Mercidâbık Muharebesi, 24 Ağustos 1516 tarihinde I. Selim komutasındaki Osmanlı Devleti ordusu ile Kansu Gavri komutasındaki Memlûk Devleti ordusu arasında gerçekleşen muharebedir. Suriye'nin Halep şehrinin kuzeyinde gerçekleşen muharebe, Osmanlı ordusunun mutlak zaferiyle sonuçlanmıştır. Muharebenin sonucunda Memlûk Sultanı Kansu Gavri ölmüş, Memlûk kuvvetleri bozulmuş ve Suriye toprakları Osmanlı Devleti egemenliğine açılmıştır.

Öncesi

1516'da Doğu cephesinde serdar olarak bulunan Bıyıklı Mehmed Paşa'ya yardım etmek için 28 Nisan'da Sadrazam Sinan Paşa, 5 Haziran'da I. Selim İstanbul'dan ayrıldı. Yavuz Sultan Selim her ne kadar Kansu Gavri'ye hedefinin İran olduğunu belirtse de ana orduyla önden hareket eden sadrazam paşa Malatya'ya ulaştığında Memlüklerden geçiş izni alamadığı gibi, Memlükler'in Osmanlı hududunda gezdiğini öğrenince olası bir harp sonucunda Safevi ve Memlük ordularının arasında kalma ihtimali olduğundan dolayı daha fazla ilerleyemedi. İlerleyen günlerde iki devletin de elçilerinin maruz kaldığı muameleler ve Memlük ordusundaki harp heyecanı, hâli hazırda içinde bulunulan siyasi krizi kaçınılmaz bir savaşa sürükledi. 30 Temmuz'da Malatya ovasında konakladığı sırada toplanan büyük harp meclisinde seferin güzergâhı güney olarak değiştirildi. Ertesi gün Memlük ordusunun Halep'i geçtiği ve kuzeye doğru harekât hâlinde olduğu öğrenildi. 3 Ağustos'ta Bıyıklı Mehmed ve Hüsrev Paşaların da orduya katılmasıyla Osmanlı ordusu Antep üzerinden güneye yürüyüşe geçti.

Esasen Memlük ordusu savaşa çok istekliydi. II. Mehmed döneminden beri hasım olan iki devletin bu sorunu şiddet ile nihayete erdirme niyeti vardı. Memlük ordusu kuvvetli süvarileri ile Osmanlı ordusunu bozabileceğini düşünürken ihtiyar ve temkinli sultan Kansu Gavri sulhtan yanaydı ancak emirlerinin baskısına karşı gelemedi. Yanında Abbasi halifesi ve asi Şehzade Kasım olduğu hâlde sefere çıktı. İki ordu 24 Ağustos Pazar günü Halep'in kuzeyinde yer alan Dâbık ovasında karşı karşıya geldi.

Muharebe

DizilişHoca Sadeddin Efendi, a.g.e, 285

Osmanlı tertibatı
Klasik harp düzenini uygulayan Osmanlılar ordusunu üç kola ayırdı. Yavuz Sultan Selim, Sadrazam Sinan Paşa ve Yunus Paşa kapıkulları ile merkezde yer alıyordu. Anadolu Beylerbeyi Zeynel Paşa komutasındaki sağ kanatta Karaman Beylerbeyi Hüsrev paşa, Dulkadirli Şehsüvaroğlu Ali Bey ve Ramazanoğlu Mahmud Bey bulunmaktaydı. Sol kanatta Rumeli Beylerbeyi Küçük Sinan Paşa ve Diyarbakır Beylerbeyi Bıyıklı Mehmed Paşa, ihtiyatlarında da Hanzade Saadet Giray vardı. Ordunun merkezinde, önlerinde arabalar ile siper yapılı olduğu hâlde 150 civarı seyyar sahra topu vardı. İhtiyat kuvvetlerini de bir takım yeniçeri ve kapıkulu süvarisi oluşturuyordu.

Memlük tertibatı
Memlükler de ordusunu üç kola ayırmıştı. Merkezde Sultan Kansu Gavri, Memlük komutanı Sümbül el-Osmani, Halife III. Mütevekkil ve Şehzade Kasım ile birlikteyken önlerinde Emir Sudun, Emir Ürkmez, Emir Bahşibay ve Emir Muhammed bin Kansu Gavri gibi önemli emirler vardı. Sol kanatta Halep Valisi Hayır Bey ile Canberdi Gazâlî, sağ kanatta ise Şam Valisi Emir Sibay ve Dulkadirli Abdürrezzak Bey yer alıyordu.

Muharebe

Memlükler hızlı süvari hücumlarıyla yavaş Osmanlı ordusunu kolayca dağıtabileceğini düşündü. Topların etkisini kırmak için de kanatları bozmak istiyordu. Bundan dolayı muharebe, sabah saatlerinde Memlük kanatlarının taarruzu ile başladı. Memlük süvarilerinin Osmanlı kanatlarını ittirmeye başlaması üzerine Sadrazam Sinan Paşa sağ kanada, Yunus Paşa da sol kanada yardıma gitti. Memlükler organize ve güçlü süvari hücumları yapıyordu ancak düzenli ateş gücüne sahip Osmanlı ordusu her defasında taarruzları püskürtmeyi başarıyordu. İlerleyen saatlerde de Memlük ordusu Osmanlı ordusundan daha fazla kayıp vermeye ve sürekli taarruz eden taraf oldukları için de yorulmaya başladı. Üstelik Memlük kanatları ve Osmanlı kanatları birbirini kilitleyince Osmanlı merkezi de Memlük merkezine taarruza geçti. Sağ kanat komutanı Emir Sibay'ın ölmesi üzerine de Memlük sağ kanadı dağılmaya başladı. Kıskaca alınmak istemeyen Hayır Bey komutasındaki Memlük sol kanadı da çekilmeye başladı. Memlük ordusunun disiplinden koptuğunu gören Osmanlı ordusu karşı taarruza kalktı. Düzenli ateş gücü ve topçu desteğine sahip Osmanlı ordusu, ikindiye doğru kalktığı taarruz ile yorgun düşen Memlük ordusunu kolayca dağıttı.

Sultan Kansu Gavri de savaş sonucunda meydanda ölü bulundu. Ölümü hakkında birçok rivayet bulunmasına karşın hiçbiri kesin değildir. Dağılan Memlük askerlerinin bir kısmı Şam ve Kahire'ye kaçmayı başarmışsa da birçoğu esir düştü. Esir düşüp de itaat etmeyen 2.000 kadar Memlük askeri de idam edildi. Kansu Gavri'nin çadırında da 200 kantar gümüş ve 100 kantar altın bulundu.

Sonrası

Sultan Kansu Gavri başta olmak üzere muharebe esnasında ve sonrasında öldürülen Memlük ileri gelenlerine rütbelerine yakışır şekilde cenaze düzenlendi ve hiçbirine saygısızlık edilmedi. Kansu Gavri'nin çadırında 100 kantar altın ile 200 kantar gümüş bulundu . Neredeyse bütün Memlûk Sultanlığı hazinesi Osmanlıların eline geçmişti . Yunus Paşa, firar eden Halep Valisi Hayır Bey'in üzerine takibe gönderildi. Muharebenin akıbetini ve Osmanlı ordusunun yaklaştığını öğrenen Halep ahalisi; bir karşılama töreni düzenledi ve şehrin ileri gelenleri de şehrin anahtarlarını padişaha teslim etti. Böylece Yavuz Sultan Selim tek kurşun atmadan 28 Ağustos'ta Halep'e girdi. Halep Valiliği'ne Karaca Paşa atandı ve şehir hazinesinden de bir milyon kızıl dinar değerinde ganimet elde edildi.

Halep'te iki haftadan fazla kalan Osmanlı ordusu 15 Eylül'de tekrar harekete geçti. Mısır'a kadar Gazze Muharebesi dışında önemli bir çarpışma yaşanmadı ve Antep'ten Sina Çölü'ne kadarki Memlük toprakları Osmanlılar tarafından ilhak edildi.

Ayrıca bakınız

 Fırat-Dicle Seferi
 Koçhisar Muharebesi
 Gazze Muharebesi
 Ridaniye Muharebesi
 Kahire Muharebesi

Kaynakça

Eserler

 T.C. Gnkur. ATASE (1990). TSK tarihi cilt III kısım II Yavuz Sultan Selim ve Mısır Seferi eki. Ankara: Genelkurmay basımevi. ss. 95-102.
 Emecen, Feridun (2016). Yavuz Sultan Selim. İstanbul: Kapı yayınları. ss. 226-241. ISBN 9786055147624.
 Emecen, Feridun (2004). "Mercidâbık Muharebesi". TDV İslam Ansiklopedisi. https://islamansiklopedisi.org.tr/mercidabik-muharebesi
 Danişmend, İsmail Hami (1971). İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi II. Topkapı/İstanbul: Doğu Kütüphanesi. ss. 26-29. ISBN 978-9944-397-70-4.
 Hoca Sadeddin Efendi (1585). Tâcü't-Tevârîh IV. ss. 280-290. ISBN 9789751710949.
 Joseph von Hammer. Büyük Osmanlı Tarihi IV. ss. 205-210. ISBN 9786051804217.

Dipnotlar

Memlûk Devleti'nin muharebeleri
Osmanlı İmparatorluğu'nun muharebeleri
Osmanlı-Memlûk savaşları
1510'larda Osmanlı İmparatorluğu
16. yüzyılda Osmanlı döneminde Suriye
1510'larda Asya
1516'da çatışmalar

Mercidâbık Muharebesi


غرابوفو  هي مدينة في مقاطعة بانزا أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 7076 نسمة.

أماكن مأهولة في مقاطعة بينزا

غرابوفو (بينزا)


Uadi Al Hijar (también escrito Wadi Al Hijar o Wadi Al-Hijr) es un Uadi (wadi o arroyo) en la región de Ad Dhahirah, en el noreste del país asiático del Sultanato de Omán. Su rama oriental fluye más allá del antiguo asentamiento de Bat.
A finales de 1980 el wadi sufrió en una situación excepcional las primeras inundaciones río arriba, con un impacto devastador en la irrigación, la agricultura y los asentamientos.

Véase también
 Geografía de Omán
 Geografía de Asia

Referencias

Ríos de Omán

Uadi Al Hijar


Zenerova nagrada (fra. prix Zener)  (također poznata kao Zenerova zlatna medalja (fra. prix Médaille d'or Zener)) međunarodna je nagrada dodjeljivana u znak priznavanja novim znanstvenim otkrićima u područjima znanosti o materijalima i Fizici, s naglaskom na primjene u mehaničkoj spektroskopiji i unutarnjem trenju. Nekada pod nazivom ICIFUAS nagrada (1965. – 1989), Zenerova nagrada osnovana je u čast pionirskog rada na neelastičnosti Clarencea Zenera († 2. srpnja, 1993). Zenerovu nagradu predstavlja Vijeće Zenerove nagrade kojom predsjeda Predsjednik Međunarodne Konferencije o unutarnjem  trenju i mehaničkoj spektroskopiji, ICIFMS, prvotno Međunarodna konferencija o unutarnjem trenju i ultrazvučnom prigušenju u krutom stanju, ICIFUAS (1956-2002). Zenerova nagrada, koja se smatra jednom od najprestižnijih u znanosti o materijalima, može biti dodjeljivana za priznavanje značajnih pojedinačnih otkrića ili za bitan doprinos područjima znanosti o materijalima i fizici materijala kroz cjelokupno životno djelo. Svaki laureat Zenerove nagrade dobiva Zenerovu zlatnu medalju i diplomu. Zenerova zlatna medalja je obložena 20-karatnim zlatom i sadrži sliku Clarencea Zenera na prednjoj strani. Zenerova nagrada se ne dodjeljuje postumno.

Lista laureata

Broj u prvoj koloni je godina u kojoj je laureat dobio nagradu. Broj sa zvjezdicom (*) znači da je osoba dobila nagradu dok je radila na sveučilištu/ ustanovi koja sadrži tu zvjezdicu. Tri godine se nagrada nije dodjeljivala. (1973, 1977 i 1988).

Popis zemalja po broju dobitnika

Vanjske poveznice

 Interview of Clarence Zener by Lillian Hoddeson on 1981 April 1, Niels Bohr Library and Archives, American Institute of Physics, College Park, MD USA.

Clarence M. Zener 1905-1993. A Biographical Memoir by John B. Goodenough". National Academy of Sciences.

Pogledajte također

 Materials science awards

 Physics awards

 Science and technology awards

 List of physics awards

 List of science and technology awards

 List of prizes named after people

 Gold Medals

Izvori

Znanstvene nagrade
Fizika

Zenerova nagrada


Hellisey es una isla deshabitada en Islandia en las coordenadas geográficas . Posee 0,1 kilómetros cuadrados o 10 hectáreas. Geográficamente es parte del archipiélago conocido como Vestmannaeyjar o islas Vestman. Administrativamente hace parte de la circunscripción de Suðvesturkjördæmi, en la región de Suðurland y el condado de las Islas Vestmann.

Véase también
 Anexo:Islas de Islandia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Islas Vestman

Hellisey


Le gouvernement de Nyland (en , en , en ) est une division administrative du Grand-duché de Finlande au sein de l'Empire russe, qui exista de 1831 jusqu'à l'indépendance de la Finlande en 1917. Sa capitale est Helsinki (Helsingfors en suédois).

Géographie
Situé sur la côte méridionale de la Finlande, le gouvernement de Nyland était bordé d'ouest en est par les gouvernements d'Åbo et Björneborg, Tavastehus, Sankt Michel et Vyborg.

Le territoire du gouvernement de Nyland correspond à la province de Uusimaa.

Subdivisions administratives
A début du , le gouvernement de Nyland était divisé en quatre ouïezds : Helsinki, Pernaja, Raseborg-est et Raseborg-ouest. Le gouvernement comptait cinq villes, la forteresse de Sveaborg ainsi que 1296 villages.

