Léon Hippolyte Claudius Truitard, né le 9 août 1885 à Chagny en Saône-et-Loire) et mort le 2 janvier 1972 à Dijon, est un administrateur colonial français qui fut gouverneur de La Réunion.

Biographie
Léon Truitard passe son enfance à Cholon (Saïgon) en Cochinchine française, où son père est architecte. Il rentre en France métropolitaine à Dijon pour terminer se études secondaires au lycée Carnot, puis il intègre l'École coloniale de Paris. Il commence sa carrière dans l'administration coloniale à Majunga à Madagascar en 1910. En 1912, il soutient en France sa thèse de doctorat en droit Madagascar et les intérêts français, puis après une affectation aux Comores, retourne à Madagascar où il épouse en 1915 Suzanne Balliste (1893-1986), future peintre et illustratrice (essentiellement de thèmes coloniaux) dont le père après avoir vécu en Algérie est ingénieur des travaux publics dans cette colonie. Truitard est mobilisé cette même année comme capitaine du  Colonial, à Tananarive, et intervient dans le sud  du pays contre le soulèvement Bara, avant de partir combattre dans la Somme. Démobilisé en 1919, Léon Truitard retourne à Madagascar en tant que chef de cabinet du gouverneur Garbit. il rentre ensuite à Paris au ministère des Colonies et sa femme suit des cours de dessin. De 1925 à 1927, il est nommé à Yaoundé, puis de 1927 à 1936, il travaille au service de presse du ministère des Colonies, étant à partir de 1933 le chef de l'information et de la propagande.

Le gouvernement du Front populaire nomme Léon Truitard gouverneur de La Réunion le 18 juin 1936 où il succède (après un intérim de Charles Allard) à Alphonse Choteau mort du diabète. Il arrive le 17 août suivant dans une île en proie à de fortes tensions sociales. Deux semaines après son arrivée, les premières grèves éclatent. En octobre 1936, un projet de loi est déposé par la gauche selon lequel La Réunion, la Guadeloupe et la Martinique, ainsi que la Guyane relèveront du département de l'intérieur et deviendront des départements français avec des
Cependant ce projet ne rencontre pas la faveur des Réunionnais qui craignent de devoir de nouveaux impôts; en effet, il n'y a pas d'impôts directs à La Réunion. La départementalisation est donc repoussée pour le moment.

Une grande grève éclate en janvier 1937, d'un mois, menée par le syndicat des cheminots et des dockers, que Truitard affronte avec succès, mais elle a pour conséquence que les listes communistes obtiennent la majorité des voix au Conseil général en octobre 1937. La grève des fonctionnaires est quant à elle plus difficile pour le gouverneur. Une mission de l'inspection générale des impôts est ensuite envoyée pour étudier la mise en place dans l'île de l'impôt sur le revenu. En octobre 1937 l'exposition coloniale du Barachois remporte un grand succès.

Léon Truitard quitte l'île de la Réunion le 10 novembre 1938 après la nomination de Joseph Court qui arrive le 15 novembre. C'est Truitard qui assure l'évacuation du ministère des Colonies à Bordeaux pendant l'exode de juin 1940. Il est nommé ensuite gouverneur du Dahomey. En 1943, il fait valoir ses droits à la retraite et s'installe en Algérie où sa femme a passé sa jeunesse. Léon et Suzanne Truitard rentrent en France en 1950 où ils demeurent à Dijon.

Il meurt à Dijon le 2 janvier 1972. Il laisse une importante collection photographique à sujets coloniaux et une collection d'art africain.

Distinction
Chevalier de la Légion d'honneur

Publications
Cameroun et Togo, Paris, éd. André Lesot, 1936,
 Lettre-circulaire, pour inviter les résidents du Togo à s'adresser à l'Agence économique des territoires africains du Togo et du Cameroun sous mandat français, 1933
, in La France lointaine, n° du  janvier 1930 (illustr.)

Notes et références

Bibliographie
R. Lucas et M. Serviable, Les Gouverneurs de La Réunion, Saint-Denis, CRI, 1986

Naissance en août 1885
Décès à Dijon
Décès en janvier 1972
Administrateur colonial français
Gouverneur de La Réunion
Décès à 86 ans
Naissance à Chagny (Saône-et-Loire)

Léon Truitard


PFK CSKA (), tam adıyla Profesionalen Futbolen Klub Tsentralen Sporten Klub na Armiyata () ya da bilinen adıyla CSKA Sofya (), Bulgaristan'ın Sofya kentinde 1948 yılında kurulmuş bir spor kulübüdür. En popüler branşı futboldur.

Kulüp 1923 yılında kurulan AS-23 futbol takımının devamıdır. Bulgaristan'a 1945 yılında komünist rejiminin gelmesinden sonra takımın ismi CSKA (Central Sport Club of Army) olarak değiştirilmiştir.

CSKA, Gerek iç turnuvalarda gerekse UEFA turnuvalarında çok büyük başarılar elde ederek Bulgaristan'ın en başarılı takımı unvanını taşımaktadır..
Avrupa Kupalarında birkaç kez yarı final oynayan kulüp Liverpool, Bayern Münih, Juventus, Ajax, Nottingham Forest, Bayer Leverkusen, Parma gibi dev takımları elemeyi başarmıştır.

CSKA Sofia aynı zamanda Dünya futboluna birçok yıldız da kazandırmıştır. Bunların arasında: Hristo Stoiçkov, Dimitar Berbatov, Lyuboslav Penev, Emil Kostadinov, Stilyan Petrov, Yordan Lechkov, Martin Petrov, Trifon Ivanov gibi isimler yer almaktadır.

Takımın efsane futbolcuları arasında Petar Jekov, Dimitar Penev, D.Yakimov, Hristo Stoiçkov, Stoicho Mladenov gibi isimler yer almaktadır.

Bulgaristan'da 31 kere şampiyon olan CSKA, şampiyonluk rekorunu da elinde bulundurmaktadır.

18.10.2015 tarihinde yaşadığı finansal krizden dolayı 3. lige düşürüldü. Üçüncü Lig'de olmasına rağmen yeni takım başkanı Grishana Gancheva ile 2015-16 sezonun Bulgaristan kupasını kazanmaya başardılar.

Yeni yapılandırmaya geçen Bulgaristan futbolu 2016-17 sezonu birinci lig için yeni bir format düzenlendi. Bu şekilde bir sezon ara ile CSKA birinci lige tekrar geri döndü.

Takım Kadrosu

Başarılar
 Bulgaristan 1. Ligi: 31
 1948, 1951, 1952, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1966, 1969, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1989, 1990, 1992, 1997, 2003, 2005, 2008
 Bulgaristan Kupası: 13
 1941, 1981, 1983, 1985, 1987, 1988, 1989, 1993, 1997, 1999, 2006, 2011, 2016
 Sovyet Ordu Kupası: 13
 1951, 1954, 1955, 1961, 1965, 1969, 1972, 1973, 1974, 1985, 1986, 1989, 1990
 Bulgaristan Süper Kupası: 4
 1989, 2006, 2008, 2011

Avrupa Kupalarında

UEFA Şampiyonlar Ligi

Yarı final (1966-67 vs Inter Milan, 1981-82 vs Bayern Munich)
Çeyrek final (1956-57 vs Red Star Belgrade, 1973-74 vs Bayern Munich, 1980-81 vs Liverpool, 1989-90 vs Olympique de Marseille)

UEFA Avrupa Ligi

Grup elemeleri (2009-10)
Grup elemeleri (2010-11)

UEFA Kupası

1/16 Final (1999 vs Atletico Madrid)
Grup elemeleri (2005)

UEFA Kupa Galipleri Kupası

Yarı final (1989 vs Barcelona)

Avrupa kupalarındaki en büyük zaferleri:

UEFA Şampiyonlar Ligi - 8:1 1956-57 vs FC Dinamo Bucuresti
UEFA Kupası - 8:0 2000-01] vs Constructorul
UEFA Kupa Galipleri Kupası - 9:0 1970-71 vs FC Haka

Avrupa kupalarında PFK CSKA Sofya

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi site
 CSKA Sofia Taraftar sitesi
 CSKA Sofia Taraftar sitesi

PFK CSKA (Bulgaristan)


Fraxinus sieboldiana er tegund af eskitré sem vex í suðausturhluta Kína, Kóreuskaga og Japan.

Tilvísanir

Smjörviðarætt

Fraxinus sieboldiana


Deborah Rennard (Los Angeles, ) est une actrice, écrivaine et productrice américaine.

Biographie

Filmographie

Cinéma
 1990 : Full Contact

Télévision
 1996 : Dallas : Le Retour de J.R.
 1994 - 1995 : Un tandem de choc
 1981 - 1991 : Dallas

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en novembre 1959
Naissance à Los Angeles
Actrice américaine de télévision
Actrice américaine de cinéma

Deborah Rennard


Phosphamidon ist eine Mischung von zwei (cis-,trans-isomeren) organisch-chemischen Verbindungen mit der Summenformel C10H19ClNO5P, das 1960 erstmals beschrieben wurde.
Dieses Gemisch gehört zu den Gruppen der Phosphorsäureester und Organophosphat-Insektizide.

