Salsa, Karayipler kökenli olduğu varsayılan, salsa adıyla belirtilen müzik türleri eşliğinde çiftler halinde veya grupça icra edilen, Latin Amerika'nın ve ABD'nin modern bir dansı. Önceleri yalnızca Latin Amerika halkları arasında yaygın olan bu müzik türü, Karayipler'den ABD'ye göçenler sayesinde ABD'de de yaygınlık kazanmış ve salsa dansı özellikle 1980'lerden sonra tüm dünyada tanınır ve uygulanır duruma gelmiştir. Günümüzdeki salsa dansı Afrika, Karayip ve Avrupa stillerinin, dans ve müzik unsurlarının bir karışımı olarak nitelenir.

Salsa'nın kökenlerinin çeşitliliği ve çeşitli stillerden oluşan bir karışım olması adının anlamını da açıklamaktadır. "Salsa" sözcüğü aslında İspanyolca konuşan Latin Amerika ülkelerinde çeşitli baharatların karıştırılmasıyla hazırlanan "sos" anlamına gelir. Söz konusu müzik ve dansa da çok farklı kültürel öğelerin karışımını içermelerinden dolayı bu ad verilmiştir.

Bu karışımın tarihsel oluşumunda son, guaguancó, rumba, boogaloo, pachanga, guaracha, plena ve bomba tarzlarının etkileri olmuştur. Günümüzdeki salsanın dans adımları esas olarak Küba sonundan gelmekteyse de, mambo, cha cha cha, guaracha, changüí, palo monte, rumba, abakuá, comparsa gibi diğer Küba danslarından etkilenmiş bulunmaktadır.

1950'lerde mambonun modernizasyonu salsanın oluşumunda önemli bir etken olmuştur. Salsanın kökeni Küba olarak kabul edilmekle birlikte, Küba'nın Kuzey Amerika'daki etkisi Fidel Castro ve Che Guevara'nın Küba'daki devriminden ve Küba'ya ABD ambargosunun uygulanmasından sonra azalmıştır.

Bir "serbest stil" dansı olan salsa, rutin hareketlere bağlı kalınmaksızın doğaçlama olarak yapılır. Salsa, foxtrot veya samba gibi dans pistini tümüyle kullanmayı gerektiren danslardan değildir. Salsa dansı, Latin dansları kapsamında ele alınır. Diğer Latin dansları içinde en tanınanları merengue, cha cha cha (ça ça), bachata, mambo, samba, rueda ve rumbadır. Tango da Latin Amerika kökenli bir dans olmakla birlikte Türkiye'de "Latin dansları" denildiğinde genellikle, bir salon dansı olan tango haricindeki Latin dansları kastedilir.

Tarihçe

Salsa dansının kökenleri

Afrika, Avrupa ve Amerika kültürlerinin alaşımı olarak tam anlamıyla 1930'lu ve 1940'lı yıllarda Küba'da geliştiği sanılan salsanın kökeni esas olarak İngilizce ve Fransızca'da contredanse  denilen 17. yüzyıl dansına dayanır. Salsadaki birçok dans figüründe çiftin pozisyonları salon danslarındaki pozisyonları andırır. Toplu olarak yapılan contredanse figürlerinin çoğu 4/4 şeklinde iki ölçülü ya da 8 zamanlı hareketler içermekteydi. Square dance'ta  olduğu gibi bu dansta da salondaki çiftlere yapacakları figürleri bildiren bir çığırtkan (caller, voceador) bulunurdu. Bu çığırtkan herhangi bir parça sırasında çekilip çiftleri müzikle baş başa da bırakabiliyordu.

19. yüzyıl sonlarında bu dans, çiftlerin icra ettiği danzón  dansında bireyselleşmiş bir hal aldı. Danzon dansını yerlilerin yaşadığı Karayip topraklarına Fransız ve İspanyol koloni şövalyeleri taşıdılar. Bu olayda Fransız ve İspanyol geleneklerinin korunduğu La Española Adası özel bir rol oynamıştır. La Española 18. yüzyıldan itibaren siyasi ve idari bakımdan ikiye bölünmüş; batı kısmı Saint Domingue Francés (şimdiki Haiti) ve doğu kısmı Santo Domingo Español (şimdiki Dominik Cumhuriyeti) adını almıştı. 1791'de Fransız kolonisindeki isyan sırasında toprak sahipleri (Fransızlar) köleleriyle komşu adanın (Küba) Oriente eyaletine kaçtılar ve böylece gelenek, müzik ve danslarını da Küba'ya taşıdılar.

Küba'nın bu kısmında marimba, Afrika dans geleneği ve İspanyol çiftçilerin gitara dayalı müziği karışıp kaynaştı. Özellikle bayram gibi zamanlarda icra edilen müzik, burada, farklı grupların katıldığı toplu bir deneyim olarak yorumlanmaktaydı.

Bazı vurmalı çalgılarda ritmin değiştirilmeden tekrar edilmesine karşılık, diğer çalgılarda ritimler çok karmaşık bir yapıyı oluşturacak şekilde değiştiriliyordu. Genellikle, değişmeyen  temel ritim, anahtar görevini gören büyük bir vurmalı çalgı (Almanca adıyla Vortrommler) ile sağlanıyor, diğer çalgılar bu ritim eksen alınarak çalınıyordu. Parçaların çokritimli olmasına karşın tüm vurmalı çalgılar eşzamanlı (senkronize) olarak çalınıyordu. Dinleyiciler pasif kalmıyor, müziğe bazıları ayakkabılarıyla veya el çırpmalarla sesler çıkarak, bazıları da omuz, kafa, kalça ve diz hareketleri yaparak katılıyorlardı. Bu tür dans unsurları ve vurmalı çalgılar günümüzde salon danslarına girmiş bulunmaktadır.

Fakat bu dans vaktiyle Küba'nın elit tabakası ya da sosyetesi tarafından aşağılanmaktaydı. Danstaki pek çok Afrika kökenli hareket "aşağı sınıfın dans biçimi" olarak hakir görülmüştü. Bu ayrım Küba'da 19. yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıkan son müzik ve dansında da görülür: Urbano ("kentli, kibar, uygar") türünde erkek sık sık durur ve kadın erkeğin çevresinde dolanır, montuno ("dağlı") türünde ise vücut hareketleri ya da "vücut dili" ağırlık kazanır. Danzon dansı ifade hareketleriyle varlığını günümüze kadar sürdürebilmiştir.

Sonuç olarak salsa müziği Küba'nın son müziğinden ibaret olmayıp, değişik ülkelerin çeşitli müziklerine verilen ortak bir lakaptır. Salsanın oluşumunda, country müziği, rumba ve Latin, Afrika ve Karayip kökenli birçok dansın harmanlanması ve bu karışıma Küba'nın simgesel müzik ve dansı sonun eklenmesi söz konusudur. Bu karışım küçük değişikliklerle zamanla başka ülkelerde (Dominik Cumhuriyeti, Kolombiya, Porto Riko vs.) de kendini göstermiş ve bu ülkelerdeki orkestraların Meksiko ve New York'ta çalmaya başlamasıyla salsa, ticari bir içerik kazanarak ABD'de de tanınmaya başlamış, özellikle New York ve Miami sokaklarında yaygınlık kazanmıştır.

Günümüzde dünyanın hemen hemen tüm ülkelerinde popüler olan, salsa müziğinin eşliğinde yapılan bu dans, Küba ve Miami'de genellikle "casino" adıyla  belirtilmekteyse de, tüm dünyada salsa adıyla bilinmektedir.

Salsada erkek ve kadının yakın teması kaçınılamaz bir koşul değildir, Karayip danslarının birçoğunda erkek ve kadın birbirleri etrafında temas olmaksızın dönerler. Latin Amerika'nın adalar (Karayipler) haricindeki kısmında (kıtada) hemen hemen "açık" (yakın temas olmaksızın) dans edilir, bu yüzden de erkek kadını genellikle yalnızca bir elini kullanarak yönetir.

Salsa adının ortaya çıkışı

Bu dans müziğinin New York'ta 1940'lı yıllarda ortaya çıkışında Kübalı göçmen Machito'nun (Frank Grillo) ve daha sonra 1960'lı yıllardaki gelişmesinde bir başka Kübalı göçmen Celia Cruz'un önemli katkıları olmuştur. Salsa müziğinin gelişimindeki Porto Riko katkıları konusunda ise Tito Rodríguez, Tito Puente  ve Eddie Palmieri'nin isimleri sayılabilir.

1952'de kısmi özerkliğini kazanmasından itibaren Porto Riko'dan ABD'nin doğu kıyılarına, özellikle Manhattan'ın (New York) Spanish Harlem (El Barrio) mahallesine büyük göçler yapılmıştır. Bu göçlerle Porto Riko'lu müzisyenler 1950'li yıllarda New York'a yeni bir müzik ve dans tanıtmışlar ve New York'ta büyük ölçüde Küba kökenli Latin ritimlerinin yaygınlaşmasını sağlamışlardır. Daha sonra 1959'daki Küba Devrimi'yle birlikte ABD'ye Kübalı mültecilerin de gelmesiyle bu yaygınlaşma pekişmiştir. Buna karşılık, Küba'ya uygulanan ambargo yüzünden Küba kültürel bakımdan Karayipler'deki merkezî rolünü büyük ölçüde yitirmiş ve bu rolü New York'a kaptırmıştır. New York'ta Küba kökenli müzik Karayipler'in her yerinden gelen müzisyenlerce icra edilmiştir. Böylece New York sırasıyla şu tarzlara sahne olmuştur:

 1928: Küba sonu (ya da rumba)
 1949: Mambo (Meksika'dan geçerek)
 1954: Cha-cha-cha
 1964: Pachanga
 1966: Boogaloo
 1967'ye doğru müzisyenler yeniden Latin kaynaklara dönüş yaptılar ve  özellikle montuno sonunu tercih etmeye başladılar.
 1973'ten itibaren Fania'nın etkisiyle salsa terimi bu yeni akımı belirtmek üzere geniş kitlelerce kullanılmaya başlandı.

1970'li yıllarda Latin müzik ve danslarının rağbet görmesiyle birlikte salsa terimi iyice benimsenmeye başladı. Salsa adının bir terim olarak ortaya çıkışındaki tarihsel sürecin önemli olayları şunlardır:

 1940'lı yıllarda Kübalılar bu tür parçaları çalan gruplara salsero'lar adını verdiler. Fakat salsa, henüz müzik türü olarak  ortaya çıkmamıştı.
 1961'de Cal Tjader ve Eddie Palmieri "Salsa Del Alma" başlıklı bir albüm çıkardılar.
 1962'de Pupi Legarreta Salsa Nueva con Pupi Legarreta başlıklı bir albüm çıkardı.
 1966'da Richie Ray ve Bobby Cruz bir Venezuela radyosundaki röportaj sırasında, yaptıkları müzik için salsa terimini kullandılar.
 Nihayet 1973'te Fania'dan Izzy Sanabria Latin New York dergisinde söz konusu Latin müziği salsa terimiyle belirtti ve terim geniş kitlelerce kullanılmaya başlandı.
 17 Kasım 1973'ten itibaren salsa televizyonlardan gösterilmeye başlandı. Bu tarihte New York Televizyonu 41. kanalda « SALSA TV SHOW » adlı bir program yayınladı.
 Aynı yılın Ağustos ayında Fania All Stars'ın Yankee Stadium'daki konseri filme alındı ve film 1976'da "salsa" adıyla piyasaya sürüldü.
 1980'li yıllar salsa için bir çeşitlenme dönemi olmuştur denilebilir. Bu dönemde halkın "popüler salsa"sının yanı sıra, aşk üzerine yazılmış sözler içeren ve yumuşak, hoş, düzgün ve sakin bir salsa müziği olan "salsa romantika" ortaya çıktı.

Salsa stilleri
Tıpkı tek bir dilin lehçeleri gibi, salsanın da dünyanın farklı bölgelerinde farklı olarak uygulanan stilleri vardır. Her stil, salsa müziğini farklı olarak yorumlar ve ayrıca her bir stildeki salsa ustalarının  kendilerince  geliştirdikleri bireysel stiller bulunur. Birçok salsa stili bulunmakla birlikte başlıca üç salsa stili mevcuttur: Bunlar Küba stili, Porto Riko stili ve Kolombiya(kumbiya stilidir ):

 Küba'da casino denilen Küba stilinin en çok uygulandığı yerler Küba, Miami ve Fransa'dır.
 Porto Riko stili birçok alt stillere ayrılır. Bunlardan New York stili Salsa'nın 1970'li yıllarda New York'ta gitgide popüler olmasıyla yeni müzikle birlikte doğmuştur. Bu, Küba ve Porto Riko dans okullarınca belirlenmiş, çeşitli dans okullarının unsurlarıyla zenginlik kazanmış bir stildir. Los Angeles stili ise 1980'li yılların sonlarında doğmuştur. Los Angeles stili New York ve Palladium stillerine kıyasla adımların numaralandırılmasında farklılık gösterir.

 Kolombiya stili hafifçe sıçramaların olduğu ve nispeten daha hızlı olan bir stildir. Kolombiyalılar salsayı daha çok boogaloo denilen müzik türünde hızlı olarak yapmayı severler. Salsa Latin Amerika'nın adalar (Karayipler) haricindeki kısmında (kıtada) tümüyle Kolombiya stilinin etkisinde kalmıştır. Bu etkiye ABD'nin güney eyaletlerinde bile rastlanır ki, "Kolombiya stili" bu eyaletlerde kumbiya (cumbia) olarak adlandırılır.

Bununla birlikte stiller ve hatta ekoller arasında ciddi anlamda, çok keskin farklılıklar yoktur; örneğin bir stili öğrenmiş bir salcacı öteki stilin okullarında yetişmiş bir salsacıyla rahatça dans edebilir. Tüm stillerde temel adımlar  ve cross-body lead denilen temel hareket aynıdır.

New York stili
New York stili Porto Riko ve Küba danslarının sentezinden oluştuğu için her iki ülkenin tüm dans öğelerini, özellikle Havana'nın urbano türünü yansıtır. Temel adımı  "mambo adımı"dır. Başlangıç adımı olarak müzikteki bir barın ikinci vuruşu kullanılır (1-ON-2, müzikteki ilk vuruş adımsız geçirilir). Dönüşlere ve shine'lara  ağırlık verilir.

