Alfred Marshall (26.julí 1842 – 13.julí 1924) var breskur hagfræðingur. Hann var einn helsti hagfræðingur síns tíma og var einn höfunda nýklassískra hagfræði. Bók hans Principles of Economics (1890) var helsta kennslubók í Bretlandi um áratuga skeið og víðlesnasta hagfræðirit síns tíma.

Ævi og menntun
Marshall ólst upp í úthverfi Clapham í London og menntaði sig við Merchant Taylor's School þar sem hann sýndi akademísk loforð og sérstaka hæfileika fyrir stærðfræði kunnáttu sína. Hann lauk námi við Oxford og stundaði síðan nám við St John's College í Cambridge árið 1862. Árið 1868 varð hann háskólakennari í siðfræði við St John's og sérhæfði sig í kennslu í hagfræði, sem þá var kennd undir nafninu stjórnmálahagfræði. Um 1870 snéri hann sér að því af fullum krafti að þróa kenningar sínar og umbreyta hagfræðinni í viðurkennda vísindagrein.

Helstu verk eftir Marshall eru: The Economics of Industry (1879), The Pure Theory of Foreign Trade: The Pure Theory of Domestic Values (1879), Principles of Economics (1890), Industry and Trade (1919), Money, Credit and Commerce (1923).

Framlög til hagfræðinnar
Bókin Principles of Economics (1890) eftir Marshall var hans helsta verk og var kennd lengi í Englandi. Marshall lagði áherslu á að verð og framleiðsla vöru ræðst af framboði og eftirspurn, sem virka eins og einhverskonar skæri sem mynda jafnvægi og ákvarða verð. Þessi hugtök standast enn í dag. Bókin var endurgefin og enduruppfærð átta sinnum meðan Marshall var á lífi.

Principles of Economics kynnti til leiks fjölda nýrra hugtaka, svo sem teygni eftirspurnar (e. elasticity of demand) og framboðs. Hann skilgreindi efnahagslegan ávinning, sem neytendaábata (e. consumer surplus) og framleiðendaábata (e. producer surplus). Í því sambandi er er oft talað um Marshallíska ábata. Marshall er einna þekktastur fyrir myndræna framsetningu sína á þessum hugmyndum með svokölluðum Marshallískum krossum eða skærum. Í slíkri myndrænni framsetningu afmarkast Marshallískur ábati af rýminu fyrir ofan framleiðslufallið, en neðan eftirspurnarfallsins.

Hugtakið um neytendaábata er eitt af mikilvægustu framlögum Marshall. Hann vakti athygli á að verðið er venjulega það sama fyrir hverja einingu af vöru sem neytandi kaupir, en verðmæti til neytenda hverrar einingar til viðbótar lækkar. Neytandi mun kaupa einingar fram að þeim tímapunkti þar sem jaðargildi vörunnar er jafnt verðinu sjálfu. Þess vegna græðir neytandinn á öllum einingum fram að þeirri síðustu með því að greiða minna en verðmæti sitt á vörunni. Stærð hagsins jafngildir mismuninum á milli verðmæti neytenda allra þessara eininga og þeirrar upphæðar sem greidd er fyrir einingarnar. Þessi mismunur er kallaður neytendaábati, vegna ábata sem neytendur njóta. Með sama hætti er framleiðendaábati sú upphæð sem framleiðendur fá greitt umfram framleiðslukostnað.

Meðal annarra hugmynda sem Marshall kom fram með var tímabundin quasi-renta eða Marshallisk renta. Í Principles of Economics bók

Tilvísanir

Breskir hagfræðingar

Alfred Marshall


NGC 7499 je lećasta galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7499
  Auke Slotegraaf: NGC 7499 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7499 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7450 - 7499

7499

NGC 7499


Brandts flagermus (Myotis brandtii) er en flagermus i familien barnæser. Det er en af Europas mindste flagermusarter. I Danmark kendes den fra Midtjylland, Lolland og Bornholm. Den ligner meget skægflagermusen.

Brandts flagermus er opkaldt efter den tyske naturhistoriker Johann Friedrich von Brandt (1802-1879).

Levevis
Brandts flagermus minder om skægflagermusen i levevis. Skrigene er de samme som hos skægflagermusen: distinkte, regelmæssige lyde med en middelfrekvens på omkring 45 kHz.

Om vinteren er Brandts flagermus truffet fåtalligt i de fire jyske kalkgruber, bl.a. Mønsted og Daugbjerg Kalkgruber. De sidste forlader først kalkgruberne hen i maj måned, hvilket er senere end de andre Myotis-arter.

Udbredelse
Brandts flagermus er udbredt fra England i vest gennem Nord- og Mellemeuropa. Udbredelsen mod øst gennem Asien kendes endnu ikke med sikkerhed. Mod nord i Europa findes den til 65. nordlige breddekreds.

I Danmark er Brandts flagermus talrig på Bornholm. I Midtjylland og på Lolland findes små bestande. Den har tidligere fandtes på Sjælland indtil slutningen af 1800-tallet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Småflagermus
Danske arter i Habitatdirektivet
Danmarks pattedyr

Brandts flagermus


غورنيي شتشيت  هي مدينة في مقاطعة سفيردلوفسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4611 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة سفردلوفسك

غورنيي شتشيت


David Hockney, OM, CH, RA, (doğum tarihi 9 Temmuz, 1937) Los Angeles, Kaliforniya'da yaşayan İngiliz ressamdır.

1960'lardaki İngiliz Pop Art akımına önemli katkılarda bulunmuş olan Hockney, 20. yüzyılın en etkin sanatçılarından birisi olarak gösterilir. Pop-art akımının sanatçıları popüler olan şeyleri ya da gündelik yaşamda kullandığımız en sıradan şeyleri bile resmederler. Hockney'in "Sandalye" adlı tablosu da bu akımın örneklerindendir.

Dış bağlantılar
 DavidHockney.com
 Salts Mill
 Peter getting out of Nick's pool (1966)

Modern ressamlar
1937 doğumlular
İngiliz ressamlar
Yaşayan insanlar
Bradford doğumlular
Sinestezisi olan kişiler

David Hockney


Eivind Astrup (født 17. september 1871 i Christiania, død 27. december 1895 ved Hjerkinn) var en norsk opdagelsesrejsende og forfatter.

Astrup deltog i to af Robert Pearys ekspeditioner til Grønland. På den første var han med Peary og kortlagde Nordgrønland, på den anden kortlagde han Melville Bay på nordvestkysten af Grønland.

I sin tid fik Astrup en opmærksomhed i Norge på linje med den, som ellers kun blev Fridtjof Nansen og Roald Amundsen til del. Han blev tildelt St. Olavs Orden i en alder af 21 år og er den yngste, som har fået denne udmærkelse.

Liv og virke

Baggrund

Eivind Astrup var søn af grosserer Harald Astrup (1831–1914) og Emilie Johanne Smith (1836–1915), og broder til arkitekten Thorvald Astrup og grosserer Sigurd Astrup (1873–1949).

I 1889 tog Eivind Astrup handelseksamen i Kristiania og rejste der efter til Philadelphia for videre studier. Den eventyrlystne unge gut drømte om at foretage opdagelsesrejser i Afrika, men efter, at han så en avisartikel, som fortalte, at Robert Peary planlagde en ekspedition til Nordgrønland, tog han kontakt og fik plads på ekspeditionen.

1891–1892
Under ekspeditionen i 1891–1892 stiftede Astrup bekentskab med etah-inuitterne, og af dem lærte han meget om overlevelsesteknikker i et ekstremt miljø.

Astrup ledsagede Peary på slæderejsen fra vinterkvarteret i Inglefield Gulf og over Nordvestgrønlands indlandsis til Navy Cliff ved Independence-fjorden. De tilbagelagde mere end 2.000 km, fire gange så langt som Fridtjof Nansen på den berømte tur over langt sydligere dele af Grønland fire år tidligere. Peary og Astrup kortlagde de hidtil ukendte nordvestlige områder af Grønland og kunne som de første fastslå, at Grønland er en ø. Turen var for knabt rationeret, men en vellykket moskusjagt reddede dem.

Tilbage i Norge blev Astrup mødt med stor hæder og opmærksomhed. I 1892 fik han St. Olavs Orden, han var da blot 21 år gammel og er fortsat den yngste, som har fået udmærkelsen. Astrup skrev en række avisartikler og essays og holdt godt besøgte foredrag mange steder på Østlandet. Nansen blev Norges første polarhelt efter at have krydset Grønlandsisen i 1889, nu var Astrup blevet den anden.

1893–1894
På ekspeditionen i 1893–1894 blev Astrup syg og deltog ikke på Pearys rejse over indlandsisen, som ellers blev en fiasko på grund af sygdom, forfrysninger og dårlig vejr. I april 1894 foretog Astrup og vennen Kolotengva i stedet en slædetur for at kortlægge nordsiden af Melville Bay, og dette blev det eneste synlige resultat af Pearys anden ekspedition. Svækket af sygdommen afbrød Astrup ekspeditionen og vendte tilbage til Norge – også denne gang blev han modtaget som en helt. Royal Geographical Society i London hædrede Astrup ved at tildele ham årets Murchison Award for kortlægningen af Melvillebugten.

Blandt nordpolens naboer
Astrups bog Blandt nordpolens naboer , som forelå i begyndelsen af december 1895, omhandler både ekspeditionerne og skildrer de lokale inuitter. Bogen fik strålende anmeldelser og blev meget populær. Den blev genudgivet i 1896, 1950, 1990 og 2004 og kom på på engelsk i 1898 og tysk i 1905. Astrup var en udmærket skribent, og da han til forskel fra Nansen og Amundsen kunne skildre et folk uden megen tidligere kontakt med europæere, giver bogen et interessant indblik i inuitternes traditionelle teknologi, levevis og livsanskuelse.

Sygdom og død

Astrup skrev i sin bog, at han under den anden ekspedition blev meget syg af fordærvet pemmikan: "Under vort ophold ved depotet blev jeg, i lighed med hvad der allerede den foregaaende høst under slædearbeidet paa indlandsisen var hændt mig, paavirket af vor ikke meget tidsmæssige pemmican paa en saa uheldig maade, at jeg ikke fandt det raadeligt at deltage i reisen." Roald Amundsen noterede i sin dagbog, at Frederick Cook havde fortalt ham, at Astrup kunne have pådraget sig syfilis på Grønland. Cooks oplysninger kom imidlertid via flere led og var holdt i en vag form. Efter som etah-inuitterne havde haft relativt lidt kontakt med hvide mennesker før, Peary kom, er det lidet troligt, at de var smittede af sygdommen. Ifølge Amundsen var Astrups udkårede Kolotengvas kone, Tongvingva, men ægteparret ser ud til at have været friske og fik mange børn sammen, så den mest sandsynlige forklaring er, at Astrup fik tyfusfeber af den fordærvede pemmikan.

Astrup gik med planer om ekspeditioner både til Arktis og Antarktis – han var for eksempel en af de første, som foreslog ballonrejser over Nordpolen – men sygdommen forhindrede ham i at realisere planerne, hvilket han tog meget tungt. Der er også fremført en række andre årsager til, at hans livssituation var blevet vanskelig.

Julen 1895 rejste Astrup til Hjerkinn, og den 27. december gik han alene ud på en skitur over Dovre, angiveligt for at møde nogen venner ved Atna. Da han ikke gav livstegn fra sig, blev der organiseret en eftersøgningsaktion og den 21. januar 1896 blev han fundet død 4 kilometer fra Hjerkinn. Liget blev ikke obduceret, og meget taler for, at dødsårsagen blev forsøgt hemmeligholdt, men aviserne Politiken, Dagens Nyheter og Svenska Dagbladet skrev åbent, at alt talte for selvmord og ikke et fald mod en sten, som var den officielle forklaring. Terrænet, han blev fundet i, er for let til, at et fald er sandsynligt, der var meget blod på ansigtet, klæder og i den omkringliggende sne, og lensmanden, som kiggede på liget under transporten, skrev om et mistænkeligt hul på venstre side af hovedet. Bygdefolk, som var til stede, da han blev fundet, mente at have set, at en revolver blev samlet op, pakket ind og givet til Astrups broder, som blev bedt om at gemme genstanden.

Nyheden om dødsfaldet førte nærmest til landesorg i Norge, og en stor folkemængde fulgte med, da Eivind Astrup blev gravlagt på Vår Frelsers gravlund i Kristiania den 27. januar 1896.

Betydning
Astrup bidrog til at udvikle teknikkerne for udforsking af polare strøg ved, at han fragtede udstyr på hundeslæder og selv gik på ski. Skiløb havde han lært under opvæksten, og slædehundekørsel lærte han af inuitterne, for dem var skiløb ukendt. Roald Amundsen holdt Astrup som det største ideal inden for udforskningen af polområderne og forstod, at Astrup og Pearys måden, hvorpå de tog sig frem i polare egne, var overlegen. Således kan man sige, at Eivind Astrup var med til at skabe forudsætningen for, at Amundsen blev den første til at nå Sydpolen.

Astrup fik tilsendt fem grønlandshunde, som han indkvarterede på Brannskjæret yderst i Frognerkilen, og han blev den første, som kørte med slædehunde i Norge.

Eftermæle
Nansen erobrede den udiskutable førsteplads som Norges polarhelt umiddelbart efter, at han kom tilbage fra Fram-ekspeditionen i 1896, og det blev tydeligt, at Astrup havde fået opmærksomheden i Nansen fravær. Alligevel blev Astrup aldrig helt glemt, der er rejst flere mindesmærker til hans ære og en række geografiske steder bærer hans navn.

En stor mindebauta blev rejst ved Holmenkollen den 15. august 1896 men blev i 1990 flyttet til Frognerseteren for at give den en mere fremtrædende plads.

I lokalmiljøet ved Hjerkinn holdes mindet om Astrup og hans tragiske død levende, og bygdefolk rejste i 1896 eller 1897 en mindestøtte over ham på stedet, hvor han blev fundet. Støtten væltede senere, men lokale kræfter genrejste den i september 2009.

Den 4. august 1909 blev det afsløret en mindeplade over Astrup på Nordgrønland. Den dansk-inuitiske grønlandsfarer Knud Rasmussen holdt tale under afsløringen og framhævede det gode minde, som inuitterne havde om Astrup. I august 2010 blev der rejst et mindesmærke ved Knud Rasmussens hus i Qaanaaq.

På Grønland findes Astrups Kystland og Astrups Ø, begge i Melville Bay. Videre Astrup Fjord i Indepencence Bay og Astrup Bræ. I Oslo findes Eivind Astrups gate og i Bergen Eivind Astrups vei.

Astrup gav sin slæde som afskedsgave til Kolotengva, men efter Astrups død ville han ikke bruge den mere og byttede slæde med Ludvig Mylius-Erichsen. Senere gav Mylius-Erichsen slæden til Etnografisk Museum, hvor den nu opbevares. Slæden, Astrup fik bygget for træning af sine importerede grønlandshunde, opbevares på skimuseet i Holmenkollen.

Noter

Litteratur
 Tom Bloch-Nakkerud: Polarforskeren Eivind Astrup. En pionér blant Nordpolens naboer, 2011, Bastion Forlag,
 Blandt nordpolens naboer, Kristiania 1895, H. Aschehoug & Co.s forlag på Wikikilden.
 Eivind Astrup: Blant Nordpolens naboer, Polarbiblioteket 2004,  (nyudgave)

Eksterne henvisninger
 Norsk polarhistorie Biografiside om Eivind Astrup .

