ක් පමණ අධික ප්‍රමාණයක් සිටින බව පර්යේෂණ මඟින් හෙළි වී ඇති අතර ඉන් වැඩි ප්‍රමාණයක් අවුරුදු 18-30ත් අතර වයස් කාණ්ඩයට අයත් බව ජාතික අන්තරායක ඖෂධ පාලක මණ්ඩලය ප්‍රකාශ කරයි. පොලිස් මත් ද්‍රව්‍ය කාර්යාංශය දක්වන පරිදි 1993 වර්ෂයේදී විදේශ මත් ද්‍රව්‍ය වෙළෙඳ පළේදී අත් අඩංගුවට ගත් ශ්‍රී ලාංකිකයන් ප්‍රමාණය පැහැදිලි කර ගත හැකිය

මත් ද්‍රව්‍ය භා‍විතය නිසා පැන නගින සමාජ ප්‍රශ්න අතර සිය දි‍වි නසා ගැනීම ප්‍රබල සංසිද්ධියක් ලෙස දැක්විය හැකිය. මත් ද්‍රව්‍ය භා‍විතයෙන් පසුව ඇතිවන මානසික විකෘති‍යෙන් පුද්ගලයා සිය දිවි නසා ගැනීමට පෙළඹිය හැකිය. මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය නිසා මරණයට පත් වීම හෝ අකර්මණ්‍ය තත්වයට පත් වුව හොත් ප‍වුල තුළ පැන නගින ගැටලු අතිමහත්ය. මූලික පවුල යන සංස්ථාව බිඳ වැටිය හැකිය. එය පුද්ගලයාට පමණක් නොව සමස්ත සමාජයටම හානිදායි කරුණකි. එසේම වර්තමාන‍යේදී ශ්‍රී ලංකාව තුළ මත් ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කරන කාන්තා ප්‍රතිශතය ඉහළ යමින් පවතී. පහත සඳහන් සංඛ්‍යා ලේඛන තුළින් එය අවබෝධ කර ගත හැකිය.(මූලාශ්‍රය- බන්ධනාගාර දෙපාර්තමේන්තුව 1993)

මෙම තත්වය නොයෙකුත් ප්‍රශ්න ඇති වීමට හේතු වේ. 1996 වර්ෂය සඳහා සුරාබදු කොමසාරිස් ජනරාල්ගේ පාලන වාර්තා අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ පරිභෝනය කරන ලද රට බීම ප්‍රමාණය පිළිබඳ සංඛ්‍යා විස්තර පහත දැක්වේ.

මෙම දත්ත වලට අනුව වර්තමාන සමාජය තුළ මත්පැන් පරිභෝනය කෙතරම් ඉහළ මට්ටමකින් පවතින්නේදැයි පැහැදිලි වේ.අනෙක් අතට රටේ ජාතික ධනයෙන් විශාල ප්‍රමාණයක් මෙම මත් ද්‍රව්‍ය ගැටලුව නිසා විනාශ වී යයි. විශේෂයෙන් විදේශ විනිමය විශාල ප්‍රමාණයක් විර්ෂිකව පිටරට වලට ඇදී යයි. සිරකරුවන් සම්බන්ධයෙන් බන්ධනාගාර නඩත්තු කිරීමේ නිලධාරීන්ට වැටුප් ගෙවීම, නඩු කටයුතු සම්බන්ධ අධිකරණ වියදම් හා මත් ද්‍රව්‍ය නාශක කටයුතු සඳහා පොලීසියට හා ආරක්ෂක අංශ සඳහා වාර්ෂිකව විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් වැය කිරීම සමාජ ප්‍රශ්නයක් වන්නේය.දුම් බීම සම්බන්ධයෙන්ද සමාජ ප්‍රශ්න ගණනාවක් පැන නැගී ඇත.ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය ප්‍රකාශ කරන අන්දමට සිගරට් දුම ආශ්‍රිත ලෙඩ රෝග වලින් වසරකට මිලියන 2.5ක පමණ පුද්ගලයින් සංඛ්‍යාවක් ජීවතක්ෂයට පත් වේ.මේවා අතර හදවත් රෝග,පිළිකා,සිරෝනික් සහ එම්ෂසීමා යන රෝග බහුල වේ...
]]]]]]]]

මත් ද්‍රව්‍ය උවදුර පිටු දකින්නේ කෙසේද?

 * ආගම මඟින් ඉටු විය යුතු කාර්යභාරය ලෙස අප අදහස් කරන දෙය හරියාරව ඉටු   කිරීමට හැකි සමාජික පසුබිමක් මෙරටේ   ගොඩ නැගීම.
 * තරුණයින් තුළ ගුණාත්මක සංවර්ධනයක් සඳහා අධ්‍යාපනික අවස්ථාව සලසා දීම.
 * පුනරුත්ථාපනය සහ පසු විපරම.
 * විවිධ සංවිධාන මඟින් උපදේශන සේවා දියත් කිරීම.
 දැනුවත් කිරිම් හා දැනුවත් වීම .