Population
En 1892, la population du gouvernement était de  habitants, dont 51,2 % de Finnois et 47,9 % de Suédois.

Gouverneurs
  —  : Johan Ulrik Sebastian Gripenberg
  —  : Gustaf Magnus Armfelt
  —  : Johan Mauritz Nordenstam
  —  : Carl Fabian Langenskiold
  —  : Johan Mauritz Nordenstam
  —  : Samuel Henrik Antell
  —  : Alfons Walleen
  —  : Theodor Thilen
  —  : Georg von Alfthan
  —  : Victor Napoleon Procopé
  —  : Hjalmar Georg Palin
  —  : Kasten de Pont
  —  : Mikhaïl Kaïgorodov
  —  : Anatoli Rheinbott
  —  : Alexandre Lvovski
  — 1910 : Max Theodor Alfthan
  —  : Eugraf Nyman
 1913 — 1917 : Bernhard Otto Widnas

Histoire de la Finlande
Histoire de la Russie
Gouvernement de l'Empire russe

Gouvernement de Nyland


Selçuk Üniversitesi, 11 Nisan 1975 tarihinde Konya'da kurulmuş olan bir devlet üniversitesidir.

Tarihçe

1955 - 1962
Konya'da üniversite açılması 1955 yılında gündeme gelmiştir. Bu tarihte üniversite için TBMM'de kanun tasarısı hazırlanmıştır. Tasarı, milletvekillerinin yarısından fazlası tarafından imzalanmıştır ancak Milli Eğitim Komisyonu'ndan geçememiştir.

1962 - 1977
1962'de Konya, MEB'e bağlı Selçuk Eğitim Enstitüsü ve Yüksek İslâm Enstitüsü ile üniversiteye sahip olma yolunda ilk büyük adımını atmıştır. Daha sonra bu adımın güçlendirilmesi ve geliştirilmesi için 1968 yılında Konya'da Üniversite Kurma ve Yaşatma Derneği kurulmuştur. Nihayet bugünkü Mühendislik-Mimarlık Fakültesi'nin nüvesini teşkil eden Mühendislik-Mimarlık Yüksekokulu kurulmuştur. Binası, dershanesi, personeli ve bütçesi olmadığı halde Üniversite Kurma ve Yaşatma Derneği sayesinde 1970-1971 Eğitim-Öğretim yılında Çocuk Esirgeme Kurumu'na ait bir binada (Gazi Lisesi) hizmet vermeye başlayan bu Yüksekokul, 5 Temmuz 1971 tarih ve 1418 sayılı kanunun 9. maddesine istinaden Konya Devlet Mimarlık Mühendislik Akademisi unvanını almıştır.

Üniversitenin kuruluşuna hazırlık safhasını teşkil eden bu üç okuldan asıl üniversiteye geçiş ise 1975 yılında gerçekleşmiştir. 1 Nisan 1975 tarihinde TBMM'de kabul edilen ve 11 Nisan 1975 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 1873 sayılı "Dört Üniversite Kurulması Hakkında Kanun" ile yurdumuzda dört üniversitenin kurulması öngörülmüş ve Selçuk Üniversitesi de bu kanuna istinaden kurulmuştur. 1976-1977 Eğitim-Öğretim yılında Fen Fakültesi ve Edebiyat Fakültesi olmak üzere iki fakülte, 7 bölüm, 327 öğrenci ve 2 kadrolu öğretim üyesi ile faaliyete geçmiştir.

1982 - Günümüz

1982 yılı Selçuk Üniversitesi için atılım yılı olmuştur. 20 Temmuz 1982 tarih ve 41 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname ile ilk etapta üniversitenin çekirdeğini oluşturan Fen ve Edebiyat Fakülteleri birleştirilerek Fen-Edebiyat Fakültesi kurulmasına, Selçuk Yüksek Öğretmen Okulu'nun Eğitim Fakültesi'ne dönüştürülmesine, Konya Devlet Mühendislik-Mimarlık Akademisi'nin, Mühendislik-Mimarlık Fakültesi'ne dönüştürülmesine, Konya Yüksek İslam Enstitüsü'nün İlâhiyat Fakültesi'ne dönüştürülmesine, Hukuk, Tıp, Ziraat ve Veteriner Fakültesi ile Sağlık, Fen ve Sosyal Bilimler Enstitüleri'nin kurulmasına, Yabancı Diller Yüksekokulu'nun kaldırılarak Konya Meslek Yüksekokulu'na dönüştürülmesine, Niğde'de Niğde Meslek Yüksekokulu'nun kurulmasına, Kız Sanat Yüksek Öğretmen Okulu'nun Kız Sanat Eğitim Yüksekokulu'na dönüştürülmesine, Niğde Eğitim Enstitüsü'nün Eğitim Yüksekokulu'na dönüştürülmesine karar verilmiştir. 41 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname ile bir anda 8 fakülte, 4 yüksekokul ve 3 enstitü seviyesine ulaşmıştır.

Bugün ise Selçuk Üniversitesi 23 Fakülte, 1 Devlet Konservatuvarı, 6 Yüksekokul, 22 Meslek Yüksekokulu, 6 Enstitü, 25 Araştırma ve Uygulama Merkezi 70.000'e varan öğrenci sayısı ve Türkiye'nin en büyük üçüncü kampüsüne sahip olması nedeniyle ülke üniversiteleri arasında ilk sıralarda yer almaktadır.

Görev yapan rektörler
 Prof. Dr. Ali Rıza Çetik (Kurucu rektör, 1975-1979)
 Prof. Dr. Neşet Çağatay (1979-1981)
 Prof. Dr. Mümin Köksoy (1981-1982)
 Prof. Dr. Erol Güngör (1982-1983)
 Prof. Dr. Süleyman Kadayıfçılar (1983-1984)
 Prof. Dr. Halil Cin (1984-1995)
 Prof. Dr. Abdurrahman Kutlu (1995-2003)
 Prof. Dr. Süleyman Okudan (2003-2011)
 Prof. Dr. Hakkı Gökbel (2011-2016)
 Prof. Dr. Mustafa Şahin (2016-2020)
 Prof. Dr. Metin Aksoy (2020-günümüz)

Akademik birimler

Fakülteler

 Akşehir İktisadi ve Idari Bilimler Fakültesi
 Akşehir Mühendislik ve Mimarlık Fakültesi
 Beyşehir Ali Akkanat İşletme Fakültesi
 Beyşehir Ali Akkanat Turizm Fakültesi
 Diş Hekimliği Fakültesi
 Eczacılık Fakültesi
 Edebiyat Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen Fakültesi
 Güzel Sanatlar Fakültesi
 Hemşirelik Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 İslami İlimler Fakültesi
 Mimarlık ve Tasarım Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Spor Bilimleri Fakültesi
 Teknoloji Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Turizm Fakültesi
 Veteriner Fakültesi
 Ziraat Fakültesi

Yüksekokullar
 Akşehir Kadir Yallagöz Sağlık Yüksekokulu
 Beyşehir Ali Akkanat Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu
 Çumra Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu
 Sivil Havacılık Yüksekokulu
 Yabancı Diller Yüksekokulu

Meslek yüksekokulları

 Akören Ali Rıza Ercan Meslek Yüksekokulu
 Akşehir Meslek Yüksekokulu
 Atçılık Meslek Yüksekokulu
 Beyşehir Ali Akkanat Meslek Yüksekokulu
 Bozkır Meslek Yüksekokulu
 Cihanbeyli Meslek Yüksekokulu
 Çumra Meslek Yüksekokulu
 Doğanhisar Meslek Yüksekokulu
 Güneysınır Meslek Yüksekokulu
 Hadim Meslek Yüksekokulu
 Huğlu Meslek Yüksekokulu
 Hukuk Fakültesi Adalet Meslek Yüksekokulu
 Ilgın Meslek Yüksekokulu
 Kadınhanı Faik İçil Meslek Yüksekokulu
 Karapınar Aydoğanlar Meslek Yüksekokulu
 Kulu Meslek Yüksekokulu
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Sarayönü Meslek Yüksekokulu
 Silifke Taşucu Meslek Yüksekokulu
 Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Tasarım Meslek Yüksekokulu
 Taşkent Meslek Yüksekokulu
 Yunak Meslek Yüksekokulu

Enstitüler
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Mevlana Araştırmaları Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü
 Selçuklu Araştırmaları Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
 Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü

Konservatuvarlar
 Dilek Sabancı Devlet Konservatuvarı

Rektörlüğe bağlı birimler
 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Bölümü
 Türk Dili Bölüm Başkanlığı

Araştırma ve uygulama merkezleri

 Anadolu Arkeolojisi ve Seramiği Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Arkeolojik Çalışmalar Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Aşı Geliştirme Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Atatürk İlkeleri İnkılap Tarihi Araştırma Uygulama Merkezi
 Avrupa Birliği Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Bitki Islahı ve Tohumluk Teknolojileri Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Biyoyakıtlar Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Bölgesel Gelişme Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Deneysel Tıp Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Doğal Ürünler Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Dünya Kültür ve Medeniyetleri Uygulama ve Araştırma Mrk.
 Güvenlik ve Savunma Stratejileri Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Havacılık ve Uzay Teknolojileri Uygulama ve Araştırma Merkezi
 İleri Teknoloji Araştırma ve Uygulama Merkezi
 İmam Matürîdî Uygulama ve Araştırma Merkezi
 İş Sağlığı ve Güvenliği Meslek Hastalıkları Uygulama Araştırma Merkezi
 Jeotermal İleri Sera Teknolojileri ve Üretim Teknikleri Ortak Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kadın, Aile ve Toplum Hizm. Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kariyer Planlama Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kazaları Araştırma Önleme ve Uygulama Merkezi
 Klinik Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Konya ve Yöresi Tarih Arş Merkezi
 Küçükbaş Hayvancılık Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kültür-Sanat Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Lazer Uyarımlı Proton Terapi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Mantarcılık Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Nasreddin Hoca Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Nükleer Malzemeler Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Ortadoğu Araştırmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Osmanlı Tarihi ve Medeniyeti Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Otizm Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Otomotiv Teknolojileri Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Ölçme, Değerlendirme, Belgelendirme ve Mesleki Eğitim Uygulama Araştırma Merkezi
 Proje Geliştirme ve Yönetimi Uygulama ve Araştırma Merkezi.
 Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Radyo-Televizyon Yapım ve Yayıncılık Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Savunma Teknolojisi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Sinirbilim Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Stratejik Araştırmalar ve Uygulama Merkezi
 Su Ürünleri Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Sürekli Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Tarım ve İklim Değişiklikleri Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Tarımsal Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Tıbbi Genetik Araştırma Merkezi
 Türk El Sanatları Uygulama Araştırma Merkezi
 Türk Halk Kültürü Uygulama Araştırma Merkezi
 Türkçe Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Uluslararası Göç ve Diaspora Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Uluslararası İlaç Mükemmeliyet Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Uzaktan Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Yaşlı ve Engelliler Eğitim Bakım Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Yenilenebilir ve Temiz Eneji Uygulama ve Araştırma Merkezi

Ek birimler
 BİLMER
 Selçuk Üniversitesi Merkez Kütüphanesi
 Konya Teknokent

Öğrenci yaşamı

Sosyal faaliyetler
Her yıl mayıs ayında, 19 Mayıs Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı'nı da içine alacak şekilde, 6 gün süren Selçuk Üniversitesi Bahar Şenliği düzenlenmektedir. 2012 yılında dokuzuncusu gerçekleştirilmiştir. Ayrıca her eğitim-öğretim yılı başında "Hoş Geldiniz Şenliği", aralık ayı sonunda "Yeni Yıl Konseri" ve mayıs ayı içerisinde de "Spor Şenlikleri" düzenlenmektedir.

Öğrenci toplulukları
Selçuk Üniversitesinde Sağlık, Kültür ve Spor Daire Başkanlığı'na bağlı yaklaşık 60 adet öğrenci topluluğu faaliyet göstermektedir.

 Akademik Kültür Topluluğu
 Araştırmacı Gazeteciler Topluluğu
 Arkeoloji Topluluğu
 Atasagun Topluluğu
 Atatürkçü Düşünce Topluluğu
 Avicenna Bilim Topluluğu
 Bakış Açısı Topluluğu
 Beyşehir Klaket Sinema Topluluğu
 Bilişim Topluluğu
 Birileri Var Yardım Topluluğu
 Birleşmiş Milletler Model Topluluğu
 Biyoçeşitlilik Topluluğu
 Çocuk Hakları Topluluğu
 Doğa Sporları Topluluğu
 Edebiyat ve Sanat Topluluğu
 Ender Gençlik Topluluğu
 Endüstri Mühendisliği Topluluğu
 Fotoğrafçılık Topluluğu
 Gecekondu Tiyatro Topluluğu
 Genç Atatürkçüler Topluluğu
 Genç Mühendisler Gelişim ve Tasarım Topluluğu
 Genç Yeryüzü doktorları Topluluğu
 Genç Tarihçiler Topluluğu
 Genç Tema Topluluğu
 Genç Turizmciler Topluluğu
 Girişimcilik ve Kariyer Topluluğu
 Havacılık Topluluğu
 Hukuki Gelişim Topluluğu
 İdealist Düşünce Topluluğu
İletişim Topluluğu
 İnsan Hakları Topluluğu
 İnşaat Mühendisliği Topluluğu
 İstatistiksel Araştırmalar Topluluğu
 Kalite ve Verimlilik Topluluğu
 Karakalem Tiyatro Topluluğu
 Karikatür ve Mizah Topluluğu
 Kent ve Yaşam Topluluğu
 Kitap Topluluğu
 Kişisel Gelişim Topluluğu
 Kişisel Verileri Koruma ve Bilişim Topluluğu
 Kritik ve Analitik Düşünme Topluluğu
 Liderlik ve Yönetim Topluluğu
 Makine ve Tasarım Teknolojileri Topluluğu
 Mevlana ve Hoşgörü Topluluğu
 Modada Genç Çizgiler Topluluğu
 Mühendislikte Gelişim Topluluğu
 Münazara Topluluğu
 Müzik Topluluğu
 Neokorteks Topluluğu
 Okul Öncesi Eğitime Destek Topluluğu
 Organizasyon ve Tanıtım Topluluğu
 Ortaya Karışık Tiyatro Topluluğu
 Otomobil ve Motor Sporları Topluluğu
 Reklam Topluluğu
 Sanatçı Gençler Tiyatro Topluluğu
 Sentez Topluluğu
 Spor Topluluğu
 Temel Eğitime Destek Topluluğu
 Toplum Gönüllüleri Topluluğu
 Turizm Topluluğu
 Türk Dünyası Topluluğu
 Uluslararası İlişkiler Topluluğu
 Üniversite Sanayi İşbirliği Topluluğu
 Yenilenebilir ve Alternatif Enerji Kaynakları Topluluğu
 Yenilikçi Fikirler Topluluğu

Sportif faaliyetler
 Torku Konyaspor
 Selçuk Üniversitesi Amerikan Futbol Takımı

Alaaddin Keykubat Kampüsü'nde öğrencilerin yararlanabileceği 1 adet kapalı tribüne sahip çim futbol sahası, 1 adat kapalı olimpik yüzme havuzu, 3 adet kapalı spor salonu, 2 adet basketbol sahası ve 2 adet tenis kortu bulunmaktadır.

