Nazi concentration camp badges, primarily triangles, were part of the system of identification in German camps. They were used in the concentration camps in the German-occupied countries to identify the reason the prisoners had been placed there. The triangles were made of fabric and were sewn on jackets and trousers of the prisoners. These mandatory badges of shame had specific meanings indicated by their colour and shape. Such emblems helped guards assign tasks to the detainees. For example, a guard at a glance could see if someone was a convicted criminal (green patch) and thus likely of a tough temperament suitable for kapo duty.

Someone with an escape suspect mark usually would not be assigned to work squads operating outside the camp fence. Someone wearing an F could be called upon to help translate guards' spoken instructions to a trainload of new arrivals from France. Some historical monuments quote the badge-imagery, with the use of a triangle being a sort of visual shorthand to symbolize all camp victims.

The modern-day use of a pink triangle emblem to symbolize gay rights is a response to the camp identification patches.

Badge coding system

The system of badges varied between the camps and in the later stages of World War II the use of badges dwindled in some camps and became increasingly accidental in others. The following description is based on the badge coding system used before and during the early stages of the war in the Dachau concentration camp, which had one of the more elaborate coding systems.

Shape was chosen by analogy with the common triangular road hazard signs in Germany that denote warnings to motorists. Here, a triangle is called inverted because its base is up while one of its angles points down.

Single triangles
 Red triangle – political prisoners: social democrats, liberals, socialists, communists, anarchists, gentiles who assisted Jews; trade unionists and Freemasons.
 Green triangle – convicts and criminals (often working as kapos).
 Blue triangle – foreign forced laborers and emigrants. This category included apatrides, Spanish refugees from Francoist Spain, whose citizenship was revoked and emigrants to countries which were occupied by Nazi Germany or were under German sphere of influence.
 Purple triangle – primarily Jehovah's Witnesses (over 99%) as well as members of other small pacifist religious groups.
 Pink triangle – primarily homosexual men and those identified as such at the time (e.g., bisexual men, male prostitutes, trans women) and sexual offenders as well as pedophiles and zoophiles. Many in this group were subject to forced sterilization.
 Black triangle – people who were deemed asocial elements () and work-shy (), including the following:
 Roma and Sinti. They wore the black triangle with a Z notation (for , meaning Gypsy) to the right of the triangle's point. Roma were later assigned a brown triangle.
 Mentally ill and "mentally disabled". Their triangles were additionally inscribed with the word , meaning stupid. This category included, notably, autistic people among this group. Though many others including schizophrenic and epileptic people were forcibly sterilized, shot, or gassed in psychiatric institutions as opposed to at the Nazi camps.
 Alcoholics and drug addicts.
 Vagrants and beggars.
 Pacifists and conscription resisters.
 Prostitutes.
 Lesbians.
Other disabled people, such as people with diabetes (as "Diabetes was conceptualized as a Jewish disease not necessarily because its prevalence was high among this population, but because medicine, science, and culture reinforced each other").
 Brown triangle – Assigned to Roma later on in the Porajmos.
 Uninverted red triangle – an enemy POW (, meaning special detainee), a spy or traitor (, meaning activities detainee), or a military deserter or criminal (, meaning Armed Forces member).

Double triangles

Double-triangle badges resembled two superimposed triangles forming a Star of David, a Jewish symbol.
 Red inverted triangle superimposed upon a yellow one representing a Jewish political prisoner.
 Blue inverted triangle superimposed upon a red one representing foreign forced labour and political prisoner (for example, Spanish Republicans in Mauthausen).
 Green inverted triangle superimposed upon a yellow one representing a Jewish habitual criminal.
 Purple inverted triangle superimposed upon a yellow one representing a Jehovah's Witness of Jewish descent.
 Pink inverted triangle superimposed upon a yellow one representing a Jewish "sexual offender", typically a gay or bisexual man or trans woman.
 Black inverted triangle superimposed upon a yellow one representing an "asocial" or work-shy Jew.
 Voided black inverted triangle superimposed over a yellow triangle representing a Jew convicted of miscegenation and labelled as a  (race defiler).
 Yellow inverted triangle superimposed over a black triangle representing an "Aryan" woman convicted of miscegenation and labelled as a  (race defiler).
Like those who wore pink and green triangles, people in the bottom two categories would have been convicted in criminal courts.

Distinguishing marks
In addition to color-coding, non-German prisoners were marked by the first letter of the German name for their home country or ethnic group. Red triangle with a letter, for example:

 B (, Belgians)
 E (, "English"; in practice used for all British)
 F (, French)
 I (, Italians)
 J (, Yugoslavs)
 N  (, Dutch)
 No (, Norwegian)
 P (, Poles)
 S (, Republican Spanish)
 T (, Czechs)
 U (, Hungarians)
 Z notation next to a black triangle (, Gypsy).

Polish emigrant laborers originally wore a purple diamond with a yellow backing. A letter P (for ) was cut out of the purple cloth to show the yellow backing beneath.

Furthermore, repeat offenders (, meaning recidivists) would receive bars over their stars or triangles, a different colour for a different crime.
 A political prisoner would have a red bar over their star or triangle.
 A professional criminal would have a green bar.
 A foreign forced laborer would not have a blue bar (as their impressment was for the duration of the war), but might have a different coloured bar if they were drawn from another pool of inmates.
 A Jehovah's Witness would have a purple bar.
 A homosexual or sex offender would have a pink bar.
 An asocial would have a black bar.
 Roma and Sinti would usually be incarcerated in special sub-camps until they died and so would not normally receive a repeat stripe.

Later in the war (late 1944), to save cloth Jewish prisoners wore a yellow bar over a regular point-down triangle to indicate their status. For instance, regular Jews would wear a yellow bar over a red triangle while Jewish criminals would wear a yellow bar over a green triangle.

Special marks

Many various markings and combinations existed. A prisoner would usually have at least two and possibly more than six.

Limited preventative custody detainee (, or BV) was the term for general criminals (who wore green triangles with no special marks). They originally were only supposed to be incarcerated at the camp until their term expired and then they would be released. However, when the war began they were confined indefinitely for its duration.

 (reformatory inmates) wore E or EH in large black letters on a white square. They were made up of intellectuals and respected community members who could organize and lead a resistance movement, suspicious persons picked up in sweeps or stopped at checkpoints, people caught performing conspiratorial activities or acts and inmates who broke work discipline. They were assigned to hard labor for six to eight weeks and were then released. It was hoped that the threat of permanent incarceration at hard labor would deter them from further action.

 (police inmates), short for  (police secure custody inmates), wore either PH in large black letters on a white square or the letter S (for  – secure custody) on a green triangle. To save expense, some camps had them just wear their civilian clothes without markings. Records used the letter PSV () to designate them. They were people awaiting trial by a police court-martial or who were already convicted. They were detained in a special jail barracks until they were executed.

Some camps assigned  (night and fog) prisoners had them wear two large letters NN in yellow.

Soviet prisoners of war () assigned to work camps () wore two large letters SU (for , meaning Soviet sub-human) in yellow and had vertical stripes painted on their uniforms. They were the few who had not been shot out of hand or died of neglect from untreated wounds, exposure to the elements, or starvation before they could reach a camp. They performed hard labor. Some joined Andrey Vlasov's Liberation Army to fight for the Germans.

Labor education detainees () wore a white letter A on their black triangle. This stood for  ("work-shy person"), designating stereotypically "lazy" social undesirables like Gypsies, petty criminals (e.g. prostitutes and pickpockets), alcoholics/drug addicts and vagrants. They were usually assigned to work at labor camps.

 (anti-socials) inmates wore a plain black triangle. They were considered either too "selfish" or "deviant" to contribute to society or were considered too impaired to support themselves. They were therefore considered a burden. This category included pacifists and conscription resisters, petty or habitual criminals, the mentally ill and the mentally and/or physically disabled. They were usually executed.

The   (punishment battalion) and SS  (probation company) were military punishment units. They consisted of  and SS military criminals, SS personnel convicted by an Honor Court of bad conduct and civilian criminals for which military service was either the assigned punishment or a voluntary replacement of imprisonment. They wore regular uniforms, but were forbidden rank or unit insignia until they had proven themselves in combat. They wore an uninverted (point-upwards) red triangle on their upper sleeves to indicate their status. Most were used for hard labor, "special tasks" (unwanted dangerous jobs like defusing landmines or running phone cables) or were used as forlorn hopes or cannon fodder. The infamous Dirlewanger Brigade was an example of a regular unit created from such personnel.

A  (punishment company) was a hard labor unit in the camps. Inmates assigned to it wore a black roundel bordered white under their triangle patch.

Prisoners "suspected of [attempting to] escape" () wore a red roundel bordered white under their triangle patch. If also assigned to hard labor, they wore the red roundel under their black  roundel.

A prisoner-functionary (), or kapo (boss), wore a cloth brassard (their , or identifying mark) to indicate their status. They served as camp guards (), barracks clerks () and the senior prisoners (, meaning elders) at the camp (), barracks () and room () levels of camp organization. They received privileges like bigger and sometimes better food rations, better quarters (or even a private room), luxuries (like tobacco or alcohol) and access to the camp's facilities (like the showers or the pool). Failure to please their captors meant demotion and loss of privileges and an almost certain death at the hands of their fellow inmates.

Detainees wearing civilian clothing (more common later in the war) instead of the striped uniforms were often marked with a prominent X on the back. This made for an ersatz prisoner uniform. For permanence, such Xs were made with white oil paint, with sewn-on cloth strips, or were cut (with underlying jacket-liner fabric providing the contrasting color). Detainees would be compelled to sew their number and (if applicable) a triangle emblem onto the fronts of such X-ed clothing.

Table of camp inmate markings

Postwar use
Triangle-motifs appear on many postwar memorials to the victims of the Nazis. Most triangles are plain while some others bear nationality-letters. The otherwise potentially puzzling designs are a direct reference to the identification patches used in the camps. On such monuments, typically an inverted (point down, base up) triangle (especially if red) evokes all victims, including also the non-Jewish victims like Slavs, Poles, communists, homosexuals, Roma and Sinti (see Porajmos), people with disability (see Action T4), Soviet POWs and Jehovah's Witnesses.  An inverted triangle colored pink would symbolize gay male victims.  A non-inverted (base down, point up) triangle and/or a yellow triangle is generally more evocative of the Jewish victims.

2020 Trump campaign

In June 2020, the re-election campaign of Donald Trump posted an advertisement on Facebook stating that "Dangerous MOBS of far-left groups are running through our streets and causing absolute mayhem" and identifying them as "ANTIFA", accompanied by a graphic of a downward-pointing red triangle. The ads appeared on the Facebook pages of Donald Trump, the Trump campaign, and Vice President Mike Pence. Many observers compared the graphic to the symbol used by the Nazis for identifying political prisoners such as communists, social democrats and socialists.  Many noted the number of ads – 88 – which is associated with neo-Nazis and white supremacists.

As an example of the public outcry against the use of the downward-pointing red triangle, as reported by MotherJones, the Twitter account (@jewishaction), the account of Bend the Arc: Jewish Action, a Progressive Jewish site stated:"The President of the United States is campaigning for reelection using a Nazi concentration camp symbol.
Nazis used the red triangle to mark political prisoners and people who rescued Jews.
Trump & the RNC are using it to smear millions of protestors.

Their masks are off. pic.twitter.com/UzmzDaRBup"Facebook removed the campaign ads with the graphic, saying that its use in this context violated their policy against "organized hate". The Trump campaign's communications director wrote that "The red triangle is a common Antifa symbol used in an ad about Antifa." Historian Mark Bray, author of Antifa: The Anti-Fascist Handbook, disputed this, saying that the symbol is not associated with Antifa in the United States.

References
Informational notes

Citations

Bibliography
 Richard Plant (1988). The Pink Triangle: The Nazi War Against Homosexuals. Owl Books. .
 Camp badge chart at historyplace.com.
 Additional camp badge chart.