මෙහිදී මූලික පියවරක් විය යුතුවන්නේ, මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතයෙන් මත් පැන් හා දුම්පානය කිරීමෙන් ඇති විය හැකි හානිකර අනිෂ්ට ඵල විපාක පිළිබඳ තොරතුරු නොයෙක් ආකාරයෙන් ප්‍රකට කිරීමයි. දේශනා මගින් හා සාකච්ඡා සමුළු පැවැත්වීම මගින්, පාසල් සිසුන්ට මේ ගැන අවබෝධයක් ලබාදිය හැකි ය.

වැඩි වැඩියෙන් බදු අය කිරීමෙන් මත්ද්‍රව්‍ය, මත්පැන් භාවිතය සහ දුම් පානය අඩුකළ හැකි යැයි ඇතැමෙක් කල්පනා කරති.එය තරමක් දුරට එසේ විය හැකි ය.එහෙත්, එවිට සමහර අය, වඩාත් අහිතකර ද්‍රව්‍ය භාවිතයට පෙළෙඹෙත්. නිදසුනක් වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිමය මැත්පැන්වල මිල ඉහළ යනවිට, නීති විරෝධී (විස මිශ්‍ර) කසිප්පු නිෂ්පාදනය ද ඉහළ යන්නේ ය. මෙම බීම නොයෙක් තැන්වල පහසු මිලට ලබා ගත හැකි ය. මේවායින් සිදුවන හානිය හා අනිටු විපාක මහජනායා ට, විශේෂයෙන් කුඩා අයට පහදා වටහා දුනහොත් මත්ද්‍රව්‍ය හා මත්පැන් සොයා යෑම ක්‍රමයෙන් පහත වැටෙනු ඇත.

මේ සඳහා ඵලදායී සක්‍රීය පියවර හැකි පමණ ගැනීම ඕනෑම රජයක මූලික වගකීමකි. නිදසුනක් වශයෙන්, ප්‍රාථමික මට්ටමේ සිට සිසුනට මේ සඳහා ප්‍රයෝජනවත් විය හැකි වැඩසටහන් පාසල් විෂය මාලාවට ඇතුළත් කරන්නැයි අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව ට බල කර සිටිය හැකි ය. සිසුන් ගේ නො බිඳෙන අවධානයක් ලැබිය හැකි තරම ට මෙම වැඩ සටහන් ආකර්ෂවත් හා බලවත් විය යුතුය.මත්පැන් හා මත්ද්‍රව්‍ය වලින් සිදුවිය හැකි හානිය දැඩි ලෙස පිළිබිඹු වනසේ මේවා සකස් විය යුතුය.

නමුත් දැන් සිදුවන්නේ මෙහි අනික් පැත්ත ය. වර්තමානයෙහි කොම්පියුටර්, අන්තර්ජාලය, පුවත්පත්, සඟරා හා සිනමාව ආදී විවිධ ජනමාධ්‍ය මගින් කුඩා අයගේ දෙනෙතට ඉතා අධිකව හා බලවත් ලෙස ඉදිරිපත් කරන්නේ මත්පැන්, මත්ද්‍රව්‍ය හා සිගරැට් ආදිය පිළිබඳ සුබ වාදයයි. මේ භයානක උවදුරෙන් අපේ දරුවන්; අපේ අනාගත පරපුර ගලවා ගැනීම, රජයේ පරම යුතුකම හා වගකීම විය යුතු ය.

මේ අඩවිත් බලන්න
 මත්ද්‍රව්‍ය හා මත්පැන් අයථා පරිහරණය
 දුම්වැටි තහනම

ශ්‍රී ලංකාවේ මත්ද්‍රව්‍ය ප්‍රශ්නය


An Juncus luciensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Barbara Jean Ertter. An Juncus luciensis in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus luciensis


Samuel Clement Bradford ( à Londres - ) est un mathématicien, bibliothécaire et documentaliste britannique au Science Museum de Londres.

Biographie
Il développe la «loi de Bradford» (ou la « loi de la diffusion ») concernant les différences de demande de revues scientifiques. Ce travail influence la bibliométrie et l'analyse des citations des publications scientifiques. Bradford fonde la British Society for International Bibliography (BSIB) (fondée en 1927) et il est élu président de la Fédération internationale pour l'information et la documentation (FID) en 1945. Bradford est un fervent partisan de l'UDC et de l'établissement de résumés de la littérature scientifique.

Bibliographie

 Bradford, Caroline du Sud (1934). Sources d'information sur des sujets spécifiques. Ingénierie, 26, p. 85–86.
 Bradford, Caroline du Sud (1946). Roman de roses . Londres : F. Muller.
 Bradford, Caroline du Sud (1948). Documents . Londres : Crosby Lockwood.
 Bradford, Caroline du Sud (1953). Documents . 2e éd. Avec une intro. par Jesse H. Shera et Margaret E. Egan. Londres : Crosby Lockwood.

