Photosensitive epilepsy (PSE) is a form of epilepsy in which seizures are triggered by visual stimuli that form patterns in time or space, such as flashing lights; bold, regular patterns; or regular moving patterns.
PSE affects approximately one in 4,000 people (5% of those with epilepsy).

Signs and symptoms
People with PSE experience epileptiform seizures upon exposure to certain visual stimuli. The exact nature of the stimulus or stimuli that triggers the seizures varies from one patient to another, as does the nature and severity of the resulting seizures (ranging from brief absence seizures to full tonic–clonic seizures). Many PSE patients experience an "aura" or feel odd sensations before the seizure occurs, and this can serve as a warning to a patient to move away from the trigger stimulus.

The visual trigger for a seizure is generally cyclic, forming a regular pattern in time or space. Flashing lights (sich as strobe lights) or rapidly changing or alternating images (as in clubs, around emergency vehicles, near overhead fans, in action movies or television programs, etc.) are examples of patterns in time that can trigger seizures, and these are the most common triggers. Static spatial patterns such as stripes and squares may trigger seizures as well, even if they do not move. In some cases, the trigger must be both spatially and temporally cyclic, such as a certain moving pattern of bars.

Several characteristics are common in the trigger stimuli of many people with PSE. The patterns are usually high in luminance contrast (bright flashes of light alternating with darkness, or white bars against a black background). Contrasts in colour alone (without changes in luminance) are rarely triggers for PSE. Some patients are more affected by patterns of certain colours than by patterns of other colours. The exact spacing of a pattern in time or space is important and varies from one individual to another: a patient may readily experience seizures when exposed to lights that flash seven times per second, but may be unaffected by lights that flash twice per second or twenty times per second. Stimuli that fill the entire visual field are more likely to cause seizures than those that appear in only a portion of the visual field. Stimuli perceived with both eyes are usually much more likely to cause seizures than stimuli seen with one eye only (which is why covering one eye may allow patients to avoid seizures when presented with visual challenges). Some patients are more sensitive with their eyes closed; others are more sensitive with their eyes open.

Sensitivity is increased by alcohol consumption, sleep deprivation, illness, and other forms of stress.

Television
Television has traditionally been the most common source of seizures in PSE. For people with PSE, it is especially hazardous to view television in a dark room, at close range, or when the television is out of adjustment and is showing a rapidly flickering image (as when the horizontal hold is incorrectly adjusted on analog television sets). Modern digital television sets that cannot be maladjusted in this way and which refresh the image on the screen at very high speed present less of a risk than older, analog television sets.

Some people with PSE, especially children, may exhibit an uncontrollable fascination with television images that trigger seizures, to such an extent that it may be necessary to physically keep them away from television sets. Some people (particularly those with cognitive impairments, although most people with PSE have no such impairments) self-induce seizures by waving their fingers in front of their eyes in front of bright light or by other means.

UK television broadcasters require all screen content to pass an Automated PSE and QC test. Previously, the Harding FPA Test was used to assess content, however this has been replaced by software such as BATON or Vidchecker. Ofcom regularly updates their definition of a flashing sequence. This is an objective standard of assessment of potential to trigger seizures in the susceptible population. This test is not currently required internationally. An automated file-QC system like BATON implements algorithms to detect PSE levels based on the restrictions described in ITU-R BT.1702, Ofcom, and NAB-J guidelines. The recent versions of BATON support Ofcom, NAB-J, ITU-T BT. 1702 (2005 and ITU-R BT. 1702 (2018), there are plans to support ITU BT.1702-2 (10/2019) as well in the upcoming release.

Fluorescent lighting
When functioning correctly, mains-powered fluorescent lighting has a flicker rate sufficiently high (twice the mains frequency, typically 100 Hz or 120 Hz) to reduce the occurrence of problems. However, a faulty fluorescent lamp can flicker at a much lower rate and trigger seizures. Newer high-efficiency compact fluorescent lamps (CFL) with electronic ballast circuits operate at much higher frequencies (10–20 kHz) not normally perceivable by the human eye, though defective lights can still cause problems.

Diagnosis
Diagnosis may be made by noting the correlation between exposure to specific visual stimuli and seizure activity. More precise investigation can be carried out by combining an EEG with a device producing intermittent photic stimulation (IPS). The IPS device produces specific types of stimuli that can be controlled and adjusted with precision. The testing physician adjusts the IPS device and looks for characteristic anomalies in the EEG, such as photoparoxysmal response (PPR), that are consistent with PSE and/or may herald the onset of seizure activity. The testing is halted before a seizure actually occurs.

Sometimes diagnostic indicators consistent with PSE can be found through provocative testing with IPS, and yet no seizures may ever occur in real-life situations. Many people will show PSE-like abnormalities in brain activity with sufficiently aggressive stimulation, but they never experience seizures and are not considered to have PSE.

Treatment and prognosis
No cure is available for PSE, although the sensitivity of some people may diminish over time. Medical treatment is available to reduce sensitivity, with sodium valproate being commonly prescribed. Patients can also learn to avoid situations in which they might be exposed to stimuli that trigger seizures and/or take steps to diminish their sensitivity (as by covering one eye) if they are unavoidably exposed. These actions together can reduce the risk of seizures to almost zero for many PSE patients.

Epidemiology
PSE affects approximately one in 4,000 people, or 5% of individuals with epilepsy. It is more common in women and people who are younger.

Society and culture

Law
A law requiring PSE warnings be displayed on packages and stores was proposed by the State of New York.

Games
The first case of epileptiform seizures related to a video game was reported in 1981. Since then, "many cases of seizures triggered by video games were reported, not only in photosensitive, but also in nonphotosensitive children and adolescents with epilepsy... Specific preventive measures concerning the physical characteristics of images included in commercially available video games (flash rate, choice of colours, patterns, and contrast) can lead in the future to a clear decrease of this problem." Risks can be reduced through measures such as keeping a safe distance away from the screen (at least 2 meters).

While computer displays in general present very little risk of producing seizures in PSE patients (much less risk than that presented by television sets), video games with rapidly changing images or highly regular patterns can produce seizures, and video games have increased in importance as triggers as they have become more common. Some people with no prior history of PSE may first experience a seizure while playing a video game. Often the sensitivity is very specific, e.g., it may be a specific scene in a specific game that causes seizures, and not any other scenes. Despite this, there are questions on the dangers of this, and calls for testing all video games for causing PSE.

Web design
As with video games, rapidly changing images or highly regular patterns such as flashing banner ads or irregular fonts can trigger seizures in people with photosensitive epilepsy. Two sets of guidelines exist to help web designers produce content that is safe for people with photosensitive epilepsy:

 The World Wide Web Consortium - Web Content Accessibility Guidelines (WCAG) Version 2.0, produced in 2008, specifies that content should not flash more than three times in any one-second period. However, it does allow flashing above this rate if it is below the "general and red flashing thresholds", which means if the effect is small or low-contrast enough it is acceptable.
 In the United States, websites provided by federal agencies are governed by section 508 of the Rehabilitation Act. The Act says that pages shall be designed to avoid causing the screen to flicker with a frequency greater than 2 Hz and less than 55 Hz.

Public incidents
Photosensitive epilepsy was again brought to public attention in December 1997 when the Pokémon episode "Dennō Senshi Porygon" ("Cyber Soldier Porygon") was broadcast in Japan, showing a sequence of flickering images that triggered seizures simultaneously in hundreds of susceptible viewers (although 12,000 children reported symptoms which may be attributable to mass hysteria).

In March 1997, the 25th episode of an anime series called YAT Anshin! Uchū Ryokō caused a similar incident, when a reported four children were taken to hospitals by ambulances after viewing a scene with red and white flashing colours.

In March 2008, the Anonymous group of hackers was claimed to be behind an attack on a forum for people with epilepsy. The Anonymous hackers in turn blamed the Church of Scientology for the attacks, saying they were falsified to hurt Anonymous' image. The attacks first consisted of GIF images flashing at high speeds that were hidden in discussion threads with innocuous-sounding titles. Later attacks redirected web browsers to a page with "a more complex image designed to trigger seizures in both photosensitive and pattern-sensitive epileptics." The technology website Wired News considered it to be "possibly the first computer attack to inflict physical harm on the victims".

An animated segment of a film promoting the 2012 Summer Olympics was blamed for triggering seizures in people with photosensitive epilepsy. The charity Epilepsy Action received telephone calls from people who had seizures after watching the film on television and online. In response, the London 2012 Olympic Committee removed the offending segment from its website.

In December 2016, Newsweek journalist Kurt Eichenwald, who has epilepsy, reportedly had a seizure after an internet troll intentionally sent him a flashing GIF via Twitter. Three months later, the user behind the GIF was arrested and charged with cyberstalking.

The 2018 Pixar film Incredibles 2 contains scenes with flashing lights starting about an hour into the film, in which a villain called the Screenslaver hypnotizes other characters. After concerns over possible triggering of seizures due to this scene, theatres posted warnings for audiences with this condition.

Cyberpunk 2077, a video game released in December 2020, contains a "braindance" sequence with red and white flashing lights which reportedly resembles the patterns produced by medical devices used to intentionally trigger seizures. Liana Ruppert, a journalist for Game Informer who has photosensitive epilepsy, experienced a grand mal seizure while reviewing the game days before its release. After criticism from epilepsy advocacy groups that the game's disclaimers were insufficient, CD Projekt Red announced work on a fix and later patched the effect to be less likely seizure-inducing.

See also
 Reflex seizure

References

Further reading
 .

External links
 HardingFPA Broadcast Flash and Pattern Analyser

Epilepsy types

Photosensitive epilepsy


An Oberonia fallax in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Oberonia fallax in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia fallax


Slow food er en moderne betegnelse for mad, der tager relativt lang tid at anrette. Udtrykket er opstået som modsætning til det ældre og mere velkendte begreb "fastfood".

Madretter

Slow food


بلدية بيلونيا (بالإسبانية: Piloña) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بيلونيا 7.915 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بيلونيا

بلديات أشتورية

بيلونيا


කණ්ටකීය රජ්ජුව යනු මොළයෙහි (විශේෂිත වශයෙන් මජ්ජනයෙහි ) සිට විහිදෙන,  දිගු, සිහින්, නළාකාර ස්නායු පටක සහ ආධාරක සෛල ගොන්නකි .
වෛද්‍යවේදය
මිනිස් සිරුර

කණ්ටකීය රජ්ජුව


Akçahatipler, Zonguldak ilinin Çaycuma ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı Camiliköy olarak geçmektedir. Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 72 km, Çaycuma ilçe merkezine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çaycuma belde ve köyleri

Akçahatipler, Çaycuma


Die Società Industriale Lavorazioni Acciai war ein italienischer Hersteller von Spielzeug und Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Turin, das bereits Spielzeug herstellte, begann 1959 mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete SILA. 1961 endete die Produktion.

Fahrzeuge
Das einzige Modell Autoretta war ein offener Kleinstwagen. Das Fahrgestell trug die Lenksäule, zwei Sitze, den Tank, den Motor sowie die vier Kotflügel. Darüber hinaus gab es keine Karosserie. Der Einzylinder-Zweitaktmotor mit 200 cm³ Hubraum und 11 PS war im Heck montiert und trieb ein Hinterrad an. Das Getriebe verfügte über vier Gänge. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 74 km/h angegeben. Außerdem gab es Kinderfahrzeuge, darunter den Nachbau eines Ferrari 290 Mille Miglia von 1956 mit Elektromotor, von dem etwa 10.000 Exemplare entstanden.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 3 P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Weblinks
 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH (abgerufen am 12. Februar 2012)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)

Società Industriale Lavorazioni Acciai


Taşkışla, İstanbul'un Şişli ilçesinde Taşkışla Caddesi üzerinde yer alan, günümüzde İstanbul Teknik Üniversitesi, Mimarlık Fakültesi olarak kullanılan yeni rönesans üslubunda Osmanlı kışlasıdır.

Geçmişi
Taşkışla Osmanlı döneminde 1846-1852 yılları arasında İngiliz mimar Williams James Smith ve yardımcısı Osmanlı kalfa İstefan tarafından yapılmıştır. Yapı yeni rönesans üslubu kullanılarak Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane (Askeri Tıbbiye) için hastane olarak tasarlanmıştır. 1853-1856 Kırım Savaşı'nda Fransız askerlerinin tedavisi için hastane olarak kullanıldı. Savaştan sonra Taşkışla uzunca bir süre kullanılmadığı için 1860 yılında onarılarak Dolmabahçe Sarayı'nı korumak amaçlı askeri kışla olarak kullanılmaya başlanmıştır. 31 Mart olayları sırasında Taşkışla'nın içinde kalan Avcı Taburu ile Hareket Ordusu birlikleri arasındaki çarpışmalara sahne olmuştur.