Barınma
Alaaddin Keykubat Kampüsü'nde 6 bloklu Atatürk Öğrenci Yurdu ve Yükseköğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu'na bağlı Alaaddin Öğrenci Yurdu ve Cumhuriyet Öğrenci Yurdu  bulunmaktadır.

Üniversiteler Sıralaması

* İlgili yılda üniversite endeks sıralamasına girememiştir.

** İlgili yılda endeks sıralaması yayınlanmamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Selçuk Üniversitesi sözlüğü

Konya'daki devlet üniversiteleri
Avrupa Üniversiteler Birliği
1975'te kurulan üniversiteler

Selçuk Üniversitesi


Die Liste der Bodendenkmäler in Lennestadt führt die Bodendenkmäler der sauerländischen Stadt Lennestadt auf.

Liste

Siehe auch
 Liste der Baudenkmäler in Lennestadt

Weblinks
 Bodendenkmalliste der Stadt Lennestadt

Einzelnachweise

Lennestadt
Kultur (Lennestadt)
!Lennestadt

Liste der Bodendenkmäler in Lennestadt


"පිංගා" () යනු 2015 බ්ලොක්බස්ටර බොලිවුඩ් චිත්‍රපටයක් වන බාජිරාඕ මස්තානි තුළ අන්තර්ගත ගීතයකි. මෙම ගීතය නිර්මාණය කරන ලද්දේ සංජේ ලීලා භන්සාලි විසිනි. එය ගායනා කරන්නේ ශ්‍රේයා ඝෝෂාල් සහ වෛශාලි මාදේ විසිනි. මෙහි පද රචනය සිදුකරන ලද්දේ සිද්ධාර්ත්-ගරීමා විසිනි. ගීතයේ වීඩියෝවෙහි දීපිකා පඩුකෝන් සහ ප්‍රියංකා චොප්රා රංගනයේ යෙදෙයි. මෙහි නර්තන රචනය සිදුකරන ලද්දේ රෙමෝ ඩි'සූසා විසිනි. මෙම චිත්‍රපටය දෙමළ සහ තෙලිඟු භාෂාවලින් හඬකැවුණු අතර, මෙම ගීතය දෙමළෙන් "මිනාදි මින්නල්" යනුවෙන් ද, තෙලිඟු බසින් "බංගාරි පෝරි" ලෙස ද මුදාහැරිණි. මෙහි හින්දි ප්‍රභේදය 2015 නොවැම්බර් 16 දින නිකුත් කෙරිණි. මෙම ගීතයේ ප්‍රභේද ත්‍රිත්වයටම ශ්‍රේයා ඝෝෂාල් සිය හඬ මුසුකළා ය. දෙමළ ප්‍රභේදය සඳහා ඇයට අමතරව නීති මෝහන්, දීප්ති රෙගේ, අර්චනා ගෝරේ සහ ප්‍රගති ජෝෂි ගායනයෙන් දායක වූහ. එසේම තෙලිඟු ප්‍රභේදය සඳහා ඝෝෂාල් සමග නීති මෝහන්, මයුරි පත්වර්ධන්, අර්චනා ගෝරේ සහ ප්‍රගති ජෝෂි දායක වූහ.

මෙහි දෙමළ ප්‍රභේදයේ පද රචනය මදන් කාර්කි විසින් ද, තෙලිඟු ප්‍රභේදයේ පද රචනය රාමජෝගයියා සාස්ත්‍රි විසින් ද සිදුකරන ලදී.

ඇගයුම්

මේවාත් බලන්න
බාජිරාඕ මස්තානි
බාජිරාඕ මස්තානි (ධ්වනිපථය)
දීවානි මස්තානි

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 iTunes
 සාව්න් ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම
 ගානා ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම
 දෙමළ ප්‍රභේදයේ සාව්න් ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම
 තෙලිඟු ප්‍රභේදයේ සාව්න් ඔස්සේ මාර්ගස්ථ මුදාහැරීම

හින්දි ගීත
හින්දි චිත්‍රපට ගීත
ශ්‍රේයා ඝෝෂාල්ගේ ගීත
චිත්‍රපට සඳහා ලියැවුණු ගීත
2015 ගීත
දීපිකා පඩුකෝන් නිරූපිත සංගීත වීඩියෝ

පිංගා (ගීතය)


Njemačka književna nagrada za mir (njem. Friedenspreis des Deutschen Buchhandels) je njemačka, međunarodna nagrada za mir. Dodjeljuje se svake godine tijekom Frankfurtskog sajma knjiga. Nagradu dodjelju udruga njemačkih nakladnika još od osnutka 1950. Nagrada se dodjeljuje u crkvi sv. Pavla u Frankfurtu u prisustvu predsjednika Njemačke i iznosi 25 000 eura.

Dobitnici

1950. – Max Tau
1951. – Albert Schweitzer
1952. – Romano Guardini
1953. – Martin Buber
1954. – Carl Jacob Burckhardt
1955. – Hermann Hesse
1956. – Reinhold Schneider
1957. – Thornton Wilder
1958. – Karl Jaspers
1959. – Theodor Heuss
1960. – Victor Gollancz
1961. – Sarvepalli Radhakrishnan
1962. – Paul Tillich
1963. – Carl Friedrich von Weizsäcker
1964. – Gabriel Marcel
1965. – Nelly Sachs
1966. – Augustin Bea i W.A. Visser 't Hooft
1967. – Ernst Bloch
1968. – Léopold Sédar Senghor
1969. – Alexander Mitscherlich
1970. – Alva Myrdal i Gunnar Myrdal
1971. – Marion Gräfin Dönhoff
1972. – Janusz Korczak (postumno)
1973. – Rimski klub
1974. – Frère Roger
1975. – Alfred Grosser
1976. – Max Frisch
1977. – Leszek Kolakowski
1978. – Astrid Lindgren
1979. – Yehudi Menuhin
1980. – Ernesto Cardenal
1981. – Lev Kopelev
1982. – George F. Kennan
1983. – Manès Sperber
1984. – Octavio Paz
1985. – Teddy Kollek
1986. – Władysław Bartoszewski
1987. – Hans Jonas
1988. – Siegfried Lenz
1989. – Václav Havel
1990. – Karl Dedecius
1991. – György Konrád
1992. – Amos Oz
1993. – Friedrich Schorlemmer
1994. – Jorge Semprún
1995. – Annemarie Schimmel
1996. – Mario Vargas Llosa
1997. – Yaşar Kemal
1998. – Martin Walser
1999. – Fritz Stern
2000. – Assia Djebar
2001. – Jürgen Habermas
2002. – Chinua Achebe
2003. – Susan Sontag
2004. – Péter Esterházy
2005. – Orhan Pamuk
2006. – Wolf Lepenies
2007. – Saul Friedländer
2008. – Anselm Kiefer
2009. – Claudio Magris
2010. – David Grossman
2011. – Boualem Sansal
2012. – Liao Yiwu
2013. – Svetlana Aleksijevič
2014. – Jaron Lanier
2015. – Navid Kermani
2016. – Carolin Emcke
2017. – Margaret Atwood
2018. – Aleida Assmann i Jan Assmann
2019. – Sebastião Salgado
2020. – Amartya Sen

Nagrade
Kultura

Njemačka književna nagrada za mir


The University of Minnesota Duluth (UMD) is a public university in Duluth, Minnesota. It is part of the University of Minnesota system and offers 17 bachelor's degrees in 89 majors, graduate programs in 24 different fields, and a two-year program at the School of Medicine and a four-year College of Pharmacy program.

History

Early history and plans for Duluth Normal School

Although the University of Minnesota Duluth did not officially make its appearance until 1947, plans for a college in the Duluth area were first made in the 1890s. The state legislature planned for a teaching school for women (then referred to as a normal school) and in 1895 they passed a bill authorizing the State Normal School at Duluth. In 1896, the City of Duluth donated  of land to serve as a foundation for the school, and the state legislature provided additional funds for the construction costs for the main building in 1899, which was built in 1900. In February 1901, a fire caused extensive damage to the school and the following year, the school was rebuilt.

Opening of Duluth State Teachers College

In April 1901, Eugene W. Bohannon was appointed president of the Duluth Normal School. In 1902 the school first opened for enrollment. The first students, all women, came to the school to be trained for a degree in education. By 1903, the first seven women received their diplomas from the State Normal School at Duluth. The institution changed names to the Duluth State Normal School or Duluth Normal School in 1905.  In 1906, the first dormitories were opened, costing the school around $35,000 to build.  Room and board were offered at cost, between fourteen and fifteen dollars a month. Throughout the next few years, more dormitories, two new wings, and an auditorium were added to the school. Requirements, such as having a high school diploma, were instituted.  Students who signed a pledge to teach after graduation attended for free; others were required to pay $30 per year.

The 1906 Bulletin of the State Normal School describes the school at that time:

The building is thoroughly modern in construction and equipment.  It is located in one of the most attractive parts of the city, overlooking the waters of Lake Superior from a height of more than three hundred feet. The laboratories are large and well arranged. The furniture and apparatus are new and excellent in every way. The present equipment of the several laboratories represents an expenditure of not less than $7,500, and is entirely adequate for the needs of the school.  A large and well-lighted room has been equipped for manual training. It is supplied with twenty benches of the most approved make and all of the necessary tools and instruments.

Enrollment for 1903 was 127 and by 1906 it had increased to 202. A Model School with kindergarten through grade eight was maintained for "practice teaching".  The 1906 bulletin reports, "At the opening of the school four years ago it was somewhat doubtful whether the number of children to attend would be sufficient to constitute a model school in any proper sense. Only three teachers were needed to take charge of the pupils at that time, while five are required now and the number of children seeking admission is greatly in excess of the limit fixed for the several grades.

Since many of the normal school graduates would be the sole instructor in rural areas with one-room schools for children through the eighth grade, they needed a well-rounded education.  The 1906 Bulletin lists the subjects the students were expected to complete in the two-year course:
School Bionomy, Social Science , Psychology and Pedagogy, History and Civics, Physics, Chemistry, Algebra, Geometry, Zoology, Biology, Geography, Domestic Science, Music, English, Latin, Drawing, Manual Training, and others.  The subjects were very detailed, for example English included Reviews in Grammar, Rhetoric, Theme Writing, Literary Interpretation, English Composition, Cicero, Caesar, and other subjects.  Manuel training included simple basketry with the suggestion that the baskets that the children were taught to make could be used as sewing baskets in the sewing classes of Home Economics training.  Weaving was taught using simple looms that the children had been taught to make.  The use of both hand and electric carpentry tools was taught with the children completing a simple wooden project.

In 1921, the State Normal School at Duluth was renamed Duluth State Teachers College or DSTC. The change in status allowed bachelor's degrees and four-year degree programs to be added to the school. The college published a yearbook, The Chronicle, and looking through the publication the many pages devoted to extracurricular events and student's photos of campus life suggests that the students enjoyed many activities outside of their everyday classroom work.  The 1926-1927 Chronicle features a photo of the Spring 1927 graduates.  The school was celebrating its 25th year anniversary and the yearbook lists 102 graduates.  The class photo is taken with the women sitting on the steps of the Main Building; at present the steps and a small portion of the facade are the only portion of the building left standing following a fire in 1993.

In 1929 the school became co-ed, and the first sports teams were instituted, including hockey, football, and basketball. By 1937, the community supported elevating DSTC to a branch campus of the University of Minnesota.

In 1985 the four surviving buildings of the State Normal School at Duluth, consisting of the Main Building, Washburn Hall, Torrance Hall, and the Model School, were listed on the National Register of Historic Places.  The Duluth State Normal School Historic District was listed for its state-level significance in the themes of architecture and education. It was nominated as Minnesota's most intact state normal school campus, and for the Beaux-Arts architecture of the Main Building.  However a fire in 1993 reduced the Main Building to freestanding remnants.

Founding of University of Minnesota Duluth

As enrollment increased on the University of Minnesota campus in the Twin Cities in the 1940s, higher education leaders began to debate how to address overcrowding on the state's land grant university campus. During this time City leaders and area state legislators formed a plan to advocate for establishing a branch campus of the University of Minnesota in the City of Duluth. After significant lobbying efforts a bill was drafted and submitted to the legislature that would instead take the Duluth State Teachers College, remove it from the Minnesota State Teachers College system and establish a branch of the University of Minnesota in 1947. The Legislature narrowly passed the bill and the marriage of the University of Minnesota to Duluth State Teachers College began. It is at this time that the University of Minnesota Duluth was established.