External links

 United States Holocaust Memorial Museum. Classification system in Nazi concentration camps.
 Stars, triangles and markings. Jewish Virtual Library.
 Gay Prisoners in Concentration Camps as Compared with Jehovah's Witnesses and Political Prisoners. Ruediger Lautmann.

Terminology of Nazi concentration camps
Identity documents of Nazi Germany
The Holocaust

Nazi concentration camp badge


Penguin Books Limited is a British publishing house. It was co-founded in 1935 by Allen Lane with his brothers Richard and John, as a line of the publishers The Bodley Head, only becoming a separate company the following year. Penguin revolutionised publishing in the 1930s through its inexpensive paperbacks, sold through Woolworths and other stores for sixpence, bringing high-quality fiction and non-fiction to the mass market. Its success showed that large audiences existed for serious books. It also affected modern British popular culture significantly through its books concerning politics, the arts, and science.

Penguin Books is now an imprint of the worldwide Penguin Random House, a conglomerate formed in 2013 by its merger with American publisher Random House, a subsidiary of German media conglomerate Bertelsmann. Formerly, Penguin Group was wholly owned by British Pearson plc, the global media company which also owned the Financial Times. When Penguin Random House was formed, Pearson had a 47% stake in the new company, which was reduced to 25% in July 2017. Since April 2020, Penguin Random House has been a wholly owned subsidiary of Bertelsmann. It is one of the largest English-language publishers formerly known as the "Big Six"—now the "Big Five", along with Holtzbrinck/Macmillan, Hachette, HarperCollins and Simon & Schuster.

Penguin Books has its registered office in the City of Westminster, London, England.

Origins

The first Penguin paperbacks were published in 1935, but at first only as an imprint of The Bodley Head (of Vigo Street, London) with the books originally distributed from the crypt of Holy Trinity Church Marylebone.

Anecdotally, Lane recounted how it was his experience with the poor quality of reading material on offer at Exeter railway station that inspired him to create cheap, well designed quality books for the mass market. The question of how publishers could reach a larger public had been the subject of a conference at Rippon Hall, Oxford, in 1934 which Lane had attended. Though the publication of literature in paperback was then associated mainly with poor quality lurid fiction, the Penguin brand owed something to the short-lived Albatross imprint of British and American reprints that briefly traded in 1932.

Inexpensive paperbacks did not initially appear viable to Bodley Head, since the deliberately low price of 6d. made profitability seem unlikely. This helped Lane purchase publication rights for some works more cheaply than he otherwise might have, since publishers were convinced of the business's short-term prospects. In the face of resistance from the traditional book trade, it was the purchase of 63,000 books by Woolworths Group that paid for the project outright, confirmed its worth, and allowed Lane to establish Penguin as a separate business in 1936. By March 1936, ten months after the company's launch on 30 July 1935, one million Penguin books had been printed.

Only paperback editions were published until the King Penguin series debuted in 1939, and latterly the Pelican History of Art was undertaken; these works, considered unsuitable as paperbacks because of their lengths and copious illustrations on art paper, were cloth-bound.

Penguin Books Inc was incorporated in 1939 to satisfy US copyright law; and, despite being a late entrant into an already well established paperback market, enjoyed further success under vice president Kurt Enoch with such titles as What Plane Is That and The New Soldier Handbook.

The company's expansion saw the hiring of Eunice Frost—first as a secretary, then as an editor, and ultimately as a director, who was to have a pivotal influence in shaping the company. In 1945 she was entrusted with the reconstruction of Penguin Inc after the departure of its first managing director, Ian Ballantine.

From the outset, design was essential to Penguin's success. Avoiding the illustrated gaudiness of other paperback publishers, Penguin opted for the simple appearance of three horizontal bands, the upper and lower of which were colour-coded according to the series to which the title belonged; this is sometimes referred to as the horizontal grid. In the central white panel, the author and title were printed in Gill Sans, and in the upper band was a cartouche with the legend "Penguin Books". The initial design was created by then 21-year-old office junior Edward Young, who also drew the first version of the Penguin logo. Series such as Penguin Specials and The Penguin Shakespeare had individual designs (by 1937, only S1 and B1-B18 had been published).

The colour schemes included: orange and white for general fiction, green and white for crime fiction, cerise and white for travel and adventure, dark blue and white for biographies, yellow and white for miscellaneous, red and white for drama; and the rarer purple and white for essays and belles lettres and grey and white for world affairs. Lane actively resisted the introduction of cover images for several years. Some recent publications of literature from that time have duplicated the original look.

In 1937, Penguin's headquarters were established at Harmondsworth, close to Heathrow Airport.

War years

The Second World War saw Penguin emerge as a national institution. Though it had no formal role in the war effort, it was integral to it thanks to the publication of such bestselling manuals as Keeping Poultry and Rabbits on Scraps and Aircraft Recognition, and supplying books for the services and British POWs. In the war's six years, it printed some 600 titles and started 19 new series. At a time of enormous increase in the demand for books, Penguin enjoyed a privileged place among its peers.

Paper rationing was the besetting problem of publishers in wartime, with the fall of France cutting off supply of esparto grass, one of the constituents of the pulp Penguin used. When rationing was introduced in March 1940, the Ministry of Supply allocated a quota to each publisher as a percentage of the amount that firm used between August 1938 and August 1939. This was particularly advantageous to Penguin, who, as a volume printer, was very successful that year. Further, in a deal with the Canadian Government, Penguin agreed to exclusively publish editions for their armed forces, for which they were paid in tons of paper.

By January 1942 the Book Production War Economy Agreement regulations came into force which determined rules on paper quality, type size and margins. Consequently Penguin eliminated dust jackets, trimmed margins and replaced sewn bindings with metal staples. Aside from the noticeable deterioration in paperbacks' appearance, it became a practical impossibility to publish books of more than 256 pages, resulting in some titles falling out of print for want of material. In addition to their paper allocation, in 1941 Penguin secured a deal with the War Office, through Bill William's connections with ABCA and CEMA, to supply the troops with books through what was known as the Forces Book Club. Penguin received 60 tons a month from Paper Supply in return for 10 titles a month in runs of 75,000 at 5d.

Originally, every paperback carried the message, "FOR THE FORCES – Leave this book at a Post Office when you have read it, so that men and women in the Services may enjoy it too" at the bottom of the back cover, inviting the reader to take advantage of the Royal Mail's free transmission of books to the forces. However, demand exceeded supply on the home front, leading Lane to seek a monopoly on army books made specifically for overseas distribution. Their established paper supply put Penguin in an especially strong position after the war as rationing continued. For this reason, and for the popular prestige the company enjoyed, many of Penguin's competitors had no choice but to concede paperback reprint rights to it.

Post-war history
In 1945, Penguin began what would become one of its most important branches, the Penguin Classics, with a translation of Homer's Odyssey by E. V. Rieu. Between 1947 and 1949, the German typographer Jan Tschichold redesigned 500 Penguin books, and left Penguin with a set of influential rules of design principles brought together as the Penguin Composition Rules, a four-page booklet of typographic instructions for editors and compositors. Tschichold's work included the woodcut illustrated covers of the classics series (also known as the medallion series), and with Hans Schmoller, his eventual successor at Penguin, the vertical grid covers that became the standard for Penguin fiction throughout the 1950s. By this time the paperback industry in the UK had begun to grow, and Penguin found itself in competition with then fledgeling Pan Books. Many other series were published such as the Buildings of England, the Pelican History of Art and Penguin Education.

In 1949, Harry F. Paroissien (who had been Sir Allen Lane's deputy) was sent by him to the United States to set up Penguin Books in Baltimore, Maryland.

By 1960, a number of forces were to shape the direction of the company, the publication list and its graphic design. On 20 April 1961, Penguin became a publicly listed company on the London Stock Exchange; consequently, Allen Lane had a diminished role at the firm though he was to continue as Managing Director. New techniques such as phototypesetting and offset-litho printing were to replace hot metal and letterpress printing, dramatically reducing cost and permitting the printing of images and text on the same paper stock, thus paving the way for the introduction of photography and novel approaches to graphic design on paperback covers. In May 1960, Tony Godwin was appointed as editorial adviser, rapidly rising to Chief Editor from which position he sought to broaden the range of Penguin's list and keep up with new developments in graphic design. To this end, he hired Germano Facetti in January 1961, who was to decisively alter the appearance of the Penguin brand. Beginning with the crime series, Facetti canvassed the opinion of a number of designers including Romek Marber for a new look to the Penguin cover. It was Marber's suggestion of what came to be called the Marber grid along with the retention of traditional Penguin colour-coding that was to replace the previous three horizontal bars design and set the pattern for the design of the company's paperbacks for the next twenty years. Facetti rolled out the new treatment across the Penguin line starting with crime, the orange fiction series, then Pelicans, Penguin Modern Classics, Penguin Specials, and Penguin Classics, giving an overall visual unity to the company's list. A somewhat different approach was taken to the Peregrine, Penguin Poets, Penguin Modern Poets, and Penguin Plays series. There were over a hundred different series published in total.

Just as Lane well judged the public's appetite for paperbacks in the 1930s, his decision to publish Lady Chatterley's Lover by D. H. Lawrence in 1960 boosted Penguin's notoriety. The novel was at the time unpublished in the United Kingdom and the predicted obscenity trial, R v Penguin Books Ltd, not only marked Penguin as a fearless publisher, it also helped drive the sale of at least 3.5 million copies. Penguin's victory in the case heralded the end to the censorship of books in the UK, although censorship of the written word was only finally defeated after the Inside Linda Lovelace trial of 1978.

Pearson takeover

By the end of the 1960s Penguin was in financial trouble, and several proposals were made for a new operating structure. These included ownership by a consortium of universities, or joint ownership by the Cambridge University Press and Oxford University Press, but none of them came to anything. Sir Allen Lane died on 7 July, and six weeks later, Penguin was acquired by Pearson PLC on 21 August 1970. A new emphasis on profitability emerged and, with the departure of Facetti in 1972, the defining era of Penguin book design came to an end.

Penguin merged with long-established U.S. publisher Viking Press in 1975.

The first Penguin Bookshop opened in Covent Garden in 1980.

In 1985, Penguin purchased British hardback publisher Michael Joseph and in 1986, Hamish Hamilton. After these acquisitions, Penguin moved its offices to central London (27 Wrights Lane, W8 5TZ). Thus 'Harmondsworth' disappeared as the place of publication after half a century. (The warehouse at Harmondsworth would remain in operation until 2004.)

Also in 1986, Penguin purchased American publisher New American Library (NAL) and its hard-cover affiliate E. P. Dutton. New American Library had originally been Penguin U.S.A. and had been spun off in 1948 because of the high complexity of import and export regulations. Penguin repurchased it in order to extend its reach into the US market, and NAL saw the move as a way to gain a hold in international markets.

Penguin published Deborah Lipstadt's book Denying the Holocaust, which accused David Irving of Holocaust denial. Irving sued Lipstadt and Penguin for libel in 1998 but lost in a much publicised court case. Other titles published by Penguin which gained media attention, and controversy, include Massacre by Siné, Spycatcher, which was suppressed in the UK by the government for a time, and The Satanic Verses, leading to its author Salman Rushdie having to go into hiding for some years after Ayatollah Khomeini of Iran issued a Fatwā, an edict amounting to a sentence of death against him.

In 2006, Penguin attempted to involve the public in collaboratively writing a novel on a wiki platform. They named this project A Million Penguins. On 7 March 2007, the Penguin Books UK blog announced that the project had come to an end.

In 2014, the Penguin Hotline was created by Madeline McIntosh. An orange commemorative plaque was unveiled at Exeter train station in May 2017 to mark Lane's significant contribution to the publishing industry.

Imprints and series

Penguin Classics

Consonant with Penguin's corporate mission to bring canonical literature to the mass market, the company first ventured into publishing the classics in May 1938 with the issue of Penguin Illustrated Classics. The savings from the author's payments on these royalty-free titles were instead invested in commissioning woodcut engravings from Robert Gibbings and his circle emanating from the Central School of Arts and Crafts. The books were distinct from the rest of the Penguin marque in their use of a vertical grid (anticipating Tschichold's innovation of 1951) and albertus typeface. The series was not a financial success and the list ceased after just ten volumes the same year it began. Penguin returned to classics with the printing of E. V. Rieu's translation of Homer's Odyssey in 1946, which went on to sell three million copies.