Cumhuriyet'in ilanından sonra Taşkışla Maarif Vekaleti'ne devredilmiştir. 1926'dan 1931'deki kapanışına kadar kışlanın bir bölümü Orient Products Co. adlı, Japon sermayesiyle kurulmuş bir eroin fabrikasına ev sahipliği yapmıştır. 1943-1950 yılları arasında ikinci büyük onarımdan geçtikten sonra İstanbul Teknik Üniversitesi Rektörlüğü ve Mimarlık-İnşaat Fakültesi olarak kullanılmaya başlanmıştır. 1983 yılında Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu tarafından korunması gerekli birinci sınıf tarihi yapı olarak listeye alınmıştır. 1980 yılında İTÜ'nün kent içinde bulunan yerleşkelerini Maslak'ta yer alan Ayazağa Yerleşkesine taşımasıyla Taşkışla'nın da boşaltılması gündeme gelmiştir. Dönemin hükûmeti tarafından otel olarak kullanılması amacıyla 49 yıllığına otel yapılmak üzere bir yapı (ESKA -Selim Edes) firmasına kiralanmıştır. Bunun üzerine 1988 yılında İdare Mahkemesi'nde kararın iptali için bazı öğretim üyeleri (Prof. Dr. Erol Kulaksızoğlu ve arkadaşları) tarafından dava açılmıştır. İdare Mahkemesi önce yürütmeyi durdurma kararı alıp, ardından 1989 yılında tüm idari işlemleri iptal ederek Taşkışla'nın İTÜ'de kalmasına karar vermiştir. 1999 Gölcük Depremi ile hasar gören yapı üçüncü bir onarımdan geçmiştir. Günümüzde Taşkışla İTÜ Mimarlık Fakültesi olarak kullanılmaktadır.

Yapısal özellikleri

Taşkışla dikdörtgen planlı, ortası avlulu, bir bodrum ve iki tam katlı bir yapıdır. Köşelerindeki bölümler hem cepheden dışarıya doğru taşırılarak, hem de üç katlı yapılıp çatıdan daha yukarıya yükseltilerek vurgulanmıştır. Cephelerde katlar birbirinden yatay silmelerle, bütün pencereler de birer çift gömme ayakla ayrılmıştır. İkinci kat pencereleri, üstlerindeki üçgen alınlıklarla daha belirgin hale getirilmiştir. Yapıya batı cephesinin ortasında yer alan, Eski Yunan taklidi 8 adet sütunların taşıdığı bir portikten girilir. Plan şeması her iki katta da aynıdır ve bütün yapıyı dolanan bir koridorla buna açılan büyük mekânlardan oluşur. Batı ve doğudaki uzun kollarda koridor ortadadır; kuzey ve güneydeki kollarda ise bir yanı iç avluya bakar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Taşkışla yerleşkesi
 Taşkışla Eğitim ve Kültür Derneği

Osmanlı kışlaları
İstanbul Teknik Üniversitesi
İstanbul'da Osmanlı mimarisi
Şişli'deki yapılar
İstanbul'daki tarihî kışlalar
Sarkis Balyan eserleri
Harbiye, Şişli

Taşkışla


Cette page concerne des événements d'actualité qui se sont produits durant l'année 2022 dans la province canadienne du Yukon.

Politique

 Premier ministre : Sandy Silver (Parti libéral)
 Chef de l'opposition officielle : Stacey Hassard (intérim) (Parti du Yukon)
 Commissaire : Angélique Bernard
 Législature :

Événements

Naissances

Décès

Voir aussi
 L'année 2022 dans le monde
 2022 au Canada (2022 en Colombie-Britannique, 2022 au Manitoba, 2022 en Nouvelle-Écosse, 2022 au Nouveau-Brunswick, 2022 au Nunavut, 2022 en Ontario, 2022 au Québec, 2022 en Saskatchewan, 2022 à Terre-Neuve-et-Labrador, 2022 aux Territoires du Nord-Ouest, 2022 en Alberta)
 2022 aux États-Unis
 2022 en France, 2022 en Suisse, 2022 en Italie

Notes et références

Chronologie du Yukon
2022 au Canada

2022 au Yukon


Die N163 wurde 1824 als französische Nationalstraße zwischen Rennes und Saint-Jean-de-Linières festgelegt. Sie geht auf die Route impériale 183 zurück. Ihre Länge betrug 118,5 Kilometer. 1973 wurde sie komplett abgestuft. Zwischen Rennes und Corps-Nuds wurde die abgestufte Straße zu einer Schnellstraße ausgebaut, da dieser Teil zu der in den 1980er Jahren beschlossenen Schnellstraße zwischen Rennes und Angers gehört.

Weblinks
 Route nationale française 163 auf WikiSara (französisch)

163
Straße in der Bretagne
Straße in Pays de la Loire
Straße in Europa

Route nationale 163


Pământenii este un film românesc din 1993 regizat de Șerban Comănescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1993 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1993
Filme dramatice românești

Pământenii


Valborg Irena Sandberg (født 13. juli 1933 i Thisted) er civiløkonom og har været borgmester i Hillerød 1994-97.

Hun er født Andersen som datter af cementstøber (tidl. landarbejder) Valdemar Andersen og hustru Lavra Kirstine, boende Nørregade 55, Thisted. Hun blev gift med Jørgen Sandberg i 1959, og de har tre børn; ægteparret bor nu i Helsinge.

Hun tog realeksamen i Thisted i 1949 og har studeret på EUD og EUX i Thisted samt Handelshøjskolen i København, hvorfra hun har HD i regnskabsvæsen fra 1960. Hun har arbejdet som revisor og handelsfaglærer.

Hun blev valgt ind i Hillerød byråd for Venstre i 1986 og sad som borgmester 1994-1997 inkl.

Hun blev ikke genvalgt som borgmester ved valget i 1997, primært på grund af en intern magtkamp i Venstre, hvor den unge Jens Meyer udfordrede den siddende borgmester. Han stillede op som partiets spidskandidat, og medlemmerne i Venstre valgte med et snævert flertal Jens Meyer som partiets borgmesterkandidat. Jens Meyer forsøgte i valgkampen at gøre det til et valg mellem "Unge Jens" og "Gamle Jens", og det bidrog til, at borgerne genvalgte Jens S. Jensen som borgmester i 1997.
Valborg Sandberg har været medlem af byplanudvalget og socialudvalget.

1981-1993 var hun kontorchef og praktisk leder af Danmarks Frivillige Bloddonorer; 1980-1981 planlægningschef i Friluftsrådet og 1966-1981 administrationschef i Det Danske Spejderkorps.
1964-1965 var hun medlem af Dansk Ungdoms Fællesråds bestyrelse, 1967-1980 medlem af Friluftsrådets bestyrelse, 1970-1980 medlem af bestyrelsen i Pindstrupcentret, 1971-1981 medlem af Det Danske Spejderkorps' styrelse. Fra 1988 medlem af bestyrelsen for Frederik og Ellen Hindsgauls fond. 1992-1994 var hun medlem af bestyrelsen for Den Internationale Bloddonororganisation IFBDO / FIODS.
Hun har endvidere været engageret i Grænseforeningen, og hun har været formand for Borgerforeningen i Brødeskov.
Hun var i mange år meget aktiv i bestyrelsen for Nordsjællands Folkemuseum, der nu er en del af Museum Nordsjælland; herunder i en periode bestyrelsesformand. Hun har siden ungdommen en særlig interesse for arkæologi.

Hendes politiske interesser har især været erhvervspolitik, byplan, socialvæsen og uddannelse.

Kilder
 Hillerød 1945-2006. Udgivet af Hillerød Kommune 2006. Red. Kirsten Baunegaard. .
 Hvem er hvem i amt og kommune. Mostrup 1994. .
 Kirkebog og net.
 75-års fødselsdagsomtale i Berlingeren

Referencer

Borgmestre fra Venstre
Borgmestre i Hillerød
Tidligere borgmestre fra Danmark
Personer fra Thisted

Valborg Sandberg


In probability theory, the conditional expectation, conditional expected value, or conditional mean of a random variable is its expected value – the value it would take "on average" over an arbitrarily large number of occurrences – given that a certain set of "conditions" is known to occur. If the random variable can take on only a finite number of values, the "conditions" are that the variable can only take on a subset of those values. More formally, in the case when the random variable is defined over a discrete probability space, the "conditions" are a partition of this probability space.

Depending on the context, the conditional expectation can be either a random variable or a function. The random variable is denoted  analogously to conditional probability. The function form is either denoted  or a separate function symbol such as  is introduced with the meaning .

Examples

Example 1: Dice rolling
Consider the roll of a fair  and let A = 1 if the number is even (i.e., 2, 4, or 6) and A = 0 otherwise. Furthermore, let B = 1 if the number is prime (i.e., 2, 3, or 5) and B = 0 otherwise.

The unconditional expectation of A is , but the expectation of A conditional on B = 1 (i.e., conditional on the die roll being 2, 3, or 5) is , and the expectation of A conditional on B = 0 (i.e., conditional on the die roll being 1, 4, or 6) is . Likewise, the expectation of B conditional on A = 1 is , and the expectation of B conditional on A = 0 is .

Example 2: Rainfall data
Suppose we have daily rainfall data (mm of rain each day) collected by a weather station on every day of the ten–year (3652-day) period from January 1, 1990, to December 31, 1999.  The unconditional expectation of rainfall for an unspecified day is the average of the rainfall amounts for those 3652 days. The conditional expectation of rainfall for an otherwise unspecified day known to be (conditional on being) in the month of March, is the average of daily rainfall over all 310 days of the ten–year period that falls in March. And the conditional expectation of rainfall conditional on days dated March 2 is the average of the rainfall amounts that occurred on the ten days with that specific date.

History
The related concept of conditional probability dates back at least to Laplace, who calculated conditional distributions.  It was Andrey Kolmogorov who, in 1933, formalized it using the Radon–Nikodym theorem.  In works of Paul Halmos and Joseph L. Doob from 1953, conditional expectation was generalized to its modern definition using sub-σ-algebras.

Definitions

Conditioning on an event
If  is an event in  with nonzero probability,
and  is a discrete random variable, the conditional expectation
of  given  is

where the sum is taken over all possible outcomes of .

If , the conditional expectation is undefined due to the division by zero.

Discrete random variables
If  and  are discrete random variables,
the conditional expectation of  given  is

where  is the joint probability mass function of  and . The sum is taken over all possible outcomes of .

Remark that as above the expression is undefined if .

Conditioning on a discrete random variable is the same as conditioning on the corresponding event:

where  is the set .

Continuous random variables
Let  and  be continuous random variables with joint density

's density

and conditional density  of  given the event
The conditional expectation of  given  is

When the denominator is zero, the expression is undefined.

Conditioning on a continuous random variable is not the same as conditioning on the event  as it was in the discrete case. For a discussion, see Conditioning on an event of probability zero. Not respecting this distinction can lead to contradictory conclusions as illustrated by the Borel-Kolmogorov paradox.

L2 random variables
All random variables in this section are assumed to be in , that is square integrable.
In its full generality, conditional expectation is developed without this assumption, see below under Conditional expectation with respect to a sub-σ-algebra. The  theory is, however, considered more intuitive and admits important generalizations.
In the context of  random variables, conditional expectation is also called regression.

In what follows let  be a probability space, and  in
 with mean  and variance .
The expectation  minimizes the mean squared error:
.

The conditional expectation of  is defined analogously, except instead of a single number
, the result will be a function . Let  be a random vector. The conditional expectation  is a measurable function such that
.

Note that unlike , the conditional expectation  is not generally unique: there may be multiple minimizers of the mean squared error.

Uniqueness

Example 1: Consider the case where  is the constant random variable that's always 1.
Then the mean squared error is minimized by any function of the form

Example 2: Consider the case where  is the 2-dimensional random vector . Then clearly

but in terms of functions it can be expressed as  or  or infinitely many other ways. In the context of linear regression, this lack of uniqueness is called multicollinearity.

Conditional expectation is unique up to a set of measure zero in . The measure used is the pushforward measure induced by .

In the first example, the pushforward measure is a Dirac distribution at 1. In the second it is concentrated on the "diagonal" , so that any set not intersecting it has measure 0.