Darstellung
Die Synthese geht von N,N-Diethylacetamid (1) aus. Durch Selbstkondensation mittels Phosphoroxychlorid wird es zu Diethylacetoacetamid (2) acetyliert. Mit Sulfurylchlorid wird die Methylengruppe chloriert. Das Zwischenprodukt N,N-Diethyldichloracetoacetamid (3) ergibt in der Reaktion mit Trimethylphosphit unter Abspaltung von Chlormethan als Endprodukt eine Mischung aus 4a und 4b.

Cis-trans-Isomerie
Phosphamidon unterliegt an der Oxobutendoppelbindung der cis-trans-Isomerie. Als Insektizid (Handelsprodukt) wird ein Isomerengemisch aus etwa 70 % (Z)-(cis)-Isomer und 30 % (E)-(trans)-Isomer eingesetzt.

Eigenschaften und Verwendung
Unter Normalbedingungen ist Phosphamidon eine klare, hellgelbliche, geruchlose Flüssigkeit. Es mischt sich mit vielen polaren organischen Lösungsmitteln und in jedem Verhältnis mit Wasser. Phosphamidon kann als Handelsprodukt brennbare Lösungsmittel enthalten, deren Einfluss die chemischen, physikalischen und auch toxikologischen Eigenschaften völlig verändern kann. Beim Erhitzen oder Verbrennen zersetzt sich der Stoff unter Bildung von Chlorwasserstoffen, Phosphoroxiden und Stickoxiden. Mit Basen reagiert Phosphamidon unter Hydrolyse. Metalle wie Aluminium, Eisen und Zinn werden angegriffen, gegen Säuren und in neutraler Lösung ist es stabil.

Phosphamidon wurde erstmals 1960 beschrieben und als systemisch wirkendes Insektizid eingeführt. Die Großproduktion als Insektizid wurde 1990 eingestellt, für wissenschaftliche Zwecke ist es weiterhin erhältlich.

Zulassung
Für die Staaten der Europäischen Union ist Phosphamidon nicht als Wirkstoff in Pflanzenschutzmitteln zugelassen. Auch in der Schweiz ist Phosphamidon wie in Österreich und Deutschland kein Wirkstoff in zugelassenen Pflanzenschutzmitteln.

Toxizität
Als Phosphorsäureester ist Phosphamidon sehr toxisch für Mensch und Tier und damit hoch umweltgefährdend, besonders für die Wasserfauna. Von der WHO ist es in der Gefahrenklasse Ia ("extrem gefährlich" oder "extremly hazardous") gelistet. Phosphamidon wirkt als Cholinesterasehemmer (Acetylcholinesterase (AChE) und Butyrylcholinesterase (BuChE)). Es wirkt toxisch bei Kontakt mit der Haut (Kontakt- und Nervengift), bei Inhalation und oraler Aufnahme. Durch Speicherung in Fett und Gehirn kann eine Langzeitwirkung hervorgerufen werden, abhängig von Dosis, Gentyp und Zusatzgiften. Die LD50 p.o. (per os, oral) liegt für Mäuse bei 13 mg/kg, für Ratten bei 20 mg/kg.

Literatur
 R. Jacques, Hugo J. Bein: Toxikologie und Pharmakologie eines neuen systemisch wirksamen Insektizids der Phosphorsäureester-Reihe, Phosphamidon (2-Chlor-2-diäthylcarbamoyl-1-methylvinyl-dimethylphosphat). In: Archiv für Toxikologie (1960) 18, S. 316–330.
 R. Jacques, Hugo J. Bein: Toxicology and pharmacology of a new systemic phosphoric acid ester insecticide phosphamidon (2-chloro-2-diethylcarbamoyl-1-methylvinyl dimethyl phosphate). In: Archiv für Toxikologie (1960) 18, S. 316–330.
 Fritz Bachmann: Phosphamidon, a new phosphate ester with systemic action. In: Proc. Intern. Cong. Crop. Protection, 4. Kongress, Hamburg 1960; Bd. 2, S. 1153–1155.
 S. Gitelson, J. T. Davidson, A. Werczberger: Phosphamidon poisoning. In: British Journal of Industrial Medicine (1965) 22, S. 236–239.

Einzelnachweise

Weblinks
 Phosphamidon EG-Datenblatt
  WHO/FAO Data Sheet on Pesticides (PDS) für

Insektizid
Nervengift
Pflanzenschutzmittel (Wirkstoff)
Phosphorsäureester
Chloralken
Alkensäureamid
Alkylamin

Phosphamidon


القحطانية (قبور البيض سابقًا) بلدة سورية تقع في شمال شرقي محافظة الحسكة وهي مركز ناحية القحطانية التابعة لمنطقة القامشلي. تقع على بعد 30 كم إلى الشرق من مدينة القامشلي و 90 كم إلى الغرب من مدينة المالكية. يخترقها طريق رقم 6 الرابط بين القامشلي والمالكية. سميت بالقبور البيض نسبة إلى قبور المسيحيين الأوائل الذين سكنوا المنطقة. غير اسمها إلى القحطانية لإزالة الإيحاء السلبي للاسم السابق.

الاسم
كانت تسمى قديمًا بالقبور البيض نسبة إلى قبور المسيحيين الأوائل الذين كانوا يطلون قبور موتاهم بالكلس الأبيض.

مراحل متقدمة
كانت تطلق عليها السلطات العثمانية اسم «السنجق» وهي كلمة تركية تعني اللواء، حيث اعتمدتها ضمن التنظيم الإداري وهذا يشير إلى ان الموقع كان مقرا لقيادة لواء عسكري يحكم التجمعات السكانية في هذه المنطقة.

الجغرافيا
تقع وسط سهل خصب. يقسمها نهر الجراح القادم من تركيا إلى قسمين. يحيط بالمدينة عدد من السدود التخزينية كسد الجوادية وسد مزكفت وسد باب الحديد، وهو ما ساهم في تعديل مناخ المنطقة. تطل من الجهة الشمالية على جبال طوروس ذات اللون الأزرق الخلاب والمنظر الجميل مما يكسبها أهمية سياحية كبيرة.

السكان
في عام 1927، هاجر إلى القرية حاجو آغا زعيم عشيرة هافيركا الكردية قادما من تركيا وبصحبته أكثر من 600 أسرة كردية. حصلت هذه الهجرة وهجرات أخرى كثيرة شملت عشرات الآلاف من أكراد تركيا ومسيحييها (بأعداد أقل) في عهد الانتداب الفرنسي على سورية الذي شجع هجرة الأكراد إليها وآواهم وشغلهم ضمن سياسته في استمالة الأقليات ضد الغالبية العربية لتسهيل السيطرة على البلاد وتقسيمها.

تتميز المنطقة بتنوع عرقي مكوّن من العرب، إضافة إلى نسيج من السريان والآشوريين والأرمن حيث توجد كنائس عديدة وآثار تاريخية مسيحية في المنطقة، مع تواجد الكرد والإيزديين. لكن الغالبية العظمى هي من العرب اللذين عاشوا فيها منذ بدايات نشوئها. يعمل معظم سكان المدينة بالزراعة.

فيها العديد من الكنائس التي تتبع الكنيسة السريانية الأرثوذكسية، وخاصة في قرى كركي شامو وقصروك وغردوكة وسليمان ساري ومحركان وخويتلة وغيرها.

فيها عدد من الدوائر الرسمية كالبلدية والكهرباء والمياه وشعبة التجنيد ومحكمة الصلح ومستوصف طبي ومصلحة الزراعة ودائرة اكثار البذار وعدد من المدارس الابتدائية والاعدادية والثانوية يتفرع عنها جنوبا طريق زراعي ماراً بمخفر شرطة طويل وتقع فيها محطة فرعية لقطار الشرق حلب – الموصل. أنشئت فيها مؤخراً صوامع لتخزين الحبوب يطل عليها شمالا جبل الازل الذي تباركت قممه وسفوحه بعشرات الأديرة التي أنشأها الرهبان السريان مثل دير مار أوكين ودير إبراهيم الكشكري ودير يوحنا الطائي.

تتربع المدينة وسط واحة خضراء من السهول الفسيحة ذات التربة الخصبة التي تقع ضمن الخط المطري المجاور لتركيا لذلك تتلقى هطولات مطرية كافية تؤدي إلى تحقيق مزارعيها لنسبة متقدمة في مجال المباريات الموسمية التي تجريها سنويا وزارة الزراعة بالتعاون مع اتحاد الفلاحين.

 تجاورها ثلاثة سدود هي سد مزكفت وسد الجوادية وسد باب الحديد، وهذا ما جعلها ان تنعم بمناخ لطيف وهواء عليل يميزها عن بقية المناطق المجاورة ناهيك عن مناظرها الخلابة التي تستهوي المصطافين في فصلي الربيع والصيف وهذا ما حدا بوزارة الداخلية أن تصنفها في عداد مناطق الاصطياف في محافظة الحسكة بالقرار رقم 685/لعام 1994.

لمحة تاريخية
كان يملك عقارات /قبور البيض/ قبل عام 1915 وبموجب اسناد تمليك عثمانية الشماس ملكي جرجس من اسرة ال / شاموشو/ المدياتية التي قضى الفرمان على جميع افرادها وعندما أصبحت سوريا تحت سلطات الانتداب تجاوزت فرنسا حقوق المالكين خلافا لكل الاسناد والوثائق القديمة وسجلت الأراضي بأسماء اخرين حماية لمصالحها الخاصة في المنطقة. كانت القحطانية قرية صغيرة دعيت اولاً / قبورالبيض / ودعاها السريان / قبري حيوري / وسماها الاكراد / تربى سبيى / هذا يعني إنها ليست كردية أساساً، بل ترجمة للتسمية العربية وأغلب الظن انها دعيت هكذا لان أضرحتها الواقعة على قارعة الطريق كانت مطلية بالكلس الأبيض فكانت بمثابة نقطة علام للمسافرين وعلى مر الزمن تميزت لدى الجميع بهذا الاسم.