Adım tekniklerinin kullanıldığı bu dans düz çizgiler doğrultusunda gelişir, yani hareketler düz bir dans çizgisi esas alınarak uygulanır. Kadının kendi etrafında sıkça dönüşünün söz konusu olduğu ve daha çok gösteriye yönelik bir stildir. Özellikle, shine  adı verilen karmaşık ayak figürleri gibi, bacak oyunları içerir. Mambo'dan türemiştir.

Mambo stili
Kendisini "mambo'nun kralı" olarak adlandıran Porto Riko kökenli dans öğretmeni ve koreograf olan Eddie Tours 1987'de yeni bir stil ortaya koydu; bu, New York stilinin bir varyantı idi. Salsa ile mambo arasındaki adım benzerliklerine dikkat çeken Eddie Tours'a göre salsa esas olarak mambodan türemişti. Ortaya koyduğu, "mambo stili" olarak adlandırılan yeni stil 1990'lı yıllarda bir hayli ilgi uyandırdı. Eddie Tours ise yeni bir ritim getirdiği kendi stilini "salsanın gece kulübü stili" (estilo salsa night club) olarak adlandırmıştı. Bu dönemde dünyanın çeşitli ülkelerindeki birçok dans öğretmeni Eddie Tours'un izinden giderek "gece kulübü stili"ni öğrettiler. Bu "gece kulübü stili"ne yakın bir stil de mambodaki temel adımları kullanan palladium stilidir. Palladium stilini günümüzde öğreten okullardan biri New York'un Razz'm'tazz Dance Company okuludur.

Porto Riko stili

Porto Riko ya da kısa adıyla porto stili, Porto Riko'da değil, ABD'de ortaya çıkmış bir stil olup, temel adımları ve dans figürleri bakımından New York stiline benzer; fakat bu stilde daha "açık" olarak  (pek fazla yakın temas olmadan) dans edilir. Zaten dans literatüründe New York stili kimi zaman Porto Riko stilinin bir alt stili olarak ele alınır. Porto Riko stilindeki dans figürlerinin gerçekleştirilebilmesi için daha fazla boş alana gerek duyulur.

Los Angeles stili
Los Angeles stili 1995 ve 2000 yılları arasında eğlence gecelerinde ortaya çıkmıştır, kısaltılmış adı L.A.'dır. Temel adımı paralel sistem "mambo adımı"dır. Başlangıç adımı müzikteki bir barın birinci vuruşunda atılır (1-ON-1). Kadının çizgisel olarak yer değiştirdiği cross-body lead hareketlerine, shine adı verilen karmaşık ayak figürlerine ağırlık verilir. Akrobatik nitelikleri olup, koreografik öğeleri ve gösteri figürleri New York stilindekilerden daha fazladır. Bu özelliği bu stilin sinema, dans yarışmaları ve turnuva alanında daha popüler olmasını ve salsa festivalleri ve amatör sahnecilik gibi bazı alanlarda diğer stillere kıyasla ön planda tutulmasını sağlamıştır. Avrupa'daki salsa okullarının çoğu bu stile dayanır. Bu dans stilinin önemli temsilcilerinden (dansçılar) bazıları Al Espinoza, Alex da Silva, Josie Neglia ve Melissa Fernandez'dir.

Küba stili

Küba'nın yanı sıra Miami'de (Miami stili) de yaygın olan ve Havana'nın ünlü gece kulübü Tropicana'nın koreografi uygulamalarında belirgin örnekleri görülen Küba stili 1950'li yılların casino dansından çıkmıştır. Kökeni Küba'nın son adlı müzik ve dansına dayanır. Öteki stillerin aksine, bu stilde erkeğin, erkek hareketlerinin baskınlığı görülür. Temel adım olarak daha ziyade guapea (ters mambo) adımı kullanılır. Kübalılar hafifçe  öne eğilerek ve dizleri öne doğru bükerek dans ederler.

Afrika özelliği ağır basan, Afrika etkisinin kolayca gözlemlenebileceği bu stilde vücut hareketleri ön planda tutulur, jestler arttırılmıştır. Sıkışık yerlerde de yapılabilecek (geniş boş alana ihtiyaç göstermeyen) bir stildir, bacak oyunları içermez, diğer stillere kıyasla hem partnerler birbirlerine çok daha yakın pozisyonlarda olurlar, hem de adımlar daha küçük atılır. Hareketlerde Los Angeles ve New York stillerindeki çizgisel hatlar yerine dairesel hatlarda uygulanır, yani çift esas olarak art arda daireler çizerek yer değiştirir. Bu stil her şeyden önce halkın yaptığı bir "sokak dansı"dır.

Genellikle, 1 numaralı zaman biriminde duraklamanın olduğu geleneksel Küba sonunun aksine, 1 numaralı adımla başlanır. Fakat Küba'da adımlar 1-ON-1 ve 1-ON-2 olarak ayrılmaz, bunun yerine  a tiempo (tempoya uygun) ve contra tiempo (tempoya uymaksızın) terimleri kullanılır; yani ya clave ritmi ne uygun olarak ya da melodiye uygun olarak dans edilir. Clave ritmine uyulmadığında, ölçünün 2. ve 4. vuruşlarının belirgin olduğu "tumbao ritmi" esas alınır. "Tumbao ritmi" bass, conga gibi çalgılarla belirlenir ya da kendini belli eder.

Küba'da salsa sözcüğü pek kullanılmaz ve kullanıldığında da genellikle salsa dansını değil, salsa müziğinden söz etmek üzere (turistlere yönelik yapılan casino dansından söz ederken)  kullanılır. Casino ya da son, Los Van Van ve Juan Formell'in grubuyla modernleştirilmiş ve önceleri songo adıyla, daha sonra, 1980'lerde timba adıyla belirtilmiştir.

Küba salsası özellikle Albita ve Willy Chirino ile temsil edilmiştir. Salsa terimi dünyada çok yaygınlaştığından ve popüler olduğundan, konuya aşina olmayanlar, Los Van Van ve diğerleri tarafından uygulanan timbayı belirtmek üzere "Küba salsası" terimini kullanmışlardır.
Ayrıca  birçok çiftin birlikte dans ettiği rueda de casino ile  bir erkeğin birçok kadını dans ettirdiği casino suelta Küba stili kategorisindeki türler ya da alt stiller olarak ele alınır.

Miami stili

Kimileri Miami stilini Küba stili kategorisi içinde bir alt stil olarak ele alır. 1980'li yılların başında Kübalı göçmenlerin Güney Florida sahillerine taşıdığı Küba stilinden çıkmış bir stildir. Kısaca Küba stilinin modernleştirilmiş bir versiyonudur. Vücudun üst kısmının kullanımı ve karmaşık kol hareketleri ön plandadır. Bazı kombinasyonları çok uzundur. Küba ve Miami stillerinde tap  kullanımı görülür.

Rueda de casino

Rueda de casino stili, bir yöneticinin yapılacak hareketleri bildirdiği ve çiftlerin bir veya birkaç halka oluşturacak şekilde bir araya geldikleri, toplu olarak uygulanan bir salsa dans tarzıdır. Rueda sözcüğü "tekerlek" anlamına gelir. 1950'li ve 1960'lı yıllarda Küba'da ortaya çıkmıştır. Özellikle 1960'lı yıllarda Guaracheros de Regla isimli grup ve grubun koreografı tarafından Havana'da ortaya çıkarılmıştır. Bir sokak dansı olan rueda çok popüler olmuş  ve sonradan gazinolarda da icra edilmeye başlanmıştır.  Küba ve New York stillerinden farklıdır.

Rueda de Casinoda çiftler bir halka şeklinde dizilir ve cantantes adı verilen, bir yönetici tarafından verilen komutlara uyarlar. Yönetici "cantantes" adlı komutları yüksek sesle ve gerekirse, müziğin sesi komutların duyulamayacağı kadar baskın olduğunda, el hareketlerinden oluşan mimiklerle de ifade eder; sembolik el hareketlerinden oluşan bu sözsüz iletişim, gürültülü bir müzikte yönetici ile diğer dansçılar arasında iletişimin tek yoludur. Hareketlerin isimleri İspanyolca'dır, bazen İngilizce de kullanılır. Rueda de Casinoda tüm dansçılar herhangi bir düzensizlik yaratmayacak şekilde uyumlu (eş zamanlı) olarak sık sık partner değiştirirler.

Özellikle Küba'da ve ABD'de meşhur olan rueda dansı diğer birçok ülkede de yapılır. Rueda de Casino temellerini Küba stilinden almışsa da figür veya kombinasyon denilen hareketlerin birçoğu Miami'de yaratılmıştır. Rueda'daki bu figürlerin bazıları iki kişilik danslarda uygulanabilmekle birlikte, yani diğer salsa stillerinde uygulanabilmekle birlikte, bazıları partnerin değiştirilmesine dayalı olduğundan, ancak ruedaya özgüdür ve diğer stillerde kullanılamaz.  Günümüzde rueda de casinonun iki ana tipi bulunmaktadır. Bunlar rueda de Cuba ve rueda de Miami olarak bilinir. Rueda de Cuba orijinal stildir, rueda de Miami ise Küba ruedasının Los Angeles stiliyle harmanlanmasından oluşmuş, kuralcı bir stildir.

Dans halkasına katılımcı çiftlerin sayısı bakımından bir sınır yoktur, 10, 20 ya da daha fazla çiftten oluşabilir. Dans sırasında çiftler iç içe birkaç halka oluşturabilecek şekilde de dans edebilirler. Bugüne dek en fazla kişinin katıldığı rueda dansı 17 Ağustos 2007 'de Santiago'da (Cali/Kolombiya) gerçekleştirilmiş olup, bu olay  Guinness Rekorlar Kitabı'na geçmiştir.

Kolombiya stili (kumbiya)

Kolombiya stili Latin Amerika'da en yaygın olan stildir. Ayaklar tvist gibi daha karmaşık hareketleri uygular. Partnerlerin dairesel hareketlerinin söz konusu olduğu bu stilde daha çok "açık" dans edilir ve erkek kadını bir eliyle yönetir. Figürlerden ziyade estetik ön planda tutulur. Kolombiya'nın Cali kenti salsanın başkenti olarak isim yapmıştır.
Cali kentinden çıkan caleña adlı salsa Küba ve New York salsasına kıyasla farklılıklar gösterir, örneğin ritimden çok melodiye dayalı bir zamanlama söz konusudur. Dünyada  Beatles rüzgarının estiği dönemde salsa Latin Amerika'da fakir halkın sesi olarak kabul ediliyordu. Dünya Salsa Federasyonu'nun (World Salsa Federation) Miami'de düzenlediği 2003 salsa şampiyonasından itibaren Kolombiya stili özel bir kategori olarak kabul edilmektedir.

Teknik

Salsa toplu olarak (rueda) veya partnersiz olarak da yapılabilen bir dans olmakla birlikte  genellikle erkek ve kadından oluşan çiftlerce yapılır. Bu dansta erkek rehberdir, kadını el hareketleriyle yönlendirir ve yönetir.

Temel adımlar

Salsa öğrencilerine kombinasyon da denilen figürler öğretilmeden önce özellikle temel adımları iyi atabilmeleri öğretilir. Salsada ayaklarla karmaşık hareketler yapılsa da belden yukarısı mümkün olduğunca oynatılmaz ve adımların müziğin ritmine uygun olarak atılması gerekir. Bu yüzden öğrencilere öncelikle müziğin ritmini yakalaması öğretilir. Salsada 8 eş zaman birimi ölçüsüyle dans edilir (hareketlerde genellikle 4 vuruşta 3 adım kullanılır.) Bu zaman birimlerinden ikisinde dansçılar duraklar, yani hiçbir hareket yapmazlar. Bu yüzden salsa öğretiminde 4 ve 8 sayılmaz (1,2,3,stop,5,6,7,stop). Temel adımlardaki diğer altı zaman biriminde ise öne ve arkaya doğru birer adım atılması söz konusudur. Sol ayağın öne adım atmasını 1 numaralı adım kabul eden salsa stillerinde "mambo adımı" denilen temel adımlarda yapılan hareketler şu sırayı izler:

 Sol ayakla öne doğru adım atılır ve vücut ağırlığı sol ayağın üzerine verilir (1).
 Herhangi bir adım atılmaksızın vücut ağırlığı sağ ayağın üzerine verilir, yani ağırlık sol ayaktan sağ ayağa adım atmaksızın aktarılır. (2)
 Sol ayak geri çekilip eski yerine getirilir. (3)
 Duraklama anı. Herhangi bir hareket yapılmaz. (4)
 Sağ ayakla geriye doğru adım atılır. (5)
 Herhangi bir adım atılmaksızın vücut ağırlığı sol ayağın üzerine verilir, yani ağırlık sağ ayaktan sol ayağa adım atmaksızın aktarılır. (6)
 Sağ ayak öne, eski yerine getirilir. (7)
 Duraklama anı. Herhangi bir hareket yapılmaz. (8)

Bu temel adımlarda, kısaca, iki adım atılması söz konusudur; adımlar yalnızca 1 ve 5 numaralı zaman birimlerinde olur, sol ayak hep öne, sağ ayak hep geriye atılır. İki adımdan oluşan bu "temel adımlar" dans literatüründe tekil olarak ifade edilir (yani "temel adım" denir). İleri ve geri dikine (çapraz olmayan) adım atmanın söz konusu olduğu bu temel adımlar "mambo adımı" olarak da adlandırılır. Fakat bu temel adımların ana ilkelerden ayrılmaksızın (örneğin 8 zamanlı ölçüden ve iki duraklamadan ayrılmaksızın) uygulanan şu varyantları  mevcuttur:

 Rumba (guaguanco) adımı: Adımlar, ileri ve geriye değil, yanlara atılır. Sol ayak sol yana atılır, sonra eski yerine getirilir ve durulur; sağ ayak sağ yana atılır, sonra eski yerine getirilir ve durulur.
 Çapraz adım: Adımlar ne ileri-geri dikine, ne de rumba adımındaki gibi yana atılır; çapraz olarak atılır. Çapraz adım öne veya geriye doğru olmak üzere iki çeşittir.
 Sol adım da dikine geri, sağ adım da dikine geri atılır.
 Sağ ayakla başlanır, sağ ayak da dikine ileri, sol ayak da dikine ileri adım atar.