Références

 Gosset, M. & Urquhart, DJ (1977). SC Bradford, conservateur de la bibliothèque du musée des sciences 1925-1937. Journal de documentation, 33, 173-179.

Liens externes

Décès en novembre 1948
Naissance en janvier 1878
Science de l'information
Bibliothécaire britannique
Décès à 70 ans

Samuel C. Bradford


مسلم مبارك الماس، من مواليد 1 يناير 1985 في العراق، لاعب كرة قدم عراقي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي الميناءالبصري موسم 2000-2001 وبعدها اتجه إلى نادي الزوراء في عام 2004 واستمر مع النوارس حتى عام 2006 محرزا مع النوارس لقب الدوري .ثم انتقل إلى [[نادي اربيل موسم 2007-2008 واستمر مع القلعة الصفراء حتى عام 2012 ، بالتحديد مع نادي اربيل الرياضي احرز بطولة الدوري مرتين متتالية وبعدها احرز اللقب موسم 2011-2012 ليلتحق مع نادي الشرطة لموسم واحد ويساعد بذلك الفريق لاحراز اللقب الغائب عن خزائن النادي لمدة 15 عام وفي الموسم الحالي شد رحاله صوب نادي الطلبة...
....انجازاته...الدوري العراقي 5 مرات(2006-2008-2009-2012-2013)

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون
لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيران
لاعبو كرة قدم من البصرة
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من البصرة
رياضيون من البصرة
لاعبو نادي الزوراء
لاعبو راه آهن
لاعبو كرة قدم عراقيون
لاعبو كرة قدم عراقيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيران
لاعبو منتخب العراق لكرة القدم
لاعبو نادي أربيل
لاعبو نادي الشرطة (العراق)
لاعبو نادي الطلبة
لاعبو نادي الميناء
مواليد 1405 هـ
مواليد 1985
مواليد في البصرة

مسلم مبارك


István Kertész (Budapest, Hungría, 28 de agosto de 1929-Herzliya, Israel, 16 de abril de 1973) fue un director de orquesta húngaro de relevancia internacional. Perteneciente a la gran tradición húngara de directores como Eugene Ormandy, George Szell y Georg Solti, sus grabaciones de sinfonías de Dvořák y obras de Bartók se consideran referenciales.

Biografía y carrera artística
Kertész nació en Budapest, en una familia de origen judío. Desde los seis años comenzó a practicar el violín y el piano, y a escribir pequeñas composiciones. Tras el final de la Segunda Guerra Mundial reemprendió sus estudios musicales, para ingresar, finalmente, en 1947 en la Academia de Música Ferenc Liszt, donde estudió violín, piano y composición con Zoltán Kodály y Leó Weiner. Pronto se despertó su interés por la dirección de orquesta, disciplina que estudió con János Ferencsik. Tras terminar sus estudios fue contratado para dirigir en Győr entre 1953 y 1955, y en la ópera de Budapest de 1955 a 1957. Tras el fracaso de la Revolución húngara de 1956 abandonó Hungría con su familia estableciéndose en Roma, donde estudió con Fernando Previtali en la Academia Nacional de Santa Cecilia. A continuación consiguió contratos para dirigir en Hamburgo, Wiesbaden y Hanover.

En 1960 fue nombrado Director General de Música en la ópera de Augsburgo, donde empezó a ser conocido por sus interpretaciones de las óperas de Mozart. Fue invitado a dirigir El rapto en el Serrallo en el Festival de Salzburgo en 1961 y 1962, regresando en 1963 con La flauta mágica. En esos años se presenta como director con la Filarmónica de Viena y la Filarmónica de Berlín. En 1962 dirigió por primera vez a la Orquesta Filarmónica de Israel, en un concierto en Tel Aviv.

Desde 1964 fue director principal de la Ópera de Colonia, donde dirigió la primera representación en Alemania de Billy Budd,  de Britten. Entre 1965 y 1968 fue el director titular de la Orquesta Sinfónica de Londres, con la que realizó numerosas grabaciones discográficas, entre las que destaca la integral sinfónica de Dvořák, incluyendo la primera grabación completa de la Primera sinfonía.

En 1973 fue nombrado director principal de la Orquesta Sinfónica de Bamberg. Poco después, el 16 de abril, durante una gira de conciertos en Israel, Kertész murió ahogado mientras nadaba en la costa cerca de Herzliya. En esas fechas estaba concluyendo una grabación de las sinfonías y obras orquestales de Brahms con la Filarmónica de Viena. En homenaje a Kertész, la Orquesta concluyó la grabación de las Variaciones sobre un tema de Haydn actuando sin director.

