Scipione Maffei (Verona, 1 de junio de 1675 - ibídem, 11 de febrero de 1755) fue un historiador, dramaturgo, filósofo y erudito italiano.

Se formó con los jesuitas de Parma, escogiendo inicialmente la carrera militar, donde sirvió con distinción en el ejército de Baviera. Participó en la  batalla de Donauwörth en 1705, tras la cual retornó a Italia.

Publicó diversos tratados sobre varias materias, fundamentalmente paleografía, arqueología y diplomática, por ejemplo, Verona illustrata, (Verona, 2 vols., 1732) o Galliae antiquitates, (París, 1733). Bajo el encargo de Víctor Amadeo II de Saboya, reformó la Universidad de Turín. Fundó el Museo Lapidario en Verona.

Como poeta, escribió diversas composiciones de estilo conceptista, y bastantes piezas teatrales, inspiradas por los autores franceses de la época de Luis XIV, entre las que destaca La fida Ninfa, obra a la que puso música Vivaldi. Maffei es una destacada figura del Settecento italiano, tanto por sus variados intereses científicos y culturales, como por sus ideales reformistas y mercantilistas dentro del catolicismo.

Referencias

Arqueólogos de Italia del siglo XVIII
Escritores de Italia del siglo XVIII
Militares de Italia del siglo XVIII
Traductores de la Ilíada
Index Librorum Prohibitorum
Nacidos en Verona
Fallecidos en Verona

Scipione Maffei


Le barillet (ou autrefois canon) est un élément important de la clarinette ayant un impact sur la justesse et le timbre. Il sert au clarinettiste pour accorder l'instrument. Il est généralement réalisé dans le même matériau (essence de bois, ébonite...) que le reste de l'instrument et est cerclé de deux viroles en métal à ses extrémités pour éviter les fentes.

Il se fixe par emboîtement dans les tenons du bec et du corps du haut de la clarinette. Sa perce est généralement cylindrique du même diamètre que le corps du haut; néanmoins certains barillets possèdent une perce conique, conique inversée ou polycylindrique suivant le modèle de clarinette.

Dans l'absolu, un barillet n'est pas interchangeable d'un modèle de clarinette à un autre.

Il est possible également de faire retoucher la perce auprès d'un artisan spécialisé.

Histoire

À l'origine de la clarinette et jusque dans les années 1770-1775, voire plus tard, le bec et le barillet étaient d'un seul tenant, souvent en buis.

Le bec en buis est remplacé progressivement par un bec en ébène, plus facile à accorder et moins sujet aux variations hydrothermiques (humidité...).

Pour des facilités de tournage, le corps de l'instrument est divisé en plusieurs éléments : corps du haut intégrant ou non le barillet, corps du bas, pavillon, corps de rechange...

Les collections de clarinettes anciennes montrent la présence de barillet dès la fin du  mais son usage reste cantonné aux modèles d'orchestre. Jean-Xavier Lefèvre le présente dans sa Méthode de clarinette (Paris, 1802).

Plus tard au , les corps de clarinettes sont tournés en une seule pièce en intégrant le barillet au corps du haut. Cette configuration est moins sensible aux fissures mais n'est plus fabriquée de nos jours.

Le principal inconvénient du barillet est d'accumuler de l'humidité dans le joint d'emboitement avec le corps du haut, génératrice de fentes.

À partir de 1844, le clarinettiste Hyacinthe Klosé, professeur  au conservatoire de Paris, fait généraliser l'emploi du barillet au travers  de sa méthode dédiée au nouveau  système Boehm et aussi à la clarinette à treize clefs .

Autrefois, l'étanchéité de l'emboîtement avec le tenon était assurée par un enroulement de fil maintenu par de la cire sur le tenon; désormais le tenon est équipé d'un liège naturel ou synthétique.

Les clarinettes modernes sont généralement livrées avec deux barillets interchangeables pour permettre de jouer avec le diapason du la3 à 440 Hz (barillet long) et à 442 Hz (barillet court). L'écart de longueur entre ces barillets est de l'ordre d'un millimètre sur une longueur typique de 65 mm.

Certains modèles de bec non standards nécessite de reprendre la longueur du barillet pour conserver le diapason.

Accordage

Pour réaliser l'accord au diapason de l'orchestre, le clarinettiste tire petit à petit sur le barillet pour créer un espace avec le corps du haut ou avec le bec afin d'allonger la colonne d'air (et abaisser le diapason), sinon il doit opter pour un barillet plus court (pour monter le diapason). Après avoir « chauffé » l'instrument ou pendant un concert, son diapason monte nécessitant d'ajuster l'accord ; au contraire après une pause, la hauteur de l'instrument descend. Dans certains cas, il peut s'avérer nécessaire de créer un léger espace entre le corps du haut et du corps du bas de la clarinette pour conserver une homogénéité de justesse dans les différents registres.

Certains modèles de clarinette en si bémol et en la permettent de conserver le même barillet « chauffé » avec le bec monté facilitant la manipulation du clarinettiste d'orchestre amené à changer de clarinette au cours d'un même morceau.

Il existe également des barillets réglables (ou téléscopiques ou à pompe) permettant d'accorder l'instrument au moyen d'une molette. Leur emploi reste assez confidentiel, essentiellement pour les musiciens de scène ayant besoin d'accorder leur instrument « à la volée ».

Le barillet se situant sur le trajet de la colonne d'air entre l'excitateur et le premier trou débouché, toute modification des caractéristiques de sa perce (forme, état de surface, longueur ...) influence le son produit par la clarinette.

Sur les grandes clarinettes (clarinette basse...), le bocal remplace le barillet.

Les clarinettes soprano de chez Buffet-Crampon sont souvent accordées trop hautes par rapport au diapason (ensemble de clarinettes, orchestre d'harmonie, orchestre symphonique...).

Bague d'accord
Il existe des bagues d'accord (qui ressemblent à des rondelles plates), de différentes épaisseurs, qui s'enfilent dans le tenon (entre le barillet et le corps du haut, entre le corps du haut et le corps du bas...) et qui permettent de maîtriser l'accordage tout en renforçant mécaniquement l'emboîtement.

Esthétique

Changer de barillet peut constituer un choix esthétique permettant au clarinettiste de différencier son instrument (autre matériau / essence de bois, finition, forme extérieure, choix ou absence de bagues ...), et cela peut impacter le diapason et l'homogénéité de justesse de la clarinette, en positif comme en négatif. Certains bois possèdent des vertus acoustiques particulières et peuvent s'avérer intéressants pour remplacer le bois du barillet d'origine (souvent en grenadille du Mozambique ou en matériau composite). Ces bois pourraient apporter une meilleure intonation et corriger les problèmes de voile de certaines notes, en sus d'un velouté apporté au timbre ; ce serait notamment le cas du cocobolo ou du mopane, qui font l'objet d'une utilisation courante chez divers fabricants (Buffet Crampon, Backun, Colorature).

Traditionnellement, les barillets des clarinettes françaises (système Boehm) sont bombés à l'extérieur; ceux des clarinettes anglaises sont creusés.

Galerie

Cas des flûtes traversières

Des facteurs anciens comme Jean-Louis Tulou, Clair II Godfroy ont fabriqué des flûtes en bois en quatre ou cinq parties, incluant un barillet d'accord démontable entre la tête et le corps percé de trous latéraux (ou les corps interchangeables).

Certains de ces modèles de flûte à barillet continuent à être copiés de nos jours.

Il a existé des piccolos avec un barillet en ivoire.

Bibliographie

 .

Notes et références

Notes

Références

Article connexe
Baril dans la page clarinette
 Accordage

Liens externes
 .
 Quelques fabricants de barillet :
.
.
 Barillet réglable Paulus & Schuler
 .

Barillet
Facture instrumentale
Pièce d'instrument de musique

Barillet (clarinette)


An Pitcairnia yocupitziae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mario Adolfo Espejo Serna ngan López-ferr.. An Pitcairnia yocupitziae in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia yocupitziae


Shin Young-kyun est un célèbre acteur coréen à la carrière prolifique, considéré comme une icône masculine du cinéma coréen, actif du milieu du  aux années 2020.

Filmographie

 1961 : 5inui haebyeong de Kim Ki-duk
 1962 : Le Locataire et ma mère
 1964 : L'Écharpe rouge de Shin Sang-ok : le capitaine Na Gwan-jung
 1965 : Gaetmaeul de Kim Soo-yong
 1965 : Sijang (시장), Prix du dragon bleu du meilleur acteur

Notes et références

Liens externes

 Page sur la Coréenne Films Base de Données

Acteur sud-coréen
Naissance en novembre 1928

Shin Young-kyun


البرجين، هي قرية تقع في معتمدية مساكن في الساحل التونسي.

مراجع

أماكن مأهولة في تونس
قرى ولاية سوسة

البرجين


Wladimir Fomitschow () ist ein früherer russischer Bogenbiathlet.

Wladimir Fomitschow wurde bim Massenstartrennen des Top-15-Turniers in Pokljuka Neunter. Er gewann bei den Europameisterschaften 2001 in Pokljuka gemeinsam mit Juri Ustinow, Maxim Menschikow und Andrei Markow mit der russischen Staffel hinter der Vertretung Frankreichs und vor den Italienern die Silbermedaille. Noch erfolgreicher war er bei den Weltmeisterschaften 2001 in Kubalonka, wo er mit Iwan Maslennikow, Menschikow und Markow zur siegreichen Staffel gehörte. Diesen Erfolg konnte Fomitschow bei den Weltmeisterschaften 2003 in Krün wiederholen und an der Seite von Igor Samoilow, Maslennikow und Markow den Titel gewinnen.

Weblinks

Biathlet (Russland)
Weltmeister (Bogenbiathlon)
Russe
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Wladimir Fomitschow


කෝමාරිකා

		සත්ව වර්ගයාගේ පැවැත්මට අවශ්‍යවු ආහාර,ඖෂධ,ඡලය පරිසරය විසින්ම මිනිසාට සපයනඅතර,සත්ව වර්ගයා පෝෂණය කරමින් සත්වයින්ගේ අපද්‍රව්‍ය උපයෝගිකර ගනිමින්,ශාකලෝකය විශ්මඡනකදේ නිර්මානය කරයි.ඒ සත්ත්ව වර්ගයා ඡිවත්කරවිම සදහාය. සත්ත්ව වර්ගයාගේ අබණ්ඩ පැවැත්මට පරිසර පද්ධතියට අයත් විවිධ ශාක මගින් ආරක්ෂිතව අනාගතය කරා රැගෙන යනු ඇත.

ඇමරිකාව,අප්‍රිකාව,ඉන්දියාව,පකිස්තානය,සහ ශ්‍රි ලංකාව වැනි රටවල උෂ්ණ කලාපිය ප්‍රදේශ ආශිතව සරැවට වැඩෙන කටු සහිත,දික් හැඩැති කොළ ඇති ශාක විශේෂයකි කෝමාරිකා.මෙය ලිලියාසේ (LILIACEAE) කුලයට අයත් ඇලෝ ඉන්ඩිකා(ALOE INDICA) යන උද්භිත විද්‍යාත්මක නමින් හැදින්වේ.මෙය ස්ත්‍රි පක්ෂයේ රෝග විශාල සංබ්‍යාවක් සුවකිරීමට යොදාගන්නා ඹෟෂධයක් බැවින් කුමාරි,ගෘහ කන්‍යා,කන්‍යා,සෘතු කුමාරි,කුමාරිකා ආදි විවිධ නම් වලින් හැදින්වේ.

Lilliacae කුලයට අයත් කොමාරිකා ශාකයේ උද්භිත විද්‍යාත්මක නාමය වන්නේ Aloe barbandensis miller යන්නයි. "First Aid plant" යන නමෙන් විදේශීය රටවල හදුන්වන කෝමාරිකා, අපේ දේශිය වෙදකමේදී මෙන්ම ආයුර්වේද විද්‍යාවේදී; කුමාරි, ගෘහ, කන්‍යා, ගෘත කුමාරි, ස්තුල දාලා, තලාතු පත්‍ර වැනි නම් වලින්ද මෙම ශාකය හදුන්වනු ලැබේ. මෙම ශාකයේ නිජබිම උතුරු අප්‍රිකාව ලෙස සලකන අතර අරාබියේ කාන්තාර ප්‍රදේශවල ද බහුලව ව්‍යාප්ත වී තිබේ. ශ්‍රි ලංකාවේ යාපනය, කල්පිටිය, මන්නාරම සහ කන්කසන්තුරේ ප්‍රදේශ වල බහුලව දක්‌නට ලැබුණ ද, ලංකාව තුල ඕනෑම පළාතක කෝමාරිකා ශාකය පහසුවෙන් වගා කළ හැකිය. අඩියක්,අඩි දෙකක් පමණ උසට පදුරක් ලෙස වැඩෙන කෝමාරිකා ශාකයේ පත්‍ර මාංසල ස්වාභාවයකින් යුක්තයිhttps://herbalvoice.lk/%e0%b6%9a%e0%b7%9d%e0%b6%b8%e0%b7%8f%e0%b6%bb%e0%b7%92%e0%b6%9a%e0%b7%8f-komarika-natural-skin-care/.

කෝමාරිකාවල ඹෟෂධීය ගුණය

		මිනිස් සිරුරට අවශ්‍යය ඇමයිනෝ අම්ල විසි දෙකකින් විස්සක්ම අඩංගුය.ශාරීරයට  නිපදවාගත නොහැකි අත්‍යවශ්‍ය(ESSENTIAL PROTEIN) ඇමයිනෝ වර්ග හතක්ම ඵහි අඩංගුය.අධිකපෝටීන ප්‍රමානයකින් සමන්විත වේ.මෙහි විටමින් ඵ්, විටමින් ඊ, විටමින් සි, සහ විටමින් බි, අඩංගුය.පැරැන්නෝ විටමින් ඵ් ඌනතාවය නිසා ඇතිවන රාත්‍රි අන්ධභාවය සඳහා ඹෟෂධයක් ලෙසින් මෙය භාවිතා කර ඇත.සමහර පිළිකා,රුධිරය තුළ ඇතිවන ප්‍රෝටීන ඌනතාවය වැළැක්වීමට  පිළියමක් ලෙස  කෝමාරිකා යුෂ වලින් සාදන පානයක් භාවිතා කළේය.රෝගියකු දරුණු ආබාධිත තත්වයනට පත්ව
ESR නමැති රුධිර පරීන්ෂණයේ ඉහල අගයක් ඇතිවිට ඵය ඉක්මනින් පහළ මට්ටමට ගෙන ඵ්මට කෝමාරිකා යුෂ භාවිතා කෙරේ.