Tap
Ritmi kaybetmemek için duraklama zamanlarında ayakla yere yapılan darbelere tap adı verilir. Daha ziyade Küba stiline ait olmakla birlikte diğer stillerdeki profesyonel salsacılarca da uygulanır. Duraklama anında dansa bir estetik de kazandıran tap darbeleri kurslarda öğrencilere, temel adımları iyice öğrenmelerinden sonra öğretilir.

Shine
Salsada partner olmaksızın ya da partnerle temas olmaksızın bireysel olarak yapılan adım kombinasyonlarına (ayak figürlerine) shine adı verilir. Bu adım kombinasyonlarına şık vücut ve el hareketleri de eşlik edebilir. Daha ziyade müzikteki conga vuruşlarının hızlandığı veya güçlü olarak duyulduğu zamanlarda uygulanır. Adalar (Karayipler) haricindeki Latin Amerika'da kimi zaman brinco denilen küçük sıçramalarla birlikte yapılır.

Çiftin birbirlerinden ayrılarak yaptıkları shinelar, kişinin kendisini bireysel olarak ifade etmesine ve becerilerini  göstermesine olanak sağlar. Doğaçlama olarak yapılabildiği gibi, artistik ayak teknikleri koreografilerini de içerebilir. Shine ayrıca ısınma antrenmanı olarak da uygulanır. Shine'lar "aerobik salsa"nın temelini oluştururlar.

Müzik

Günümüzde salsa denilen müzik caz ve Rock müziği kadar geniş kapsamlı bir müzik türüdür; hatta müzik türünden ziyade müzik türlerinin karışımından oluşan bir müzik stili olarak da adlandırılabilir. Son, mambo, guaracha (Küba), plena , bomba (Porto Riko) gibi ritimlerden ve charanga, conjunto, sexteto ve diğer çeşitli müzik stillerinden doğmuştur. Fakat esas olarak montuno ile mambo karışımı üzerine kuruludur. İlk salsa şarkıları "Donde estabas anoche" (1925, Ignacio Pineiro) ve  "Echale salsita"dır (1933, Ignacio Pineiro).

Salsanın gelişimine ABD, Porto Riko, Venezuela, Meksika, Kolombiya ve Dominik Cumhuriyeti gibi çeşitli ülkelerin katkıları olmuşsa da salsanın temeli Küba'ya dayanır.
Teknik bakımdansa, salsa  terimi clave adı verilen ritmik doku etrafında gruplanan tüm müzikleri kapsayan genel bir terimdir. Bu ritmik doku salsanın ritminin diğer ritimlerden ayırt edilmesini sağlar.

Küba müziği Afrika ve Avrupa'nın melodilerinin, ritimlerinin ve çalgılarının bir karışımına dayanır. Afrika unsurları Küba'ya ve Karayipler'e vaktiyle Afrika'dan  getirilmiş köleler yoluyla taşınmıştır. Bu unsurların başında vurmalı çalgılar gelir. Salsanın ritmi doğrudan Küba'nın halk müziğine bağlıdır.

Salsa müziği genellikle karmaşık perküsyon ritimleriyle doludur. Salsa dansına uyarlanan en yavaş müzik parçaları dakikada 70 vuruş, en hızlı müzik parçaları ise dakikada yaklaşık 140 vuruş içermekle birlikte, genellikle dakikada 80 ile 120 vuruş içeren müzik parçalarıyla dans edilir.

Tanınmış salsa şarkıcıları arasında Celia Cruz, Oscar d'Leon, Hector Lavoe, Ray Barretto, Eddie Palmieri, Willie Colon, Marc Anthony, Victor Manuel, Grupo Gale, Grupo Niche ile Dark Latin Groove'un isimleri sayılabilir.

Çalgılar

Salsa müziğinde kullanılan çalgılar yüzyıllar boyunca meydana gelmiş çeşitli yenilenme ve gelişimlerin sonucunda ortaya çıkmış çalgılardır. Yerli kültürlerin Avrupalı sömürgecilerce potansiyel bakımdan yok edilmesi yüzünden bu çalgıların müziğe katkıları ve tarihsel süreçleri hakkında pek fazla kanıt kalmamıştır. Bununla birlikte bazı terim ve çalgılar bu yıkıma rağmen ayakta kalmayı başarabilmişlerdir.
Salsa müziğinin tipik oluşumu, ses, çalgı ve ritim bakımından şöyle kategorize edilebilir:

 Ritmik kısım:
 Bass: Ritmine tumbao denir.
 Piyano: Tres denilen çalgıda çalınan ritme uyarlanan ritmi montuno olarak bilinir.
Vurmalı çalgılar:
 Conga: (Küba'daki diğer adıyla tumbadoras): Bir rumba çalgısıdır. Özellikle  guaguanco ritminde çalınır.  Ritmine tumbao da denilir. Montuno haline gelen Küba sonuna Arsenio Rodriguez 'le girmiştir.
 Bongos: Küba sonunda kullanılır. Montuno sonunda yerini  conga alır. Salsada ise hem conga hem bongos kullanılır.
 Timbal (timbal'ler): Büyük davulu olmayan bir bateriyi andırır. Danzon kökenli olup  mamboda kullanılmıştır. Tito Puente sayesinde salsanın temel çalgılarından biri haline gelmiştir.
 Üflemeli çalgılar kısmı: Trompet, trombon ve bazen saksafon kullanılır.
 Flütler ve telli çalgılardan kemanlar Charanga tipindeki parçalarda kullanılır.
 Vokal

Üflemeli ve vurmalı çalgılar belirli bir sayıda değildir. 1970'li yıllarda birçok grup (orkestra) bu parametreleri değiştirerek, başka çalgıları ve yorumlama tarzlarını da katarak çeşitli son parçaları yaratmışlardır.

Clave ritmi

Küba müziğinin, salsanın ve Brezilya müziği gibi diğer Latin Amerika müziklerinin en ayırt edici özelliği clave adı verilen ikili "ritmik hücre" kavramıdır. Bu, üç nota (tresillo) içeren bir "kuvvetli" ölçü ile iki nota içeren bir "zayıf" ölçüden oluşur. Bu ritim, aynı adla belirtilen  vurmalı çalgıyla (clave) sağlanır; ritim, silindir biçimli iki tahtanın birbirine belirli zaman aralıklarında çarptırılmasıyla sağlanan sesle tutturulur.

   kuvvetli  / zayıf
 1 & 2 & | 3 & 4 &
 X  X  X     X X

Orkestradaki her çalgı, ya clave çalgısının ritmiyle birlikte çalınır (genellikle conga'lar, timbal'ler, piyano, tres gitar, bongo) ya da clavenin ritminden bağımsız olarak çalınır (bass, maraca'lar, güiro, cowbell). Müziğin melodik unsurları ve dansçılar genellikle "clave ritmi"ni esas almakla birlikte herhangi bir anda bu ritmin dışına da çıkabilirler. Dansçılar "clave ritmi"ni doğrudan (adımlarla) uygulamakla birlikte, dolaylı olarak da (örneğin omuz hareketiyle) uygulayabilirler.

Örgütlenme

Salsa için tekbiçimli yapılar sağlayabilecek hiçbir resmî organ yoktur. Her örgüt, ulusal veya uluslararası kongreler, seminerler veya şampiyonalar düzenleyebilir. En tanınmış kurumlar ABD'de bulunmaktadır. Kısa adı WSF olan Dünya Salsa Federasyonu (World Salsa Federation) Ağustos 2001'de Miami'de kurulmuş olup, o zamandan beri dünya salsa yarışmaları düzenlemektedir. Ayrıca şu farklı kategorilerdeki salsa birincilerine dünya şampiyonu unvanı vermektedir:

 Kolombiya stili
 Mambo
 New York stili
 Şov dansı
 Los Angeles stili
 Küba stili
 Shine
 Takım birinciliği

İlk Dünya Salsa Şampiyonası (WSC) 2005'te Las Vegas'ta düzenlendi. Ayrıca kısa adı IDO olan Uluslararası Dans Organizasyonu (International Dance Organisation) düzenli olarak salsa  turnuvaları düzenlemektedir.

Salsa kongreleri

Her yıl çeşitli ülkelerede salsa kongre ve festivalleri düzenlenmektedir. Bu kongre ve festivallere dünyanın tüm ülkelerinden salsa öğretmenleri davet edilmektedir. Bu tür toplantılarda usta öğretmenler bilgi ve becerilerini  katılımcılara önce "atölye çalışması" şeklinde, daha sonra da "dans gecesi" şeklinde sunmaktadırlar. Bu tür toplantıların en tanınmış örneklerinden biri Albert Torres'in düzenlediği kongredir (West Coast Salsa Congress)

Filmler

 Salsa – it´s hot (USA 1988)  Robby Rosa, Rodney Harvey – Yönetmen: Boaz Davidson
 Dance with me (USA 1998) Vanessa L. Williams, Chayanne – Yönetmen: Randa Haines
 Salsa y Amor (Francia 2000) Christianne Gout, Vincent Lecoeur – Yönetmen: Joyce Buñuel
 Dirty Dancing 2 – Havana Nights (USA 2004) Diego Luna, Romola Garai –  Yönetmen: Guy Ferland

Ayrıca bakınız

 Merengue
 Cha cha cha
 Bachata
 Mambo
 Samba
 Rumba
 Tango
 Reggaeton

Kaynakça
 Latin Beat Magazine en anglais et espagnol et ses archives sur le net
 Chatelain, Daniel. Œuvre complète. Dont articles dans Percussions Magazine.
 Rolland, Christian (2008). Le Mambo et la Salsa Portoricaine. Éditions Rolland. ISBN 978-2-9526753-4-5
 Hertz , Claire (2007). Salsa . Éditions L'Harmattan. ISBN 2-296-02831-4
 Isabelle Leymarie, La Salsa et le latin jazz. [Paris], Presses universitaires de France, « Que sais-je ? », 1993, 128 pages
 Saúl Escalona (1998). La salsa : "pa' bailar mi gente" : un phénomène socioculturel. Éditions L'Harmattan. ISBN 2-7384-6690-7
 Manuel Gomez, José (traduit par Pelegero Monleau, Christian) (1996). Guide essentiel de la salsa. Editorial la Mascara. ISBN 84-7974-543-6
 Aldeguer, Jean-Pierre (2000). Salsa. Editeur : J.-P. Huguet, 2000. ISBN 2-907410-41-5
 Dorier-Apprill, Élisabeth.(2001). Danses latines : le désir des continents. Paris : Autrement (en français). ISBN 2-7467-0118-9
 Rondón, César Miguel.(1980). El Libro de la Salsa. Caracas : Editorial Nato. (en espagnol). ISBN 958-97405-3-7
 Quintero Rivera, Angel G.(2002). Salsa, Sabor y Control ! : Sociologia de la Musica « Tropical ». San Juan : Siglo XXI Ediciones (en espagnol)
 Mauleón, Rebeca (1993), Salsa Guidebook For Piano and Ensemble : Sher Music CO (en anglais), ISBN 0-9614701-9-4
 Figueroa Hernández, Rafael.(1992). Ismael Rivera : El Sonero Mayor. San Juan : Editorial del Instituto de Cultura Puertorriqueña. (en espagnol). ISBN 0-86581-436-8

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Salsa temel hareketleri

Danslar
Latin dansları
Küba dansları
Çiftli danslar

Salsa (dans)


Menntaskólaselið er skáli við Reykjakot í Ölfusi ofan við Hveragerði sem Menntaskólinn í Reykjavík hefur til umráða. Húsið var reist á árunum 1937 til 1938 að frumkvæði Pálma Hannessonar rektors og sinntu nemendur stórum hluta byggingarinnar í sjálfboðavinnu. Vonir stóðu til að skálann mætti nýta til skíðaferða, en skíðabrekkur í grennd við hann stóðu ekki undir væntingum, hins vegar hefur skálinn verið vinsæll fyrir hvers kyns skemmtiferðir nemenda og í seinni tíð til útikennslu.

Byggingarsaga
Á árinu 1937 kom Pálmi Hannesson að máli við Kristinn Vigfússon smið og fékk hann til að reisa sel fyrir Menntaskólann í Reykjavík. Var það stór timburbygging upp á tvær hæðir með stórum stofum og samkomuskálum á neðri hæðum en svefnherbergjum á efri hæð. Byrjað var að grafa fyrir grunninum af hópi nemenda í 6. bekk í september sama ár. Var verkið að miklu leyti fjármagnað með söfnunum nemenda og styrkjum frá velunnurum.

Óljóst er hver teiknaði Menntaskólaselið, en líkur má leiða að því að sú vinna hafi farið fram á embætti Húsameistara ríkisins.

Heimildir

Menntaskólaselið

Menntaskólaselið


La isla Champ  es una isla en la zona central del archipiélago de la Tierra de Francisco José, en Rusia.

La isla tiene una superficie de 374 km² contiene una amplia zona sin glaciares en el suroeste de la isla. El punto más alto de la isla alcanza los 507 m.

Champ es la isla más meridional de la Tierra Zichy subgrupo del archipiélago de Francisco José. Está separada por angostos estrechos de la isla Luigi por el norte y la isla de Salisbury, en el noreste.

Referencias

Véase también
 Geografía de Rusia
 Anexo:Islas de Rusia

Islas del archipiélago Tierra de Francisco José

Isla Champ


Crkva sv. Stjepana i sv. Antuna Opata u selu Jesenicama, općina Dugi Rat, rimokatolička crkva, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Crkva sv. Stjepana i sv. Antuna Opata izgrađena je na starom groblju Sustipan u Jesenicama u 17. st. Sjevernu crkvu posvećenu sv. Antunu Opatu i južnu posvećenu sv. Stjepanu dijeli unutrašnji zid. Pravilno su orijentirane i jednobrodne, a južna ima polukružnu apsidu. Zakrovljene su s dva dvostrešna krova. Izgrađene su na mjestu starokršćanske bazilike i predromaničke crkve o čemu svjedoče temelji dviju apsida otkriveni iza današnje apside, te oltarna pregrada s pleterom i mali bočni oltar čija menza leži na okruglom stupu s kapitelom koji su pripadali predromaničkoj crkvi. Pod cijelom crkvom su grobovi od kojih je sačuvano nekoliko nadgrobnih ploča.

Zaštita
Pod oznakom RST-0664-1972. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro — pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Dugi Rat
Jesenice

Crkva sv. Stjepana i sv. Antuna Opata u Jesenicama


The term property ladder, widely used in the United Kingdom, describes the relative differences in constant terms from cheaper to more expensive housing.