في عام 1922 الحقت بالاراضي السورية باعتبارها جزءاً من الجزيرة السورية وقد تم ذلك على عدة مراحل ففي العام نفسه ضمت أولا الحسكة ورأس العين اللتين جعل منهما قضاء مركزه الحسكة ويتبع متصرفية دير الزور.

اتخذت القوات الفرنسية من موقع تل قيرو القريب من قرية حلوه مركزا لها واسست هناك قضاء دعي / قضاء كرو / الذي مالبث ان نقل إلى القامشلي بدا اعمار القحطانية بمطحنة في الجهة الشمالية ثم امها بعض البدو ساكني الخيام وراحوا يتحلقون حول نهر الجراح وفي عام 1926 تقاطرت إليها أسر عديدة هاربة من ظلم العثمانيين في تركيا أما الأسر السريانية التي أسهمت في وضع اللبنات الأولى في بنيان هذه البلدة فهي أسرة: حنا روتو - كلو هيريلو (كورية سعدو) – ملكي هبه – ملكي حوبو – يعقوب ايليا – حنا ايليا – موسى خزي – درويش عم احو درويش – موسى كورية – عيسى نعامة – القس مراد – مقسي ملكو – سليمان حداد – مورو شمعون – احو درويش – إبراهيم ملكي – ملكي نازكى، حدو اوسو. كما استقرت في القرية عائلات أرمنية وأخرى يزيدية واسرة آل حاجو التي كانت تعاني من خلاف قديم مع أسرة آل صاروخان وسعت فتملكت بعض القرى من بسط نفوذها في المنطقة. وقد ادت الكنيسة دوراً هاما ساعد في استقرار السكان ووفر لهم الطمانينة وشجعهم على بذل مزيد من الجهود لتطوير العمل الزراعي وزيادة نسب المحاصيل وظهر على الساحة مخاتير ينتمون إلى الكنيسة السريانية الأرثوذكسية. لان كانت القحطانية بلدة حديثة العهد إلا أن موقعها الجغرافي لم يكن خارجاً عن الساحة الحضارية فهي لا تبعد عن ليلان أكثر من 14 كم هذا التل الذي تألق شعاع مجده في الماضي البعيد وشهد حضارات باذجة منذ الالف الثاني قبل الميلاد عندما اتخذه / شمشي حدد/ الآرامي عاصمة له وهذا يؤكد ان المنطقة المحيطة بالتل كانت عبارة عن ميدان تربعت عليه اسس ذلك الصرح الكبير والذي ما زالت صحف التاريخ تتيه فخرا به بل كان لهذه المنطقة شرف الانتماء اليه لكن أحداث الزمن وتياراته الهوجاء قد سلبتها حقها واساءت إليها – دون الحق – إذ لم يترك لنا الزمن ما يشير إلى مدى اتساع تلك الرقعة الجغرافية التي زينتها عروش تلك الحضارات كما لم يمتعنا الدهر بأسماء مواقع مجاورة رديفة للتل (العاصمة). تخضع القحطانية في الوقت الحاضر لسيطرة وحدات حماية الشعب YPG منذ 2013 حيث استبدلت هذه الوحدات نظام التعليم السوري بمنهاج جديد وضعته بنفسها مع كادر تدريسي جديد.

آثارها في العصر الحديث
كانت قد جرت محاولات عديدة لمعرفة موقع التل واستمرت جهود علماء الآثار بحثا عنه حتى اكتشفه عام 1878 / هرمز رسام الآشوري الذي كان ضمن بعثة أمريكية برئاسة البروفيسور هارفي وايس مكلفة بإجراء مسح لكافة التلال الأثرية المنتشرة ما بين الموصل وحلب. وبعد أن أنجز مهمته وضع كتابا ضمنه مذكراته وخبراته وملاحظاته في مجال الآثار، فقدم وصفا عن رحلته التي قام بها وهو يمتطي ظهر دابة عبر خلالها قرية دمير قابو (حاليا باب الحديد) – قبور البيض التي يدعوها / كبور البيض / ويذكر جسرها الخشبي على نهر الجراح حيث بات ليله في قرية /دوكر / القريبة من القحطانية وهناك سئل عما إذا كانت ثمة اثار حضارات قديمة ويقال ان / هارفي ويس / استفاد من مذكرات الآشوري التي كانت دليلا ساعده في أعمال التنقيب فيما بعد.

نشوء كنيسة السيدة العذراء مريم
ما ان استقر السريان في بلدتهم حتى باشروا في عام 1928 ببناء كنيسة صغيرة بمساحة 7×3م من اللبن الترابي على اسم السيدة العذراء وذلك بتوجيه من المثلث الرحمات المطران يوحنا عباجي وبهمة المتنيح القس مراد بن القس ايليا ثم جرى توسيع وترميم الكنيسة في عام 1949 وفي 1962 وعلى اثر تصدع بناء الكنيسة من جراء الفيضان جرى ترميمها باللبن الترابي والخشب ومع البلوك والاسمنت وعلى الطراز المعماري الحديث بهمة المجلس الملي أثناء تولي السيد بولس سمعان حردو امانة سره وبرعاية الاب الخوري سليمان حنو واشراف مطران الابرشية حيث اكتمل عام 1993 وجاء البناء جميلاً متناسقاً يشبه في شكله الهندسي بناء كنيسة القديس مار قرياقس في القامشلي.

مصادر
 قبور البيض حسب المصادر السريانية
 قبور البيض (تربسبي) حسب المصادر الكردية
 قبور البيض في الموقع الرسمي للقحطانية
 مذابح سيفو 1915 م

مراجع

إقليم الجزيرة
بلدات في محافظة الحسكة
تجمعات آشورية في سوريا
تجمعات كردية في سوريا
محافظة الحسكة
قبور البيض
مناطق آشورية/سريانية/كلدانية

القحطانية (سوريا)


Barkod, çubuk kod ya da çizgi im, verilerin görsel özellikli makinelerin okuyabilmesi için çeşitli kodlama yöntemleriyle sunulmasıdır.

Orijinal olarak barkod, veriyi paralel çizgilerin genişlikleri ve boşlukları arasında saklardı, ama günümüzde noktasal şekiller, iç içe daireler ve görüntü içinde gizli şekiller gibi farklı türlerde de görülebiliyorlar.

Barkod, barkod okuyucu olarak da adlandırılan optik okuyucular ile okunabilir veya özel yazılımlarla görüntü içinden taranabilir. Barkod bilgisayara veri girişinin doğruluğunu ve hızını artıran Otomatik Tanıma Veri Toplama (OT/VT) uygulamalarında geniş bir kullanım alanı bulmaktadır.

Geleneksel olarak barkod kodlaması sadece rakamları sembolize ederken, yeni sembolojiler tüm ASCII karakter setine büyük harf ve daha fazlasını eklemiştir. Basit barkodların ihtiyaç duyduğu alana daha fazla bilgi sığdırma gereksinimi çizgiler yerine kare hücreleri içeren (bir tür İki boyutlu barkod) matrix kodların geliştirilmesine sebebiyet vermiştir. İç içe kodlar iki boyutlu ve tek boyutlu kodların karışımıdır ve geleneksel tek boyutlu sebirden fazla satır içerecek şekilde bir çerçeve içinde yeniden boyutlandırma işlemidir.

Tarihçe
1940'ların sonunda bir lisansüstü öğrencisi olan Amerikalı Bernard Silver, öğrenim gördüğü Drexel Teknoloji Enstitüsü'ne gelen bir market zinciri sahibinin kasada tüm ürün bilgilerini otomatik kaydedecek bir sistem geliştirilmesini istediğini, ama enstitünün konuyla ilgilenmediğini gördü. Bu fikir Silver'in ilgisini çekti ve doktora öğrencisi olan arkadaşı Amerikalı Norman Woodland'a bundan söz etti. Konu üzerinde birlikte çalışmaya başladılar.

Akıllarına ilkin, kızılötesi ışığın altında parlayacak floresan mürekkeple oluşturulacak desenleri kullanmak geldi ama bunun çok kullanışsız ve yüksek maliyetli olduğu ortaya çıktı. Ardından Norman Woodland, Morse kodu ilkesiyle çalışan ve tarayıcıya okutulabilecek bir etiket düşündü. Mors kodundan tek farkı, noktalar yerine inceli kalınlı çizgiler kullanılması olacaktı.

Barkodun henüz oluşum aşamasında ortaya atılan bu görüş modern barkod fikrine çok yakındı ama Woodland ve Silver bu durumda çizgileri tarayıcıya okutmanın çok güç olacağı düşüncesiyle fikri daha da geliştirdiler; 1949'da hedef tahtasındakine benzer iç içe geçmiş halkalar şeklinde bir veri kodu için patent başvurusu yaptılar. Böylece tarayıcının barkoda paralel tutulması zorunluluğu ortadan kalkacaktı. Günümüzün lazerli okuyucuları bu sorunu, etiketi aynı anda birkaç yönden birden tarayarak aşar.