මෙහි ඇතුල් ස්ථරයේ 99%ක්ම අඩංගු වන්නේ ජලයයි. ඉතිරි 1%ක තුල ඉහත සදහන් කළ ඇමයිනෝ අම්ල, ලිපිඩ, ග්ලුකොමොනාස්, ස්ටෙරෝල සහ විටමින් අන්තර්ගත වේ. ක්ලියෝපැට්රා රැජින, සිය රූ සපුව අලංකාර කිරිමට යොදා ගත් කෝමාරිකාhttps://herbalvoice.lk/%e0%b6%9a%e0%b7%9d%e0%b6%b8%e0%b7%8f%e0%b6%bb%e0%b7%92%e0%b6%9a%e0%b7%8f-komarika-natural-skin-care/

කෝමාරිකාවල ප්‍රයෝඡන

විවිධ රෝග නිවාරණය
			අක්ෂි රෝග ,පෝෂණ ඌනතා රෝග,රක්තහීනතාවය,දුර්වල ප්‍රතිශක්තියක් ඇතිවිට ඵය මර්ධනයට,ආමාශික තුවාල(GASTRITIS) අන්ත්‍රගත තුවාල(ULCRATIVE COLITIS),ගුදය මගින් රක්තවහනය වීමෙදි(RECTAL BLEEDING), අර්ශස්වලට සම්බන්ධ අන්ත්‍රගත පිළිකා,චර්ම පිළිකා,ලේ පිළිකා ආදියට,ඔසප් චක්‍රය ආශ්‍රිත විවිධ රෝග සඳහා,ආර්තව හරණය නිසා ඇතිවන රෝග,සුවනොවන තුවාල සුවකිරීමට,රූපලාවන්‍ය ප්‍රතිකාර,සම විකිරණ මඟින් ආරක්ෂාව,දියවැඩියා සහ උන්මාද රෝග ආදි විවිධ රෝග සඳහා ප්‍රතිඵලදායක ඖෂධයකි.

පිළිකා රෝග නිවාරණය
			මෙහිදි කෝමාරිකා ඖෂධයක් ලෙස භාවිතා කිරීමෙදී ක්‍රම දෙකකින් ඵම පිළිකාව හෝ ගෙඩිය විනාශකර  දමයි.ඵනම් කෝමාරිකා තුළ ඇති පොලිසැකරයිඩ සහ  අල්කොලොයිඩි වලට ශාරිරය තුළ වෙනස්වු DNA අණු මුල් ස්වරූපයට ගෙනඵ්මේ හැකියාව ඇත.මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස  1.වෙනස්වු සෛල මුල් ස්වරූපයට ගෙන ඵ්ම නිසා පිළිකා සෛල ඇති නොවේ. 2.කෝමාරිකාවල ඇති අධික ප්‍රතිශක්තියක් ඇතිකරදීමේ හැකියාව නිසා T4 ලිම්පොසයිට් සහ භක්ෂක  සෛල වැඩිපුර ඇතිකර  වෛරසය විනාශකරන අතර, වැඩි ප්‍රතිශක්තියක්ද ඇතිකරනු ලබයි.නිතර වැළදෙන රෝගාබාධවලින් ශාරීරය  ආරක්ෂාකරදීම ඵමඟින්  සිදුවේ. ඵමඟින් පිළිකා සෛල ඡනනය  කළ හැකි වෛරස් වර්ග ප්‍රතිශක්තියෙන් විනාශ කරයි.ඵවිට පිළිකා සෑදීමේ ප්‍රවනතාවය  අඩුවේ.

අම්ල පිත්ත  රෝගය නිවාරණය
			මෙම රෝගය සඳහා විවිධ ඖෂධ වර්ග දක්නට ලැබුනත්, රෝගය  සුවවන ආකාරයේ ගුණයක් නොලැබෙන බව නොරහසකි.ඵම රෝගී අවස්ථාව සඳහා කෝමාරිකා වටිනා ඖෂධයකි.අම්ල පිත්ත හෙවත් ආමාශයික ප්‍රදාහයේ දී (GASTRITIS) ආමාශයික යුෂ ප්‍රමාණය
ඉහල  යාමක් සිදුවේ. ආමාශය වටා ඇතුළතින් ඇති ආවරන පටලය(EPITHILIUM)ඉදිමේ.පසුව ඵය ආමාශයික තුවාල ඇතිවීම දක්වා වැඩිවේ.ඵවැන් අවස්ථාවක කෝමාරිකා ශාකයේ ඡෙලි වැනි කොටස  බීමක් වශයෙන් ගත්විට ප්‍රත්‍යන්ෂ ලෙස සුවය ලැබේ.කෝමාරිකාවල ඇති සිසිලන ගුණය නිසා ආමාශයේ වේදනාව නැති කරනු ලැබේ.ඵහි ඇති හිරිවැටිමේ ගණය මඟින්(ANASTHATIC) ආමාශයේ වේදනාව තව දුරටත් අඩු කරනු ඇත. ප්‍රදහ සමන ගුණය මඟින්(ANTI INFLAMMATIONRY) ඉදිමුම අඩු කරයි.මෙහි ඇති ශාරීය ගුණය මඟින්ආමාශයේ ආම්ලික ගතිය නැතිකරයි.මෙහි  ඇති  විශේෂවු  ඇල්කොලයිඩ මඟින් ගැස්ට්‍රිස් හෝමෝනය පාලනය කර ආමාශයික යුෂ වැඩිපුර ගලායාම සීමා  කෙරේන, ඵසේම සමහර ඇල්කොලයිඩ මඟින් මිනිස් මොළයේ  සමහර ස්ථාන වෙත බලපෑමක් කර,මානසික සන්සුන් බව ඇත්කීරීමෙන් ආමාශයික යුෂ ගලාඵ්ම පාලනය කරයි.මෙහි අඩංගු සමහර පොලිසැකරයිඩ මඟින් ආමාශයේ අභ්‍යන්තර ආවරණ  පටලය (EPITHELIUM) වේගයෙන් වර්ධනය  කර, තුවාල ඉක්මනින් සුව කරයි.මේ නිසා අම්ල පිත්ත  රෝගයද නිට්ටාවට සුව කිරීමේ හැකියාව මෙම  ඖෂධයට පවතී.

ස්ත්‍රී රෝග නිවාරණය
			කෝමාරිකා තවත් ආකාරයකින් ස්‍ත්‍රීන්ට  සුවිශේෂි දිවි ඔසුවකි. සෑම ස්ත්‍රියක්ම වයසට යාමත් සමඟින් ආර්තව චක්‍රය ස්වභාවයෙන්ම නවතී .ඵවන් තත්වයකට පත්වු ස්ත්‍රි  තුළින් විවිධ රෝගී තත්වයන්,රෝග ලක්ෂණ දක්නට ලැබේ.ශාරීරය තුළ ස්ත්‍රී හෝමෝන අඩු වීම මෙයට
ප්‍රධාන හේතුව වේ.මේ නිසා ශාරීරයේ ඇතිවන  දැවිල්ල, ඇඟපත වේදනාව,ශාරීරයේ ගින්දර  පිටවෙන්නාසේ දැනීම,නින්ද නොයාම ආදි විවිධ රෝග වලට ගොදුරු වේ.මෙයට ප්‍රතිකාරයක් ලෙස  කෝමාරිකා භාවිතයට ගනී.කෝමාරිකාවල අඩංගු ඊස්ට්‍රඡන්(OESTROGEN) වලට සමාන රසායනික ව්‍යුහයක් ඇති ඇල්කොලොයිඩ මඟින් ඊස්ට්‍රඡන් හෝමෝනයේ අඩුව පිරිමසයි.මේ නිසා ඵවැනි  ස්ත්‍රීන්ට  කෝමාරිකා පානයක් වශයෙන් භාවිතය වඩාත් සුදුසු වේ.

රූපලාවන්‍ය ප්‍රතිකාර
			 ඈත අතීතයේ සිටම කාත්තාවන් අතර ඉතාමත් ඡනප්‍රිය ඖෂධයක්  ලෙසින් කෝමාරිකා හදුන්වා දිය හැකිය.ඵයට හේතුව ස්ත්‍රී රෝග බොහොමයකට ඖෂධීය ප්‍රතිකර්මයක් වීමය.තවද මෙහි ඇති සමහර රසායන මඟින් සමේ මෙලනින් වර්ණකය පැතිරීයාම පාලනය කිරිමේ  හැකියාවද  පවතී. ඵමඟින් ශරීරයේ කළු පැහැති ස්වභාවය ඉවත්කර දීප්තිමත් සුදු පැහැති සමක් ලබා දෙයි.මෙම ඖෂධීය ගුණය නිසා රූප ස්වභාවය වැඩි දියුණු කරගත හැකිය.තවද දිනපතා  කෝමාරික යුෂ  සමමත  ආලේප කිරීමේන් අධික සුර්යයාලෝකයෙන් මෘදු සම ආරක්ෂා  කිරීම සිදුවේ.කෝමාරිකා යුෂ  මඟින් සම තුළට විකිරණ ඇතුලුවීම වළකාලන අතර,සමට ආරක්ෂක පටලයක් ලෙස ක්‍රියා කිරීමද  සිදුවේ.කෝමාරිකා වලට ආවරණ පටල (EPITHELIUM) වේගයෙන් වර්ධනය කිරීමේ හැකියාව ඇති  නිසා සම මතුපිට ඇතිවන සීරීම් ඉක්මනින් සුවකර දී,කැළැල් ද නැති කිරීමේ හැකියාව පවතී.කෝමාරිකා  යුෂ ෂැම්පු ඵකක් වශයෙන්ද භාවිතයට ගැනීමෙන් හිස් හොරි,හිසේ ඇතිවන තුවාල සුවපත් කරගත  හැකිය.

සාදාගන්නා ආකාරය-
		තම්බාගත් උළුහාල් ස්වල්පයකට කෝමාරිකා මදය ස්වල්පයක් කලවම්කර,හොදින් ම්ශ්‍රකර ගැනීමෙන් සෙවල සහිත ද්‍රාවනයක් සෑදේ.ඵය නෑමට පැයකට පෙර හිසගල්වන්න.මේ තුළින් හිස්හොරි,හිසේ තුවාල සුවවේ.තවද විටමින් E නිසා හිසකෙස් වර්ධනය සිදුවේ.හොද පෝෂණයක්ද ලැබේ.

කෝමාරිකාවලින් ප්‍රනීත පානයක්

		අමුත්තන් වෙත පිළිගැන්විය හැකි ප්‍රනීත පානයක් මෙන්ම ඹෟෂධීය ගුණයෙන් යුක්ත පානයක් මෙමගින් සකසා ගත හැකිය.

සාදාගන්නා ආකාරය-
		හොදින් වැඩුණු කෝමාරිකා පිත්තක් ගෙන ඵහි යුෂ භාඡනයකට සූරා ගන්න.ඵම කෝමාරිකා ඡෙලි කොටස මෙන් හත් ගුණයක් ඡලය ඵක්කර ගන්න.අවශ්‍ය පමණට සීනි මිශ්‍රකර ගන්න.මෙම ද්‍රාවණය සෙල්සියස් අංශක 70 ක පමණ උෂ්ණත්වයකට රත්කර ගන්න.මෙම ද්‍රාවණය වෙනම භාඡනයකට පෙරා ගන්න.මෙය නිතර වීදුරැ  භාගයක් පමණ පානය කළ හැකිය.

විවිධ නිෂ්පාදන
වර්තමානයේදී බොහොමයක් නිෂ්පාදන වෙනුවෙන් කෝමාරිකා භාවිතයට ගනී.විශේෂයෙන්ම වෙළදපලේ පවතින ඖෂධීය නිෂ්පාදන   බොහොමයක කෝමාරිකා අඩංගුය.ෂැම්පු වර්ග,ක්‍රීම් වර්ග,ඖෂධ,පවුඩර් ,තෙල් වර්ග,බාම් වර්ග මෙන්ම විවිධ  පානයන්ද බොහොමයක් වෙළදපලේ පවතී.ස්වභාවික ගුණය ඉහල නිසා භාවිතයට ගැනීමද ඉහල අගයක් ගනී.අතුරු ආබාධ අවමය.අඩු වියදමකින් ඖෂධ සකසා ගැනීමට මෙන්ම මිලදි ගැනීමටද හැකිය.මෙවන් වු වටිනා ඕෂධීය ශාකයන් බිහිවීමත් අපගේ වටිනා සම්පතකි.අමෘතයක්බදු වු ශාක පරිසරයේ නිර්මාණයවීම මිනිසාගේම වාසනාවකි.අපගේ ගෙවත්තේස මෙවන් වටිනා ඖෂධ සිටුවීමට උනන්දු වීම අපට ඔබට මෙන්ම මුළු රටටම කරනා සේවයකි.

පින්තූර ගැලරිය

කෝමාරිකා ප්‍රභේද

කෝමාරිකා අඩංගු නිෂ්පාදන

මුලාශ්‍ර
වෛද්‍ය ගුණසීල ඡයලත්-මිහිමඬල මාසික සඟරාව,ශ්‍රි ලංකිවේ ප්‍රථම හා ප්‍රමුඛ මාසික සඟරාව,2006 ඡනවාරි/පෙබරවාරි.