Existence

The existence of a minimizer for  is non-trivial. It can be shown that

is a closed subspace of the Hilbert space .
By the Hilbert projection theorem, the necessary and sufficient condition for
 to be a minimizer is that for all  in  we have
.
In words, this equation says that the residual  is orthogonal to the space  of all functions of .
This orthogonality condition, applied to the indicator functions ,
is used below to extend conditional expectation to the case that  and  are not necessarily in .

Connections to regression

The conditional expectation is often approximated in applied mathematics and statistics due to the difficulties in analytically calculating it, and for interpolation.

The Hilbert subspace

defined above is replaced with subsets thereof by restricting the functional form of , rather than allowing any measurable function. Examples of this are decision tree regression when  is required to be a simple function, linear regression when  is required to be affine, etc.

These generalizations of conditional expectation come at the cost of many of its properties no longer holding.
For example, let
be the space  of all linear functions of  and let  denote this generalized conditional expectation/ projection. If  does not contain the constant functions, the tower property

will not hold.

An important special case is when  and  are jointly normally distributed. In this case
it can be shown that the conditional expectation is equivalent to linear regression:

for coefficients  described in Multivariate normal distribution#Conditional distributions.

Conditional expectation with respect to a sub-σ-algebra

Consider the following:
  is a probability space.
  is a random variable on that probability space with finite expectation.
  is a sub-σ-algebra of .

Since  is a sub -algebra of , the function  is usually not -measurable, thus the existence of the integrals of the form , where  and  is the restriction of  to , cannot be stated in general. However, the local averages  can be recovered in  with the help of the conditional expectation.

A conditional expectation of X given , denoted as , is any -measurable function  which satisfies:

for each .

As noted in the  discussion, this condition is equivalent to saying that the residual  is orthogonal to the indicator functions :

Existence

The existence of  can be established by noting that  for  is a finite measure on  that is absolutely continuous with respect to  .  If  is the natural injection from  to , then  is the restriction of  to  and  is the restriction of  to .  Furthermore,  is absolutely continuous with respect to , because the condition

implies

Thus, we have

where the derivatives are Radon–Nikodym derivatives of measures.

Conditional expectation with respect to a random variable
Consider, in addition to the above,
 A measurable space , and
 A random variable .

The conditional expectation of  given  is defined by applying the above construction on the σ-algebra generated by :
.

By the Doob-Dynkin lemma, there exists a function  such that
.

Discussion

 This is not a constructive definition; we are merely given the required property that a conditional expectation must satisfy.
 The definition of  may resemble that of  for an event  but these are very different objects.  The former is a -measurable function , while the latter is an element of  and  for .
 Uniqueness can be shown to be almost sure: that is, versions of the same conditional expectation will only differ on a set of probability zero.
 The σ-algebra  controls the "granularity" of the conditioning.  A conditional expectation  over a finer (larger) σ-algebra  retains information about the probabilities of a larger class of events.  A conditional expectation over a coarser (smaller) σ-algebra averages over more events.

Conditional probability

For a Borel subset  in , one can consider the collection of random variables
.
It can be shown that they form a Markov kernel, that is, for almost all ,
 is a probability measure.

The Law of the unconscious statistician is then
.
This shows that conditional expectations are, like their unconditional counterparts, integrations,
against a conditional measure.

General Definition
In full generality, consider:
 A probability space .
 A Banach space .
 A Bochner integrable random variable .
 A sub-σ-algebra .

The conditional expectation of  given  is the up to a -nullset unique and integrable -valued -measurable random variable  satisfying

for all .

In this setting the conditional expectation is sometimes also denoted in operator notation as .

Basic properties
All the following formulas are to be understood in an almost sure sense.  The σ-algebra  could be replaced by a random variable , i.e. .

 Pulling out independent factors:
 If  is independent of , then .

Let . Then  is independent of , so we get that

Thus the definition of conditional expectation is satisfied by the constant random variable , as desired.

 If  is independent of , then . Note that this is not necessarily the case if  is only independent of  and of .
 If  are independent,  are independent,  is independent of  and  is independent of , then .
 Stability:
 If  is -measurable, then .

For each  we have , or equivalently

Since this is true for each , and both  and  are -measurable (the former property holds by definition; the latter property is key here), from this one can show

And this implies  almost everywhere.

 In particular, for sub-σ-algebras  we have .
 If Z is a random variable, then .  In its simplest form, this says .
 Pulling out known factors:
 If  is -measurable, then .

All random variables here are assumed without loss of generality to be non-negative. The general case can be treated with .

Fix  and let . Then for any

Hence  almost everywhere.

Any simple function is a finite linear combination of indicator functions. By linearity the above property holds for simple functions: if  is a simple function then .

Now let  be -measurable. Then there exists a sequence of simple functions  converging monotonically (here meaning ) and pointwise to . Consequently, for , the sequence  converges monotonically and pointwise to .

Also, since , the sequence  converges monotonically and pointwise to

Combining the special case proved for simple functions, the definition of conditional expectation, and deploying the monotone convergence theorem:

This holds for all , whence  almost everywhere.

 If Z is a random variable, then .
 Law of total expectation: .
 Tower property:
 For sub-σ-algebras  we have .
 A special case  recovers the Law of total expectation: .
 A special case is when Z is a -measurable random variable. Then  and thus .
 Doob martingale property: the above with  (which is -measurable), and using also , gives .
 For random variables  we have .
 For random variables  we have .
 Linearity: we have  and  for .
 Positivity: If  then .
 Monotonicity: If  then .
 Monotone convergence: If  then .
 Dominated convergence: If  and  with , then .
 Fatou's lemma: If  then .
 Jensen's inequality: If  is a convex function, then .
 Conditional variance: Using the conditional expectation we can define, by analogy with the definition of the variance as the mean square deviation from the average, the conditional variance
 Definition:
Algebraic formula for the variance:
 Law of total variance: .
 Martingale convergence: For a random variable , that has finite expectation, we have , if either  is an increasing series of sub-σ-algebras and  or if  is a decreasing series of sub-σ-algebras and .
 Conditional expectation as -projection: If  are in the Hilbert space of square-integrable real random variables (real random variables with finite second moment) then
 for -measurable , we have , i.e. the conditional expectation   is in the sense of the L2(P) scalar product the orthogonal projection from  to the linear subspace of -measurable functions. (This allows to define and prove the existence of the conditional expectation based on the Hilbert projection theorem.)
 the mapping  is self-adjoint:
 Conditioning is a contractive projection of Lp spaces .  I.e.,  for any p ≥ 1.
 Doob's conditional independence property: If  are conditionally independent given , then  (equivalently, ).

See also

Conditioning (probability)
Disintegration theorem
Doob–Dynkin lemma
Factorization lemma
Hidden Markov Model
Joint probability distribution
Non-commutative conditional expectation

Probability laws

 Law of total cumulance (generalizes the other three)
 Law of total expectation
 Law of total probability
 Law of total variance

Notes

References

 William Feller, An Introduction to Probability Theory and its Applications, vol 1, 1950, page 223
 Paul A. Meyer, Probability and Potentials, Blaisdell Publishing Co., 1966, page 28
 , pages 67–69

External links

Conditional probability
Statistical theory

Conditional expectation


Crkva Purgatorio ad Arco ili Santa Maria delle Anime del Purgatorio ad Arco vjersko je zdanje u središnjem Napulju u Italiji, smješteno na Via dei Tribunali. Crkva je dva bloka zapadno od crkve Santa Maria Maggiore della Pietrasanta na Via dei Tribunali.

Povijest
Bila je priključena istoimenoj kongregaciji, osnovanoj za molitvu za duše u čistilištu. Crkvu je projektirao Giovan Cola Di Franco, a posvećena je 1638. Apsida je bogato ukrašena višebojnim mramorom i štukaturom, a ima osebujan detalj krilatih lubanja, Dionisia Lazzarija, na pilastrima bočno od glavnog oltara. Crkva ima oltarnu palu Massima Stanzionea (Djevica pomaže dušama u Čistilištu, 1638., glavna oltarna pala), Andrea Vaccara (Prijelaz sv. Josipa , 1650.-51., treća kapela desno) i Luce Giordana (Smrt i ekstaza sv. Alessija, 1661, treća kapela lijevo).

Lijevo od oltara nalazi se pogrebni spomenik Giulija Mastrilla, autora Andree Vaccara. Iznad glavnog oltara u kupoli nalazi se platno Giacoma Farellija: Sveta Ana prinosi dijete Djevici Sant'Anna Bogu Ocu (1670.) kao i Pobjeda svetog Mihaela (165?) Girolama De Magistra.

Izvori

Vanjske poveznice

Barokne crkve u Napulju
Katoličke crkve u Napulju
Muzeji i galerije u Napulju

Purgatorio ad Arco


Gura Humorului (anteriormente Gura Homorului, en alemán y polaco Gura Humor, en yiddish - גורא הומאָרא Gura Humor) es una ciudad con estatus de oraș situada en el condado de Suceava, en el noreste de Rumanía, en la histórica región del sur de Bucovina.

En el censo de 2011, la ciudad tenía una población de 13.667 habitantes. Es el sexto centro urbano más grande de la provincia. En 2005, Gura Humorului se convirtió en complejo turístico. El Monasterio de Voroneț, monumento histórico, que data de 1488, se encuentra en el barrio Voroneț.

Geografía

Gura Humorului está situada en la parte central del condado de Suceava. La ciudad debe su nombre a su ubicación en la desembocadura del río Humor en el río Moldova. Se encuentra a una altitud de 477  a 445 km de la capital, Bucarest, siendo rodeada de laderas no demasiado altas y bosques de madera dura y blanda. El clima es continental templado con precipitación significativa. El lugar fue buscado, desde la segunda mitad del  como centro de salud. La ciudad tiene dos estaciones de ferrocarril y está atravesada por la carretera europea E576 (DN17), y por la carretera comarcal 177.

Demografía
Según estimación 2012 contaba con una población de 15 362 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades del distrito de Suceava
Localidades con bienes declarados Patrimonio de la Humanidad en Rumania

Gura Humorului


රංගනය
සනත් ගුණතිලක
සබීතා පෙරේරා
රන්ජන් රාමනායක
ක්ලීටස් මෙන්ඩිස්
විල්සන් කරුණාරත්න
විමල් කුමාර ද කොස්තා
බන්දු සමරසිංහ
ෆ්‍රෙඩී සිල්වා
මානෙල් චන්ද්‍රලතා
හරින්ද්‍ර සංඛ පීරිස්
තිලක් රණතුංග
කේ. එම් කිංස්ලි කුලතුංග
ටෙඩී විද්‍යාලංකාර

ගීතයන්
ගීත ප්‍රබන්ධය - ආනන්ද එස්. විජේසිරි
මගේ රන් පුතේ - ටෝනි හසන්
අහසේ සඳේ නෑ - ග්‍රේෂන් ආනන්ද, ටෝනි හසන්, ජගත් වික්‍රමසිංහ
රැජිනය ඔබ මා පැතූ ආදරේ - ග්‍රේෂන් ආනන්ද, චන්ද්‍රිකා සිරිවර්ධන රත්තරනේ රන්වන් මාල - ෆ්‍රෙඩී සිල්වා, ඇන්ජලින් ගුණතිලක මල්යායේ ගුම් ගීතේ - ටෝනි හසන්, ඇන්ජලින් ගුණතිලක
සරා ගීත ඇසේ - ග්‍රේෂන් ආනන්ද, ඇන්ජලින් ගුණතිලක

නිෂ්පාදනය
සහාය අධ්‍යක්ෂණය සහ සංස්කරණ සහාය - ධනේෂ් ලංකා පීරිස්
අංග රචනය - බෙනට් ජයතුංග
කලා අධ්‍යක්ෂණය - සාලිය ඩයස්
සටන් අධ්‍යක්ෂණය - ටෙඩී විද්‍යාලංකාර
නැටුම් අධ්‍යක්ෂණය - රොනල්ඩ් ප්‍රනාන්දු
ශබ්ද පරිපාලනය - ජෝර්ජ් මනතුංග
ශබ්ද ඉංජිනේරු - අබේසිංහ අල්විස්
ශබ්ද සහාය - පාලිත සිල්වා, පර්සි ගුණවර්ධන, සරත් සිරිබද්ධන, සුනිල් මල්ලිකාආරච්චි
ගීත පටිගත කිරීම - මර්වින් බෙන්ස් - නෙකෝ ශබ්දාගාරය
අතිරේක ශබ්ද - ප්‍රේමසිරි රණවක
කැමරා ක්‍රියා කරවීම - ජී. නන්දසේන
කැමරා සහාය - එම්. මාටින්, එච්. අනුර, ඩබ්ලිව්. පියසේන, ඊ. එම්. ප්‍රියන්ත, සුජිත් සුභසිංහ, එම්. නිහාල්, තංගයියා
කොණ්ඩා සැකසුම - ලලිත් ධර්මවර්ධන
සහාය - අසංග හෙට්ටිආරච්චි නිෂ්පාදන
රසායනාගාර පාලක - අයි. ඒ. ජොහාර්
රසායනාගර සහාය - තිලක් ෆොන්සේකා, ශාන්තා අත්තනායක, කේ. ආර්. ජයවර්ධන, ටයිටස් සමරවීර, රේමන් පෙරේරා, ඇම්. මුණිදාස, කේ. ඩී. ඩික්සන්
සැකසුම - ලෙස්ලි ඊ. පීරිස්, චන්ද්‍ර මුතුතන්ත්‍රි

වෛරයෙන් වෛරය


An Microstegium stapfii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Microstegium stapfii in nahilalakip ha genus nga Microstegium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microstegium

Microstegium stapfii


Floris I (født 1030, død 28. juni 1061) var greve af Holland og Vestfriesland fra 1049 til sin død.