According to this metaphor, an individual or a family can progress by stages from more affordable houses (for younger first-time buyers who are typically at the bottom of the property ladder) to expensive houses are at the top.  "Getting on to the property ladder" is the process of buying one's first house and holding a place on the property market.

The Oxford English Dictionary traces use of the phrase "property ladder" back to 1941 in the journal Eugenics.

See also
Real estate bubble
British property bubble
United States housing bubble
Priced Out

References

Real estate in the United Kingdom

Property ladder


Uvariopsis dicaprio, vrsta zimzelenog drveta, otkrivenog i opisanopg 2022 godine u Kamerunu, klasificirano porodici Annonaceae. Doseže oko 13 stopa visine i ima sjajno, žutozeleno lišće koje raste u grozdovima duž debla.

Ova kritično jugrožena vrsta ime je dobila po glumcu i glasnom aktivistu Leonardu DiCapriu, za pomoć u spašavanju tropske Ebo šume, jedinom domu ove biljke, što je izkjavio Chen Ly za New Scientist.

Izvori

Vanjske poveznice
 Uvariopsis dicaprio (Annonaceae) a new tree species...

Annonaceae

Uvariopsis dicaprio


En postering er en registrering af en ændring af saldo til en konto.
Til posteringen angives dato, en forklarende tekst, et beløb med retning (plus/minus eller debet/kredit) og en kontoangivelse.

Ved bogføring i dobbelt bogholderi vil der altid være mindst to posteringer til en transaktion. Hver postering angår kun 1 konto og der skal gælde, at summen af ændringerne skal altid være 0 eller, hvis retningen angives ved debet og kredit, så skal summen af det angivne i de to kolonner være ens.

Regnskabsvæsen

Postering (regnskab)


Trei zile și trei nopți este un film românesc din 1976 regizat de Dinu Tănase. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Petre Gheorghiu, George Constantin, Ion Caramitru și Amza Pellea. Scenariul se bazează pe romanul Apa  (1973) de Alexandru Ivasiuc.

Rezumat

Distribuție

 Petre Gheorghiu — profesorul Dăncuș, prim-secretarul Comitetului Județean al PCR
 George Constantin — Ion Lumei zis "Piticu", un contrabandist și speculant care a devenit conducătorul unei bande de răufăcători
 Ion Caramitru — dr. Paul Dunca, fiul unui luptător ardelean pentru drepturile românilor, consilierul juridic și avocatul lui Piticu
 Amza Pellea — Grigorescu, membru al Comitetului Central al PCR, activistul comunist trimis din capitală care este numit în funcția de prefect al județului
 Gheorghe Dinică — Meseșan, comisarul șef al poliției orașului,
 Gabriel Oseciuc — Ion Mathus, un tânăr ucenic mecanic și activist comunist, numit în funcția de comisar șef de poliție
 Fory Etterle — Mureșan, preotul greco-catolic aflat în slujba lui Piticu
 György Kovács — dr. Tiberiu Șuluțiu, președintele organizației județene a PNȚ, fost ministru (menționat Gyorgy Kovacs)
 Irina Petrescu — baroana Hermina Wilhelmina Josefa von Grödl-Marmorosch, ultima descendentă a unei vechi familii nobiliare
 Maria Cupcea — doamna Dunca, mama avocatului
 Paul Lavric — Ion Irima, președintele organizației județene a Frontului Plugarilor
 Constantin Codrescu — Florescu, prefectul liberal al județului
 Gheorghe Nuțescu — Sava, omul de încredere al lui Piticu
 Adrian Georgescu — Gheorghe Gheorghe, muncitor fochist, membru al Biroului Comitetului Județean al PCR
 Dorin Varga — membru al bandei lui Piticu
 Gheorghe Pătru — membru al bandei lui Piticu
 Gelu Zaharia
 Dan Turbatu
 Dorin Dron — bancherul
  — Dezideriu Kaczos, membru al Biroului Comitetului Județean al PCR (menționat Pásztor Ioan)
 Mircea Andreescu — Weiss, membru al Biroului Comitetului Județean al PCR
 Ovidiu Iuliu Moldovan — Manea, procurorul care anchetează moartea muncitorului ceferist Ion Leordean
 Maria Seleș — Kati Langa, membră a Biroului Comitetului Județean al PCR
 Ica Matache — soția banditului Stroblea
 Cornelia Oseciuc — activistă comunistă, logodnica lui Mathus, care a devenit secretara noului prefect al județului
 Nucu Păunescu	— nea Gheorghe Oanea, muncitor ceferist bătrân, membru al PCR
 Avram Besoiu
  (menționat Ștefan Török)
 Gheorghe Dițu
 Constantin Stănescu
 Cornel Ispas
 Petre Tanasievici
 Dan Săndulescu
 Nicolaie Niculescu
 Vasile Popa
 Teodor Portărescu
 Costel Rădulescu
 Păun Mocanu
 Gert Brotschi (menționat Ghert Brotschi)
 Ion Suciu
  — muncitorul care ia cuvântul în cadrul ședinței Comitetului Județean al PCR (menționat Nicolae Jancso)
 Bujor Almășanu
 Nicolae Călugărița
 Sînziana Marcu

Producție
Filmările au avut loc în perioada ianuarie – iunie 1976 la Sibiu și la Buftea (Palatul Știrbei). Cheltuielile de producție s-au ridicat la 4.827.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.937.397 de spectatori la cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Tudor Caranfil: "Reconstituiri de atmosferă în care e interesant și expresiv urmărită psihologia colectivă a mulțimii." Valentin Silvestru consideră că filmul are "Un stil lapidar și dur, fără emfază sterilă ori machiavelisme tenebroase, o izbândă regizorală certă, care certifică nu o reușită singulară, ci – cred – o vocație."

Note

Legături externe

Filme din 1976
Filme regizate de Dinu Tănase
Filme românești
Filme în limba română
Filme politice românești
Filme dramatice românești
Debuturi regizorale
Ecranizări de romane românești

Trei zile și trei nopți


Halk eğitimi, toplumun eğitimini kapsayan çalışmaların tümüne verilen ad.

Türkiye'de uygulanışı
Yaygın eğitim; örgün eğitim sistemine hiç girmemiş ya da herhangi bir kademesinde bulunan veya bu kademelerden çıkmış bireylere, gerekli bilgi, beceri ve davranışları kazandırmak için örgün eğitimin yanında veya dışında, onların; ilgi, istek ve yetenekleri doğrultusunda ekonomik, toplumsal ve kültürel gelişmelerini sağlayıcı nitelikte, çeşitli süre ve düzeylerde yaşam boyu yapılan eğitim, öğretim, üretim, rehberlik ve uygulama etkinlikleri çerçevesinde açılan kurslar aşağıya çıkarılmış olup, istek ve talepler doğrultusunda bu kursların çeşitleri ve sayıları çoğaltılmaya çalışılmaktadır.

Halk Eğitimi Merkezlerindeki kurslar; mesleki, teknik ve sosyal-kültürel amaçlı olmak üzere iki ana bölümde açılır. Düzenlenecek kurslarda tür sınırlaması yoktur. İhtiyaç duyulan her alanda kurslar düzenlenir.

Verilen eğitimlerin listesi

Kişisel gelişim
 Diksiyon
 Yabancı Dil
 Tiyatro

Meslek
 Bilgisayar Kullanımı
 Kuaförlük eğitimi
 Aşçılık
 Halıcılık

El İşleri
 Stilistlik
 Modelistlik
 Dikiş-Nakış

Sovyetler Birliği'nde uygulanışı

Sovyetler Birliği'nde halk eğitimi sosyalist ilkelerin tüm sovyet halklarına ulaştırılması esasına dayanmıştır. Sovyetler Birliği'nin kurucusu Vladimir Lenin'in eşi Nadejda Krupskaya Lenin ve Halk Eğitimi adlı eserinde; halk eğitiminin batıdaki kapitalist toplumlarda zorunlu olarak herkese ulaşamadığından bahsetmekte ve Karl Marx ve Friedrich Engels'in eserlerinde bahsettiği "işçi ve emekçilerin aydınlatılması" esasına dayandığından bahseder. Buna göre kapitalist ve sosyalist okullar birbirinden farklıdır ve verdikleri eğitim büyük farklılıklar gösterir. Krupskaya bu durumu kapitalist ülkelerdeki okullardaki eğitimin yalnızca belli bir toplumsal sınıfa yönelik olduğu, sosyalist okullardaki eğitimin ise Marksist-Leninist ilkelere sadık olacak şekilde tüm halka ulaştığı savıyla açıklar.

Sovyetler Birliği'ndeki halk eğitimi üretim ilişkilerini içerisinde barındırması açısından diğer halk eğitim örneklerinden farklılık arz eder.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkiye Genelinde Halk Eğitimi Merkezlerine İlişkin 2006-2007 Öğretim Yılına İlişkin Veriler (.pdf) formatında
 İl ve ilçeler bazında istatistik(.pdf) formatında
 Kurs türleri (.pdf) formatında

Millî Eğitim Bakanlığı (Türkiye)
Kamusal alan

Halk eğitimi


Ziua Poliției Române se sărbătorește de Poliția Română pe data de 25 martie în fiecare an pe teritoriul României.

Generalități
Prin articolul 50 din Legea nr. 218 din 23.04.2002 data de 25 martie a fost desemnată Ziua Poliției Române.

Istoric
Această dată a fost aleasă drept simbolul creștin al Bunei Vestiri aflat pe primul steag al Marii Agii, simbol ce a fost preluat și pe actualul drapel al Poliției Române. În anul 1822 domnitorul Grigore Dimitrie Ghica i-a înmânat Marelui Agă Mihăiță Filipescu (șeful poliției din acele timpuri) drapelul pe care este cusută sigla Steagului Agiei. Alături de siglă se află o ghirlandă din aur în interiorul căreia este prezentată Maica Domnului, înaintea îngerului ce-i aduce vestea cea bună (Buna Vestire).

Referințe

Legături externe
 Poliția Română

25 martie
Ministerul Administrației și Internelor
Poliția Română
Poliției Române

Ziua Poliției Române


Lemminkäinen () or Lemminki () is a prominent figure in Finnish mythology.  He is one of the heroes of the Kalevala, where his character is a composite of several separate heroes of oral poetry. He is usually depicted as young and good-looking, with wavy red hair.

Description

The original, mythological Lemminkäinen is a shamanistic figure. In the Kalevala, he has been blended together with epic war-heroes Kaukomieli/Kaukamoinen and Ahti Saarelainen.

In one myth, he drowns in the river of Tuonela (the underworld) in trying to capture or kill the black swan that lives there as part of an attempt, as Ilmarinen once made, to win a daughter of Louhi as his wife. In a tale somewhat reminiscent of Isis' search for Osiris, Lemminkäinen's mother searches heaven and earth to find her son. Finally, she learns of his fate and asks Ilmarinen to fashion her a rake of copper with which to dredge her son's body from the river of Tuonela. Thus equipped, she descends into the underworld in search of her son. On the banks of the river of the underworld, she rakes up first Lemminkäinen's tunic and shoes, and then, his maimed and broken body. Unrelenting, she continues her work until every piece of Lemminkäinen's body is recovered. Sewing the parts together and offering prayers to the gods, the mother tries to restore Lemminkäinen to life, but while she succeeds in remaking his body, his life is still absent. Then, she entreats a bee to ascend to the halls of the over-god Ukko and fetch from there a drop of honey as ointment that would bring Lemminkäinen back to life. Only with such a potent remedy is the hero finally restored.

One of the challenges Lemminkäinen faced was a character named Surma. Surma was a terrible beast which embodied sudden, violent death and guarded the gates of the Tuonela to prevent escape. Surma is often described as being a large dog with a snake-tail and can turn people into stone (with a stare). An often-used Finnish metaphor is surman suuhun "into Surma's mouth", as if the victim was mauled to death by Surma.

Lemminkäinen in arts
Lemminkäinen is the subject of the four-part "Lemminkäinen Suite" by Jean Sibelius, and of an overture by , both of them Finnish composers.

The 2007 album (Silent Waters) of Finnish metal band Amorphis is about the story of Lemminkäinen.

The 2008 song (River of Tuoni) by Finnish metal band Amberian Dawn is about Lemminkäinen's mother's search for  him in the river of Tuoni.

Lemminkäinen appears as Lemminkal Heikkinen the Warrior-Mage in Mercedes Lackey's 500 Kingdoms Series' homage to Sámi, among other Scandinavian and northern European myths and legends, The Snow Queen (2008).

The 2018 song The Bee by Finnish metal band Amorphis also references the story of Lemminkäinen and of the bee entrusted by his mother to retrieve honey from the halls of the over-god Ukko.

Lemminkäinen is the protagonist of the 1959 film, The Day the Earth Froze.

The Dungeons & Dragons character Mordenkainen is partially named after him.

Lemminkäinen in Films
  "Back to Lemminkäinen" – (Documentary Series, 2020)

Gallery

See also
 Baldr
 Temple of Lemminkäinen

References

Books

Fictional heroes
Finnish mythology
Heroes in mythology and legend
Characters in the Kalevala
Karelian-Finnish folklore

Lemminkäinen


An Pitcairnia nortefluminensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Pitcairnia nortefluminensis in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia nortefluminensis


Sir Henry Edward Bolte  (20 May 1908 – 4 January 1990) was an Australian politician who served as the 38th premier of Victoria from 1955 to 1972. He held office as the leader of the Victorian division of the Liberal Party of Australia (LPA) and was a member of the Victorian Legislative Assembly (MLA) for the division of Hampden from 1947 to 1972. He is the longest-serving premier in Victorian state history, having been in office for over 17 consecutive years.

Early years
Henry Bolte () was born in Ballarat, the son of a publican of German descent. He was to spend the first 24 years of his life (apart from three years at boarding school) in the small Western District town of Skipton. He was educated at Skipton Primary School and Ballarat Grammar School: to date, he was the last Victorian Premier not to attend a university. After working in various manual jobs he married Edith Elder in 1934 and bought a small farm called 'Kialla' at Bamganie near Meredith, where he lived for the rest of his life, running sheep and cattle.

In 1940 Bolte joined the Australian Army and served as a sergeant with a training regiment until 1945. After the war he returned to farming and became active in the newly formed Liberal Party. At the 1945 election he stood unsuccessfully for the Victorian Legislative Assembly in the Western District seat of Hampden, but in 1947 he stood again and was elected.