Bunun ardından, tarayıcılarının prototipini yaptılar; prototip, okumakta olduğu kodları yakıp kül etmeden önce fikrin işe yaradığını gösterecekti. Woodland o dönemde IBM firmasında çalışıyordu ve firma iki kez patent haklarını satın alma önerisi yaptı. Sonunda patent hakkını 1962'de Philco firması aldı ve sonra RCA firmasına sattı. 1970'lerde hâla IBM firmasında çalışmakta olan Woodland, Amerikalı George Laurer ile birlikte Evrensel Ürün Kodu olarak bilinen ve 1973'te onaylanan 12 basamaklı karmaşık kodu geliştirdi. Ertesi yıl, 26 Haziran 1974 günü sabah 08.01'de, ABD'nin Ohio eyaletinde bulunan Troy şehrindeki Marsh Süpermarket'in kasasında işlenen bir paket sakız, dünyada barkodla satılan ilk ürün oldu.

Teknolojisi
Tek boyutlu barkod ikili bir koddur (1'ler ve 0'lar). Çizgi ve boşluklar değişen kalınlıklarda olurlar ve farklı kombinasyonlarda basılırlar. Okunabilme için, iyi bir baskı ve çizgi ve boşluklar arasında yeterli kontrast olmalıdır. Tarayıcılar kodları okumak için farklı teknolojiler kullanır. En genel iki teknoloji lazer ve kameradır. Tarayıcılar, birçok süpermarket kasasında olduğu gibi sabit veya envanter takibinde kullanıldığı şekilde el tipi cihazlar olabilir.

Uğursuz başlangıcına rağmen, barkod birçok ve farklı uygulamada fark edilir bir başarı kazanmıştır. İlk başarılı barkodlardan olan ve Dr. David Allais tarafından geliştirilen Code 39, lojistik ve savunma sanayi uygulamalarında geniş bir uygulama alanı bulmuştur. Code 39 daha yeni barkodlara göre daha az karmaşık olması sayesinde bugün hala kullanımdadır. Code 128 ve Interleaved 2 bazı geniş pazarlarda başarı kazanmış diğer kodlardır.

Evrensel ürün kodu
Barkodların en iyi bilinen ve en yaygın kullanımı tüketici ürünlerindedir. Evrensel Ürün Kodu, veya U. P.C., bir tanedir çünkü kullanıcıları tarafından geliştirilmiştir. Birçok teknolojik yenilik önce bulunur sonradan bu yeniliğe uygun bir ihtiyaç belirlenir. U. P.C. 1970'lerin başında Amerikan meyve-sebze sektörünün belirlediği bir ihtiyaca cevap vermiştir.

Sebze-meyve reyonlarındaki işlemleri otomatik hale getirmenin işçilik maliyetlerini azaltacağı, stok kontrolünü geliştireceği, işleri hızlandıracağı ve müşteri hizmetlerini geliştireceğine inanan, hem üreticileri hem de süpermarketleri temsil eden altı tane endüstri birliği endüstri liderlerinden oluşan bir komite kurdu. İki yıl süren çalışmalar 1 Nisan 1973 tarihinde Evrensel Ürün Kodunun ve U. P.C. barkod sembolojisinin anons edilmesi ile sonuçlandı. U. P.C. ticari olarak kendini ilk defa Haziran 1974'te Troy, Ohio'daki Marsh'ın Süpermarketinde bir Wrigley's sakız paketi üzerinde gösterdi.

Sebze - meyve endüstrisi komitesinin yürüttüğü ekonomik çalışmalar 1970'lerin ortalarında okuma yöntemiyle sektörde 40 milyon dolardan fazla bir tasarruf yapılacağını öngörmüştü. Bu rakamlara o zaman diliminde ulaşılamadı, barkod okuma yönteminin öldüğünü söyleyenler bile oldu. Üreticilerin barkodlu etiketleri hemen kullanmaya başlamalarına rağmen barkodun faydası pahalı tarayıcıların çok sayıda perakendeci tarafından kullanılmasını gerektiriyordu. Hiçbiri ilk olmayı istemiyordu ve Business Week'in yayınladığı "Başarısız Süpermarket Tarayıcısı" makalesinde olduğu gibi sonuçlar ilk birkaç yıl umut verici görünmüyordu.

Sembolojiler
Mesajlar ve barkodlar arasındaki ilişki semboloji olarak adlandırılır. Bir sembolojinin özelliği mesajdaki rakam/karakterlerin ve başlangıç bitiş işaretlerinin çizgi ve boşluklar halinde tek tek kodlanması, barkoddan önceki ve sonraki gerekli boş alanın boyutu ve bir kontrol karakterinin hesaplanmasını içerir.

Tek boyutlu sembolojiler genel olarak iki özelliğe göre sınıflandırılır:
 Sürekli veya ayrık: Sürekli sembolojilerde karakterler arka arkaya yer alır, bir tanesi boşlukla biterse diğeri çizgi ile başlar veya tersi. Ayrık sembolojilerde ise karakterler çizgi ile başlar ve biter; Kod bitimi gibi algılanmadığı sürece aradaki boşluk ihmal edilir.
 İki genişlikli veya çoklu genişlikli: İki genişlikli sembolojilerde çizgi ve boşluklar geniş ve dardır; geniş bir çizginin ne kadar geniş olduğu o sembolojinin geniş çizgiler ile ilgili tanımına uyduğu sürece önemli değildir (genelde dar çizginin iki veya üç katı kadar daha geniş). Birçok çoklu genişlikli sembolojilerdeki çizgi ve boşluklar modül denen temel bir genişliğin katlarıdır; böyle kodlar genellikle 1, 2, 3 ve 4 modül genişliği kullanırlar.

İç içe kodlar tek boyutlu bir sembolojinin yatayda birkaç defa tekrarlanması ile oluşur.

İki boyutlu sembolojiler çok çeşitlidir. En genel olanı kare veya nokta şekilli modülleri bir tablo şeklinde gösteren matriks kodlardır. İki boyutlu sembolojiler başka görsel şekillerde de olabilirler. Dairesel şekillerin yanında, farklı boyut veya şekillerdeki modül dizilerini kullanıcının belirlediği bir görüntünün içine gizleyerek (örneğin DataGlyph) steganografiyi kullanan birçok iki boyutlu semboloji de vardır.

Tarayıcı/semboloji etkileşimi
Tek boyutlu sembolojiler, barkod boyunca doğrusal bir ışın demetini hareket ettirerek barkodun açık-koyu alanlarını algılayan bir lazer okuyucu tarafından okunacak şekilde optimize edilmiştir.

İç içe sembolojiler de barkod boyunca birden fazla geçiş yapabilen lazer tarayıcılar için optimize edilmişlerdir.

İki boyutlu sembolojiler tüm sembolojisi kapsayan bir tarama şekli olmadığı için lazer tarafından okunamazlar. Bu tür sembolojiler resim yakalayan kameralı cihazlar tarafından taranmalıdır.

Tarayıcılar (barkod okuyucular)
En eski ve hala en ucuz barkod tarayıcıları sabit bir ışık kaynağı ve barkod boyunca hareket ettirilen bir adet fotosensör ile yapılır.

Daha sonra yapılan bir tasarım, "lazer tarayıcı", barkod boyunca lazeri tarayan poligonal ayna veya galvanometreye monte edilen ayna kullanır—aslında sadece bir adet düz çizgi içerir, ama barkodları her açıdan okuyabilmek için karmaşık şekillerde görülür.

1990'ların sonlarında bazı barkod okuyucu üreticileri hem tek boyutlu hem de iki boyutlu barkodları okumak için sayısal kameralarla çalışmaya başladı. Bu teknoloji günümüzde mükemmel hale geldi ve şimdilerde çoğu uygulamada lazer tarayıcıları performans ve güvenilirlik açısından geride bırakıyor.

Yakın zamanda, mağaza raflarından alabileceğiniz sayısal kameralar hem tek hem de iki boyutlu barkodları okuyacak yeterli çözünürlüğe ulaştı. Artan şekilde firmalar barkod tarama yazılımlarını kameralı telefonlara adapte etmenin yollarını arıyor. Ancak, kameralı telefonların optikleri endüstriyel tarayıcılar için optimize edilmiş standart kodlara yeterince uygun değil. Sonuç olarak mobil kullanım için renk kodu ve mCode gibi yeni kodlar tasarlanmakta.

Kod doğrulayıcı (barkod kontrolü)
Bar kod doğrulayıcı birincil olarak barkod basılan ama tedarik zincirindeki tüm firmaların bar kod kalitesini test edeceği iş sahalarında kullanılmaktadır. Barkodun tedarik zincirindeki herhangi bir tarayıcı tarafından okunabilmesini garantilemek çok önemlidir. Perakendeciler uyumlu olmayan barkodlar için yüksek meblağlı cezalar vermektedir. 13 haneli ve diğer tür barkodlarda son rakam kontrol rakamıdır. Örneğin numaralar; 8693043021044 olsun, (1.Sayı=8,2.Sayı=6,3.Sayı=9 şeklinde) burada tek ve çift sıralı rakamlar kendi içinde toplanır, çift rakamlar grubunun son hanesi 3 ile çarpılır ve çift hanelilerin toplamının son rakamı eklenir. Elde edilen sonucun son hanesi 10 da çıkartılır ve elde edilen sonuçla barkoddaki son rakam aynı olmalıdır. Yani; tek sıralar toplamı 8+9+0+3+2+0=22, 6+3+4+0+1+4=18 18x3=54, 54+22=76, birler hanesi 6 yı 10 dan çıkarttığımızda 10-6=4. En sondaki rakamın 4 olduğu görülmektedir.