These events were significant statewide as the Duluth State Teachers College was given preference above all of the other state teachers college in 6 other regions of the state to be upgraded to "university" status. These events later led to discord, with Southern Minnesota organizing to request its own university in 1963-1967 as part of efforts to make Mankato State Teachers College into a research university called the University of Southern Minnesota or Minnesota State University. It wouldn't be until 1975-1976 that the others would be allowed to develop comprehensive curriculum and expand as full universities. During these initial years the University of Minnesota Duluth was considered directly a part of the University of Minnesota, not an independent institution.

Modern history

The University of Minnesota Duluth has established itself in a number of research areas including ocean, sea and freshwater sciences. It is the primary sea-grant university for the state of Minnesota and operates the Minnesota Sea Grant Program offices on campus. In addition, in 1972 a two-year school of medicine was founded at the university to provide the first two years of medical education in a small urban and rural setting. The medical school was reorganized in 2000 to be a direct component of the University of Minnesota Medical School from the Twin Cities campus and now operates semi-independently from the University of Minnesota Duluth.

Today, the university now educates a medium-sized student body of around 9,500 students each year.

Campus

The UMD campus consists of more than 50 buildings on  overlooking Lake Superior. Most UMD buildings are connected by concourses or hallways.  UMD is also home to the Tweed Museum of Art, the Marshall W. Alworth Planetarium, Weber Music Hall, and the Marshall Performing Arts Center. Other UMD facilities include Glensheen Historic Estate, Chester Park School which houses Minnesota Sea Grant and the Speech-Language-Hearing Clinic, the Natural Resources Research Institute, the Research and Field Studies Center, and the Lower Campus which houses the Large Lakes Observatory.

UMD has substantially expanded its facilities beginning in 2000 with the completion of the Kathryn A. Martin library. Additional recent buildings include the Weber Music Hall (2002), Kirby Plaza (2004), James I. Swenson Science Building (2005), Sports and Health Center addition (2006), Life Science Renovation (2006), Labovitz School of Business & Economics (2008), Bagley Environmental Classroom (2009), the Civil Engineering Building (2010) and the Heikkila Chemistry and Advanced Materials Science (HCAMS) building (2019).

New art on campus came along with the construction of the new buildings. All new public building projects in Minnesota must comply with the state's "One Percent for Art" law, passed by the State Legislature in 1984, which mandates that all such projects in Minnesota costing over $500,000 must devote at least 1% of their total construction budget towards incorporating public art into these building's public spaces.  A little over 1% of the library's $28 million construction costs went toward the purchase and installation of a glass sculpture by Dale Chihuly that hangs from the ceiling of the two-story library lobby.  An  outdoor sculpture adjacent to the Swenson Science Building makes reference to elements of Duluth's surrounding Native American Ojibwe culture. The sculpture, "Wild Ricing Moon," was designed by John David Mooney and represents the traditional wild rice harvest.

The colleges and schools at the University of Minnesota Duluth are:
 College of Education & Human Service Professions
 College of Arts, Humanities, & Social Sciences
 Labovitz School of Business and Economics
 Swenson College of Science and Engineering
 Graduate School
 Medical School
 College of Pharmacy

Buildings

Heikkila Chemistry and Advanced Materials Science Building

The three story, 56,000 sq. ft. Heikkila Chemistry and Advanced Materials Science (HCAMS) building opened in 2019. It is named for benefactors Kurt and Beth Heikkila. The HCAMS building is the home of the Advanced Materials Center.

James I Swenson Civil Engineering Building

Completed in 2010, the 35,300 square foot, $12,100,000 building was designed by Ross Barney Architects of Chicago, Illinois. The new building for the Civil Engineering program is designed to teach students about materials, how they go together, how they age, and how they express the forces inherent in any structure. The exterior expresses the traits of a place where students design, construct, and test structures to withstand stresses and strains. The facade is distinguished by cor-ten steel, precast and poured in place concrete, concrete block, and scuppers clad in reclaimed wood. On a rainy day, the building is a demonstration of hydraulics and kinetic energy, as water pours from the scuppers and splashes into the cor-ten steel catch basins. The design has received many accolades, including the 2013 American Institute of Architects Cote Top Ten Green Project Award.

The jury stated "This is an example of wedding together buildings that perform well but also are aesthetically rich, and culturally useful, beneficial, and beautiful in their own way. The project has a very honest expression of the materials—it's very clear what this building is made of. It's creative in its architectural expression in a way that's sculptural and sort of bold and solid like the sciences that are studied within. Seventy-seven percent energy reduction below the baseline in Duluth's severe climate also is impressive."

Marshall Performing Arts Center

Marshall Performing Arts Center was built in the 1970s and is a 715-seat flexible thrust/proscenium theatre presenting an array of theatre and dance events. It was named after the parents of Julia and Caroline Marshall and Jessica Marshall Spencer (Albert and Julia N. Marshall) who were donors to the university. The Dudley Experimental Theatre (a black-box theatre within MPAC) was named for another donor, Marjorie Congdon Dudley.

Marshall W. Alworth Planetarium

The construction of the Marshall W. Alworth Planetarium was supported by Marshall W. Alworth. Alworth grew up in Duluth and attended Duluth Central High School and later Dartmouth College. He also donated funds towards scholarships which today are valued at over $35 million.

The Marshall W. Alworth Planetarium has a  dome, which seats 65. Astronomical programs are delivered with an optomechanical Spitz A3P star machine, a full-dome digital projection system running UniView® software, surround sound, and programmable LRGB LED lighting. The planetarium is home to the Darling telescope, a 9-inch refracting telescope that belonged to John H. Darling.

Swenson Science Building

Completed in 2006, the building is situated on the main corridor into the 244 acre campus and contains 108,000 gross square feet of inter disciplinary research and teaching laboratories for Chemistry, Fresh Water Ecology and Biology and creates a link between the academic and residential areas of the campus. Designed by Ross Barney Architects of Chicago, Illinois, the new building provides 16 undergraduate instructional laboratories for 2100 students, 16 research laboratories for faculty and postdoctoral researchers, offices for faculty, graduate and postgraduate students, and the Biology departments administration. One unique feature is the wild rice research laboratory built into the watershed creating a front yard and an outdoor learning space.

The outdoor area of the Swenson Science Building was designed by landscape architecture firm oslund.and.assoc. with the concept of "Science on Display", playing upon the idea that seeing is the ideal way to understand scientific concepts. The landscape features an experimental stormwater wetland garden, outdoor classrooms, experimental garden pool, and outdoor laboratories. The native plantings pay homage to the native peoples of Minnesota, with the water garden showcasing the cultivation of wild rice, a cultural staple of some of the Native Americans of the area. In 2007, this landscape won a 2007 ASLA General Design Honor Award.

Tweed Museum of Art

The Tweed Museum of Art's history began in the 1920s when George and Alice Tweed first began collecting pieces of 19th and 20th American and European art including examples of the French Barbizon School and Impressionist influenced American Landscape painting.  After the death of Mr. Tweed in 1946, Mrs. Tweed saw the potential of the Tweed collection as a resource for the community. She generously developed the funding for the present building which was dedicated in 1958.

Today the museum holds over 10,000 works of art.  The collection features artists including David Ericson, Gilbert Munger,  Eastman Johnson, William Hart, John Twachtman, Homer Dodge Martin, and Childe Hassam. The Hudson River Valley School collection, the Potlatch Company Royal Canadian Mounted Police painting collection,  the Glenn C. Nelson pottery collection and an extensive American Indian artifacts and artworks collection are especially noteworthy. Besides the museum's permanent collection the Tweed hosts exhibitions that feature both international and local artists.

Weber Music Hall

The Weber Music Hall, built in 2002 and designed by architect César Pelli, is considered the "gem" of UMD. The hall has state-of-the-art acoustics and can seat 350 people.

Centers, Institutes, and Research Labs

Bureau of Business and Economic Research (BBER):.

Center for Community and Regional Research:

Center for Economic Development:

Center for Genocide, Holocaust, and Human Rights Studies:

Center for Regional and Tribal Child Welfare Studies:

Center for Water and Environment:

Great Lakes Maritime Research Institute (GLMRI):

Large Lakes Observatory (LLO):

MMAD Lab:

Minnesota Sea Grant Program:

Natural Resources Research Institute:

The Northland Advanced Transportation Systems Research Laboratory:

Royal D. Alworth Institute for International Studies:

SIVE Lab:

Visualization and Digital Imaging Lab:

Academics

The University of Minnesota Duluth has 17 bachelor's degree programs with 89 majors and 76 minors and graduate programs in 24 fields.

Athletics

Minnesota–Duluth (UMD) athletic teams are the Bulldogs (which they have been named since 1933). Their colors are maroon and gold. The university is a member of the Division II level of the National Collegiate Athletic Association (NCAA), primarily competing in the Northern Sun Intercollegiate Conference (NSIC) in all sports except ice hockey since the 2008–09 academic year; which they were a member on two previous stint from 1932–33 to 1950–51, and from 1975–76 to 2003–04. For their ice hockey programs, men's ice hockey competes in the National Collegiate Hockey Conference (NCHC), while women's ice hockey still competes in the Western Collegiate Hockey Association (WCHA; which the men's team previously competed in). The Bulldogs previously competed in the D-II North Central Conference (NCC) from 2004–05 to 2007–08; and in the Minnesota Intercollegiate Athletic Conference (MIAC) at the NCAA Division III ranks from 1951–52 to 1974–75.

Minnesota–Duluth competes in 14 intercollegiate varsity sports: Men's sports include baseball, basketball, cross country, football, ice hockey and track & field; while women's sports include basketball, cross country, ice hockey, soccer, softball, tennis, track & field and volleyball.

Accomplishments
On 13 December 2008, the undefeated Bulldogs won the NCAA Division II National Football Championship—the first Division II championship in any sport at the school.

On December 18, 2010, the Bulldogs won their second NCAA Division II National Football Championship in a 3-year span, and their second in school history beating Delta State University.

On April 9, 2011, the Minnesota Duluth Bulldogs men's ice hockey team defeated the University of Michigan 3–2 in overtime for the NCAA Division I men's hockey national title, their first.

On April 7, 2018, after the Bulldogs were the last team to receive an at-large bid in the tournament, the Minnesota Duluth Bulldogs men's ice hockey team defeated Notre Dame 2-1 for their second NCAA Division I men's hockey national championship. The team won its second consecutive championship (and third overall) on April 13, 2019, after defeating the University of Massachusetts Amherst 3–0.

The Minnesota Duluth Bulldogs women's ice hockey team has won five NCAA Division I national titles (2001, 2002, 2003, 2008 and 2010.)

Facilities
UMD's Football, Soccer and Track and Field teams compete at Griggs Field in James S. Malosky Stadium.  Hockey is played off campus at Amsoil Arena in the DECC. Basketball and Volleyball teams play in Romano Gymnasium on campus. Baseball is played in Bulldog Park and softball is played in Junction Avenue Field

Student life

Fraternities and sororities
There are several fraternities and sororities that UMD students can join.
Sororities include Gamma Sigma Sigma, Beta Lambda Psi (a local sorority), Phi Sigma Sigma, and Alpha Sigma Tau. Fraternities include Phi Kappa Psi, Alpha Delta, Tau Kappa Epsilon, Phi Kappa Tau, and Alpha Nu Omega (a local fraternity, not to be confused with the national Alpha Nu Omega organization). Students must be an active member of a fraternity or sorority in good standing before serving on Greek Council. The UMD Greek system is run like a senate body where all organizations are represented by two delegates.  Although the council had financial disagreements involving the membership fee which led to the departure of Alpha Phi Omega in the fall of 2009, they have since rejoined. In April 2013 Alpha Phi Omega transferred to Alpha Delta due to conflicts at a national level.

Recreational Sports Outdoor Program (RSOP)

Intramural Sports
Soccer, Softball, Volleyball, Flag Football, Ultimate Frisbee, Bowling, Inner Tube Water Polo, Broomball, Hockey (4 on 4), Basketball (Co-Rec., 3 on 3), Curling, Volleyball (4 on 4)

UMD Sport Clubs
There are many UMD organized sports clubs that both men and women may join.  Some of the clubs include: Alpine Skiing, Cycling, Badminton, Dance Team, Cheer Team, Figure Skating, Nordic Skiing, NS Climbing, Kayak & Canoe, Water Polo and Wrestling.  Men's Sport Clubs include: Lacrosse, Hockey, Rugby, Soccer, Ultimate Frisbee and Volleyball.  Women's Sport Clubs include: Lacrosse, Hockey, Rugby, Soccer, Ultimate Frisbee and Volleyball.

Outdoor Programs
Examples of past trips include: Paddling the Boundary Waters Canoe Area Wilderness, Climbing the Devil's Tower National Monument in Wyoming, backpacking the Porcupine Mountains in Michigan. Events and races on campus in UMD's Bagley Nature Area have included the Rock Hill Adventure where participants run, canoe or kayak and the Homecoming 5K Trail Run.

Fitness
There are a variety of group fitness programs at UMD.  These programs are open to students, faculty, staff, and community members. Fitness passes grant entry to classes including; Butts & Gutts, Cardio Mix, Circuit City, Hip Hop, Kardio Kick, Pilates, Piloga, Pump & Tone, Power Yoga, Spin & Core, Step, Step & Sculpt, Vinyasa Yoga, and Yoga Inspired Stretch.  Massage therapy, personal training, tri teams, and kinesis are also available at UMD.

Notable alumni

University of Minnesota Duluth alumni have made significant contributions in government, business, sciences, athletics, and the arts. Yvonne Prettner Solon is the former Lieutenant Governor of Minnesota. Robert Senkler served as chairman and CEO of Securian Financial Group. Brian Kobilka received the 2012 Nobel Prize in chemistry. Emily Larson is the current mayor of Duluth, Minnesota and Don Ness is the former mayor of Duluth, Minnesota. Minnesota Duluth has also produced numerous professional hockey players including John Harrington and Mark Pavelich from the 1980 Miracle on Ice Olympic hockey team, and NHL Hall of Famer, Brett Hull. Amit Singhal, a computer scientist, led Google's core search team for 15 years. Manila Luzon, a drag queen, comedian, recording artist, and television personality, competed on the third season of RuPaul's Drag Race and the first and fourth seasons of RuPaul's Drag Race All Stars.