Parliamentary career

Victorian politics was volatile at this time, with a succession of weak short-term governments. The electoral system was malapportioned in favour of rural areas, which gave the Liberals' junior partner, the Country Party disproportionate power. As a rural Liberal, Bolte despised the Country Party nearly as much as the Labor Party. In April 1935, Country Party leader and Deputy Premier Albert Dunstan unexpectedly withdrew support for the Premier, Stanley Argyle, breaking the coalition agreement and forming a minority Country government, which Labor supported in return for some policy concessions.

When Bolte was elected to Parliament in 1947 the Liberal leader was Thomas Hollway, who also came from Ballarat but was somewhat less conservative than Bolte. In 1951 Hollway tried to reform the electoral system, which caused a split in the Liberal Party and his replacement by Les Norman, with Bolte as Deputy Leader. Norman would lose his seat to Hollway in 1952, and be replaced as leader by Trevor Oldham. When Oldham was killed on BOAC Flight 783 in May 1953, Bolte succeeded him.

The Labor Party under John Cain Sr. had come to power at the 1952 elections, but in 1955 the party suffered a split over the issue of communist influence in the trade unions. With Cain's government reeling, Bolte tabled a no-confidence motion on 19 April. The anti-communist Catholic MPs, who had organised as the Australian Labor Party (Anti-Communist), crossed the floor to support the no-confidence motion, bringing Cain down.

Due in large part to Labor (A-C) directing its second preferences to the Liberals, Bolte won the ensuing election with a huge majority, routing both Labor and the Country Party. There was little hint at the time that he would reverse the pattern of unstable government in Victoria; he headed the state's 11th government in 12 years. However, he was able to form the first stable non-Labor government in Victoria for many years.

Bolte was a rough-hewn politician who liked to be seen as a simple farmer, but he had a shrewd political mind. With the help of the expelled faction of the Labor Party, which became the Democratic Labor Party, Bolte was able to consolidate his position. Due in part to the DLP continuing to direct its preferences to the Liberals at elections, Bolte was reelected six times. His populist attacks on the trade unions, intellectuals, protesters and the press won him a large following. It peaked at the 1967 election, which saw the opposition reduced to just 28 seats (16 Labor and 12 Country) in total.

Infrastructure building
Bolte used state debt to provide a wide range of state infrastructure and he was very successful at winning overseas investment for the state. Some of his large projects were increased coal production and power generation in the Latrobe Valley, new offshore oil and gas fields in Gippsland, the West Gate Bridge over the lower Yarra River, a new international airport for Melbourne at Tullamarine and two new universities (Monash University and La Trobe University). Bolte was easily re-elected at the 1958, 1961 and 1964 state elections.

Capital punishment controversy
Bolte was a proponent of using capital punishment as a deterrent against violent crime. Many believed he was foiled when Robert Peter Tait who had murdered Ada Hall, an elderly widow, at the Hawthorn vicarage where she lived with her son and who had been sentenced to hang for the crime, was granted an eleventh-hour reprieve in 1962 after the High Court had found him insane.

Justice Starke subscribed to the substitute Tait theory, Starke had defended Tait but later on was the sentencing judge in the R v Ryan & Walker 1966. Starke said  After Bolte was denied with Tait he simply waited for the next cab off the ranks, and poor Ryan happened to be the next cab!

In 1967, Bolte would not be denied; in 1965, two prisoners, Ronald Ryan and Peter Walker, had escaped from Melbourne's Pentridge Prison, allegedly killing a prison guard in the process. They were recaptured, and Ryan was sentenced to death for murder.
Bolte had the power to recommend clemency, but declined to exercise it, arguing that the death penalty was a necessary deterrent for crime against government officials and law enforcement officers.

All calls for clemency, petitions and protests were to no avail. Bolte was determined that the law be upheld. Ryan was hanged in February 1967. Bolte had said "If I thought the law was wrong I would change it".

A reporter at his daily press conference on the day of the hanging asked what he was doing at the time it took place. Bolte, replied: "One of the three Ss, I suppose." The reporter asked him what he meant. Bolte responded: "A shit, a shave or a shower."

Bolte's insistence on having Ryan hanged earned him the opposition of the Melbourne press, particularly The Age, the churches, the universities and most of the legal profession. It also alienated sections of the Liberal Party and some members of his own Cabinet, including his eventual successor, Dick Hamer. But Bolte had correctly interpreted the populist appeal of his law-and-order stand, and at the 1967 elections the Liberals gained six seats. The Liberals went from 38 of 66 seats in 1964 to 44 of 73 in 1967.

Later career

After 1968, when Bolte turned 60, his appeal to younger urban voters declined, and he showed little sympathy with new issues such as the environment and civil liberties. His standing was also reduced by a crisis in the state education system, with teacher shortages and overcrowded schools as the children of the baby boom passed through the education system. The government recruited large numbers of American schoolteachers to deal with the shortage. At the same time the Labor Party began to revive under a new leader, Clyde Holding.

At the 1970 state elections the Liberals seemed in serious danger of losing office, or at least being forced into a coalition with the Country Party, but Bolte was saved by Holding's left-wing enemies in the Labor Party, who sabotaged his campaign by publicly opposing government funding for non-government schools (which Holding and Gough Whitlam had made Labor policy). Nevertheless, the Liberals lost six seats.

Bolte was promoted to Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG) in the 1972 New Year Honours.
Bolte on various occasions asked the prime minister, William McMahon, to approach the British authorities to have Bolte made a life peer of the UK Parliament. McMahon needed Bolte's political support, so he wrote to 10 Downing Street with a proposal, but it was declined.

As 1972 dawned, the Liberals lost further ground among younger voters in Melbourne. Bolte was shrewd enough to see that the Liberals had a year at most to broaden their appeal before a statutory general election, and concluded that they needed a new leader and a new image for the 1970s. In August 1972 he resigned, apparently with no regrets. He arranged for Deputy Premier Dick Hamer, a somewhat more progressive Melbourne-based Liberal, to succeed him. Despite misgivings from the more conservative wing of the party, Hamer was elected as Liberal leader and premier. This proved a sound judgement, since Hamer went on to win three more elections for the Liberals.

Retirement and death

After his resignation and retirement from Parliament, Bolte retired to his farm, 'Kialla', at Bamganie, near Meredith. Liberals in the Opposition would visit Bolte at his farm, "whisky bottle in hand, seeking consolation and advice." Bolte was deeply affected by the sudden death of his wife, Dame Edith, in 1986.

On 24 March 1984, Bolte was involved in a serious head-on accident when he was driving home after an evening in the local hotel near his property at Bamganie. Bolte and the occupants of the other car were taken to the Ballarat Base Hospital, where blood samples were taken to test for alcohol levels. Whilst there was no evidence of alcohol in the blood of the other driver involved, there were indications of an alcohol content in excess of 0.05%, the legal limit in Victoria, in Bolte's blood. Further samples were subsequently collected from the hospital by the police, but these were found to have been substituted, and the sample box containing them had been unlocked by an unknown person. An enquiry found that it would have been unfair to proceed with prosecution because of interference with the evidence. Bolte later told author Tom Prior "Of course I know nothing, I was unconscious".

Bolte died at home on 4 January 1990.

Honours and memorials
Bolte was appointed a Knight Commander of the Order of St. Michael and St. George (KCMG) in the New Year's Day honours list of 1966. In the 1972 New Year Honours he was advanced to the rank of Knight Grand Cross (GCMG). Despite "his intense lobbying", Bolte failed to secure a peerage.

His wife, Lady Edith Lilian Bolte, known as Jill Bolte, was appointed a Dame Commander of the Order of the British Empire in the 1973 New Year Honours for "outstanding public service to Victoria".

A portrait of Bolte by William Dargie hangs in Queens Hall at Parliament House Victoria.

Bridge

The Bolte Bridge that spans Melbourne's Docklands is named after him.

Further reading
Tom Prior, Bolte by Bolte (Craftsman Publishing, 1990)
Peter Blazey, Bolte: a Political Biography (Mandarin Press, 1990)

References

Further reading

 "Sir Henry Bolte", The Times (London), 8 January 1990, p. 18.

Premiers of Victoria
1908 births
1990 deaths
Politicians from Ballarat
Australian Army officers
Australian people of German descent
Australian monarchists
Members of the Victorian Legislative Assembly
Presidents of the Board of Land and Works
Ministers for the Conservation (Victoria)
Liberal Party of Australia members of the Parliament of Victoria
Australian Knights Grand Cross of the Order of St Michael and St George
Leaders of the Opposition in Victoria (state)
Treasurers of Victoria
20th-century Australian politicians
Australian Army personnel of World War II
Ministers for Water (Victoria)

Henry Bolte


Kerstiens ist der Familienname folgender Personen:

 Christian Kerstiens (1893–1942), deutscher Ministerialrat, Vertreter des Regierungspräsidenten Münster
 Ferdinand Kerstiens (* 1933), deutscher Theologe
 Heidi Kerstiens (* 1952), deutsche Volleyballspielerin
 Ludwig Kerstiens (1924–2011), deutscher Erziehungswissenschaftler
 Marlis Kerstiens (* 1959), deutsche Volleyballspielerin

Kerstiens


Kornel oder Kornél ist ein männlicher Vorname als westslawische und ungarische Variante von Cornelius.

Varianten
Kornelijus, litauisch

Personen
 Kornél Ábrányi (1822–1903), ungarischer Schriftsteller, Musiktheoretiker und Komponist
 Kornel Filipowicz (1913–1990), polnischer Romanautor, Novellist
 Kornél Havasi (1892–1945), ungarischer Schachspieler
 Kornél Horváth (* 1954), ungarischer Jazz-Perkussionist
 Kornel Makuszyński (1884–1953), polnischer Dichter
 Kornel Morawiecki (1941–2019), polnischer Politiker
 Kornél Mundruczó (* 1975), ungarischer Regisseur
 Kornél Nagy (* 1986), ungarischer Handballspieler
 Kornel Nemeth (* 1983), deutsch-ungarischer Motocross-Rennfahrer
 Kornel Saláta (* 1985), slowakischer Fußballspieler
 Kornel Schimpl (1907–1985), tschechischer Dirigent
 Kornel Ujejski (1823–1897), polnischer Schriftsteller
 Viktorin Kornel ze Všehrd (1460–1520), tschechischer Schriftsteller und Jurist

Männlicher Vorname

Kornel


Gilson Daniel Batista (Duque de Caxias, 13 de Agosto de 1970) é um político brasileiro, filiado ao partido Podemos (PODE), eleito para o cargo de Deputado Federal por Espírito Santo.

Biografia
Começou na carreira política se candidatando-se à vereador de viana em 2004, no qual não se elegeu atingindo a votação de 274 votos.

Tentou novamente ser vereador de Viana em 2008 aonde conseguiu se eleger com 1.070 votos (3,36%).

Em uma tentativa ousada, se candidatou à Prefeito de Viana em 2012, sendo eleito e re-eleito em 2016.

Em 2022, tentou uma candidatura à deputado federal, onde com a votação de 74.215, se elegeu Deputado Federal por Espírito Santo.

Referências
Nascidos em 1978
Naturais de Duque de Caxias (Rio de Janeiro)
Deputados federais do Brasil pelo Espírito Santo
Prefeitos de Viana
Membros do Partido Verde (Brasil)
Membros do Podemos (Brasil)

Membros do Avante (partido político)

Gilson Daniel


Duruşma, yargılamalarda iddia ve savunma makamlarının delillere dayanarak tartıştıkları sürece denir. Ayrıca taraflar arasında doğan uyuşmazlıklar gene mahkemelerdeki duruşmalarda karara bağlanır.

Duruşmada kişiler genellikle bir avukat tarafından temsil edilir. Önemsiz sayılabilecek olaylar ve konusu küçük miktarlarda para olan uyuşmazlıklar ise avukatsız çözülebilir. Öte yandan kişilerin kendilerini savunma hakları da vardır. Duruşma bir yargıcın başkanlığında yapılır. Ayrıca zabıt kâtibi, mübaşir, davanın tarafları ya da onların vekilleri olan avukatlar, gerekirse tanıklar ve bilirkişiler mahkemede hazır bulunur. Ceza davalarında savcı kamu adına davacı olarak duruşmalara katılır.

Batı ve Türkiye'deki uygulamalar
ABD, Kanada, İngiltere, Avustralya ve Yeni Zelanda gibi ülkelerde duruşma, "hasımlık" temelinde yürütülür. Angloamerikan hukuk sistemi olarak adlandırılan bu sistem, örf ve adet hukukuna göre biçimlenmiştir. Bu sistemle yürütülen duruşmalarda taraflar (hasımlar) kanıtlarını sunar ve tanıklara sorular yöneltirler. Örf ve adet hukukuna göre biçimlenmemiş olan kara Avrupa'sı hukuk sistemi'ni benimsemiş Fransa, Türkiye ve Avrupa'nın öbür ülkelerindeki duruşmalarda "soruşturma" yöntemi uygulanır. Bu sistemde yargıç tanıkları sorgulamak ve olayı aydınlatmak için geniş yetkiye sahiptir.

Ceza davaları adam öldürme, vatana ihanet, ırza tecavüz, ağır saldırı, hırsızlık, yol kesme ve kundakçılık gibi suçlamaları içeren davalardır. Hukuk davaları ise bir hakkın tanınması için açılır.

Bir ceza yargılamasında suçlanan kişi, suçluluğu ispatlanıncaya değin sanık olarak adlandırılır. Sanığı savunan avukata savunma vekili denir. Sanığa suçlamada bulunan savcıya ise, çeşitli ülkelerde farklı adlar verilir. Hukuk davalarında, olayı mahkeme önüne getiren tarafa davacı, karşı tarafa davalı denir.