Bar kod doğrulayıcılar bir tarayıcı gibi çalışmaktadır ama sadece bar kodu çözümlemek yerine, bir doğrulayıcı 8 çeşit test uygulamaktadır. Her test sonucuna 0.0-4.0 (F-A) arasında bir değer verilmektedir ve bu testlerin en düşüğü tarama değeri olarak alınmaktadır. Birçok uygulama için 2.5 (C) değeri kabul edilebilir en alt değerdir.

Bar kod doğrulayıcı standartları
 Orijinal Amerikan barkod kalite özellikleri ANSI X3.182'dir
 Şu anki uluslararası barkod kalite özellikleri (tek boyutlu kodlar için) ISO15426-1 ve (iki boyutlu kodlar için) ISO15426-2 'dir.
 Barkod doğrulayıcıları (tek boyutlu bar kod doğrulayıcı uyumluluk standardı) ISO 15426-1 veya (iki boyutlu bar kod doğrulayıcı uyumluluk standardı) ISO 15426-2 ile uyumlu olmalıdır.

Bar kod doğrulayıcı üreticileri:
 RJS/Printronix (tek boyutlu)
 Hand Held Products (tek boyutlu)
 Webscan (tek ve iki boyutlu)
 Auto ID Solutions (iki boyutlu)
 Stratix (tek boyutlu)
 Axicon (tek boyutlu)

Barkod kullanmanın faydaları
Satış noktası (POS) yönetiminde, barkod kullanımı önemli konular ile ilgili çok detaylı güncel bilgi sağlayarak kararların daha hızlı ve güvenilir şekilde alınmasına imkân vermektedir.

Kullanılan sektörler
Perakende Sektörü
Marketler
Hediyelik eşya
Nalbur
A.V.M'ler
Büfeler

Örneğin
 Hızlı satılan ürünler çabucak belirlenir ve müşteri talebini karşılamak üzere yeniden sipariş edilir,
 Yavaş satılan ürünler belirlenir ve istenmeyen stok oluşumu engellenir,
 Bir ürünün mağaza içinde yer değişimi takip edilebilir ve hızlı satılan ve daha karlı ürünler en iyi yerlere yerleştirilir,
 Geçmiş bilgiler dönemsel değişimleri kesin bir doğrulukla tahmin etmek için kullanılabilir.

Barkod tarayıcıları ayrıca düşük maliyetlidir ve çok doğru okuma yapar - sadece 1/100000 giriş yanlış olur.

Barkod tipleri

Tek boyutlu barkodlar

İç içe barkodlar
{| class="wikitable"
! Semboloji !! Notlar
|-
| Codablock || İç içe tek boyutlu barkod.
|-
| Code 16K || Code 128 temelli.
|-
| Code 49 || Intermec Corp. tarafından geliştirilen iç içe tek boyutlu barkod.
|-
| PDF417 || En genel iki boyutlu barkod. Halka açık.
|-
| Micro PDF417 ||
</table>

İki boyutlu barkodlar
Matrix kodu, İki boyutlu barkod olarak da bilinen kod, bilgiyi iki boyutlu temsil etme yöntemidir. Tek boyutlu barkoda benzer ama daha fazla temsil kapasitesi vardır.

Kaynakça

 Automating Management Information Systems: Barcode Engineering and Implementation - Harry E. Burke, Thomson Learning, ISBN 0-442-20712-3
 Automating Management Information Systems: Principles of Barcode Applications - Harry E. Burke, Thomson Learning, ISBN 0-442-20667-4
 The Bar Code Book - Roger C. Palmer, Helmers Publishing, ISBN 0-911261-09-5, 386 pages
 The Bar Code Manual - Eugene F. Brighan, Thompson Learning, ISBN 0-03-016173-8
 Handbook of Bar Coding Systems - Harry E. Burke, Van Nostrand Reinhold Company, ISBN 0-422-21430-8, 219 pages
 Lines of Communication - Craig K. Harmon, Helmers Publishing, ISBN 0-911261-07-9, 425 pages
 Punched Cards to Bar Codes - Benjamin Nelson, Helmers Publishing, ISBN 0-911261-12-5, 434 pages
 Revolution at the Checkout Counter: The Explosion of the Bar Code - Stephen A. Brown, Harvard Univ Press, ISBN 0-674-76720-9

Dış bağlantılar
 How Stuff Works - UPC bar code

Kodlama
Otomatik tanıma ve veri toplama
Kayıt yönetimi teknolojisi
1952 tanıtımları
Amerika Birleşik Devletleri icatları

Barkod


Cheryl Gallant  (born May 23, 1960) is a Canadian politician who represents the riding of Renfrew—Nipissing—Pembroke in the House of Commons of Canada. She is a member of the Conservative Party of Canada.

Early life and career
Gallant was born in Sarnia, Ontario. She attended the University of Western Ontario, graduating with a Bachelor of Science degree in chemistry. Prior to becoming a politician, she worked for a major Canadian life insurance company as a group insurance executive and for a time as an office manager of a family-owned professional practice. Gallant has been married since 1985, and is the parent of four daughters. She has served as the Chair of the City of Pembroke Downtown Development Commission and as a member of the Economic Advisory Committee for the city.

Political career
Gallant won her seat in the 2000 federal election, defeating Liberal incumbent Hec Clouthier and making history as the first woman elected to federal office in Renfrew County. Renfrew-Nipissing-Pembroke was one of only three Ontario federal riding districts not to elect a Liberal. Gallant took advantage of local opposition to Bill C-68, the Firearms Act, and benefited from backlash to Clouthier's support for gun control.

She is currently a member of the Conservative Party of Canada in the House of Commons of Canada, having previously been a member of the Canadian Alliance party from 2000 to 2003. She is largely viewed as one of the most vocal social conservatives in the House of Commons. While a popular figure among the Christian Right and property rights activists, she regularly draws the ire of opponents. Serving in a riding with the largest military base and only national nuclear research facility in Canada, she has advocated for increased federal support for CFB Petawawa and the Chalk River Laboratories.

During the 37th Parliament, Gallant served as deputy house leader of the Official Opposition. She has served as CPC critic for science, research and development, was a member of the Commons Standing Committee on National Defence and Veteran's Affairs, and the Standing Committee on Industry. She has also served as opposition critic of Canadian Heritage, Amateur Sport, the National Capital Commission, Science, Research and Development, the Federal Economic Development Initiative for Northern Ontario, and Small Business. In the 39th Parliament, she served as government vice-chair of the House NATO committee and on the House Committee for Natural Resources.

In the 38th Parliament, Gallant served as a member on the Subcommittee on Agenda and Procedure of the Standing Joint Committee on Library of Parliament, and the Library of Parliament.

Her service continued in the 39th Parliament, where she served on the committee for the Status of Women, National Defence, and Library of Parliament.

During the 40th Parliament, she served for varying lengths of time as a member on the following committees: National Defence, the Library of Parliament, the Subcommittee on Agenda and Procedure on the Standing Committee on National Defence, Scrutiny of Regulations, Natural Resources, and Transport, Infrastructure, and Communities.

In the 2008 election, Gallant won her fourth term in Parliament, winning 28,906 of 47,314 votes (61.1% of the total). Her nearest rival, Liberal candidate Carole Devine, received 9,740 votes (20.6%).

Gallant won her fifth term in Parliament in a landslide election, collecting 27,462 of 51,398 votes (53.43% of the total). Her closest opponent, Independent Hec Clouthier, received 9,611 votes (18.70%).

In the 41st Parliament, Gallant serves as a member of the Standing Committee on Industry, Science, and Technology, as well as the Standing Committee on National Defence.
She was elected by colleagues to represent Canada as Chair of the Canadian-North Atlantic Treaty Organization (NATO) Parliamentary Association. The Canada-NATO Parliamentary Association consists of membership of all political parties represented in the House of Commons.

In March 2012, Gallant traveled to Norway to observe Canadian Forces from Petawawa participate in NATO exercises. In April 2012, she received second place in The Hill Times poll for Best Conservative Constituency MP.

Gallant was re-elected for a sixth term in 2015. In a statement on April 2, 2019, Gallant addressed the Speaker in the House regarding carbon pricing in Canada stating that the effects would necessitate higher tuition fees on college and university students to make up for increased heating and carbon payments.

Gallant was challenged for the Conservative nomination in Renfrew—Nipissing—Pembroke for the 2019 election by Mike Coates, the campaign manager for former Conservative leadership candidate Kevin O'Leary. However, Gallant was successful in winning the nomination 866 votes to 522.

On October 21, 2019, Gallant was re-elected for her seventh term in office after winning 30,387 of 57,506 ballots cast, or 52.67% of the vote. She is the longest serving woman in the federal caucus. During the ensuing 43rd Canadian Parliament, she introduced one private member bill, Bill C-222, An Act to amend the Expropriation Act (protection of private property) which sought to disallow the exemption of a public hearing in cases where private land is being expropriated for the purposes of "restoring historical natural habitats or addressing, directly or indirectly, climate variability". It was brought to a vote on February 17, 2021, but defeated with only Conservatives Party members voting in favour.
In the 2020 Conservative Party of Canada leadership election she endorsed Peter MacKay.