Notable donations

Joel Labovitz
Joel Labovitz is founder of Labovitz Enterprises, a diversified investment firm based in Duluth with a focus on the hospitality industry. Previously, Joel Labovitz was president and CEO of Maurices, the retail clothing company that was founded in 1931 in Duluth by his father, Maurice Labovitz.

James Swenson

James Swenson, a University of Minnesota Duluth Alumnus, donated more than $21 million to the school, with his most recent donation of $10.7 million toward the College of Science and Engineering. $3 million of this was dedicated to the new civil engineering building and the remaining $7.7 million was given as scholarships for students in science and research programs. This donation helps to continue to support the scholarship programs the Swenson family started in 1994. Since the program began, UMD has awarded scholarships to over 200 students.
Because of his generous donations over the years, the school renamed the College of Science and Engineering to be the Swenson College of Science and Engineering. "It's nice to have our names on buildings, but there's a lot of gratification in helping these young people," said Swenson.
The Swensons are natives of Superior, Wisconsin, and have since relocated to California. James completed his bachelor's degree in chemistry in 1959 at UMD.  He then worked in the computer industry with his circuit shop, Details Inc., which he sold in 1997. James died in October 2018.

See also

 List of colleges and universities in Minnesota
 Higher education in Minnesota

Notes

References

External links

 Official athletics website

1947 establishments in Minnesota
Universities and colleges established in 1947
Tourist attractions in Duluth, Minnesota
University of Minnesota Duluth
Universities and colleges in St. Louis County, Minnesota

University of Minnesota Duluth


මහාවංශය යනු ලක්දිව මහා විහාර ඉතිහාසය ප්‍රධානකොට රජරට රාජධානියේ ඉතිහාසය පිළිබඳව මහා විහාරික මහානාම හිමි විසින්   පාලි භාෂාවෙන් ලියනලද, ඓතිහාසික කාව්‍යයකි.

චූල වංශ සංකල්පය
මහානාම හිමියන් විසින් ලියන ලද කොටස (ජර්මන් ජාතික ගෛගර් පඬිතුමා විසින් පරිවර්තනය කරන ලද) මහාවංශය ලෙසත් අනිත් කතුවරුන් විසින් ලියන ලද කොටස් චුලවංශය ලෙසත් හඳුන්වා දී තිබේ.මේ සඳහා පාදක වී තිබෙනුයේ සිංහලයේ රජවරුන් පිළිබඳ ව පූජාවලියෙහි එන යෙදුමකි. කෙසේ වුවත් බොහෝ උගතුන්ගේ පිළිගැනීම අනුව චුලවංශය ලෙස කෘතියක් තිබී නැත.  සිංහල බෞද්ධ  භික්ෂුන්වහන්සේලා විසින් සම්පාදිත, චූල වංශය (සුළුතර වංශ කථාව) නම් සාමායක වෙළුමක් ඇති බවට ගයිගර් නම් ජර්මන් ජාතික පඬිවරයා මත‍යක් ඉදිරිපත් කර ඇත.ය   මහාවංශ I වන කාණ්ඩයේ එන රජවරු මහාවංශ රජවරු ලෙසත් ඉන් පසු කාණ්ඩ වල එන රජවරු චූලවංශ රජවරු ලෙසත් පූජාවලියෙහි සඳහන් වී තිබේ. ගයිගර් පඬිවරයා මහාවංශයේ II වන කාණ්ඩයේ සිට චූල වංශය යන නාමය භාවිතා කර ඇත්තේ මේ නිසයි. ඒ හැරෙන්න‍ට චූල වංශය නමින් ග්‍රන්ථයක් සම්පාදනය වූ බවට වෙනත් සාක්ෂියක් හමු වි පඹයා

අන්තර්ගතය

මහානාම හිමියන් විසින් කරවන ලද කොටස
මහාවංශය  ආවරණය කරන කාල පරිච්ඡේදය වනුයේ, බුදුන් වහන්සේගේ ලංකා ගමනය සිට .පූ. 543 දී කාලිංගයේ (පුරාතන ඔරිස්සාව)  විජය රජතුමා ගේ ආගමනයෙහි සිට, මහාසේන රජතුමා (ක්‍රි.ව. 334–361) ගේ රාජ්‍ය කාලය දක්වා කාලයයි.

මෙහි ගාථා 52ක් පරිච්චේද 37කින් දක්වා ඇත.

13 වැනි සියවසයේ වැඩ සිටි ධම්මකිත්ති හිමියන් විසින්කරවන ලද කොටස
මහසෙන් රජුගේ සිට මහා පරාක්‍රමබාහු රජු ගේ අවසන් කාලය දක්වා ලියන ලද කොටසයි. පරිච්ඡේද 37-79 දකවා රචිතයි. පරාක්‍රමබාහු රජු පිළිබඳ පමණක් අධ්‍යාය 18ක් භාවිතා කොට වීරත්වයක් ආරෝපණය කොට තිබේ. හුදෙක් ඉතිහාසය දැක්වීම ම අරමුණු කොට ඇත.

බුද්ධරක්ඛිත තෙරුන් විසින් කරවන ලද කොටස
මහා පරාක්‍රමබාහු රජු සිට හතරවන පරාක්‍රමබාහු රජු දක්වා කරවන ලද කොටස  80-90 පරිච්ඡේදය දක්වා බුද්ධරක්ඛිත තෙරුන් විසින් රජවරු 23ක් පිළිබඳ කරුණු ඇතුලත්ව රචිතයි.

තිබ්බොටුවාවේ ශ්‍රී සුමංගල හිමියන් විසින් කරවන ලද කොටස
හතරවන පරාක්‍රමබාහු රජු ගේ කාලයේ සිට ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ අවසාන රජු දක්වා වු කාලය 100 වැනි පරිච්ඡේදය දක්වා රජවරු 24කගේ තොරතුරු දක්වයි.

සංස්කෘතික දෙපාර්තුමේන්තුව විසින් කරවන ලද කොටස
වර්තමානය දක්වා ලියැවේ.

මුද්‍රණ හා පරිවර්තන

සිංහල බසට පරිවර්ථන ==
මහාවංශයෙහි පළමු මුද්‍රිත සංස්කරණය හා ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය, 1837 දී,  The Mahavamsa නමින් ලංකා සිවිල් සේවයෙහි නිලධාරියෙකු සහ ඉතිහාසඥයෙකු වූ ජෝර්ජ් ටර්න්අවර් විසින් ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි . 1912 දී විල්හෙල්ම් ගෙයිගර් විසින්, මහාවංශයෙහි  ජර්මන් පරිවර්තනයක් සම්පූර්ණ කරන ලදි. මේබල් හෙයින්ස් බෝඩ් විසින්, මෙය ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරන ලද අතර, ගෙයිගර් විසින්,  ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනය සංශෝධනය කරන ලදි.

සිංහල පරිවර්තන

බුද්ධාගම
ආගමික පුස්තකයක් ලෙසින් නොසැළකුණත්, මහාවංශය ලක්දිව බුද්ධාගම පිලිබඳ වැදගත් ග්‍රන්ථයෙකි. සිද්ධාර්ථ ගෞතමයන් වහන්සේගේ කාලයෙන් ආරම්භ කරමින්, ශ්‍රී  ලංකාවේ ආගමික ඉතිහාසයේ ආදි යුගය එය විසින් ආවරණය කෙරෙයි. බුදුන්වහන්සේගේ පරිනිර්වාණය සිදුවූ දින සිට, ධර්මය විමර්ශනයට ලක්වුනු විවිධ බෞද්ධ සංගායනාවන් දක්වා,  ඉන්දියාවේ  බුද්ධාගමෙහි ඉතිහාසයද සංක්‍ෂිප්ත ලෙසින් එය ගෙන හැර දක්වයි. මහාවංශයෙහි සෑම පරිච්ඡේදයක්ම කෙළවර වනුයේ, සැදැහැතියන්ගේ පසන් ප්‍රමෝදය සඳහා යන්න ලියා දැක්වීමෙනි. එහි මතය අවධාරණය කිරීමෙන් හැඟෙන්නේ, අනුරාධපුරයෙහි මහාවිහාර සිද්ධස්ථානයෙහි  අනුග්‍රාහකයන්ව සිටි රජුන්ගේ යහපත් ක්‍රියාවන් ලේඛනගත කිරීමට මෙය සම්පාදනය කෙරුණු බවකි.

ඉතිහාසය
මහාවිහාරයෙහි බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා, ක්‍රි.පූ. 3වන සියවසෙහි සිටම, ශ්‍රී ලාංකික ඉතිහාස වංශ කතා (මුඛ පරම්පරාගතව) පවත්වාගෙන ආහ. මෙම පුරාවෘත්ත එක් කිරීම හා තනි ග්‍රන්ථයක් ලෙසින්  සම්පාදනය කිරීම, ක්‍රි.ව. 5වන සියවසෙහිදී, බෞද්ධ භික්ෂුවක් වූ මහාථෙර මහානාම විසින් සිදුකෙරිණි. විල්හෙල්ම් ගෙයිගර්ට අනුව , මහාවංශ අත්තකථා නමින් පූර්ව සම්පාදනයක් තුබූ බවටත්,  මහාථෙර මහානාම විසින් මෙම පුස්තකය ආශ්‍රය කල බවටත්, වංසත්ථප්පකාසිනියේ හි සීහළට්ඨකථා සහ රජවරුන්ගේ ලේඛන(පින්පොත්) මුලාශ්‍ර ලෙස ගත්බව මහාවෂ කතුවරයාම සදහන් කරයි. සීහළට්ඨකථා හි මහාවංසය මහාවිහාරයේදි ලියන ලද බව වංසත්ථප්පකාසිනියේ සදහන්ය.අභයගිරිවිහාරවසී හිමිවරුන් පවත්වාගෙන ගිය උත්තරවිහාරට්ඨකථා ද මුලාශ්‍ර කරගත් බව පැහැදිලිය. සාක්ෂි  ඇත.  දීපවංශය නමින් හැඳින්වෙන, දැනටද පවතින, තවත් මුල් ලේඛනයක්, මහාවංශයට වඩා අඩුවෙන් තොරතුරු දරමින් සරල බවක් දනවන අතර, බොහෝ විට මහාවංශ අත්තකථා ඇසුරින්ම සම්පාදනය කල බවට සැලකිය හැක.

සහස්‍රවර්ෂ දෙකක කාල සීමාවක් අවිච්ඡින්න ඓතිහාසික වාර්තාවක් සපයන හා, සමහරවිට සාමුහිකව මහාවංශය ලෙසින් හැඳින්වෙන සංයුක්ත කෘතිය, ලෝකයේ දීර්ඝතම නොබිඳුනු ඉතිහාස විස්තර අතුරින් එකක් ලෙස සැලකෙයි. අශෝක අධිරාජයාගේ මරණයට පෙර විෂය කොටස විශ්වාස කල නොහැකි සහ බොහෝ දුරට ප්‍රබන්ධමය වුවද,  එය ලියැවුනු කාල සීමාව සැලකිල්ලට ගත් කල, කෘතියෙහි ඓතිහාසික නිරවද්‍යතාවය, විස්මයජනක බවට සැලකෙයි . එනමුදු, මහාවංශයෙහි එම කොටස  විජයගේ ජනප්‍රවාදගත ආගමනයට මත්තෙන් ලංකා ද්වීපයෙහි  වැසියන් වූ නාගයන් සහ යක්කයන් පිළිබඳ කරුණු කාරණා අඩංගු ලේඛණයන් කිහිපය අතුරින් එකෙකි.

වැදගත් ඓතිහාසික මූලාශ්‍රයක් වීම හැරුණු විට එය පාලි භාෂාවෙන් ලියැවුණු වීර කාව්‍යයකි. කදිම ගීතවත් භාෂාවකින් ලියැවුණු  මතක තබා ගත හැකි කථා, එනම් යුද්ධ, ආක්‍රමණ රජ පවුලේ කුමණ්ත්‍රන, මහා ථූප සහ ජලාශ ගොඩනැංවීම පිළිබඳ කථා, කාලීන බෞද්ධ ලෝකයේ අවධානය දිනා ගත්තේය. එකල රුවන්වැලි සෑය මුළු ලෝකයේම උසම ගොඩනැගිල්ල විය. පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ ඉංජිනේරු ක්‍රම එකල ලෝකයේ තිබුණු මහා වාරි ව්‍යාපාර විය. පුරාණ කාලයේ ලියැවුණු අනෙකුත් ලේඛණ මෙන් නොව එය සාමාන්‍ය ජන ජීවිතයේ බොහෝ පාර්ශවයන් ගැන සාකච්ඡා කර ඇත. රජුගේ හමුදාවට බැඳුණේ කෙසේද නැතහොත් ගොවිතැන් කළේ කෙසේද යනාදී වශයෙනි. (පරිච්ඡේද xxii – xxviii බලන්න)
මහාවංශය සේද මාවත දිගේ බොහෝ බෞද්ධ රටවල්වලට ගෙන යන ලදී. එහි කොටස් වෙනත් භාෂාවලට එක්කෝ පරිවර්තනය කර නැතහොත් එහි අඩංගු කාරණා වෙනත් භාෂාවලින් නැවත කියා ඇත. බුරුමයේ හා තායිලන්තයේ එහි අගනා පිටපත් තිබේ. වෙනත් වංශ කථා වර්ගයේ පාලි කෘතීන්වල දියුණුව කෙරෙහි මහාවංශය බොහෝ සේ බලපෑවේය. එහි ප්‍රථිපලයක් වශයෙන් එකල පාලි කාව්‍යය පිළිබඳ ලෝකයේ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථානය බවට සමහර විට ලංකාව පත් වන්නට ඇත.