මේ අඩවියත් බලන්න

 Aloe indica - Google Search
  Aloe indica - Google Image Search
 Aloe indica and herbal medicine - Google Image Search

 Aloe indica and herbal medicine - Google  Search

 රැජින, සිය රූ සපුව අලංකාර කිරිමට යොදා ගත් කෝමාරිකා

කෝමාරිකා


Die Grafenmühle ist ein abgegangener Gemeindeteil der ehemaligen Gemeinde Thannhausen im früheren mittelfränkischen Landkreis Gunzenhausen. Heute gehört das Gebiet zur Gemeinde Pfofeld im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen.

Lage
Die Mühle lag am Brombach südöstlich von Absberg und nordwestlich von Ramsberg im Bereich des heutigen Großen Brombachsees. Benachbarte, ebenfalls durch den Bau des Stausees abgegangene Brombach-Mühlen waren die  Neumühle und die Birkenmühle.

Geschichte
Der Ortsnamenforscher Robert Schuh erklärt den Mühlennamen als "Mühle des/der Grafen (von Hirschberg)." Sollte sich der Mühlenname tatsächlich auf die Hirschberger Grafen beziehen, müsste die Mühle bereits vor 1305, dem Jahr des Aussterbens der Hirschberger mit Graf Gebhard VII., bestanden haben. Sie wird jedoch erstmals 1397 erwähnt, als am 26. Dezember dieses Jahres Ritter Heinrich Schenk von Geyern und seine Ehefrau Dorothea, geb. von Seckendorff, unter anderem die "Graffen Mül gelegen an der Brömbach" und den dazugehörenden Weiher an die Deutschordenskommende Ellingen verkauften.

Nach einem Beleg von 1608 war die Mühle dem Deutschen Orden in Ellingen vogt- und gültbar; die Fraisch allerdings war nach einem Beleg von 1612 zwischen dem Deutschen Orden und dem markgräflich-ansbachischen Amt Gunzenhausen strittig. Für 1732 erfährt man, dass die "Gräffen Mühl" nach Absberg gepfarrt ist und der Zehnt der dortigen Pfarrei gehört; die Vogtei inner Ettern wird vom Deutschen Orden in Ellingen wahrgenommen, während die hohe Fraisch nunmehr eindeutig beim markgräflichen Oberamt Gunzenhausen liegt.

1792 wurde die Einöde mit dem Markgrafentum Ansbach preußisch. 1803 riss ein Hochwasser die Mühle weg; 1804 wurde sie wieder aufgebaut. Jetzt, am Ende des Heiligen Römischen Reichs ging die Grafenmühle mit dem ehemaligen Fürstentum Ansbach infolge des Reichsdeputationshauptschlusses 1806 an das neue Königreich Bayern über, wo die Einöde im Landgericht/Rentamt Gunzenhausen ab 1808 dem Steuerdistrikt Absberg, ab 1811 der Ruralgemeinde Absberg und ab 1818 der Ruralgemeinde Thannhausen eingegliedert war.

Die Grafenmühle war bis ins 20. Jahrhundert mit vier Wasserrädern ausgestattet; drei Räder trieben Mahlwerke an, ein Rad eine Sägemühle. 1928 erwarb die Familie Bayerlein die Mühle und ersetzte die Mühlenräder durch eine Turbinenanlage zur Stromgewinnung. In den 1970er/1980er Jahren übernahm der Bayerische Staat das Anwesen zum Bau des Großen Brombachsees und riss die Mühle ab. Ein neu geschaffenes Niedermoor als ökologische Ausgleichsfläche wurde als Naturschutzgebiet Grafenmühle benannt.

Einwohnerzahlen
 1818: 12 Einwohner
 1824: 12 Einwohner, 1 Anwesen
 1867: 9 Einwohner, 3 Gebäude
 1929: 5 Einwohner
 1950: 13 Einwohner, 1 Anwesen
 1979: 7 Einwohner
 1961: 7 Einwohner, 1 Wohngebäude

Literatur
 Ein Tag auf dem Mühlenweg. Versunkene Mühlen rund um Absberg. [Flyer der] VGN-Freizeit 2/2009

Weblinks
 Geschichte der Grafenmühle auf Fränkisches-Seenland.de
 Die durch den Brombachsee verloren gegangenen Mühlen

Einzelnachweise

Abgegangenes Bauwerk im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Wüstung im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Wüstwerdung im 20. Jahrhundert
Ortsteil von Pfofeld
Ersterwähnung 1397
Zerstört in den 1980er Jahren
Mühle im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Mühle in Europa

Grafenmühle (Thannhausen)


T-55, 1. nesil Sovyet tasarımı ana muharebe tankıdır. İlk prototip modeli II.Dünya Savaşı'nın bitiminden az zaman sonra 1945'te ortaya çıkmıştır ve kısa sürede SSCB ve Varşova Paktı ordularının kullandığı temel tank sınıfı olmuştur. Üretimi ise 1947 başlayıp 1980'lere kadar sürmüştür.
T-54/55 tankları dünyadaki 20. ve 21. yüzyıldaki sırasındaki çatışmaların çoğunda kullanılmıştır. T-34 tankının yerine geçmiştir.

Tasarımı

Önceki modelleri
T-34 ve T-44

II. Dünya Savaşı'nın bitimi itibarıyla, T-34 tankı Sovyetler Birliği'nin genel olarak kullandığı ana muharebe tankı haline gelmişti; Ayrıca M1944 kodlu 85mm'lik topla donatılmış (T-34/85) alt modeli zırh/ateş gücü dengesini en iyi biçimde bünyesinde bulunduran tanklardan biri olarak kabul ediliyordu. Buna rağmen, savaş sonrası dünyadaki kutuplaşmayı da takiben Sovyetler T-34 tankının yerine geçecek bir ana muharebe tankı arayışı içine girdi. Bu yeni tanka geçiş sürecinde bir ara-süreç tankı için T-34 tankını geliştirme yoluna da gittiler.
1943 yılında Mozorov tasarım bürosu T-34M prototip modelinin üzerinde çalışarak T-44 tankını ortaya çıkardı. Bu tank önceki modelinden üstün zırh korumasına ve daha etkili ana silaha sahip olsa da küçük taretinin bu silahı taşıyamayacağından daha farklı fikirler denenmiştir.
1944 yılından itibaren pek çok fikir denense de, tasarım aşamasının çok kısa bir zaman sıkıştırılması, çözülemeyen bir sürü sorun olarak yansıdı ve T-44 kara tankı olma hedefine bile ulaşamadı.

Tasarım süreci

SSCB, T-44 projesindeki aksaklıklarla birlikte tamamen yeni bir tank üzerinde çalışmaya başladı. 1949 yılında proje meyvesini T-54 II prototip modeli olarak verdi. Bu tank tasarım olarak tamamen yeniydi. Sabot ve HEAT gibi değişik mühimmat türlerini kullanma kapasiteli D-10T kodlu 100mm'lik bir topla eskiye oranla daha etkin silah gücüne sahipti hem de taret zırhı döneminin en son anti tank tehditlerine Bazooka RPG-2 PIAT dayanabiliyordu. Tareti genişletilmişti ve küresel bir yapıya sahipti ve bu çok iyi bir balistik koruma sağlıyordu. Bununla beraber taretin hareket açıları +17 ve -4 dereceydi; bu da tankın namlusunu batı tankları kadar aşağı indirememesi demekti. Bu özelliği tasarımında savunmadan çok saldırının ön planda olduğunu düşündürüyordu.

T-54 tankı, üretilmeye başlandığı andan itibaren çok seri bir deneme ve yenileme süreci içine girdi. 1968 yılı itibarıyla tankın üzerinde o kadar çok değişiklik yapılmıştı ki, tankın T-55 olarak yeni bir kodla çağrılmasına karar verildi. Batı bu tankı 1956 yılında Macar Devrimi sırasında tanıdı; bu tarih itibarıyla T-55, önceki modeli olan T-54'e göre büyük bir değişim geçirmişti ve motor gücü, menzil ve mühimmat kapasitesi olarak daha üstündü. Yine de Batılı otoritelere göre bu tankın önemli zayıf noktaları vardı. Batı standartlarına göre zırhı inceydi, üstünde taşıdığı ek yakıt tankları yangın tehlikesini arttırıyordu, namlusu batılı muadilleri kadar indirilemediğinden saklanarak ateş açması veya mevzilenmesi daha zordu, tarette tank komutanı gözlem sepeti yoktu ve tankın geneli NBC (Nükleer-Biyolojik-Kimyasal silahlara karşı koruma) sistemlerine sahip değildi. Ayrıca taretin yuvarlak yapısı taretin içinin darlaşmasına sebep olmuştu ve mürettebat çok daha sıkışık bir ortamda savaşmak zorundaydı. Tüm bu zayıflıklarına karşın, Batı'nın T-55 tankıyla ilgili çözemediği büyük bir sıkıntı vardı: Sayısal üstünlük. T-55 tankı Batı tanklarına göre çok daha ucuzdu, çok daha hızlı ve kolay üretilebiliyordu. Bunun sayesinde, Sovyetlerin Ezip geç ve kalanları toparla taktik anlayışına uygun olarak, çarpışma yaşanabilecek her cepheye dehşet verici sayılarda dağıtılmıştı. 1960'lı yıllar ortalarında, işaret verildiğinde Doğu Almanya ve çevresinden Batı Almanya ve diğer NATO ülkelerine doğru hücuma geçecek T-55 tanklarının sayısal mevcut olarak savunucuların on katı olması, Batılıların yaşadığı sıkıntıyı rakamsal olarak daha iyi özetleyebilir.

Ancak Sovyet tankları Avrupada Nato muadilleriyle hiçbir zaman karşı karşıya gelmemişlerdir.

T-55 tankı, dünyanın en çok üretilmiş ve en çok ülke tarafından kullanılan tankıdır; bu özelliklere sahip ikinci tankın da T-34 olduğu düşünüldüğünde rekorunun kırılması mümkün gibi görünmemektedir. Sovyetler Birliği içerisinde Rusya SFSC tarafından üretimine başlanmış, sonra lisansla Polonya, Çekoslovakya gibi diğer Varşova Paktı ülkelerine de üretimi yapılmıştır ve Varşova Paktı ülkelerinin hepsine dağıtılmıştır. Bununla birlikte T-55 en çok ihraç edilen tanklardan biridir; ucuzluğu ve basit yapısı sayesinde üçüncü dünya ülkelerinin ve Arap ülkelerinin tercih ettiği ana muharebe tanklarından biri haline gelmiştir.

Sovyet zırhlı birliklerindeki T-55 tankları daha ileri birliklerde T-62, T-64, T-72,T-80 tanklarıyla değiştirilmiştir. Buna karşılık halen çok sayıda T-55 dünya çapında servistedir.

Model ve varyantları

T-55(Ob'yekt 155) Polonya'da 1958-1964 Çekoslovakya'da ise 1958-1963 yılları arasında üretilen orijinal modeldir.

T-55A (Ob'yekt 155A) - SSCB'de 1963–1981, Polonya'da ise 1964–1979 yılları arasında üretildi. Bu tank esasında gelişmiş PAZ/FVU NBC(Silah) donanımlarıyla tamamlanmak için tasarlanmıştır. Bir de eşeksenli silahı 7.62mm'lik SGMT 7.62mm'lik PKT ile değiştirilmiştir.

IMR Savaş mühendislik aracıdır. Tareti 2 tonluk hidrolik kepçe ile değiştirilmiştir. Operatörü ise zırhlı kabinindedir.

MTU  Köprücü tank varyantıdır.

T-55 geliştirmeleri

İlk modellerinde TSh-2B-32P nişangahı kullanılmıştır.1970 başlarında T-55'lere 12.7 mm DShK 1938/46 ya da KPVT ağır makinalılarını anti hava olarak yükleyicinin kullanabileceği şekilde monte ettiler. Bu tanklar 1970 model ya da bazen T-55AM diye anıldı.1974 te KTD-1 ya da KTD-2 lazer mesafe bulucu ve R-123 ya da R-123M telsiz seti ile modernize edildi(Model 1974).Bu sırada da aktarma organları modernize edilmeye ve ömrü uzatılmaya çalışıldı.

T-55 ZET-1 araç koruma sistemi ile donatılmıştır. Araçların ana silahlanma ve palet tipi yan plakalarda merkezlenmiş net yapısı vardır.

 T-55M  (Ob'yekt 155M)/T-55AM (Ob'yekt 155AM) M Modernizasyon  Volna ateş sistemi ve yeni nişangah eklenmiştir.
 T-55M-1 (Ob'yekt 155M-1)/T-55AM-1 (Ob'yekt 155AM-1) [96] – "-1" modernizasyonunda  691 hp (515 kW) V-46-5M model motoru T-72'nin 780 hp (582 kW) V-46-6 model motoruna türetildi.
 T-55AD "Drozd" (Ob'yekt 155AD)[96][102] -T-55A modelinin Drozd aktif koruma sitemiyle donatılmış versiyonudur. SSCB deniz piyadeleri tarafından kullanılmıştır.
 T-55AD-1 (Ob'yekt 155AD-1) - AD modelinden tek farkı  691 hp (515 kW) V-46-5M model motoru T-72'nin 780 hp (582 kW) V-46-6 model motoruna türetildi.
 T-55MV (Ob'yekt 155MV)/T-55AMV (Ob'yekt 155AMV) - "V" vzryvnoj ('patlayıcı') T-55M modelinin ek zırh plakaları yerine Kontakt-1 ERA ile donatılmış versiyonudur.
 T-55MV-1(Ob'yekt 155MV-1)/T-55AMV-1 (Ob'yekt 155AMV-1) T-55MV Modelinin yeni 691BG'lik motorla donatılmış halidir.
 T-55M5  (Ob'yekt 155M5) -Bu modernizasyon paketi daha uzun şasi ön ve taret kısmında Kontakt-5 ERA ve TVK -3 ve TKN-15 gibi daha sofistike ateş kontrol sistemlerini içerir Ağırlığı 40 ton'dan azdır.
 T-55M6 (Ob'yekt 155M6) - Daha uzun şasili her iki yanında altı teker ve otomatik doldurucuyla tamamlanan 125mm'lik topu genişletilmiş kulesi ile daha radikal bir geliştirmedir, ayrıca T-80U seviyesinde zırh koruması sağlar. Ağırlığı 43 tondur.