She won re-election in 2021, despite being "nowhere to be found" during the campaign, according to CTV News Ottawa. During the campaign, Gallant claimed "Now that the pandemic is passing, they're rebranding climate change as a climate emergency in order to justify climate lockdowns." The claim was cited by Prime Minister Justin Trudeau as an example of a need for Conservative leader Erin O'Toole to control his candidates.

Controversies
In 2002, she made anti-gay remarks to then Minister of Foreign Affairs Bill Graham, when during a heated exchange, she shouted "Ask your boyfriend" and "How's your boyfriend?".

Shortly before the 2004 election, Gallant made headlines for her criticism of Bill C-250, an amendment to the Criminal Code introduced by NDP MP Svend Robinson which would protect sexual orientation from hate propaganda. Among other things, Gallant claimed that the bill would limit freedom of opinion, make sections of the Bible "hate literature" and provide protection to pedophiles.

During the 2004 election, a controversy erupted when Gallant compared abortion to the beheading of Iraq War hostage Nick Berg. The Conservative Party then announced that she was suffering from laryngitis, and after this, she did not appear at some scheduled debates.

Gallant resurfaced in the spotlight on March 17, 2005, when she suggested that Christians were being persecuted by the Liberal Party in a flyer she sent to her constituents. Conservative leader Stephen Harper, confronted with the news, said "I'll let Cheryl Gallant explain those remarks herself; I haven't seen them."

Several constituents have accused Gallant of obtaining birth-date information from passport applications during the 2006 campaign. Her office regularly sent out greeting cards to constituents when their birthday came. One affected resident told the Ottawa Citizen, "The principle is really bothering me: that my information has been gathered without my knowledge. I don't know how it's going to be used." Two families who received cards have sent letters to the Privacy Commissioner of Canada, asking confirmation the MP won't use the collected personal information. The Office of the Privacy Commissioner has no jurisdiction in investigating such matters. Gallant's aide says the Member receives many requests for birthday and anniversary cards, and the office is unsure how the information was put on the list, since Gallant receives thousands of requests for salutations and the birth date could have been on one of the request forms returned by a constituent.  In addition, two constituents named Mr. and Mrs. White, who were unsatisfied with the response they received from Gallant's office, contacted the Liberal MP for Ottawa-Vanier Mauril Bélanger. Bélanger contacted the Office of the Ethics Commissioner on their behalf, who found grounds for and did conduct a preliminary inquiry into the matter. Although in their report they commented "personal information should only be used for the purpose for which it is gathered, or for a use consistent with that purpose," they found Gallant's use of the information did not further her private interests as alleged. Because the use of the constituents' information did not meet the definition in Section 3(2) of the Member's Code for furthering private interests, the Office of the Ethics Commissioner discontinued their inquiry.

Of around 60 major candidates in 15 Eastern Ontario and Western Quebec ridings, Gallant was the only one who didn't attending a meeting with the Ottawa Citizen editorial board. "Ms. Gallant's decision to duck every difficult question from the media is nothing short of childish", commented Citizen columnist Kelly Egan. Gallant has stated that she was focused on campaigning locally in order to keep in touch with the concerns of local constituents.

In February 2011, during Defence Committee hearings in St. John's before an audience which included the family and co-workers of mariners lost at sea in recent accidents on the Atlantic, Gallant remarked, "In Ontario we have inland seas, the Great Lakes, and it would never occur to any of us, even up in the Ottawa River, to count on the Coast Guard to come and help us."  Gallant said federal search and ocean rescue should be coordinated with privately operated resources and local governments. Gallant's comparison of recreational boaters in sheltered inland waters to mariners on the Atlantic hundreds of miles from land drew outrage from many who had lost family at sea. She initially refused to apologize saying her remarks were misinterpreted, but on February 10, Gallant said she was sorry and did not mean to minimize ocean dangers.

On March 28, 2011, after stating in a press release that she hoped for a clean election campaign, Gallant compared Liberal leader Michael Ignatieff to Libyan dictator Moammar Gadhafi. Gallant wrote on her Twitter page: "No carbon tax please, Igaffi!" Her initial tweet was deleted, but not before it was screen-captured and distributed to the national press. She tweeted an apology to Ignatieff for her remarks on April 1.

In March 2016, Gallant caused further outrage and controversy by using the death of Corporal Nathan Cirillo as a means to generate money for her campaign through an Easter ham lottery. Cirillo was killed while standing guard at the National War Memorial on Oct. 22, 2014.

In May 2016, Gallant accused the Rideau Institute of having ties to North Korea, Iran, and Russia on account of the Institute having those countries as options on their donation page when stating their nation of origin.

In June 2017, Gallant was the only Member of Parliament to vote against a government motion re-affirming support for the Paris Agreement.

In February 2021, Gallant was recorded on a Zoom meeting with a university student group, accusing Liberals of wanting to "normalize sexual activity with children".

During the so-called "Freedom Convoy", Gallant commented on her Facebook page to "Watch for Trudeau's gang to pull off false flag operations." She advertised a Pembroke protest on her Facebook page, and has encouraged protests nationwide.

Electoral record

References

External links
 Cheryl Gallant, official site

1960 births
Canadian anti-abortion activists
Canadian Roman Catholics
Women members of the House of Commons of Canada
Conservative Party of Canada MPs
Living people
Members of the House of Commons of Canada from Ontario
People from Pembroke, Ontario
Politicians from Sarnia
University of Western Ontario alumni
Women in Ontario politics
21st-century Canadian politicians
21st-century Canadian women politicians

Cheryl Gallant


Lohrmann ist ein Einschlagkrater auf der westlichen Mondvorderseite am Rand des Oceanus Procellarum, südlich des Kraters Hevelius und nördlich von Grimaldi.
Der Kraterrand ist unregelmäßig und erodiert, der Kraterboden relativ eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Selenographen Wilhelm Gotthelf Lohrmann offiziell benannt.

Weblinks

 Lohrmann auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Lohrmann (Mondkrater)


La Jakob Glanzer Shul  est un bâtiment classé de la ville de Lviv en Ukraine ancienne synagogue qui est actuellement un lieu culturel.

Historique
Elle a été bâtie entre 1841 et 1844 en style Style néo-baroque.

Elle est devenue un centre culturel depuis 1989.

Images

Notes et références

Articles connexes
 Histoire des Juifs en Ukraine.

Culture à Lviv
Lviv
Religion à Lviv
Synagogue

Jakob Glanzer Shul


Watson Davis (1896–1967) foi o fundador do American Documentation Institute (ADI), o precursor da Association for Information Science and Technology, e pioneiro no campo da Biblioteconomia e Ciência da Informação.

Ele foi editor da Science News Letter, a publicação do Science Service, uma organização estabelecida pela Associação Americana para o Avanço da Ciência, a Academia Nacional de Ciências e o Conselho Nacional de Pesquisa em 1920. Seu interesse de longa data em atrair jovens para a ciência foi observado, entre outros, pelo presidente Lyndon B. Johnson; O presidente Johnson disse em 1966 que Watson "despertou as mentes e direcionou as energias de milhões de jovens americanos para as conquistas em pesquisa e tecnologia que são cada vez mais vitais para o progresso humano". Ele fundou, na qualidade de Diretor do Serviço Científico, o Science Clubs of America, alcançando em certo ponto cerca de um milhão de crianças em idade escolar nos Estados Unidos; ele também foi um dos criadores da Westinghouse Science Talent Search e da International Science Fair.

O ganhador do Prêmio Nobel e presidente da Comissão de Energia Atômica, Glenn T. Seaborg elogiou Watson em 1967, afirmando que "Watson Davis fez mais pela popularização da ciência e pela compreensão da ciência pelo público em geral do que qualquer outro indivíduo ."

Em agosto de 1937, Watson presidiu a delegação americana ao Congresso Mundial de Documentação Universal, realizado em Paris. Nesse evento, Watson elogiou o microfilme como um poderoso meio de intercâmbio de informações: "[O microfilme] complementará outras formas de publicação e tornará acessível material de todos os tipos que não podem ser impressos por fatores econômicos.. Irá tornar acessíveis livros esgotados e livros raros. Adapta-se à publicação de fotografias e outras ilustrações.... Desta forma, o documento está perpetuamente 'impresso', mas não é necessário armazenar estoques extensos e que consomem espaço, apenas o próprio documento e o microfilme negativo do qual os positivos são feitos para distribuição." Ele também propôs nesta conferência que os jornais fossem arquivados em microfilme, em vez de serem armazenados como cópias físicas.

Nascidos em 1896
Mortos em 1967
Físicos dos Estados Unidos do século XX
Escritores de ciência dos Estados Unidos
Alunos da Universidade George Washington

Watson Davis


Yousef Khasho (Youssef Saed Gergis Khasou) (født 27. maj 1927 i Jerusalem, Israel - død 8. marts 1997 i Amman, Jordan) var en palæstinensisk komponist, dirigent, lærer, rektor og organist.