Floris var søn af grev Dirk III af Holland og Othelinde af Sachsen, datter af markgreve Bernhard I af Nordmark. Han efterfulgte broderen Dirk IV, som greve af Holland og Vestfriesland, da denne blev myrdet i 1049. Omkring 1050 giftede han sig med Gertrud af Sachsen, datter af Bernhard II af Sachsen og Eilika af Schweinfurt. Han underkastede sig kejser Henrik IIIs styre og reddede dermed sin fædrenearv. Floris fortsatte de traditionelle stridigheder, og den 28. juni 1061 dræbte markgreve Ekbert I af Braunschweig-Meißen ham i Nederhemert, da han rejste fra Zaltbommel. De var rivaler med hensyn til Friesland. Floris I blev begravet i Egmond, Noord-Holland.

Gertrud giftede sig på ny efter Floris død med Robert I af Flandern. 3. august 1113 døde hun i Veurne og blev begravet i St.-Walburgakirken der.

Familie og børn
Floris og Gertrud fik syv børn:
 Albrecht (født ca. 1051), kannik i Liège.
 Dirk V (født ca. 1052, Vlaardingen-17. juni 1091).
 Pieter (født ca. 1053), kannik i Liège.
 Bertha (født ca. 1055-1094, Montreuil-sur-Mer), gift med Filip 1. af Frankrig i 1072.
 Floris (født ca. 1055), kannik i Liège.
 Machteld (født ca. 1057)
 Adela (født ca. 1061), gift med grev Baudouin I af Guines.

Stamtræ

Litteratur
 Abraham Jacob van der Aa: Biographisch woordenboek der Nederlanden. Deel 6. J.J. van Brederode, Haarlem 1859, S. 115–116 .

 Poelman: Floris I . In: P.C. Molhuysen und P.J. Blok (Hrsg.): Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek. Deel 2. A.W. Sijthoff, Leiden 1912, Sp. 445.

Nederlandenes historie

Floris 1. af Holland


Andreu Bosch puede referirse a:

 Andreu Bosch Girona: futbolista del FC Barcelona en los años 1920.
 Andreu Bosch Pujol (1931-2004): hijo del anterior. Futbolista internacional del FC Barcelona en los años 1950.

Andreu Bosch


Houck est un patronyme et toponyme pouvant désigner:

Patronyme
 (1891-1969), joueur américain de baseball
 (1933-2017), juge américain de la Caroline du Sud
 (née en 1969), auteure américaine
 (1921-1965), actrice de film américaine
 (né en 1950), homme politique américain de Virginie
 (1847-1916), ecclésiastique catholique américain
 (1915-2002), capitaine américain de la Seconde Guerre mondiale
 (né en 1943), joueur américain de football américain
 (1801-1857), homme politique américain de l'État de New York

 (né en 1960), joueur professionnel américain de disc golf
 (1942-2003), acteur et réalisateur américain
 (1905-1992), homme politique américain du Dakota du Sud
Leo Houck (1888-1950), boxeur américain
 (né en 1980), chanteur et parolier américain
 (né en 1963), joueur canadien de hockey sur glace
 (1856-1919), joueur américain de baseball
 (né en 1996), lanceur américain de baseball

Autre
, femme politique américaine dans l'Utah

Toponyme

Houck, communauté de l'Arizona
, communauté du Missouri
, mont de l'État de New York

Oost Houck, lieu-dit de Ledringhem, Nord

, village de Torbeck

Voir aussi
Houck peut être la francisation du mot flamand  (coin, dans le sens d'angle saillant, en français) utilisée dans le patois du nord de la France

Homonymie de patronyme
Homonymie de toponyme

Houck


Alegeri parlamentare au avut loc în Letonia la 7 octombrie 2006.

Rezultate

Note

Legături externe
 http://web.cvk.lv/pub/public/28333.html
 http://www.velesanas2006.cvk.lv/

Alegeri în Europa în 2006

Alegeri legislative în Letonia, 2006


كاتدرائية القديس بطرس وبولس بباراماريبو، سورينام هي أكبر بناية خشبية في نصف الكرة الأرضية الغربي. بنية في الأصل كمسرح لكن بعد أن تعرضة للحرق تحولة اٍلى كاتدرائية.

مراجع

كاتدرائيات
كاتدرائيات في الكاريبي
كنائس خشبية
كنائس رومانية كاثوليكية اكتملت في 1901
مبان ومنشآت في باراماريبو
مباني كنائس رومانية كاثوليكية القرن 20
مواقع الحج الكاثوليكية

كاتدرائية القديس بطرس وبولس


A reação de Blaise é uma reação orgânica que produz um β-cetoéster a partir da reação entre zinco metálico, um α-bromoéster e uma nitrila. A reação foi relatada pela primeira vez por Edmond Blaise (1872–1939) em 1901. O último intermediário é uma metaloimina, que é, então hidrolisada para fornecer o β-cetoéster desejado.

Ésteres alifáticos volumosos tendem a resultar em maiores rendimentos. Steven Hannick e Yoshito Kishi desenvolveram um procedimento aprimorado.

Notou-se uma tolerância a grupos hidroxila livres pno decorrer dessa reação, o que é surpreendente para reações de haletos organometálicos.

Mecanismo
O mecanismo da reação de Blaise envolve a formação de um complexo organozinco com o bromo na posição alfa da carbonila do éster. Isso torna o carbono alfa nucleofílico, permitindo que ele ataque o carbono eletrofílico do nitrilo. O nitrogênio nitrílico negativo resultante deste ataque forma um complexo com o cátion monobrometo de zinco. O produto β-enaminoéster (tautômero do intermediário imina ilustrado acima) é obtido por processamento com 50% de K2CO3 aquoso. Se o β-cetoéster for o produto desejado, a adição de ácido clorídrico 1 M hidrolisa o β-enaminoéster para converter a enamina em uma cetona, formando o β-cetoéster.

Ver também

 Reação de Reformatsky

Ligação externa

 Reação de Blaise - Detalhes e Literatura Recente (em inglês)

Referências

  Edmond E. Blaise; Compt. Rend. 1901, 132, 478.
  Rinehart, K. L., Jr. Organic Syntheses, Coll. Vol. 4, p. 120 (1963); Vol. 35, p. 15 (1955). (Article)
  Rao, H. S. P.; Rafi, S.; Padmavathy, K. Tetrahedron 2008, 64, 8037-8043. (Review)
  Cason, J.; Rinehart, K. L., Jr.; Thorston, S. D., Jr. J. Org. Chem. 1953, 18, 1594. ()
  Hannick, S. M.; Kishi, Y. J. Org. Chem. 1983, 48, 3833. ()
  Marko, I.E. J. Am. Chem. Soc. 2007, ASAP
  Wang, D.; Yue, J.-M. Synlett 2005, 2077-2079.

Reações de acoplamento

Reação de Blaise


Olaylar
 Kasım - Bir sel Edessa'daki bir kiliseyi vurdu. 2.000'in üzerinde kişinin ölümüne yol açtı.
 Lucius Annius Fabianus ve Marcus Nonius Arrius Mucianus Roma'da konsül oldu.
 Osroene, Hristiyanlığı resmi din olarak benimseyen ilk devlet oldu.

Doğumlar
 Cheng Wu, Wei Krallığı'nın generali
 Decius, Roma imparatoru (ö. 251)
 Qiao Zhou, Shu Krallığı başkanı (ö. 270)

Ölümler

201


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Album. This award has been given since the 1988 ceremony and since its conception, Whitney Houston and Beyoncé holds the record for most wins in this category with four.

Winners and nominees
Winners are listed first and highlighted in bold.

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Multiple wins and nominations

Wins

 4 wins
 Whitney Houston
 Beyoncé

 2 wins
 Jennifer Hudson
 Alicia Keys

Nominations

 7 nominations
 Beyoncé
 Alicia Keys

 6 nominations
 Mary J. Blige

 5 nominations
 Whitney Houston

 4 nominations
 John Legend
 Jill Scott
 Kanye West

 3 nominations
 Brandy
 Chris Brown
 H.E.R.
 Jennifer Hudson
 India Arie
 Michael Jackson
 Kendrick Lamar

 2 nominations
 Toni Braxton
 Mariah Carey
 Seal
 Usher
 Luther Vandross
 Charlie Wilson

References

American music awards
NAACP Image Awards
Album awards

NAACP Image Award for Outstanding Album


Arlette Langmann (born 3 April 1946) is a French screenwriter, film editor and production designer.  Born in Paris to Jewish immigrant parents from Romania and Poland,  Langmann is best known for her long-running collaborations with her brother Claude Berri, Maurice Pialat, and Philippe Garrel.

Filmography
 Naked Childhood (1968) co-writer
 Le poème de l'élève Mikovsky (1971) editor
 La maison des bois (1971) editor, TV Mini-series
 We Won't Grow Old Together (1972) editor
 The Mouth Agape (1974) editor
 Un coup de rasoir (1977) editor
 Graduate First (1978) editor
 La fabrique, un conte de Noël (1979) editor
 Loulou (1980) co-writer
 Je Vous Aime (1980) editor
 Le maître d'école (1981) editor
 À Nos Amours (1983) co-writer, production designer
 Madman at War (1985) co-writer
 Jean de Florette (1986) editor
 La Fille de quinze ans (1989) co-writer
 Chimère (1989) co-writer
 Uranus (1990) co-writer
 Jour de colère (1992) co-writer
 Nous deux (1992) co-writer
 Germinal (1993) co-writer
 Les amoureux (1994) co-writer
 Circuit Carole (1995) co-writer
 Les victimes (1996) co-writer
 Le Vent de la nuit (1999) co-writer
 La débandade (1999) co-writer
 Sauvage innocence (2001) co-writer
 Regular Lovers (2005) co-writer
 Frontier of the Dawn (2008) co-writer
 Jealousy (2013) co-writer
 In the Shadow of Women (2015) co-writer
 Lover for a Day (2017) co-writer
 Le sel des larmes (2019) co-writer
 The Plough (2023), co-writer

References

External links

1946 births
Living people
French film editors
French screenwriters
Film people from Paris
20th-century French Jews
French women film editors

Arlette Langmann


La Casa Carlos de Abizanda es una casa torreada ubicada en Abizanda, Comarca de Sobrarbe en España, y monumento declarado Bien de Interés Cultural por el Gobierno de Aragón.

Descripción

Construcción de planta rectangular unida en una de sus esquinas a una torre fortificada que sobresale. El acceso a la torre, de carácter claramente defensivo,  se realiza desde la planta baja. A simple vista parece que la vivienda y la torre se construyeron a un tiempo en arenisca con sillares en las esquinas. Ambas construcciones han sufrido incontables modificaciones  en la época contempóránea, como los balcones de la última planta de la torre; aunque afortunadamente aún se conservan elementos originales.
Pero si interesante resulta el exterior de este casa torreada no desmerece el interior de la vivienda que apenas ha sufrido modificaciones. Dentro se pueden encontrar numerosos vestigios de otros tiempos como la distribución y los pavimentos enmorrillados.
Casa Carlos fue inicialmente propiedad de los Maza de Lizana y en la actualidad se utiliza como vivienda particular.