Hem kara Avrupa'sı hukuk sisteminde, hem de Angloamerikan hukuk sisteminde davalıya ilk olarak, yöneltilen suçlamaları kabul edip etmediği sorulur. Eğer suçu kabul ederse, yargıç başkaca kanıta gerek duymaksızın davayı karara bağlar. Angloamerikan hukuk sisteminde, sanığın suçu kabul etmemesi durumunda bir jüri seçilir. Jüri üyeleri duruşmayı dikkatle izleyeceklerine ve doğruluğuna inandıkları bir karar vereceklerine yemin ederler. Jüri üyeleri kanıtları değerlendirir ve olayla ilgili karara varırılar. Yargıç ise izlenecek yönteme ilişkin jüriye yol gösterir. Jürinin kararından sonra, duruma uyan yasa hükmünü belirlemek ve cezayı saptamak yargıcın görevidir. Jürinin bulunmadığı davalarda kararı doğrudan yargıç verir.
Kara Avrupa'sı hukuk sisteminde duruşma, savcının yürüttüğü hazırlık soruşturmasından sonra yapılır. Türkiye'de de uygulanan bu sistemde ancak suçüstü durumunda hazırlık soruşturması yapılmadan duruşmaya başlanır. Hukuk davalarında, tarafların ya da vekillerinin duruşmada bulunması zorunludur. Ceza davalarında, yasayla belirlenen özel durumlarda sanık bulunmadan da duruşma yapılabilir.

Duruşma oturumu, olayı gündeme getiren kişi tarafından açılır. Ceza davalarında bu kişi savcı da olabilir; özel hukuk davalarında ise davacının kendisi ya da avukatıdır. Bu kişi iddiasını kanıtlarla sunmakla yükümlüdür. Buna "ispat yükümlülüğü" denir. Bu da yargıç ya da jürinin davalının mahkûm olması konusunda ikna edilmesi ya da davacı yararına olabilecek bazı gelişmelerin sağlanmasıyla gerçekleşir.

Kanıtların geçerliliği
Eğer taraflar kanıtlar üzerinde anlaşıyorsa, kanıtların geçerliği tartışılmaz. Bu tür kanıtlar genellikle adli tıp raporu gibi somut belgelerdir. Bu durumda davalının bu zarardan sorumlu olup olmadığının kanıtlanması gerekir.

Anlaşmazlık konusu olan her şeyin kanıtlanması yasal zorunluluktur. Çoğu zaman yeminli tanıkların ifadeleri de kanıt sayılır. Tanıklar doğruyu söyleyeceklerine yemin ederler. Eğer yalan söyledikleri ortaya çıkarsa haklarında "yalan yere tanıklık" suçundan dava açılabilir.
Mahkemenin işleyiş biçimine ve kanıtlara ilişkin sorular konusunda yargıç karar verir. Yargıç, kararlara uymayarak duruşma düzenini bozan kişileri, mahkeme salonundan çıkarabilir. Yargıç, duruşma düzenini bozan kişileri tutuklatma yetkisine de sahiptir.

Kanıtlar ortaya koyulduktan sonra her iki tarafın avukatları olayı kendi açılarından değerlendirir. Görüşlerini yargıca, jürili yargılamalarda ise jüriye benimsetmeye ya da onları etkilemeye çalışırlar.

Genellikle iddia makamının, yani savcının ilk konuşmayı yaptığı duruşmada son sözü söyleme hakkı savunmaya aittir. Son olarak yargıç bütün olayı ve kanıtları özetleyerek kararını açıklar.

Karar
Angloamerikan sisteminde jüri kararını vermek üzere mahkeme salonundan çekilir. Bazı ülkelerde kararın oybirliğiyle alınması gerekir, bazılarında ise çoğunluk kararı yeterlidir. Jüri, karara vardıktan sonra duruşma salonuna döner ve kararı açıklar. Eğer jüri son kararda anlaşamazsa yeniden yargılama yapılır. Davalının suçlu bulunması durumunda yargıç cezayı belirler. Bazı yerlerde jüri cezalandırma sürecine de katılır.

Kara Avrupa'sı hukuk sisteminde ise yargıç açık duruşmada gerekçeli kararını verir. Yargıç haksızlığa uğrayan kişinin zararının parayla ölçülebilir bir karşılığı olarak tazminat ödenmesini isteyebilir.

Temyiz
Kararın bozulması için bir üst mahkemeye başvuruda bulunmaya temyiz denir. Hukuk davalarında davayı kaybeden taraf, ceza davalarında ise suçlu bulunan davalı temyize başvurur. Temyize başvurma hakkı çeşitli ülkelerde yasayla düzenlenmiştir.

Türk hukuk sisteminde, ceza davalarında yalnızca suçlu bulunan tarafın değil, bazı durumlarda savcı ya da davacının da temyiz hakkı bulunmaktadır. Aynı durum hukuk davaları için de geçerlidir.

Duruşma


Wansbeck was a local government district in south-east Northumberland, England. Its main population centres were Ashington, Bedlington and Newbiggin-by-the-Sea.

The area which was bounded by the district is mostly urban, on the North Sea coast north of the Tyneside conurbation. It bordered Blyth Valley district to the south, the border being the River Blyth. It was formed on 1 April 1974, under the Local Government Act 1972, by the merger of the urban districts of Ashington, Bedlingtonshire and Newbiggin-by-the-Sea. It is named after the River Wansbeck.

The district council was abolished as part of the 2009 structural changes to local government in England effective from 1 April 2009 with responsibilities being transferred to Northumberland County Council, a unitary authority.

Notable people
Sean Taylor, professional footballer

See also
Wansbeck District Council elections

External links
Statistics about the Wansbeck district from the Office for National Statistics Census 2001

English districts abolished in 2009
Former non-metropolitan districts of Northumberland

Wansbeck District


Daniela Paola Souza Naranjo, née le 27 août 1999 à Zapopan, est une taekwondoïste mexicaine.

Biographie
Daniela Souza est médaillée d'or dans la catégorie des moins de 49 kg aux Jeux d'Amérique centrale et des Caraïbes de 2018 à Barranquilla ainsi qu'aux Jeux panaméricains de 2019 à Lima.

Elle obtient la médaille de bronze dans la même catégorie aux Championnats du monde féminins de taekwondo 2021 à Riyad puis la médaille d'or aux Championnats du monde de taekwondo 2022 à Guadalajara.

Références

Liens externes

Taekwondoïste mexicaine
Naissance en août 1999
Naissance à Zapopan
Médaillée d'or aux Jeux panaméricains
Championne panaméricaine de taekwondo
Championne du monde de taekwondo

Daniela Souza


CODAD (Combined Diesel and Diesel), savaş gemilerinde kullanılan tahrik sistemidir. Geminin sadece intikalini değil, üzerindeki çeşitli sistemlerin çalışması için gerekli elektrik enerjisini de sağlar.

CODAD, iki dizel motorun birleşiminden oluşur. Bu tahrik sisteminde ise sürat ihtiyacına bağlı olarak sadece dizel motorların müşterek kullanımı söz konusudur. Türk Donanması'nın ilk kez dört adet Yavuz Sınıfı Meko-200T'de CODAD tipi tahrik sistemi kullanılmaktadır.

Deniz tahrik sistemleri

CODAD


Sittichok Paso (født 28. januar 1999) er en thailandsk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Thailand

Sittichok Paso


Renê Weber (Roque Gonzales, 16 de julio de 1961, Río de Janeiro - 16 de diciembre de 2020), fue un futbolista y entrenador brasileño. Dirigió al Al-Shaab de Emiratos Árabes Unidos.

Clubes

Como futbolista

Como entrenador

Referencias

Futbolistas del Fluminense Football Club
Entrenadores de fútbol de Brasil
Entrenadores del Al Shabab Al Arabi Club
Entrenadores del Club Sporting Cristal
Fallecidos en Río de Janeiro
Fallecidos por pandemia de COVID-19 en Brasil

René Weber


Les épreuves de gymnastique acrobatique des Jeux mondiaux de 2022 auront lieu du 15 et  au .

Organisation
Les résultats des éliminatoires lors des Championnats du Monde de 2021 furent utilisés pour déterminer quels pays peuvent envoyer des gymnastes.

La liste a été révisée prenant en compte les sanctions contre les fédérations russes et biélorusses.

Médaillés

Tableau des médailles

Voir aussi

Articles connexes
 Gymnastique aux jeux mondiaux 2022 : Aérobic, Parkour, Rythmique, Trampoline et tumbling

Liens externes

 Livre des résultats (pages 4 à 64)

Notes et références

Jeux mondiaux de 2022
Compétition de gymnastique acrobatique
Gymnastique en 2022
Compétition de gymnastique aux États-Unis

Gymnastique acrobatique aux Jeux mondiaux de 2022


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1967:

فردي رجال

 جون نيوكومب هزم  واليهيم ب.بانغيرت. النتيجة: 6-3 6-1 6-1

فردي سيدات

 بيلي جين كينغ هزمت  أن هايدون جونز. النتيجة: 6-3, 6-4

مراجع

أحداث 1967 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1967 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يوليو 1967 الرياضية
أحداث يونيو 1967 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 1967 الرياضية
بطولة ويمبلدون 1967
كرة المضرب في 1967

بطولة ويمبلدون 1967


Lieskovec (ungarisch Újmogyoród – bis 1912 Mogyoród, bis 1888 Lieszkóc) ist eine Gemeinde in der Mittelslowakei mit  Einwohnern (Stand ) und gehört zum Okres Zvolen, einem Kreis des Banskobystrický kraj.

Geographie
Die Gemeinde liegt im Zentralteil des Talkessels Zvolenská kotlina am Bach Hučava, fünf Kilometer östlich des Stadtzentrums von Zvolen gelegen.

Geschichte
Lieskovec wurde zum ersten Mal 1401 als Leskouecz schriftlich erwähnt.

1976–1990 war Lieskovec ein Stadtteil von Zvolen.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (1381 Einwohner):

Ort in der Slowakei
Okres Zvolen
Ersterwähnung 1401

Lieskovec (Zvolen)


L'attentat de l'Université de Karachi est survenu le 26 avril 2022 lorsqu'une femme a déclenché son gilet d'explosifs au passage d'une camionnette près de l'Institut Confucius de l'Université de Karachi au Pakistan. Trois universitaires chinois et leur chauffeur pakistanais ont été tués.

Le front de libération du Baloutchistan, un groupe séparatiste Baloutche  a revendiqué la responsabilité de l'attaque, affirmant que l'auteuse était une femme. C'est la première femme kamikaze de l'organisation.

Parmi les trois chinois tués figurait le directeur de l'Institut Confucius de l'Université. Les deux autres étaient enseignants.

Auteur
Le front de libération du Baloutchistan a revendiqué l'attentat à la bombe, qui, selon eux, a été commis pour décourager les programmes de développement chinois dans la région.

Le kamikaze a été identifié comme étant Shari Baloch, née à Sharan Hayat Baloch le 3 janvier 1991 à Tump dans le district de Kech au Baloutchistan, c'était une femme de 30 ans et enseignante de sciences au secondaire du district de Kech au Balouchistan.

Elle était bachelière et tenante d'une maîtrise dans l'éducation de l'Université ouverte Allama Iqbal et avait aussi obtenu une maîtrise dans la zoologie de l'. Elle se serait inscrite à un autre diplôme de troisième cycle à l'Université de Karachi des mois avant l'attaque, mais n'aurait pas été étudiante là-bas à l'époque.

Sharan a eu une fille et un fils, tous deux censément âgés de cinq ans, avec son mari Habitan Bashir Baloch, un dentiste originaire de Kech.

En 2019, Sharan Baloch a décroché un emploi au Département de l'éducation du Baloutchistan et a été employée dans une école secondaire gouvernementale à Kalatak, près de Turbat, où elle a enseigné les sciences aux étudiantes. Cependant, elle était absente de l'école depuis six mois avant l'attaque et s'était vu signifier un avis de justification, auquel elle n'avait pas répondu.

Son mari, Habitan, était également chargé de cours au  et entreprenait un diplôme de troisième cycle en santé publique de la . On a annoncé que son mari était impliqué dans un programme de formation à l' de Karachi et avait séjourné dans un hôtel près de l'hôpital alors. Le couple avait loué un appartement à , où Shari vivait depuis trois ans.

La famille de Sharan Baloch a été décrite comme "bien établie, très instruite, sans affiliation antérieure avec un groupe d'insurgés baloutches". Cependant, Sharan elle-même était restée membre du groupe de l' (Azad) pendant sa vie étudiante. Ses motivations pour l'attaque n'ont pas pu être déterminées, car personne dans sa famille immédiate n'aurait été victime d'atteintes aux droits humains. Quelques heures avant l'attaque, Baloch a posté un message d'adieu sur son compte Twitter. Peu de temps après l'attentat à la bombe, son mari a publié un Tweet dans lequel il faisait l'éloge et louait Shari, décrivant son action comme un "acte désintéressé". Le sort de son mari n'était pas connu immédiatement après l'attaque, des raids étant menés par les forces de sécurité pour l'appréhender ainsi que d'autres facilitateurs présumés. Le 27 avril, Habitan aurait été arrêté.

Réactions
  : La Chine a publié une condamnation de l'attaque.
  : Le 28 avril, le Conseil de sécurité de l'ONU a publié une déclaration, selon laquelle les membres du Conseil de sécurité ont condamné dans les termes les plus forts l'attaque terroriste odieuse et lâche à l'Université de Karachi.

Notes et références

Avril 2022
2022 au Pakistan
Terrorisme en 2022
Attentat au Pakistan
Université de Karachi
Explosion en 2022
Attentat-suicide
Attentat à la bombe

Attentat de l'université de Karachi


|}

S21, teilweise auch als City-S-Bahn vermarktet, ist die Planungsbezeichnung für ein Projekt in Berlin, mit dem mittelfristig eine zweite Nord-Süd-Strecke der Berliner S-Bahn im inneren Stadtgebiet realisiert werden soll. Diese dient unter anderem zur besseren Anbindung des Berliner Hauptbahnhofs. Der erste Bauabschnitt mit zwei Ästen von der nördlichen Berliner Ringbahn zum Hauptbahnhof soll im Jahr 2024 provisorisch in Betrieb genommen und nach 2026 fertiggestellt werden. Anschließend ist der Bau eines Folgeabschnitts bis zum Bahnhof Potsdamer Platz vorgesehen sowie in einem dritten Bauabschnitt bis zum Bahnhof Yorckstraße bzw. weiter zum Südteil der Ringbahn. Der Senat von Berlin geht für die drei Bauabschnitte vom Nordring bis zur Yorckstraße von Gesamtkosten in Höhe von rund 900 Millionen Euro aus. Das Gesamtprojekt soll frühestens 2037 vollendet werden.