 Norsk polarhistorie

Polarforskere fra Norge
Sankt Olavs Orden
Personer fra Oslo

Eivind Astrup


1337 Mennesker er en dansk dokumentarfilm fra 1946 med instruktion og eget manuskript.

Handling
Danskerne opfordres til at lade sig undersøge for tuberkulose.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danmark i 1940'erne
Tuberkulose
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1946

1337 Mennesker


Resultados do Carnaval de Porto Alegre em 1987. O Grupo Principal foi vencido pela escola Estado Maior da Restinga, que apresentou o enredo Fantástica Odisséia do Samba no Mundo Mágico do Sistema Solar.

Grupo I

Grupo II

Grupo III

Tribos

1987
Porto Alegre


A prova dos 100 metros borboleta feminino da natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022 ocorreu nos dias 18 e 19 de junho, em Budapeste, na Hungria.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+2).

Resultados

Eliminatórias
Esses foram os resultados das eliminatórias. A prova foi realizada no dia 18 de junho com início às 09:44.

Semifinal
Esses foram os resultados das semifinais. A prova foi realizada no dia 18 de junho com início às 18:13.

Final
A final foi realizada em 19 de junho às 18:10.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Eventos do Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022

Natação no Campeonato Mundial de Esportes Aquáticos de 2022 - 100 m borboleta feminino


දෙවියන්වහන්සේ තුලින් සැනසීම ලබාගන්නවාට වඩා අප සනසන දෙවියන් වහන්සේව සොයා යන්න. එවිට ඔබව ලස්සන ස්වර්ගයකට සුදානම් කෙරෙණු ඇත. ජීවිතයේ අසාවට, මා මිය ගියේ ඉතා ඈත අතිතයේදිය එනම් වීට අවුරුදු 40 කට පෙර 1948 දි මම වේද පොරොන්දු ගත් දිනයේදිය.

	කුරුසිය අප බිත්තියේ සවිකර එල්ලා ගන්නා දෙයක් නොවේ. ජේසුතුමා පළමුව එහි එල්ලූණි ඒ අනුව අප අවස්ථාව පැමිණි විට අප සහෝදර සහෝදරියන් වෙනුවෙන් මියයාමට සුදානම්ව සිටිය යුතු වෙමු. මැරෙන්නට අප බිය විය යුත්තේ ඇයි? අර්බුදයෙන් පලායාම සාක්ෂි දැරිම නොවේ. ජනතාව අත්නොහැර අප ඔවුන් සමඟ ජිවත් විය යුතුය.

	ඒ මයිකල් රුදිගු පියතුමා 1988 දකුණේ භීෂණ යුගයේදී එතුමාගේ ජිවිත ආරක්ෂාව ගැන විමසු තම සොයුරිය වෙත ලියු ලිපියක කොටසකි.
	1927 ජුනි 30 වනදා දෙහිවල කූවේරි පාරේ විසු ඉංගී‍්‍රසි කථා කරන පවුලක් වු රිචඞ් රුද්‍රිගු හා ජොර්ජියනා රුද්‍රිගු පවුලේ දෙවන පුත් රුවන ලෙස ඔහු උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා බෞද්ධ මෙතෝදිස්ත පසුබිමක් සහිත වූවෙකි. මව කතෝලිකය. තමා කුඩා කල සිටම ආගම් භක්තිය වෙත මයික්ව යොමුකර තිබුණි. දෙවියන් වෙනුවෙන්  ඕනෑම දෙයක් කිරීමට ඔහු කුඩා සන්දියේද මැලි නොවීය. පාසල් නිවාඩු දුන් විට අරළු බීම පවුලේ දරුවන්ට නියමු වූ සෞඛ්‍ය පිළිවෙතකි. දිනක් මයික් ඒවා නොබී විසි කිරිමට යද්දී සොයුරිය ජේසු තුමන් කුරුසියේදි තිත්ත කාඩි බිවු බව මතක් කළාය. මයික් නිහඬව අරළු බීවේය.

	ඔහු අධ්‍යාපනය ලැබුවේ දෙහිවල රෝමාණු කතෝලික විදුහලෙන් හා කොළඹ ශාන්ත පීතර විදුහලෙනි. එකල ඔහු ගායනයට, රංගනයට මෙන්ම ඉංගී‍්‍රසි කථාවටද දක්ෂයෙකු විය. එසේම ඔහු තම බොදුනු නැදෑයන් සමඟ පන්සල් යාමටද පුරුදුව සිටියේය. ඔව්හූ මයික්ට බෙහෙවින් ආදරය කළෝය.

අපේකම සොයමින්

	1954 දි මයිකල් රුද්‍රිගු පූජකවරය ලැබීය. රෝමයේ පූජක පුහුණුව ලද එතුමා එකල පැවැති ලතින් භාෂා පිළිවෙත්ද අනිකුත් පිළිවෙත්ද අකුරටම පිළිපදින්නෙකු වූ නිසාම අම්පිටිය පූජක පුහුණු හලේ කථිකාචාර්ය ධූරයකින් ඔහු පිදුම් ලැබුවේය. 1955 දී ඔහු ලංකාවට පැමිණි අතර ඒ වනවිට රට තුළ ස්වභාෂා ව්‍යාපාරය දියත් වී තිබුණි. තමන් උගන්වන පූජක සිසුන් යම් දිනක සේවය කරන්නේ සිංහල දෙමළ භාෂා කථා කරන ජනතාවට බවත් ඔවුන්ට ලතින් භාෂා පිළිවෙත් ඉගැන්වීම අර්ථ විරහිත බවත් එතුමාට ඒත්තු ගැනුණි. ඒ දැනුනු දේ තුළ පිහිටා සිංහලයෙන් පිළිවෙත් පැවැත්වීමට එතුමා අත්හදා බැලීම් කළ අතර කිතුනු ජනතාව අතරට යමින් ස්වභාෂාවන්ට මුල් තැනදීම ගැන ඔවුන් දැනුවත් කළේය. ජනතාව අතර ස්වභාෂා පිළිවෙත් ව්‍යාප්ත කළේය.

	අන් ආගම් මිථ්‍යා දෘෂ්ඨින්ය. කිතු දහම, එයිනුත් කතෝලික දහම පමණක් නිවරදිය යන අදහසේ පිහිටා කි‍්‍රයාකළ කාලයක ඔහු මේ රට බුදු දහමින් යහපත් කරනු ලැබූ රටක් බව පිළිගත්තේය. පන්සල්වලට ගොස් ථියාදෘෂ්ඨිකයින් ඇසුරු කරන බවට චෝදනා කරන විට ඔහු මෙසේ පැවසුවේය.
සංඝයා වහන්සේලා සමඟ ඇසුරු කළේය. ඔහුගේ පූජක මිතුරෝ ඔහුට මිථ්‍යාදෘෂ්ඨිකයින් ඇසුරු කරන බවට චෝදනා කරන විට ඔහු මෙසේ පැවසුවේය.
	"සියළු යහපත නික්මෙන්නේ දෙවියන්ගෙන්ය. බුදු දහම යහපත ගෙනෙයි. ඉතිං කිතුනු අප ඒ යහපතට ගරු කළ යුතුය."

	සහෝදරත්වය, යුක්තිය, සාමය සඳහා මඟ සකසා ගන්නට ආසියාවේ ජනතාව ගමන් ගන්නේ තම ඓතිහාසික ශේ‍්‍රෂ්ඨ ආගමික හරයන්ගේ විමුක්ති මාර්ගයන් තුළින් බව විශ්වාස කළ එතුමා පසු කළක බෞද්ධ, හින්දු, ඉස්ලාම්  කි‍්‍රස්තියානි විමුක්ති ධර්මයන් මෙන්ම නුතන සමාජ දර්ශනයන්හි අඩංගු විමුක්තිකාමි මඟ පෙන්වීම් ගැන ගැඹුරු අවබෝධයකින් කටයුතු කළේය.

දහමේ හරයට හිස නමමින්

	පෞද්ගලික පාසල් රජයට පවරා ගැනීමේදී බොහෝ කිතුනු පූජකවරු එයට එරෙහි වෙද්දි මයිකල් පියතුමා ඊට පක්ෂ විය. සමානාත්මතාවය සහිත සමාජයක් සඳහා එය අවශ්‍ය බව එතුමාගේ අදහස විය.

	සිංහලට මුල්තැන ලැබුනත් පාසල් රජයට පවරා ගත්තත් රට තුළ දුප්පත් ජනයා හට සෙතක් වන ක‍්‍රමයක් නැතිබව එතුමා හඳුනා ගත්තේය. ජනතාව අතරට යමින් ඔවුන් හා කළ සංවාද තුළින් විශේෂයෙන් ග‍්‍රාමීය ජනයාගේ පීඩිත බවත් ග‍්‍රාමීය තරුණයාගේ අසහනයත් එතුමා තේරුම්ගත්තේය. 1971 දී මූලික වශයෙන් 15000 ක් පමණ සිංහල තරුණ තරුණියන්ගේ ලේ මතින් එකි අසහනය පුපුරා යද්දී ඒ ගැන කම්පා වූ කිතුනුවන් අතලොස්ස අතර එතුමා සිටියේය.

	මහා ආගම් හතරක් ඇති රටක මෙය මෙසේ වූයේ ඇයිදැයි එතුමා ගැඹුරින් හැදෑරුවේය. 1971 - 73 පැරීසියේ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් දෙවන අචාර්ය උපාධිය සම්පුර්ණ කළේ මෙම ආගමික හරයන් සම්බන්ධයෙනි. සියලූ ආගම් හී මූලික හරය ජනතාව වහල්බවින් නිවහල් බව කරා ගෙනයාම බව සනාථ කරමින් දිගු නිබන්ධනයක් එතුමා සම්පාදනය කළේය. 1974 දි ඔහු ආපසු පැමිණෙන විට ජාතික දෙව්සත්හලේ එතුමාගේ කථිකාචාර්යධූරය අත්හිටුවා තිබුණි. එතුමාගේ කාමරයේ තිබූ පතපොත බඩුමුට්ටු පරණ ගබඩාවක මුල්ලකට ඇද දමා තිබුණි. දහමේ හරය සෙවීමේ දඬුවම එය විය.

නගරයේ දුක් කඳුළු අතර
	1974 දී තිස්ස බාලසූරිය පියතුමා සමඟ කොළඹ නගරයේ පැල්පත් මුඩුක්කුවල ජිවත්වන ජනතාවට සමීප විය. මරදානේ සමාජය හා සාමයික කේන්ද්‍රය ඇරඹීමට දායකත්වය සැපයුවේය.

	සලාකයට බඩු ගැනීම කළ යුතු වූ ඒ කාලයේදි එතුමා සාමාන්‍ය මිනිසුන් සමඟ පෝලිමේ සිට බඩු ගත්තේය. ඒ මගින් ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි, අදහස් උදහස් තේරුම් ගත්තේය. කන්‍යාරාම හා මීසම්වලට ජනතාව ගොස් ජනතාවට සමීප වී ජනතාව අතර සිටින දෙවියන් හඳුනාගැනීමට ඔවුන් පෙළඹවීය. පූජා නොවී පවත්වන දිව්‍ය පූජාවේ අරුත විමසීය. වැඩි කලක් යන්නට පෙර එතුමාව මීසම්, කන්‍යාරාම ආදියට ගෙන්වා නොගන්නා ලෙස ඉහලින් නියෝග ලැබුණි.

කියාදිමෙන් කි‍්‍රයා කිරිමට

	නිල සභාවෙන් එල්ල වුණු කෙනහිලි අතරතුර එතුමාට පැරිස් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් කථිකාචාර්ය ධූරයක් සඳහා ආරාධනයක් ලැබුණි. බොහෝ අය එය බාරගන්නා ලෙස එතුමාව දිරිමත් කළ අතර බදුලූ රදගුරු ලියෝ නානායක්කාර හිමි පමණක් මේ රට වෙත ඇති වගකිම ඉටු කිරිමට මෙහි රැුදෙන්නැයි ඉල්ලා සිටියේය.

	තම කැදවීම මෙනෙහිකල මයික් පියතුමා පැරීසියට යාම වෙනුවට බණ්ඩාරවෙලට ගොස් බදුලූ පදවිය සඳහා නව ආරක පූජක පුහුණු පාසලක් ඇරඹීමට කටයුතු කළේය. "සේවක සෙවන" නම්වූ එය රෝමයට අවශ්‍ය  ආකාරයේ නොව ලංකාවට අවශ්‍ය ආකාරයේ පූජකයින් බිහි කිරිම අරමුණු කොට ගෙන ලියෝ රදගුරුතුමාගේ අදහසක් මත ඇරඹුනකි. ඒ වන විටත් ලියෝ රදගුරු තුමාටත් රෝමයෙන් විරෝධතා එල්ලවෙමින් තිබුණු නිසා එය වැඩිකල් කරගෙන යා නොහැකි බව දැනුනත් ජනතාව අතරට යාමට කළ යුතු හිස් කිරීමේ ගමනේ එක් පියවරක් ලෙස මයික් පියතුමා එය මෙහෙයවීම බාරගත්තේය.
	මෙම නව ආරක පූජක පුහුණුවේ අංගයක් වුයේ සති අන්තයේ ජනතාව අතර ජීවත් වීමයි. ඒ තුලින් ඌව වෙල්ලස්සේ දුප්පත් ගොවි, වතු කම්කරු ජනතාවගේ දැවෙන ප‍්‍රශ්න හදවතට දැනෙන සේ එතුමා අත්දුටුවේය. පසු කළෙක ඌව වෙල්ලස්සේ ජනතාව අතර තම කූඩාරම තනා ගැනීමට මේ අත්දැකිම් එතුමාට උපකාරි විය.

ජනතාවගේ කෙනෙක් වෙමින්

	ලංකාවේ ග‍්‍රාමීය දුප්පත්කම මිනිසුන්ගේ කරුමය හෝ දේව කැමැත්ත නොව අසාධාරණ සමාජ ක‍්‍රමයේ ප‍්‍රතිඵලයක් බව එතුමා ඒ වන විට වටහාගෙන සිටියේය. නමුත් සම්ප‍්‍රදායික චින්තනය දුප්පතාට ඒ බව වටහා ගැනීමට මඟ අහුරා තිබුණේය.

	දුප්පත් ජනතාවගේ මුහුණු තුලින් දෙවිඳුන් දැකිය යුතු බව ඔහු ඉගැන්වූයේය. එසේම තම සහෝදර ජනතාවගෙන් කොටසක් දහසක් ප‍්‍රශ්නවලින් හෙම්බත් වී කෙඳිරිගාන විට පිරිසක් එය නුදුටු අයුරින් සිටිද්දී ඒ දෙස බලන කිතුතුමන් එදා මෙන් අදත් "මා මැරෙන තරම් මාගේ ආත්මය ශෝකාකූලය". කියා කියනු ඇතැයිද, එතුමාට මද අස්වැසිල්ලක් වත් දෙනු සඳහා අප ඒ ජනතාවට සේවය නොකරන විට "මා සමඟ එක පැයක්වත් පිබිද සිටීමට නුඹලාට බැරිදැයි" එතුමා චෝදනාත්මකව අසන බවත් ඉගැන්වූ පියතුමා තමා ඉගැන්වූ දෙය කි‍්‍රයාත්මක කිරිමට ඉටා ගත්තේය.

	අවසානයේදී එතුමා ජනතාව අතර ජීවත්වීමට සියල්ලෙන් නික්ම යෑමට තිරණය කළේය. 1980 දි එතුමා බුත්තල අළුකලවිට ග‍්‍රාමයට ගොස් එහි කටුමැටි පැලක සාමාන්‍ය ගැමියෙකු සේ ජිවත් වීමට පටන් ගත්තේය.

	එතැන් සිට ලියවුනේ රෙජිස්ටර් පොතේ නොලියවුනු ජන හදවත් වල ලියැවුනු ලක් ඉතිහාසයේ සැබැ කි‍්‍රස්තියානි විමුක්ති හරය වීම ජීව ගන්වන සැබෑ ධර්මදානයක කතාවකි.