Kertész estaba casado con la soprano Edith Kertész-Gabry, con quien tuvo tres hijos, Gábor, Péter y Kathrin.

Interpretaciones y grabaciones
Kertész fue un intérprete objetivo, que prestaba más atención al sonido y la musicalidad que a la imaginación y la originalidad en la interpretación. Mostró una afinidad especial con la música operística y orquestal de Mozart, aparte de la de Bartók, Stravinsky y Britten. Entre sus numerosas grabaciones operísticas destacan la interpretación, sin superar durante mucho tiempo, de El castillo de Barbazul, de Bartók, y la primera grabación occidental completa de Háry János, de Zoltán Kodály. También fue el primero en grabar completa La clemencia de Tito, de Mozart. En el ámbito sinfónico destaca fundamentalmente la grabación completa de las sinfonías y obras orquestales de Dvořák, con la Sinfónica de Londres, así como los ciclos sinfónicos completos de Brahms y Schubert, con la Filarmónica de Viena.

Selección de gabaciones
 Bartók: El castillo de Barbazul / Sinfónica de Londres / Ludwig - Berry (1965)
 Bartók: Concierto para piano n.º 3 / Sinfónica de Londres / Katchen (1965)
 Brahms: Sinfonías 1 - 4 / Filarmónica de Viena (1964 - 1973)
 Donizetti: Don Pasquale / Ópera Estatal de Viena / Corena - Sciutti - Krause (1964)
 Dvořák: Sinfonías, oberturas, poemas sinfónicos y obras orquestales / Sinfónica de Londres (1963 - 1970)
 Dvořák: Requiem / Sinfónica de Londres / Lorengar - Krause (1968)
 Kodály: Háry János / Sinfónica de Londres (1968)
 Kodály: Psalmus Hungaricus / Sinfónica de Londres (1970)
 Mozart: La clemencia de Tito / Berganza - Fassbaender - Popp / Ópera Estatal de Viena (1967)
 Shostakóvich : Sinfonía n.º 5 / Orquesta de la Suisse Romande (1962)
 Schubert: Sinfonías 1 - 9 / Filarmónica de Viena (1962 - 1971)
 Smetana: Obertura de La novia vendida - El Moldava / Filarmónica de Israel (1962)

Notas y referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Nacidos en Budapest
Fallecidos en Herzliya
Directores de orquesta de Hungría
Directores principales de la Orquesta Sinfónica de Londres
Fallecidos por ahogamiento
Músicos clásicos del siglo XX de Hungría

István Kertész


HMS Anson was a  battleship of the Royal Navy, named after Admiral George Anson. She was built by Swan Hunter and Wigham Richardson Shipyard on the River Tyne and launched on 24 February 1940, being completed on 22 June 1942. Her completion was delayed to allow the fitting of fire-control radar and additional anti-aircraft weapons. She was originally to have been named Jellicoe, but was renamed Anson in February 1940.

Anson saw service in the Second World War, escorting nine Russian convoys in the Arctic by December 1943.  She took part in diversionary moves to draw attention away from Operation Husky in July 1943. In October the same year she took part in Operation Leader. In February 1944 she provided cover for Operation Tungsten, the successful air strike against the .  Rear Admiral Cecil Harcourt accepted the surrender of Japanese forces occupying Hong Kong on board Anson in August 1945, and after the end of the war the vessel became the flagship of the 1st Battle Squadron of the British Pacific Fleet.

Anson arrived back in British waters on 29 July 1946, spending the next three years in active service with the post-war navy. She was finally placed in reserve and "mothballed" in 1949, spending eight years in this condition. On 17 December 1957 she was purchased for scrap by Shipbreaking Industries, Faslane.

Construction

In the aftermath of the First World War, the Washington Naval Treaty was drawn up in 1922 in an effort to stop an arms race developing between Britain, Japan, France, Italy and the United States. This treaty limited the number of ships each nation was allowed to build and capped the displacement of all capital ships at 35,000 long tons. These restrictions were extended in 1930 through the London Naval Treaty, however, in 1935 Japan and Italy would not agree to the Second London Naval Treaty for further armament control.

Concerned by a lack of modern battleships within their navy, the Admiralty ordered the construction of a new battleship class: the King George V class. The calibre limitation clause introduced in the Second Treaty meant that the main armament of the King George V class was limited to  and the unusual arrangement of the guns in the three turrets was an attempt to maximise firepower. Due to the pressing need for the ships, the British, unlike the US, could not delay to take advantage of an escalator clause that would allow 16-inch guns. The ships were the only ones to be built at the time to adhere to the treaty and even though it soon became apparent to the British that the other signatories to the treaty were ignoring its requirements, it was too late to change the design of the class before they were laid down in 1937.