Üretimi

SSCB

Polonya

Çekoslovakya

Hizmet tarihi

Orta Doğu

Vietnam Savaşı
Vietnam Savaşı boyunca Kuzey Vietnam Ordusu T-54 Güney Vietnam ve ABD güçlerine karşı kullanmıştır.

Kullanıcılar

  - 50 ya da 60 T–55
  - 600
  - 50
  - 400
  - 98

  - 50
  - 29
  - 75
  - 430
  - Bilinmiyor
  - 270
  - 60
  - 20
  - 30

  - 8

  - 120 T-54
  - 10
  - 8
  - Bilinmiyor
  - 15 T-55

  - 140
  - 715
  - 200
  - 76
  - 270

  - 25
  - 1.600
  - 1100
  - 15
  - 3 T-55AM2
  - 204
  - 210
  - 90
  - 30
  - 1 T-55
  - 12 T-55
  - 840 T-54/55
  - 350 T-54/55
  - 35 T-55
  - 50 T-55
  - 1 T-55
  -31
  - 100
  - 3
  - 80
  - 50
  - 300
  - 854
  - 100 T-55
  - 24 T-55
  - 3 T-55
  - 30
  - 32
  - 85
  - 62
  - 200
  - 2.000
  - 30
  - 1 T-55 ve 1 T-54
  - 152 T-55
  - 112
  - 3
  - 15 Tiran-4Sh
  - 850
  - 450
  - 10
  - 20

Eski kullanıcılar
  - 2000'lerde servis dışına çıkarıldı
  - Ardılı devletlere geçti
  - Hepsi parçalandı veya müzede sergide
 Dürzi Sosyalist Paritsi - 50 T-54/55

 Güney Lübnan Ordusu
  Hizbullah - Ti-67
  - 61 T-55 servisten çıkarıldı
 Krayina Sırp Cumhuriyeti

  - 8 T-55LD
  - 510 T-55 servisten çıkarıldı

  - 72 T-55
  - Ardılı devletlere geçti
  - Ardılı devletlere geçti

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sovyetler Birliği tankları

T-55


Marco Brito (født 4. april 1977) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marco Brito


A spoiler is an element of a disseminated summary or description of any media narrative that reveals significant plot elements, with the implication that the experience of discovering the plot naturally, as the creator intended it, has been exposed. Typically, the details of the conclusion of the plot, including the climax and ending, are especially regarded as spoiler material. Plot twists are also prone to spoilers. Spoilers can come from several different mediums, although it is usually associated with movies and television shows. The amount of outlets and mediums that are subject to spoilers has grown exponentially throughout history due to technological advancements ad the introduction of social media to society.

More broadly, the term can also be used to refer to any piece of information, regarding any part of a given media, that a potential consumer was not intended to know beforehand. Spoilers typically reveal information that is less obvious to assume about the story or characters before having learned about the plot yourself. Victims find out about a spoiler without intention of knowing that it is publicized or spoken about. Spoilers have become more common in the present day as social media continues to advance and has provided an outlet for people to announce spoilers. A spoiler can ruin a viewer's shock value and their sense of surprise and suspense, but sometimes this is done on purpose to promote the media source and draw more attention.

There are three types of spoilers: Short Spoilers, Long Spoilers, and Thematic Spoilers. Short spoilers reveal the plot ending in a very brief and less detailed manner, without any summary or explanation of themes in the story. This can be through just a quick flash on screen of a major part of a story or a description of one to three sentences. Long spoilers are usually a little more descriptive than short spoilers in the sense that they usually provide a little more context, and typically range between two and five sentences. They provide a summary and reveal the ending of a story. Lastly, thematic spoilers reveal almost all of the important elements in a story including its unifying theme, synopsis of the plot, and the ending. They range between three to six sentences. The general consensus is that there are only negative effects of spoilers but research shows that there are actually positive effects, and some spoilers are done intentionally in the modern-era to drive interest amongst a wider range of audiences.

History
One of the first print uses of the term was in the April 1971 issue of National Lampoon, in which the article by Doug Kenney entitled "Spoilers", revealed the endings of famous films and movies. Kenney wrote, "Spoilers! What are they? Simply the trick ending to every mystery novel and movie you're ever liable to see. Saves time and money!"

The term spoiler was introduced in the early days of the Internet, and became profoundly prominent in newsgroup conversations. It is still common in internet articles and social media discussions to the current digital age. Early rules of netiquette insisted that spoilers could and should be normally avoided, but if the posting of "spoiling" information was unavoidable, it be preceded by a warning such as a "SPOILER ALERT", or the spoiler itself has to be masked so that it can not be visible to any but those keen for details and not fazed at the thought of such potentially plot-revealing information.

Sometimes, these warnings are omitted, accidentally or deliberately, and some unwitting readers have had literature, films, television programs and other works that they were looking forward to experiencing ruined, or "spoiled".

Website policies and features
Wikipedia discloses spoilers in its articles without giving advance warning, although it previously did give such warning before 2006. Mathew Prichard, the grandson of Agatha Christie, criticized Wikipedia for giving away spoilers in the play The Mousetrap. Andrew Jarecki, the producer of the documentary Catfish, argued that Wikipedia should have spoiler alerts. The ending had been posted on Wikipedia before its theatrical release because the film had been shown at the 2010 Sundance Film Festival. Jay Walsh, a Wikimedia Foundation spokesperson, said that Wikipedia is intended to be an exhaustive knowledge source, so it would have spoilers.

Some internet forums and reference sites, such as the IMDb FAQ section, have optional spoiler tags covering major plot details. The information underneath may be revealed by highlighting the text or, in the case of IMDb, rolling over the spoiler tag.

There are some applications that prevent users from reading spoilers, such as TVShow Time's Google Chrome extension, which, once set up, blocks posts on social media about episodes that the user has not seen.

On Usenet, the common method for obscuring spoiler information is to precede it with many blank lines known as 'spoiler space' – traditionally enough to push the information in question on to the next screen of a 25-line terminal. A simple cipher called ROT13 is also used in newsgroups to obscure spoilers, but is rarely used for this purpose elsewhere.

Most discussion websites provide a means of tagging certain threads as containing spoilers for those who wish to discuss a fictional work in depth, including the outcomes of events and the handling of the narrative resolution. Social media platforms such as Twitter and Tumblr, allow their users to tag posts with spoiler content using hashtags that can then be placed in a user's blacklist to avoid spoiler discussions during and after the work has come out.

Some have felt compelled to avoid participating on public websites altogether, set up "closed" websites to exclude those who are sensitive about spoilers, or decided they had to unilaterally blog at the expense of public exchange.

Spoilers in different mediums

Websites
Many sites like Wikipedia, Reddit, IMDb, Rotten Tomatoes, entertainment news, TV recaps, movie databases, and literature analysis contain spoilers with and without warnings. Some allow users to tag spoilers or hide them. Specific examples include Wikipedia revealing the ending of Psycho, bloggers leaking the death on Grey's Anatomy, Reddit threads openly discussing Game of Thrones plot points, and IMDb FAQs revealing spoilers in TV show summaries.

Television
Live TV events like sports, reality competition results, and awards shows are frequently spoiled on social media or online ahead of West Coast broadcasts. Specific examples include Super Bowl winners tweeted in real-time, Survivor vote-offs leaked, and Oscar winners announced online before the ceremony airs for some viewers. Some shows like Jeopardy! have anti-spoiler policies but limited enforcement. Along with live television, full length television series are also subject to the Spoiler Effect. In an experiment conducted by Thomas A. Daniel and Jeffrey S. Katz, the participants were shown two TV episodes. The conditions of the episodes were either no spoiler, spoiler, or spoiler-alert. The experiment found that spoiled episodes were rated lower than unspoiled episodes and spoiler-alert episodes were rated lower than spoiled episodes. The findings in the experiment corroborate the idea that spoilers, especially in regards to television have a negative impact on the viewer's overall enjoyment.

Films
Test screenings, pre-release reviews, leaks, interviews, marketing materials, and early international releases can reveal spoilers for highly anticipated films before their official release date. Studios sometimes intentionally plant fake spoilers through leaks or marketing to misdirect fans and preserve surprises.

Major spoilers for Star Wars films were revealed in pre-release materials, like the death of Han Solo in Star Wars: The Force Awakens (2015), undermining the emotional impact for unspoiled viewers. Similarly, the Snap eliminating half of life seen in Avengers: Infinity War (2018) was heavily spoiled from test screening leaks.

Classic twist endings have also been frequently spoiled, including the sinking of the 'unsinkable' Titanic in James Cameron's Titanic (1997), Bruce Willis being a ghost all along in M. Night Shyamalan's The Sixth Sense (1999), and Darth Vader revealed as Luke's father in The Empire Strikes Back (1980).

The rise of the internet and social media has accelerated film spoilers, as plot details spread rapidly online before films even premiere. Studios have increased efforts to limit leaks with stricter NDAs and heightened security around test screenings. However, avoiding spoilers has become increasingly difficult for fans who want to go into highly anticipated films unspoiled. The use of "no spoilers" warnings has therefore become commonplace online among fans who wish to avoid learning a film's surprises prematurely.

Short Stories
Analysis, reviews, previews, book jackets, and academic study of short fiction often contain spoilers for the plots without providing warnings. Since short stories have less time to build suspense and surprise compared to novels, spoilers can be more detrimental to the reading experience.

Major short story spoilers that are frequently revealed include the emotionally impactful last line "For sale: baby shoes, never worn" in Ernest Hemingway's famous six-word story "Baby Shoes." Shirley Jackson's classic "The Lottery" also often has its dark twist ending spoiled, where a small town brutally stones one of their own to death in an annual ritualistic killing.

John Updike's "A&P" has its iconic final moment often revealed as well, where the main character Sammy quits his job at the A&P grocery store in an impulsive act after being enchanted by three girls in bathing suits who came into the store. Spoiling these endings and twists can ruin the intended surprises authors crafted in their short fiction. Yet many analyses cannot resist revealing them openly without spoiler warnings.

Books
Summaries, critiques, forums, reviews, essays, and classes frequently reference major spoilers from books like the murder in Crime and Punishment, the Goldstein book in 1984, Mrs. Danvers' sabotage in Rebecca, the ending of Great Expectations, the narrator's illness in The Yellow Wallpaper, and more. While some argue spoilers increase enjoyment, they can also reduce suspense.

Psychological effect

Negative Effects
However, many feel spoilers irrevocably diminish suspense, speculation, shock value, and the unique experience of organically discovering a narrative. The unpredictable journey is damaged if outcomes are known ahead of time.

Similar to Christenfeld and Leavitt, in 2015, Benjamin Johnson and Judith Rosenbaum conducted an experiment to examine the impact of spoiler reveals on enjoyment. However, instead of short spoilers, the subjects were presented with thematic spoilers. To assess the enjoyment, Johnson and Rosenbaum employed a multi-item measure, utilizing a 12-item enjoyment questionnaire, in contrast to Christenfeld's and Leavitt's use of a single-item measure of enjoyment. Their research revealed that, when exposed to thematic spoilers, more subjects reported findings of the stories to be less enjoyable due to their revealing nature. When confronted with a spoiler, it reduces one's ability to individually process and hinders their critical thinking skills about a given story.  Therefore, spoilers may then diminish the motivation necessary to experience a work at all if the resolution has been revealed.

Additionally, research conducted by Dr. Kevin Autry, Dr. William H. Levine and Michelle Betzer found that enjoyment was reduced when spoilers were introduced, particularly within short stories. Their experiment had differed from Christenfeld and Leavitt's in that it featured even shorter spoilers and focused mainly on the story's end and its twist.

Positive Effects
In 2011, Nicholas Christenfeld and Jonathan Leavitt of UC San Diego did a psychological experiment testing whether spoilers diminish enjoyment of fiction. They gave subjects short stories with twist endings to read, giving some of the subjects information about the twist in advance. For nearly every story, subjects who had the story "spoiled" enjoyed the story more than the subjects who didn't know the ending in advance.

The spoiling of James Holzhauer's loss on Jeopardy!, which was reported upon by both print and Internet sources hours before it aired on most of the show's stations, had a somewhat unexpectedly positive impact on that episode's ratings. Instead of ruining the outcome, the spoilers had teased just enough to encourage viewers to tune in to see how the previously dominant Holzhauer was beaten. Jeopardy! does not contractually require its audience members to remain silent in regard to spoilers; members have generally followed the honor system in not leaking spoilers before episodes air.

Although many avoid spoilers to prevent the possibility of decreased enjoyment, research does suggest that spoilers can increase enjoyment for viewers under certain criteria. One is mood management, in which spoilers can function as "non cognitive desensitization strategy and a cognitive coping strategy." Instead of spoilers inducing positive feelings, those who engage with spoilers may so as a protective measure. They can insulate viewers from negative feelings by giving a sense of preparedness or time for viewers to process such information before they actually view it. Those who report that spoilers have increased enjoyment for them while engaging in media typically either actively seek this information as a division to ease anxiety or happen across a favorable spoiler.

Those who enjoy spoilers, or feel that spoilers increase their enjoyment while viewing, entail different criteria of focus and for assessment. Another criteria in assessing how spoilers may enhance enjoyment for viewers is curiosity. Viewers may feel anxiety-ridden or impatient is the face of cliffhangers or potential plot twists, in which seeing spoilers were ways to overcome these "gaps" in viewership.

In light of media conglomeration, spoilers are becoming harder to avoid for viewers. In this way, viewers who state they embrace spoilers find enjoyment, find normalcy in spoilers, and now focus on the aesthetic elements rather than the overall plot. Knowing the end of a TV show, book, movie, etc., is perceived by viewers who embrace spoilers as only a marginal component for their enjoyment. Viewers may know the ending, but not the process in which the ways things occur or how they specifically happen.

