Sehur (tur. sahur ← arap. säḥūr ), jedan od dvaju obroka tijekom ramazana. Jede se prije svitanja.
Sehur je lakši obrok prije posta. Poslije sehura se posti. Post se započinje i prekida prigodnim molitvama, uz vodu i datulje. Vrijeme pred zoru kad se muslimani obrokom pripremaju za nadolazeći dan posta naziva se imsak, a u običnom puku i ručak. Ajet kojim je post zapovijeđen kaže da je propisan kao i onima koji su "prije vas" (Sljedbenici Knjige, ehli-kitabija). Zbog toga su vrijeme i propisi posta se slagali kao kod Sljedbenika Knjige (kršćana i judaista), što je značilo ne jesti, ne piti i ne općiti spolno nakon spavanja. Ako bi netko prespavao, ne bi jeo do sljedeće noći i isto je propisano muslimanima. Nakon ukidanja tog propisa Poslanik je naredio sehur da bi se razlikovao muslimanski post od posta kršćana i judaista (ehli-kitabija). Za sehur je dobra voda i zrela i sušena na suncu datula, tzv. temre, u četvrtoj fazi sazrijevanja. Sehur se smatra sunnetom Alahovog Poslanika. U hadisu se kaže da je u sehuru bereket te ga ne valja preskakati, pa makar popili samo vode, jer "Alah i njegovi meleki donose salavat na one koji ustaju na sehur". Može se osim vode popiti i čašu mlijeku. Najbolja hrana koja spada ovdje su jelo od kruha i sira (nemasni riccota sir) ili mlaćenica. Može u obroku biti i malo salate, svježeg povrća, osušenog voća, nekoliko banana ili malo jogurta.

Izvori

Islam
Prehrana

Sehur


An Carex heteroneura in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sereno Watson. An Carex heteroneura in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. h. brevisquama
 C. h. epapillosa
 C. h. heteroneura

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex heteroneura


Vulcan Inc. er navnet på et selskabet ejet af medstifteren af Microsoft, Paul Allen, og hans søster Jody Allen i 1986.

Selskabet blev stiftet som Vulcan Northwest i Bellevue, Washington i 1986 for at varetage forretninger, og velgørenhed for Paul Allen. I første omgang var fokusområdet Pacific Northwest ,men droppede Nordvest i 2001 for at varetage hans spirende globale interesser. Selskabets hovedkvarter er senere flyttet til Seattle.

Kilder og henvisninger

 Fondens websted

Fonde (stiftelser)
Etableret i 1986

Vulcan Inc.


Warburg (; Westphalian: Warberich or Warborg) is a town in eastern North Rhine-Westphalia, central Germany on the river Diemel near the three-state point shared by Hessen, Lower Saxony and North Rhine-Westphalia. It is in Höxter district and Detmold region. Warburg is the midpoint in the Warburger Börde. Since March 2012 the city is allowed to call itself 'Hanseatic City of Warburg'.

Geography

The main town, consisting of the Old Town (Altstadt) and the New Town (Neustadt) and bearing the same name as the whole town, is a hill town. While the Old Town lies in the Diemel Valley, the New Town rises on the heights above the Diemel. The Warburg municipal area borders in the west on the Sauerland and in the northwest on the Eggegebirge foothills, while in the north and northeast the Warburger Börde abuts the town and in the south stretches the Diemel Valley.

Constituent communities
Warburg consists of the following 16 centres:
 Bonenburg (1,107 inhabitants)
 Calenberg (459 inhabitants)
 Dalheim (95 inhabitants)
 Daseburg (1,354 inhabitants)
 Dössel (651 inhabitants)
 Germete (997 inhabitants)
 Herlinghausen (446 inhabitants)
 Hohenwepel (683 inhabitants)
 Menne (846 inhabitants)
 Nörde (780 inhabitants)
 Ossendorf (1,332 inhabitants)
 Rimbeck (1,603 inhabitants)
 Scherfede (3,105 inhabitants)
 Warburg (10,663 inhabitants)
 Welda (889 inhabitants)
 Wormeln (652 inhabitants)

History

Prehistory
In the 4th millennium BC, there was a megalith culture in the Warburg area.

Protohistory
In the 1st century AD, there were Germanic settlers south of the Desenberg.

Middle Ages
In the 8th century, there was a Saxon noble seat west of the town. In the 8th and 9th centuries came the Christianization of the Saxons in the Diemel area.

The name Warburg was first mentioned in a document sometime around 1010, although archaeological finds have established that there were already people living in what is now Warburg by protohistoric times. The first definite documentary mention came in 1036.

In the 11th century there was on the Warburger Burgberg ("Castle Mountain") the "Wartburg", under whose protection people came and settled. The castle was at first owned by Count Dodiko, whose estate, according to documents, passed in 1020 to the Bishop of Paderborn when the Count's only son met his end in an accident. Eventually, sometime between 1021 and 1033, the Emperor further granted to the bishop the Count's rights. About 1180, the Old Town was granted town rights.