The keel of the fourth ship of the class was laid at the Swan Hunter and Wigham Richardson Shipyard on the River Tyne on 20 July 1937. She was originally to have been named Jellicoe, after Admiral Sir John Jellicoe, the commander of the Grand Fleet at the Battle of Jutland in 1916, but she was renamed Anson in February 1940. Anson was launched on 24 February 1940 and was completed on 22 June 1942. Completion was delayed largely because of the inclusion of fire-control radar, and additional anti-aircraft weapons.

Description

Anson displaced  on trials in 1942 and  fully loaded in 1945. The ship had an overall length of , a beam of  and a draught of . Her designed metacentric height was  at normal load and  at deep load.

She was powered by Parsons geared steam turbines driving four propeller shafts. Steam was provided by eight Admiralty 3-drum water-tube boilers which normally delivered , but could deliver  at emergency overload.
This gave Anson a top speed of . The ship carried  of fuel oil. At full speed Anson had a range of  at  while burning  of fuel per hour.

Armament
Ansons main armament was ten BL  Mk VII guns. The 14-inch guns were mounted in three turrets; one Mark III quadruple turret forward and one aft, and one Mark II twin turret forward firing over the quadruple turret. The guns could be elevated 40 degrees and depressed 3 degrees. A full gun broadside weighed , and a salvo could be fired every 40 seconds. Her secondary armament consisted of 16 QF  Mk I guns which were mounted in eight twin mounts. The maximum range of the Mk I guns was  at a 45-degree elevation, the anti-aircraft ceiling was . The guns could be elevated to 70 degrees and depressed to 5 degrees. The normal rate of fire was ten to twelve rounds per minute, but in practice the guns could only fire seven to eight rounds per minute. Along with her main and secondary batteries Anson carried six 8-barrelled QF 2-pounder Mk. VIII (40 mm) "pom-pom" anti-aircraft guns. These were supplemented by eighteen  Oerlikon light AA guns.

Operational history

After her commissioning in 1942, Anson was sent to the Arctic Sea with most of the Home Fleet as an escort ship for Russian convoys. On 12 September 1942 Anson was part of the distant covering force for Convoy QP 14, along with her sister ship , the light cruiser  and the destroyers , ,  and . On 29 December Anson provided distant cover for Convoy JW 51B along with the cruiser  and the destroyers ,  and . On 23 and 24 January 1943 Anson provided distant cover for Convoy JW 52 along with the cruiser  and the destroyers , , , , Montrose, ,  and the Polish destroyer . On 29 January, Convoy RA 52 departed from the Kola inlet, with distant cover provided by Anson, the cruiser Sheffield and the destroyers Inglefield, ,  and the Polish destroyer Orkan from 30 January.

In June 1942, the pre-First World War battleship  was disguised as Anson in the Mediterranean Sea, acting as a decoy during Operation Vigorous. In July 1943 Anson took part in the diversionary moves designed to draw attention away from the preparations for Operation Husky, and in October that year, with Duke of York and the US cruiser , provided cover for Operation Leader, in which the US aircraft carrier  mounted air strikes against German shipping off Norway. In February 1944, in company with the  and a force of cruisers and destroyers, Anson stood by in the same capacity while aircraft from the aircraft carrier  carried out air strikes against German targets in Norway during Operation Bayleaf, and on 3 April she provided cover for Operation Tungsten, a successful air strike against the , during which she served as flagship for Vice Admiral Sir Henry Moore.

Anson was decommissioned for a refit in June 1944 and did not return to the fleet until March 1945, when she sailed with Duke of York to join the British Pacific Fleet. By the time she arrived in the theatre, hostilities were all but over. She left Sydney on 15 August for Hong Kong with Duke of York, and along with a task force of other ships from Britain and the Commonwealth, accepted the surrender of the Japanese forces occupying Hong Kong. She was also present in Tokyo Bay during the official Japanese surrender aboard .

It is reported that Anson never once fired her main armament in anger.

Post-war era
Following the war Anson was the flagship of the 1st Battle Squadron of the British Pacific Fleet and helped to liberate Hong Kong. After a brief refit, Anson sailed from Sydney to Hobart in February 1946 to collect the Duke and Duchess of Gloucester (the Duke was then Governor-General of Australia) and return them to Sydney.

Anson arrived back in British waters on 29 July 1946 and after a short refit was returned to peacetime duties. In November 1949, Anson was placed in reserve and in 1951 she was towed to Gare Loch. On 17 December 1957 she was purchased for scrap by Shipbreaking Industries, Faslane. A selection of her timbers would be reused to make souvenirs of different types.

Refits
During her career, Anson was refitted on several occasions in order to update her equipment. The following are the dates and details of the refits undertaken:

References

Notes

Citations

Bibliography

External links

 HMS Anson on naval-history.net
 Maritimequest HMS Anson Photo Gallery
 HMS Anson Association

King George V-class battleships (1939)
World War II battleships of the United Kingdom
Ships built by Swan Hunter
1940 ships

HMS Anson (79)


La arquidiócesis de Las Vegas ( y ) es una circunscripción eclesiástica de la Iglesia católica en Estados Unidos. Se trata de una arquidiócesis latina, sede metropolitana de la provincia eclesiástica de Las Vegas. Desde el 30 de mayo de 2023 su arzobispo es George Leo Thomas.