Penguin's commercial motivation was, as ever, populist; rendering the classics in an approachable modern English was therefore a difficult task whose execution did not always satisfy the critics. Dr Rieu said of his work that "I have done my best to make Homer easy reading for those who are unfamiliar with the Greek world." He was joined in 1959 by Betty Radice who was first his assistant then, after his retirement in 1964, she assumed the role of joint editor with Robert Baldick. As the publisher's focus changed from the needs of the marketplace to those of the classroom the criticism became more acute, Thomas Gould wrote of the series "most of the philosophical volumes in the Penguin series are bad – some very bad indeed. Since Plato and Aristotle are the most read philosophers in the world today, and since some of these Penguin translations are favourites among professional philosophers in several countries, this amounts to a minor crisis in the history of philosophy."

The imprint publishes hundreds of classics from the Greeks and Romans to Victorian Literature to modern classics. For nearly twenty years, variously coloured borders to the front and back covers indicated the original language. The second period of design meant largely black covers with a colour illustration on the front. In 2002, Penguin announced it was redesigning its entire catalogue, merging the original Classics list (known in the trade as "Black Classics") with what had been the old Penguin Twentieth-Century Classics list, though the silver covers for the latter have so far been retained for most of the titles. Previously this line had been called 'Penguin Modern Classics' with a pale green livery.

The redesign – featuring a colourful painting on the cover, with black background and orange lettering – was well received. However, the quality of the paperbacks themselves seemed to decrease: the spines were more likely to fold and bend. The paperbacks are also printed on non-acid-free pulp paper, which, by some accounts, tends to yellow and brown within a couple of years.

The text page design was also overhauled to follow a more closely prescribed template, allowing for faster copyediting and typesetting, but reducing the options for individual design variations suggested by a text's structure or historical context (for example, in the choice of text typeface). Prior to 2002, the text page typography of each book in the Classics series had been overseen by a team of in-house designers; this department was drastically reduced in 2003 as part of the production costs. The in-house text design department still exists, albeit much smaller than formerly. Recent design work includes the Penguin Little Black Classic series, designed by Claire Mason.

Pelican Books

Lane expanded the business in 1937 with the publication of George Bernard Shaw's The Intelligent Woman's Guide to Socialism and Capitalism under the Pelican Books imprint, an imprint designed to educate the reading public rather than entertain. Recognising his own limitations Lane appointed V. K. Krishna Menon as the first commissioning editor of the series, supported by an advisory panel consisting of Peter Chalmers Mitchell, H. L. Bales and W. E. Williams. Several thousand Pelicans were published over the next half-century and brought high quality accounts of the current state of knowledge in many fields, often written by authors of specialised academic books. (The Pelican series, in decline for several years, was finally discontinued in 1984.)

Aircraft Recognition (S82) by R. A. Saville-Sneath, was a bestseller. In 1940, the children's imprint Puffin Books began with a series of non-fiction picture books; the first work of children's fiction published under the imprint was Barbara Euphan Todd's Worzel Gummidge the following year. Another series that began in wartime was the Penguin Poets: the first volume was a selection of Tennyson's poems (D1) in 1941. Later examples are The Penguin Book of Modern American Verse (D22), 1954, and The Penguin Book of Restoration Verse (D108), 1968. J. M. Cohen's Comic and Curious Verse appeared in three volumes over a number of years.

Pelican Books was relaunched as a digital imprint in 2014, with four books published simultaneously on 1 May: Economics: A User's Guide by Ha-Joon Chang, The Domesticated Brain by the psychologist Bruce Hood, Revolutionary Russia by Orlando Figes and Human Evolution by the anthropologist Robin Dunbar.

Penguin Education

In 1965 Penguin entered the field of educational publishing, Allen Lane's aim being to carry the radical and populist spirit of Pelicans into the schoolbook market. His final major initiative, the division was established as a separate publishing operation from Harmondsworth, and based in West Drayton in Middlesex. During its nine-year life it had a major impact on school books, breaking new ground in their concept and design and strongly influencing other publishers' lists.

Among the most successful and influential series were Voices and Junior Voices, Connexions, and the Penguin English Project. Alongside these and other series, the imprint continued another Penguin tradition by producing Education Specials, titles which focussed on often controversial topics within education and beyond. They included highly topical books such as The Hornsey Affair and Warwick University Ltd, reflecting the student unrest of the late 1960s and contributing to the intense national debate about the purpose of higher education. Other titles featured the radical and influential ideas about schooling propounded by writers and teachers from America and elsewhere.

Penguin Education also published an extensive range of Readers and introductory texts for students in higher education, notably in subjects such as psychology, economics, management, sociology and science, while for teachers it provided a series of key texts such as Language, the Learner and the School and The Language of Primary School Children. Following Allen Lane's death in 1970 and the takeover the same year by Pearson Longman, the division discontinued publishing school books and was closed in March 1974. More than 80 teachers, educational journalists and academics signed a letter to the Times Educational Supplement regretting the closure of the influential imprint.

Penguin Specials
In November 1937, Penguin inaugurated a new series of short, polemical books under the rubric of Penguin Specials with the publication of Edgar Mowrer's Germany Puts the Clock Back. Their purpose was to offer in-depth analysis of current affairs that would counter the perceived bias of the newspapers in addition to being the company's response to the popularity of Gollancz's Left Book Club. Whereas the Left Book Club was avowedly pro-Soviet, Penguin and Lane expressed no political preference as their editorial policy, though the widespread belief was that the series was left-leaning since the editor was the communist John Lehmann and its authors were, with a few exceptions, men of the left. Speed of publication and delivery (a turnaround of weeks rather than months) were essential to the topicality and therefore success of the Specials, Genevieve Tabouis's anti-appeasement tract Blackmail or War sold over 200,000 copies for example. However even this immediacy did not prevent them being overtaken by events: Shiela Grant Duff's Europe and the Czechs only made it onto the bookstands on the day of the Munich agreement, but nevertheless went on to be a bestseller. Thirty-five Penguin Specials were published before the outbreak of war, including two novels Hašek's Good Soldier Schweik and Bottome's The Mortal Storm; they collectively made a significant contribution to the public debate of the time, with many of the more controversial titles being the subject of leading articles in the press.

After a hiatus between 1945 and 1949, the Penguin Specials continued after the war under the editorship of first Tom Maschler, then after 1961 Tony Godwin. The first title in the revived series was William Gallacher's The Case for Communism. Godwin initiated the "What's Wrong with Britain" series of Specials in the run up to the 1964 election, which constituted a platform for the New Left's brand of cultural analysis that characterised the leftist political radicalism of the 1960s. Indeed, Penguin Books contributed to the funds that set up Richard Hoggart and Stuart Hall's Centre for Contemporary Cultural Studies at Birmingham University in 1964. This brief period of revival for Penguin Specials in contributing to the national dialogue was not sustained after the departure of Godwin in 1967, and with the rise in television journalism the Specials series declined in significance through the 1970s and 1980s. The last Special was published in 1988 with Keith Thompson's Under Siege: Racism and Violence in Britain Today.

In December 2011, Penguin launched nine titles as 'Penguin Shorts' which featured the iconic tri-band covers. These books were novellas and short length works of fiction and/or memoirs. In 2012 they became known as Penguin Specials following an agreement with The Economist made in March of that year. These works focused on the kind of topical journalism that was a feature of the original Penguin Specials. Subsequent Penguin Specials released in 2012 and 2013 continued to include both fiction, including the publication of the works shortlisted for the Monash Undergraduate Prize 2012, and topical journalism. Collected columns of cultural critics were also featured.

Puffin

Noel Carrington, an editor at Country Life magazine, first approached Lane with the idea of publishing low-cost, illustrated non-fiction children's books in 1938. Inspired by the Editions Père Castor books drawn by Rojan and the technique of autolithography used in the poster art of the time, Carrington's suggestion for what was to become the Puffin Picture Book series was adopted by Penguin in 1940 when, as Lane saw it, evacuated city children would need books on farming and natural history to help adjust to the country. The first four titles appeared in December 1940; War on Land, War at Sea, War in the Air and On the Farm, and a further nine the following year. Despite Lane's intention to publish twelve a year paper and staff shortages meant only thirteen were issued in the first two years of the series. The Picture Books' 120 titles resulted in 260 variants altogether, the last number 116 Paxton Chadwick's Life Histories, was issued hors série in 1996 by the Penguin Collector's Society.

Inexpensive paperback children's fiction did not exist at the time Penguin sought to expand their list into this new market. To this end Eleanor Graham was appointed in 1941 as the first editor of the Puffin Story Books series, a venture made particularly difficult due to the resistance of publishers and librarians in releasing the rights of their children's books. The first five titles (Worzel Gummidge, Cornish Adventure, The Cuckoo Clock, Garram the Hunter and Smokey) were published in the three horizontal stripes company livery of the rest of the Penguin output, a practice abandoned after the ninth volume when full-bleed colour illustrated covers were introduced, a fact that heralded the much greater design freedom of the Puffin series over the rest of Penguin's books.

Graham retired in 1961 and was replaced by Kaye Webb who presided over the department for 18 years in a period that saw greatly increased competition in the children's market as well as a greater sophistication in production and marketing. One innovation of Webb's was the creation of the Puffin Club in 1967 and its quarterly magazine Puffin Post, which at its height had 200,000 members. The Puffin authors' list added Arthur Ransome, Roald Dahl and Ursula K. Le Guin during Webb's editorship and saw the creation of the Peacock series of teenage fiction.

Tony Lacey took over Webb's editorial chair in 1979 at the invitation of Penguin managing director Peter Mayer when Puffin was one of the few profitable divisions of the beleaguered company. In line with Mayer's policy of more aggressive commercialisation of the Penguin brand Lacey reduced the number of Puffin imprints, consolidated popular titles under the Puffin Classics rubric and inaugurated the successful interactive gamebook series Fighting Fantasy. Complementary to the Puffin Club the Puffin School Book Club, addressed specifically to schools and organisations, grew significantly in this period helping to confirm Puffin market position such that by 1983 one in three Penguin books sold was a Puffin.

The Buildings of England

Nikolaus Pevsner first proposed a series of volumes amounting to a county by county survey of the monuments of England in ten or more books to both the Cambridge University Press and Routledge before the war, however for various reason his plan came to nothing. It was only through his involvement with Penguin that he was in a position to make a similar suggestion to Allen Lane and be accepted. Pevsner described the project of the Buildings of England as an attempt to fill the gap in English publishing for those multi-volume survey of national art familiar on the continent. In particular Georg Dehio's Handbuch der deutschen Kunstdenkmaler, a topographical inventory of Germany's important historic buildings that was published in five volumes between 1905 and 1912. Though Pevsner's ambition for the series was to educate and inform the general public on the subtleties of English architectural history, the immediate commercial imperative was competition with the Shell Guides edited by John Betjeman of which 13 had been published by 1939. With Lane's agreement in 1945 Pevsner began work personally touring the county that was to be the subject of observation aided by notes drawn up by researchers. The first volume, Cornwall, appeared in 1951, and went on to produce 46 architectural guidebooks between then and 1974 of which he wrote 32 alone and ten with assistance. As early as 1954 the series was in commercial difficulty and required sponsorship to continue, a grant from the Leverhulme Trust amongst other sources secured its completion. The series continued after Pevsner's death in 1983, financed in part by the Pevsner Books Trust and published by Yale University Press.

Pevsner's approach was of Kunstgeschichte quite distinct from the antiquarian interest of local and family history typical of English county histories. Consequently, there is little mention of monumental brasses, bells, tracery, the relationship of the building to the landscape. Nor is there much discussion on building techniques, nor industrial architecture, nor on Art Deco buildings, omissions that his critics hold have led to those subjects undervaluation and neglect. Nevertheless, Pevsner's synoptic study brought rigorous architectural history to an appreciative mass audience, and in particular he enlarged the perception of the Victorian achievement in architecture.