වන්දිගෙවීමක් ලෙස

	ඇයි ඔබ ඌව වෙල්ලස්ස තෝරාගත්තේ? දුප්පතුන් සිටින කි‍්‍රස්තියානි පළාත්  ඕනැ තරම් තිබෙනවානේ? ඇතැමුන් එතුමන්ගෙන් විමසීය. එතුමෝ තම තෝරා ගැනීමේ ගැඹුරු අරුත පැහැදිලි කළේය.

	"වෙල්ලස්ස කියන්නේ වෙල් ලක්ෂයක් තිබුනු පළාතක් සුදු අධිරාජ්‍ය වාදින්ට එරෙහිව දේශයේ නිදහස සඳහා කැරලි ගැසු අව්‍යාජ මිනිසුන් සිටි පළාතක්. කි‍්‍රස්තියානිකාරයින් වන බි‍්‍රතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් වෙල්ලස්සේ පිරිමි මරාදමමින් වැව් අමුණු කඩා දමමින් විශාල විනාශයක් සිදුකලා. වෙල්ලස්ස මෙතරම් දුප්පත් වීමට එය විශාල හේතුවක් වුණා. මම වෙල්ලස්ස තෝරාගත්තේ කි‍්‍රස්තියානියේ නාමයෙන් වූ ඒ විනාශයට වන්දිගෙවීමක් ලෙස ඒ ජනතාවට සේවය කිරීමටයි"

	ඉතා දුප්පත් පළාත් වලට ගොස් නව කි‍්‍රස්තියානි මූලධර්මවාදී සභාවක් මිනිසුන් ආගමට හරවා ගන්නා පසුබිමක "ස්වාමි ආවේ අපේ උන්ගේ ඔළුවට වතුර වත්කරන්න නම් ආ පැත්ත බලාගෙන යන එක හොඳයි" ! යනුවෙන් මුලදි එතුමාට පන්සලෙන් අනතුරු ඇඟවීම් ලැබුණි. නමුත් එතුමා එක්කෙනෙක් වත් කි‍්‍රස්තියානියට හැරෙව්වේ නැත. ඒ වෙනුවට අළුත් ධර්මදානයක් සිඳු කළේය.

	"මම විශ්වාසයෙන් කිතුනුවෙක්. නමුත් හැදියාවෙන් බොදුනුවෙක්්" බව පැවසූ එතුමා පෝයට පන්සලට ගොස් පංචශීලය ගැන මෙනෙහි කළේය. පසුකලෙක එතුමාට පන්සලේ බණ කියන ලෙස ඇරයුම් ලැබුණු අතර එතුමා සමාජ යථාර්ථය හා පංචශිලය සම්බන්ධකර අළුත් බණක් කීවේය.

	මේ ධර්මද්දීපයේ ධනවතුන් අපේ ඉඩම් අල්ලාගෙන අපේ දහඩියෙන් මහා ධනස්කන්දයක් උපයාගෙන සුර සැප විඳිනවා. අපේ දරුවෝ මන්දපෝෂණයෙන් පෙළනවා. ඒක මිනීමැරීමක්. පළමු සිල්පදය කැඞීමක්.
අපේ කුඹුරු ඉඩම් ඔවුන් පවරාගෙන ඒවායේ උක් වගා කරනවා. ඒක වැදගත් විදියේ හොරකමක්. දෙවැනි සිල්පදය බිඳීමක්. ආදි ලෙස එතුමා පන්සිල් සමාජයට අර්ථ ගැන්වූයේය.

	පියතුමා කුඹුරට යමින් උදැල්ලට හුරුවිය. ගමේ වෙද ආතාගෙන් ඉගෙන ගනිමින් ගමේම බෙහෙත් නිපදවීය. ඔසු උයන් ඇති කිරීම ආරම්භ කළේය. පියතුමා සමඟ පැවිදි සොයුරියන් දෙදෙනෙකු, තරුණයෙක් හා තරුණියක් සංඝයක් ලෙස ජීවත්විය. මේ සංඝය සමඟත් ජනතාව සමඟත් සුවිසල් සේවයක් එතුමා ඉටු කළේය. ගමේ තරුණියන් හෙදි සේවයට පුහුණු කර ගමේ සෞඛ්‍ය නඟා සිටවූයේ ය.

	අකරු නොදත් පොඩි දරුවන්ට ඉගැන්නුවේය. ඉංගී‍්‍රසි භාෂාව ඉගැන්නුවේය. ළමුන් ගේ හැකියා ඔප්නංවා නැටුම්, ගැයුම්, රැුගුම් චිත‍්‍ර පෝස්ටර් ආදිය මඟින් ජනතාවන් යථාර්ථයට අවධි කළේය. රසායන පොහොර නිසා ජනතාව ණය කරුවන් වීමත් පස විනාශවීමත් වලක්වා ගැනීමට ගමේ ජනතාව සමඟ කොම්පෝස්ට් පොහොර නිපදවුවේය.

	කැලෑ කපමින් පාරවල් හදමින් සිඳු කරන සංවර්ධනය දිළිඳු ජනයා සඳහා නොව ධනවතුන්, බලවතුන් සඳහා බව එතුමා පැහැදිලිව හඳුනාගත්තේය. බහු ජාතික සමාගම් වලට අයත් උක් බිම්වල ගොවියෝ කුලීකරුවන් වෙද්දී එතුමා බහුජාතික සමාගම්වලට එරෙහිව හඬ නැගුවේය. මේ නිසා ප‍්‍රදේශයේ ධනවතුන්ගෙන්, දේශපාලකයින්ගෙන්, බහුජාතික සමාගම් නිලධාරින්ගෙන්  එතුමාට  තර්ජන එල්ල විය.

යථාර්ථය දකිමින්

	1987 වන විට උතුරේ සටන් දරුණු ලෙස ඇවිලෙන්නට විය. කොළඹ සිට කොටුවේ බෝම්බ පිපිරීම විශාල කම්පාවක් රට තුල ඇති කළේය. උතුරේ මෙන්ම දකුණේද, තරුණයින් ආයුධ අතට ගන්නා තත්වයක් ඇතිවෙමින් තිබිණ.
	"විපතට පත්වන අය ගැන මට කණගාටුයි. අද තරුණ පරපුර හිංසාවට යොමුවී සිටින්නේ ඔවුන් එයට කැමැති නිසා නොවෙයි. පාලකයින්ට වැටහෙන එකම භාෂාව හිංසාව ලෙස ඔවුන්ට පෙනීයන නිසයි. එත් ඒක උත්තරය නෙවෙයි." එතුමෝ පැවසුවෝ ය.
	ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට පසු දකුණේ තත්වය උත්සන්න විය. ජෙ.වි.පෙ. තරුණ නැඟීටීම හා එයට ප‍්‍රතිවිරුද්ධව රජය කි‍්‍රයාත්මක කල මර්ධනය විසින් භිෂණ යුගයක් නිර්මාණය විය. රජයේ හමුදාවන් මිනිස් දඩයමේ යෙදුණේය. ඌව වෙල්ලස්ස පුරාද දරුවන්, ස්වාමි පුරුෂයන් පැහැර ගෙනයාමෙන්, ඝාතනය කිරීමෙන් මතු වු විලාපය පැතිර ගියේය.
	මව්වරු පියවරු පියතුමා හමුවට ඇවිත් තම පුතු ගැන, ස්වාමි පුරුෂයා ගැන කියන්නට විය. ඒ සියල්ල අසද්දී දකිද්දී එතුමාගේ බඩ පපුව දා ගියේය. අසල්වැසි මවකට වඳ දෙමින් පුතු ගැන හමුදාව විමසන ආකරය දැක එතුමා දිව්‍ය සත්ප‍්‍රසාදය ඉදිරියේ දණින් වැටි "ස්වාමිනී ඒ අහිංසක මවට වඳ නොදි මට ඒ වඳ වේදනාව දෙන්නැයි" කෑ ගසා යාච්ඤා කළේය.

	කීපවිටක්ම හමුදා කණ්ඩායම් පියතුමා සිටි නිවස වටලා ප‍්‍රශ්න 		කළෝය.

	"ස්වාමි ත‍්‍රස්වාදින්ව ආරක්ෂා කරනවා කියලා චෝදනා ලැබිලා 		තිබෙනවා"
	"මට පක්ෂයක් නෑ. මම දුප්පතුන් එක්ක ජීවත් වෙනවා"
	"බොරු කියන්න එපා. අපට එක නමක්වත් දෙන්න  ඕනෑ"
	"ඔය කියන පක්‍ෂය තහනම් කළ දා සිට එහි කව්රු ඉන්නවද කියලා 	දන්නේ කොහොමද?"

	"එහෙමනම් ගමේ කොල්ලන්ට මෙතෙන්ට එන්න දෙන්න එපා. 		තමුනුත් අමාරුවේ වැටෙයි"
	"මට ඒක කරන්න බෑ"

	ඔවුන් එතුමාට  තර්ජනය කර ගමේ තරුණයෙකුව ජීප් රියේ නංවාගෙන ගියේය. බොහෝ වාරයක් මෙවැනි දෑ සිඳුවිය. කොළඹ සිට පැමිණ රහස් පොලීසියද  එතුමාව ප‍්‍රශ්න කළේය.
	තත්වය ඉතා දරුණු විය. මරණ තර්ජන ගලා ආවේය. මිතුරෝ ඔවුන්ට ආපසු කොළඹ එන්නැයි කීය. විදෙස් ගත වෙන්නැයි කීය. නමුත් ඔවුන් ඒ වනවිට ජනතාවගේ කොටසක් වී සිටියෝ ය.

	"සමිඳුනි අපට මඟ පෙන්වුව මැනව." ඔව්හු කළ යුත්ත හඳුනා ගැනිමට යාච්ඤා කළෝය. 1987 නොවැම්බර් 10 වෙනිදා රාති‍්‍ර 7.00 ට එතුමා සිය සහයක සොයුරියන් සමඟ දිව්‍ය පූජාව පැවැත්වීම ආරම්භ කළේය. ජනතාව සමඟ සිටිනවාද? ස්ථානය හැර යනවාද? යන්න ඒ පූජාව තුළ තිරණය කරන්නට දෙවිඳුන් යැදිය. ජනතාව සමඟ තව දුරටත් සිටීමට තීරණය කරමින් එය දෙවියන්ට ඔප්පු කරන්නට ගීතිකාව ඇරඹුණී. නමුත් පිටුපස ජනේලයෙන් පැමිණි වෙඩි උණ්ඩය එතුමාගේ හිස පසාරු කරගෙන ගියේය. පූජාවේ මිදිරස පිරි කුසලානයට ලේ වැටී එය පෙරළී ගියේ ය. එතුමාගේ මාංශ කැබලි පැඳුර මත විසිරිනී. සිය ස්වාමියා වූ කිතු තුමන් සේම එතුමා මෙරට දුප්පත් ජනතාව වෙනුවෙන් සිය රුධීරය හෙලණු ලැබීය. මාංශය කඩාදෙනු ලැබීය.
	ඊට පසු දින එහි පැමිණි අනුනායක පියතුමා ලේ තැවරුණු මල සිරුර අසල සිට එතුමා සමඟ පූජාවට සහභාගිවු සොයුරීයන්ගෙන් මෙසේ විමසීය.
	''කෝ ස්වාමි පුජාව තියෙන කොට අඳගෙන සිටි පූජා ඇඳුම. පූජා 		ඇඳුම නැතිවද පූජාව තිබ්බේ?"
	කෝ ?  මෙච්චර  දවස් තැබූ පූජා ගණන ලියු පොත?

	ඉතා සරල අල්පේච්ජ ජීවිතයක් ගතකළ කියූ දේ කෙරු අපේ කාලයේ පූජකයාගේ මරණයට වගකිව යුත්තේ රජයේ හමුදා බව ගමේ බොහෝ දෙනාගේ මතය විය. නමුත් රජයේ පාර්ශවය එය තරුණයන් පිට දැමීමට උත්සහ කළේය. පියතුමා කළ කී දේ අනුව එතුමාගේ මරණයේ සැබෑ වග උත්තරකරුවන් හඳුනාගැනීම අපහසු නැත.

	"ෆාදර් මැරුණේ දුප්පත් අපි වෙනුවෙන්. සභාවත්,  නෑදෑයොත් එකතු වෙලා ෆාදර්ගේ මලකඳ කොළඹට අරන් ගියා.  ඒක අපිට හරිම කණගාටුයි. ඒත් ෆාදර්ගේ හොඳ හරිය මෙහේ. ඇස් දෙකයි මොළෙයි ලේ ටිකයි. ඒවා තැන්පත් කළේ මේ බිමේ හෙට දවසේ සාරවත්ව හැඳෙන ගස් වැල් වල අල කොළ ගෙඩි කා පෝෂණය වන අපේ දරුවන් ෆාදර් පැතු දුප්පතුන්ගේ සාධාරණ ලෝකය ගොඩනගාවි"

චරිත කතා
කිතුනුවන්
කිතුනු දහම
ලාංකික සිංහලයෝ

මයිකල් පියතුමා


An Tillandsia inopinata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Espejo, López-ferr. ngan Walter Till. An Tillandsia inopinata in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia inopinata


Blitva (lat. Beta), rod dvogodišnjih biljaka i trajnica iz porodice Amaranthaceae. Latinsko ime roda Beta, bio je naziv za repu kod starih Rimljana. Sastoji se od 13 priznatih vrsta; kod Kew-a 10

Beta procumbens C.Sm. ex Hornem. sinonim je za Patellifolia procumbens (C.Sm. ex Hornem.) A.J.Scott, Ford-Lloyd & J.T.Williams.

Vrste
 Beta adanensis Pamuk. ex Aellen
 Beta corolliflora Zosimovic ex Buttler
 Beta lomatogona Fisch. & C.A.Mey.
 Beta macrocarpa Guss.
 Beta macrorhiza Steven
 Beta maritima L.
 Beta nana Boiss. & Heldr.
 Beta palonga R.K.Basu & K.K.Mukh.
 Beta patula Aiton
 Beta trigyna Waldst. & Kit.
 Beta trojana Pamukç. ex Aellen
 Beta vulgaris L.
 Beta webbiana Moq.

Vanjske poveznice

Izvori

Betoideae

Blitva


In the deuterocanonical Book of Judith, Holofernes (; ) was an invading Assyrian general known for having been beheaded by Judith, a Jewish widow who entered his camp and beheaded him while he was drunk.

Etymology
According to the Jewish Encyclopedia, the name is of Persian origin: holo (unknown signification) + fernes or phernes, from Old Persian *farnah = "glory" (see also ancient Persian names Artaphernes, Dataphernes, Tissaphernes and Pharnabazus).

Biblical account
According to the Book of Judith, Holofernes had been dispatched by Nebuchadnezzar to take vengeance on Israel, which had withheld assistance in his most recent war. Having occupied every country along the coastline, Holofernes destroyed all worship of gods other than Nebuchadnezzar. Holofernes was warned against attacking the Jewish people by Achior, the leader of the Ammonites; however, despite the advice he laid siege to the city of Bethulia, commonly believed to be Meselieh. The city almost fell to the invading army; Holofernes' advance stopped the water supply to Bethulia, leading to its people encouraging their rulers to give in to Holofernes' demands. The leaders vowed to surrender if no help arrived within five days. Bethulia was saved by Judith, a Jewish widow, who entered the camp of Holofernes, seduced him, and got him drunk before beheading him. Judith returned to Bethulia with the severed head of Holofernes, having defeated the army.