Territorio y organización
La arquidiócesis tiene 103 189 km² y extiende su jurisdicción sobre los fieles católicos de rito latino residentes en el estado de Nevada en los 5 condados de: Clark, Esmeralda, Lincoln, Nye y White Pine.

La sede de la arquidiócesis se encuentra en la ciudad de Las Vegas, en donde se halla la Catedral del Ángel de la Guarda.

La arquidiócesis tiene como sufragáneas a las diócesis de: Reno y Salt Lake City.

En 2021 en la arquidiócesis existían 30 parroquias.

Historia
En 1976 la diócesis de Reno, erigida en 1931, asumió el nuevo nombre de Reno-Las Vegas.

La diócesis de Las Vegas fue erigida el 21 de marzo de 1995 con la bula Cum ob amplum del papa Juan Pablo II, tras la división de la diócesis de Reno-Las Vegas, que dio lugar a la diócesis de Reno y a la de Las Vegas.

Originalmente sufragánea de la arquidiócesis de San Francisco, el 30 de mayo de 2023 fue elevada por el papa Francisco al rango de sede metropolitana.

Estadísticas
Según el Anuario Pontificio 2022 la entonces diócesis tenía a fines de 2021 un total de 580 850 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1999 || 390 000 || 1 300 000 || 30.0 || 49 || 32 || 17 || 7959 || 7 || 5 || 42 || 24
|- align="right"
| 2000 || 405 000 || 1 350 000 || 30.0 || 77 || 57 || 20 || 5259 || 10 || 24 || 28 || 24
|- align="right"
| 2001 || 448 000 || 1 400 000 || 32.0 || 73 || 58 || 15 || 6136 || 8 || 18 || 25 || 23
|- align="right"
| 2002 || 464 164 || 1 478 230 || 31.4 || 84 || 60 || 24 || 5525 || 8 || 28 || 25 || 23
|- align="right"
| 2003 || 494 353 || 1 594 690 || 31.0 || 81 || 58 || 23 || 6103 || 6 || 27 || 22 || 24
|- align="right"
| 2004 || 544 519 || 1 650 059 || 33.0 || 84 || 64 || 20 || 6482 || 8 || 24 || 25 || 25
|- align="right"
| 2013 || 732 000 || 1 984 000 || 36.9 || 76 || 58 || 18 || 9631 || 33 || 21 || 16 || 29
|- align="right"
| 2016 || 747 236 || 2 100 719 || 35.6 || 84 || 66 || 18 || 8895 || 40 || 22 || 21 || 29
|- align="right"
| 2019 || 574 000 || 1 960 000 || 29.3 || 47 || 37 || 10 || 12 212 || 26 || 11 || 14 || 30
|- align="right"
| 2021 || 580 850 || 1 981 000 || 29.3 || 62 || 35 || 27 || 9368 || 37 || 32 || 13 || 30
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Escuelas elementales: St. Viator School (Las Vegas), St. Elizabeth Ann Seaton, St. Francis de Sales, Our Lady of Las Vegas, St. Christopher, St. Anne's y St. Joseph's.

Episcopologio

Obispos
 Daniel Francis Walsh (21 de marzo de 1995-11 de abril de 2000 nombrado obispo de Santa Rosa en California)
 Joseph Anthony Pepe (6 de abril de 2001-28 de febrero de 2018 retirado)
 George Leo Thomas (28 de febrero de 2018-30 de mayo de 2023 nombrado arzobispo)

Arzobispos
 George Leo Thomas, desde el 30 de mayo de 2023

Notas

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés) Ficha de la arquidiócesis en www.gcatholic.org

Arquidiócesis de Las Vegas


Marjorie Leet née le  dans l'Iowa et morte le  à Deerfield Beach en Floride, est une showgirl, Ziegfeld Girl, danseuse de revue américaine.

Biographie
Marjorie Leet est la fille de M. et Mme William A. Leet. En 1922, elle quitte Minneapolis pour New York rejoindre les Morgan Dancers à l'invitation de Marion Morgan.

Elle est engagée par Florenze Ziegfeld pour apparaître comme danseuse dans les Ziegfeld Follies de 1923, 1924, et 1925 ; elle joue dans les comédies musicales No Foolin''' en juin 1926 au Globe Theatre et Criss Cross'' en 1926, et apparait de nouveau dans les Ziegfeld Follies de 1927.

Elle apparait au cinéma aux côtés de John Wayne dans The Big Trail de Raoul Walsh en 1930.

Références

Bibliographie
  :
 .