Reactions

Writers and directors
The end credits to Henri-Georges Clouzot's 1955 film Les Diaboliques includes a card with an early anti-spoiler message from the director:

Similarly, Alfred Hitchcock asked audiences not to reveal the ending of his 1960 thriller Psycho, saying "Please don't give away the ending, it's the only one we have."

In an interview about his Dark Tower series (appearing in issue #4 of the 2007 Marvel Comic adaptation The Gunslinger Born), Stephen King was asked if there are spoilers in the first few novels that would ruin someone's experience of the comic. "There are no spoilers!", King replied, "You might as well say 'I'm never gonna watch Wizard of Oz again because I know how it comes out'". Later, in 2014, King was widely criticized for revelling in a major character's demise in HBO's Game of Thrones on Twitter, only moments after the episode's airing, thus revealing a plot twist for non-live and offshore audiences. King responded by commenting the end of Shakespeare's Romeo and Juliet, and the death of the eponymous protagonists. He echoed the incident in a talk with the author and screenplay writer of the scene, George R. R. Martin in 2016, summing it up as "You can't spoil a book!", followed by impromptu plot revelations for seminal works, including Citizen Kane.

In April 2015, the Under the Gun Theater created Swarm of Spoilers, a parody show based on George R.R. Martin's Game of Thrones series. The comedic play recapped the previous four seasons of the HBO television show. Kevin Mullaney, who directed Swarm of Spoilers, stated: "I'm somebody who's very sensitive about spoilers, so I wanted to make sure it was very clear from the title," though he went on to say, "There's actually this theory about spoilers that we think that they hurt the enjoyment of shows, and I definitely feel that way sometimes, but I think there's been studies that show the other side: that when we know the ending of a story that we haven't read before, it actually enhances the story, so I don't know if it would actually hurt anyone to come see it [Swarm of Spoilers]."  The final production included 45 of the series' characters, and was played by an 18-person ensemble.

Film studios
Some producers actively plant bogus information in order to misdirect fans. The director of the film Terminator Salvation orchestrated a "disinformation campaign" where false spoilers were distributed about the film, to mask any true rumors about its plot.

The market campaigns for Marvel Studios' Avengers: Infinity War and its sequel Avengers: Endgame extensively promoted the maintenance of secrecy regarding the films' plots, with the latter's social media campaign including a hashtag (#DontSpoilTheEndgame), a signed letter from the Russo brothers and a video featuring the film's ensemble cast demanding that earlier viewers of the film refrain from spoiling the plot.

Film critics

In 2005, the Chicago Sun-Times film critic Roger Ebert wrote an article entitled "Critics have no right to play spoiler" which contained spoilers and spoiler warnings. Ebert wrote:

"The characters in movies do not always do what we would do. Sometimes they make choices that offend us. That is their right. It is our right to disagree with them. It is not our right, however, to destroy for others the experience of being as surprised by those choices as we were. A few years ago, I began to notice "spoiler warnings" on Web-based movie reviews -- a shorthand way of informing the reader that a key plot point was about to be revealed. Having heard from more than a few readers accusing me of telling too much of the story, I began using such warnings in my reviews."

Ebert used two spoiler warnings in the article, saying "If you have not yet seen Million Dollar Baby and know nothing about the plot, read no further" and later said, "Now yet another spoiler warning, because I am going to become more explicit." Ebert discussed six films in the article and mentioned how many critics handled The Crying Game and also noted a detail about the film The Year of Living Dangerously. Ebert also mentioned two films alongside Million Dollar Baby.

Ebert additionally criticized two commentators, Rush Limbaugh and Michael Medved (the latter of whom had "for a long time been a political commentator, not a movie critic"), for deliberately revealing the ending of the movie due to a moral disagreement with the lead character's life decision. "[S]hould no movie be allowed to consider [the moral issue]?" Ebert asked. "The separation of church and state in America was wisely designed to prevent religions from dictating the personal choices of those who do not share the same beliefs."

Artists
In an art exhibition at the Museo de Arte Contemporáneo de Monterrey (Mexico), artist Mario García Torres presented a series of works titled Ruining Paintings, in which spoilers of various films were written on large color canvases.

See also
 Film criticism
 Film trailer
 Teaser trailer
 Broadcast delay
 In medias res

References

External links
 "Spoilers Don't Spoil Anything" -(Jonah Lehrer, Wired)
 Spoilers: The Official Vulture Statutes of Limitations - New York Magazine.

Websites examples
 Spoiler.io is a random spoiler website.
 Themoviespoiler is a movie description website.

Entertainment
Mass media
Secrecy

Spoiler (media)


Jurnal Dlia Vseh (în , Revista pentru toți) a fost o revistă lunară rusă publicată la Sankt Petersburg în perioada 1895-1906. Conținutul său era format în principal din bucăți literare și poezii, dar și din articole de istorie, de călătorii sau de popularizare a științei. Prețul neobișnuit de scăzut (doar o rublă pentru un abonament pe un an) a contribuit la popularitatea sa.

Viktor Miroliubov care a venit la Jurnal Dlia Vseh în anul 1898 ca editor și redactor-șef, a adunat în jurul lui o echipă impresionantă de colaboratori obișnuiți, printre care Anton Cehov, Maxim Gorki, Alexandr Kuprin, Leonid Andreev, Vichenti Veresaiev, Evgheni Chirikov, Konstantin Balmont și Alexandr Hahanov. Prin 1903 tirajul revistei crescuse la 80 de mii de exemplare. Jurnal Dlia Vseh a fost închisă de către autoritățile ruse, în toamna anului 1906, după ce a publicat mai multe rapoarte privind frământările sociale ale muncitorilor din întreaga Rusie.

În perioada 1922-1925 a fost publicată la Leningrad revista Krasnîi Jurnal Dlia Vseh. În 1928 a fost fondată o revistă intitulată Jurnal Dlia Vseh, care în 1930 și-a schimbat numele în Proletarski Avangard.

Referințe

Reviste literare din Rusia

Jurnal Dlia Vseh


Albistas es un término utilizado por la historiografía para referirse a diferentes facciones nobiliarias o políticas en distintos contextos de la historia de España, denominadas así por estar lideradas por el Duque de Alba o por un personaje, apellidado Alba (Santiago Alba Bonifaz), que no tiene relación familiar con ese linaje.

Edad Moderna

: albistas y ebolistas
En la segunda mitad del , durante el reinado de Felipe II de España se hablaba de la división de la corte en dos facciones: albistas y ebolistas, a los que se atribuían posiciones centralistas y federalistas, respectivamente, y que también han sido denominados imperiales y humanistas.

La facción o partido albista, al que pertenecían destacados grandes, como los duques de Alburquerque o los Pimentel, estaba dirigida por Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, III duque de Alba de Tormes, el gran Alba, eximio general y estratega que se caracterizó por su dureza en la represión de la revuelta flamenca -el mandarle a Flandes fue precisamente una manera de alejarle de la corte-; mientras que sus opuestos, la facción o partido ebolista, a la que pertenecían familias no menos importantes, como los Mendoza, los duques de Gandía o los Enríquez, estaba dirigido por el príncipe de Éboli (Ruy Gómez de Silva). Los "ebolistas" gozaron de la mayor confianza del rey, incluso después de la muerte de su líder (1573), hasta la caída de Antonio Pérez y de la princesa de Éboli (1579, protagonistas de una enigmática intriga contra el hermanastro del rey, Juan de Austria, y su secretario Juan de Escobedo -ambos muertos en 1578-). En este contexto histórico está ambientada la película La conjura de El Escorial.

A partir de ese momento pasaron a denominarse romanistas o papistas (los antiguos ebolistas) e hispanistas o castellanistas (los antiguos albistas, ahora aglutinados en torno a Mateo Vázquez). En los reinados siguientes (los denominados Austrias menores) la política de la Monarquía Hispánica se encauzó a través de las figuras de los validos, cuya pertenencia a una u otra facción nobiliaria fue también crucial.

: albistas y ensenadistas
A mediados del , durante los reinados de Fernando VI y Carlos III, se hablaba de albistas y ensenadistas.

La facción o partido albista estaba dirigida a mediados de siglo por Fernando de Silva y Álvarez de Toledo (XII duque de Alba); mientras que sus opuestos, la facción o partido ensenadista, estaba dirigido por el marqués de la Ensenada (Zenón de Somodevilla).

Aunque Ensenada había sido aliado de los Alba durante el reinado de Felipe V (los Alba estuvieron entre los más destacados filipistas o borbónicos en la crisis sucesora de finales del  que condujo a la Guerra de Sucesión Española -al contrario que sus tradicionales rivales, los Mendoza-), a partir de su elevación a la mayor responsabilidad política (1748) se fue creando una facción en su contra, que logró su destitución en 1754 (en la que no actuaron principalmente los Alba, sino una conjunción de intrigas diplomáticas en medio de un difícil equilibrio internacional de España con Francia, Inglaterra y Portugal, en la que los albistas eran anglófilos y los ensenadistas francófilos).

Durante los primeros años del reinado de Carlos III (desde 1759), que levantó a Ensenada su destierro de la corte, pero no le otorgó ningún cargo de confianza, se identificaban como ensenadistas a un grupo de nobles y eclesiásticos caracterizados por su oposición a la política de los ministros ilustrados de mayor confianza del rey, varios de ellos italianos; mientras que el duque de Alba y otros nobles alcanzaban mayor protagonismo en la corte. Entre los más destacados miembros de la facción ensenadista estaban los colegiales (provenientes de colegios mayores controlados por los jesuitas y que establecían sólidas redes clientelares en puestos clave de la administración y la iglesia, suscitando los recelos de otros -golillas y manteístas-). A este grupo de ensenadistas y jesuitas se atribuyó la responsabilidad del motín de Esquilache (1766). La victoria de la facción albista reafirmó el poder del grupo de ilustrados españoles (Campomanes, Roda) y del denominado "partido aragonés" en torno al Conde de Aranda.<ref>Manuel Tuñón de Lara (ed.), [http://books.google.es/books?id=rxRpAAAAMAAJ&q=ensenadistas+albistas&dq=ensenadistas+albistas&hl=es&ei=c_7RTomsPM_d8QOQ3fjXCQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CC8Q6AEwAA La lucha política entre "albistas" y "ensenadistas"], en Historia de España, vol. 12</ref> El de Alba tuvo incluso el atrevimiento de sugerir al rey que castigara al levantisco Madrid trasladando la corte a Sevilla (donde el duque concentraba la mayor parte de sus posesiones, algo similar a lo que hizo en su día el duque de Lerma al trasladar la corte a Valladolid); aunque esta idea fue desechada. El reforzamiento del Consejo de Castilla eclipsó el poder que parecían estar alcanzando los grandes albistas, en beneficio de Aranda y Campomanes.

Los Alba siguieron siendo una de las familias aristocráticas más importantes durante el resto del , y lo continuaron siendo con posterioridad gracias a su incomparable concentración de títulos y propiedades territoriales, que les garantizaron una privilegiada posición social y económica; aunque su protagonismo político no volvió a ser comparable al que gozaron durante el Antiguo Régimen.

 Edad Contemporánea
A finales del  y comienzos del , se hablaba de gamacistas y albistas'' en el contexto de la vida política de Valladolid en la Restauración; siendo "gamacistas" los partidarios de Germán Gamazo (hasta 1901, en que éste muere) y "albistas" los de Santiago Alba Bonifaz (desde ese mismo año, en que obtiene el escaño).

El albismo tuvo prolongación posterior en la vida política nacional, por el protagonismo de Santiago Alba durante la monarquía de Alfonso XIII y la Segunda República Española; periodos en los que representa a la Izquierda Liberal.

Notas

Antiguo Régimen en España
Terminología política

Albistas


මඩකලපුව ප්‍රදීපාගාරය, ශ්‍රී ලංකාවේ මඩකලපුව පළමීන්මඩු මෝය අසබඩට වන්නට ඉදිකොට තිබෙන ප්‍රදීපාගාරයක් වේ. 1913 වසරේදී ඉදි කිරීම් නිම කොට  ඇති මෙහි උස, මීටර 28 ක් පමණ වේ.

ගැලරිය

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රදීපාගාර ලැයිස්තුව

ආශ්‍රිත

ප්‍රදීපාගාර - ශ්‍රී ලංකා

මඩකලපුව ප්‍රදීපාගාරය


سان ليندرو  هي إحدى مدن مقاطعة ألاميدا، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 21 مارس، 1872.

كان عدد السكان 86869 نسمة في عام 2014. وهي تقع على الشاطئ الشرقي من خليج سان فرانسيسكو، بين أوكلاند إلى الشمال الغربي وهايوارد إلى الجنوب الشرقي.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسان ليندرو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سان ليندرو 79,452 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 30,642 أسرة وعدد العائلات 19,817 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 31,334 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 51.29% من البيض و9.88% من الأمريكيين الأفارقة و0.77% من الأمريكيين الأصليين و22.96% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.86% من سكان جزر المحيط الهادئ و8.48% من الأعراق الأخرى و5.76% من عرقين مختلطين أو أكثر و20.06% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 30,642 أسرة كانت نسبة 32.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 47.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 12.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 35.3% من غير العائلات. تألفت نسبة 28.5% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 11.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.57، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.19.

بلغ العمر الوسطي للسكان 37.7 عاماً. وكانت نسبة 22.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 7.8% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 31.9% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 21.9% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 15.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 93.6 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 90.1 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 51,081 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 60,266 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 41,157 دولارًا مقابل 33,486 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 23,895 دولارًا. وكانت نسبة 4.5% من العائلات ونسبة 6.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 8% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 6.5% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سان ليندرو 84,950 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 30,717 أسرة وعدد العائلات 20,514 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 32,419 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 37.61% من البيض و12.29% من الأمريكيين الأفارقة و0.79% من الأمريكيين الأصليين و29.67% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.76% من سكان جزر المحيط الهادئ و13.30% من الأعراق الأخرى و5.60% من عرقين مختلطين أو أكثر و27.35% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 30,717 أسرة كانت نسبة 34.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 46% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 14.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 33.2% من غير العائلات. تألفت نسبة 26.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.74، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.36.