Identification
The Roman Catholic Church has traditionally maintained that the book of Judith is a historical record from the reign of Manasseh of Judah. As a result, this Holofernes would be the commander-in-chief of Ashurbanipal's armies. Catholic apologist Jimmy Akin has speculated that the book of Judith could be a roman à clef, a historical record with different names for people and places, which would explain the different names.

There are historical references to a "Holofernes" in the Persian king Artaxerxes III Ochus's army, which led some to speculate that this is the Holofernes described in this book. However, this idea is generally rejected as implausible.

Because the Hebrew manuscripts from the Middle Ages refer to the Maccabean Revolt, Hebrew versions of the tale in the Megillat Antiochus and the Chronicles of Jerahmeel identify "Holofernes" as Nicanor; the Greek version used "Holofernes" as deliberately cryptic substitute, similarly using "Nebuchadnezzar" for Antiochus.

In popular culture
Holofernes is depicted in  Geoffrey Chaucer's The Monk's Tale in The Canterbury Tales, and in Dante's Purgatorio (where Holofernes is to be found on the Terrace of Pride as an example of "pride cast down", XII.58–60). As a painter's subject he offers the chance to contrast the flesh and jewels of a beautiful, festively attired woman with the grisly head of the victim, a deuterocanonical parallel to the Yael sequence in the Hebrew Bible, as well as the New Testament vignette of Salome with the head of John the Baptist.

See also
Sisera

References

External links

Book of Judith
Deaths by decapitation
Male murder victims
People in the deuterocanonical books

Holofernes


سقف السيل وهو جزء من وسط مدينة عمّان الذي كان في السابق سيل عمان الذي تم تسقيفه نظرا لجفاف مياهه قبل عشرات العقود. يمتد السيل شرقا إلى مدينة الزرقاء حيث يدعى هناك بسيل الزرقاء. السيل فقط قبل أن يجف ويتلاشى وتنضب مياهه كان أحد مصادر المياه في مدينة عمان، لكن مع مرور الايام وازدياد عدد السكان بشكل كبير انطوت أخر صفحات النديات من نهير عمّان الوحيد.

كان سيل عمان يشكل واحد من الممران الرئيسيان المتقاطعان في عمان أيام العصر الروماني. حيث كان يمر من امام سبيل الحوريات والمسرح الروماني في وسط عمان. حيث كانت تلك المنطقة تتميز بنظام صرف صحي روماني متطور في تلك الايام.

انظر أيضًا
 الحمامات الرومانية (عمان)

مراجع

تاريخ الأردن
مدينة عمان

سقف السيل


Tracktor Bowling er et russisk nu metal-band etableret i 1996.

Bandet udgav debutalbumet «Naprolom» i februar 2002.

Nuværende medlemmer
 Lusine "Lou" Gevorkyan – vokal
 Alexander "Kondrat" Kondratiev – guitar
 Andrei "Mult" Ponasutkin – guitar
 Vitaly "Wit" Demidenko – bas
 Alexei "Proff" Nasarchuk – trommer

Diskografi

Album
 Напролом (2002)
 Черта (2005)
 Шаги по стеклу (2006)
 Tracktor Bowling (2010)

Singler
 It's Time To… (2005)
 Время (2008)
 Поколение Рок (2008)
 Ни шагу назад (2009)

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Musikgrupper fra 1996
Metalgrupper fra Rusland

Tracktor Bowling


La Bombonera (formlegt nafn: Estadio Alberto J. Armando) er leikvangur argentínska Knattspyrnufélagsins Boca Juniors. Leikvangurinn var vígður árið 1940. Hann er í La Boca hverfinu í Buenos Aires og tekur 57.395 áhorfendur í sæti. Hann hefur einnig stundum verið notaður sem heimavöllur argentínska landsliðsins

Nafn
Nafn leikvangsins er Estadio Alberto J. Armando. en hann er oftast kallaður La Bombonera sem þýðir súkkulaði sem er vísun í lögun vallarins, en þrjár stúkur eru byggðar lárétt, meðan ein er byggð lóðrétt, sem gerir völlinn einstakan.

Heimildir
https://bleacherreport.com/articles/1593822-ranking-the-top-10-most-iconic-stadiums-in-world-football#slide2
https://bleacherreport.com/articles/1060108-50-sports-venues-to-visit-before-you-die#slide5
https://www.bocajuniors.com.ar/el-club/la-bombonera

Argentínsk margnota íþróttamannvirki

La Bombonera


Elmer Symons (Ladysmith, Sudáfrica, 14 de febrero de 1977 - Marruecos, 9 de enero de 2007) fue un piloto de motociclismo.

Comenzó las carreras de enduro en 1996 y se mudó a los Estados Unidos en 2003. Había hecho grandes actuaciones en competiciones regionales y ha participado en el Rally Dakar 2005 y 2006 como mecánico de apoyo. Estrelló su moto KTM y murió en el lugar a 142 km en la cuarta etapa en su primer intento de completar el Rally como piloto. El helicóptero de emergencia llegó a los 8 minutos después del accidente, pero no pudo hacer otra cosa que registrar su muerte. Estaba en el puesto 18 de las motocicletas en general, y líder en la clase Maratón después de la etapa anterior. Symons es la fatalidad número 49 del rally.

Referencias

Enlaces externos
Web oficial

Pilotos del Rally Dakar
Pilotos de motociclismo de Sudáfrica
Pilotos de KTM
Fallecidos por accidentes
Pilotos fallecidos en competición

Elmer Symons


Jordan Vale (15 de enero de 1994) es un futbolista neozelandés que juega como mediocampista en el Eastern Suburbs de la Stirling Sports Premiership.

Carrera

A pesar de su corta edad, debutó oficialmente en el Waitakere United jugando la ASB Premiership 2011/12. En 2012 se unió al Syracuse Orange, equipo de la Universidad de Siracusa, pero rápidamente regresó a Nueva Zelanda para jugar en el Waitakere City FC el segundo semestre del año. A principios de 2013 fue contratado por el Auckland City. Volvió a dejar su país a mitad de ese año para incorporarse al Reading United de los Estados Unidos. En 2016 regresó a su país para incorporarse al Eastern Suburbs.

Clubes

Selección nacional

Ganó con la selección Sub-17 de Nueva Zelanda el Campeonato Sub-17 de la OFC 2011 que le dio derecho a los neozelandeses de disputar la Copa Mundial de Fútbol, allí Vale jugó los 4 partidos disputados por su selección, convirtiendo un gol frente a  en la victoria 4-1 de Nueva Zelanda.

Referencias

Enlaces externos

Vale en goal
Vale en ceroacero
Vale en transfermarkt

Futbolistas de Nueva Zelanda
Futbolistas de la selección de fútbol sub-17 de Nueva Zelanda
Futbolistas del Waitakere United
Futbolistas del Waitakere City FC
Futbolistas del Auckland City Football Club
Futbolistas del Reading United
Futbolistas del Eastern Suburbs

Jordan Vale


The British Railways Board (BRB) was a nationalised industry in the United Kingdom that operated from 1963 to 2001. Until 1997, it was responsible for most railway services in Great Britain, trading under the brand name British Railways and, from 1965, British Rail. It did not operate railways in Northern Ireland, where railways were the responsibility of the Government of Northern Ireland.

It is a statutory corporation, which when operating consisted of a chairman and nine to fifteen other members appointed by the Secretary of State for Transport. The Board, now reduced to a minimum membership of a chairman and one other member, continues to exist to hold the French law benefits and obligations of the Channel Tunnel Rail Usage Contract.

Formation
The BRB was created on 1 January 1963 under the Transport Act 1962 by Harold Macmillan's Conservative government to inherit the railway responsibilities of the British Transport Commission, which was dissolved at the same time.

Operations

Initially, and for the majority of its history, the BRB operated under the structure inherited from the BTC Railway Executive. Operations were divided into five regions – Eastern, London Midland, Western, Southern and Scottish (later rebranded ScotRail). A North Eastern Region existed initially but was merged into the Eastern Region in 1967.

In the 1980s, the BRB moved to a sectoral model based on business activity – InterCity for long-distance passenger trains, Network SouthEast for commuter trains in London, and Regional Railways for short-distance and commuter trains outside the Network SouthEast area. Railfreight was organised separately.

As well as the railway network, for much of its history the BRB also ran ferry services (later as Sealink) and hotels. These were sold in the 1980s.

The final BRB structure (1994–1997) was a shadow form of the future privatised railway industry, becoming a holding company for over 100 subsidiaries, including 25 passenger train operating, six freight, three rolling stock leasing, and a number of track maintenance companies.  These were slowly sold during privatisation (the passenger subsidiaries were franchised to private sector concerns).

Winding down

On 1 April 1994, railway infrastructure became the responsibility of public limited company Railtrack, initially Government owned.  The BRB continued to operate all trains until 1996, when the process of transferring them to the private sector began.

Privatisation was completed in 1997, but the BRB continued to discharge residual functions relating to non-operational railway land and BR pensions, and to have responsibility for the British Transport Police. In 1999 Alistair Morton was appointed the last chairman of the BRB, which began to advise on passenger railway matters. During this time it operated with the Director of Passenger Rail Franchising under the trading name of  the Shadow Strategic Rail Authority.

Under the Transport Act 2000, the Office of Passenger Rail Franchising was abolished and the majority of BRB's functions were transferred to the Strategic Rail Authority's wholly owned subsidiary BRB (Residuary) Limited. In 2001 the minimum membership of the Board itself was reduced to the chairman and one other member. With the dissolution of the SRA under the Railways Act 2005, BRB (Residuary) became a wholly owned subsidiary of the Secretary of State for Transport. While the Transport Act allowed for BRB to be abolished, the Board's remaining function is to hold the French law benefits and obligations of the Channel Tunnel Rail Usage Contract on trust for the Secretary of State for Transport. In this function it has outlived its own residuary company, which was wound up on until 30 September 2013, pursuant to the Public Bodies review.

Through its subsidiary Rail Property Ltd, BRB (Residuary) retained responsibility for non-operational railway land, for example railway lines closed in the Beeching Axe that have not been sold.

The BRB owned a large amount of archive material, including papers, maps, films and photographs, dating back before nationalisation.  In 1997 these were distributed to other bodies: films (the bulk of which had been produced by British Transport Films) to the British Film Institute in London, photographs to the National Railway Museum (NRM) in York, and most papers to the Public Record Office.

Chairmen
British Transport Commission
Sir Cyril Hurcomb (1948–1953)
Railway Executive (the subsidiary of the BTC responsible for railways from 1948 to 1953)
Sir Eustace Missenden (1948–1951)
Sir John Elliot (1951–1953)
Sir Brian Robertson (1953–1961)
Dr Richard Beeching (1961–1963)

British Railways Board
Dr Richard Beeching (1963–1965)
Sir Stanley Raymond (1965–1967)
Sir Henry Johnson (1967–1971)
Sir Richard Marsh (1971–1976)
Sir Peter Parker (1976–1983)
Sir Robert Reid (1983–1990)
Sir Bob Reid (1990–1995)
John Welsby (1995–1999)
Sir Alistair Morton (1999–2001)

Some other BRB members
Ian McDonald Campbell (1977–1987) (part-time from October 1983);
Prudence Leith (part-time);
Viscount Caldecote;
Michael Posner;
Lord Taylor of Gryfe;
Simon Jenkins (part-time).
John Nunneley

Arms

Notes

References

External links
BRB (Residuary)
History of the BRB
Records of the British Railways Board at Doncaster Archives

British Rail
Defunct public bodies of the United Kingdom
1962 establishments in the United Kingdom
2001 disestablishments in the United Kingdom
British Transport Commission
Defunct transport organisations based in the United Kingdom
Organisations based in the London Borough of Camden

British Railways Board


Edward Adolphus St. Maur, 12th Duke of Somerset,  (20 December 180428 November 1885), styled Lord Seymour until 1855, was a British Whig aristocrat and politician, who served in various cabinet positions in the mid-19th century, including that of First Lord of the Admiralty.

Background and education
Somerset was the eldest son of Edward St. Maur, 11th Duke of Somerset, and Lady Charlotte, daughter of Archibald Hamilton, 9th Duke of Hamilton. He was baptized on 16 February 1805 at St. George's, Hanover Square, London. He was educated at Eton and Christ Church, Oxford.

Political career
Somerset sat as Member of Parliament as Lord Seymour for Okehampton between 1830 and 1831 and for Totnes between 1834 and 1855. He served under Lord Melbourne as a Lord of the Treasury between 1835 and 1839, as Joint Secretary to the Board of Control between 1839 and 1841 and as Under-Secretary of State for the Home Department between June and August 1841 and was a member of Lord John Russell's first administration as First Commissioner of Woods and Forests between 1849 and 1851, when the office was abolished. He served on the Royal Commission on the British Museum (1847–49). In August 1851 he was appointed to the newly created office of First Commissioner of Works by Russell. In October of the same year, he entered the cabinet and was sworn of the Privy Council. He remained First Commissioner of Works until the government fell in February 1852.

Somerset succeeded his father in the dukedom in 1855 and entered the House of Lords. He did not serve in Lord Palmerston's first administration, but when Palmerston became Prime Minister for the second time in 1859, Somerset was appointed First Lord of the Admiralty, with a seat in the cabinet. He held this post until 1866, the last year under the premiership of Russell. He refused to join William Ewart Gladstone's first ministry in 1868, but gave independent support to the chief measures of the government.

He was made a Knight of the Garter in 1862 and in 1863 he was created Earl St. Maur, of Berry Pomeroy in the County of Devon. "St. Maur" was supposed to have been the original form of the family name and "Seymour" a later corruption. From some time in the early 19th century until 1923, "St. Maur" was used as the family name, but since 1923 the dukes have again used the familiar "Seymour".

Somerset was also the author of Christian Theology and Modern Scepticism (1872), and Monarchy and Democracy (1880). Between 1861 and 1885 he served as Lord Lieutenant of Devon.

Family
Somerset married in Grosvenor Square, London, on 10 June 1830, Jane Georgiana Sheridan, who was the "Queen of Beauty" at the Eglinton Tournament of 1839. The Somersets had two sons and three daughters:
Lady Jane Hermione Seymour (1 January 18324 April 1909) she married Sir Frederick Ulric Graham, of Netherby, 3d Baronet on 26 October 1852. They had eight children including the Countess of Verulam and the Duchess of Montrose
Lady Ulrica Frederica Jane Seymour (12 January 183326 or 28 January 1916) she married Rt. Hon. Lord Henry Frederick Thynne on 1 June 1858. They had six children.
Edward Adolphus Ferdinand Seymour, Earl St. Maur (17 July 183530 September 1869) he had two illegitimate children with Rosina Swan.
Lord Edward Percy Seymour (19 August 184120 December 1865) was a diplomat and died after being mauled by a bear
Lady Helen Guendolen Seymour (184614 August 1910) she married Sir John William Ramsden, 5th Baronet on 2 August 1865. They had four children. Lady Guendolen inherited the Bulstrode estate.

The Duchess of Somerset died in December 1884. Somerset survived her by less than a year and died in November 1885, aged 80, and was buried with her in St James's Churchyard in Gerrards Cross, Buckinghamshire. As his two sons had both died in his lifetime, the family titles (except the Earldom of St. Maur, which became extinct) devolved on his younger brother, Archibald Seymour, 13th Duke of Somerset.

The 12th Duke left his London residence, Somerset House in Park Lane, to his eldest daughter Lady Hermione Graham.