Magazine publishing
Wartime paper rationing, which had resulted in a generous allocation to Penguin, also forced the reduction in space for book reviews and advertising in the newspapers and was partly the cause of the folding of several literary journals, consequently left a gap in the magazine market that Lane hoped to fill. In January 1941 the first issue of Penguin New Writing appeared and instantly dominated the market with 80,000 copies sold compared to its closest rival, Cyril Connolly's Horizon, which mustered 3,500 sales in its first edition. Penguin New Writings editor John Lehmann was instrumental in introducing the British public to such new writers as Lawrence Durrell, Saul Bellow and James Michie. Yet despite popular and critical success further rationing and, after 1945 declining sales, led monthly publication to become quarterly until the journal finally closed in autumn 1950 after 40 issues.

Though New Writing was the most durable of Penguin's periodicals it wasn't the publisher's only foray into journalism with Russian Review, Penguin Hansard and Transatlantic begun during the war, and Penguin Film Review, Penguin Music Magazine, New Biology (1945 - 1960), Penguin Parade, Penguin Science Survey and Penguin Science News having brief runs after 1945.

As of the 2020s, the publication The Happy Reader retails in Europe.

Popular Penguins
Penguin's Australian subsidiary released the Popular Penguins series late in 2008. The series has its own website. It was intended to include 50 titles, many of which duplicate those on the Penguin Celebrations list but this was reduced to 49 titles as one of the 50, Hegemony or Survival by Noam Chomsky, had to be withdrawn after its initial release as Penguin discovered they no longer held the rights to it.

Popular Penguins are presented as a return to Lane's original ethos  good books at affordable prices. They have been published with a cover price of A$9.95, less than half of the average price of a paperback novel in Australia at the time of release.

Popular Penguins are presented in a more "authentic" interpretation of the Penguin Grid than that of the Celebrations series. They are correct size, when compared to an original 'grid-era' Penguin, and they use Eric Gill's typefaces in a more or less exact match for Jan Tschichold's "tidying" of Edward Young's original three panel cover design. The covers are also printed on a card stock that mirrors the look and feel of 1940s and 50s Penguin covers. On the other hand, all of the Popular Penguins series are in Penguin Orange, and not colour-coded in the manner of the original designs and the "Celebrations" titles.

In July 2009, another 50 Popular Penguins were released onto the Australian and New Zealand markets. A further 10 titles written by New Zealand authors were released in March 2010. Another 75 titles were released in Australia in July 2010 to mark Penguin's 75th anniversary.

King Penguin Books
King Penguin Books was a series of pocket-sized monographs published by Penguin Books between 1939 and 1959. They were in imitation of the Insel-Bücherei series published in Germany by Insel Verlag from 1912 onwards, and were pioneer volumes for Penguins in that they were their first volumes with hard covers and their first with colour printing.
The books originally combined a classic series of colour plates with an authoritative text. The first two volumes featured sixteen plates from John Gould's The Birds of Great Britain (1873) with historical introduction and commentary on each plate by Phyllis Barclay-Smith, and sixteen plates from Redouté's Roses (1817–24) with historical introduction and commentary by John Ramsbottom. The third volume began the alternative practice of colour plates from a variety of sources.

Some of the volumes, such as Nikolaus Pevsner's Leaves of Southwell (1945) or Wilfrid Blunt's Tulipomania (1950) were pioneering works of scholarship. Others such as The Bayeux Tapestry by Eric Maclagan (1943), Ur : The First Phases by Leonard Woolley (1946) or Russian Icons (1947) by David Talbot Rice were distillations by experts of their own pioneering works. Some volumes by experts went into revised editions, such as A Book of English Clocks (1947 and 1950) by R. W. Symonds.

Elizabeth Senior edited the series until 1941, after which Nikolaus Pevsner took over and remained editor until the end of the series. The series ran to 76 volumes.

The King Penguin imprint was briefly revived in 1981 for a series of contemporary works, chiefly fiction.

Pelican History of Art
Allen Lane approached Nikolaus Pevsner in 1945 for a series of illustrated books that would match the success of the King Penguins. Pevsner recalled his response: "Allen said, 'You have done the King Penguins now and we are going on with them, but if you had your way, what else would you do?' I had my answer ready—and the answer was very formidable, because I outlined both The Pelican History of Art and The Buildings of England on the spot, each about 40 to 50 volumes. Allen said, 'Yes, we can do both,' and that was the end of the meeting." Pevsner's industry quickly bore fruit with the first contracts signed by 1946 for John Summerson's Architecture in Britain, Anthony Blunt's Art and Architecture in France, and Rudolf Wittkower's Italian art and architecture, the first title Painting in Britain, 1530–1790 by Ellis Waterhouse was issued in 1953. By 1955, Pevsner produced a prospectus for the series announcing the publication of four new volumes and a plan for the rest of the series totalling 47 titles. The ambition of the series exceeded previously published multi-volume histories of art such as André Michel's Histoire de l'art (17 vols., 1905–28), the Propyläen Kunstgeschichte (25 vols., 1923–35). Forty-one volumes were published by the time Pevsner retired from editing in 1977. His work was continued by Judy Nairn (his editorial assistant on the Buildings of England) and the medievalist Peter Lasko. Yale University Press acquired the series in 1992 when 45 titles had been completed; by 2004 they had published 21 volumes, mostly revisions of existing editions. New volumes continue to be produced in the 2010s, and new editions of older ones.

For Penguin the series was a departure from their commercial mainstay of paperbacks as the histories of art were the first large format, illustrated hardback books they had produced. Despite their relatively high price they were a financial success, yet for Pevsner they were intended primarily as graduate level texts in what was, for the English speaking world, the newly emerging academic discipline of art history. Nevertheless, the series was criticised from within the academy for its evident biases. Many of its authors were German émigrés, consequently there was a methodological preference for the kunstwissenschaft practiced in Vienna and Berlin between the wars; a formalism that ignored the social context of art. Moreover, the weight given to some subjects seemed disproportionate to some critics, with seven of its 47 volumes dedicated to English art, a "tributary of the main European current" as the Burlington Magazine observed. Though the 1955 plan was never fully executed—the volumes on Greek painting and sculpture, quattrocento painting and cinquecento sculpture were not written—the Pelican History remains one of the most comprehensive surveys of world art published.

Penguin on Wheels
Penguin on Wheels is a mobile bookstore launched by Penguin Books India in collaboration with Satabdi Mishra and Akshaya Rautaray.

See also

Everyman's Library
Great Books of the 20th Century
List of early Puffin Story Books
List of Penguin Classics
New Penguin Shakespeare
Penguin 60s Classics
Penguin Books Ltd. v India Book Distributors and Others
Penguin Collectors Society
Penguin Essentials
Penguin Modern Poets
Penguin poetry anthologies
Penguin Red Classics
Tauchnitz publishers

Notes and references

Further reading

 Aynsley, J., Lloyd Jones, L. (1985), Fifty Penguin Years. .
 Baines, Phil (2007): Penguin by Design: a Cover Story 1935–2005. London: Allen Lane  (published to accompany the exhibition "Penguin by design" held at the Victoria and Albert Museum, 8 June – 13 November 2005).
Baines, Phil (2010): Puffin by Design: 70 years of imagination 1940–2010. London: Allen Lane.
 Penguin by Illustrators.
 Cherry, B. (1983): The Buildings of England: A short History and Bibliography, Penguin Collectors Society, London.
 Cinamon, Gerald (1987): "Hans Schmoller, Typographer", The Monotype Recorder (New Series), 6 April 1987.
 Graham, Tim (2003): Penguin in Print – a Bibliography. Penguin Collectors Society.
 Hall, David J., "King Penguins", in The Private Library Winter 1977, published by the Private Libraries Association.
 Hare, Steve (1995): Penguin Portrait: Allen Lane and the Penguin Editors, 1935–1970. London: Penguin Books.
 Joicey, Nicholas (1993): "A Paperback Guide to Progress: Penguin Books 1935–c.1951", Twentieth Century British History, Vol. 4, No. 1, pp. 25–56.
 Kells, Stuart (2015): "Penguin and the Lane Brothers: The Untold Story of a Publishing Revolution", Black Inc., Melbourne, Australia.
 Lewis, Jeremy (2005): Penguin Special: Life and Times of Allen Lane .
 Morpurgo, J. E. (1979): Allen Lane: King Penguin. London: Hutchinson.
 Edwards, R. (1997): A Penguin Collector's Companion, Penguin Collector's Society, London.
 Holland, S. (1993): Mushroom Jungle: A History of Postwar Paperback Publishing, Westbury.
 Pearson, J. (1996): Penguins March On: Books for the Forces During World War II, Penguin Collector's Society, London.
 Lane, A., Fowler, D. et al. (1960): Penguins Progress, 1935–1960, Harmondsworth.
Rylance Rick. "Reading with a Mission: The Public Sphere of Penguin Books." The Critical Quarterly 47, no. 4 (2005): 48–66.
 Ten Years of Penguins: 1935–1945, Harmondsworth.
 Williams, W. E. (1956): The Penguin Story, Harmondsworth.
 Wood, S. (1985): A Sort of Dignified Flippancy, Edinburgh University Library.

External linksOfficial websites Penguin Books USA
 Penguin Books UK
 Penguin Books PortugalOther'''

Penguin Archive University of Bristol Library Special Collections
 Penguin Archive Project University of Bristol
 King Penguin Book Series King Penguin Book Series
 The Art of Penguin Science Fiction The history and cover art of science fiction published by Penguin Books from 1935 to the present day
 Penguin First Editions Guide to the early (1935–1955) first editions published by Penguin Books
 Penguin book covers
 Penguin Cerise Travel Celebrating Penguin Books' early 'Travel and Adventure' series
 Foley Collection—articles and extensive lists
 History of the Penguin Archive by Toby Clements, The Telegraph'', 19 February 2009.
 Archival Material at

1935 establishments in England
Book publishing companies of the United Kingdom
Book publishing company imprints
British brands
British companies established in 1935
Publishing companies established in 1935

Penguin Books


John Bourchier,  baron Berners, (mort en mai 1474) est un pair anglais.

Biographie
Il est le quatrième fils de William Bourchier (1er comte d'Eu), et de sa femme Anne de Woodstock, comtesse de Buckingham, fille de Thomas de Woodstock,  duc de Gloucester. Henry Bourchier (1er comte d'Essex), et  jure uxoris, sont ses frères aînés. Il est fait chevalier en 1426 et en 1455 il est convoqué à la Chambre des lords sous le nom de John Bourchier de Berners, ce qui crée le titre de baron Berners. En 1459, il est fait chevalier de la Jarretière. Il est également connétable du château de Windsor de 1461 à 1474.

Lord Berners épouse Margery, fille de Richard Berners. Il meurt en mai 1474 et est remplacé dans la baronnie par son petit-fils John Bourchier (2e baron Berners), son fils Humphrey Bourchier ayant été tué à la bataille de Barnet en 1471. Margery, Lady Berners, est décédée en 1475. Sa fille Joan Bourchier épouse Henry Neville (décédé le 26 juillet 1469), fils de George Neville (1er baron Latimer) et Elizabeth Beauchamp, et a des descendants dont Richard Neville (2e baron Latimer), père de John Neville (3e baron Latimer). Sa fille Elizabeth Bourchier (morte en 1470), épouse Robert Welles,  baron Willoughby de Eresby et ne lui survit que quelques mois, et est enterrée à ses côtés dans l'église des Whitefriars à Doncaster.

John Bourchier est enterré à l'Abbaye de Chertsey, dans l'arrondissement de Runnymede dans le Surrey.

Références

Chevalier de la Jarretière
Baron de la pairie d'Angleterre
Décès en mai 1474

John Bourchier (1er baron Berners)


An Isachne pulchella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albrecht Wilhelm Roth. An Isachne pulchella in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne pulchella


Patalena (Latince: patere), Roma mitolojisine göre çiçeklerin tanrıçasıdır.