Enlaces externos
 Sistema de información del Patrimonio cultural Aragonés (SIPCA) (http://www.sipca.es/censo/1-INM-HUE-003-002-005/Casa/Carlos.html)

Referencias

Bienes de interés cultural de la provincia de Huesca
Monumentos de Abizanda
Casas torreadas del Alto Aragón

Casa Carlos


Die Ernst-Litfaß-Schule ist ein nach Ernst Litfaß benanntes Oberstufenzentrum für Mediengestaltung und Medientechnologie in Berlin.

Schule und Bildungsgänge
Die Ernst-Litfaß-Schule vereint vier Bildungssegmente: die Berufsqualifizierung, die Berufsausbildung, die Studienqualifizierung und die Weiterbildung. Bildungsgänge sind die Berufsschule, die Fachoberschule, die Berufsfachschule, die Fachschule, die Berufsoberschule und das Berufliche Gymnasium. Die Ernst-Litfaß-Schule bietet damit von der Berufsbildungsreife bis zum Technikerabschluss Bildungsmöglichkeiten für das gesamte Berufsfeld der Druck- und Medienbranche.

Die Schule hat rund 1000 Schüler. Sie besuchen in der Berufsschule den Unterricht für die Berufe Mediengestalter Digital und Print, Medientechnologe Druck, Medientechnologe Druckverarbeitung und Buchbinder, Medientechnologe Druckverarbeitung, Packmitteltechnologe, Medientechnologe Siebdruck, Geomatiker, Fotograf sowie das Berufsgrundbildungsjahr Druck- und Medientechnik.

In den vollschulischen Bildungsgängen der Berufsqualifizierung gibt es die einjährige Berufsfachschule sowie die studienqualifizierende Fachoberschule und Berufsoberschule mit dem Fach Mediengestaltung sowie das berufliche Gymnasium mit dem Fach Gestaltungs- und Medientechnik. In doppelqualifizierenden Bildungsgängen werden Technische Assistenten der Fachrichtungen Geovisualisierung bzw. Medientechnik ausgebildet. Als Weiterbildung kann die Techniker-Fachschule Druck- und Medientechnik besucht werden.

Den Schülern stehen Computerarbeitsplätze, mehrere Druck- und Druckverarbeitungswerkstätten und Medienlabore zur Verfügung. An der Ernst-Litfaß-Schule werden Projekte realisiert. Zudem engagiert sich die Schule im Bereich Umwelt und wurde 2016 zum fünften Mal als Umweltschule in Europa ausgezeichnet.

Weiterhin finden wöchentlich Kurse in den Werkstattbereichen Hoch- und Tiefdruck sowie Siebdruck statt, die auch ehemaligen Schülern offen stehen.

Weblinks

 Website der Ernst-Litfaß-Schule

Einzelnachweise

Berufsbildende Schule in Berlin
Umweltschule in Europa
Gegründet 1982
Schule in Berlin-Wittenau

Ernst-Litfaß-Schule


نوبوسوكه كيشي  (13 نوفمبر 1896 - 7 أغسطس 1987) كان سياسي ياباني شغل منصب رئيس الوزراء الياباني لمرتين  وهو جد رئيس وزراء اليابان السابق شينزو آبي.

روابط خارجية

مراجع

سياسيو الحزب الليبرالي الديمقراطي الياباني
أشخاص من مانشوكو
أعضاء مجلس النواب الياباني
اليمين المتطرف في اليابان
خريجو جامعة طوكيو
رؤساء وزراء اليابان
رؤساء وزراء اليابان القرن 20
سياسيون من محافظة ياماغوتشي
فاشيون يابانيون
قوميون يابانيون
مجرمو حرب
مواليد 1896
نزاع تاريخي (إنكار المجزرة)
وزراء حكومة اليابان
وزراء خارجية اليابان
وزراء دفاع اليابان
وفيات 1987
وفيات في طوكيو
يابانيون في الحرب العالمية الثانية
يابانيون معادون للشيوعية

نوبوسوكه كيشي


Die Bau-Gesellschaft für Eisenbahn-Unternehmungen F. Plessner & Comp., kurz auch Plessner & Co. war eine Eisenbahnbaugesellschaft mit Sitz in Berlin. Geschäftszweck der Kommanditgesellschaft auf Aktien war die Projektierung und der Bau von Eisenbahnstrecken.

Geschichte
Das Unternehmen wurde am 20. März 1870 gegründet. Die Leitung oblag den persönlich haftenden Gesellschaftern (Direktoren), dem Bauingenieur Ferdinand Pleßner, nach dem das Unternehmen auch benannt war, und dem Landrat a. D. Ernst Otto Schubarth. Letzterer wurde am 1. April 1873 durch den Juristen Diedrich Krönig und den Baumeister Paul Gottheiner ersetzt. Dem ersten Verwaltungsrat, der sich aus Mitgliedern des Gründungskomitees zusammensetzte, gehörten Paul Mendelssohn-Bartholdy, Albert Borsig, Eduard Koch, Jacob Löb Eltzbacher, Adelbert Delbrück, Julius Alexander, John Simson, Carl David Schultze und Theodor Hertel an.

Das Aktienkapital stieg von zunächst 0,75 (1870/71) über 3 (1872) auf 4,5 Millionen Taler. Die Aktienkurse erreichten schon innerhalb kürzester Zeit einen Wert von 180 % des Ausgabepreises. Getrieben wurde diese Überbewertung einerseits von einer Dividende von 14 %, als auch durch Bilanzen, die einen hohen Gewinn auswiesen. Im Januar 1875 musste die Gesellschaft Konkurs anmelden. Die Aktionäre der Gesellschaft verloren insgesamt acht Millionen Taler, die Gläubiger weitere fünf Millionen. Klagen gegen den Verwaltungsrat wegen Bilanzfälschung wurden von Gerichten zurückgewiesen oder zurückgezogen.

Die Bau-Gesellschaft für Eisenbahn-Unternehmungen F. Plessner & Comp. war insbesondere Auftragnehmer für Eisenbahnprojekte in den thüringischen Staaten, Sachsen, Brandenburg und Schlesien. Bis zum Abbruch der Arbeiten im Jahr 1874 war nur ein Teil der Strecken fertiggestellt. Für einen Teil der Auftraggeber führte das zur Zahlungsunfähigkeit.

Bauvorhaben

Einzelnachweise

Ehemaliges Bauunternehmen (Deutschland)
Ehemaliges Unternehmen (Berlin)
Eisenbahnbauunternehmen


Komail Ali Mahfoodh (født 28. April 1992) er en bahrainsk håndboldspiller, der spiller for Al-Najma og Bahrains håndboldlandshold.

Han deltog under VM i håndbold 2017.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Bahrain
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Bahrain ved sommer-OL 2020

Komail Mahfoodh


Daily Operation is the third studio album by American hip hop duo Gang Starr. It was released by Chrysalis Records on May 5, 1992. It peaked at number 65 on the Billboard 200 chart.

Critical reception

Stanton Swihart of AllMusic wrote: "From beginning to end, Gang Starr's third full-length album cuts with the force and precision of a machete and serves as an ode to and representation of New York and hip-hop underground culture." He added: "Every song has some attribute that stamps it indelibly into the listener's head, and it marks the album as one of the finest of the decade, rap or otherwise."

In 2017, Complex placed it at number 41 on the "Best Rap Albums of the '90s" list.

Track listing

Personnel
Credits adapted from liner notes.

 DJ Premier – producer, beats, scratches, mixing
 "The Guru" – vocals, producer, mixing
 Lil Dap – vocals (6)
 Jeru the Damaja – vocals (6, 11)
 Eddie Sancho – engineering
 Lisle Leete – recording (13), engineering
 Yorum Vazan – mixing (13)
 Eddie Sancho – engineering
 Howie Weinberg – mastering
 Marc Cozza – art direction, design
 Matt Gunther – photography
 April Walker – fashion styling

Charts

Weekly charts

Year-end charts

References

External links

1992 albums
Gang Starr albums
Albums produced by DJ Premier
Albums produced by Guru
Chrysalis Records albums

Daily Operation


Die St. Paul Saints waren eine US-amerikanische Eishockeymannschaft aus Saint Paul, Minnesota. Die Mannschaft spielte zwischen 1925 und 1951 unter anderem in der American Hockey Association.

Geschichte
Das Franchise wurde 1925 als Mitglied der einmalig ausgetragenen Amateurliga Central Hockey League gegründet. Anschließend schloss sich die Mannschaft der professionellen American Hockey Association an, in der sie zunächst vier Jahre lang spielte. Von 1931 bis 1935 lief die Mannschaft in der konkurrierenden Profiliga Central Hockey League auf. Nachdem diese aufgelöst wurde, kehrten die Saints in die American Hockey Association zurück und traten in dieser bis zur Ligenauflösung 1942 an. Von 1945 bis 1951 spielten die Saints in der Nachfolgeliga der AHA, in der neu gegründeten United States Hockey League. Den Meistertitel der USHL konnte die Mannschaft in der Saison 1948/49 gewinnen. Als die USHL im Anschluss an die Saison 1950/51 aufgelöst wurde, stellten auch die Saints endgültig den Spielbetrieb ein.

Eine gleichnamige Mannschaft spielte von 1959 bis 1963 in der International Hockey League.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste St. Paul Saints (CHL Amat.)
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste St. Paul Saints (AHA)
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste St. Paul Saints (CHL Pro.)
 The Internet Hockey Database – Statistik/Spielerliste St. Paul Saints (USHL)

Eishockeyverein (American Hockey Association, 1926–1942)
Eishockeyverein (Central Hockey League, 1931–1935)
Eishockeyverein (United States Hockey League, 1945–1951)
Saints, 1925

St. Paul Saints (1925–1951)


Handel & Hendrix à Londres (anciennement Handel House Museum ) est un musée dédié à la vie et à l'œuvre du compositeur baroque britannique d'origine allemande George Frideric Haendel et du chanteur-guitariste rock américain Jimi Hendrix, qui ont vécu aux 25 et 23 Brook Street à Mayfair, Londres.

Haendel a élu domicile à Londres en 1712 et reçu la citoyenneté britannique en 1727. Haendel fut le premier locataire du 25 Brook Street, qu'il loua de 1723 jusqu'à sa mort en 1759. Presque toutes ses œuvres après 1723, parmi lesquelles bon nombre de ses opéras, oratorios et musiques de cérémonie les plus connus, ont été composées et partiellement répétées dans la maison, qui contenait une variété d'instruments à clavier, dont des clavecins, un clavicorde et un petit orgue de chambre.

Le musée a été ouvert en 2001 par le Handel House Trust créé à l'initiative du musicologue et handelien Stanley Sadie en 1959. Il comprend un ensemble de salles d'époque soigneusement restaurées aux premier et deuxième étages du 25 Brook Street ainsi que des salles d'exposition au numéro 23, la maison adjacente sur la terrasse. En 2016, le musée s'est agrandi pour intégrer les étages supérieurs du 23 Brook Street, la maison de Jimi Hendrix à la fin des années 1960.

Le musée
L'idée originale de créer un musée au 25 Brook Street pour commémorer son locataire d'origine et le plus connu est apportée pour la première fois par le musicologue Stanley Sadie en 1959, lors d'une fête organisée là-bas par la société de mode Viyella pour commémorer le bicentenaire de la mort de Haendel. Trente ans plus tard, au début des années 1990, Sadie et sa femme Julie Anne ont créé le Haendel House Trust, l'organisme de bienfaisance qui a supervisé la conversion de la maison en musée.

La maison a été restaurée afin de ressembler au plus près à ce à quoi elle ressemblait pendant les 36 années durant lesquelles Haendel y vivait (de 1723 à 1759). Maison mitoyenne typique du début du  à Londres, elle comprend un sous-sol, trois étages principaux et un grenier. Le grenier a ensuite été aménagé en un quatrième étage complet. Le rez-de-chaussée est une boutique non associée au musée, et les étages supérieurs sont loués à l'association Handel House Trust et sont ouverts au public depuis le 8 novembre 2001.

L'intérieur a été restauré dans le style quelque peu spartiate de l'époque georgienne, en utilisant principalement des éléments architecturaux venant d'ailleurs, car, à part l'escalier, peu d'éléments de l'intérieur d'origine ont survécu.

Le Handel House Collection Trust a rassemblé une collection de souvenirs de Haendel, y compris la collection Byrne de plusieurs centaines d'articles, qui a été acquise en 1998.