දේශපාලනික වැදගත්කම

දේශපාලනික පණිවුඩයක් රැගත් ලේඛණයක් ලෙස නූතන ශ්‍රී ලංකාව තුල මහාවංශය වැදගත් ස්ථානයක් හිමිකරගෙන ඇත. 1930 ගණන්වලදී විශේෂයෙන් දෙමළ ජාතිකවාදී ව්යා පාරය තුල මහාවංශය පරිහාසය ට ලක්කිරීමේ කිරොගණයාදාමය ආරම්භ වූ ආකාරය බිරායාතාන්යා ජාතික ඉතිහාසඥයකු වන ජේන් රසල් විසින් විස්තරකොට ඇත. දෙමළ ජාතිකවාදීන් මෙන්ම සිංහල ජාතිකවාදීන්ටද පෙනීගියේ සිංහල බෞද්ධයන්ගේ ඉතිහාසය වන මහාවංශය සිංහල ජනයාගේ හෙජමොනික වීරකාව්යගයක් ලෙසිනි. 1930 ගණන්වලදී ජාතිකවාදී දෙමළ ජනයාගේ නායකයා වූ ජී. ජී. පොන්නම්බලම් විසින් මෙයට පහර දෙනු ලැබිණ. විජය කාශ්ය්ප පරාකරාතිමබාහු ආදී බොහොමයක් සිංහල රජවරු ද්රකවිඩයින් වූ බව ඔහු විසින් කියා සිටින ලදී. 1939 දී නාවලපිටියේදී සිංහලයින් හා මහාවංශයට පහරදෙමින් ජී. ජී. පොන්නම්බලම් විසින් සිදුකළ කුපිත කරවනුසුලූ කථාව නාවලලිටිය පස්සර මස්කෙලිය පමණක් නොව යාපනයටද පැතිරුනු පරති ථම සිංහල- දෙමළ කෝළාහළය නිර්මාණය කිරීමට හේතුවිය. බිරනයටතාන්යන යටත්විජිත පාලකයන් විසින් ඉතා ඉත්මනින් මැඩපැවැත්වූ අතර පශ්චාත් නිදහස් ගැටුම්වල ඛේදනීය ඉරමක් කරා ඇදීයාම වලකනු ලැබිණ.

• එළාර රජු ඝාතනය කිරීම පිලිබඳව දුටුගැමුණු රජු පසුතැවිල්ලට පත්වීම පිලිබඳ සාදාචාරාත්මක පරකන ශ්ණයට මහාවංශ කථාපුවත තුල දක්වා ඇති පිලිතුර පිලිබඳ විවිධ රචකයෝ විවිධ අදහස් දක්වා ඇත. මහාවංශය ආකරීකථමණිකයන් ඝාතනය කිරීම 'පවුකාරයන් හා තිරිසන් සතුන් ඝාතනය කිරීම' හා සමාන දෙයක් බව දක්වා සිටී. සමහර විචාරකයින් මෙය දක්වා සිටින්නේ සදාචාරාත්මක වැරදීමක් වන බවයි. කෙසේවෙතත් බුදුදහම පාපකාරී කිරවමෙයාවන්ගේ උස් පහත් බවක් දකී. එනම් රහත් භාවයට පත්වූ අයකු ඝාතනය කිරීම සාමාන්යු කෘතග්ජන මනුෂ්යකයකු ඝාතනය කිරීමට වඩා පාපකාරී කිරි ේයාවකි. අලියකු ඝාතනය කිරීම කූඹියකු ඝාතනය කිරීමට වඩා පවක් යැයි බෞද්ධයින් කියාසිටිනු ඇත. හින්දු මනු නීතියේද මෙවැනිම සිතීමක් අන්තර්ගතය. එහිදී බරාි හ්මණ යකු ඝාතනය කිරීම චන්ඩාල යකු ඝාතනය කිරීමට වඩා පාපකාරී කිරීමටයාවක් ලෙසින් දක්වා ඇති අතර හින්දු චාරිතරසේ සඳහා සතුන් බිලිදීමට අවසර දී ඇත. ඒ අනුව බලන කළ මහාවංශය බෞද්ධ සදාචාර ධර්මයන්ට අනුකූලය. වැදගත් කාරණය වන්නේ දුටුගැමුණු සිය කිරවංශයාව සම්බන්ධයෙන් පසුතැවිල්ලට පත්වීමය. මෙයද විශාල ලේ වැගිරීම් මාලාවකින් පසුව ලද හමුදා ජයගර‍ෞදහණයකින් අනතුරුව අශෝක රජු සාමකාමී අයකු බවට පත්වීමේ බෞද්ධ උදාහරණය හා සමාපාත කරවීම සඳහා සිදු කරන ලද්දක් වියහැක.

• මහාවංශය වෙනුවෙන් පෙනීසිටින කීර්තිමත් ඉතිහාසඥයකු වන කාතිගේසු ඉන්ද්රලපාල තර්ක කරන්නේ මහාවංශයේ කථාව බෞද්ධ අන්තවාදයක් ලෙස දැකීමේ වැරදි බවත් මහාවංශ රචකයා සිය ලිවීම තුල බෙහෙවින් සාධාරණවී ඇති බවත්ය. කෙසේවෙතත් ශීරුමහ ලංකාවේ දේශපාලඥයෝ දිගින් දිගටම මහාවංශය සිය පටු දේශපාලන වුවමනාවන් වෙනුවෙන් භාවිතා කිරීම අඛණ්ඩව සිදුවනු ඇත.

ගරරී න්ථ නාමාවලිය

• මුද්රනණයන් හා පරිවර්තනයන් • ටර්නර් ජෝර්ජ් " The Mahawanso in Roman Characters with the Translation Subjoined, and an Introductory Essay on Pali Buddhistical Literature" 1 වන කලාපය පළමු පරිච්ෙඡ්ද 38 අන්තර්ගත වේ, 1837 • සුමංගල එච් සිල්වා බටුවන්තුඩාව, දොන් අන්දිරිස් මහාවංශය 1 වන පර්චිෙඡ්දයේ සිට 36 වන පරිච්ෙඡ්දය දක්වා පරud තිශෝධනය සහ සංස්කාරණය ලංකා රජයේ නියෝගය පරිදි කොළඹ1883 • ගයිගර් විල්හෙල්ම්, බෝඬේ මේබල් හේන්ස් (පරිවර්තනය) ෆෝර්ඬේ එච් (සංස්කාරක) The Mahavamsa or, The great chronicle of Ceylon" ලංකා රජයේ අනුගරh tහයෙනි පාලි පඨිත සංගමය ලන්ඩන් 1912 • ගුරුගේ ආනන්ද ඩබ්ලිව් ප මහාවංස කල්කටා එම් පී බිර්ලා පදනම 1990 (පෙරදිග සම්භාව්ය කෘති) • රුවන් රාජපක්ෂ් Concise Mahavamsa" කොළඹ ශීරt ං ලංකාව 2001

ආශ්‍රිත අනෙකුත් ග්‍රන්ථ
දීපවංශය
චුලවංශය
 සමන්තප්‍රාසාදීකාව
සිංහල බෝධි වංශය
සද්ධාර්මාලංකාරය
සද්ධර්මරතනාවලිය
දළදා වංශය

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳුම්
 මහාවංශය ඉංග්‍රීසි බසින්

පාලි ග්‍රන්ථ - ශ්‍රී ලංකා

මහාවංශය


Duster je jedan od modela rumunjske tvrtke Dacie. Jedan je od najpopularnijih modela u Istočnoj Europi. Spada u nižu SUV kompaktnu klasu. Iako se u gotovo svim državama prodaje kao Dacia Duster, u Rusiji, Ukrajini i Bjelorusiji se poznaje kao Renault Duster (s obzirom da Daciu vodi Renault). Prodano ih je milijunima zbog njeznog dizajna, kvalitete, i trajnosti.

Prva generacija je predstavljena 2010. i dobro je prihvaćena na tržištu. Prodavala se do 2017.

Druga generacija je predstavljena 2018. i prodavala se kratko, do 2021. Zatim je 2022. predstavljena treća generacija koja je izgledala skoro isto kao druga- razlika je jedino što su led svjetla dobila strelice, a stražnja je isto dobila led svjetla (osim stop svjetla, žmigavca, maglenke i svjetla za rikverc).

U 2023. godini je tvrtka promijenila logo pa su svi modeli (uključujući Duster) samo zamijenili logove i ništa drugo nije promijenjeno.

Motori (većina su iz Renalutove tvrtke) koji su bili prodavani u svim generacijama su:

Benzinski (većina benzinskih motora su kupljene uz plinske instalacije)

1.0 TCe (100 KS) (prva generacija)

1.2 TCe (130 KS) (u drugoj i trećoj generaciji)

1.6 MPi 16V (? KS) (također u prvoj generaciji)

Dizelski

1.5 dCi (110-115 KS) (prva je imala 110 KS, a ostale 115 KS)

Imala je puno kompleta opreme (Essential je najosnovnija koja nije imala klimu), a najnovija je Extreme (koja se predstavila u Joggeru, najnovijem Dacijinom modelu).

Izvori

Automobili
Rumunjska kopnena vozila

Dacia Duster


11 se poate referi la:

 anul 11
 anul 11 î.Hr.
 11 (număr), numărul natural aflat între 10 și 12

11 (dezambiguizare)


Jean-Noël Pancrazi (født 28. april 1949 i Sétif i Algeriet) er en fransk forfatter.

Biografi

Ungdom
Jean-Noël Pancrazi tilbringer de først ti af sit liv i Algeriet med sine forældre og sin søster. Barndommen under Algierkrigen får stor indflydelse på hans fremtidige forfatterskab.

Han ankommer til Frankrig i 1962 og går på gymnasiet i Perpignan, der er hans mors fødeby. Efterfølgende tager han til Paris og indskrives på Lycée Louis-le-Grand for senere at følge undervisning i litteratur på Sorbonne. I 1972 får en litterær kandidatgrad. Hans første værk, der udgives året efter, er et essay om Mallarmé. I 1970'erne er han fransklærer på et gymnasium i Massy.

Litterær karriere

Hans første roman La Mémoire brûlée udkommer i 1979 på forlaget Le Seuil . Herefter følger Lalibela ou la mort nomade (1981), L'Heure des adieux (1985) og Le Passage des princes (1988). Det efterfølgende værk Les Quartiers d'hiver udgives i 1990 af Gallimard, hvor bøssebaren « le Vagabond » er rammen for en historie, der udspiller sig i Paris i starten af perioden med AIDS. Romanen tildeles Médicis-prisen. Pancrazi forfølger sin udforskning af natteverdenen med Le Silence des passions (1994) der hædres med Valery-Larbaud-prisen. Han vender tilbage til sin barndom i Algeriet i Batna, hvor landet slår over i krig. I Madame Arnoul (1995), beskrives et venskab mellem en lille dreng og en nabokvinde fra Alsace - som fortælleren betragter som en mor -, hun går for at være arabervenlig, fordi hun har beskyttet en lille algerisk pige mod en fransk soldats overgreb og bliver "straffet". Bogen belønnes med tre priser: Prix du Livre Inter, Prix Maurice-Genevoix, og Prix Albert-Camus. Han hylder sin far, som ender sine dage på Korsika, i Long séjour (1998, Prix Jean Freustié), og sin mor i Renée Camps (2001). Disse tre bøger udgør en trilogi om « familiehukommelse ».

I Tout est passé si vite (Académie Française's pris for bedste roman i 2003), portrætterer han en kræftramt ven, der er kvindelig forlægger og forfatter.

Hans ophold på Haiti og i den Dominikanske Republik danner inspiration for to romaner: Les Dollars des sables (2006) og Montecristi (2009), hvor han afslører en miljøskandale.

I La Montagne (2012) mindes Jean-Noël Pancrazi en hændelse, som han længe har holdt hemmeligt: mord på seks kammerater i bjergene under Algierkrigen. Værket har fået følgende udmærkelser: Prix Méditerranée, Prix Marcel-Pagnol og Prix François-Mauriac.

I Indétectable, en roman der er udkommet i 2014 (Gallimard), fortæller han om Mady fra Mali, der har levet i Paris i ti år uden papirer.

Jean-Noël Pancrazi er ligeledes forfatter til Corse (2000), sammen med Raymond Depardon.

Han har modtaget en pris af La Société des gens de lettres (SGDL) for sit samlede forfatterskab.

Han har siden 1999 været medlem af juryen bag prix Renaudot.

I 2013 blev der lavet en dokumentarfilm om Jean-Noël Pancrazi, Territoires intimes (film af Renaud Donche, France 3 - Korsika, september 2013).

Værker
 Mallarmé, essay, Hatier, 1973
 La Mémoire brûlée, roman, Le Seuil, 1979
 Lalibela ou la mort nomade, roman, Ramsay, 1981
 L'Heure des adieux, roman, Le Seuil, 1985
 Le Passage des princes, roman, Ramsay, 1988
 Les Quartiers d'hiver, roman, Gallimard, 1990, prix Médicis
 Le Silence des passions, roman, Gallimard, 1994, prix Valery-Larbaud
 Madame Arnoul, récit, Gallimard, 1995, prix Maurice-Genevoix, prix Albert-Camus, prix du Livre Inter
 Long séjour, récit, Gallimard, 1998, prix Jean-Freustié 1998 Artikel.
 Corse (Le Seuil, 2000) en collaboration avec le photographe Raymond Depardon : texte sur la Corse et sur son père (faisant suite à Long séjour).
 Renée Camps, récit, Gallimard, 2001
 Tout est passé si vite, roman, Gallimard, 2003, l'Académie française pris for bedste roman
 Les Dollars des sables, roman, Gallimard, 2006, filmatiseret i 2015 af Laura Amelia Guzmán og Israel Cárdenas med den amerikanske skuespillerinde Géraldine Chaplin
 Montecristi, roman, Gallimard, 2009 ()
 La Montagne, essay, Gallimard, 2012 (), Prix Marcel-Pagnol, Prix Méditerranée, Prix François Mauriac.
 Indétectable, roman, Gallimard, 2014.