Ayrıca bakınız
 Flora; daha iyi bilinen başka bir Romen çiçek tanrıçası

Roma tanrıçaları
Doğa tanrıçaları

Patalena


An Agrostis microphylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Agrostis microphylla in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Agrostis

Agrostis microphylla


Kızılcapelit, Oğuzlar - Çorum ili Oğuzlar ilçesine bağlı köy
 Kızılcapelit, Durağan - Sinop ili Durağan ilçesine bağlı köy

Kızılcapelit


An Panicum pantrichum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Hackel. An Panicum pantrichum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum pantrichum


අකාරාදී පිළිවෙල එසේත් නැත්නම් අකාරාදී අනුපිළිවෙල යනු යම් අක්ෂර මාලාවක අකුරු යෙදෙන පිළිවෙල වෙයි.

අකාරාදී අනුපිළිවෙල


Der Großrechner IBM 701 gehörte zur 700/7000 series von IBM und kam 1952 auf den Markt. Er war der erste für wissenschaftliche Zwecke bestimmte Rechner von IBM. Die Versionen für Geschäftskunden waren die IBM 650 und IBM 702. Der Computer markiert den Übergang zu voll elektronischen Computern bei IBM.

Geschichte

Es gab schon einige teilweise elektronische Vorgänger bei IBM, den  (ASCC) der 1940er Jahre und den  (SSEC) von 1948 (mit Vakuumröhren und Relais), die 701 hatte aber nur ein Viertel der Größe des SSEC und war 25-mal schneller.

Insgesamt wurden 19 Systeme installiert. Da darunter vor allem Kunden aus dem US-amerikanischen Rüstungskomplex waren, wurde er auch  genannt. Erwartet hatte Thomas J. Watson nur Aufträge für fünf Maschinen, was er zum Beispiel auf der Aktionärsversammlung 1953 anlässlich der Einführung der IBM 701 äußerte (daraus entstand möglicherweise das oft Watson zugeschriebene, aber wahrscheinlich falsche Zitat ). Vor Produktionsbeginn der 701 besuchte er zwanzig potentielle Kunden und kam mit 18 Bestellungen zurück. Unter anderem erhielt das Lawrence Livermore National Laboratory der University of California ein System. Dort wurde auch ein Compiler entwickelt, genannt KOMPILER. IBMs eigener Fortran-Compiler kam erst 1954 mit der IBM 704 auf den Markt.

Zu den führenden Entwicklern gehörten Nathaniel Rochester, Jerrier A. Haddad und Werner Buchholz unter dem Leiter der Ingenieursabteilung bei IBM W. Wallace McDowell. Der Entwurf sollte sich so eng wie möglich an den Entwurf von John von Neumann halten, wie er etwa in dessen IAS-Computer oder dem JOHNNIAC realisiert war.

Damals hatte es Konkurrenz von der ERA 1103 von Remington Rand, das im Geheimen für die NSA entwickelt wurde und erst 1953 die Erlaubnis bekam, vermarktet zu werden. Das US-Verteidigungsministerium führte für beide Maschinen einen Benchmark-Test in numerischer Wettervorhersage durch mit leichten Vorteilen für das IBM-System.

Auf der 701 lief eines der ersten Computerprogramme für Künstliche Intelligenz, ein Dame-Programm von Arthur Samuel. Auch Übersetzungsprogramme aus dem Russischen liefen 1954 auf der 701.
Der Nachfolger war die IBM 704, die 1954 eingeführt wurde (die Geschäftskunden-Versionen waren die IBM 702, IBM 705).

Systembeschreibung
 Speicher: elektrostatische Speicherung mit 72 Williamsröhren, die jeweils 1024 Bit speichern konnten, entsprechend einem Speicher von 2048 Worten zu je 36 Bit. Der Speicher hatte die Bezeichnung IBM 706. Die Taktrate des Speichers betrug 12 Mikrosekunden. Der Speicher konnte durch 72 weitere Röhren verdoppelt werden (auf 4096 Worte). Es gab auch Trommelspeicher und Magnetbänder als Speichermedien (Magnetkernspeicher fanden erst in der folgenden Generation bei der IBM 704 Verwendung).

 Die Befehle waren 18 Bits lang mit einer einzigen Adresse. 33 verschiedene Befehle konnten ausgeführt werden.
 Die Zahlen (die intern binär kodiert waren) waren im Festkommazahl-Format und 36 oder 18 Bit lang mit Vorzeichen.
 Die Maschine hatte zwei dem Programmierer zugängliche Register: einen Akkumulator (38 Bits mit 2 Overflow-Bits) und ein Multiplikations/Divisions-Register von 36 Bits.
 Als Ein- und Ausgabegeräte gab es Lochkartenleser und -drucker, Drucker, Ein- und Ausgabe auf Magnetband (Bandlaufwerk IBM 726) oder Magnettrommel. Insbesondere die neuen Magnetbandlesegeräte trugen zum Erfolg der IBM 701 bei.

Verfügbarkeit
Die Verfügbarkeit der IBM 701 war durch die Williams-Röhren und die für die Schaltlogik verwendeten Röhren sehr gering. Für ihre MTBF werden zwischen einer halben Stunde bis zu 3,5 Stunden angegeben.

Weblinks
 Webseite von IBM zur 701

Einzelnachweise und Anmerkungen

701
IBM 700/7000 series
Großrechner
Historischer Computer

IBM 701


Dinozor (Dinosauria), ilk olarak Mezozoyik zamanda ortaya çıkan ve yaşayan tek üyeleri kuşlar olan arkozor sürüngen grubu. Dinozor adı, Richard Owen tarafından Grekçe "korkunç" anlamına gelen deinos ve "kertenkele" anlamına gelen sauros sözcüklerinin birleştirilmesinden oluşur. Bu adın verilmesinin nedeni, geçmişte dinozorların dev kertenkeleler sanılmasıdır. Dinozorlar, 243 ile 233 milyon yıl önce Geç Triyas döneminde ortaya çıktı ve 66 milyon yıl önce kuşlar dışındaki tüm türlerinin soyu tükendi. Dinozorlar, sıcakkanlı ve soğukkanlı arası özellikler gösteren mezoterm canlılardır. Oldukça başarılı biçimde Mezozoyik'te tüm kıtalara yayılan dinozorlar çok farklı nişleri doldurdu. Şimdiye kadar yaklaşık olarak 1.000 kadar -kuş olmayan- dinozor türünün yaşadığı belgelendi ve bugün dinozorların evrimsel olarak devamı olan kuşların 11.000 kadar türü vardır ki bu, yaşayan memelilerin tür sayısının (~6000) yaklaşık iki katıdır. Dinozorların nasıl yaşadığı, ne kadar çeşitlendiği ve ekosistemdeki yerleri kadar kuş olmayan gruplarının nasıl yok olduğu da bilimsel alanı meşgul etti. Kuş olmayan dinozorları yeryüzünden silen yok oluşun aşamalı mı, yoksa yerbilimsel olarak katastrofik (ansızın) mi olduğu, şimdi bile tartışmaya açık bir konudur.

Dinozorlarla ilgili bir diğer konu da onların büyük çeşitlilik gösteren boyutlarıdır. Bu canlılar, yerküreyi titreten 65-75 tonluk Argentinosaurus gibi dev titanozor sauropodlardan en küçük yaşayan dinozor olan Arı sinek kuşu'na değin boyut konusunda çok geniş bir yelpaze sunar. Farklı dinozor grupları farklı metabolizma hızları ve büyüme stratejileri geliştirdi, sauropodlar devleşip ısı kaybını aza indirirken, daha küçük bedene sahip gruplar da ısı kaybını önlemek için tüy barındırmış olabilir.

Dinozorların evrimsel tarihi temelinde yerküre tarihidir, özellikle Dünya'nın geçirdiği büyük değişiklikler farklı dinozor ailelerinin veya aynı aileler içinde farklı cinslerin evrimleşmesine yol açtı. Bunun en önemli örneklerinden biri Kretase dönemi Kuzey Amerika'sında karaları ayıran Batı İç Denizyolu'dur ve yaşanan coğrafi izolasyon yoluyla Laramidya ve Appalachia karalarında ayrı cinsler oluştu.

Keşif

Dinozorların ilk olarak ne zaman toplumların ilgisini çektiği bilinmiyor ancak Antik Çağ'dan başlayarak belli varsayımlarda bulunulabilir. Bazı tarihçiler ve paleontologlar geç Kretase döneminin Kampaniyen aşamasında yaşamış Protoceratopsun fosilleri bulunduğunda, bunların Greko-Romen kültürde yansımasını bulmuş olabileceğine inanıyorlar. Muhtemelen bu kalıntıların bulunması ve onların dönemin insanlarınca masalsı yaratıklar olarak adlandırılması söz konusudur (Griffin, Zümrüdüanka kuşu vb).

Yeni Çağ dolaylarında artık modern bilimin ayağa kalkmaya başladığı zamanlarda eksik keşifler yapılmıştır. 1676'da Oxford Üniversitesi'nde görevli bir rahip olan Robert Plot, bir dinozora ait olduğu bugün bilinen bir uyluk kemiğini Roma döneminden kalma savaş filine ait bir kalıntı sanmıştır. Örnekler çoğaltılabilir; ancak dinozorların ve doğa bilimlerinin doruk noktası 19. asrın başlarıdır. İlk olarak dinozorların ciddi bilimsel araştırmaların konusu olması İngiliz doğa bilimci Richard Owen'in katkısıyla oldu, çünkü dinozor terimini ortaya koyan kendisiydi. Bilimsel anlamda incelenen ilk dinozor fosili ise Megalosaurustur, bu orta Jura dönemi etçili, William Buckland tarafından bulunmuş ve tanımlanmıştır.
Tanımlanan ikinci dinozorsa 1822 yılında Gideon Mantell'in keşfettiği İguanodondur, cins 1825 yılında Mantell tarafından resmi olarak tanımlanmıştır. Bilimsel anlamda son 200 yılda bir avuç eksik numuneyle başlayan dinozorları tanımlama süreci bugün en az 800 cins ve neredeyse 1000 türle çok büyük bir sayıda temsil edilmeye başladı. Bu geniş canlılar grubunun da hâlâ daha yeni bulgularla değişebilecek bir evrim süreci vardır.

Avrupa'da bu gelişmeler ve keşifler yapıldıktan sonra paleontoloji bilimi Amerika kıtasındaki çalışmalarla daha da genişlemiştir. Bilhassa Avrupa'da eğitim almış, ama saha çalışmalarını Kuzey Amerika'da yapan iki önemli bilimsel kişilik Othniel Charles Marsh ve Edward Drinker Cope sahneye çıkmıştır. Bu önemli keşifler git gide ekol hâline gelmiş ve ikili etrafında rekabete dayalı bir bilimsel hareket başlamıştır. Hem Cope hem de Marsh arazi gezilerine çıkarak fosil ararlarken; bir süre sonra arazi çalışmaları için işçi ekipleri kurup başlarına asistanlarını geçirmişlerdir. İlerleyen zamanlarda, bulunan ve ulaştırılan fosilleri ofislerinde inceleme ve tasnif etme işlerini yürütmüşlerdir. Bu ikilinin rekabeti ise fikir ayrılıkları ve fosil alanları ile ilgili çatışmalar nedeniyle kavgaya dönüşmüş olup 1890 yılının ocak ayında bu kavga gazete manşetlerine düşmüş ve kamuoyunun taraf olduğu bir hadiseye dönüşmüştür. Bu bilimsel tartışma ise bilim tarihine "Kemik Savaşları" () olarak geçmiştir.