Ancestry

References

External links

1805 births
1885 deaths
512
Knights of the Garter
First Lords of the Admiralty
Members of the Parliament of the United Kingdom for Totnes
UK MPs 1830–1831
UK MPs 1832–1835
UK MPs 1835–1837
UK MPs 1837–1841
UK MPs 1841–1847
UK MPs 1847–1852
UK MPs 1852–1857
UK MPs who inherited peerages
UK MPs who were granted peerages
Lord-Lieutenants of Devon
Edward Seymour, 12th Duke of Somerset
Whig (British political party) MPs for English constituencies
People associated with the British Museum
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Members of the Parliament of the United Kingdom for Okehampton
Peers of the United Kingdom created by Queen Victoria
People educated at Eton College
Alumni of Christ Church, Oxford

Edward Seymour, 12th Duke of Somerset


شيش برك أو شُشْبَرَك أو آذان الشايب هو طبق مشهور في بلاد الشام  وشمال المملكة العربية السعودية والحجاز وفي آسيا الوسطى وجنوب القوقاز والشرق الأوسط. يعود أصله إلى أوزبكستان. يتكون الطبق من عجينة تملأ بداخلها لحم غنم مفروم وتُلف على شكل أذن الإنسان.

التسمية وأصول الكلمات
جوش يعني الغليان، أما بارا فهو مصطلح فارسي مبكر ويعني القليل. كانت هذه الكلمة شائعة الاستخدام قبل القرن العاشر، و استبدلت لاحقًا بالاسم الفارسي الحديث غوش إي باريه، والذي يعني أذن الحمل. هناك العديد من الاختلافات في الاسم في اللغات الأخرى بما في ذلك الأذربيجانية ( إنزال، أو داشبارا )، البشكيرية (سازبارا، أو سوسبارا ) الكازاخية (تزبارا، أو ذوزبرا )، القرغيزية (ششبر، أو شوشبرا )، الطاجيكية (ذوزبيرا، أو ثوزبير )، الأوزبكية ( زلابية ) و الأويغور (چۆچۈرە، تشوشورا ). الكلمة العربية شيشبرك أو شوشبرك يُعتقد أنها مشتقة من جوشبارا في عصور ما قبل الإسلام.

نظرية أخرى حول أصل الكلمات هي أن الكلمة تأتي من الكلمة التركية (داشdüşbərə ). الكلمات توش و داش تعني ممتلئ وينسكب، و "بيرك تعني طعام (أطباق مصنوعة من العجين). يشير هذا إلى حقيقة أنه يجب إضافة(داش düşbərə ) عندما يغلي الماء وينسكب خارج القدر.

الاختلافات الإقليمية

المأكولات التركية والفارسية
 هذا الطبق موجود في المأكولات الأذربيجانية والإيرانية والطاجيكية والأوزبكية والأويغورية وغيرها من مطابخ آسيا الوسطى. عجينة تشوتشفارا أو توشبيرا في آسيا الوسطى مصنوعة من الدقيق والبيض والماء والملح. يتم لفها إلى طبقة رقيقة، وتقطيعها إلى مربعات. توضع قطعة من حشوة اللحم المتبلة بالبصل المفروم والفلفل الأسود والملح والزعتر في وسط كل مربع، وتُقرص زوايا الزلابية وتُطوى. تُسلق الزلابية في مرق اللحم حتى ترتفع إلى السطح. يمكن تقديم تشوتشفارا في حساء صافٍ أو بمفرده، مع الخل أو الصلصة المكونة من الخضار المفرومة جيدًا والطماطم والفلفل الحار. هناك طريقة شائعة أخرى لتقديم تشوتشفارا وتوضع فوق الزلابية سيوزما ( قاطق مصفى ) أو سميتانا ( كريمة حامضة ). يُعرف الأخير بالنمط الروسي.

في أذربيجان، الزلابية أصغر حجمًا والعجين أكثر سمكًا. الشيشبرك عادة ما تكون مصنوعة من العجين (دقيق القمح والبيض والماء)، ولحم الضأن، والبصل، والخل، والنعناع المجفف، والفلفل، والملح. يتم تحضير الطبق إما بالماء أو مرق اللحم. يمكن استبدال لحم الضأن باللحم البقري، أو حتى بالدجاج. ويصنع المرق من عظام لحم الضأن، ويتم تحضير اللحم المفروم مع البصل والبهارات. تُلف العجينة بعد ذلك، وتُقطع إلى مربعات صغيرة، وتُحشى باللحم المفروم. يتم لف المربعات مثل المثلثات ويتم لصق الحواف معًا لتكوين أشكال على شكل صدفة. تُضاف الزلابية إلى الماء المغلي المملح وتُطهى حتى تظهر الزلابية على السطح. يتم تقديمها مع رش النعناع المجفف. يضاف الخل الممزوج بالثوم المبشور أو يقدم بشكل منفصل حسب الرغبة. 5-8 الملعقة؛ تتناسب عادةً مع كمية الطبخة ومع ذلك، في المناطق الريفية في أبشرون، فهي صغيرة مصنوعة بحيث يمكن للملعقة أن تستوعب بما يكفي ما يصل إلى 20 شخصًا

مطابخ عربية

يتم تحضير الشيشبرك في العراق والأردن ولبنان وفلسطين وسوريا والحجاز والمنطقة الشمالية من المملكة العربية السعودية. بعد حشوها باللحم البقري المفروم والبهارات، تُطهى قطع العجين الرقيقة في الصلصة الخاصة بها وتقدم ساخنة في الزبادي. ، تظهر وصفة الششبرك في كتاب الطباخة العربي في دمشق من القرن الخامس عشر، جزء من المطبخ العربي لعدة قرون.

الأطباق ذات الصلة
تعرفت الشعوب الفنلندية في غرب سيبيريا للطبق من قبل التجار الإيرانيين خلال العصور الوسطى وأطلقوا عليه اسم بيلنان، أي خبز الأذن. تم اعتماده في روسيا في القرن السابع عشر، حيث يشار إلى الطبق باسم بيلميني.
 مانتي هو نوع آخر من الزلابية المشهورة في وسط وغرب آسيا.

أنظر أيضًا

 قائمة الزلابية
 قائمة الأطباق المحشوة

المراجع

أطعمة محشوة
دامبلنغ
مطبخ آسيوي أوسطي
مطبخ أذربيجاني
مطبخ أردني
مطبخ أوزبكستاني
مطبخ الشرق الأوسط
مطبخ سعودي
مطبخ سوري
مطبخ طاجيكي
مطبخ عراقي
مطبخ عربي
مطبخ فلسطيني
مطبخ قيرغيزي
مطبخ كازاخستاني
مطبخ لبناني

شيشبرك


Die Pädagogische Hochschule Wien (abg. PH Wien) liegt im 10. Wiener Gemeindebezirk Favoriten, im Süden von Wien. Sie ist ein Zentrum der professionsorientierten Aus-, Fort- und Weiterbildung von Lehrpersonen sowie weiteren pädagogischen Berufsgruppen. Lehramtsstudien zum "Bachelor of Education" bzw. "Master of Education" werden in den Bereichen der Allgemein- und der Berufsbildung sowie in weiteren pädagogischen Berufsgruppen angeboten.

Die PH Wien ist die größte Pädagogische Hochschule in Österreich und veranstaltet jährlich rund 2200 Fort- und Weiterbildungsveranstaltungen für Lehrer.
So werden auch Studierende im Hochschullehrgang Freizeitpädagogik für die Arbeit im Freizeitteil in ganztägigen Schulformen der schulischen Tagesbetreuung ausgebildet.

Die PH Wien arbeitet mit anderen Hochschulen Wiens und Niederösterreichs im Verbund Nord-Ost zusammen, unter anderem mit der anderen Pädagogischen Hochschule in Wien, der KPH Wien/Krems.

Professoren
 Konrad Musalek, 1970–2003, Instrumentalmusikerziehung
 Rolf Laven, Kunstdidaktik
 Ewald Felber, 2007–2013 Gitarre und Instrumentaldidaktik

Siehe auch
 Haus der Mathematik
 Pädagogisches Institut der Stadt Wien

Weblinks

 Website der Pädagogischen Hochschule Wien

Wien
Hochschule in Wien
Favoriten
Gegründet 2007

Pädagogische Hochschule Wien


Özgören, Bigadiç - Balıkesir ili Bigadiç ilçesine bağlı mahalle
 Özgören, Bozova - Şanlıurfa ili Bozova ilçesine bağlı mahalle
 Özgören, Suruç - Şanlıurfa ili Suruç ilçesine bağlı mahalle

Özgören


Baron Colyton, of Farway in the County of Devon and of Taunton in the County of Somerset, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 19 January 1956 for the diplomat and Conservative politician Henry Hopkinson. He notably served as Minister of State for the Colonies from 1952 to 1955. He resided at Netherton Hall in the parish of Farway, Devon. , the title is held by his grandson, the second Baron, who succeeded in 1996.

Barons Colyton (1956)
 Henry Lennox D'Aubigne Hopkinson, 1st Baron Colyton (1902–1996)
 Alisdair John Munro Hopkinson, 2nd Baron Colyton (b. 1958)

The heir apparent is the present holder's son Hon. James Patrick Munro Hopkinson  (b. 1983)

Line of Succession

  Henry Lennox D'Aubigne Hopkinson, 1st Baron Colyton (1902—1996)
 Hon. Nicholas Henry Eno Hopkinson (1932—1991)
  Alisdair John Munro Hopkinson, 2nd Baron Colyton (born 1958)
 (1) Hon. James Patrick Munro Hopkinson (b. 1983)
 (2) Hon. Thomas Charles Robert Hopkinson (b. 1985)
 (3) Charles Henry Kenneth Hopkinson (b. 1960)
 (4) Frederick Nicholas Hugo Hopkinson (b. 1990)
 (5) Henry Jonathan Arthur Hopkinson (b. 1992)

Arms

Notes

References
 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1956
Noble titles created for UK MPs

Baron Colyton


Cricqueville-en-Bessin (, literally Cricqueville in Bessin) is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

The municipality takes its name from its deep-water creek that forms a natural harbor, from Crycavilla.

History

World War II
Just outside Cricqueville, the United States Army Air Forces established an airfield shortly after D-Day on 9 June 1944, just three days after the Allied landings in France.  The airfield was one of the first established in the liberated area of Normandy.  Known as Advanced Landing Ground "A-2" (Cricqueville), it was used from early June though September 1944. After the Americans moved east into Central France, the airfield was dismantled and the land returned to agricultural use.

Population

See also
 Communes of the Calvados department
 Pointe du Hoc, a point of attack by the United States Army during the Battle of Normandy

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Cricqueville-en-Bessin


This is a list of grammatical cases as they are used by various inflectional languages that have declension.

This list will mark the case, when it is used, an example of it, and then finally what language(s) the case is used in.

Place and time
Note: Most cases used for location and motion can be used for time as well.

Location

Motion from

Motion to

Motion via

Time

Chart for review for the basic cases

Morphosyntactic alignment
For meanings of the terms agent, patient, experiencer, and instrument, see thematic relation.

Relation

Semantics

State

References

Grammatical cases

eo:Kazo
sk:Pád (jazykoveda)

List of grammatical cases


Aeropuerto de Mérida, puede referirse a:

 Aeropuerto de Mérida, Yucatán, México
 Aeropuerto de Mérida, Venezuela
 Aeropuerto sirviendo a Mérida, España

Aeropuerto de Mérida


الهسكي السيبيري ويلقب هسكي  هو سلالة من الكلاب تكاثرت في شرق سيبيريا. يمتاز هذا النسل بحجمه المتوسط، كثافة معطفه، نشاطه، وقدرته على التحمل خصوصاً في الظروف شديدة البرودة. جينياً، ينتمي هذا النسل إلى عائلة الإسبتز.

قوم التشكتشي في شمال شرق آسيا هم من قاموا بتكثير وتربية أسلاف هذا النسل. وفي فترة حمى الذهب في ألاسكا قام أهلها بإستيراد هذا النسل من أجل العمل ككلاب لجر المزالج، ثم انتشر لباقي الولايات المتحدة وكندا. حالياً، أصبح الهسكي يربى كحيوان منزلي وككلب عرض.

المظهر

يشبه الهسكي السيبيري في كثير من صفاته الخارجية الملموت الألاسكي، بالإضافة إلى سلالات أخرى تنتمي إلى عائلة الإسبتز، والتي تاريخ تطورها يشابه الهسكي السيبيري، مثال ذلك سلالة السأمويد.

العيون

عيون الهاسكي مائلتين ومتباعدتين نسبيا، تأتي العينين بألوان مختلفة إما زرقاء ثلجية، أو زرقاء داكنة، أو كهرمانية، وأحياناً بنية كما في بعض الأنواع، في بعض الحالات يكون لون العينين متغاير كلياً حيث تكون إحدى العينين باللون الأزرق والاخرى باللون البني أو أنها متغايرة جزيئاً حيث تكون إحدى العينين أو كلتاها نصف بنية ونصف زرقاء.

المعطف

معطف الهسكي السيبيري يعتبر الأكثف من بين معظم سلالات الكلاب، يتكون من طبقتين من الفراء: فراء داخلي مكون من شعر قصير وكثيف، وفراء خارجي مكون من شعر طويل وواقي. فلذلك الاعتناء بشعر الهسكي أمر ضروري من خلال تنظيفه وترتيبه أسبوعياً خاصةً في الأوقات الحارة، نظراً لتبديله الطبقة الداخلية بشكلٍ متكرر.
يحمي المعطف من برد القطب الشمالي القارس في الشتاء فهو يجعل الهسكي قادراً على مقاومة الظروف الباردة لدرجة حرارة تتراوح ما بين (-50°) إلى (-60°) مئوية، وفي نفس الوقت يعكس الحرارة في الصيف.

الأنف
يفضل لكلاب العرض أن يكون شكل الأنف إما مربعاً أو بارزاً مستدقاً، أما لون الأنف فيعتمد على لون شعر الكلب، فعندما يكون لون الشعر أسوداً، سكنياً، أو أسمراً فيفضل اللون الأسود للأنف، وعندما يكون لون الشعر أحمراً نحاسياً فالبني الغامق هو المفضل، وفي حالة الشعر الأبيض فاللون اللحمي هو المفضل.
في بعض الأحيان، قد يكون لون الأنف أبيضاً أو ما يسمى أنف الثلج، وهذه الحالة مقبولة في عروض الكلاب.

الهسكي السيبيري هو كلب من نفس فصيلة الملموث الالاسكي و هو مهجن من كلب و ذئب أسيوي و قد يصل وزن الذكر إلى 45 كيلوجراما ويصل طوله 1.37 سنتيمترا و بالمتوسط (37 كغ) وطوله إلى 1.15 ويصل وزن الإناث إلى (38 كغ) وطول إلى (1.20 سم) وبالمتوسط (25 كغ) وطوله (1.05 سم) ولقد شوهد أكبر هسك سيبيري 57 كيلوجراما وطوله (1.45 سم).

تأثير الحرارة

يتأثر الهسكي السيبيري في الحرارة فعند ارتفاعها يبدأ تساقط الشعر، كما في حال بعض الدول العربية و الأوروبية، وعند انخفاضها ينمو و يكبر.

السلوك
يوصف الهسكي السيبيري على أنه نموذج للكلب الداجن المتحكم بنفسه وبالذئب لتشابهه معه في كثير من صفاته، فالهسكي يعوي كالذئب، ومن غير الممكن ان يربى كحيوان حراسة حيث ان هنالك نسبة 99% من الهاسكي غير صالح الحراسة وهذا الحيوان يميز بكونه اليف مع البشر ويحب اللعب بشكل كبير ولكنه شرس على الحيوانات التي لم يربى معها حين ما كان صغير

الصحة
إذا أعطي العناية المناسبة، يمكن للهسكي أن يعمر إلى (12-15) سنة، والمشاكل الصحية لهذه السلالة تتمحور حول العيوب الجينيه في العين. مرض هيب دكي.

المراجع

حيوانات أليفة
سلالات كلاب
سلالات كلاب نشأت في روسيا
كلبيات

هسكي سيبيري


An Dichaea amparoana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Dichaea amparoana in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea amparoana


Agrilus sapindi, o indígena soapberry borer, é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América do Norte.