بلغ العمر الوسطي للسكان 39.3 عاماً. وكانت نسبة 22.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 28% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 13.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 48% ذكور و52% إناث.

توأمة
لسان ليندرو (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع كل من:
 ناغا
 ريبيراو بريتو

أعلام

 ستيوارت الكسندر
 مات أوفرتون
 إليزابيث كاسترو
 غلين بيرك
 دليله إل. بيسلي
 ريتشارد أوكي
 تشارلي بيمون
 لويد بريدجز
 بيل كينغ
 رالف بوكستون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1872
تأسيسات سنة 1872 في كاليفورنيا
خليج سان فرانسيسكو
مدن ساحلية في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن في مقاطعة ألاميدا (كاليفورنيا)

سان ليندرو (كاليفورنيا)


Charley's Aunt é um filme de comédia estadunidense dirigido por Archie Mayo e estrelado por Jack Benny e Kay Francis. Foi a terceira versão cinematográfica da farsa homônima de 1892 de Brandon Thomas. Foi lançado em 1 de agosto de 1941 pela 20th Century Fox.

Elenco

Filmes dos Estados Unidos de 1941
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes de comédia da década de 1940
Filmes da 20th Century Studios
Filmes em preto e branco
Filmes ambientados em Oxford
Filmes com trilha sonora de Alfred Newman
Filmes dirigidos por Archie Mayo
Filmes ambientados em Londres
Filmes ambientados na década de 1890
Filmes em língua inglesa

Charley's Aunt (1941)


Šahovski savez Herceg-Bosne je hrvatska društvena organizacija iz Bosne i Hercegovine u koju se udružuju šahovski klubovi i sekcije kao temeljne šahovske organizacije, te općinski i gradski šahovski savezi kao udruženja temeljnih organizacija. Udružene organizacije udružuju se u Šahovski savez radi usklađivanja zajedničkih i posebnih interesa organiziranja, planiranja i unapređivanja šaha. Na skupštinama Saveza predstavnici postupaju sukladno s opće utvrđenom politikom razvoja športa u Hrvatskoj zajednici Herceg-Bosni, vodeći računa o širim društvenim interesima, interesima udruženih organizacija, kao i neophodnosti usaglašavanja i sporazumijevanja. Šahovski savez Herceg-Bosne djeluje na teritoriju Federacije Bosne i Hercegovine pod imenom "Šahovski savez Herceg-Bosne" i skraćeni je naziv ŠS H-B. Sjedište saveza je Mostar, Ul. Kralja Zvonimira 18A. Znak saveza je šahovska ploča crveno bijelih polja i šahovska figura top, plave boje u sredini šahovske ploče. Zastava saveza je plave boje, dimenzija 2x1 metar sa znakom Saveza "Šahovski savez Herceg Bosne". Iznad znaka piše latinskim jezikom "GENS UNA SUMUS". Savez se s drugim Herceg-Bosanskim granskim športskim savezima i udruženjima udružuje u Športski savez Herceg-Bosne. Savez se može udružiti u Šahovsku uniju Bosne i Hercegovine i druge oblike organizovanja radi ostvarivanja zajedničkih ciljeva u oblasti šaha, a na temelju Ugovora o udruživanju. Savez se može udružiti u Športski savez Bosne i Hercegovine. Službeno glasilo ŠS H-B je Šahovski vjesnik. Današnji statut donesen je na sjednici 26. kolovoza 2006., čime je prestao važiti prethodni statut Šahovskog saveza Herceg-Bosne usvojen na sjednici Skupštine Šahovskog saveza Herceg-Bosne održanoj 7. ožujka 1998.godine.
Klubovi koji su uključeni u Šahovski savez Herceg-Bosne su:
1. 	ŠK "ŠIROKI BRIJEG" Široki Brijeg
2. 	ŠK "KISELJAK" Kiseljak
3. 	ŠK "NAPREDAK" Zenica
4. 	ŠK "VITEZ" Vitez
5. 	ŠK "ORAŠJE" Orašje
6. 	ŠK "RAMA" Prozor-Rama
7. 	HŠK "GRUDE" Grude
8. 	ŠK "JAJCE" Jajce
9. 	ŠK "BUSOVAČA" Busovača
10. 	ŠK "NOVI TRAVNIK" Novi Travnik
11. 	HŠK "TOMISLAV" Tomislavgrad
12. 	ŠK "SLOGA" Uskoplje
13. 	ŠK "KREŠEVO" Kreševo
14. 	ŠK "DRVAR" Drvar
15. 	HŠK "ZRINJSKI" Mostar
16. 	ŠK "ŽEPČE" Žepče
17. 	ŠK "USORA" Usora
18. 	ŠK "BROTNJO" Čitluk
19. 	HŠK "LJUBUŠKI" Ljubuški
20. 	ŠK "NAPREDAK" Vareš
21. 	HŠK "MOSTAR" Mostar
22. 	ŠS "ROĐO" Gromiljak
23. 	ŠK "ČAPLJINA" Čapljina
24. 	HŠK "DARIO" Livno
25. 	ŠK "BOSANSKO GRAHOVO" Bosansko Grahovo
26. 	ŠK "DOBRETIĆI" Dobretići
27. 	ŠK "FOJNICA" Fojnica
28. 	HŠK "KUPRES" Kupres
29. 	ŠK "NAPREDAK" Bugojno
30. 	ŠK "ODŽAK" Odžak
31. 	ŠK "POSUŠJE" Posušje
32. 	HŠK "STOLAC" Stolac
33. 	HŠK "TROGLAV" Livno
34. 	ŠK "VITEZ 2013" Vitez
35. 	ŠK "LOVAC" Uskoplje
36. 	ŠK "HRASNO-BUSOVAČA" Busovača

Klubovi ovog saveza postigli su uspjehe. Šahovski klub Široki Brijeg ekipni je prvak Bosne i Hercegovine u šahu za 2014. godinu, na 13. Premijer ligi Bosne i Hercegovine u šahu održanoj u organizaciji Šahovske unije Bosne i Hercegovine i Šahovskog saveza Herceg-Bosne od 7. do 14. lipnja 2014. godine u prostorijama hotela "Zenit" u Neumu.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Športski savez Herceg-Bosne
Šahovske organizacije

Šahovski savez Herceg-Bosne


El palacio de los Villalones, también llamado palacio de Orive, es un antiguo palacio renacentista situado en la plaza de Orive del barrio de San Andrés-San Pablo de Córdoba (España). El edificio, obra del arquitecto Hernán Ruiz II, fue construido en 1560. Se trata del más bello ejemplo de arquitectura civil cordobesa del Renacimiento. Este palacio es sede actual de la Concejalía de Cultura del Ayuntamiento de Córdoba, que ha habilitado salas para exposiciones temporales de autores contemporáneos. Fue declarado Bien de Interés Cultural tras su restauración en 2002 en la categoría de Monumento.

Historia
Las primeras referencias al solar sobre el que se erigirá el palacio de Orive datan del 23 de marzo de 1508, cuando Juan García Villalón, «trapero y vecino de San Andrés», otorgó testamento. Asimismo, su hijo Juan de Villalón dejó en testamento unas casas-tienda en 1529 de las que se encontró evidencia arqueológica en el subsuelo del patio principal, con el hallazgo de piletas destinadas a procesos textiles, además de infraestructuras para calentar agua, lo que evidencia el oficio de la familia.

El edificio fue construido en 1560, proyectado por el arquitecto Hernán Ruiz II. Según Ramírez de Arellano, se levantó sobre el solar de una antigua casa perteneciente a la familia Hoces, destruida por Pedro I el Cruel por el apoyo que estos dieron a su hermano Enrique II de Trastámara. Durante los primeros siglos tras su construcción perteneció a la familia Villalón, de ahí su nombre, hasta que este apellido se unió al de Orive en la persona de Alonso de Villalón y Orive, caballero de Alcántara y propietario del edificio en 1718. Durante la Guerra de independencia española (1808-14), el edificio fue ocupado por las fuerzas napoleónicas como cuartel y prisión, mientras que posteriormente tuvo otros usos, como administración de Correos en 1830, más tarde fue Escuela de Artes y Oficios en 1896 y finalmente atarazana municipal y colegio francés. En 1919 el palacio fue adquirido por Gregorio García Mateo, quien adquirió el jardín desamortizado y encargó la restauración del palacio con la ayuda de un cantero enviado por Aníbal González y recibió la felicitación de la Comisión Provincial de Monumentos.

Concejalía de Cultura
El Ayuntamiento de Córdoba adquirió el palacio tras diez años de negociaciones y un presupuesto de 330 millones de pesetas, debido a su interés por encontrar espacio en el casco histórico de la ciudad. La compra fue formalizada el 25 de mayo de 1992 durante la alcaldía de Herminio Trigo. Los restos arqueológicos que aparecieron en los jardines de Orive de época romana llamaron la atención incluso de la Universidad de Harvard. Posteriormente se conoció que pertenecían a un circo romano.

Una vez convertido en propiedad municipal, el edificio renacentista sufrió una remodelación integral de sus dependencias entre los años 1998 y 2002 para albergar la sede de la concejalía de Cultura del Ayuntamiento cordobés, en diversas fases y bajo el proyecto del arquitecto municipal Rafael Pérez de Siles. La única zona que quedó fuera de las obras fue el ala este. Tras la restauración, el palacio de Orive fue declarado Bien de Interés Cultural en la categoría de Monumento el 3 de octubre de 2002. La huerta interior, junto con parte del antiguo huerto del convento de San Pablo, también se remodeló y se abrió al público configurando los actuales jardines de Orive en una fase inaugural en 2004.

En abril de 2021 se anunció la restauración del ala este, que incluye el torreón sureste ubicado entre la primera y la segunda planta, para ampliar las dependencias municipales y albergar más trabajadores. El presupuesto está valorado en 51.425 euros y se adjudicó a la empresa Remake Diseño.

Arquitectura
Su interior es muy desigual, pues al par que el piso alto es magnífico y tiene un precioso jardín con mucha arboleda y agua potable y de pozo, las habitaciones bajas son casi inhabitables por su falta de luz, mucha humedad y dimensiones desproporcionadas. La fachada revela ser obra del . Sobre la puerta hay un medallón y en su centro un busto de mujer con los brazos abiertos sujetando una cinta con la inscripción latina Bona Fides est Magna Virtus, «La gran virtud es la buena fe».

Referencias

 Este artículo contiene fragmentos pertenecientes a "Paseos por Córdoba" (1873-1875) de Teodomiro Ramírez de Arellano, una obra que se encuentra ya en el dominio público.
 El contenido de este artículo incorpora material de , publicada en español bajo la licencia GFDL y Creative Commons Compartir-Igual.

Enlaces externos

Villalones
Villalones
Villalones
Arquitectura de 1560
España en 1560
Bienes de interés cultural de la provincia de Córdoba

Palacio de los Villalones (Córdoba)


Superhelt er en dansk kortfilm fra 2008 instrueret af Kristian Sønderby.

Handling
Om den kræftsyge dreng Thomas, der letsindigt ifører sig superheltekostume for at gøre indtryk på den søde nabopige. En slags heltegerning får han da også udført, men gavnligt for hans helbred er det ikke.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2008

Superhelt (film)


أبو ضحكة جنان قصة حياة الفنان الكبير إسماعيل ياسين الذي بدأ مطربا في السويس وانطلق كممثل مصر الكوميدي الأول كما يذكر علاقته برجال الثورة وطلبهم منه تقديم أفلام عن الجيش المصري كفيلم إسماعيل ياسين في بوليس حربي وإسماعيل يس في الأسطول وإسماعيل ياسين في الطيران كما يتحدث عن زواجه ووفاته وابنه المخرج ياسين.

الممثلين

البطولة
 أشرف عبد الباقي... في دور إسماعيل ياسين.
 صلاح عبد الله... في دور أبو السعود الإبياري.
 طارق الإبياري... في دور ياسين إسماعيل ياسين.
 رانيا فريد شوقي... في دور فوزية زوجة إسماعيل يس الثالثة، وأم ولده الوحيد ياسين.

الحلقات

الحلقة 1
تبدأ الحلقة الأولى في مدينة السويس عام 1913 وهو العام الذي ولد فيه إسماعيل ياسين، ويظهر من خلال الحلقة أن إسماعيل ولد لأب ثري لديه علاقة بامرأة إنجليزية يتزوج منها سرا، وتستغله للحصول على أمواله، مما يؤثر على علاقته بوالدة إسماعيل ياسين «زكية» التي تتدهور حالتها الصحية ولا تجد إلى جانبها سوى ابنها إسماعيل.

الحلقة 2
يستمر والد إسماعيل يس في لهوه حتى تتكاثر عليه الديون، ويبدأ في تعاطي المخدرات، وعند معرفة زوجته أنه تزوج من الإنجليزية «مارجريت»، تمرض وسرعان ما تتوفى، ويضطر إسماعيل للانتقال للعيش مع زوجة أبيه، التي تتفنن في إحداث المشاكل حتى تدفع والده لإخراجه من المدرسة، لعدم رغبة والده في دفع المصروفات، كما تلزم أبيه بعدم أخذه للعمل معه بمحل المجوهرات الذي يمتلكه، إلى أن تطلب أن يغادر المنزل نهائيا ويعود للعيش مع جدته.

الحلقة 3
في الحلقة الثالثة تتم سرقة محل المعلم ياسين والد إسماعيل مما يتسبب في تكاثر ديونه ويترتب عليه إشهار إفلاسه وبيعه لمحل المجوهرات الخاص به، وتسافر «مارجريت» زوجته إلى إنجلترا لزيارة أهلها، ويترك إسماعيل جدته ويذهب للعيش مع والده، الذي يرسله للعمل عند تاجر أقمشة قاسي القلب.

الحلقة 4
في الحلقة الرابعة تعود «مارجريت» زوجة المعلم ياسين من إنجلترا بعد أن زارت عائلتها لتكتشف إفلاس زوجها وبيعه للمحل الخاص به، فتقنعه بتزييف العملات لما لديه من خبرة سابقة في مجال صناعة الذهب، وبالفعل يبدأ المعلم ياسين في ذلك، ولكن ابنه إسماعيل يكتشف ذلك ويواجه، مما يصيب المعلم ياسين بصدمة.