Khasho hører til de mest kendte komponister af klassisk musik i mellemøsten i nyere tid. Han var nært knyttet til Kong Hussein
af Jordan, som inviterede ham til landet for at etablere det første Musikkonservatorium i Jordan i 1966.

Khasho har skrevet 12 symfonier, hvoraf hans første symfoni "Jerusalem" (1967) og den tolvte symfoni (1985) dedikeret til Kong Hussein i anledning af dennes 50 års fødselsdag, er de mest kendte.
Han har desuden komponeret orkesterværker, kammermusik, operetter, sange, klaverstykker etc.

Khasho opholdte sig mange år imellem lande som Jordan, Syrien, Libanon og Italien, og underviste på forskellige konservatorier og universiteter.

Udvalgte værker

 Symfoni "Jerusalem" (1967) - for orkester
 Symfoni nr. 5 (1969) - for orkester
 Symfoni nr. 8 "Chian rapsodi" (1979, Rev. 1978) - for orkester
 Symfoni nr. 9 "Chian rapsodi" (1970, Rev. 1978) - for orkester
 Symfoni nr. 10 "Den vandrende Ægæiske sømand" (1970, Rev. 1978) - for orkester
 Symfoni "om Libyen" (1970) - for orkester
 Symfoni nr. 12 "Husseins Jordan" (1985) - for orkester

Eksterne henvisninger
 Om Yousef Khasho på brunel.ac.uk

Komponister fra Israel
Dirigenter
Organister
Lærere

Yousef Khasho


Der Polder Glies ist ein Überschwemmungsgebiet in der Einheitsgemeinde Schiffdorf im Landkreis Cuxhaven. Er liegt nördlich von Sellstedt am Rande des Naturschutzgebietes "Sellstedter See und Ochsentriftmoor/Wildes Moor", in das er einbezogen ist. Der Polder ist rund 85 Hektar groß.

Der Polder entstand 1959 im Zuge eines Generalplans zur großräumigen Entwässerung. Der Boden wurde kultiviert und anschließend landwirtschaftlich genutzt. Durch Sackungen des entwässerten Niedermoorbodens wurden viele Flächen aber wieder feuchter, was die landwirtschaftliche Nutzung erschwerte.

Nachdem die landwirtschaftliche Nutzung aufgegeben worden war, wurde der Deich zum Sellstedter See im Herbst 2006 im Rahmen einer Kompensationsmaßnahme für den Bau des Gewerbegebietes Luneort im Bremerhavener Stadtteil Fischereihafen teilweise abgetragen und nach Südosten verlegt. Das vormals stark entwässerte Gebiet wurde wiedervernässt und dient als Hochwassersammelbecken für Hochwasser der Geeste.

Durch die Verlegung des Deiches und die Wiedervernässung des Geländes entstand ein Biotop mit einem gut 54 Hektar großen Flachwasserbereich, von dem eine etwa 28 Hektar große Fläche ein dauerhaftes Stillgewässer bildet. Neben den Flachwasserzonen wird der Polder von ausgedehnten Röhrichtzonen und Nassgrünländern geprägt. Er ist Lebensraum für Wasser-, Wat- und Wiesenvögel und ein bedeutendes Rast- und Überwinterungsgebiet für Zugvögel. So kommen hier u. a. See- und Fischadler, Kranich und Eisvogel vor.

Der Polder Glies ist seit dem 17. September 2010 Bestandteil des Naturschutzgebietes "Sellstedter See und Ochstentriftmoor/Wildes Moor". Zusammen mit diesem und dem nördlich des Naturschutzgebietes liegenden Polder Bramel bildet er einen Biotopverbund.

Am Rand des Naturschutzgebietes befindet sich zwischen dem Polder und dem Sellstedter See ein Aussichtsturm, von dem aus das Gelände eingesehen werden kann.

Weblinks

 Polder Glies, BUND-Landesverband Bremen
 Feuchtgebiet Polder Glies, Faltblatt, BUND-Landesverband Bremen (PDF, 1,1 MB)

Einzelnachweise

Koog in Niedersachsen
Bauwerk in Schiffdorf
Geeste (Fluss)
Geographie (Schiffdorf)

Polder Glies


Los hermanos Andrónico e Isaac Nestongos, primos hermanos del segundo emperador de Nicea, Juan III Ducas Vatatzés, efectuaron una rebelión en 1225 para derrocarlo. Mientras estaba en Lampsaco, el emperador ordenó a sus tropas marchar hacia Achyraous y lograron arrestar a los rebeldes. El instigador de la rebelión, Andrónico Nestongos, fue tratado particularmente leve por el emperador.

Fuentes
 George Akropolites, Annales, Heisenberg, A. (ed.), Georgii Acropolitae opera, vol. 1. (repr. 1978, corr. P. Wirth).
 Theodore Skoutariotes, Synopsis Chronike, Sathas, Κ. (ed.), Bibliotheca Medii Aevi 7 (Athens - Venice - Paris 1894).

Historia del Imperio bizantino

Rebelión de Andrónico e Isaac Nestongos


Der Würzige oder Fleischrötliche Tellerling (Rhodocybe gemina, Syn.: Clitopilus geminus) ist eine essbare Pilzart aus der Familie der Rötlingsverwandten (Entolomataceae).

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Die Fruchtkörper sind mittelgroß und fleischig. Der Hut ist erst stark gewölbt und entwickelt später eine flache, oft etwas niedergedrückte und oft unregelmäßig gewellte Form. Die matte, trockene, glatte, jung leicht samtig-filzige Hutoberfläche hat blasse, ockrige Orange- oder Brauntöne mit rötlichen Aspekten. Der Hutrand ist eingebogen, die Huthaut nicht abziehbar. Die gedrängt stehenden Lamellen sind breit bis herablaufend am Stiel angewachsen und lassen sich leicht vom darunterliegenden Fleisch lösen. Sie sind anfangs hellbeige bis cremefarben und mit zunehmender Sporenreife fleischbräunlich. Die Lamellenschneiden sind schwach gekerbt. Der weißliche, faserige Stiel jung vollfleischig, oft nach unten verjüngend geformt und wird 3–8 cm lang und 1–2 cm dick. An der Stielbasis finden sich oft weiße Myzelstränge. Das Fleisch (Trama) ist weißlich bis cremefarben, in der Hutmitte dick und hat einen angenehm mehligen oder würzigen Geruch und schmeckt etwas bitterlich.

Mikroskopische Merkmale
Die Sporen sind fleischfarben bis lachsrosa. Sie messen 5–7,5 × 3–5,5 Mikrometer und erscheinen je nach Blickwinkel elliptisch bis eckig geformt.

Artabgrenzung
Gefährlich wären Verwechslungen mit dem in Extremfällen tödlichen Riesen-Rötling (Entoloma sinuatum).
Der ebenfalls essbare Veilchen-Rötelritterling (Lepista irina) hat ein ähnliches Aussehen und einen ähnlichen Geruch, hat aber schmal oder etwas ausgebuchtet angewachsene Lamellen.

Ökologie und Verbreitung
Er lebt als Saprobiont in Nadel- oder seltener auch Laubwäldern, in Wiesen und Parks oder an Wegrändern.

Unter den 20 in Europa dokumentierten Arten der Gattung ist der Würzige Tellerling der häufigste und bekannteste. Er ist hier weit verbreitet, aber nicht häufig. Seine Fruchtkörper treten von Juli bis Oktober einzeln oder in Reihen oder Ringen auf.

Bedeutung
Er ist essbar und ein guter Speisepilz.

Systematik und Taxonomie
Die offizielle Erstbeschreibung stammt aus dem 1793 veröffentlichten Werk Traité des champignons von Jean-Jacques Paulet, der ihn als Hypophyllum geminum beschrieben hat.

Anhand von Unterschieden in Lebensweise, Stielfarbe, Geruch und Geschmack wurden verschiedene Unterarten und Varietäten beschrieben, welchen jedoch durch vorhandene Übergangsformen und unklare Abgrenzbarkeit wenig taxonomischer Wert beigemessen wird: die Unterart mauretanicus (Maire), die Unterart subvermicularis (Maire) und die Varietät leucopus (Kühner & Romagnesi).

Quellen
 Hans E. Laux: Der große Kosmos-Pilzführer. Alle Speisepilze mit ihren giftigen Doppelgängern. Franckh-Kosmos, Stuttgart 2001, ISBN 3-440-08457-4, S. 232.

Einzelnachweise

Weblinks

Rötlingsverwandte
Speisepilzart

Würziger Tellerling


උතුරැ දිග පාකිස්ථාන‍යේ  හා නැගෙනහිර ඇෆගනිස්ථානයේ පිහිටා තිබු පෞරාණික රාජධානිය ගාන්ධාරය නම් විය. ගාන්ධාර රාජධානිය ප්‍රධාන වශයෙන් පැතිරී තිබුනේ පෙෂාවර් නිම්නය. පෝටෝහාර් සානුව සහ කාබුල් නදිය කේන්ද්‍රගත කරගෙනය. එහි ප්‍රධාන නගරයට වුයේ පුරැෂ පුරය හෙවත් පුරැෂයන්ගේ නගරයයි. (නූතන පෙෂාවර් නගරය) තවත් කළෙක තක්ෂිලාව ප්‍රධාන නගරය විය.