Liens externes

Danseuse américaine du XXe siècle
Ziegfeld Girl
Danseuse de comédie musicale
Naissance en mai 1904
Décès en janvier 1994
Décès à 89 ans
Naissance en Iowa
Décès dans le comté de Broward

Marjorie Leet


Maria Maddalena Morelli, née le  à Pistoia et morte le  à Florence, est une poétesse et femme de lettres italienne.

Biographie
Maria Maddalena Morelli naquit à Pistoia en 1728. Les séductions de la poésie remplirent sa jeunesse, et ses talents éprouvés lui ouvrirent à Rome les portes de l'Académie d'Arcadie, où elle prit le nom de Corilla Olimpica, sous lequel on la désigne communément. Elle faisait preuve de la fécondité ou plutôt de la flexibilité d'imagination la plus remarquable, lorsqu'on lui proposait en public un sujet de poésie à traiter sans préparation. On la vit quelquefois, maniant avec une ingénieuse vivacité la langue italienne, composer d'inspiration des tirades considérables et jusqu'à des scènes entières de tragédie. Sa réputation littéraire lui fit décerner le triomphe qui avait honoré Pétrarque et dont le Tasse ne put jouir. Le , elle reçut au Capitole la couronne de laurier. Pasquin protesta, par de nombreux sarcasmes, contre cet hommage solennel ; et ces sarcasmes trouvèrent tant d'échos que l'abbé Pizzi qui, en sa qualité de directeur de l'Arcadie, avait présidé à cette fête poétique, disait en riant que le couronnement de Corilla était devenu pour lui le couronnement d'épines. La verve de Corilla s'éteignit avant le temps ; elle n'était pas encore sexagénaire, qu'on la vit presque réduite à se faire honneur des sonnets qu'elle avait autrefois confiés au papier. Elle mourut à Florence, d'une attaque d'apoplexie, le . Bodoni a publié, dans un recueil intitulé Actes du couronnement de Corilla, les pièces composées à cette occasion.

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mars 1727
Décès en novembre 1800
Poétesse italienne
Décès à 73 ans

Maria Maddalena Morelli


Onuphrius (; also Onoufrios) lived as a hermit in the desert of Upper Egypt in the 4th or 5th centuries. He is venerated as Saint Onuphrius in both the Roman Catholic and Eastern Catholic churches, as Venerable Onuphrius in Eastern Orthodoxy, and as Saint Nofer the Anchorite in Oriental Orthodoxy.

Life and legends

Onuphrius was one of the Desert Fathers who made a great impression on Eastern spirituality in the third and fourth centuries, around the time that Christianity was emerging as the dominant faith of the Roman Empire. At this time many Christians were inspired to go out into the desert and live in prayer in the harsh environment of extreme heat and cold, with little to eat and drink, surrounded by all sorts of dangerous animals and robbers.

It is uncertain in which century Onuphrius lived; the account of Paphnutius the Ascetic, who encountered him in the Egyptian desert, forms the sole source for our knowledge of the life of Saint Onuphrius. Even the authorship is uncertain; "Paphnutius", a common name of Egyptian origin in the Upper Thebaid, may refer to Paphnutius of Scetis, a 4th-century abbot of Lower Egypt, rather than Paphnutius the Ascetic. "But Paphnutius the Great [i.e. Paphnutius the Ascetic]," Alban Butler writes, "also had a number of stories to tell of visions and miraculous happenings in the desert, some of them in much the same vein as the story of Onuphrius."

The name Onuphrius is thought to be a Hellenized form of a Coptic name Unnufer, ultimately from the Egyptian wnn-nfr meaning "perfect one", or "he who is continually good", an epithet of the god Osiris.

A tradition, not found in Paphnutius' account, states that Onuphrius had studied jurisprudence and philosophy before becoming a monk near Thebes and then a hermit.

According to Paphnutius's account, Paphnutius undertook a pilgrimage to study the hermits' way of life and to determine whether it was for him. Wandering in the desert for 16 days, on the 17th day Paphnutius came across a wild figure covered in hair, wearing a loincloth of leaves. Frightened, Paphnutius ran away, up a mountain, but the figure called him back, shouting, "Come down to me, man of God, for I am a man also, dwelling in the desert for the love of God."

Turning back, Paphnutius talked to the wild figure, who introduced himself as Onuphrius and explained that he had once been a monk at a large monastery in the Thebaid but who had now lived as a hermit for 70 years, enduring extreme thirst, hunger, and discomforts. He said that it was his guardian angel who had brought him to this desolate place. Onuphrius took Paphnutius to his cell, and they spoke until sunset, when bread and water miraculously appeared outside of the hermit's cell.

They spent the night in the prayer, and in the morning Paphnutius discovered that Onuphrius was near death. Paphnutius, distressed, asked the hermit if he should occupy Onuphrius' cell after the hermit's death, but Onuphrius told him, "That may not be, thy work is in Egypt with thy brethren." Onuphrius asked Paphnutius for there to be a memorial with incense in Egypt in remembrance of the hermit. He then blessed the traveler and died.