Streckenverlauf
Die Strecke schafft eine S-Bahn-Verbindung vom Nordring (Jungfernheide und Westhafen sowie Wedding und Gesundbrunnen) und den nördlichen Vorortstrecken (Kremmener Bahn aus Hennigsdorf, Nordbahn aus Oranienburg und Stettiner Bahn aus Bernau) über den Hauptbahnhof, Potsdamer Platz, Gleisdreieck, Yorckstraße zum Südring (Schöneberg, Südkreuz) und den südlichen Vorortstrecken (Wannseebahn aus Berlin-Wannsee, Anhalter Vorortbahn aus Teltow und Dresdener Bahn aus Blankenfelde).

Fast parallel zur S21 verlaufen zwei weitere Eisenbahntunnel in Nord-Süd-Richtung: Der erste Nord-Süd-Tunnel der Berliner S-Bahn ist die Tunnelstrecke unter der Innenstadt und umfasst den Streckenabschnitt Bornholmer Straße – Gesundbrunnen – Friedrichstraße – Anhalter Bahnhof – Priesterweg/Schöneberg. Eine Verknüpfung beider Tunnelstrecken ist an den Bahnhöfen Potsdamer Platz und Yorckstraße geplant. Die Nord-Süd-Fernbahnstrecke für Fern- und Regionalzüge vom Nordring über Hauptbahnhof nach Südkreuz verläuft durch den 2006 in Betrieb genommenen Tunnel Nord-Süd-Fernbahn.

Das Projekt gliedert sich in mehrere Planungs- und Realisierungsabschnitte, von denen sich der erste in der konkreten Realisierung befindet.

Vorgeschichte

Im Juni 1992 wurde vom Bundesverkehrsministerium das Pilzkonzept beschlossen. Es sah den Bau eines zentralen Bahnhofs im Bereich des früheren Lehrter Bahnhofs vor. Während das Areal in Ost-West-Richtung bereits mit der Berliner Stadtbahn erschlossen war, fehlte eine leistungsfähige innerstädtische Anbindung in Nord-Süd-Richtung. Hierzu war der Bau einer S-Bahn-Strecke vorgesehen, die in Richtung Nordwesten zur Berliner Ringbahn und vom Bahnhof Beusselstraße aus weiter zum damaligen Flughafen Tegel führen sollte. In Richtung Süden war ein Trassenverlauf über den Bahnhof Potsdamer Platz weiter zur Yorckstraße geplant. Wenig später wurde die Planung um eine Anbindung an die nördliche Ringbahn in Richtung Osten ergänzt. Im Mai 1993 stellte sich heraus, dass bei einer standardisierten Bewertung diese S-Bahn-Strecke nicht einmal annähernd einen Nutzen-Kosten-Faktor von 1 erreicht hätte.

Im Berliner Senat, der seinerzeit von einer Großen Koalition regiert wurde, gab es unterschiedliche Auffassungen über das Projekt. Die CDU mit ihrem Verkehrssenator Herwig Haase befürwortete das Konzept; die SPD mit dem Bausenator Wolfgang Nagel lehnte es aufgrund der hohen Kosten ab. Nachdem der Bund nicht zur Finanzierung des Projektes bereit war, beschloss der Berliner Senat am 5. Oktober 1993, auf den sofortigen Bau der Strecke zu verzichten. Auch auf eine Freihaltung der Trasse verzichtete der Senat mit Beschluss vom 30. November 1993. Für das Projekt waren damals Kosten in Höhe von einer Milliarde Mark geschätzt worden. Ein Jahr später versuchte Haase, eine Freihaltung der Trasse und den Bau einzelner Vorleistungen im Bereich Potsdamer Platz zu erreichen, scheiterte jedoch zunächst. Anfang 1995 wurde der Senatsbeschluss jedoch im Abgeordnetenhaus revidiert und eine Freihaltung der geplanten Trasse beschlossen, nachdem sich selbst die SPD-Fraktion gegen die Entscheidung des Bausenators gestellt hatte. Allerdings beinhaltete der damalige Beschluss nur eine Trassenfreihaltung am nördlichen Streckenende in Richtung Osten, nicht jedoch zur westlichen Ringbahn.

Im Herbst 1999 sicherte der Berliner Senat der Deutschen Bahn zu, den Rohbau der Verbindung vom Nordring zum Lehrter Bahnhof (der spätere Hauptbahnhof) vorzufinanzieren. Beim Bau des Fernbahntunnels und des unterirdischen Bahnhofsteils sollten auch entsprechende Anlagen für die S-Bahn errichtet werden. Die Deutsche Bahn ging damals davon aus, dass die S21 zusammen mit dem Fernbahntunnel Mitte 2005 in Betrieb gehen könne. Die unklare Finanzierung sorgte jedoch für weitere Verzögerungen des Baus. Anfang 2001 erklärte der Bund, dass er weiterhin die Strecke für unnötig halte und sie nicht finanzieren wolle. Dagegen hielt der Berliner Senat eine Nord-Süd-Anbindung des neuen zentralen Bahnhofs weiterhin für wichtig. Auch die Deutsche Bahn sah den Bau der S21 als vordringlich an.

Planungs- und Realisierungsabschnitte

Nordring – Hauptbahnhof

In einem ersten – rund vier Kilometer langen – Bauabschnitt wird eine neue Strecke vom Nordring – abzweigend von den Bahnhöfen Wedding und Westhafen – zum Hauptbahnhof realisiert, wo der Abschnitt in einer neu zu errichtenden unterirdischen Station endet. Ein zusätzlicher Zwischenbahnhof soll an der Perleberger Brücke errichtet werden.

Der Westzweig wird, vom Bahnhof Westhafen kommend, nach Unterquerung der Ringbahngleise mittels eines 410 Meter langen Tunnels ebenerdig unter der Perleberger Brücke hindurchführen. Der Ostzweig vom Bahnhof Wedding wird die Gleise der Ringbahn in einem 190 Meter langen Tunnel unterqueren, anschließend die dann unterbrochene Tegeler Straße auf Straßenniveau kreuzen und von dort aus ansteigend auf einer 152 Meter langen Spannbetonbrücke die Grünanlage des Mettmannplatzes, eine dann neu gebaute Verbindungsstraße am Nordufer, den Berlin-Spandauer Schifffahrtskanal und die Straße am Friedrich-Krause-Ufer überqueren. Hierbei unterquert die Strecke die Fernbahn vom Bahnhof Gesundbrunnen zum Hauptbahnhof, indem sie durch einen Doppelpfeiler der existierenden Brücke ("Flyover", ) geführt wird. Auf einer 48 Meter langen Stabbogenbrücke wird anschließend die Perleberger Straße überquert. Die geplanten Bahnsteige der Station Perleberger Brücke – oben als Seitenbahnsteige und unten als Mittelbahnsteig – würden deshalb auf unterschiedlichen Höhen unterhalb bzw. oberhalb der Perleberger Brücke liegen. Südlich schließt sich eine weitere 265 Meter lange Spannbetonbrücke an, um die Gleisanlagen des ehemaligen Güter- und Containerbahnhofs zu überqueren und in den westlichen Streckenzweig höhenfrei einzufädeln. Danach führt die Strecke zweigleisig in einem rund 190 Meter langen Trog und anschließendem rund 610 Meter langen Tunnel zum Hauptbahnhof (tief). Für die S-Bahn-Station Hauptbahnhof sind bereits beim Bau des Hauptbahnhofs Vorleistungen unmittelbar östlich des U-Bahnhofs geschaffen worden.

Der Bauabschnitt umfasst unter anderem die Realisierung von drei Brückenbauwerken, 7400 Meter Gleis und zehn Weichen sowie die Errichtung eines neuen elektronischen Stellwerks und eines neuen Unterwerks Perleberger Brücke  für die Bahnstromversorgung. Die Tegeler Straße wird geschlossen, stattdessen wird das parallel verlaufende Nordufer als Straße ausgebaut und bis zur Fennstraße durchgebunden.

Dieser Teilabschnitt wird es ermöglichen, Züge der Ringbahn im Sinne einer Nordring-Spitzkehre zum Hauptbahnhof und zurück fahren zu lassen. Weiterhin ist geplant, Züge von Frohnau direkt zum Hauptbahnhof zu führen.

Für diesen Bauabschnitt liegt seit 2005 ein Planfeststellungsbeschluss des Eisenbahn-Bundesamtes vor.

Bereits am 13. Oktober 2000 wurde am Nordring der erste Spatenstich für Vorsorgemaßnahmen für die Abzweige der S21 gefeiert. Nach jahrelangem Streit hatte der Berliner Senat zuvor 85 Millionen Mark bereitgestellt (kaufkraftbereinigt in heutiger Währung: rund  Millionen Euro). Realisiert wurden Ausfädelungen mittels Tunnelbauwerken an den Ringbahnhöfen Westhafen und Wedding. Die Nordeinbindung in den Berliner Hauptbahnhof, die vom Bund durch das Gemeindeverkehrsfinanzierungsgesetz mit 24 Millionen Euro gefördert wird, sollte ursprünglich bis 2006 fertiggestellt werden. Im Juli 2007 gab die Deutsche Bahn Verzögerungen bei der Realisierung der ersten Baustufe bekannt.

Im Januar 2010 begannen Bauarbeiten zur Herstellung des Tunnelrohbaus unter der Invalidenstraße. Ein erneuerter "Erster Spatenstich" für den Stationsbau am Hauptbahnhof erfolgte im Juni 2011. Die Leistungen für den Rohbau des Tunnels, des Trogs und der Verkehrsstation am Hauptbahnhof wurden am 23. Mai 2011 ausgeschrieben, am 9. Mai 2012 folgte die Ausschreibung der Brücken und Rampen sowie des Tief- und Gleisbaus. Ende 2011 begannen die Bauarbeiten südlich der Invalidenstraße, im Frühjahr 2012 dann auch am Tunnel und am Trog nördlich der Invalidenstraße.

Die Fertigstellung und Inbetriebnahme dieses ersten Bauabschnitts war zunächst für 2017 geplant, wofür Kosten von insgesamt rund 227 Millionen Euro veranschlagt wurden. Nachdem Mängel an den baulichen Vorleistungen am Hauptbahnhof entdeckt wurden, war mit Kostensteigerungen sowie einer Inbetriebnahme frühestens im Dezember 2020 zu rechnen. Der Betrieb am Hauptbahnhof soll hierbei zunächst über einen nördlich der eigentlichen Station zu errichtenden provisorischen Bahnsteig unter der Invalidenstraße erfolgen, mit Pendelfahrten zum Bahnhof Gesundbrunnen. Der Fahrgastverband IGEB kritisiert den geringen Nutzen dieser Zwischenlösung und fordert stattdessen, die hierfür nötigen Gelder in die Errichtung des Bahnhofs an der Perleberger Brücke zu investieren. Die Mehrkosten dieser provisorischen Station, einschließlich Aufzügen und Brandschutz, sollen laut einem Pressebericht 20 Millionen Euro betragen. Aufgrund der absehbaren Kostensteigerung drängt der Bund auf eine Aktualisierung der Kosten-Nutzen-Untersuchung, in einer Variante wird hierbei der Bahnhof an der Perleberger Brücke nun mit betrachtet. Die aktualisierte Nutzen-Kosten-Untersuchung lieferte Ende 2015 einen Wert von 1,15 bei nun veranschlagten Baukosten von 319 Millionen Euro. Der in der Grundsatzplanung enthaltene zusätzliche Bahnhof an der Perleberger Brücke war in dieser Untersuchung allerdings nicht enthalten. Anfang 2020 einigten sich das Land Berlin und die Deutsche Bahn darauf, Vorsorgemaßnahmen für diese Station einzuleiten. Auf Basis einer noch zu erstellenden Kosten-Nutzen-Analyse sollte der Halt an der Perleberger Brücke bestellt werden. Im Frühjahr 2021 beauftragte das Land Berlin die Deutsche Bahn mit der Errichtung eines Haltepunkts an der Perleberger Brücke, für den rund 27.000 Fahrgäste pro Tag prognostiziert werden. Der Halt soll bis 2026 in Betrieb genommen werden.

Seit August 2018 entsteht die letzte große Baugrube des ersten Bauabschnitts am Hauptbahnhof, in dieser wird anschließend der eigentliche Stationsbereich für die S21 errichtet. Hierfür mussten Teile des Europaplatzes und der dortigen Vorfahrt bis voraussichtlich Dezember 2022 gesperrt werden.

Nach Bauverzögerungen – u. a. wegen eindringenden Grundwassers an der Baugrube unter der Minna-Cauer-Straße – wurde (Stand: 2019) mit einer provisorischen Eröffnung des Abschnitts im Jahr 2021 gerechnet, später musste die Deutsche Bahn den Termin mehrfach auf nun 2024 verschieben. Die endgültige Station am Hauptbahnhof kann aufgrund einer geänderten Bautechnologie voraussichtlich erst 2026 fertiggestellt werden. Die Mehrkosten werden offiziell nicht beziffert. Anfang 2020 gab die Deutsche Bahn die Gesamtkosten für diesen Bauabschnitt mit rund 400 Millionen Euro an. Im September 2020 wurden an den S-Bahnhöfen Westhafen und Wedding insgesamt vier Weichen eingesetzt, damit Züge von der Ringbahn auf die neue S21-Strecke wechseln können.

Anfang 2019 waren in beiden westlichen Pfeilerachsen der Humboldthafenbrücke zusätzliche Hilfsstützen eingebaut, um Verformungen der Gründung ausgleichen zu können. Im Jahr 2020 wurden beim Freilegen des Trägerrostes, einer netzartigen Konstruktion aus Stahlbetonbalken zur Abfangung der Stützenlasten und Weiterleitung in die Tiefgründung, gravierende Betonagefehler mit großen Fehlstellen festgestellt. Der Trägerrost, unter dem die S-Bahnstrecke letztlich führen soll, war eine Bauvorleistung und muss komplett erneuert werden. Anfang 2022 folgte deshalb zur Sicherstellung einer ausreichenden Standsicherheit der Brücke der Einbau einer Hilfskonstruktion für zehn Millionen Euro. Zusätzliche Untersuchungen im Untergrund zeigten weitere Baumängel, die die Konstruktion eines Bahnhofs unter der Stadtbahn-Strecke nicht wie vorgesehen erlauben. Im März 2023 kam es zu einem Baustopp, bis die Herstellung einer zusätzlichen Abfangkonstruktion geklärt ist.