Histoire

Haendel acquit le 25 Brook Street à l'été 1723, peu de temps après avoir été nommé par George II comme compositeur de la Chapelle Royale, pour laquelle il était payé 400 £ par an. La maison avait été nouvellement construite avec les numéros 23, 27/29 et 31 par George Barnes dans le cadre de l'extension prévue de Brook Street, reliant Hanover Square à Grosvenor Square, entre 1717 et 1726. À l'origine, en tant que ressortissant étranger, Handel n'était pas éligible pour acheter ou prendre des baux à long terme sur une propriété à Londres ; et même lorsqu'il acquit la nationalité britannique en 1727, Haendel continua à louer la propriété avec des baux à court terme. Le fait qu'il y soit resté le reste de sa vie, près de 40 ans, est remarquable, car les compositeurs d'opéra à l'époque étaient rarement domiciliés ; avant cela, Haendel avait été logé chez des amis et des mécènes. À l'âge de 38 ans, Haendel s'était fait accepter dans les hautes sphères de la société britannique, avec qui il se mélangeait sans peine. Ses voisins immédiats de chaque côté appartenaient aux classes moyennes supérieures et comprenaient initialement le député, John Monckton, qui devint plus tard le premier vicomte de Galway en 1727.  La disposition des pièces suivait les conventions d'une maison de ville Architecture georgienne modeste : le sous-sol contenait les cuisines ; à chacun des trois étages au-dessus, il y avait une pièce avant et une petite pièce arrière avec un placard adjacent; sous le toit se trouvaient des mansardes pour les domestiques

La première salle, plus grande, était utilisée pour les répétitions et contenait probablement un clavecin et un petit orgue de chambre . Le musée contient actuellement une reproduction d'un clavecin d'époque de la firme flamande Ruckers ; une reproduction d'un orgue de chambre d'époque, basée sur les plans des facteurs Richard Bridge et Thomas Parker, a été réalisée pour le Handel House Trust en 1998 et peut être vue dans l'église paroissiale de Handel, St George's, Hanover Square, autour du coin de la rue Brook

À partir des années 1730, il existe de nombreuses références aux répétitions d'opéras et d'oratorios à Brook Street par les amis et collègues musiciens de Haendel. En écoutant une répétition d' Alcina avec la soprano Anna Maria Strada, Mme Pendarves a commenté: "Pendant que M. Haendel jouait son rôle, je ne pouvais m'empêcher de le considérer comme un nécromancien au milieu de ses enchantements." Le Messie a également été répété là-bas; le violoniste principal Abraham Wilson a raconté au musicologue Charles Burney "comment il avait été civilement accompagné par lui [Handel] à la porte, et avec quel soin averti, après avoir été chauffé par une salle bondée et un travail acharné, lors de la répétition à Brook-street."

La pièce adjacente à l'arrière de la maison était la salle de composition de Haendel et contenait probablement le clavicorde de Haendel, un instrument utilisé par Haendel pour composer, suffisamment portable pour être emporté en voyage et dont, selon une anecdote maintes fois répétée par ses biographes : adolescent, il jouait secrètement dans le grenier de la maison familiale, au mépris de son père qui le destinait à des études de droit. Le clavicorde de Haendel a été construit en 1726 par le facteur d'instruments italien Annibale Traeri de Modène ; il se trouve maintenant au Maidstone Museum & Art Gallery dans le Kent.

Les pièces restantes au deuxième étage comprenaient une chambre principale contenant un lit à baldaquin complet habillé de harateen rouge, relié à un dressing et à un placard à l'arrière. Les domestiques, au nombre de trois ou plus, occupaient les chambres mansardées à l'étage supérieur

Haendel utilisait sa maison non seulement pour le divertissement, la composition et la répétition, mais aussi pour les affaires : à la fin des années 1730, les partitions du Festin d'Alexandre et d'autres œuvres pouvaient être achetées directement là-bas. Sa maison contenait également une vaste collection d'art et, à la fin de sa vie, Haendel possédait plus de 80 peintures et gravures, dont des œuvres de Watteau, Teniers et Poussin

Après la mort de Haendel en 1759, ses instruments de musique passèrent à John Christopher Smith et à son fils du même nom : le père avait été appelé du continent par Haendel pour lui servir de copiste lorsqu'il arriva pour la première fois à Londres ; et son fils avait agi comme amanuensis et assistant lorsque la cécité de Haendel l'avait empêché d'écrire et de diriger dans ses dernières années.  La location de la maison et des vêtements de Haendel est passée à son domestique John Du Burk. L'inventaire détaillé,  dont une transcription est maintenant conservée à la British Library, donne un guide clair sur la façon dont la maison a été décorée et utilisée. Hormis la conversion des mansardes en un quatrième étage dans les années 1830, la maison est restée pratiquement inchangée jusqu'en 1905, lorsque CJ Charles a transformé la maison en magasin, supprimant la façade d'origine et les murs de séparation internes. Il fut ensuite occupé par des décorateurs d'intérieur et des antiquaires. En 1971, il a été acquis par la Co-operative Insurance Society et le Handel House Trust a loué les étages supérieurs de la propriété depuis 2000

Lorsque le Handel House Trust a loué le 25 Brook Street en 2000, il avait déjà été décidé que les chambres de Handel aux premier et deuxième étages seraient restaurées dans leur état antérieur du  dans la mesure du possible. Cela se justifiait par le fait que seule l'occupation de Haendel avait conduit la maison au classement en tant que bâtiment classé Grade I. Plus tard, les cloisons ont été supprimées pour restaurer les plans originaux des chambres géorgiennes. La rénovation de l'intérieur, y compris les lambris, les volets, les sièges de fenêtre et les corniches, était principalement basée sur des détails d'époque de la maison adjacente au 27/29 Brook Street. Trois cheminées géorgiennes en marbre, anciennement dans Russell Street, Covent Garden, ont été installées dans les pièces et la chambre du premier étage. Les planchers ont été remplacés par du vieux bois, traité à la chaux et à la cire, et les plafonds ont été repeints avec un enduit à la chaux.

Des recherches minutieuses ont révélé des échantillons de la peinture originale des années 1720 sur les boiseries de l'escalier et de la porte du deuxième étage, qui dans son histoire avait été peinte 28 fois. La couleur d'origine était le gris plomb dans toute la maison et le n° 27/29 ; la porte avait ensuite été peinte en brun chocolat, une couleur populaire à l'époque géorgienne pour dissimuler la crasse. Ce sont les couleurs qui ont été utilisées pour redécorer la maison, avec plus de gris au premier étage pour indiquer son importance.

L'inventaire détaillé de deux pages d'août 1759, réalisé après le retrait d'objets plus précieux, a donné un guide de l'ameublement de la maison. Les rideaux jumelés mentionnés dans l'inventaire, bien qu'en vogue dans les années 1720, sont passés de mode dans les années 1750. Au premier étage, les rideaux auraient été de soie verte, mais ne sont répertoriés que pour l'arrière-salle ; peut-être qu'il n'y en avait pas dans la salle de répétition à l'avant pour des raisons acoustiques.

La plupart des meubles étaient en noyer avec quelques tables en chêne. Bien qu'aucun mobilier d'origine de Haendel n'ait été retrouvé, des meubles ont été placés dans les pièces pour se rapprocher le plus possible de l'inventaire. Le grand lit à baldaquin complet avec ses tentures en harateen rouge a été reconstitué, à partir d'un lit d'époque ; le tissu de laine tissé et la tresse de soie pour le rembourrage et les rideaux ont été préparés sur la base d'un lit à baldaquin à Hanbury Hall, Worcestershire. Le linge de lit, les oreillers et la couette mentionnés dans l'inventaire ont été recréés à partir d'éléments des Palais Royaux Historiques .

Collection permanente

En 1998, le Handel House Collections Trust a acquis la collection Byrne, une vaste collection de plusieurs centaines d'objets liés à Haendel. Ceux-ci inclus:

 correspondance de Haendel,
 manuscrits originaux,
 une copie d'une des premières biographies de Haendel par John Mainwaring, avec des commentaires marginaux de son ami et librettiste Charles Jennens ,
 premières éditions d'opéras et d'oratorios
 impressions,
 peintures
 sculptures.

À peu près à la même époque, la fiducie acheta également deux tableaux de Jennens (par Thomas Hudson) et de la chanteuse d'opéra Faustina Bordoni (par Bartolomeo Nazari ).

25 Brook Street

Le 25 Brook Street comptent les pièces ouvertes au public suivantes.

Salle de répétition et de spectacle
Au premier étage à l'avant de la maison, cette pièce fût utilisée comme salle de répétition par Haendel à partir des années 1730. Il contient des portraits de chanteurs contemporains et une reproduction d'un clavecin à deux claviers de la firme flamande Ruckers. Le clavecin est utilisé pour les concerts et est également disponible pour les répétitions par des musiciens du grand public.

Salle de compositions
Au premier étage à l'arrière de la maison, il y a une pièce qui est considéré comme étant la pièce dans laquelle Haendel a composé certaines de ses œuvres les plus célèbres, dont le Messiah . Il contient des portraits de Haendel et de Charles Jennens, ami de Haendel et librettiste du Messiah.

Chambre de Londres
Au deuxième étage à l'arrière de la maison, elle servait de dressing à Haendel et était à l'origine relié à un petit placard.

Chambre à coucher
Au deuxième étage à l'avant de la maison, est probablement la pièce où Haendel est mort. Un inventaire complet avait été fait quelques mois après sa mort. Parmi les meubles, il y est décrit un grand lit à baldaquin similaire à celui qui se trouve actuellement dans la pièce.

23 Brook Street

Le musée comprend les étages supérieurs du 23 Brook Street, qui était la résidence du chanteur-guitariste rock américain Jimi Hendrix en 1968-1969. Ces pièces été seulement utilisées pour des expositions temporaires et des événements, mais après une collecte de fonds, celles-ci et le reste des pièces de l'appartement Hendrix ont été ouvertes au public en février 2016 sous le nom de "Handel et Hendrix à Londres". Une exposition exposée en permanence est une collection d'anciens disques de Hendrix. Les deux maisons ont des plaques bleues pour leurs occupants respectifs.

Heures d'ouverture et événements
La maison est ouverte au public six jours sur sept (fermée le dimanche). Le musée propose un programme d'événements comprenant de la musique live, des expositions temporaires, des conférences et des événements éducatifs pour les enfants.

Plusieurs représentations de musique baroque sont organisées chaque mois, les récitals ont parfois lieu pendant les heures d'ouverture, mais plus généralement ils ont lieu en début de soirée moyennant un nouveau ticket.

Références

Autres références

 .
 .

Bibliographie

Liens externes

 Un exorciste appelé à bannir un fantôme dans la maison de Haendel, Daily Telegraph
 L'exposition Handel suggère que son poison était le plomb de son vin, Guardian

Musée fondé en 2001
Jimi Hendrix
Monument classé de Grade I dans la cité de Westminster
Georg Friedrich Haendel
Pages avec des traductions non relues

Handel & Hendrix à Londres


Irene Cadurisch (* 23. Oktober 1991 in Samedan) ist eine Schweizer Biathletin.

Karriere
Irene Cadurisch bestritt ihre ersten internationalen Rennen seit 2007 im Europacup der Juniorinnen, dem späteren IBU-Cup. Erste internationale Meisterschaft wurden die Juniorenweltmeisterschaften 2008 in Ruhpolding, bei denen die Schweizerin 58. des Einzels, 45. des Sprints, 43. des Verfolgungsrennens und mit Elisa Gasparin und Stephanie Schnydrig 13. des Staffelrennens wurde. Es dauerte einige Zeit, bis Cadurisch in Oberhof bei den Juniorenrennen der Sommerbiathlon-Weltmeisterschaften 2009 bei den Wettkämpfen auf Rollski 25. des Sprints, 13. der Verfolgung und Neunte im Staffelwettbewerb wurde. Es dauerte erneut etwa anderthalb Jahre, bis sie im Rahmen der Juniorenweltmeisterschaften 2011 in Nové Město na Moravě erneut bei einem Grossereignis zum Einsatz kam. Cadurisch wurde 45. des Einzels, 40. des Sprints, 18. der Verfolgung sowie mit Gasparin und Schnydrig Staffelsechste. Daran schlossen sich die Juniorinnenrennen bei den Europameisterschaften 2011 in Ridnaun an, bei denen die Schweizerin die Ränge sieben im Einzel, 21 im Sprint, 22 in der Verfolgung und mit Schnydrig, Mario Dolder und Serafin Wiestner fünf im Mixed-Staffelrennen erreichte. Bei den Juniorenweltmeisterschaften 2012 in Kontiolahti wurde sie Zehnte im Sprint, 21. in Sprint und Verfolgung sowie Achte im Staffelrennen. Cadurisch ist mehrfache Titelträgerin und Medaillengewinnerin bei Schweizer Jugend- und Juniorinnenmeisterschaften.