ගාන්ධාර රාජධානිය ක්‍රිස්තු පූර්ව පළමු සහශ්‍රයේ මුල් භාගයේ සිට ක්‍රිස්තු වර්ෂ එකොළොස් වන සියවස දක්වා අඛණ්ඩව පැවැතුණි. ක්‍රිස්තු වර්ෂ පළමු සියවසේ සිට පස්වන සියවස දක්වා වු කාලය තුළ ගාන්ධාර රාජ්‍යය එහි උපරිමයට ලගා විය. ඒ සදහා දායක වූ ප්‍රධාන පාලකයන් වුයේ බෞද්ධ නරපතියෙකු වූ කුෂාන්ය.

දසවන හා අකොලොස්වන ශතවර්ෂයේ හි එහි පාලනය මුස්ලිම් භක්තික අිරාජයන් අතට පත්වීමට ප්‍රථම එහි පාලනය හින්දු භක්තිකයන් වු ෂහි වරැන් අත විය. ෂහි ධන පදය ඉතිහාස කතෘ, අල්, බිරැනි විසින් හින්දු පාලකයන් හැදින්වීමට යොදා ගන්නා ලදි.

ෆස්නි හි මහමුද් එහි පාලනය ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1021 දී අත්පත් කරගත් පසු ගාන්ධාර යන නාමය භාවිතයෙන් ඉවත් විය. මෝග් යුගයේ දී එම ප්‍රදේශය ලාහෝර් සි හෝ කාබුල් සිට පාලනය කෙරිනි. එම කාලයෙේදී ගාන්ධාර ප්‍රදේශය කාබුල් ප්‍රාන්තයේ කොටසක් විය.

සටහන්

මූලාශ්‍ර
 Beal, Samuel. 1884. Si-Yu-Ki: Buddhist Records of the Western World, by Hiuen Tsiang. 2 vols. Trans. by Samuel Beal. London. Reprint: Delhi. Oriental Books Reprint Corporation. 1969.
 Beal, Samuel. 1911. The Life of Hiuen-Tsiang by the Shaman Hwui Li, with an Introduction containing an account of the Works of I-Tsing. Trans. by Samuel Beal. London. 1911. Reprint: Munshiram Manoharlal, New Delhi. 1973.
 Bellew, H.W. Kashmir and Kashgar. London, 1875. Reprint: Sang-e-Meel Publications 1999 ISBN 969350738X
 Caroe, Sir Olaf,  The Pathans, Oxford University Press, Karachi, 1958.
 Herodotous, The Histories, Translated by Aubrey De Selincourt, Penguin Books, 1954.
 Hill, John E. 2003. "Annotated Translation of the Chapter on the Western Regions according to the Hou Hanshu". 2nd Edition.
 Hussain, J.  An Illustrated History of Pakistan, Oxford University Press, Karachi, 1983.
 Legge, James. Trans. and ed. 1886. A Record of Buddhistic Kingdoms: being an account by the Chinese monk Fâ-hsien of his travels in India and Ceylon (A.D. 399–414) in search of the Buddhist Books of Discipline. Reprint: Dover Publications, New York. 1965.
 Shaw, Isobel. Pakistan Handbook, The Guidebook Co., Hong Kong, 1989
 Watters, Thomas. 1904–5. On Yuan Chwang's Travels in India (A.D. 629–645). Reprint: Mushiram Manoharlal Publishers, New Delhi. 1973.

බාහිර සබැදි

 Livius.org: Gandara
Photographs and in-situ description of the famous Ghandharan 'fasting Buddha' from Lahore Museum's collection
 The Buddhist Manuscript project
 University of Washington's Gandharan manuscript
 Coins of Gandhara janapada

ගාන්ධාර
ඇෆ්ගන්ස්ථාන්
මහාජනපද

ගාන්ධාර


La reserva natural silvestre Isla de los Estados y Archipiélago de Año Nuevo es un área natural protegida ubicada en la provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur, Argentina, que comprende el archipiélago de la isla de los Estados, al este de la isla Grande de Tierra del Fuego y frente a la península Mitre. Su superficie es de 52 736 ha.

Declaración como reserva provincial
El artículo 54 inc. 7 de la constitución de la provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur (sancionada el 17 de mayo de 1991) establece:

Todo el archipiélago fue adquirido por el Estado nacional por ley n.º 8940 de 27 de septiembre de 1912 y reservado para uso de la Armada Argentina por decreto n.º 78029 de 10 de marzo de 1936. Razón por la cual la declaración de reserva provincial no pudo ser llevada a efectos prácticos en el terreno. La recategorización de la reserva a las categorías de manejo del Sistema Provincial de Áreas Naturales Protegidas (S.P.A.N.P.) establecido por la ley provincial n.º 272 sancionada el 14 de diciembre de 1995 (y promulgada el 9 de enero de 1996), fue expresamente prohibido por el artículo 107 de la ley.

La Secretaría de Desarrollo Sustentable y Ambiente de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur por resolución 536/2008 creó la Comisión Asesora de la Reserva Provincial Isla de los Estados, integrada por el Gobierno fueguino, la Armada Argentina, el Centro Austral de Investigaciones Científicas, la Administración de Parques Nacionales y la Prefectura Naval Argentina.

El 21 de abril de 2014, la senadora nacional por Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur Rosana Bertone, presentó un proyecto de declaración (n.° de Expediente 1039/14) para incorporar la isla de los Estados y la estancia Remolino como reserva natural militar, en el marco suscripto entre el Ministerio de Defensa y la Administración de Parques Nacionales.

En 2015 se habilitaron por primera vez los viajes turísticos a la isla de los Estados y la gobernadora Fabiana Ríos dispuso mediante decreto n.º 584/2015 el límite de 300 visitantes por año a la reserva.

Creación de la reserva natural silvestre
La categoría reserva natural silvestre bajo jurisdicción de la Administración de Parques Nacionales fue creada por decreto n.º 453/1994 de 24 de marzo de 1994 para preservar:

El 9 de agosto de 2016 el presidente Mauricio Macri dictó el decreto n.º 929/2016 expresando:

En el artículo 2 se creó una Comisión Mixta para la administración conjunta de la reserva, integrada por 2 miembros titulares y 2 suplentes de la Armada Argentina y otros tantos de la Administración de Parques Nacionales. En el artículo 3 se invitó a la provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur a designar igual número de representantes para integrar la comisión.

El 11 de octubre de 2017 en la base naval Almirante Berisso de Ushuaia se llevó a cabo la primera capacitación a la dotación de guardias de la Armada Argentina que cumplirá funciones en la reserva durante cuarenta días.

Características
Comprende la isla de los Estados, el archipiélago de Año Nuevo -donde se encuentra la isla Observatorio- e islotes adyacentes. Tiene una superficie de 50 736 ha. El archipiélago es una prolongación de los Andes fueguinos, por lo que su relieve es muy montañoso. El clima es bastante húmedo, con precipitaciones anuales de 2000 mm y vientos del NO y SO constantes. Sus costas son irregulares, con fiordos, caletas y bahías.

La vegetación predominante es el bosque, con especies de guindos y canelos, y un sotobosque conformado por helechos, líquenes y musgos. También hay presencia de turbales y pastizales costeros de pasto tussok.

Las únicas actividades humanas permitidas en la reserva según un decreto provincial de 1998, son las del destacamento de la Armada Argentina en Puerto Parry, un puesto naval de control y vigilancia en isla Observatorio, la investigación científica y el desarrollo de visitas turísticas autorizadas y controladas.

Fauna
Como en toda la costa patagónica, en la reserva las aguas son habitadas por colchones de macroalgas donde viven y se reproducen crustáceos, moluscos, peces y mamíferos marinos. Hay grandes colonias de pingüino de penacho amarillo, que representan el 26% de la población mundial de esta especie vulnerable y de pingüino de Magallanes. Hay colonias de petrel gigante del sur -especie vulnerable- y de cormorán de cuello negro. Otras especies que se encuentran en la zona son el carancho austral, la remolinera antártica y el cauquén costero.

Los mamíferos marinos que habitan el área son el lobo marino de dos pelos, el elefante marino del sur y el lobo marino de un pelo. Junto a las que se encuentran en las islas Malvinas, las loberías de lobo marino de dos pelos son las más importantes de la Argentina. Es hábitat del huillín y el chungungo, también llamados «gato de río», dos especies de nutrias en peligro de extinción.

Hay un único mamífero terrestre nativo y exclusivo de la zona, el ratón de los guindales; los demás son especies introducidas: la cabra, el ciervo colorado, el conejo europeo y las ratas negra y parda.

Valores culturales e históricos
Existen zonas de importancia arqueológica en las bahías Crossley y Flinders, con vestigios de presencia humana prehistórica.

En 1884 el comodoro de Marina Augusto Lasserre, comandante de la División Expedicionaria al Sur de la Armada Argentina, estableció la subprefectura en puerto San Juan de Salvamento, inauguró el segundo faro de Argentina, conocido como el Faro del Fin del Mundo, y una colonia penal que en 1889 se trasladó a Puerto Cook y funcionó allí hasta 1902 cuando fue erigido el penal en Ushuaia.

Referencias

Reservas naturales silvestres de Argentina
Isla de los Estados
Parques y reservas provinciales de Argentina
Áreas naturales protegidas de la provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur
Sitios relevantes para la observación de aves en Argentina

Reserva natural silvestre Isla de los Estados y Archipiélago de Año Nuevo