Referências

sapindi
Coleópteros descritos em 1938

Agrilus sapindi


El cangrejo Halloween o tiguacal (Gecarcinus quadratus) es una especie de crustáceo decápodo de la familia Gecarcinidae.

Distribución
Se encuentra en manglares, dunas y selvas tropicales a lo largo de la costa del océano Pacífico desde el sur de México hasta [Colombia].Se encuentran reportes de esta especie en Bahia solano, Se ha informado de la costa del Pacífico del noroeste de América del Sur, pero en 2014 esta población fue reconocida como una especie separada, Gecarcinus nobilii.

La taxonomía en relación con el cangrejo del océano Atlántico Gecarcinus lateralis está en disputa, y muchos consideran que G. quadratus y G. lateralis son conespecíficos.

Descripción
El caparazón del cangrejo puede alcanzar una longitud de 5 cm. Tiene un par de quelas en gran parte moradas, patas de color rojo anaranjado y un caparazón casi completamente negro con un par de manchas amarillas, anaranjadas o rojizas detrás de los ojos, y un par adicional de manchas blanquecinas en el caparazón central inferior.

Comportamiento
Este cangrejo nocturno excava madrigueras, a veces de hasta 1,5 m, en las selvas tropicales costeras de México y América Central, y es común a lo largo de las costas de México, Costa Rica, Panamá y Nicaragua. Vive en el bosque al menos parte de su vida adulta, pero necesita regresar al océano para reproducirse. Es en gran parte herbívoro y se alimenta de hojarasca y plántulas.

Amenazas y conservación
Este cangrejo está catalogado como especie bajo preocupación menor, aunque sus poblaciones salvajes han disminuido por la contaminación marina por plásticos y derrames de petróleo, la sobrepesca para el consumo humano y las capturas para el comercio de mascotas, debido a su popularidad como animal de compañía por sus brillantes colores y su comportamiento dócil y tranquilo.

Referencias

Enlaces externos

quadratus
Crustáceos del océano Pacífico

Gecarcinus quadratus


John Matthew Moore (November 18, 1862 – February 3, 1940) was an American rancher and statesman from Texas who served in the United States House of Representatives from District 8 from 1905 to 1913.

Early life and education
John Matthew Moore was born the son of Dr. Matthew A. and Henrietta (née Huddlestone) Moore. He was a graduate of the Agricultural and Mechanical College of Texas, which is now Texas A&M University.

Legacy

Moore's son, John Jr., served as a two-term Mayor of Richmond, Texas and a two-term judge in Fort Bend County, Texas.  John Jr.'s son, Hilmar, was the Mayor of Richmond, and the longest-serving elected official in the United States, having served 30 terms from 1949 until Moore's death on December 4, 2012.

See also
John M. and Lottie D. Moore House

References

External links

1862 births
1940 deaths
Democratic Party members of the Texas House of Representatives
Texas A&M University alumni
People from Richmond, Texas
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Texas

John Matthew Moore


بلدية لاوبرين , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 1.670 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

لاوبرين


مدينة أسيوط هي عاصمة محافظة أسيوط, وتعتبر من أكبر مدن صعيد مصر.
 مدينة أسيوط الجديدة هي مدينة تقع في محافظة أسيوط بمصر, وتعتبر من مدن الجيل الثالث.
 محافظة أسيوط هي من إحدى محافظات صعيد مصر, كما أنها تعد العاصمة التجارية للصعيد.

أسيوط (توضيح)


Arianizarea (în germană Arisierung) este un termen inventat în perioada nazistă cu scopul de a descrie expulzarea forțată a așa-zișilor "non-ariani", în mare parte evrei, din viața economică în Germania Nazistă și în teritorile pe care le controla. Acest proces a determinat transferul proprietăților evreiești în mâinile arianilor, fapt menit să contribuie la "deevreizarea economiei".

Procesul a început prin deposedarea victimelor de propria avere și s-a încheiat cu Holocaustul.

Excluderea evreilor
Evreii deveniseră deja excluși din viața publică odată cu alineatul arian și legile de la Nürnberg. Anumite zone din economie au fost păstrate pentru aceștia, însă arianizarea trebuia să le elimine. Au fost concediați cei cu slujbe în sectorul public - precum educare și servicii civile - și alte restricții au fost introduse pe parcursul perioadei naziste. Mai târziu, o mare parte au fost încarcerați în lagărele de concentrare și deportați într-un final către est unde erau uciși de Einsatzgruppen sau în lagărele de exterminare.

Furtul de proprietăți
Până la 1 ianuarie 1938, evreilor germani le-a fost interzisă administrarea întreprinderilor și comerțului, respectiv prestarea de bunuri și servicii. Pe 26 aprilie 1938, evreilor li s-a ordonat să-și declare toată averea în valoare de peste 5.000 mărci germane, iar accesul la conturile bancare a fost limitat. Pe 14 iunie 1938, Ministerul Afacerilor Interne a ordonat înregistrarea tuturor afacerilor evreiești. Statul a stabilit prețul de vânzare al firmelor evreiești la o fracțiune din valoarea lor pe piață și a utilizat variate tactici de manipulare pentru a se asigura că acestea sunt vândute doar anumitor persoane. IG Farben, familia Flick și marile bănci s-au numărat printre cei mai mari "profitori de pe urma arianizării". Veniturile obținute de pe urma firmelor "arianizate" au fost depozitate în conturi de economii și au fost disponibile evreilor deponenți doar în sume limitate. În toamna anului 1938, doar 40.000 din cele 100.000 de foste-afaceri evreiești erau încă în administrarea proprietarilor de drept. Arianizarea a fost completată prin legiferarea unui reglementări intitulat Verordnung zur Ausschaltung der Juden aus dem deutschen Wirtschaftsleben (în română: Reglementări privind eliminarea evreilor din viața economică germană) pe data de 12 noiembrie 1938. Prin intermediul acestuia, ultimele afaceri erau transferate proprietarilor ariani, iar veniturile obținute erau preluate de stat. Bijuteriile, acțiunile, proprietățile imobiliare și alte valori trebuiau să fie vândute. Fie prin forță directă - implementarea unei taxe subite de către guvern -, fie prin greutatea circumstanțelor, proprietățile evreiești au fost comercializate în mare parte sub valoarea adevărată pe piața financiară. Angajații de origine evreiască au fost concediați și celor liber profesioniști le-a fost interzisă practica propriilor profesii.

Kristallnacht

După pogromurile din "Noaptea de cristal", procesul de arianizare s-a accentuat drastic. Pe 12 noiembrie 1938, evreilor li s-a interzis administrarea afacerilor, fiind astfel obligați să apeleze la înlocuitori "ariani". Aceștia din urmă, deseori promovați de către partid, preluau funcția și mai târziu întreaga afacere. "Arianii supuși" (Gefälligkeitsarier) erau amenințați cu pedepse implementate prin Regulamentul împotriva Complicității cu privire la Ascunderea Firmelor Evreiești (22 aprilie 1938). Deoarece evreii erau împovărați cu plăți grele pentru "îndreptarea" daunelor create de către Sturmabteilung și mulțimile antisemite în noaptea de cristal, vânzarea proprietăților evreiești era doar o chestiune temporală. Pe 3 decembrie 1938, valoarea proprietăților evreiești a fost înghețată la cel mai mic nivel, iar valorile și bijuteriile au fost vândute prin intermediul oficilor statele. Sărăcirea populației de origine evreiască cauzată de arianizare a stat deseori în calea scopului acestui proces - promovarea emigrării prin persecuție - deoarece cei afectați nu mai avea mijloace prin care să poată emigra. Aceștia au devenit victimele soluției finale. Arianizarea a combinat motivele rasiale ale național socialismului cu sentimentele tradiționale antisemite în cadrul claselor (Mittelstand) și tendințelor expansioniste ale marilor întreprinderi. Teama de a nu avea acces la pradă a dat naștere unei coaliții a lăcomiei, astfel încât a existat puțină opozției față de arianizare. După război, Republica Federală Germană a plătit despăgubiri pentru pierderile materiale.

Multe afaceri importante au fost vândute și revândute în cursul acestui proces, unele dintre acestea - de exemplu magazinul Hertie - jucând un rol important în perioada Wirtschaftswunder-ul postbelic din Germania de Vest. Victimele ucise de naziști au fost deposedate de ultimele proprietăți ale acestora precum dinții de aur, verighetele, părul și toate hainele.

Într-un sens mai larg, termenul arianizare este uneori utilizat cu referire la evacuarea oamenilor de știință evrei și a celor implicați în sectorul cultural.

Arianizarea în filme
 Magazinul de pe strada mare (titlul original: Obchod na korze) - câștigător al Premiului Oscar în 1965.

Vezi și
 Purificare etnică
 Germanizare
 Noaptea de cristal
 Conferința de la Wannsee

Referințe

Holocaust

Arianizare


Lodos, güneybatıdan esen rüzgârlara verilen addır. Türkiye'de, gezici siklonların içeriye daha çok sokulduğu kış mevsiminde çok görülür ve siklonların sıcak cephesinin geçişini izler. Sıcaklıkların yükselmesine neden olur. En sık aralık ayında görülür.

Lodos kelimesi Türkçe olup, Yunanca "Notus" kelimesinden gelir ve aslen "güney rüzgarı" anlamına gelir.

Lodos, yoğun olarak Marmara, Ege ve Doğu Akdeniz Bölgesi'nde esmekle beraber, zaman zaman Adriyatik Denizi'ni de etkiler.

Lodosun, beraberinde taşıdığı mineraller ve toz sebebiyle insanlar üzerinde baş ağrısı, hâlsizlik, nefes darlığı, göz kanlanması gibi bir dizi etkiye yol açtığına inanılır.

Ege Denizi'nin hakim rüzgar kaynaklı yüzey akıntısı, kuzeybatıdan güneydoğuya doğrudur ama rüzgar yılda yaklaşık yirmi kez güneye doğru yön değiştirerek Akdeniz'den Karadeniz'e doğru eser. Yeterince uzun sürerse, yüzey akıntısı da tersine dönüp denizciler için aldatıcı gidişatlar yapar. Lodos estiğinde sabahın erken saatlerinde Türk Boğazları'ndaki rüzgarlar yön değiştirmeye başlar. Karadeniz'in akıntıları da Lodos'tan etkilenir.

Öğleden sonra en güçlü haldedir ve genellikle geceleri esmesi kesilir ama bazen lodos rüzgarı ara vermeden günlerce sürer. Adriyatik ve İyon denizinde de benzer rüzgarlar eser. Lodos rüzgarı denizciler için tehlikelidir çünkü açık havada uyarı vermeden gelir ve 9-10 Beaufort'da esebilir. Çoğu gemi bu koşullar altında seyredemez.

Soba zehirlenmelerine neden olan bir rüzgârdır.

Rüzgârlar

Lodos


Empty Glass is the second solo studio album by English rock musician Pete Townshend, and his first composed of original material, released on 21 April 1980 by Atco Records.

The album deals with issues that Townshend was struggling with at the time, including alcoholism, drug abuse, marital problems and deceased friends, particularly Keith Moon, the Who's former drummer, who died in 1978. Empty Glass also contained the devotional love song, "Let My Love Open the Door", which became a Top 10 hit (#9) in the US, and the modestly successful singles "Rough Boys" (#89) and "A Little Is Enough" (#72).

The album was rated No. 57 on Rolling Stone list of the 100 greatest of the 1980s. A Gibson poll rated it at No. 5 among "the greatest albums released by an artist who was previously in a successful band".

History
In an interview with Murray Lerner on the film The Who: Live at the Isle of Wight, Townshend explained the album's title:

This concept was derived from the work  of the Persian lyric poet Hafez, which Townshend became interested in from his involvement with Meher Baba, an Indian spiritual master who claimed he was an Avatar — God in human form.

The album was written and recorded between 1978 and 1980, when activity with the Who had started to pick up again, and Townshend found himself having to write for both his solo project and his band. As a result, Empty Glass was considered superior to the Who's subsequent studio album Face Dances (1981), with critics calling it a Who album that never was.

The Who's lead vocalist Roger Daltrey later commented that he felt let down by Townshend, and that many of the songs from the album would have worked well for the Who, among them "Rough Boys" and "Empty Glass". Townshend countered by saying that "Rough Boys" was the one song Daltrey would have wanted clarified (in terms of the song's homoerotic subtext) and toned down were he to sing it, thus defeating its message, while "Empty Glass" had been recorded during sessions for Who Are You in 1978; a version featuring Keith Moon on drums and John Entwistle on bass appeared on the 1996 reissue of that album. This version is notable for suicidal undertones in the lyrics that were changed for Empty Glass: the line "Killing each other, then we jump off the ledge" became "Killing each other by driving a wedge".

The album was produced by Chris Thomas, whose credits included Pink Floyd's The Dark Side of the Moon and the Pretenders' debut studio album. "For a long time," Townshend said, "I wanted to work with Todd Rundgren, and I asked him to produce my solo album which he agreed to do. And then I suddenly realised it probably wasn't a good idea because we're so alike in a lot of ways. I would like to work with him. I think he's a better guitar player than me and a better singer but I think what really worried me about the prospect of him producing my solo album was that I'm influenced by him enough as it is. Do you understand? And I like the way I'm influenced by him at the moment."

Writing and recording
Townshend began writing the songs and recording demos for Empty Glass in his 24-track home studio around late 1978, but recording sessions for the album would only begin in November 1979 at Wessex Studios in North London, with producer Chris Thomas at the helm, and Bill Price as the engineer. Additional recording was done at AIR Studios in Oxford Street and Townshend's Eel Pie Studios from then until March 1980. Townshend performed all the guitar and synthesizer parts on the album, and brought in various musicians to lay down additional instrumentation. The album's line-up included Who touring keyboardist John Bundrick on piano and organ, Tony Butler on bass, Simon Phillips, Kenney Jones, Mark Brzezicki, and James Asher on drums, Peter Hope-Evans on harmonica, and Raphael Rudd, who arranged the horn parts on "Rough Boys".

Cover artwork
The sleeve was designed by British-Irish photographer Bob Carlos Clarke. The album's title is an allusion to a poem by the Sufi lyric poet Hafez, and at one point the album had the working title of "Sacred Animal".

The sleeve of the vinyl album (SD 32–100) includes this dedication:
This album is dedicated to my wife Karen."Rough Boys" is dedicated to my children Emma and Minta and to the Sex Pistols.

Critical reception

Billboard described Empty Glass as "impressive album that showcases perhaps above all, Townshend's incredible versatility on guitar with each riveting riff rising to the forefront." The reviewer conclude that "the production, along with Townshend's impeccable timing, delivery and rhythmic sense gives the album an urgent and contemporary flavor, and an indication of what rock'n'roll should be."

In a review of a remastered release for PopMatters, John Bergstrom said that it had "dated poorly" in terms of arrangement and production but "ultimately, Townshend's songwriting makes the best of Empty Glass more than worthwhile."

Track listing

Non-album tracks

Personnel
Credits are adapted from the Empty Glass liner notes.

Musicians
 Pete Townshend – vocals; guitars; synthesizers
 John "Rabbit" Bundrick – "straight" keyboards
 Tony Butler – bass guitar
 Simon Phillips – drums
 James Asher – drums
 Kenney Jones – drums
 Mark Brzezicki – drums
 Peter Hope-Evans – harmonica on

Technical
 Chris Thomas – producer
 Bill Price – engineer
 Steve Nye – additional engineer
 Ted Jensen – mastering engineer
 Raphael Rudd – brass arrangements on "Rough Boys"

Artwork
 Bob Carlos Clarke – sleeve design
 Richard Evans – graphic design

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

External links

1980 albums
Pete Townshend albums
New wave albums by English artists
Atco Records albums
Albums produced by Chris Thomas (record producer)

Empty Glass


Campionatul Mondial de Scrimă din 1952 s-a desfășurat în perioada la Copenhaga în Danemarca. Doar proba de floretă feminină s-a tras, nefiind pe programul Jocurilor Olimpice din același an.