Due to the hard and rocky ground, Paphnutius could not dig a hole for a grave, and therefore covered Onuphrius' body in a cloak, leaving the hermit's body in a cleft of the rocks. After the burial, Onuphrius' cell crumbled, which Paphnutius took to be a sign that he should not stay.

One scholar has written that Onuphrius' life "fits the mold of countless desert hermits or anchorites. ...[However] despite its predictability, Paphnutius' Life of Onuphrius is marked by several unique details. ...The years of Onuphrius' youth were passed in a monastery that observed the rule of strict silence; a hind instructed him in Christian rites and liturgy. During his sixty years in the desert, Onuphrius' only visitor was an angel who delivered a Host every Sunday."

Veneration

Both the Eastern Orthodox and Catholic churches traditionally mark his feast day on 12 June. A Life of Onuphrius of later Greek origin states that the saint died on June 11; however, his feast day was celebrated on June 12 in the Eastern Orthodox calendars from an early date.

The legend of Saint Onuphrius was depicted in Pisa's camposanto (monumental cemetery), and in Rome the church Sant'Onofrio was built in his honor on the Janiculan Hill in the fifteenth century.

Antony, the archbishop of Novgorod, writing around 1200 AD, stated that Onuphrius' head was conserved in the church of Saint Acindinus (Akindinos), Constantinople.

For several decades Orthodox seminarians in Poland have begun their spiritual training in the monastery of St. Onuphrius in Jablechna. It is said that the saint himself chose the place for it, appearing nearly four hundred years ago to fishermen and leaving them an icon of himself on the banks of the river Bug.

The St. Onuphrius Monastery in Jerusalem is located at the far end of Gai Ben Hinnom, the Gehenna valley of hell, situated within the site of a Jewish cemetery from the Second Temple period. The structure is built among and includes many typical burial niches common to that period. The monastery also marks the location of Hakeldama, the purported place where Judas Iscariot hanged himself.

Saint Onuphrius was venerated in Munich, Basel, and southern Germany, and the Basel humanist Sebastian Brant (who named his own son Onuphrius) published a broadside named In Praise of the Divine Onuphrius and Other Desert Hermit Saints. Onuphrius was depicted in a 1520 painting by Hans Schäufelein.

Art

Images of Saint Onuphrius were conflated with those of the medieval "wild man". In art, he is depicted as a wild man completely covered with hair, wearing a girdle of leaves.

He is depicted at Snake Church (Yilanlı Kilise) in the Göreme valley open-air museum in Cappadocia, Turkey.

He became the patron saint of weavers due to the fact that he was depicted "dressed only in his own abundant hair, and a loin-cloth of leaves".

He (S. Onofrio) was named co-patron of the city of Palermo in 1650.

Name variants
His name appears very variously as Onuphrius, Onouphrius, Onofrius and in different languages as Onofre (Portuguese, Spanish), Onofrei (Romanian), Onofrio (Italian), etc. In Arabic, the saint was known as Abū Nufir () or as Nofer (), which, besides being a variant of the name Onuphrius, also means "herbivore". Onuphrius and Onofrio are sometimes Anglicized as Humphrey, an unrelated name that is usually given a Germanic etymology.

Folklore
Sicilians pray to Saint Onuphrius when they have lost something. The prayer has many variants but it generally mentions the miraculous properties of Saint Onuphrius' hair. It is widely accepted that repeating the prayer whilst looking for something like keys, a misplaced ring, or anything else, will greatly help in finding it sooner.

St Onophrius remains (Reliquary) are held in a sanctuary at Sutera (Sicily) where a feast is held in his honor every 1st Sunday of August and the saints remains are carried around the town with a priest, marching band and pilgrims.

See also

 San Onofre
 Venerable
 Hermit
 St. Onuphrius Monastery

References

Sources
Alban Butler, Paul Burns; Butler's Lives of the Saints (Continuum International Publishing Group, 2000)

External links
 Sant'Onofrio
 San Onofre
 San Onofre
 Saint Onuphrius engraved by a Flemish artist from the De Verda collection
The Wild Man: Medieval Myth and Symbolism, an exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art (fully available online as PDF), which contains material on Onuphrius (no. 20)

4th-century deaths
Saints from Roman Egypt
Egyptian hermits
4th-century Christian saints
Angelic visionaries
Year of birth unknown
320s births

Onuphrius


Karla Marksa  es un jútor del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado cerca de la orilla izquierda del Adagum, de la cuenca del Kubán, 19 km al noroeste de Krymsk y 92 km al oeste de Krasnodar. Tenía 50 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Kíyevskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Карла Маркса (Крымский район).
Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar

Karla Marksa (Krymsk, Krasnodar)