 Paleobiyoloji

 Boyut
Dinozorlar pek çok özellikleri noktasında yüksek çeşitlilik yakaladılar. Boyut bu özelliklerin başında gelmektedir. Memeliler ile karşılaştırmak gerekirse ortalama memeli boyutu köpek ölçülerindeyken; ortalama dinozor boyutu ayı ölçülerine karşılık gelir. Tüm dinozorlar, boyut konusunda dikkate değer bir evrimsel öykü sunar, Mezozoyik dönemde dinozor beden kütlesinin modu 1-10 ton arasındaydı. Günümüzde tamamıyla karada yaşayan en büyük sürüngenler dev kaplumbağalar ve monitör kertenkelelerdir ve 1 tona yaklaşamazlar, ancak büyük etçil dinozorlar 6-10 tona kadar ulaşabilen örneklere sahiplerdi. Geç Jura'nın Avrupa'sından bilinen Compsognathus 1-1,25 m uzunluğundayken, Tyrannosaurus rex 12 metre uzunluğunda ve 8 ton kadar gelmekteydi. Sauropodlar için boyut konuşulacaksa devleşme söz konusu olmalıdır, örnek olarak 75 tona kadar ulaşabilen Argentinosaurus ve 35 tonluk Supersaurus verilebilir.

 Ortak özellikleri
Paleontologlar, kafatası, üst kollar, kalçalar, uyluklar, incikler ve ayak bileklerindeki kemiklerdeki ayrıntılarla bir dinozoru diğer fosil hayvan türlerinden ayırt edebilirler. Dinozorların ayılar gibi düztabanlı değil, uzuvları dik ve parmak uçlarında yürüdüklerini biliyoruz. İncelenecek canlı örnekler olmadan vücutlarının nasıl çalıştığını bilmek çok zordur, ancak bu tür aktif hayvanlar neredeyse kesinlikle sıcak kanlıydı. Küçük türler muhtemelen kuşların ve memelilerin yaptığı gibi iç ısı üretti. Büyük olanlar geceleri serinleyemeyecek kadar büyüktü. Her iki tür de sıradan sürüngenler gibi soğukta tembelleşmedi, bu nedenle dinozorlar her zaman yiyecek aramaya veya bir eş bulmaya hazırdı.

 Metabolizma
Omurgalılar dünyasında temel olarak iki tip enerji üretim sistemi metabolizmayı ve canlı yaşamını yönetir. Bunlardan biri yüksek metabolizma hızına sahip memeli ve kuşlardaki enerji sistemiyken; diğeri düşük metabolizma hızına sahip sürüngen, amfibi ve balıklarda görülen enerji üretim sistemidir. Dinozorların genellikle dik bacaklara sahip olması onların da memeli ve kuşlar gibi etkin canlılar olduğu fikrini desteklemektedir. Bu noktada pelvisin (kalça kemiği) boyutu önemli bir belirteçtir, sürüngenlerde yavaş harekete olanak sağlayan ufak bacak kasları (uyluk kasları) yine görece küçük bir pelvise bağlanır ve bu durum kuş ve memelilerde tam ters durumdadır onların büyük pelvisleri vardır. Özellikle prosauropodlar, erken teropodlar gibi bazı ilkin dinozor grupları, küçük pelvislere sahiptir ve kimi çalışmalarda onların da düşük metabolizma hızına sahip olduğu düşünülmüştür, ancak özellikle avian dinozorlarda, gelişmiş teropod ve sauropodlarda, modern kuşlardaki gibi hava keselerinin bulunması, bazı kuş kalçalı dinozorlarda diyafram benzeri bir yapının korunması da dinozorların yüksek metabolizma hızına veya en azından sürüngenler ile kuş-memeli metabolizması arasında bir metabolizmaya sahip olduğunu gösterir. Ayrıca fosilleşmiş kemik kalıntıları da canlının yaşadığı süreçteki ısı değişimini gösterecek izotoplar barındırır, yapılan incelemelere göre dinozorlar genelde aynı ortamda yaşadıkları timsahgillerden daha duraylı (sabit) vücut sıcaklıklarına sahip olmuştur.

Dinozorların vücut sıcaklıklarını dengelemek için sahip oldukları çeşitli adaptasyonları vardır. Büyük sauropod Camarasaurus ağır yapısı nedeniyle kolayca ısı kaybedemez ve aşırı ısınan kafatasını burun boşluklarında ve ağzında yer alan ısı transfer alanlarındaki kan damarlarıyla fazla ısıyı atarak soğutur. Yine Euplocephalusta döngüsel burun boşlukları vardır ve  geniş kan damarları burada fazla ısıyı uzaklaştırır. Orta boy bir teropod olan Majungasaurus çenesiyle bağlantılı bir sinüs sistemine sahiptir, hayvan ağzını açtığında bu sinüslere hava dolar, sonra sinüsleri çevreleyen kan damarları havayı ısıtır ve fazla ısısını havaya kaybeden serin damarlar beyne gitmektedir. Hayvan ağzını kapatınca da ısınan hava burun ve ağızdan dışarı atılır.

Son zamanlardaki çalışmalarda Tyrannosaurus rex'''in kafatasındaki deliklerin farklı işlevleri olabileceği bulundu. İlk olarak hayvanın kafasının soğumasına yardım ettiği düşünüldü, diğer olasılıklar da kafatasının ağırlığını azaltan veya daha iyi bir işitme duyusuna sahip olmasına yardım eden bir adaptasyon sayılmasıdır.

Dinozorların büyüme hızları da metabolizma incelemelerine konu edilir. Sauropodların evrimsel olarak boyutlarını büyütme eğilimi günümüzdeki büyük memelilerle karşılaştırılmıştır. Örnek olarak, beş yaşında bir afrika fili 1 ton kadar gelirken; aynı yaştaki Apatosaurusun ise 20 tona ulaştığı biliniyor. Bu büyüme hızı yüksek görünse de yaşayan balinalarla karşılaştırılınca çok yüksek olmadığı görülmektedir. Yine 30 tonluk gri balina,
20,700 kg/gün büyüme hızı yakalarken Apatosaurus 14,460 kg/gün büyüme hızına sahiptir. Yaşamış en büyük kara hayvanı olduğu tahmin edilen Argentinosaurusun da 55,638 kg/gün'lük büyüme hızıyla, 66,00 kg/gün'lük büyüme hızına sahip gelmiş geçmiş en büyük hayvan mavi balinanın gerisinde kalır.

 Üreme ve davranış
Dinozorlar da tıpkı kuşlar ve sürüngenler gibi yumurtlayarak üremiştir ve bu durum fosilleşmiş yumurta ve hatta embriyo kalıntılarıyla belgelenmiştir. Troodon, Maiasaura, Oviraptor ve Hypacrosaurus cinslerine ait yumurtalar bulunmuştur ve en tam yumurta grubu da Troodona ait olanlardır. Yuva yapımı ve dinozorların kuluçkaya yatmasıyla ilgili ciddi kalıntılar ortaya çıkmıştır, en ünlü örnek yuvası üstüne kapanan Oviraptor fosilidir. Ayrıca Troodon yumurtalarının bulunduğu yuvanın kenarlarında topraktan 12 cm'lik bir bariyer bulunmuştur.

Yavru bakımı konusunda kuş kalçalı dinozorlardan gelen fosil kanıtları bulunmuştur, özellikle Maiasaura adlı ördek gagalı dinozorun yavrularına tıpkı modern kuşlarda görüldüğü gibi baktığı anlaşılmıştır.

Dinozorların bazı türlerinin sürüler halinde yaşamış olabileceği ileri sürülmektedir, özellikle toplu fosil alanları bu konuda en önemli kanıtları oluşturmaktadır. Hadrosauridler ve ceratopsidler yuva alanlarında veya normal yaşamlarında toplulukla hareket ediyorlardı. Hem genç hem de yetişkin dinozorların fosillerinin bir arada bulunması veya toplu dinozor mezarlarının ortaya çıkmasıyla dinozorların toplu yaşamları konusunda daha net açıklamalar getirilebilmiştir.

Dinozorların özel vücut yapıları da türler arası ve tür içi iletişimde önemli yer tutmaktadır. Özellikle boynuzlar, dikenler veya kemiksi yapılar bu oluşumlara örnektir. Boynuzların eşleri cezbetmek veya avcılardan korunma amaçlı kullanıldığı düşünülür, tıpkı stegosauridlerdeki dikenlerin kullanıldığı gibi. Ayrıca yavru-yetişkin iletişiminde de fizyolojik farklar rol oynamaktadır, örnek olarak yavru hadrosauridlerin yetişkinlerden daha farklı bir iskelet yapısı vardır.

 Paleopatoloji
Fosil materyallerin araştırılmasıyla günümüz hayvanlarını etkileyen hastalıkların soyu tükenmiş canlılarda da olduğu ortaya kondu. Alberta, Kanada'da 77 milyon yıllık bir fosil yatağında bir Centrosaurus sürüsüne ait fosil kalıntılar bulunmuştur. Bu dinozorların toplu halde fosilleşmesi ani gelişen fırtınanın yarattığı selin hepsini boğmasıdır, ama bu fosil yatağındaki bir Centrosaurusun kemikleri çok önemli bir bulguya işaret ediyordu. Ekhtiari ve ark. yaptığı çalışmada bir Centrosaurus bireyinin kaval kemiğinde osteosarkoma adlı kötü huylu bir kemik tümörünün bulunduğu ortaya konmuştur. Bu hasta dinozor erkek ve 19 yaşında bir bireydi.

Yine Montana Dinozor Müzesinden Cary Woodruff, 145 milyon yıllık Diplodocid benzeri bir sauropodun boyun kemiklerinde garip, brokoli benzeri büyümeler gözlemledi. Yapılan BT taramaları ve X-ray incelemeleri ile bu oluşumların solunum yolları enfeksiyonu sonucu geliştiği ortaya konmuştur. Uzmanlar ilgili dinozorun, olasılıkla ateş, akıntı ve öksürükten muzdarip olduğunu düşünüyorlar. "Dolly" adı verilen dinozorun günümüzde de var olan hastalıklardan birisini göstermesi bu tip hastalıkların evrimsel tarihine ışık tutacaktır.

 Sınıflandırma
Dinozorlar hakkındaki ilk bilimsel açıklama çabaları Richard Owen'dan gelmiştir ki, bu canlılara genel dinozor adını veren de oydu. Richard Owen başlangıçta Iguanodon, Megalosaurus ve Hylaeosaurus olarak adlandırdığı 3 cins üzerinden bir sınıflandırma sistemi kurmaya çalıştı, hatta 1851 yılındaki ünlü sergi için Crystal Palace Parkı'nda Owen'ın isteğiyle heykeltıraş Waterhouse Hawkins ölçekli olarak heykeller yaptı, o dönem dinozorların dev kertenkeleler olduğu düşüncesi hâkim olduğu için sergilenmek üzere, yaşayan sürüngen türlerinin heykelleri de yapılmıştı. Dönemin bilim dünyası, yeni fosillerin ışığında Mezozoik sürüngen çeşitliliğinin günümüzden çok olduğu kanaatine varmıştı. Yeni sınıflandırma önerileri peşi sıra geldi. Önce T. H. Huxley 1868'de yeni bir takım önerdi. Ona göre Ornithoscelida adlı bir takım tasarlanmalıydı, zira bu canlıların kuşlara benzeyen çok yönü vardı. Bu takımı ikiye ayırdı ve ilkini dinosauria yapıp Iguanodontia ve Megalosauria grubunu ve Scelidosaurus cinsini bu alt takıma koydu ve kuş benzeri küçük etçil Compsognathus da diğer alt takıma alındı.

Bir süre sonra tabii ki yeni fikirler üretildi; ancak en yetkini 1887'de İngiliz biyolog H.G. Seeley'nin hipoteziydi. Seeley, fosili bulunan dinozorların kemik yapılarını incelediğinde ayırıcı iki tip kalça kemiği şekli görmüştür. Bunlardan bir kısmı kuş kalçasına benzer bir yapıdayken; diğerleri kertenkele kalçasına benzer yapıdadır. Ayrımı takım seviyesinde terimleştirmiştir: (Ornithischia) kuş kalçalılar ve (Saurischia) kertenkele kalçalılar. Bu takımları da alt takımlara bölmüştür. Ornithischia dört alttakım içeriyordu: Ornithopoda (Iguanodon ve benzerleri), Stegosauria (plakalı türler), Ankylosauria (Hylaeosaurus ve diğer zırhlı türler) ve Ceratopsia (Kuzey Amerika'da yeni keşfedilen boynuzlu türler). Ayrıca kuş kalçalı dinozorların kalça özellikleri ve beslenme gibi ortak biyolojik karakterleri Geç Kretase zamanına dek korunmuştur.