Priser og udmærkelser
 Prix Médicis for Les Quartiers d'hiver, roman, Paris, Gallimard, 1990
 Prix Valery-Larbaud for Le Silence des passions, roman, Paris, Gallimard, 1994
 Prix du Livre Inter, Prix Maurice-Genevoix, et Prix Albert-Camus for Madame Arnoul, roman, Paris, Gallimard, 1995
 Prix Jean-Freustié for Long séjour, récit, Paris, Gallimard, 1998
 Académie française's pris for bedste roman for Tout est passé si vite, roman, Paris, Gallimard, 2003
 Prix Marcel-Pagnol, Prix Méditerranée, Prix François Mauriac for La Montagne, récit, Paris, Gallimard, 2012
 Société des Gens de Lettres' pris for det samlede forfatterskab, Paris, 2009
 Chevalier dans l'Ordre national du Mérite, ridder af Fortjenstordenen, Frankrig, 2006
 Chevalier de la Légion d'honneur, ridder af Æreslegionen, Franrkig, 2013
 Medlem af juryen bag Prix Renaudot siden 1999.

Noter og referencer

Forfattere fra Frankrig
Franskmænd i 1900-tallet
Franskmænd i 2000-tallet

Jean-Noël Pancrazi


Gasshuku (jap. , wörtlich: "gemeinsame Unterkunft", auch "Freizeitkurse") bezeichnet in Japan die Praxis gemeinsamen Lernens, Studierens oder Übens mit einem bestimmten vorgegebenen Zweck oder Ziel, wobei sich Gruppen Gleichgesinnter bilden, die sich eigens hierzu an bestimmten außerschulischen Orten dafür zu einer begrenzten Zeit zusammenfinden. Diese Praxis gemeinsamen Lernens wurzelt im konfuzianistischen Bildungsideal. Der Grundgedanke ist, das Gemeinschaftsgefühl zu stärken, indem man voneinander lernt, wobei idealerweise der "Bessere" den "Schlechteren" unterstützt. Ausschlaggebend ist dabei nicht die individuelle Begabung, sondern die , die der Einzelne aufbringt. Das Gasshuku ist damit Bestandteil und Ausprägung der japanischen "Bildungsgesellschaft" (, Gakureki shakai).

Ziele gemeinsamen Lernens
 Bildung von Arbeitszirkeln und Klubs in Schulen und Unternehmen zur Verstärkung systematischer und kooperativer Zusammenarbeit.
 Die Wissensweitergabe zwischen den Angestellten von Firmen oder öffentlichen Einrichtungen bspw. der Gemeinde nach dem Kōhai-Sempai-Prinzip.
 Gemeinsames Pauken in Vorbereitungsschulen, Juku oder Yobikō, die Nachhilfe anbieten oder auf die Aufnahmeprüfung an einer Universität vorbereiten.
 Gemeinsames Lernen für die Führerscheinprüfung.
 Gemeinsame Planung und Entwicklung neuer Produkte in Firmen und Unternehmen.

Unterkünfte
Für das Gasshuku werden meist Unterkünfte genutzt, die außerschulisch und nicht privat, d. h. etwa private Wohnräume der Teilnehmer sind:
 sogenannte Seminar-Häuser (, Seminā hausu)
 Hotels
 Minshuku

Spezielle Formen des Gasshuku
 "Gemeinsame Software-Entwicklung" (, Kaihatsu Gasshuku) – findet zumeist in Hotels oder Ryokans mit Onsen statt.
 "Sommerschule im Wald" (, Rinkan Gakkō) bzw. "Sommerschule am Meer" (, Rinkai Gakkō) – Schulausflüge in der Grund- und Mittelschule, in der Regel zwischen Frühling und Herbst. Ergänzung des Lehrplans durch gemeinsame Aktivitäten zur Stärkung des Gemeinschaftsgefühls, wie Wandern, Lagerfeuer, gemeinsame Essenszubereitung etc. Zugleich werden damit soziale Formen des Umgangs miteinander erlernt und eingeübt.
 Trainingslager für sportliche Aktivitäten, bspw. bei den Kampfsportarten.

Literatur

Weblinks
 Gasshuku Portal (japanisch)

Anmerkungen

Einzelnachweise

Bildung in Japan
Schulwesen (Japan)

Gasshuku


For Børnenes Skyld er en dansk propagandafilm fra 1948 med instruktion og manuskript af Gunnar Robert Hansen.

Handling
En propagandafilm for julemærket, der samtidig skildrer livet på et julemærke-sanatorium. Der fortælles, at postmester Einar Holbøll i 1904 fik ideen til julemærket, og at det nu hvert år betyder et hårdt tiltrængt rekreationsophold for hundreder af børn på et af landets mange julemærkehjem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Propagandafilm fra Danmark
Danske film fra 1948

For Børnenes Skyld


MiG-17 Fresco, 1949 yılında Mikoyan Gurevich bürosu tarafından geliştirilen tek motorlu, subsonik ve tek kişilik bir uçaktır. MiG-15'in geliştirilmiş versiyonudur. İlk kez bu uçakta AAM (Hava Hava) füzeleri kullanılmıştır. Ayrıca 70lerin başında ilk süpersonik savaş uçaklarının geliştirilmesine kadar ABD savaş uçakları için ciddi bir tehditti, ancak süpersonik uçakların servise girmesiyle birlikte teknolojik geçerliliklerini kaybetmişlerdir.

Sovyetler Birliği'nin MiG-17'si MiG-15'in modifiye edilmiş bir versiyonuydu ve Kore Savaşı'nda kullanılması amaçlanmıştı. Ancak üretimdeki gecikmeler nedeniyle 1958'deki İkinci Tayvan Boğazı Krizine kadar kullanıma hazır değildi. Daha yavaş Amerikan bombardıman uçaklarını düşürmek üzere tasarlanmış olsa da MiG-17, Vietnam Savaşı sırasında Kuzey Vietnamlı pilotlar tarafından Amerikan avcı ve bombardıman uçaklarına karşı kullanıldığında olağanüstü başarı göstermiştir. Bunun nedeni, MiG-17'nin hız ve uzun menzilli savaşa odaklanan Amerikan F-4 Phantom ve F-105 Thunderchief'ten daha çevik ve manevra kabiliyetine sahip olmasının yanı sıra, MiG-17'nin F-4 Phantom'un ilk modellerinde bulunmayan bir silahla donatılmış olmasıydı.

Tasarım ve geliştirme

MiG-17, 1950'lerde Mikoyan-Gurevich tasarım bürosu tarafından MiG-15'in halefi olarak geliştirilen bir jet avcı uçağıydı. Kore Savaşı sırasında MiG-15'te bulunan sorunları gidermek için tasarlanmıştı ve MiG-19 ve North American F-100 Super Sabre gibi süpersonik türler piyasaya sürülmeden önce en başarılı transonik avcı uçaklarından biriydi. MiG-17, Mach 1'e yaklaşan hızlara ulaşmasını sağlayan daha ince, daha yüksek oranda süpürülmüş bir kanat ve kuyruk düzleminin yanı sıra her kanatta üçüncü bir kanat çiti, bir ventral kanatçık ve bir metre daha uzunluk ekleyen daha uzun bir arka gövdeye sahipti. Klimov VK-1 motorundan güç alıyordu ve ilave itiş gücü için bir art yakıcı kullanma yeteneğine sahipti.

MiG-17 ile selefi MiG-15 arasındaki en önemli farklardan biri, daha yüksek Mach sayılarında kontrol edilebilmesiydi. MiG-15, Mach 0.92'yi güvenli bir şekilde geçemediği için hava frenlerini kullanmak zorunda kalırken, MiG-17 daha yüksek hızlarda daha çevik olacak şekilde tasarlandı. MiG-17 ayrıca, MiG-15'in karşılaştığı bir sorun olan yüksek hızlarda ve kanat yüklerinde aerodinamik simetriyi bükme veya kaybetme eğilimine direnen daha sert bir kanada sahipti.

MiG-17'nin I-330 SI olarak adlandırılan ilk prototipi, Ivan Ivashchenko'nun pilotluğunda 14 Ocak 1950'de ilk uçuşunu yaptı. Ancak, test sırasında Ivashchenko, uçağının yatay kuyruğunu kopararak bir dönüşe ve çarpışmaya neden olan bir çarpıntı yaşaması sonucu öldü. Sorun keşfedildi ve düzeltildi ve 1951'de ek prototiplerin testi başarıyla devam etti. MiG-17'nin seri üretimi Ağustos 1951'de başladı, ancak daha fazla MiG-15 üretmek için ertelendi ve MiG-19'un uçuş testine yakın olduğu Ekim 1952'ye kadar hizmete girmedi.

MiG-17 üretimi boyunca çeşitli modifikasyonlar ve iyileştirmelerden geçti. Öncelikle genel amaçlı bir gündüz avcısı olarak kullanıldı ve üç topla silahlandırıldı: bir Nudelman N-37 37 mm top ve toplam 160 mermi ile iki 23 mm top. Aynı zamanda avcı-bombardıman uçağı olarak da görev yapabiliyordu, ancak bomba yükü dönemin diğer uçaklarına kıyasla hafif sayılıyordu ve genellikle bomba yerine ek yakıt tankları taşıyordu. İt dalaşlarındaki etkinliğine rağmen, MiG-17 sonunda yerini tamamen süpersonik MiG-19'a bıraktı.

MiG-17 ilk savaşını 1958'de Komünist ÇHC ile Çin Cumhuriyeti'nin F-86 Sabres uçakları arasındaki Tayvan Boğazı çatışmasında gördü. Ayrıca Vietnam Savaşı'nda Vietnam Halk Hava Kuvvetleri tarafından kullanılmış ve deneyimli Amerikalı pilotlarla karşı karşıya gelmiştir. MiG-17, düz uçan düşman bombardıman uçaklarını durdurmak için tasarlanmış ses altı bir avcı uçağıydı ve diğer avcı uçaklarıyla hava-hava muharebesi için uygun değildi. Geliştirildiği dönemde daha yavaş, ağır yüklü Amerikan avcı-bombardıman uçaklarına ve stratejik bombardıman uçaklarına karşı etkili olmuş, ancak Avro Vulcan ve Handley Page Victor gibi daha yüksek irtifalarda uçabilen yeni İngiliz jet bombardıman uçaklarını engelleyememiştir. Convair B-58 Hustler ve General Dynamics FB-111 gibi süpersonik stratejik bombardıman uçaklarının Amerika Birleşik Devletleri tarafından kullanılmaya başlanması MiG-17'yi ön hat hizmetinde kullanılmaz hale getirdi ve yerini MiG-21 ve MiG-23 gibi süpersonik önleme uçakları aldı.

Operasyonel Geçmiş

MiG-17, öncelikle düşman bombardıman uçaklarını durdurmak için kullanılan bir ses altı avcı uçağıydı. Yavaş hızı ve sınırlı manevra kabiliyeti nedeniyle diğer avcı uçaklarıyla havadan havaya muharebe için pek uygun değildi. Buna rağmen, geliştirildiği dönemde daha yavaş, ağır yüklü Amerikan avcı-bombardıman uçaklarını ve stratejik bombardıman uçaklarını önleme rolünde etkili olmuştur. Ancak, Avro Vulcan ve Handley Page Victor gibi daha yüksek irtifalara sahip yeni İngiliz jet bombardıman uçaklarını etkili bir şekilde önleyememiştir. Convair B-58 Hustler ve General Dynamics FB-111 gibi süpersonik stratejik bombardıman uçaklarının Amerika Birleşik Devletleri tarafından kullanılmaya başlanması MiG-17'yi ön hat hizmetinde kullanılmaz hale getirdi ve sonunda MiG-21 ve MiG-23 gibi daha hızlı, daha gelişmiş süpersonik önleme uçakları ile değiştirildi.

MiG-17 ilk savaşını 1958'de Komünist Çin Halk Cumhuriyeti ile Tayvan Cumhuriyeti'nin F-86 Sabre uçakları arasındaki Tayvan Boğazı çatışmasında gördü. Ayrıca Vietnam Savaşı'nda Vietnam Halk Hava Kuvvetleri tarafından kullanılmış ve burada Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri ve Donanması'ndan deneyimli Amerikalı pilotlarla karşı karşıya gelmiştir. MiG-17, zorlu bir rakiple karşı karşıya olmasına rağmen, çatışmanın ilk aşamalarında bazı zaferler elde etmeyi başardı. Ancak, savaş ilerledikçe ve Birleşik Devletler daha yeni ve daha gelişmiş uçakları kullanıma soktukça, MiG-17 giderek daha yetersiz hale geldi. Sonuç olarak, Kuzey Vietnam hizmetinde yerini daha gelişmiş MiG-21 ve MiG-19 avcı uçaklarına bıraktı.

Diğer MiG-17 kullanıcıları
MiG-17, 1950'ler ve 1960'larda Varşova Paktı'ndaki birçok ülkenin yanı sıra SSCB ile tarafsız veya müttefik ilişkileri olan Afrika ve Asya'daki diğer ülkeler tarafından kullanılan popüler bir savaş uçağıydı. Mısır ve Suriye de dahil olmak üzere birçok Orta Doğu ülkesi tarafından da kullanılmış ve Altı Gün Savaşı sırasında Arap hava kuvvetlerinin önemli bir bileşeni olmuştur. Afrika'da, Nijerya İç Savaşı sırasında Nijerya Hava Kuvvetleri tarafından ve bir isyan sırasında Sri Lanka hükûmetini desteklemek için Sovyetler Birliği tarafından kullanıldı. MiG-17 ayrıca ABD tarafından Vietnam Savaşı'nda kullanılmak üzere değerlendirilmiş ve Groom Lake'teki bir program olan HAVE DRILL'de kullanılmak üzere sahte tanımlamalar ve seri numaraları verilmiştir. Çin ordusu tarafından da kullanılmıştır ve eğitim uçağı olan JJ-5'ler Çin'de halen sınırlı olarak kullanılmaktadır. MiG-17 günümüzde Kongo Demokratik Cumhuriyeti, Gine, Mali, Madagaskar, Sudan ve Tanzanya hava kuvvetleri ve Shenyang J-5 modeli ile Kuzey Kore tarafından kullanılmaya devam etmektedir.