Rezultate

Feminin

Clasament pe medalii

1952
1952 în sport
Competiții de scrimă în Danemarca
scrima

Campionatul Mondial de Scrimă din 1952


DX, şu anlamlara gelebilir:

 Dx, Tıpta "teşhis", "tanı" anlamına delen İngilizce "diagnosis" sözcüğünün kısaltılmışı. Dx veya Dx şeklinde yazılır.
 DX, Microsoft'un API yazılım programlama arayüzü DirectX'in kısaltılmışı.
 DX, Roma rakamlarıyla 510
 Dx, Matematikte x'in diferansiyeli
 Deus Ex, Ion Storm Inc. tarafından geliştirilerek, Eidos Interactive tarafından 2000'de dağıtılan, RPG öğeleri taşıyan bir FPS, RPG, bilimkurgu, macera, bilgisayar oyunu.
 DX'cilik, Amatör telsizcilerin uzak mesafelerden yayınlanan radyo sinyallerini saptamaya dayanan hobileri.
 D-Generation X, WWE'nin oluşturduğu profesyonel güreş takımı

DX


În astronomie, bulbul, denumit și bulb galactic (în ), este partea centrală a galaxiilor spirale, situată în disc și care înconjoară nucleul galactic. Este o zonă luminoasă și relativ densă compusă în general din stele bătrâne bogate în metale, dar uneori și din stele tinere în formare, Cele dintâi stele, formate în afara discului, sunt acelea care se regăsesc astăzi în halou și în bulb.

Prin marea cantitate de stele pe care le conține, bulbul galactic este o regiune cu tresăriri de formare a stelelor care se îmbogățește foarte repede cu elemente chimice. Bulbul galactic conține și o gaură neagră supermasivă.

Caracteristici fizice

Dimensiuni
În majoritatea cazurilor, masa bulbului unei galaxii este de circa o mie de ori mai mare decât aceea unei găuri negre supermasive din centrul său. Această proporție rămâne în general aceeași, indiferent de vârsta sau talia galaxiei studiate. Totuși nu a fost întodeauna la fel cum au demonstrat studiile conduse de echipa astrofizicianului Chris Carilli cu ajutorul radiotelescopului Very Large Array (VLA) și interferometrului de pe Pic du Bure al Institutului de Radioastronomie Milimetrică (IRAM). Aceste studii, îndreptate spre talia galaxiilor din primul miliard de ani ai Universului, au pus în evidență faptul că în acea epocă, găurile negre posedau o masă cu mult mai mare decât bulbul lor galactic, permițând să se conchidă faptul că găurile negre s-ar fi format înaintea bulbilor galactici.

Noua generație de radiotelescoape milimetrice, ca Very Large Array sau Atacama Large Millimeter Array (ALMA), ar trebui să fie în măsură să precizeze legăturile între creșterea găurilor negre galactice și a bulbilor lor.

Clasificare

Secvența Hubble utilizează bulbii galactici pentru clasificarea galaxiilor. Galaxiile spirale sunt clasificate  de la a la c, în funcție de numărul brațelor spirale și al importanței relative a bulbului lor în raport cu discul. Tipul Sc de galaxie spirală corespunde unui mic bulb central. Galaxia Noastră pare să posede un bulb de tip b.

Tipuri de bulbi

Bulbii clasici
Bulbii galactici având proprietăți similare cu galaxiile eliptice sunt deseori numiți "bulbi clasici". Acești bulbi sunt mai roși decât discul galaxiei. Stelele care le compun  sunt în principal stele bătrâne de populație II (vd. Evoluția stelelor). Ele posedă orbite aleatorii în raport cu planul galaxiei, de unde forma relativ sferică a bulbilor. În afară de aceasta, bulbii galactici nu au decât puțin gaz și pulberi în comparație cu discul, ceea ce explică de ce sunt puține stele tinere în bulbi. Distribuția luminii în interiorul galaxiei este bine descrisă de Legea lui Vaucouleurs.
În bulbul Galaxiei Noastre și în cel al Galaxiei Andromeda, se observă stele și roiuri de stele de până la opt ori mai bogate în elemente grele decât Soarele.

Aceste caracteristici îi conduc pe numeroși astronomi să conchidă că bulbii denumiți "clasici" sunt rezultatul fuziunii galactice. Bulbii galactici ar fi, prin urmare, produsul coliziunii unor structuri de talie inferioară. Impactul, de o mare violență, ar perturba progresia normală a stelelor în spațiu, rezultând de aici orbite aleatorii care caracterizează stelele care compun bulbii galactici. În plus, în timpul fuziunii celor două grupe de stele, norii de gaze ar avea tendința de a se prăbușească asupra lor înșiși din cauza uriașei energii degajate de fuziunea celor două mase, formând stele tinere, ceea ce ar explica slaba cantitate de gaze și de pulberi aflate în interiorul bulbilor galactici. Un bulb poate fi și rezultatul unei serii de coliziuni, dar acești bulbi sunt deseori mai bătrâni, coliziunile dintre galaxii fiind mult mai frecvente în trecutul Universului. Astfel, în zilele noastre majoritatea bulbilor clasici nu au evoluat, în mod semnificativ, în ultimele miliarde de ani. Cât despre gazele și stelele care nu au participat la coliziune ar putea, acestea ar putea să fi format discul exterior al galaxiei organizându-se în jurul bulbului central.

Pseudobulbii, sau bulbii de tip disc
Unii bulbi, ca acela al galaxiei ESO 498-G5, au o structură similară unei galaxii eliptice.

Bulbul Căii Lactee

Deși Sistemul Solar este situat în interiorul galaxiei, iar observarea exterioară a acesteia se dovedește imposibilă, diferite metode de investigare, între care aceea utilizată de William Herschel la sfârșitul secolului al XVIII-lea, au permis să se determine poziția centrului galactic în constelația Săgetătorul. Observații cu telescopul a numeroase alte galaxii spirale au permis să se estimeze forma Galaxiei Noastre și poziția bulbului central, de formă elipsoidală, care ar măsura între  și  de ani-lumină în diametru. Bulbul Căii Lactee conține circa 5 % din materia vizibilă (față de 90 % în disc și 5 % în halou).

Bulbul Căii Lactee are forma unei cruci.

Note

Bibliografie

 Marcel Jinca, Aurelia Idita, Astronomie, Manual pentru amatori, Bumbești-Jiu, 2017, 288 de pagini ISBN 978-973-0-25203-3, pp.234-236.

Legături externe
  Les trous noirs géants se seraient formés avant leurs galaxies hôtes (Futura-Sciences)
  Bulb galactic (wikipedia în engleză)
  Glossaire d'astronomie (agence spatiale canadienne)

Vezi și
 Galaxie spirală
 Nucleu activ al galaxiei
 Gaură neagră supermasivă
 Centru galactic

 Galaxii

Bulb (astronomie)


Malcolm Le Grice, né en  à Plymouth (Royaume-Uni), est un artiste et réalisateur britannique connu pour son travail cinématographique d'avant-garde.

Le British Film Institute affirme qu'il « est probablement le cinéaste moderniste le plus influent du cinéma britannique ».

Biographie
Malcolm Le Grice naît en 1940 et étudie à la Slade School of Art de Londres. Il fonde l'atelier London Film-Makers' Co-op à la fin des années 1960, tout en présentant le cinéma aux étudiants en beaux-arts de la Saint Martin's School of Art et du Goldsmith's College de Londres. Il équilibre sa pratique continue en tant qu'artiste cinéaste avec une campagne pour cette forme d'art dans la presse écrite, dans l'enseignement supérieur et dans les comités du British Film Institute et de l'Arts Council.

Malcolm Le Grice commence comme peintre avant de réaliser des œuvres cinématographiques et informatiques au milieu des années 1960. Depuis lors, son travail est régulièrement présenté en Europe et aux États-Unis ainsi que dans de nombreux festivals de films internationaux, dont des rétrospectives au Media City Film Festival (2015) et RedCat à Los Angeles (2019). Il est également présent dans de grandes expositions d'art comme la Biennale de Paris , Arte Inglese Oggi à Milan, Une histoire du cinéma à Paris, Documenta 6 à Cassel, X-Screen au Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig Wien à Vienne et Behind the Facts à la Fondation Joan-Miró à Barcelone.

Le Grice écrit des travaux critiques et théoriques dont une histoire du cinéma expérimental « Abstract Film and Beyond » (1977, Studio Vista et MIT). Pendant trois ans, dans les années 1970, il écrit une chronique régulière pour le mensuel d'art Studio International et publie de nombreux autres articles sur le cinéma, la vidéo et les médias numériques. Beaucoup d'entre eux ont été rassemblés et publiés sous le titre « Experimental Cinema in the Digital Age » [Le cinéma expérimental à l'ère numérique] par le British Film Institute (2001). Le Grice est professeur émérite de l'Université des Arts de Londres.

Œuvre cinématographique
 1977 : Blackbird Descending (documentaire)
 1967 : Little Dog for Roger (court métrage)
 1967 : Yes No Maybe Not
 1968 : Blind White Duration (court métrage)
 1969 : Spot the Microdot (court métrage)
 1970 : Berlin Horse (court métrage)
 1972 : Threshold (court métrage)
 1972 : Whitchurch Down (Duration) (court métrage)
 1974 : After Lumière - L'Arroseur arrosé (court métrage)
 1979 : Emily: Third Party Speculation (aussi acteur)
 1994 : Balcony Watercolour (vidéo - court métrage)
 2011 : 60 Seconds of Solitude in Year Zero (un segment de 60 secondes)
 2015 : Marking Time (vidéo - court métrage)

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

Étudiant de la Slade School of Fine Art
Personnalité liée à Plymouth (Royaume-Uni)
Réalisateur anglais
Monteur britannique
Directeur de la photographie britannique
Naissance en mai 1940
Naissance à Plymouth (Royaume-Uni)

Malcolm Le Grice


Alibey, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara iline 118 km, Kızılcahamam ilçesine 40 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Kızılcahamamlıların ve Çamlıderelilerin buluşma noktası

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Alibey, Kızılcahamam


Triomf es una película del año 2008.

Sinopsis
En vísperas de las elecciones de la nueva democracia sudafricana, el país está inquieto. En Triomf, un barrio de blancos pobres construido sobre las ruinas de la legendaria Sophiatown, la familia Benade forma parte de la clase blanca marginada, pocas veces mostrada en el cine sudafricano. El padre, la madre, el niño retrasado y el tío Treppie comparten una casa decrépita y en total promiscuidad. Preocupados por los resultados de las elecciones, planean huir al norte del país.

Premios
  Durban International Film Festival 2008 (Sudáfrica).

Referencias

Triomf


An Syngonanthus flavidulus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Syngonanthus flavidulus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus flavidulus


أنور عبد الحي (11 مايو 1970) من مواليد مدينة دمشق و ينحدر من بلدة ترمانين في ريف إدلب الشمالي ,  لاعب كرة سلة سوري، وبطل العرب بكرة السلة حقق الكثير من الإنجازات لناديه نادي الوحدة الدمشقي ولمنتخب سوريا لكرة السلة وفاز بالعديد من البطولات السورية والعربية والدولية، توج هدافا لبطولة العالم في كندا عام 1991. يترأس نادي الوحدة السوري منذ العام 2021 .

نشأته
هو الابن الأصغر لأسرة مؤلفة من خمسة شبان، جميعهم يتمتعون بقامة طويلة، ومارسوا لعبة كرة السلة قبل التوجّه لحياتهم العملية. بدأ مشواره الرياضي بتشجيع من اسرته، حيث كان والده متطوعاً برتبة مساعد في الجيش السوري، فيما كانت والدته مديرة مدرسة، غير أن اهتمامهما الكبير بالرياضة دفعه إلى هذا المجال، وقد ساعد قرب المنزل من ملعب تشرين أيضاً في تعزيز هذا الدافع وتنميته، حيث آثرت أسرته شراء المنزل بالقرب من المدينة الرياضية، وبدّلت خيارها عام 1976 من منطقة المالكي إلى منطقة البرامكة ليتسنى لأنور وأخوته، متابعة هواياتهم ونشاطاتهم الرياضية.

بداياته مع الرياضة
توجّه في عمر 8 سنوات للعب الجمباز، لكنّ المدرب آنذالك رفضه لأن طوله غير مناسب لممارسة رياضة الجمباز، الأمر الذي شكل له حزناً كبيراً، مادفعه إلى التوجه للسباحة ولكنه فشل في التمرين الأول في المسبح، إذ إن خوفه من الماء أدى به إلى الإحجام عن الاستمرار في هذه اللعبة، فوجد نفسه أخيراً في ملعب كرة السلة وتابع التدرّب والانطلاق بمشواره الرياضي في ملعب تشرين، بإشراف مدرب الصغار آنذاك حسان جيرودي، حيث راهن عليه «جيرودي» كثيراً بأنه سيكون أفضل لاعب في الوطن العربي، ما شكل لأنور حافزاً كبيراً في المضي بهذه الرياضة.

أبرز المحطات الرياضية في حياته

بدأ مسيرته مع نادي الوحدة وتدرج في اللعب وشارك للمرة الأولى ببطولة سورية للصغار مع النادي نفسه وحقق بداية الشهرة خلال ظهوره الأول على التلفزيون في تلك البطولة. حينها تم استدعائه للعب مع منتخب سورية للناشئين، والذي كان يستعد لدورة المتوسط عام 1987، ففي تلك المرحلة كان هناك فريقان: فريق سورية (أ) للمشاركة الرسمية وفريق (ب) للمشاركة على مستوى البطولات للأندية، وهذا كان يشكل دافعاً للاعبين في الفريق (ب) للمنافسة والوصول للفريق (أ). وفي عام 1988 شارك في بطولة العرب للشباب في الجزائر وأحرز حينها اللقب. وفي عام 1989 شارك في بطولة العرب للرجال في سورية. أما أهم المشاركات فكانت عام 1991 عندما تأهل منتخب سوريا لكرة السلة للمرة الأولى والوحيدة لكأس العالم وكان حينها من ضمن لاعبي الفريق السوري، حيث احتل المنتخب المركز 12 من أصل 16 على مستوى العالم، وهو رقم مهم جداً في عالم كرة السلة، وأحرز أنور حينها لقب هداف كأس العالم حيث حقق 228 نقطة في 8 مباريات بمعدل 26 نقطة في كل مباراة، وكان فريق سورية قد فاز ب 3 مباريات من أصل 8.

اعتزاله
اعتزل كرة السلة بتاريخ 16 أبريل 2010 بحفل تكريم رسمي أقيم بصالة نادي الوحدة شارك به عدد من الشخصيات الرسمية والرياضية والفنية.

مراجع

لاعبو كرة سلة رجالية سوريون

أنور عبد الحي


ඉලක්ක පිරිවැය යනු නිෂ්පාදනයක ඇතුලත් වියයුතු විශේෂිත අංගයන් හා තත්වයට අනුකුලව අපේක්ෂිත ලාභය ලගාකර ගැනීම සදහා තිබුය යුතු සම්පුර්ණ පිරිවැය නිශ්චය කිරීමයි. වෙළදපොල මිලෙන් එම නිෂ්පාදනය ලබය අඩු කල විට ඉලක්ක පිරිවැය ලබා ගත හැක.නිෂ්පාදනය සඳහා දැරිය හැකි පිරිවැය ඉලක්කයක් පිරිවැයට සීමා වන අතර ආයතනයට අවශ්‍ය ලාභ ආන්තිකය එම ඉලක්ක පිරිවැය නිෂ්පාදනයේ විකුණුම් මිල  අතර වෙනසයි.