2008 bestritt Cadurisch ihre ersten Rennen im IBU-Cup der Frauen und gewann als 35. eines Einzels sofort Punkte. In Ridnaun erreichte sie mit einem 12. Platz in einem Einzel ihr bislang bestes Resultat in der Rennserie. In Oberhof kam sie 2012 zu ihrem ersten Einsatz im Weltcup und wurde 69. des Sprints. Erste internationale Meisterschaft bei den Frauen wurden die Weltmeisterschaften 2012 in Ruhpolding, wo Cadurisch mit Elisa sowie Selina Gasparin und Patricia Jost mit der Schweizer Staffel überrundet und 21. wurde. Es war die erste WM-Teilnahme einer Frauenstaffel aus der Schweiz. Nach Saisonende stieg Cadurisch in das B-Kader, zur Saison 2014/15 in das A-Kader auf.

Statistik

Weltcupplatzierungen

Olympische Winterspiele
Ergebnisse bei Olympischen Winterspielen:

Weblinks

 Irene Cadurisch bei Swiss-Ski

Biathlet (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2014
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Schweizer
Geboren 1991
Frau

Irene Cadurisch


شبه جزيرة الفاو تقع في جنوب محافظة البصرة على مبعدة تصل إلى حوالي 100 كم. سكنها عراقيون قدم بعضهم من منطقة نجد واستقروا فيها منذ قرون بعيدة. كانت الفاو إبان الحكم العثماني حامية أسقطتها المدافع البريطانية في غزو عام 1914.

التاريخ
وهو مركز قضاء في محافظة البصرة جنوب العراق تقع في شبه جزيرة الفاو عند مصب شط العرب في الخليج العربي.
يعود تاريخ الفاو إلى سنة (2500ق.م) وحسبما تشير اللقى التاريخية إلى إن الملك الآشوري سنحاريب أطلق عليها (ريبو سلامو) أي باب السلامة وأطلق عليها العرب عام 635 ميلادية منطقة ماء الصبر أي المر وسماها الوالي العثماني مدحت باشا مفتاح العراق وقال عنها صلاح الدين الصباغ أحد قادة ثورة أيار عام 1941 أرض السلامة.

معنى الفاو
اختلف اللغويون في تفسير معنى الفاو فقد قال ياقوت الحموي أنها الفج الواسع بين جبلين وقيل أنها الفاو المتدلي على الخليج العربي وذهب آخرون إلى أنها مشتقة من الغولاف وهونبات تشتهر بزراعته منطقة الفاو والذي تستخرج من أزهاره صبغة حمراء استعملت في طلاء شناشيل البصرة، وتشير المصادر التاريخية إلى أن الفاو اكتسبت اسمها من سفينة تحطمت فوق الصخور الكامنة تحت الماء كانت تدعى الفاو. وأوضحت مصادر تاريخية إلى أن الفاو شهدت محاولة من قبل العيلاميين لاحتلالها في العصور القديمة ولكنهم فشلوا في ذلك بعد أن خسروا المعركة التي دارت بالقرب من نهر الكرخ أمام الجيش الآشوري القادم من العراق وقتل قائد العيلاميين وخلفت هذه المعركة نقوشاً وكتابات ما زالت محفورة على الواح من المرمر تحذر أهل عيلام من معاودة التحرش بالعراق وتبدأ بعبارة (من هنا مر ملك العراق العظيم) وفي التاريخ تنازع على الفاو البرتغاليون والعثمانيون والإنجليز الذين احتلوها سنة 1914 فيما احتلتها إيران في شهر شباط عام 1986 وتم تحريرها خلال شهر نيسان عام 1988 على يد القوات العراقية آنذاك، لتبقى الفاو مدينة عراقية تحكي للتاريخ قصص نضال العراقيين ضد المحتلين الأجانب وتتميز مدينة الفاو بكثرة جداولها وأنهارها ويذكر المؤرخون أن عددها (172) وتتوزع بين المناطق والمقاطعات مثل كوت بندر وكوت عباس الذي تضم ثمانية أنهر و(18) نهراً في كوت الخليفة منها نهر حلاوي وطوق الأغوات ونهر باب الهواء و(17) نهراً في الفداغية منها نهر الدوار وابن عيد والخاجية وبركة والحنشنام أما في الدورة فهناك (40) نهراً منها نهر بيت خليفة وحسن صبغ وحالوب وابن والي ونهر تينه وفي منطقة المعامر (37) نهراً، وأخيراً فأن منطقة الفاو تحتوي على (52) نهراً منها العبادي وسنافي ومناع وبيت مشكور وخنيز، وكانت الفاو مشهورة بالنخيل وتنتج أكثر من (42) صنفا من أجود أنواع التمور ومنها أسطة عمران وأشقر وأصابع العروس وأم الدهن والبرحي وبنت السوده والبريم وبنت السبع وبنت الصفراء والزهدي وخضراوي ومكتوم أحمر وقنطار وجبجاب حمراوية|وحمراوي وأنواع أخرى، أصبحت الفاو ميناء العراق الرئيس عام 1923 وكان يؤمه عدد من البواخر والسفن الشراعية وناقلات النفط الخام المصدر إلى خارج العراق، واستمر هذا النشاط حتى العام 1931 عندما قام الملك فيصل الأول بافتتاح ميناء المعقل عندما جاء بقطار خاص وبصحبته رئيس الوزراء ورئيسا مجلسي الأعيان والنواب.

الموقع الاستراتيجي
كانت الفاو بسبب موقعها الاستراتيجي مسرحاً للعديد من العمليات العسكرية فأولها في الحرب العالمية الأولى حيث حدثت في الفاو أول معركة بين القبائل العراقية والاحتلال البريطاني للعراق عام 1914 في منطقة كوت الزين بقيادة الشهيد الشيخ شلال الفضل الوائلي رئيس عشائر الشرش الذي استشهد في كوت الزين. وخزعل الكعبي رئيس عشائر بني كعب ,وتكبد فيها الاحتلال خسائر جسيمة.. وخلال الحرب العراقية الإيرانية وخلال حرب الخليج الثانية.

شهرة الفاو
تشتهر الفاو بزراعة النخيل والحناء ونظرا لطبيعة أرضها فهي تنتج الملح.احتلت الفاو من قبل إيران أثناء الحرب العراقية الإيرانية عام 1986 وتم تحريرها عام 1988 حيث أعيد بناؤها وعاد أهلها المهجّرون بعد ذلك في عام 1989.

تحرير شبه جزيرة الفاو من القوات الإيرانية
معركة تحرير الفاو :معركة تحرير الفاو عملية عسكرية نفذها الجيش العراقي في 17 نيسان 1988 خلال حرب الخليج الأولى لإخراج الجيش الإيراني من المثلث الجنوبي لشبه جزيرة الفاو بعد احتلال إيران للمنطقة لمدة عامين. أطلق على العملية اسم رمضان مبارك لتوافق العملية يومها مع أول أيام شهر رمضان.

في الفاو موانئ عديدة

 ميناء الفاو الكبير: الذي من المؤمل أن يصبح من أكبر الموانئ في العالم وأكبر ميناء في الشرق الأوسط وسيحوّل الفاو إلى مدينة عالمية تجارية اقتصادية ضخمة. وقد تم الاتفاق المبدئي في شهر سبتمبر 2009 مع شركات إيطالية حول بناء المشروع وفي حين المصادقة على تلك الشركات سوف تباشر العمل في المشروع قريبا.
 ميناء المعامر.
 ميناء خور العمية.
 ميناء البكر (غير اسمه بعد عام 2003 إلى اسم ميناء البصرة النفطي).

مدارس الفاو القديمة

 مدرسة موسى بن نصير
 مدرسة الفاو الابتدائية للبنين
 مدرسة المهلب بن أبي صفرة
 مدرسة الخليج العربي
 ثانوية الفاو للبنات وأخرى للبنين
 مدرسة متوسطة جنين
 مدرسة سارة للبنات في الكمب
 مدرسة موسى بن نصير
 مدرسة التهذيب

أشهر الفرق الرياضية في الفاو

 فريق الجنوب لكرة القدم
 فريق الأنوار لكرة القدم
 فريق الفتيان لكرة القدم
 فريق الفاو لكرة القدم

جغرافيا
تتكون جغرافياً من أنهار عديدة تفضل بين أراضيها يطلق عليها العامة الأحواز وهو جمع حوز وما تمتاز به هذه المدينة هو السقس بالري أي أن المياه تصل إلى الأراضي الزراعية بالمد وتبزل بالجزر المرتبط بشط العرب المؤدي إلى الخليج العربي وأن هذه الصفة قد ميزت الفاو عن باقي مدن العالم.. ويعمل أهالي الفاو بالصيد وزراعة النخيل والحناء.

تاريخ
يعود تاريخ المنطقة إلى سنة (2500 ق.م) وحسبما تشير اللقى التاريخية إلى إن الملك الآشوري سنحاريب أطلق عليها (ريبو سلامو) أي باب السلامة وأطلق عليها العرب عام 635 ميلادية منطقة ماء الصبر أي المر وسماها الوالي العثماني مدحت باشا مفتاح العراق وقال عنها صلاح الدين الصباغ أحد قادة ثورة أيار عام 1941 أرض السلامة.

احتلت الفاو من قبل الإيرانين في حرب الثمان سنوات وتم تحريرها في 17 نيسان 1988 في معركة كانت مفتاحا لانكسار الجيش الإيراني
لذلك تعد الفاو مفصلا في تاريخ الحروب وصخرة تتكسر عليها آمال المحتلين.

المراجع

أشباه جزر العراق
أقضية محافظة البصرة

شبه جزيرة الفاو


Maybaum steht für:

 Maybaum (Unternehmen), ein ehemaliger deutscher Hersteller von Elektrokleingeräten

Maybaum ist der Familienname folgender Personen:

 Heinz Maybaum (1896–1955), deutscher Historiker
 Ignaz Maybaum (1897–1976), österreichischer Rabbiner
 Jakob Maybaum (1888–1978), deutscher katholischer Geistlicher
 Johannes Maybaum (1864–1932), deutscher Gymnasiallehrer, Altphilologe und Numismatiker

Maybaum


Ipatov oder Ipatow ist der Familienname folgender Personen:

 Alexander Ipatov (* 1993), ukrainischer Schachgroßmeister
 Dmitri Gennadjewitsch Ipatow (* 1984), russischer Skispringer
 Sergei Iwanowitsch Ipatow (* 1952), russischer Astronom und Asteroidenentdecker

Siehe auch:
 (14360) Ipatov, ein Asteroid des Hauptgürtels
 Ipatowo, eine Stadt in der Region Stawropol (Russland)

Ipatov


برود (Брод) هي مدينة في مقاطعة برود في جمهورية مقدونيا.

مراجع

بلدات مقدونيا
بلدية ماكيدونسكي برود
مدن مقدونيا

ماكيدونسكي برود


La microrregión del Curimataú Occidental es una de las microrregiones del estado brasileño de Paraíba perteneciente a la mesorregión Agreste Paraibano. Su población fue estimada en 2006 por el IBGE en 110.457 habitantes y está dividida en once municipios. Posee un área total de 3.878,476 km².

Municipios

 Algodão de Jandaíra
 Arara
 Barra de Santa Rosa
 Cuité
 Damião
 Nova Floresta
 Olivedos
 Pocinhos
 Remígio
 Soledade
 Sossêgo

Curimataú Occidental

Microrregión del Curimataú Occidental


Robert Grdović (Sindelfingen, 23. veljače 1974.), hrvatski bivši malonogometaš i današnji malonogometni trener. Igrao za hrvatsku malonogometnu reprezentaciju. Nastupio na europskim prvenstvima 1999. u Španjolskoj (1 pogodak), svjetskom prvenstvu 2000. u Guatemali (5 pogodaka) te svjetskom prvenstvu 2001. u Rusiji (2 pogotka). Nastupio u kvalifikacijama za EP 2003., SP 2004., EP 2005., 2007. i SP 2008. godine. Prvu utakmicu za reprezentaciju odigrao je protiv Češke 29. rujna 1998., a zadnju protiv Italije 16. travnja 2008. godine. Ukupno je odigrao za hrvatsku reprezentaciju 56 utakmica i postigao 40 golova. U igračku mirovinu otišao je 2011. godine.
Suradnjom Hrvatskog i Turkmenistanskog nogometnog saveza došlo je do uspostave suradnje Roberta Grdovića i Turkmenistanskoga nogometnog saveza. 21. ožujka 2019. objavljeno je da je dogovoreno da će Ante Miše preuzeti turkmenistanski A sastav, a Robert Grdović turkmenistansku reprezentaciju u futsalu.