Teknik özellikleri
 Uzunluk: 11.36 metre
 Yükseklik: 3,8 metre
 Kanat açıklığı: 9,63 metre
 Servis tavanı: 15850
 Güç ünitesi: 1 × Klimov VK-1F art yakmalı santrifüj akışlı turbojet motoru, 26,5 kN (6.000 lbf) kuru itiş gücü, art yakıcılı 33,8 kN (7.600 lbf)

Performans

 Maksimum hız: Deniz seviyesinde 1.100 km/sa (680 mph, 590 kn) M0,89
 Yeniden ısıtma ile 3.000 m'de (9.800 ft) 1.145 km/sa (711 mph; 618 kn) / M0,93
 Menzil: 2 × 400 L (110 US gal; 88 imp gal) drop-tank ile 12.000 m'de (39.000 ft) 2.020 km (1.260 mil, 1.090 nmi)
 Servis tavanı: 16.600 m (54.500 ft)
 g limitleri: +8
 Tırmanma hızı: 65 m/s (12.800 ft/dk)
 Kanat yüklemesi: 268,5 kg/m2 (55,0 lb/sq ft)
 İtme/ağırlık: 0,63

Silahlanma "MiG-17 Fresco."  Global Security. Retrieved: 15 September 2012.

 Silahlar: **2 × 23 mm (0,906 inç) Nudelman-Rikhter NR-23 otomatik top (top başına 80 mermi, toplam 160 mermi)
 1 × 37 mm Nudelman N-37 otomatik top (toplam 40 mermi)
 Silah istasyonları 500 kg'a (1,100 lb) kadar depo kapasitesine sahip 2 pilon, aşağıdakilerin kombinasyonlarını taşımak için hükümler ile:
 Roketler: S-5 roketleri için 2 × UB-16-57 roket podu
 Bombalar: 2 × 250 kg (550 lb) bombalar
 (bazı versiyonlar 3 x NR-23 otomatik top ve 2 x K-5 havadan havaya füze ile donatılmıştır

Kullanıcılar

Kaynakça

Rus savaş uçakları
17

Mikoyan-Gureviç MiG-17


Rostanga is a genus of sea slugs in the family Discodorididae. Some sources, such as The Sea Slug Forum still classify Rostanga in the family Dorididae.

Phylogeny
A phylogenetic analysis shows that the species Rostanga aureamala, Rostanga elandsia, Rostanga pepha and Rostanga setidens form a sister group with the other species in this genus. The species from Japan and the Marshall Islands form the basal clade. The species from the tropical Indo-Pacific are not monophyletic. The species from the Atlantic Ocean and the Eastern Pacific from a clade that is a sister group to R. australis. The Indo-Pacific species Rostanga bifurcata forms a sister group to Rostanga dentacus.

Species
Species within the genus Rostanga include:

{{linked specieslist
|Rostanga alisae|Martynov, 2003
|Rostanga aliusrubens|Rudman & Avern, 1989
|Rostanga ankyra|Valdés, 2001<ref>Valdés Á. (2001). "Deep-sea cryptobranch dorid nudibranchs (Mollusca, Opisthobranchia) from the tropical West Pacific, with descriptions of two new genera and eighteen new species". [[Malacologia|43(1-2): 237-311. page 294-296.</ref>
|Rostanga anthelia|Perrone, 1991
|Rostanga arbutus|(Angas, 1864)
|Rostanga aureamala|Garovoy, Valdés & Gosliner, 2001
|Rostanga bassia|Rudman & Avern, 1989
|Rostanga bifurcata|Rudman & Avern, 1989
|Rostanga byga|Er. Marcus, 1958
|Rostanga calumus|Rudman & Avern, 1989
|Rostanga crawfordi|(Burn, 1969)
|Rostanga crocea|Edmunds, 2011
|Rostanga dentacus|Rudman & Avern, 1989
|Rostanga elandsia|Garovoy, Valdés & Gosliner, 2001
|Rostanga ghiselini|Gosliner & Bertsch, 2017
|Rostanga lutescens|(Bergh, 1905)
|Rostanga muscula|(Abraham, 1877)
|Rostanga orientalis|Rudman & Avern, 1989
|Rostanga phepha|Garovoy, Valdés & Gosliner, 2001
|Rostanga pulchra|(MacFarland, 1905)
|Rostanga risbeci|Baba, 1991
|Rostanga rubra|(Risso, 1818)
|Rostanga setidens|(Odhner, 1939)
}}

Species brought into synonymy
 Rostanga australis Rudman & Avern, 1989: synonym of Rostanga crawfordi (Burn, 1969)
 Rostanga evansi Eliot, 1906 : synonym of Jorunna evansi (Eliot, 1906)
 Rostanga hartleyi Burn, 1958 : synonym of Jorunna hartleyi'' (Burn, 1958)

References

Further reading
Bergh, L. S. R.  1881b.  Malacologische Untersuchungen.  In: Reisen im Archipel der Philippinen von Dr. Carl Gottfried Semper.  Zweiter Theil.  Wissenschaftliche Resultate.  Band 2, Theil 4, Heft 2, pp 79–128, pls. G, H, J-L.
Bergh, L. S. R.  1892.  Malacologische Untersuchungen.  In: Reisen im Archipel der Philippinen von Dr. Carl Gottfried Semper.  Zweiter Theil.  Wissenschaftliche Resultate.  Band 2, Theil 3, Heft 18, pp. 995–1165.
Eliot, C. N. E.  1910d.  A monograph of the British nudibranchiate Mollusca: with figures of the species. pt. VIII (supplementary).  Figures by the late Joshua Alder and the late Albany Hancock, and others, pp. 1–198, pls. 1-8.  Ray Society, London.
Fez Sanchez, S. de.  1974.  Ascoglosos y Nudibranquios de España y Portugal.  Consejo Superior de Investigaciones Científicas, Valencia, pp. 1–325, pls. 1-86.
Franc, Andre.  1968.  Sous-classe des opisthobranches, pp. 608–893.  In: E. Fischer, Andre Franc,  Micheline Martoja, G. Termier, & H. Termier.  Traite de zoologie.  Anatomie, systematique, biologie.  Tome V, mollusques gasteropodes et scaphopodes (fascicule III), 1083 pp. 1 pl.
Mcdonald, G. R.  1983.  A review of the nudibranchs of the California coast.  Malacologia 24(1-2):114-276.
Mcdonald, G. R., & J. W. Nybakken.  1980.  Guide to the nudibranchs of California, including most species found from Alaska to Oregon, 72 pp., 112 photos.  American Malacologists.
Muniain, C., & A. Valdés.  2000.  Rostanga byga Er. Marcus, 1958 from Argentina: redescription and comparison to Rostanga pulchra MacFarland, 1905 (Mollusca, Nudibranchia, Doridina).  Proceedings of the California Academy of Sciences 52(1):1-10.
Nordsieck, Fritz.  1972.  Die europäischen Meeresschnecken (Opisthobranchia mit Pyramidellidae; Rissoacea), Vom Eismeer bis Kapverden, Mittelmeer und Schwarzes Meer, xiii + 327.  Gustav Fischer Verlag, Stuttgart.
Odhner, Nils Hjalmar.  1907.  Northern and Arctic invertebrates in the collection of the Swedish State Museum (Riksmuseum).  III. Opisthobranchia and Pteropoda.  Kungl. Svenska Vetenskaps Akademiens Handlingar, Neue Følge 41(4):1-113, pls. 1-3.
Pruvot-Fol, A.  1954b.  Mollusques Opisthobranches.  Faune de France, Paris 58:1-460, pl. 1.
Risbec, J.  1953.  Mollusques nudibranches de la Nouvelle-Calédonie.  Faune de l'Union Française Paris, Libraire Larose 15:1-189.
Schmekel, R. L., & Adolf Portmann.  1982.  Opisthobranchia des Mittelmeeres, Nudibranchia und Saccoglossa.  Fauna e flora del Golfo di Napoli 40, Monografia della Stazione Zoologica di Napoli, pp. i-viii, 1-410, pls. 1-36.  Springer-Verlag.
Thiele, J.  1931.  Handbuch der Systematischen Weichtierkunde.  Band 1, vi + 778 pp.  A. Asher & Co., Amsterdam, reprint 1963.
Thiele, J.  1992.  Handbook of Systematic Malacology, part 2 (Gastropoda: Opisthobranchia and Pulmonata).  Scientific editors of Translation: Rüdiger Bieler & Paula M. Mikkelsen.  xiv + 1189 pp.  Smithsonian Institution Libraries & National Science Foundation, Washington, D. C.
Thompson, T. E.  1975.  Dorid nudibranchs from eastern Australia (Gastropoda, Opisthobranchia).  Journal of Zoology 176(4):477-517, pl. 1.
Thompson, T. E.  1988.  Molluscs: benthic opisthobranchs (Mollusca: Gastropoda) keys and notes for the identification of the species.  Synopses of the British fauna (new series) no. 8, 2nd edition, v + 356 pp. Linnean Society of London & the Estuarine & Brackish-water Sciences Association; E. J. Brill.
Thompson, T. E., & G. H. Brown.  1984.  Biology of opisthobranch molluscs, vol. 2, 229 pp., 41 pls.  Ray Society, no. 156.
Valdés, Á., & T. M. Gosliner.  2001.  Systematics and phylogeny of the caryophyllidia-bearing dorids (Mollusca, Nudibranchia), with descriptions of a new genus and four new species from Indo-Pacific deep waters.  Zoological Journal of the Linnean Society 133(2):103-198.
Vayssière, A. J. B. M.  1901a.  Recherches zoologiques et anatomiques sur les mollusques Opistobranches du Golfe de Marseille (suite et fin).  Memoire No. 1, Annales du Musee d'Histoire Naturelle de Marseille (Zoologie) 6:1-130, pls. 1-7.
Vayssière, A. J. B. M.  1913a.  Mollusques de la France et des régions voisines, tome premier, amphineures, gasteropodes opisthobranches, heteropodes, marseniades et oncidiides.  Encyclopedie Scientifique, publiee sous la direction du Dr. Toulouse, Bibliothèque de Zoologie Doin, Paris, pp. 1–420, I-XII, pls. 1-37.  [Nudibranchia pp. 243–365].

Discodorididae
Gastropod genera

Rostanga


Comitetul Militar de Salvare a Basarabiei a fost o organizație din Odesa cu caracter militar înființată în anul 1918, care a avut drept scop desprinderea Basarabiei de România și anexarea ei la Ucraina, ori la Rusia, în cazul restabilirii fostului imperiu țarist.

Alături de Societatea pentru Salvarea Basarabiei situată tot în Odesa, această organizație avea printre scopuri pe acela de a favoriza recrutarea de tineri și mai ales de ofițeri, pentru ca aceștia să treacă în Ucraina cu scopul de a se înscrie în detașamente ce ar fi urmat ulterior să atace teritoriul basarabean. De asemenea, printre obiective s-au aflat atât acela de a înființa acolo puncte de agitație, care la momentul propice ar fi putut porni o răscoală în spatele frontului român, cât și acela de a face pe teritoriul fostei gubernii propagandă antiromânească.

De asemenea, la Jmerinca, Razdelnaia și Tiraspol Comitetul Militar cu ajutorul agenților săi, a urmărit să înregistreze pe prizonierii basarabeni reveniți din Austria și Germania și să le ia un angajament, precum că la momentul potrivit ar fi urmat să se strângă sub ordinele unor comandanți numiți de către respectivul Comitet, pentru a forma în spatele frontului român unități de partizani.

Centrul formării primelor unități de atac contra Basarabiei, încadrate cu un efectiv de 1.000 ofițeri și comandate de colonelul Juriari, urma să fie Tiraspolul. Familiile ofițerilor înrolați urmau de asemenea să fie întreținute de către respectivul Comitetul Militar.

Atât comitetul cât și formațiunile militare au fost organizate de foști ofițeri ai armatei țariste, dintre care unii erau proveniți din Basarabia și au fost formate din persoane care cunoșteau bine situația din teritoriul vizat.

Referințe

Lectură suplimentară
 Basciani, Alberto; Dificila unire - Basarabia si Romania Mare, 1918-1940; Ed. Cartier; Chișinău; 2018; ISBN: 978-9975-79-902-7
  Шорников, П.М., [Shornikov, P. M.]; БЕЛЫЕ И КРАСНЫЕ НА ДНЕСТРЕ: САБОТАЖ ГРАЖДАНСКОЙ ВОЙНЫ?, [Armatele Roșie și Albă pe Nistru: sabotarea războilui civil ?]; Русин. Международный исторический журнал, [Rusin. Jurnal internațional de istorie], 2014, № 4 (38); pp. 78–98
  Российский институт стратегических исследований [Institutul Rus de Studii Strategice]; Румыния: истоки и современное состояние внешнеполитического позиционирования государства. Российский институт стратегических исследований  [România: originile și starea actuală a poziționării politicii externe a statului]; Москва [Moscova]; 2013; Восточная политика Румынии в 1917−1945 гг. [Politica estică a României între anii 1917-1945]; ISBN 978-5-7893-0163-0; стр. 22-45

Vezi și
 RUMCEROD
 Front-Otdel

Fondări în 1918
Revoluția Rusă
Istoria Basarabiei
Istoria regiunii Odesa