ඉතිහාසය
ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය හා ජපානය යන දෙරටේ කාල පරිච්ඡේදයන් දෙකකදී ඉලක්ක පිරිවැය සංකල්පන්යන් බිහිවිය.  ෆෝඞ් මෝටර් 1900 සිට ද ඇමරිකානු මෝටර්  සමාගම් 1960 1950 දශකයේ දී ද  පිරිවැය අවම කිරීමට හා ඵලදායීතාව වැඩි දියුණු කිරීමට මෙම සංකල්පය ක්‍රියාත්මක විය.   Boeing, Caterpillar, Northern Telecom වැනි අනෙකුත් ඇමරිකානු සමාගම්  ඉලක්ක පිරිවැය සංකල්ප භාවිතා කලද ඒ අතරින් Nissan, Toyota, Nippondenso වැනි නමගිය ජපන් සමාගම් බාවිතා කල තරගකාරී හා වාසිදායක ආකාරයට ඉලක්ක පිරිවැය සංකල්ප ක්‍රියාත්මක වුයේ  සමාගම් කිහිපයක  පමණි. T1960 දශකයේ සිට 1970 දශකයේ මුල් දක්වා Toyota හා  Nissan වැනි මෝටර් රථ කර්මාන්තයේ නියුතු ජපන් සමාගම් එරට තුල
ඉලක්ක පිරිවැය සංකල්පයන් ස්ථාපිත කිරීමට කැපීපෙනෙනේ කාර්යක් ඉටුකරන ලදී. නමුත් එය 1980 හා 1990 දශකයන් තෙක්  Monden (1992), Sakurai (1989), Tanaka (1993), සහ  Cooper (1992) වැනි කතුවරුන් ජපන් සමාගම් කෙසේ එලක්ක පිරිවැය සංකල්ප භාවිතා කරන්නේද යන්න අවදානයට ලක්කරනතෙක්  එය ගෝලීය අවදානයට පත්‍ර වුයේ නැත. භාවිතකරනලද විදිමත් ක්‍රම වේදය නිසා ජපන් නිෂ්පාදන සමාගම් ඇමරිකානු සමාගම් වඩා ඉලක්ක පිරිවැය සංකල්ප දියුනු කිරීමේදී  ඉදිරියෙන්  පසුවිය.  කාලයක් තිස්සේ බවිතාකළ සම්ප්‍රදායක පිරිවැය  මත ලාභය එකතු කිරීමේ උපක්‍රමය කාර්යක්ෂමතාවය හා ලභාදයීත්වය පහල හෙලන්නට හේතුවිය. . මෙම නව ඉලක්ක පිරිවැය උපක්‍රමය පිරිවැය  මත ලාභය එකතු කිරීමේ වෙනුවට භාවිතයට පැමිණි  අතර එයතුලින් ගුණාත්මක බව හා ක්රියාකාරිත්වය ඉහළයාම හා පිරිවැය අවම වීම තුලින් පාරිභෝගික තෘප්තිය ඉහල මට්ටමකට ගෙනඒමට හැකිවිය

ඉලක්ක පිරිවැය ක්‍රියාවලිය
ඉලක්ක පිරිවැය ක්‍රියාවලිය කොටස් තුනකට බෙදා දැක්විය හැකිය. පළමු කොටස වනුයේ වෙළෙඳපොළ මත පදනම් වූ ඉලක්ක ගත පිරිවයයි. මෙහිදී වෙළදපොල ස්භාවය අනුව ආයතනයේ නිෂ්පාදනය දිගු කාලීන ලාභයන ලබාදිය හැකි ආකාරයේ විකුණුම් මිලකට පවත්වා ගැනීමට නිෂ්පාදනයේ පැවතිය යුතු වන අපේක්ෂිත  පිරිවැයයි. දෙවන කොටස වනුයේ නිෂ්පාදන  තුලින් පිරිවැය අවම අරමුණු කරගත් ක්‍රමෝපායන්  අනුගමනය කිරීම හා නිර්මාණශීලිත්වය වියදම අවම කිරීමේ මුලෝපායන් සිදුකිරීමයි. තුන් වැන්න වනුයේ අංශික වශයෙන් ඇති ක්‍රියාවලියන් හා නිෂ්පාදන කොටස් අනුව සැපයුම්කරුවන්  දක්වා ඉලක්ක පිරිවයන් නිර්ණය කරීමයි

මෙයද බලන්න
 නිර්මාණ කිරීමේ පිරිවැය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 Management Accounting Quarterly 12 Winter 2003
 Japanese Target Costing
 DRM Associates Target Costing
 Implementing Target Costing

ඉලක්ක පිරිවැය


René Skovdahl (født 2. februar 1970) er en dansk fodboldtræner, der er træner for Brattvåg IL.

René Skovdahl er søn af Ebbe Skovdahl.

Karriere
Han arbejdede fra 1998 og frem til 2011 i forskellige stillinger i Brøndby IF. Siden blev han assistent for Ole Gunnar Solskjær i først Molde FK og siden Cardiff City F.C..

I 2016 blev han ny cheftræner for Hønefoss BK. Denne post besad han et halvt år, inden han drog til Israel for at blive assistenttræner for René Meulensteen i Maccabi Haifa F.C.

I juni 2017 blev han ny cheftræner for FC Roskilde i 1. Division. Efter en dårlig start på sæsonen med blot otte point i ni kampe blev Skodahl fyret i september 2017.

I januar 2019 blev han træner for den norske klub Brattvåg IL.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldtrænere fra Danmark
Fodboldtrænere fra FC Roskilde

René Skovdahl


Emílio Nunes Correia de Meneses (Curitiba,  - Rio de Janeiro, ) était un journaliste brésilien et un poète parnassien, immortel de l'Académie brésilienne des lettres et maître des sonnets satiriques. Pour Glauco Mattoso, le poète du Paraná est le principal poète satirique brésilien après Gregório de Matos.

Biographie
Emílio de Meneses est né à Curitiba, Paraná, le , fils d'Emílio Nunes Correia de Meneses et de Maria Emília Correia de Meneses, seul homme parmi huit sœurs. Son père était également poète. Il a fait ses premières études avec João Batista Brandão Proença, puis à l'Instituto Paranaense. N'étant pas issu d'une famille aisée, il travaille dans la pharmacie d'un beau-frère et, encore à l'âge de dix-huit ans, part à Rio de Janeiro, laissant à Curitiba la marque d'un comportement déjà en décalage avec le formalisme en vigueur: dans les vêtements, dans le discours et dans les coutumes.

C'était un bohème indiscipliné, qui vivait dans les bas-fonds des cafés et des bars et qui est devenu célèbre pour ses ragots malveillants. Dans la capitale du pays, il a trouvé un terrain fertile pour distiller son imagination fertile, satirique comme peu d'autres. Son amitié avec les intellectuels lui vaut cependant de voir son nom retiré du groupe initial qui a fondé l'Académie. Il devient journaliste et, par l'intercession de l'écrivain Nestor Vítor, il travaille avec le , un éducateur de renom. En 1888, il épouse une de ses filles, Maria Carlota Coruja, avec laquelle il aura un fils, Plauto Sebastião, l'année suivante.

Cependant, Emílio n'aime pas la vie de famille et la même année, il se sépare de sa femme, entretenant une romance avec Rafaelina de Barros.

Auteur de vers mordants, adepte de critiques auxquelles les politiciens de l'époque ne pouvaient échapper, maître des sonnets, Emílio de Meneses est le porteur d'une tradition - commencée au Brésil, à Gregório de Matos.

Ayant été nommé au recensement, en tant qu'employé du département de l'inspection générale des terres et de la colonisation, en 1890, Emílio a parié sur la spéculation de l'erreur économique de l'Encilhamento, créé par le ministre des finances, Ruy Barbosa: comme beaucoup, il a fait une fortune rapide, l'a dilapidée et, à la fin de la farce, comme tous les autres investisseurs, a fait faillite. Il ne change cependant pas ses habitudes. Il reste le même bohème que toujours, peuplant les journaux de l'époque de ses anecdotes perspicaces.

Académie brésilienne des lettres
Bien qu'il ait été rejeté par les syllogistes nationaux, Emílio a finalement été élu à l'Académie brésilienne des lettres le , où il a obtenu vingt-trois voix, tandis que l'écrivain Virgílio Várzea en a obtenu quatre et Gilberto Amado une seule. Il est arrivé à occuper le fauteuil numéro 20, dont le patron était Joaquim Manuel de Macedo, et dans lequel il n'a jamais pris place, mourant en 1918. Il sera accueilli par Luís Murat. Comme successeur, on choisit l'ami d'Emílio, l'écrivain maranhense , très populaire à l'époque, qui prend ses fonctions en 1919.

Selon la version officielle, disponible sur le site de l'ABL, Emílio n'avait pas réussi à prendre ses fonctions en raison de son entêtement à maintenir la critique dans son discours d'investiture:

À propos de l'épisode du discours d'Emílio, l'immortel Afrânio Peixoto, qui a présidé la Chambre pendant de nombreuses années, a dit:

Œuvres
Emílio n'a pas seulement écrit sous son propre nom: plusieurs pseudonymes ont été utilisés par lui, tels que Neófito, Gaston d'Argy, Gabriel de Anúncio, Cyrano & Cia, Emílio Pronto da Silva. Dans l'ensemble de son œuvre, on dénombre 232 compositions poétiques, dont le sonnet est la principale forme d'expression.

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Un poème d'Emilio
Classé comme parnassien (symboliste), le poète Emílio de Meneses était doué non seulement de la maîtrise du mot et du vers, mais aussi de la capacité de s'élever au plus haut sentiment, comme on peut le voir dans le poème suivant :

Références

Liens externes
 Profil sur le site officiel de l'Académie brésilienne des lettres
 Textes à télécharger
 Entre autres auteurs, des lettres et le discours d'inauguration peuvent être téléchargés

Poète brésilien du XIXe siècle
Poète brésilien du XXe siècle

Emílio de Meneses


Maurice Hilleman (født  i Miles City, Montana, død  i Philadelphia) var en amerikansk mikrobiolog.

Hilleman udviklede over 40 vacciner.

Omkring halvdelen af vaccinerne som gives i børnevaccinationsprogrammet er udviklet af ham, deriblandt vacciner mod mæslinger, fåresyge, hepatitis A, hepatitis B, skoldkopper og meningitis. Han deltog også i opdagelsen af forkølelsesviruset Adenoviridae, hepatitis-viruset og det kræftfremkaldende virus SV40.

Hillemann har gennem sine vacciner reddet flere menneskeliv end nogen anden medicinsk forsker fra 1900-tallet. Robert Gallo har beskrevet ham som "den mest succesfulde vaccineudvikler i historien".

Kilder

Eksterne henvisninger

 Hilleman — A Perilous Quest to Save the World's Children (a documentary about his life)
 "History of Vaccines", Vaccinehistorien, med oplysninger om mange af Hillemans vacciner

Litteratur

Mikrobiologer

Maurice Hilleman


Yvonne Verbeeck (* 7. Dezember 1913 in Rumst, Flandern, Belgien; † 26. Februar 2012 in Antwerpen, Flandern, Belgien) war eine belgische Schauspielerin und Sängerin, die vor allem durch ihre Gastrollen in Sketchen in Gaston en Leo, dem belgischen Vorbild der Comedysendung Der Dicke und der Belgier, sowie durch Nebenrollen in zahlreichen weiteren Filmen und Fernsehserien bekannt wurde.

Leben
Yvonne Verbeeck begann ihre künstlerische Laufbahn als Sängerin und absolvierte ein Studium am Königlichen Konservatorium Antwerpen (Koninklijk Conservatorium Antwerpen). Im Anschluss hatte sie zahlreiche Auftritte in Radiosendungen des Nationaal Instituut voor de Radio-omroep (NIR), der Vorläuferin der heutigen öffentlich-rechtlichen, größtenteils durch Steuern finanzierte, Rundfunkanstalt der Flämischen GemeinschaftVlaamse Radio- en Televisieomroep (VRT).

Während des Zweiten Weltkrieges begann sie auch eine Karriere als Theaterschauspielerin und erwarb sich durch Auftritte in Komödien und Operetten den Beinamen "Die singende Nachtigall" ('De Zingende Nachtegaal'). Bekannt wurde sie in dieser Zeit durch Rollen in Theaterstücken wie Een Hollands Wijfje und Fientje Beulemans sowie besonders durch ihre Darstellung der 'Eliza Doolittle' in dem Schauspiel Pygmalion von George Bernard Shaw.

Neben Auftritten in Theatern spielte sie auch in zahlreichen Filmen und Fernsehserien mit, wobei sie große Bekanntheit vor allem durch Gastrollen in Sketchen an der Seite von Gaston Berghmans und Leo Martin in Gaston en Leo, dem belgischen Vorbildung der Comedysendung Der Dicke und der Belgier, erlangte. Yvonne Verbeeck, die sich 2006 bei einem Unfall Verbrennungen zuzog, zeitweise im Koma lag und sich anschließend Hauttransplantationen unterziehen musste, trat bis ins hohe Alter im Fernsehen auf und spielte zuletzt Gastrollen in den Fernsehsendungen Hallo België (2003) sowie Zone Stad (2008). Darüber hinaus veröffentlichte sie 2005 eine DVD mit dem Titel Artiestenleven, in der sie über ihre fast 75-jährige Bühnenkarriere erzählte.

Ihre Geburtsstadt Rumst ernannte sie nicht nur zur Ehrenbürgerin, sondern würdigte sie auch mit einer Bronzestatue auf dem Marktplatz der Stadt.

Weblinks

 Actrice Yvonne Verbeeck (98) overleden. In: Gazet van Antwerpen vom 26. Februar 2012

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Sänger
Komiker
Ehrenbürger in Flandern
Belgier
Geboren 1913
Gestorben 2012
Frau

Yvonne Verbeeck


جون ك. رايلي  (و. 1965 – م) هو ممثل تلفزيوني، وممثل أفلام، وممثل، ومغني، ومنتج أفلام، وممثل صوت، وكاتب سيناريو، وممثل تعبيري، وممثل مسرحي أمريكي. ولد في شيكاغو.

التعليم
تعلم في جامعة دي بول

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل ليتواني
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المتميز
خريجو جامعة دي بول
رومان كاثوليك أمريكيون
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو من إلينوي
كتاب سيناريو من ولاية نيويورك
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من إلينوي
مغنون أمريكيون
مغنون ومغنيات أمريكيون
ممارسو التأمل التجاوزي
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور من أصل إسكتلندي
ممثلون ذكور من أصل أيرلندي
ممثلون من شيكاغو
مواليد 1965
مواليد في شيكاغو
نباتيون أمريكيون

جون ك. رايلي


Darüşşafaka Eskrim Kulübü, 1873 yılında eğitime açılan Özel Darüşşafaka Lisesinin kökünü oluşturan Darüşşafakanın kapsamı dahilinde, 1914 yılında kurulan eskrim kulübü. 1997-1998 yıllarında Nejat Sipahi eğitimindeki yıldız geçler eskrim takımı İstanbul bölge müsabakalarında Mustafa Öner'le İstanbul birinciliğine ulaşmış, 1998-1999 yıllarında ise yine Mustafa Öner ile Türkiye şampiyonu olmuştur. Bunları takiben Balkan Şampiyonası'nda ikinciliğe sahiptir. Kulüp, 2001'de kapanmış 2003'te tekrar açılıp altyapıya sporcu yetiştirmeye devam etmektedir.

İstanbul'daki spor kulüpleri
Türkiye'de eskrim
EK

Darüşşafaka EK