Izvori

Vanjske poveznice

Futsalplanet

Mali nogomet u Hrvatskoj
Hrvatski nogometaši

Robert Grdović


Mummucina chaskae est une espèce de solifuges de la famille des Mummuciidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la région de Huánuco au Pérou. Elle se rencontre vers Kotosh.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype , les mâles mesurent de  à .

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Chaska Cossios Veillon.

Publication originale
 Cossios, 2020 : « Descripción de una nueva especie peruana del género Mummucina (Solifugae: Mummuciidae). » Revista peruana de biología, , , .

Notes et références

Mummuciidae
Espèce de solifuges (nom scientifique)
Faune endémique du Pérou

Mummucina chaskae


NGC 7030 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Jarcu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7030
  Auke Slotegraaf: NGC 7030 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7000 - 7049

7030

NGC 7030


El Canal 4 de San Martín, siendo su nombre comercial Canal 4 Teleaire, es un canal de televisión abierta argentino. Es propiedad del Grupo Teleaire Contenidos. La señal se encuentra disponible en San Martín-Tres de Febrero.

Historia
Teleaire fue lanzado en 1990 por Alberto Cayetano Martínez, quien comenzó a producir programas de televisión para varios cableoperadores de la zona norte de Buenos Aires. Luego, comenzó a realizar producciones para el canal.

La emisora trabaja en conjunto con diversas ONG provinciales y nacionales para sus producciones y realizaciones.

Programas
 Teleaire noticias: el informativo central conducido por
 ¿Por qué, Doctor?: profesionales médicos de San Martín responden al público con línea telefónica abierta para todos los espectadores para resolver sus inquietudes
 Belleza de Mujer: conducido por Monica Morello
 Espacio Musical: espacio dedicado a conciertos de bandas de rock en los estudios del canal.
 Sabias Que?: programa de Interés Gral., con la conducción de Maria Paz.
 El Color de las Palabras con la Conducción de Roberto Salazar y Mirta Martínez
 El diario de San Martín
 San Lorenzo Sin Fronteras TV
 Tribuna Teleaire
 Indagando
 Los implacables
 Contacto

Locutores
 Jonathan Ramírez (1996-2000)
 Alfredo Santiago (2000-presente)
 Felipe de Barrios (2001-2009)
 Jose Medrano (2009-presente)
 Adrián Toro (2010-presente)
 Reynaldo Gómez (2011-presente)
 Julio Ramírez (2012-presente)

Eslóganes
1996-2000: Televisión para todos
1997-2000: La tele
2000-2012;2014- La tele del barrio
2011-2012: La tele del aire
2012-2014: El canal de la provincia

Véase también
 Televisión de Argentina
 Pringles TV
 Zona 31
 Canal 9 Villa María
 Canal 11 (Formosa)
 Canal 10 (Junín)
 Canal 10 (Mar del Plata)
 Partido de General San Martín

Referencias

Enlaces externos

Canales de televisión de Argentina fundados en el siglo XX
Canales de televisión de la provincia de Buenos Aires
Canales de televisión de General San Martín
Canales y estaciones de televisión fundados en 1990
Argentina en 1990

Canal 4 San Martín


Eftychia Pappa-Papavasilopoulou (, * 3. Oktober 1981 in New York, Vereinigte Staaten) ist eine ehemalige griechische Wasserspringerin, die im 10-m-Turm- und Synchronspringen antrat. Sie nahm an insgesamt drei Olympischen Spielen teil.

Pappa-Papavasilopoulou startete zunächst für den Verein NO Kalamakiou, später für D.A.S Drapetsonas Piräus. Trainiert wurde sie von Youri Artamonov. Sie nahm im Jahr 2000 in Helsinki erstmals an der Europameisterschaft teil und erreichte vom 10-m-Turm das Halbfinale. Im gleichen Jahr bestritt sie in Sydney ihre ersten Olympischen Spiele, schied vom Turm jedoch als 29. nach dem Vorkampf aus. Bei ihrer ersten Weltmeisterschaft 2003 in Barcelona startete sie im Einzel- und mit Eleni Chatzimitrou im Synchronwettbewerb, konnte aber jeweils den Vorkampf nicht überstehen. Im folgenden Jahr nahm Pappa-Papavasilopoulou in Athen an den Olympischen Spielen in ihrem Heimatland teil. Vom Turm konnte sie im Einzel das Halbfinale erreichen, wo sie Rang 17 belegte. Im Synchronspringen errang sie mit Florentia Sfakianou im Finale Rang acht.

In den folgenden Jahren startete Pappa-Papavasilopoulou auch im Kunstspringen vom 3-m-Brett. Erfolgreich verlief die Europameisterschaft 2006 in Budapest, wo sie vom 3-m-Brett und 10-m-Turm jeweils das Finale erreichte und Achte wurde. Bei der Weltmeisterschaft 2007 in Melbourne zog sie vom Turm erstmals in ein WM-Halbfinale ein. Die Europameisterschaft 2008 in Eindhoven brachte Pappa-Papavasilopoulou erneut zwei Finalteilnahmen, vom Turm wurde sie Elfte und im 3-m-Synchronspringen mit Chatzimitrou Siebte. In Peking bestritt sie schließlich ihre dritten Olympischen Spiele, schied vom Turm als 26. jedoch nach dem Vorkampf aus. Nach den Spielen beendete sie ihre aktive Karriere.

Pappa-Papavasilopoulou, die an der Universität Athen studiert hat, blieb dem Wasserspringen aber auch nach ihrem Karriereende erhalten. Für die LEN ist sie als Wertungsrichterin tätig.

Weblinks

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Wasserspringer (Griechenland)
Olympiateilnehmer (Griechenland)
Grieche
Geboren 1981
Frau

Eftychia Pappa-Papavasilopoulou


La Oslo Camerata es una orquesta de cámara noruega con sede en Oslo, Noruega. Se trata una orquesta clásica, principalmente de cuerdas, que forma parte del Instituto de Música Barratt. La orquesta se estableció en 1998 y se constituye sustancialmente de músicos profesionales, sin embargo, se aceptan alumnos para que participen en determinados proyectos. El repertorio consiste en música clásica y algunas composiciones nuevas; además, este conjunto ha sido descrito como una de las más innovadoras orquestas en Europa. La Camerata ha tenido interpretaciones a lo largo de toda Noruega con el apoyo del Ministerio de Cultura del país y también ha visitado países como India, Brasil y México. Ha grabado tres CD desde 2006.

Composiciones y repertorio
La Oslo Camerata se fundó en 1998 como el "ensamble en residencia" del Instituto de Música Barratt en Oslo. Está integrada principalmente por músicos profesionales; no obstante, hay estudiantes de licenciatura y maestría que son elegidos para participar en determinados proyectos. En esta orquesta se encuentran algunos de los más jóvenes músicos en el escenario clásico de Europa y es considerada como una de las más innovadoras orquestas. El núcleo de la Camerata se conforma del fundador/director Stephan Barratt-Due, el violista Soon-Mi Chung y el chelista  Bjørn Solum.  La orquesta se encuentra establecida en el Instituto Barratt, ubicado en el Lyder Sagens en Oslo.
Su repertorio abarca desde la música barroca hasta la contemporánea y composiciones tanto de los jóvenes artistas como de los músicos ya reconocidos. La orquesta ha trabajado con artistas como  Truls Mørk, Julian Rachlin, Mischa Maisky, Henning Kraggerud, Arve Tellefsen, Ole Edvard Antonsen,  Juhani Lagerspetz, Christian Lindberg, Randi Stene y Per Arne Glorvigen.  Sobre todo, la Camerata y Truls Mørk han colaborado de manera muy cercana, pues este chelista suele ser el principal director ivitado.

Representaciones
La Camerata ha recorrido cuatro continentes, fundamentalmente Europa.  En dicho continente ha aparecido en el XXVI  Ciclo de Introducción a la Música en España y en el Festival de Música de Canarias. También ha participado en otros eventos en España, y en Suiza.  Ha viajado y llevado a cabo extensas representaciones en su nativa Noruega incluyendo presentaciones en los festivales internacionales de Bergen y Noruega del norte; así como en los festivales de Oslo, Kristiansand y Stavanger con el apoyo del Ministerio de Cultura de Noruega.  La orquesta cuenta con su propia serie de conciertos en el pabellón de Old Masonic Lodge en Oslo. El objetivo de este conjunto de conciertos es el de combinar los talentos de artistas reconocidos, jóvenes músicos y solistas internacionales para presentar nueva y desconocida música más un repertorio clásico. En la India, la orquesta se presentó en in New Delhi, Bungalore, Bombay y Huderabat. En Brasil tocaron en el Mozarteum de São Paulo. Recientemente el conjunto fue invitado para participar en el Festival Internacional Cervantino del 2011 en Guanajuato, México, como representantes de Noruega, quien será el invitado especial.

Discografía
La orquesta realizó un álbum de dos discos nombrado Holberg Suite, el cual se enfoca en la suite de cuerdas de Edvard Grieg.  Estos discos recibieron buenas críticas del Oslo Plus. Posteriormente, otra grabación salió a la venta en el 2010 con dos conciertos de violín interpretados por Louis Spohr y como solistas Henning Kraggerud y Øyvind Bjorå. Un tercer álbum fue estrenado en el 2011, el cual cuenta con las composiciones de Arne Nordheim.

Otros proyectos
Desde el 2008, la orquesta ha estado trabajando en un proyecto para niños y jóvenes en Niterói, Brasil. Este proyecto se llama Projeto Aprendiz, el cual enseña música a maestros y alumnos, trabaja con ensambles locales, dona instrumentos y equipo y ayuda a al construcción de un librería musical. Este trabajo está copatrocinado por el Ministerio de Asuntos Exteriores de Noruega.

Referencias

Enlaces externos
Sitio oficial de la orquesta

Orquestas de cámara
Orquestas de Noruega

Oslo Camerata


A Usina Termelétrica de Canoas é uma usina de energia localizada no município de Canoas, no estado do Rio Grande do Sul.

Histórico
A usina fez parte do Programa Estratégico Emergencial de Termeletricidade do governo federal, em uma parceria da Petrobras com a Fundação Petrobras de Seguridade Social (Petros). Tinha o projeto de gerar até 500 MW, o que representava cerca de 15% da demanda energética do estado, com investimentos totais de US$ 250 milhões.

A primeira fase da usina, com capacidade enérgica de 160 MW recebeu investimentos de US$ 100 milhões, movida a gás natural do gasoduto Bolívia-Brasil (Gasbol)., com capacidade de atender cerca de 550 mil domicílios.

A partir de fevereiro de 2008,  tornou-se primeira usina da Petrobras a operar com bicombustível, passando a gerar energia também com óleo combustível para Turbina Elétrica (OCTE), com investimentos de R$ 100 milhões.

Em março de 2015, iniciou a operação comercial em ciclo combinado, aumentando sua capacidade para 248,6 MW, utilizando os gases de exaustão resultantes da geração a gás para a produção de vapor, gerando energia elétrica também a partir desta fonte.

Já foi chamada de Termocanoas e Usina Termelétrica Sepé Tiaraju.

Capacidade energética
Inicialmente, a usina operava com apenas um Turbogerador a Gás (TS-UG-513201) em ciclo aberto de capacidade de geração de energia elétrica de aproximadamente 163,7 MW no terminal do gerador, operando com gás natural (Fase I). Posteriormente à Fase I, o Turbogerador a Gás foi adaptado para operação com combustível líquido (Óleo Combustível para Turbina Elétrica – OCTE).

A fim de aumentar a geração de energia, foi instalada uma Caldeira Recuperadora de Calor (GV-513101) e um Turbogerador a Vapor (TB-UG-513202) para o fechamento do Ciclo.

É uma das maiores termelétricas do Rio Grande do Sul.

Referências
Usinas termoelétricas do Rio Grande do Sul
Petrobras

Usina Termelétrica de Canoas