Seeley'nin ikinci takımı Saurischia ise tüm teropod (etçiller) cinslerini içerdiği gibi büyük otçulları (Cetiosaurus, Brontosaurus) da içeriyordu. Bu devrimsel sınıflama dinosauria grubu üzerinde birtakım şüpheler doğurdu zira iki takıma bölünen bu canlıların ortak şemsiyesi dinosauria grubu olabilir miydi, yoksa tamamen farkı canlılar mıydı. Bu belirsizlik bir asır daha sürse de artık Dinosauria'nın ortak özellikler paylaşan bu canlıların doğal bir şemsiyesi olduğunu biliyoruz. Bundan bir sene sonra Belçika'nın Benissart kasabasında bir kömür madeninin işletmesi yapılırken; kazara bir düzine eklemli ve tam Iguanodon fosili bulundu. Bu muazzam bir keşifti ve Belçika Kraliyet Doğa Bilimleri Enstitüsü uzun bir süre bu çalışmaları sürdürdü ve 1883'te bu Iguanodon sürüsü sergilendi. Bu hayvanların sürü hâlinde dolaştığı ve bazılarının bipedal (iki ayak üstünde) hareket ettiği anlaşılabildi. Dinozorların sınıflandırılması konusunda önemli bir nokta da dinozorların kökeni meselesidir. Dinozorların ataları için en temel açıklama erken Triyas döneminde yaşayan arkozor cinsini işaret eder: Euparkeria. Geç Triyas'ın erken dönemine (237-201 milyon yıl önce) tarihlenen bazı arkozor cinsleri de dinozorların atası olarak kabul edilmektedir: Lagosuchus, Lagerpeton. Hatta Herrerasaurus ve Eoraptor gibi, bazı bilim insanlarının dinozor kabul ettiği, kimilerininse dinozor benzeri saydığı cinsler bulunmaktadır.

 Paleoekoloji
 Dinozorlar ve bitkiler
Dinozorların araştırılması sürecinde bitkisel dünyaya ilişkin incelemeler ve hipotezler yapmak zorunludur, zira bitkiler Mezozoik Çağ'da çoktan kara yaşamına egemen olmuş ve büyük bir çeşitlilik arz etmeye başlamışlardı. Bitkilerin iki anlamda dinozorlar üzerinde büyük etkisi olmuştur. Bunlardan ilki besin olarak onların ekosisteminde temel üretici rolü üstlenmişler, ikinci olarak da evrimsel olarak onların karşılıklı ilişkide olduğu grubu oluşturmuşlardır. Dinozorlar Çağı'nda üç büyük damarlı bitki grubu mevcuttu. Bunlar: tohumsuz bitkiler, açık tohumlular ve Kretase içinde evrimleşen kapalı tohumlu bitkiler. Eğrelti otu, kurt ayağı gibi bitkiler tohumsuz ürerler; hızlı büyüme ve hızlı üreme özellikleriyle nemli bölgelerde otçul dinozorların otlama potansiyellerini dengelemiştir. Daha sonra ilk tohumlu bitkilerin üyeleri olan açık tohumlu bitkiler evrimleşmiş ve birtakım modifikasyonları kazanır hâle gelmişlerdir, zira otsu ve tohumsuz bitkilere nazaran yavaş büyüyen ve üreyen açık tohumlularsa otçul baskısına daha açıktılar. Bu duruma karşı güçlü evrimsel cevaplar verilmiştir, örnek olarak güçlü hücre duvarları, reçine üretimi, dikensi doku ve kalın ağaç gövdesi yapısı otçulların onları daha az tercih etmesini sağlamıştı. Tohum avantajı uzak yerlere taşınma metoduyla dağılımı sağlayıp bitkilerin çevreye olan hâkimiyetini sağlamıştır. Kretase içinde kapalı tohumlu bitkiler de ortaya çıkmıştır, bir koruyucu doku yani meyve içinde kalan tohum daha iyi korunuyordu ve bu bitkiler açık tohumlu bitkilerden daha hızlı büyüyor ve ürüyorlardı. Bu nedenledir ki, günümüzde de bitkisel yaşamın en büyük üyeleri kapalı tohumlu bitkilerdir.

 Habitat
Dinozorlar Mezozoyik'te farklı kıtalarda çeşitli habitatlarda varlıklarını sürdürmüşlerdir. Kurak ortamlardan çöllere, taşkın ovalarından lagünlere ve orman ekosistemlerine dek farklı yaşam alanlarına dağılmışlardır. Geç Jura'da yaşayan Archaeopteryxin fosilleri lagün ortamında bulunmuştur ki o dönem Avrupa'nın takım adalar halinde olduğu bilinir.

Geç Kretase'de bugünkü Sahra çölü bir ırmak ekosistemiydi ve Spinosaurus ve Carcharodontosaurus menderes yapan ırmakların, taşkın ovalarının yer aldığı bu ortamda yaşamaktaydı.

Yine geç Kretase yaşlı ünlü Kuzey Amerika fosil faunasına sahip Hell Creek formasyonu da sulak kıyı ovaları ve menderes çizen ırmakların taşkın ovaları çökellerini barındırır. T-rex, Triceratops ve Edmontosaurus gibi dinozorlar bu nemli arkaik çevrede yaşadı.

Güney Amerika dinozor fosili barındıran çokça jeolojik oluşuma sahiptir. Ünlü fosilli oluşumlardan biri de Geç Kretase yaşlı Candeleros formasyonudur. Giganotosaurus, Buitreraptor, Jakapil ve pek çok sürüngen bu formasyondan bilinmektedir. Bu formasyon, akarsu ortamı ve eoliyen ortamı yansıtan orta-büyük taneli kumtaşlarından oluşur. Silttaşı ve çamurtaşı varlığı da paleoçevrenin bataklık koşullarını temsil eder.

 Evrimsel süreçler
Dinozorlar, Mezozoyik boyunca arkaik yeryüzünde her kıtaya yayıldılar. Bu yayılış tüm türlerin yerküre boyunca sınırsız hareket ettiği bir dağılış değil, her türün kendine özgü bir dağılım şekline sahip olmasıyla tanımlanır. Bu yayılış büyük oranda kıtaların fiziksel konumları, iklim ve sıcaklık kuşaklarıyla ilgilidir.
Dinozorların çevreye muazzam ölçüde iyi adapte olması ve ekolojik anlamda tüm nişleri doldurması, kayda değer bir başarıdır. Bitkiler bile bu karşıtlık üzerinden kendi evrimsel rotalarını çizmişlerdir; örneğin Araucaria cinsi ağaçlar uzun boyunlu sauropodlardan korunmak adına alt dallarından kurtulmuşlardır. Yine Stegosaurus cinsi geç Jura dinozoru temel diyeti olan cycad türevi bitkilerin yok olmasıyla ortadan kaybolmuştur. Dinozorların en etkileyici evrimsel hikâyesi ise aslında nesillerinin tamamen tükenmemesidir, bugün artık pek çok bilimsel çalışmada kuşlar dinozorların yaşayan torunları olarak kabul edilmektedir. Uzun bir süre ilk kuş olarak adlandırılan Archaeopteryx lithographicanın bulunmasıyla fosildeki korunmuş olan tüyler yıllar sonra ciddi bir tartışmaya yol açtı ve yıllar yılı soğukkanlı, pullu ve hantal sürüngenler olarak düşünülen dinozorların kuşlarla yakın akraba olabilecekleri üzerine araştırmalar yapıldı. Yakın zamanlarda Çin'de pek çok tüylü dinozor bulunması, kuşların kanatlarındaki tüy formasyonuna benzer olarak dinozorların kol kemiklerinde tüy kökü çıkıntıları bulunması önemli kanıtlardan biridir. Kuşlarla yakın akraba oldukları genetik olarak belli olan dinozorların ön kollarındaki parmak yapılarının kuşlara benzemesi ve birçok dinozorun kuşlar gibi sıcakkanlı olduklarının yaşadıkları bölge ve fosiller yardımıyla saptanması sonucu böylesi bir akrabalık bilimsel anlamda netleşmiştir.

Ayrıca bilim insanlarının dinozorların nasıl göründüğüne ilişkin algısı bilimsel çalışmalar ışığında ciddi oranda değişmiştir. Hantal, kertenkele benzeri pullu canlılar olarak gösterilirken; bugün artık fosil kanıtlar sayesinde pek çok teropodun kuş akrabalarınınkine benzer tüy türevi yapılara sahip olduğunu biliyoruz. Özellikle bilim insanlarının bu konudaki anatomik görüşü de evrim geçirmiştir. En bilinen dinozor unvanını hâlâ sürdüren karizmatik teropod türü Tyrannosaurus rex ortalama olarak 12 metre uzunluğunda, 5 metre yüksekliğinde ve kabaca 9 ton ağırlığında bir canlıydı, bu tahminler yaklaşık bir asır önceki keşfinden bu yana çok değişmedi; ancak bu canlının rekonstrüksiyonu oldukça değişmiştir. Tyrannosaurus hatta neredeyse tüm teropodlar için eski görüşler, kuyruğunu sürüyen, neredeyse insan gibi dik duran ve hantal bir varlık düşünürken; modern görüş hızlı, tüylü bir vücut ve eğik bir duruş betimlemiştir.

 Tüylülük
Tüyler dinozorların bir grubu olan kuşların en göze çarpan özelliklerinden biridir. Son 30 yılda yapılan çalışmalarda ise kuş olmayan dinozorların çeşitli üyelerinin fosillerinde de tüy vb. yapıların kalıntılarına rastlandı, ki bazı bilim insanlarına göre dinozor soy ağacının farklı gruplarında tüylü üyelerin bulunması tüylülüğün atasal bir özellik olduğu düşüncesini doğurdu. Son yıllarda Çin'de bulunan tüylü kuş olmayan dinozorlardan sonra Tyrannosaurus rex gibi büyük Geç Kretase Tyrannosauridlerinin de tüylü olabileceği tartışıldı. Yakın zamana kadar tüylülüğün daha çok küçük dinozorlarda görülen özellik olduğu düşünüldü çünkü canlılar büyüdükçe yüzey alanı/hacim oranı düşer ve bu da ısı kaybını azaltır ve sonuç olarak beden sıcaklığını korumak için tüylere gereksinim kalmaz. Yutyrannus'un keşfiyle büyük bir teropodun da tüylü olabileceği görüldü ve büyük Geç Kretase tyrannosauridleri de tüylerle betimlenmeye başladı, ancak Montana'da Tyrannosaurus rex'e ait olan fosil bir deri baskısı bulunmasıyla hayvanın pullarla kaplı olduğu anlaşıldı. Büyük Tyrannosauridlerin tüy barındırsalar bile bunların gövdelerinin yanlarıyla sınırlı olduğu düşünüldü.

 Büyük grupların yok oluşu
Büyük dinozorların nasıl yok olduğuna dair bugüne değin birçok iddia ortaya atılmıştır. Geçmişte, dinozorların kısa bir süre içinde toplu olarak nasıl yok oldukları uzun bir süre açıklanamamış ve yanardağ patlamalarından dünyadaki iklim değişikliklerine kadar çeşitli teoriler ortaya atılmıştır. Bu konuda en yeni teori gök taşı (asteroid) çarpması sonucu bir felaket zinciri hâlinde yok oluşun tetiklendiği varsayımıdır. Yaklaşık 66 milyon yıl önceye tarihlenen yani stratigrafik olarak Kretase-Paleojen yok oluşu dizisi diye adlandırılabilecek bir çökel istif bu yok oluşu temsil ediyor.