الحلقة 5
يتخلص المعلم ياسين من أدوات تذوير العملة التي كان يستخدمها، ويكتشف أن زوجته «مارجريت» هي التي سرقت الذهب من خزانته وباعته في إنجلترا لأحد التجار الكبار، مما يدفعه لتطليقها في قسم الشرطة، والذهاب للعيش مع ابنه إسماعيل مع جدته، بعدها يبدأ من جديد التجارة في الفضة بمساعدة الخواجة «ارتين» تاجر الساعات الذي يعمل لديه إسماعيل، ومع عام 1931 يتملك ياسين محلا جديدا للفضة، ويفصح إسماعيل لوالده عن حبه للغناء ورغبته في أن يصبح مطربا ويقابله والده برفض شديد.

الحلقة 6
في الحلقة السادسة يتقدم المعلم ياسين للزواج من سيدة أرملة، لكنها تشترط عليه موافقة ابنه إسماعيل أولا، وفي المقابل يطلب إسماعيل من والده أن يسمح له بالغناء، وأن يصبح مطرب، وأمام إصرار إسماعيل يوافق والده ليتمم زواجه، وبالفعل يبدأ إسماعيل في عمل «بروفات» مع فرقة موسيقية ليغني في فرح أخت أحد أصدقاءه ولكن تحدث مشاجرة في الفرح تمنعه من الغناء.

الحلقة 7
إسماعيل يقرر السفر إلى القاهرة للبحث عن الشهرة وتحقيق حلمه بأن يصبح مطرب معروف، ولكن تقابله مشكلة المصاريف، فهو لا يملك أي مبلغ يستطيع العيش به إلى أن يجد عمل، يضطر لسرقة مبلغ 6 جنية من جدته، نظير نصيبه في ميراثه من مصوغات والدة التي تستحوذ عليها جدته، ويسافر إلى القاهرة بصحبة صديقة المقرب زغلول.

الحلقة 8
إسماعيل يسافر إلى القاهرة بصحبة صديقة زغلول قاصدا منزل بنات خالته الأولى يطرده زوجها فور علمه أنه قدم من السويس للغناء، أما الثانية تترك منزلها يوم وصوله للانتقال مع زوجها إلى المنصورة، مما يدفعه للإقامة في الفندق الذي يملكه والد الراقصة نادية كوارث التي كان قد قابلها في السويس من قبل، ويتمكن من الغناء في أحد الأفراح في منطقة «السبتية» إلا أن المستمعين لا يعجبهم اختياراته وغنائه ويطلبون منه الرحيل.

الحلقة 9
بعد أن ينتهي ما لدي إسماعيل من أموال يقوم صاحب الفندق بطرده بعد التحفظ علي حقيبه ملابسه
فيهيم في شوارع القاهرة حتي يذهب الي جامع لصلاة الفجر فيساعده إمام الجامع لأسترداد حقيبته ويقوم بتوصيله حتي محطة القطار

الحلقة 10
يقرر إسماعيل ياسين العودة إلى السويس بعد أن فشل في القاهرة في أن يصبح مطرب معروف، ويبدأ في الغناء في السويس في جميع المناسبات الأفراح وأعياد الميلاد، إلى أن يأتي الشيخ إسماعيل الفأر صديق المعلم ياسين والد إسماعيل في زيارة للسويس ويطلب أن يغني إسماعيل في عيد ميلاد ابن قدري باشا، وبالفعل يعجب الباشا بأداء إسماعيل ويطلب منه أن يعيش في القاهرة بجانبه ويحيي جميع حفلاته التي يستضيف فيها نخبة المجتمع نظير مبلغ 20 جنية شهري.

الحلقة 11
ترك علي إسماعيل في الكازينو لمقابلة صديقته وطلب الجرسون الحساب ولكن يعجز إسماعيل عن الدفع واخذه أنطوان إلى الشرطة ولكن ساعده علي ، بدأ إسماعيل العمل في مكتب علي المحامي ، أعجب إسماعيل بغناء المنولوجات وقرر الاتجاه للغناء هذا النوع من الأغاني.

مصادر

إسماعيل ياسين
مسلسلات أشرف عبد الباقي
مسلسلات تاريخية تلفزيونية مصرية
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات سيرة شخصية
مسلسلات لطفي لبيب

أبو ضحكة جنان (مسلسل)


Baron Tennyson, of Aldworth in the County of Sussex and of Freshwater in the Isle of Wight, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1884 for the poet Alfred Tennyson. His son, the second Baron, served as Governor-General of Australia, and his grandson, the third Baron, as a captain for the English cricket team. On the death in 2006 of the latter's younger son, the fifth Baron, the line of the eldest son of the first Baron failed. The title was inherited by the late Baron's second cousin once removed, the sixth and present holder of the peerage. He is the great-grandson of Hon. Lionel Tennyson, second son of the first Baron.

Another member of the Tennyson family was the naval architect Sir Eustace Tennyson-d'Eyncourt, 1st Baronet. He was the grandson of Charles Tennyson-d'Eyncourt, uncle of the first Baron Tennyson.

Barons Tennyson (1884)
Alfred Tennyson, 1st Baron Tennyson (1809–1892)
Hallam Tennyson, 2nd Baron Tennyson (1852–1928), elder son of the first baron
Lionel Hallam Tennyson, 3rd Baron Tennyson (1889–1951), son of the 2nd baron
Harold Christopher Tennyson, 4th Baron Tennyson (1919–1991), elder son of the 3rd baron
Mark Aubrey Tennyson, 5th Baron Tennyson (1920–2006), younger son of the 3rd baron
David Harold Alexander Tennyson, 6th Baron Tennyson (b. 1960), great-great-grandson of the 1st baron

The heir presumptive is the present holder's brother, Alan James Drummond Tennyson (b. 1965) and the heir presumptive's heir apparent is his son, Andrew Barnard Tennyson (b. 1992).

Line of succession

  Alfred Tennyson, 1st Baron Tennyson (1809–1892)
  Hallam Tennyson, 2nd Baron Tennyson (1852–1928)
  Major Lionel Hallam Tennyson, 3rd Baron Tennyson (1889–1951)
  Harold Christopher Tennyson, 4th Baron Tennyson (1919–1991)
  Mark Aubrey Tennyson, 5th Baron Tennyson (1920–2006)
 Hon. Lionel Tennyson (1854–1886)
 Alfred Browning Stanley Tennyson (1878–1952)
 James Alfred Tennyson (1913–2001)
  David Harold Alexander Tennyson, 6th Baron Tennyson (b. 1960)
 (1) Alan James Drummond Tennyson (b. 1965)
 (2) Andrew Barnard Tennyson (b. 1992)
 Sir Charles Bruce Locker Tennyson (1879–1977)
 (Charles) Julian Tennyson (1915–1945)
 (3) Simon Tennyson (b. 1939)
 (Beryl) Hallam Augustine Tennyson (1920–2005)
 (4) (Charles) Jonathan Penrose Tennyson (b. 1955)
 (5) Alexander Hallam Hopson Tennyson (b. 1986)
 (6) Matthew James Tennyson (b. 1988)
 (7) Frederick Penrose Tennyson (b. 1991)

See also
Emily, Lady Tennyson, wife of the 1st baron
Tennyson-d'Eyncourt baronets, of Carter's Corner Farm

Arms

Notes

References

1884 establishments in the United Kingdom
Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1884
Tennant family

Baron Tennyson


Richard Réti (d. 28 Mayıs 1889, Pezinok, Slovakya - ö. 6 Haziran 1929, Prag) Avusturya-Macaristan İmparatorluğu (daha sonra Çekoslovakya) vatandaşı satranç ustası.

Büyük torunu Alman sanatçı Elias Maria Reti.

Viyana Üniversitesi'nde matematik ve fizik eğitimi alırken satranca merak saldı. I. Dünya Savaşı'ndan sonra katıldığı uluslararası turnuvalarda iyi dereceler almaya başladı. 1924'te New York'ta düzenlenen ve dönemin en ünlü satranççılarının katıldığı turnuvada aldığı beşincilik, en büyük başarısıdır. Bu turnuvada Réti, Dünya satranç şampiyonu Capablanca'yı da yenilgiye uğratmıştır.

Réti 1925'te yirmi dokuz masaya karşı körleme (tahtaya bakmadan) oynayarak bu alandaki dünya rekorunu kırdı. Bunlardan yirmi birini kazandı, altısında berabere kaldı ve sadece ikisini kaybetti. Satrança Modern Görüşler ve Satranç Ustaları adlı kitaplarında satranç konusundaki görüşlerini açıkladı. Réti, satranç öğrendiği dönemde tekdüze kurallara bağlanmış olan konumsal oyun anlayışını; yani "klasik" akımı reddederek hipermodern satranççılara katıldı.İşte bu yüzdendir ki "e4-e5" klasik oyun stillerini oynamayıp; kendi adıyla anılan Réti Açılışı'nı (1.Af3 d5 2.c4) bulmuştur.

Ünlü satranç ustasının bu açılışı her ne kadar "İngiliz Açılışı" na benzese de merkez piyonlarının ilk hamlelerde kıpırdamazlığı onu ayıran en büyük özelliktir.Réti'nin beyazda oynadığı bu açılış, hipermodern satranç anlayışının temelini oluşturmuştur.

Kaynakça
 Réti, Richard, Satrançta Büyük Ustalar Modern Görüşler, Çev: Ali Karatay, İstanbul, 1983
 İngilizce Vikipedi

1889 doğumlular
1929 yılında ölenler
Slovak satranç oyuncuları
Çek satranç oyuncuları
Avusturyalı satranç oyuncuları
Macar satranç oyuncuları
Slovakya Yahudileri

Richárd Réti


Geórgios Papadiamantópoulos (), né en 1845 et mort le 23 août 1908, est un militaire et homme politique grec.

Biographie

Fils de  et frère d' et , il est né à Patras. Il est diplômé de l'école militaire des Évelpides et entre dans l'armée comme officier. Il accède au grade de colonel puis est démobilisé. De 1895 à 1899, il est député conservateur d'Achaïe.

Il est surtout célèbre pour avoir fait partie des organisateurs de l'épreuve de marathon aux Jeux olympiques de 1896, les premiers de l'ère moderne, à Athènes, et pour avoir repéré Spyrídon Loúis qui remporta l'épreuve, alors que celui-ci n'était qu'un jeune soldat effectuant son service militaire.

Il meurt à Patras le .

Notes et références

Bibliographie

 .
 .
 Costas Triantafyllou, Dictionnaire historique de Patras, Volume II, [Ιστορικό λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β], Patras, Petros Koulis, 1995, entrée Papadiamantopoulos.

Militaire grec du XIXe siècle
Militaire grec du XXe siècle
Personnalité politique grecque

Geórgios Papadiamantópoulos


Kosmos 2267, ruski izviđački satelit iz programa Kosmos. Vrste je Jantar-4KS1M.
Lansiran je 5. studenoga 1993. godine u 08:25 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-U 11A511U (Neman). Orbita mu je bila 242 km u perigeju i 288 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je bila 70,38°. Spacetrackov kataloški broj je 22904. COSPARova oznaka je 1993-071-A. Zemlju je obilazio u 89,8 minuta. Pri lansiranju bio je mase 6600 kg.

Deorbitirao je 28. prosinca 1994. godine.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2267


Carlos Eduardo Marques (Ajuricaba, Brasil, 18 de julio de 1987) es un futbolista profesional brasileño que juega como centrocampista. Debutó en 2007 en el Grêmio y es internacional con .

Carrera profesional

Grêmio
Carlos Eduardo ingresó en las categorías inferiores del Grêmio en 2003 y en 2007 fue ascendido al primer equipo, con el que realizó un gran debut. El futbolista disputó 36 partidos como titular y anotó siete goles en una temporada en la que coincidió con Lucas Leiva. Ambos llegaron con el Grêmio ha la final de la Copa Libertadores 2007, pero perdieron a doble partido con Boca Juniors. Carlos Eduardo fue titular en ambas finales.

1899 Hoffenheim
El 29 de agosto de 2007, el futbolista fichó por el 1899 Hoffenheim de la 2. Bundesliga por un montante total de ocho millones de euros, el récord por un fichaje en la segunda división alemana. Con el equipo alemán logró ascender en 2008 a la 1. Bundesliga por primera vez en la historia del club. El 4 de mayo de 2008 Carlos Eduardo fue suspendido con tres partidos tras propinar una patada en la cara al futbolista libanés del Colonia Roda Antar. Disputó un total de 80 partidos de liga con el 1899 Hoffenheim y marcó 18 goles entre 2007 y 2010.

Rubin Kazán

En agosto de 2010, tras su buena actuación en el 1899 Hoffenheim, el Rubin Kazán ruso pagó 20 millones de euros al club alemán por su fichaje y un contrato de cuatro años. En noviembre de 2010, cuando sólo llevaba disputados seis partidos con el Rubin, el futbolista sufrió una grave lesión de rodilla. A comienzos de 2012, durante la preparación del Rubin en Turquía a causa de la pausa invernal en la liga rusa, Carlos Eduardo reapareció en un partido amistoso pero volvió a recaer de su larga lesión. El entrenador del Rubin, Kurban Berdyev, reconoció su error al arriesgar con el regreso del jugador a los terrenos de juego.

Clube de Regatas do Flamengo

En enero de 2013 el medio ofensivo es nuevo jugador del Flamengo: el club brasileño llegó a un acuerdo con el Rubin Kazan para su llegada a la entidad rojinegra hasta junio de 2014.

Selección nacional
El 27 de octubre de 2009, Carlos Eduardo fue convocado por primera vez con la selección absoluta de .