Die Teilinbetriebnahme des Streckenabschnitts vom Bahnhof Wedding bis zum Interimsbahnsteig am Hauptbahnhof soll nach diversen Verzögerungen im Jahr 2024 erfolgen. Die Deutsche Bahn schätzt, dass der Bahnhof künftig von täglich rund 42.000 Personen genutzt wird.

Hauptbahnhof – Potsdamer Platz

Ein zweiter – 1,9 Kilometer langer – Bauabschnitt soll durch eine neue unterirdische Spreequerung östlich des Paul-Löbe-Hauses und des Reichstagsgebäudes sowie westlich am Brandenburger Tor vorbei zur Behrenstraße führen, wo die Strecke an das Obergeschoss des 1934–1936 gebauten Teilstücks des Nord-Süd-Tunnels (umgangssprachlich "Heuboden" genannt) zum bestehenden S-Bahnhof Potsdamer Platz anschließen soll. Die S-Bahn-Linien in Nord-Süd-Richtung können dann nördlich des Potsdamer Platzes wahlweise über den Bahnhof Friedrichstraße oder über den Hauptbahnhof geführt werden. Auf diesem Abschnitt gibt es keine Zwischenstationen. Ursprüngliche Planungen für einen Halt am Reichstagsgebäude wurden verworfen. Der Bundestag hatte sich gegen eine solche Station ausgesprochen.

Eine Machbarkeitsstudie untersuchte verschiedene Varianten zur Spreequerung südlich des Hauptbahnhofs. 2007 sprach sich der Senat dafür aus, den Tunnelabschnitt unter der Spree mittels eines 115 Meter langen Verschubs aus einem Trockendock am südlichen Ufer heraus herzustellen. Hierfür wären nördlich der Spree, im unmittelbaren Anschluss an den ersten Realisierungsabschnitt, entsprechende Vorsorgemaßnahmen nötig, die bereits zusammen mit diesem hergestellt werden sollten. 2010 schrieb die Deutsche Bahn die Entwurfsplanung hierfür aus. Für die weitere Verlängerung bis zum Anschluss "Heuboden" wurden für zwei Varianten (in offener Bauweise sowie im Schildvortrieb) Kostenschätzungen erstellt, die in die Kosten-Nutzen-Untersuchung des Bundes einflossen.

Diese auch den ersten Realisierungsabschnitt umfassende Kosten-Nutzen-Untersuchung fiel positiv aus, für beide Abschnitte wurde mit Kosten von 317 Millionen Euro (ohne Bahnhof am Reichstagsgebäude) gerechnet. Nach Fertigstellung des zweiten Abschnitts werden nördlich des Hauptbahnhofs rund 80 000 und südlich rund 70 000 Fahrgäste pro Tag erwartet. Bedient werden soll die Strecke dann von einer neuen Linie (Jungfernheide – Hauptbahnhof – Potsdamer Platz) und der Linie S1 (Oranienburg/Frohnau – Wannsee). Zudem ist eine zusätzliche Ergänzung der S1 bis nach Zehlendorf geplant. Hierfür käme die geplante Linie S15 (Frohnau/Waidmannslust – Hauptbahnhof – Potsdamer Platz – Zehlendorf) oder die S85 (Flughafen BER – Terminal 1-2 – Ostkreuz – Nordring – Hauptbahnhof – Potsdamer Platz – Zehlendorf) infrage. Aktuell (Stand: Dezember 2020) sind auf diesem Abschnitt 177 S-Bahnen pro Tag und Richtung geplant.

Im März 2013 gab das Land Berlin bekannt, die Planungskosten zu übernehmen und das Genehmigungsverfahren einleiten zu wollen. Die Bauzeit wurde dabei mit zwei bis drei Jahren angegeben bei Kosten von 175 Millionen Euro. Dafür soll ein neuer Tunnel zwischen dem Hauptbahnhof und dem Bereich des Brandenburger Tores entstehen, um dort an den seit 1936 bestehenden Tunnel anzuschließen, der derzeit als Abstellanlage genutzt wird. Für den durchgehenden Tunnel ist ein Zehn-Minuten-Takt mit der Linie S1 vorgesehen, der zur Hauptverkehrszeit auf einen Fünf-Minuten-Takt verdichtet werden soll. Im Juni 2013 schrieb die Deutsche Bahn Planungsleistungen für den rund 1,2 Kilometer langen neuen Tunnelabschnitt einschließlich der Verkehrsanlagen und der technischen Ausrüstung aus. Es gab seinerzeit keine seriösen Aussagen, wann tatsächlich mit dem Bau begonnen werden kann, da das Planfeststellungsverfahren erst 2021 eingeleitet werden sollte. Die Bauzeit für den zweiten Abschnitt wurde mit rund sechs Jahren angegeben. Der Tunnelabschnitt soll im Wesentlichen im Schildvortrieb errichtet werden, wobei die beiden Tunnelröhren den Reichstag auf getrennten Wegen östlich und westlich umfahren. Die vorgesehene Streckenführung wurde allerdings nach Medienberichten mehrere Jahre durch die Bundestagsverwaltung blockiert. Für die Anbindung an den Bestandstunnel ist vor dem Brandenburger Tor eine offene Baugrube vorgesehen. Planungs- und Baukosten sind inzwischen auf 199 Millionen Euro veranschlagt worden.

Anfang 2020 gab die Bau- und Raumkommission des Deutschen Bundestages ihre jahrelange Blockade aufgrund von Sicherheitsbedenken gegen die S21-Führung am Reichstagsgebäude auf und einigte sich mit der Deutschen Bahn auf den Streckenverlauf. Danach wird die S21-Strecke in zwei jeweils eingleisigen Tunnelröhren östlich und westlich am Reichstagsgebäude vorbeiführen, wobei die Abstände durch eine geänderte Höchstgeschwindigkeit und dadurch angepasste Streckenführung vergrößert wurden. Im Süden wird an die bauliche Vorleistung aus den 1930er Jahren (Heuboden) angeschlossen. Die bestehende Entwurfsplanung wird nun entsprechend überarbeitet.

Eine mögliche Trasse würde das Denkmal für die im Nationalsozialismus ermordeten Sinti und Roma Europas unterqueren. Die Deutsche Bahn sah vor, das Denkmal vorübergehend abzubauen. Der Zentralrat Deutscher Sinti und Roma kritisierte das Vorhaben und zeigte sich darüber empört, dass die Deutsche Bahn zuvor keinen Kontakt zu dem Zentralrat aufgenommen hatte. Die Deutsche Bahn drückte darüber zunächst Verblüffung aus. In der Folge fanden Gespräche zwischen den beiden Parteien statt. Mit dem Zentralrat konnte im Dezember 2020 eine Einigung erzielt werden. Um eine zeitweilige Beeinträchtigung des Denkmals zu vermeiden, nahm die Deutsche Bahn in Kauf, dass die Züge in diesem Tunnelabschnitt voraussichtlich dauerhaft nur mit 50 km/h statt wie geplant 80 km/h fahren können. Aktivisten und Aktivistinnen kritisieren, dass die Deutsche Bahn, die geschichtlich als Nachfolgerin der Reichsbahn durch die Transporte von Menschen in Konzentrationslager stark belastet sei, in dieser Frage so wenig Sensibilität zeige.

Welche Variante der Streckenführung schließlich ins Planfeststellungsverfahren eingebracht wird, ist laut Angaben der Deutschen Bahn (Stand: Januar 2021) noch offen. Während der Abschnitt am Reichstag mittels Tunnelbohrmaschine unterirdisch errichtet wird, soll es vor dem Brandenburger Tor eine offene Baugrube geben.

Potsdamer Platz – Yorckstraße

Der 3,9 Kilometer lange Bauabschnitt 3a würde Planungen aus den 1930er Jahren folgen, wonach der Potsdamer Ring- und Vorortbahnhof geschlossen und stattdessen die S-Bahn-Züge vom unterirdischen Bahnhof Potsdamer Platz auf dieselben Strecken gehen sollten. Hierfür wurden beim Bau des S-Bahnhofs Potsdamer Platz an dessen südlichem Ende gesonderte Ausfädelungen zur späteren Einbindung der Gleise der Südringspitzkehre errichtet, jedoch nie genutzt. Diese wurden in den 1990er Jahren beim Bau eines Geschäftshauses als Vorsorgemaßnahme verlängert und über eine Omega-Dichtung aus Gummi berührungslos mit dem bestehenden Nord-Süd-S-Bahn-Tunnel verbunden. Von den alten Gleisanlagen des Potsdamer Bahnhofs ist nichts mehr übrig.

Weiter Richtung Süden wird eine Trasse in etwa entlang der früheren Südringspitzkehre – im nördlichen Abschnitt parallel zur U-Bahn-Linie U2 und unterhalb der Bauten der Park Kolonnaden zwischen Gabriele-Tergit-Promenade und Köthener Straße – für die S21 freigehalten, um anschließend auf einer neuen Brücke den Landwehrkanal sowie das Parkhaus Gleisdreieck zu überqueren und den U-Bahnhof Gleisdreieck zu erreichen. Dort ist ein Umsteigebahnhof vorgesehen, der erstmals einen Übergang zu den U-Bahn-Linien U1 und U3 schaffen würde, sowie kürzere Wege für einen Umstieg zur Linie U2 als am Potsdamer Platz. Von dieser neuen Station würde die neue Strecke den Tunnelmund des Tunnels Nord-Süd-Fernbahn über- und das Viadukt der U-Bahn unterqueren, um kreuzungsfrei in die seit den 1930er Jahren dort verlaufende Strecke der Wannseebahn in Richtung S-Bahnhof Yorckstraße (Großgörschenstraße) und gegebenenfalls durch ein Verzweigungsbauwerk zusätzlich in die Vorortstrecke zum S-Bahnhof Yorckstraße (S2, S25, S26) einzufädeln.

Im August 2019 wurde für diesen Bauabschnitt eine Planungsvereinbarung unterzeichnet, danach übernimmt das Land Berlin für die nächsten vier Jahre die Planungskosten von etwa 7,3 Millionen Euro. Enthalten sind eine 2,1 km lange Strecke ab Potsdamer Platz über Gleisdreieck bis zu den beiden S-Bahnhöfen Yorckstraße und Yorckstraße (Großgörschenstraße) sowie ein neuer S-Bahnhof am U-Bahnhof Gleisdreieck. Die Vorplanung soll bis 2023 abgeschlossen sein. Der Fertigstellung dieses Abschnitts soll frühestens 2037 erfolgen.

Yorckstraße – Südring
Die in Aussicht genommene Trasse des Bauabschnitts 3b beginnt am Bahnhof Julius-Leber-Brücke. Sie führt über die wiederaufzubauende sogenannte Cheruskerkurve als Teil der früheren Südringspitzkehre und bindet in Richtung Osten in den Südring ein. Das Ende der Verbindungskurve liegt dann kurz vor dem Bahnhof Südkreuz. Die Streckenverzweigung am Bahnhof Julius-Leber-Brücke wurde bei dessen Bau in den 2000er Jahren bereits berücksichtigt: So kann der Außenbahnsteig Richtung Norden (Yorckstraße) um eine zweite Kante für das ebenfalls nordwärts führende S21-Gleis zu einem Mittelbahnsteig erweitert werden, was eine behinderungsfreie Einfahrt sowie einen bequemen Umstieg ermöglichen würde.

Die Gleise der Cheruskerkurve wurden in den 1950er Jahren beseitigt. Im heute auf dem Gelände befindlichen Cheruskerpark zwischen der Cheruskerstraße und dem Gasometergelände lassen sich noch die früheren Trassen erkennen.

Linien
Die neue S-Bahn-Strecke soll gemäß Nahverkehrsplan Berlin 2019–2023 durch folgende Linien bedient werden: Mit der Eröffnung des ersten Bauabschnittes soll eine neue Linie S15 von einem Interimsbahnsteig im Hauptbahnhof (tief) über Wedding nach Gesundbrunnen verkehren. Die Taktdichte soll im Tagesverkehr zehn Minuten, in den Tagesrandlagen 20 Minuten und im Nachtverkehr 30 Minuten betragen. Diese neue Linie S15 soll später bis Waidmannslust verkehren und – bei Verfügbarkeit weiterer S-Bahn-Fahrzeuge – bis Frohnau. Die Linie S46 von Königs Wusterhausen nach Westend soll über Jungfernheide, Beusselstraße und Westhafen bis zum Hauptbahnhof (tief) verlängert werden. Des Weiteren soll die Linie S85 vom Flughafen Berlin Brandenburg über Ostkreuz und Gesundbrunnen nach Hauptbahnhof (tief) verkehren. Mit Wiedereröffnung der Siemensbahn soll eine neue, im 10-Minuten-Takt verkehrende S-Bahn-Linie von Gartenfeld über Jungfernheide und Westhafen zum Hauptbahnhof (tief) umgesetzt werden. Diese Linie wird mit der Umsetzung der zweiten und dritten Baustufe perspektivisch weitergeführt. Eine mögliche Liniennummer hierfür ist bisher nicht bekannt, wobei die nicht mehr vergebenen Liniennummern S4 oder S6 als denkbar erscheinen.

Siehe auch
 Nord-Süd-Tunnel
 Ost-West-S-Bahn
 Geschichte der Berliner S-Bahn

Weblinks

 Offizielle Website der Deutschen Bahn zum Projekt S21
 Die S21: Entlastung für die bestehende Nord-Süd-Verbindung, Präsentation des aktuellen Standes des Bauvorhabens durch DB im Rahmen der Schienenverkehrswochen 2022, 25. Oktober 2022
 Anschluss des Hauptbahnhofes an die Ring- und Nord-Süd-S-Bahnen (Projekt S-Bahn-Linie S21). Senatsverwaltung für Stadtentwicklung
 Informationen und aktuelle Bilder zum Bau der S21 auf baustellen-doku.info
 Bildergalerie zur Baustelle Mendelssohn-Bartholdy-Park mit Trasse für S-Bahn "S21"
 Bildergalerie zur S-Bahn-Station Julius-Leber-Brücke mit zwei Bahnsteigen vorbereitet für "Cheruskerkurve"

Einzelnachweise

Bahnstrecke in Berlin
Bezirk Mitte
Bezirk Friedrichshain-Kreuzberg
S-Bahn Berlin
Eisenbahntunnel in Berlin
Tunnel in Europa
Eisenbahnprojekt in Deutschland
Berlin

S21 (Berlin)