Ünlü jeolog Walter Alvarez İtalya'nın Gubbio şehrinde bu yok oluş anını aydınlatacak önemli bir jeolojik iz keşfetti; bu Kretase döneminin sonunu temsil eden kil tabakasındaki anomaliydi. Bu anomali K-T sınırındaydı ve fosilsizdi. Bu jeolojik sınır Kretase ve Paleojen yaşlı birimlerin oluşturduğu tezatları gösteriyordu zira fosilce zengin Kretase kireçtaşları, ince bir kil tabakası ardından fosilsiz Paleojen kayaçlarına yerini bırakıyordu. Bu noktada kil tabakası jeolojik tarihte nasıl bir olayı betimliyordu sorusu gündeme gelmiştir ve bu sorunsalın yanıtına Walter'ın babası olan ünlü fizikçi Luis Alvarez 1970'lerde Gubbio şehrinde bu jeolojik sınırda nadir bir element olan iridyumu bularak yaklaşmıştır. Dünya'nın kabuğunda milyonda 0,3 olarak bulunan bu element (sondaj karotları veyahut yüzlek veren kayalardan örnekler toplanarak), K-T yok oluş sınırında milyonda 6,3'lük bir oranda bulundu yani 20 kat daha fazla bir miktar vardı. Dolayısıyla bugün Güneş sistemi bünyesindeki pek çok asteroidin de ortalama olarak bu düzeyde bir iridyum varlığına sahip olduğu bilindiğinden yaklaşık 66 milyon yıl önce Dünya'nın yüzeyine çarpan dev bir asteroidin toplu yok oluşun bir dizi sebebini ortaya çıkarabileceği mantıklı bir görüş hâline gelmiştir. Çapı 10 km, ağırlığı ise 1 katrilyon ton olarak hesaplanan bu dev asteroidin çarptığı yerin Meksika'daki Yucatan yarımadası Chicxulub krateri olduğu tahmin ediliyor. Çarpışma anında hızının saatte 100 bin km olabileceği düşünülürken, 11.0 Mw büyüklüğünün üstünde bir depremi tetiklemiştir (beraberinde dev tsunamiler) ve sonuç olarak böylesine bir çarpışma alanı (astrobleme) yüzlerce km çapında bir alanı kaplayabilir.

Daha da ilginci son araştırmalarda Ukrayna Boltiş kraterinin Chicxulub krateri ile hemen hemen aynı yaşta olduğu Ukrayna'daki kraterin sadece 2000-5000 yıl daha yaşlı olduğu görülmüştür. Bu durum da paleontologlara K-T yok oluşunun çoklu bir dünya dışı etkinin sonucu olduğunu düşündürmektedir. Kafa karıştıran bir nokta da dünyaya nazaran oldukça küçük bir asteroidin taşıdığı iridyum nasıl olur da K-T stratigrafik sınırı boyunca tüm yerküreye görece istikrarlı dağılabilmiştir; ama bu soruya rağmen asteroid hipotezi yaygın kabul görür. Bu noktada asteroid çarpması, dinozorları yeryüzünden anında sildi açıklaması doğru değildir, bu teorinin devamına kulak vermek gerekir. Çarpışma sonucu büyük miktarda kıtasal ve meteorik parça atmosfere saçıldı ve sonuçta devasa bir toz-partikül bulutu dünyayı sararak güneş ışığının yeryüzüne ulaşmasını engelledi. Bu ise zincirleme birtakım felaketlere neden oldu, zira önce fotosentetik canlıların soyları tükendi (büyük oranda bitkilerin) ve bu da herbivor (otçul) dinozorların kademe kademe yok oluşuna gitti ve nihayet carnivor (etçil) dinozorlar bu yok oluş silsilesinden etkilendi.

Yukarıdaki söylendiği gibi günümüzde kuş olmayan dinozorları yok eden olayın gerçekleşme şekli hâlâ tartışma konusudur. Kuş olmayan dinozorların yok oluşuna ilişkin en önemli tartışma konularından birisi de bu yok oluşun ani (katastrofik) mi, yoksa aşamalı olarak mı gerçekleştiğidir. Çin'de dinozor yumurtaları üzerinde yapılan bazı çalışmalara göre Kretase-Tersiyer yok oluşu öncesi iki milyon yıllık bir zaman diliminde yaklaşık 1000 kadar yumurta kabuğu ve tam yumurta fosilinin sadece üç farklı yumurta kabuğu çeşidinden geldiği belirlenmiştir. Bu üç çeşit yumurta kabuğundan ikisi dişsiz oviraptorlardan gelirken, diğeri otçul hadrosaurlarınkidir. Bu veriler ışığında yok oluş öncesinde zaten dinozorların çeşitlilik düşüşüne uğradığı ve yok oluşun aşamalı olduğu ileri sürülebilir.

Genelde fosil çalışmaları gösteriyor ki, toplu yok oluşlar ufak türleri es geçmektedir. Bilhassa özel nişleri dolduran ve belli bir oranın üstünde vücut büyüklüğü bulunan canlılar yok oluşları atlatamamıştır. K-T yok oluşu da kuşlar, sürüngenler ve memelilerin atlattığı; ama kuş olmayan dinozorların atlatamadığı bir dönemeç olarak görülebilir. Son olarak belirtmek gerekir ki, Kretase periyodunun sonuna doğru Dekkan yaylasındaki volkanik kapanların da püskürdüğü ve onların da bu yok oluşta bir paylarının olduğu düşünülebilir.

Yakın zamanda yapılan bir çalışmada kuş olmayan tüm dinozorları ve diğer bazı canlıları yok eden Geç Kretase sonu toplu yok oluş olayının Kuzey yarımküre'nin ilkbahar aylarında yaşandığı belirlenmiştir. Bu çalışmada yok oluşun mevsimi Acipenseriform grubu balıkların kalıntılarındaki duraylı izotoplardan yola çıkılarak mevsimsel bir döngü üzerinden bulunmuştur.

 Olası Paleosen dinozorları
Kimi zaman Kretase-Paleosen yok oluşu sınırının üstünde kuş olmayan dinozor kalıntılarına rastlanır. Bu kalıntıların bazılarının aşınma sonucu Geç Kretase yaşlı katmanlardan kopup Paleosen yaşlı kayalarda yeniden gömüldüğü anlaşıldı. Ancak Fasset ve ark. (2011), New Mexico eyaletindeki Ojo Alamo Sandstone oluşumundan çıkan bir Alamosaurus sol uyluk kemiğini (kemikten boyuna ve enine enkesitler alarak) Uranyum-kurşun dönüşümü kullanarak doğrudan yaşlandırdı ve bu fosil örneğin yaşı 63.4 ± 0.6 milyon yıl önceye tarihlendirildi.

Fassett ve ark. (2009, 2011)'nın ortaya attığı Paleosen dinozorları hipotezine bazı araştırmacılar tarafından itiraz edildi. Lucas ve ark. (2011)'de Fassett'in çıkarımlarına stratigrafik yönlerde karşı çıktı, ilk olarak Ojo Alamo kumtaşının Kretase-Paleosen yok oluş çizgisini içerdiğini ve alt Ojo Alamo kumtaşının yaşının Maastrichtian olduğunu iddia ettiler. Bu hipoteze getirilen önemli bir itiraz da Paleosen çökellerine bulunan hadrosaur bacak kemiğinin Geç Kretase yaşlı tabakalardan taşındığı ve Paleosen tabakalarına yeniden çökeldiği ve dolayısıyla Paleosen'de kuş olmayan dinozorların yaşamadığının öne sürülmesiydi. Kalıntıların parçalı ve aşınmış olması kanıt olarak sunuldu. Paleosen dinozorları hipotezine bir diğer karşı çıkış da Koenig ve ark.'' (2012)'nın yaptığı çalışmada dile getirildi, bu çalışma özetle Fassett'in 2011 tarihli çalışmasında yaptığı radyoaktif yaşlandırma ile çok geniş bir yaş aralığı bulduğunu, hipotezi için yeterli paleopalinolojik ve manyetostratigrafik kanıtlar öne süremediğini ve yaşlandırma noktasında yeniden kristallenme işleminin süresini belirlemediğini savundu.

Bu konudaki bir diğer görüş de Kretase-Paleosen yok oluş çizgisinin 1.3 metre üstünde bulunan ve Paleosen dönemine tarihlenen çökellerde yer alan dinozor dişlerine dayanarak kuş olmayan dinozorların yok oluştan sonra yaklaşık 40.000 yıl boyunca yaşadığı savıdır. Özellikle dişler üstünde aşınma ve deformasyon olmaması da bu dişlerin daha yaşlı tabakalardan Paleosen çökellerine taşındığı iddiasını çürütebilir. Sonuç olarak, olasılıkla Kretase-Paleosen yok oluşundan binlerce yıl (yaklaşık 40 bin yıl) sonra bile yerküre üzerinde kuş olmayan dinozorların yaşadığı düşünülüyor.

Ayrıca bakınız
 Dinozorlar listesi
 Dinozor içeren filmler listesi

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Paleontoloji
Paleozooloji
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Richard Owen tarafından adlandırılmış taksonlar
1842'de tanımlanan taksonlar

Dinozor


Taketo Shiokawa (født 17. december 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kawasaki Frontale og Yokohama F. Marinos.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Taketo Shiokawa


Kattendorf er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kisdorf i den vestlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Ligger omkring fire kilometer øst for Kaltenkirchen. Omkring fem km mod vest går motorvejen A 7 fra Hamborg mod Slesvig og nord for kommunen går Bundesstraße B 206 fra Itzehoe mod Bad Segeberg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Kattendorf


Viktor Burić (Kraljevica, 6. rujna 1897. – 28. kolovoza 1983.), hrvatski katolički svećenik, biskup senjsko-modruški i prvi riječko-senjski nadbiskup, nadbiskup emeritus Riječko-senjske nadbiskupije. Dugogodišnji biskup riječko-senjske nadbiskupije, od 1935. do 1974. godine.

Životopis
Rodio se u Kraljevici. Studirao je filozofiju (1914. – 1915.) i dio teologije (1915. – 1917.) u Senju. Nastavio je studirati u Innsbrucku i Zagrebu. Za svećenika se zaredio 1920. godine. U Senju je predavao filozofiju i crkvenu povijest od 1933. do 1935. godine.
Za senjsko-modruškog biskupa postavljen je u svibnju 1935. i lipnja iste godine zaređen. Glavni posvetitelj bio je zagrebački nadbiskup Antun Bauer, a pomoćni su bili naslovni nadbiskup nadbiskup Nikopsisa Alojzije Stepinac i krčki biskup Josip Srebrnič.

Smatrajući da u Senju ne postoje uvjeti za rad bogoslovije, zatvorio je sjemenište 1940. godine. Buriću biskupu tajnik je bio Mile Bogović. 1950-ih i 1960-ih bio je glavni kokonsektrator biskupa Dragutina Nežića, nadbiskupa Josipa Pavlišića, Aleksandra Tokića, biskupa Karmela Zazinovića i nadbiskupa Jože Pogačnika. Godine 1969. zaređen je Burić za riječko-senjskog nadbiskupa. 1970. godine bio je glavni konsekrator na ređenju biskupa Josipa Uhca. Umirovio se 1974. godine. Umro je 1983. godine.

Izvori

Hrvatski biskupi
Senjsko-modruški biskupi
Riječko-senjski nadbiskupi

Viktor Burić


An Cyperus imbricatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anders Jahan Retzius. An Cyperus imbricatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus imbricatus


ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි වලින් එකක් වන සාන්ත ක්ලෙයාර් දිය ඇල්ල උසින් 20 වැනි ස්ථානය ගනී. එය අඩි 263ක් නොහොත් මීටර් 80 උසකින් යුක්ත වේ. මෙම දිය ඇල්ල අලංකාර දිය ඇල්ලකි.මෙය ඉතා ප්‍රකට ය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

සාන්ත ක්ලෙයාර් ඇල්ල