Referencias

Futbolistas del Grêmio Foot-Ball Porto Alegrense
Futbolistas del TSG 1899 Hoffenheim en los años 2000
Futbolistas del FC Rubin Kazán
Futbolistas del Clube de Regatas do Flamengo
Futbolistas del Clube Atlético Mineiro
Futbolistas del Esporte Clube Vitória
Futbolistas del Paraná Clube
Futbolistas del Coritiba Foot Ball Club
Futbolistas del Esporte Clube Juventude
Futbolistas de la selección de fútbol de Brasil en los años 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Brasil en los años 2010

Carlos Eduardo Marques


Totora may refer to:

Totora (plant), a South American plant
Totora Municipality, Carrasco Province, Cochabamba Department, Bolivia
Totora, Cochabamba, a town in Totora Municipality, Bolivia
Totora, Oruro, a town in Bolivia
Totora District, in Amazonas, Peru

See also
Tōtara, a tree endemic to New Zealand
T'utura, a mountain in Bolivia

Totora


Paulo Conrado do Carmo Sardin (født 18. juli 1991) er en brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder AC Nagano Parceiro.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Paulo Conrado do Carmo Sardin


O Children's and Family Emmy Awards (em português: Prêmios Emmy para Crianças e Família) é concedido pela Academia Nacional de Artes e Ciências Televisivas (NATAS) em reconhecimento à excelência na programação televisiva infantil e familiar estadunidense. A primeira cerimônia aconteceu em 11 de dezembro de 2022.

Histórias
A Academia Nacional de Artes e Ciências da Televisão (NATAS) anunciou em novembro de 2022 uma nova variante do Emmy Award dedicada ao gênero. Trata-se da primeira expansão da premiação desde o lançamento dos Sports Emmy Awards e dos prêmio Emmy de Notícias e Documentários em 1979. Anteriormente, a maioria dos Emmy Awards para programas infantis se enquadrava nos prêmios Emmy do Daytime.

Categorias
De acordo com o site oficial, as seguintes categorias serão apresentadas na edição de 2022.

Melhor Série Pré-Escolar
Melhor Série Infantil ou Familiar
Melhor Programa de Não Ficção
Melhor Animação Especial
Melhor Convidado em Programa Pré-Escolar, Infantil ou Adolescente
Melhor Voz Adolescente em Animação ou Animação Pré-Escolar
Melhor Apresentador
Melhor Roteiro Para Live-Action Pré-Escolar ou Programa Infantil
Melhor Direção Para Um Programa de Câmera Única
Melhor Direção Para Um Programa Animado Pré-Escolar
Melhor Direção Musical e Composição Para uma Animação
Melhor Canção Original
Melhor Fotografia para Live-Action de Câmera Única
Melhor Edição para um Programa de Câmera Única
Melhor Edição Para Animação Pré-Escolar
Melhor Direção de Arte/Decoração/Projeto

Ligações externas

Prémios Emmy
Fundações nos Estados Unidos em 2021

Children's and Family Emmy Awards


Çevirme, Genç - Bingöl ili Genç ilçesine bağlı köy
 Çevirme, Tekman - Erzurum ili Tekman ilçesine bağlı mahalle
 Çevirme, Boztepe - Kırşehir ili Boztepe ilçesine bağlı köy
 Çevirme, Akçadağ - Malatya ili Akçadağ ilçesine bağlı mahalle
 Çevirme, Gürün - Sivas ili Gürün ilçesine bağlı köy
 Çevirme, Ulaş - Sivas ili Ulaş ilçesine bağlı köy

Çevirme


An Oncidium tenuifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Stig Dalström, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Oncidium tenuifolium in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium tenuifolium


Altıntaş, Türkiye'nin Kütahya ilinin bir ilçesidir. Kütahya il merkezine 50 km, Uşak'a 90 km, Afyonkarahisar'a 65 km uzaklıktadır. İlçe Kütahya-Afyonkarahisar, Kütahya-Uşak-İzmir arasında kavşak konumundadır. Eski adı Kurt Köy olarak bilinmektedir. 2020 yılı nüfusu 15.835'tir.

İlçenin başlıca geçim kaynağı tarımdır. Buğday, arpa, şeker pancarı, fasulye ve nohut yetiştirilen belli başlı ürünlerdir. Meyvecilik çok fazla gelişmemiştir. Zengin mermer yatakları olmakla birlikte, işlemek için tesisler yeterli değildir. İlçede 1 anaokulu, 5 ilkokul, 6 ortaokul, 3 lise, 10 birleştirilmiş sınıf okulu, 1 halk eğitim merkezi bulunmaktadır. Mesleki eğitim veren Şehit Polis Elvan Özbay Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi,  Altıntaş Halk Eğitimi Merkezi ve Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Altıntaş Meslek Yüksekokulu  bulunmaktadır.

Kurtuluş Savaşı içerisinde önemli bir yere sahip olan ilçenin sınırları içerisinde Büyük Taarruz ve Başkomutanlık Meydan Muharebesi yapılmıştır. Zafertepe Çalköy'de Mustafa Kemal Paşa "Ordular İlk Hedefiniz Akdeniz'dir, İleri!" tarihi emrini vermiştir.

Zafer Havalimanı burada bulunmaktadır. Ayrıca Beşkarış Barajı tamamlandığında ve Akçaköy Barajı yapıldığında tarımsal sulama alanında da önemli mesafeler katetmek mümkün olabilecektir.

Tarihçe
Antik dönemde, yörenin ismi, sikkeler üzerinde "Soa" olarak geçmektedir. Antik dönemlerde, yörenin birçok yerinde iskan bulunduğu anlaşılmıştır. Ayrıca, bölgede zengin mermer yataklarının bulunması da, antik dönemlerde buranın yani mermer ocaklarının işletildiği ve özellikle, hemen yakınlardaki "Aızonoi" antik kentinin, buradan temin edilen mermerler ile imar edildiği bilinmektedir.

Bölgenin "Pınarcık" köyü: antik dönemde "Abya" adıyla anılan bu yer, Roma şehir devleti olarak önem kazanmıştır. Kendi adına bastırdığı sikkeler ile ünlüdür. Osmaniye köyünde: yapılan araştırmalarda, Roma dönemine ait, MS.2 ile 3'ncü yüzyıl arasına tarihlenen bir anıtsal mezar ortaya çıkarılmıştır.

Bölgenin ismi: uzun süre "Kurtköy" olarak anılmıştır. Tarihi süreç incelendiğinde, bu bölgedeki diğer özel olaylar şunlardır: Osmanlı döneminde, Sultan II. Beyazıt zamanında çıkan, Şah Kulu isyanı sırasında, Osmanlı güçleriyle isyancılar burada karşılaşmışlar ve isyancılar yok edilmişlerdir.

Kurtuluş savaşında ise, Başkomutanlık Meydan Muharebesi sırasında, savaş idare merkezi, yine bu bölgede kurulmuştur. Çatışmaların en çetin geçtiği yer ise, yine bu bölgede "Çalköy" yöresidir .

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNet
 Karatepeler mevkiinden Altıntaş'ın görünümü (Temmuz 2010)

Altıntaş


Val des Épinettes (en néerlandais : Doorndal) est une rue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre sans issue qui débute dans la continuité de l'Avenue de la Faisanderie sur une longueur totale de .

Historique et description

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Val à Woluwe-Saint-Pierre

Val des Épinettes


"Alone" é uma canção gravada pelas cantoras Kim Petras e Nicki Minaj para o álbum de estreia de Petras, Feed the Beast (2023). Foi lançada em 21 de abril de 2023 através das gravadoras Amigo e Republic Records, servindo como o lead single do projeto. A música foi produzida por Dr Luke e Rocco Did It Again!

Antecedentes
A admiração de Petras pela rapper remonta a 2011. As primeiras especulações sobre uma colaboração surgiram no início de março de 2023, depois que Petras começou a comentar no Instagram de Minaj. Em entrevista à Billboard, a cantora também mencionou Minaj como parte de seu grupo feminino dos sonhos. Nos dias 9 e 15 de março, Petras postou trechos da música em sua conta do TikTok. A cantora anunciou a colaboração com Minaj no dia 6 de abril. Ela é vista atendendo um telefone e dublando a parte de Minaj na música.

Composição
"Alone" foi descrita como uma faixa dance. A canção contém amostra de "Better Off Alone", canção de 1999 de Alice Deejay. Petras faz o refrão, cantando: "Eu tenho tentado dar para você toda a noite / O que será necessário para deixá-lo sozinho? / Eu só quero você ao meu lado / Eu não quero ficar aqui, amor, sozinha." Ao falar com Zane Lowe sobre o lançamento, Petras comentou sobre a oportunidade de trabalhar com Minaj: "Não parece real ainda. Ela cantando 'É a Barbie e a Kim Petras', eu chorei. Eu estava no chão", e concluiu, "Ela mudou minha vida de muitas maneiras com esse verso." Sobre o uso do sample, Petras comentou:

Em entrevista à Forbes antes do lançamento da faixa, ela confessou que uma colaboração com Minaj era algo que estava em sua lista de desejos há anos. "Sinto como se estivesse trabalhando há anos para colocar Nicki em uma música, mas em segredo", disse ela. "Comecei como compositora, então houve muitas, muitas sessões em que eu pensava: 'Quero escrever algo para Nicki'.

Chamando a si mesma de "Barb for Life", Petras passou a descrever que o timing para "Alone" estava certo, já que Minaj era fã da faixa antes de gravar. "Eu fiz muitas músicas que pensei antes, como 'Nicki seria ótima nisso'. Mas desta vez foi Nicki que amou a música e decidiu pular nela", disse ela. "Então foi metade sorte, metade apenas trabalhando muito e escrevendo toneladas e toneladas de músicas para chegar lá. Mas acho que esta é perfeita e estou muito honrada em receber o co-signo de Nicki e eu a amo tanto. Essa é a minha rainha."

Videoclipe
Um vídeo com a letra de "Alone" estreou juntamente com a música no canal oficial de Petras no YouTube. Seu videoclipe oficial foi lançado em 2 de maio. Com estética futurista, e referências aos anos 1990, o videoclipe foi dirigido por Arrad. No clipe, Petras assume uma série de papéis provocantes, desde uma entusiasta do clarinete vestida em um uniforme de banda marcial, a uma amante fitness e uma enfermeira, enquanto Minaj traja um conjunto de látex totalmente preto.

Faixas e formatos
Download digital / streaming
"Alone" – 3:05

Download digital / streaming (EP)
"Alone" – 3:05
"Alone" (A cappella) – 3:04
"Alone" (Extended) – 4:01

Sped Up + Slowed Version
"Alone" (Sped Up) – 2:35
"Alone" (Slowed) – 3:23

Remixes
"Alone" – 3:05
"Alone" (2.0) – 3:05
"Alone" (DallasK Remix) – 3:41
"Alone" (Alex Chapman Remix) – 3:22
"Alone" (Tommie Sunshine & On Deck Remix) – 5:10
"Alone" (Extended) – 4:01
"Alone" (Sped Up) – 2:35
"Alone" (Slowed) – 3:23
"Alone" (A cappella) – 3:04
"Alone" (Instrumental) – 3:04

Histórico de lançamento

Canções de 2023
Singles de 2023
Canções compostas por Kim Petras
Canções compostas por Nicki Minaj
Canções gravadas por Kim Petras
Canções gravadas por Nicki Minaj
Canções compostas por Dr. Luke
Canções produzidas por Dr. Luke
Canções em inglês
Singles lançados pela Republic Records

Alone (canção de Kim Petras)


Western Greece Region (, ) is one of the thirteen administrative regions of Greece. It comprises the western part of continental Greece and the northwestern part of the Peloponnese peninsula. It occupies an area of  and its population is, according to the 2011 census, at 679,796 inhabitants. The capital of the Western Greece is Patras, the third-largest-city in the country with a population of about 280,000 inhabitants. The NUTS 2 code for the region of Western Greece is EL63.

Administration
The region of Western Greece was established in the 1987 administrative reform. With the 2010 Kallikratis plan, its powers and authority were redefined and extended. Along with Peloponnese and the Ionian Islands regions, it is supervised by the Decentralized Administration of Peloponnese, Western Greece and the Ionian Islands based at Patras. The region is based at Patras and is divided into three regional units (pre-Kallikratis prefectures), Aetolia-Acarnania in Central Greece and Achaea and Elis in Peloponnese, which are further subdivided into 19 municipalities.

Climate
The region has hot, dry summers and mild, wet winters, typical of a Mediterranean climate (Csa). Sunny days dominate during the summer months in areas within the beaches and partially cloudy and rainy in the mountains. Snow is very common during the winter in the mountains of Erymanthus, Panachaiko and Aroania. Winter average temperatures are around the 10 °C mark throughout the low-lying areas.

Economy
The Gross domestic product (GDP) of the region was 8.3 billion € in 2018, accounting for 4.5% of Greek economic output. GDP per capita adjusted for purchasing power was 15,200 € or 50% of the EU27 average in the same year. The GDP per employee was 65% of the EU average.

Demographics
The region has shrunk by 36,447 people between 2011 and 2021, experiencing a population loss of 5.4%.

Major communities
 Missolonghi (Μεσολόγγι)
 Agrinio (Αγρίνιο)
 Aigio (Αίγιο)
 Amaliada (Αμαλιάδα)
 Patras (Πάτρα)
 Pyrgos (Πύργος)
 Nafpaktos (Ναύπακτος)

Gallery

References

External links

NUTS 2 statistical regions of the European Union
States and territories established in 1987
Administrative regions of Greece

Western Greece


Den anerkendende tilgang kommer fra den engelske strømning Appreciative inquiry. Det er et pædagogisk greb der går ud på at undersøge hvad der virker og hvorfor det virker, og på den måde blive klogere på hvordan den ønskede adfærd kan opnås. Eksempelvis kan læreren i et klasselokale rose de elever der sidder pænt og beskrive hvorfor det er godt, frem for at skælde ud på dem der vipper på stolen. På denne måde er der fokus på det, der er positivt, og de der vipper på stolen kan nu se, hvad de skal gøre, og hvad der er ønsket af dem. Dette sker ikke altid i situationer, hvor de blot får at vide, at det de gør er forkert.

Pædagogik

Den anerkendende tilgang