From the castle hill, there was a good view over the Diemel Valley, such that a close watch could be kept on the ford that merchants had to cross going to Warburg and Paderborn. This ford on the Diemel was a crossroads of several ancient commercial roads and was crucial in the town's development into a central place. The Warburg New Town was founded in 1228–29 by Bernhard IV. zur Lippe, Bishop of Paderborn, to bolster his political position in the Diemel area against encroachment by the Bishop of Cologne. About 1239, the New Town had been built into a complete town in its own right, and the townsfolk there had full civil rights after the Dortmund and Marsberg models. In 1260, the New Town was granted the right to build a town wall, not only against armies from afar, but even – expressly – against the Old Town.

In 1364, both the Old Town and the New Town became members of the Hanseatic League. By 1436, they had forgotten their differences, uniting that year into one town.

Unification of the two towns

The two towns, the Old Town and the New Town, joined in 1436 into one town. In Der Grote Breff ("The Great Letter"), the newly united town's constitution was precisely framed and sealed. Both former towns' seals are to be seen on the Great Letter. On the cast seal (in the picture), two defensive towers with a double wall are to be seen. Under the town gate stands the Bishop of Paderborn with a staff. The circumscription reads: "Sigillium burgensium in wartborch". The Great Letter is written in Middle Low German, the Hanseatic League's language, and stands as a substantial legal document.

Hitherto, the Old Town's and the New Town's council meetings had each been taking place in their respective town halls, each on their respective marketplaces. Now, however, there were two mayors. This was solved by allowing each mayor to head the unified town for half the year. Furthermore, both town halls were used for council meetings, again, each for half the year. However, the problem of having two town halls was not fully resolved until 132 years after the two former towns had merged. Only then, in 1568, was the new Rathaus Zwischen den Städten – Town Hall Between the Towns – built.

The common Town Hall, in the form of preserved Renaissance buildings, was built right on the former boundary between the two former towns, with two separate entrances for Altstädter and Neustädter ("Old Towners" and "New Towners"). In 1902–03, it was expanded with a half-timbered floor. It stands right where a gate, the Liebfrauentor (roughly, "Gate of Our Lady"), once stood. In the Middle Ages, this was the only gateway between the two then separate towns.

The Old Town's former Town Hall, renovated in 1973, nowadays serves gastronomical and residential ends. The New Town's former Town Hall served various purposes ranging from Town Hall cellar to assembly hall to market hall before it had to be torn down in 1803 owing to decrepitude.

There arose yet another superfluous government building in 1975 after the communities of the old Amt of Warburg-Land were amalgamated with Warburg, namely the Amt administration building on Kasseler Straße, which was forsaken by the district authorities in favour of the Behördenhaus ("Authority House") on Bahnhofstraße.

Modern times

In the early 17th century, Warburg was a well known and rich trading town. Outside the town walls rose "die Hüffert" as a new part of the town. In the Thirty Years' War, great parts of die Hüffert and other villages in the area were sacked and destroyed, impoverishing the town. In 1622, the town was captured by Christian the Younger of Brunswick, Bishop of Halberstadt, who is sometimes called in German der tolle Christian – "Christian the Mad". By 1628, the town was changing overlords and occupation armies repeatedly as the war dragged on, ending up in Imperial hands by the time the war ended in 1648.

On 5 June 1695, Johann Conrad Schlaun was born in Nörde near Warburg (now one of Warburg's constituent communities).

On 31 July 1760, during the Seven Years' War, Warburg was the scene of a battle that now bears its name. Twenty-four thousand Prussian, Hanoverian, Hessian and British troops fought under Prince Ferdinand of Brunswick and the Crown Prince of Hesse-Kassel (or Hesse-Cassel) against a French army of 21,500 soldiers led by Lieutenant-General Le Chevalier du Muy and the Duke of Broglie. The Prussians and their allies won, killing 8,000 French soldiers while losing only 1,500 themselves, leaving them free to sack the town. A tower on the Desenberg recalls the Battle of Warburg.

On 3 August 1802, Prussian troops came into Warburg in anticipation of the decisions of German Mediatisation (Reichsdeputationshauptschluss). From 1807 to 1813, in the Napoleonic Era, Warburg belonged to the Kingdom of Westphalia. After the Congress of Vienna in 1815, Warburg was once again assigned to Prussia. The next year, it became a district seat.

In 1850, the railway from Hamm was opened. In 1892 – 244 years after it had ended – Warburg at last paid off the last of the debts that it had incurred because of the Thirty Years' War.

In 1933, at the March elections, the Centre Party won 67.2% of the vote in Warburg to the NSDAP's 21.8%.

During World War II there was a Prisoner of war camp Oflag VI-B in the suburb Dössel. 20 September 1943, 47 Polish officers escaped through a tunnel. 37 were recaptured and executed by the Gestapo.

On 1 April 1945, Warburg was captured by American troops.

On 1 January 1975 came municipal reorganization, which saw 16 formerly independent municipalities merged into a new greater town of Warburg. Also, the districts of Warburg and Höxter were united, taking the latter's name. In 1983, Warburg became a founding member of the Wesphalian Hanseatic League (Westfälischer Hansebund).

History of the districts

Welda
The lands around Warburg's constituent community of Welda, once a border town between Westphalia, Waldeck and Hesse, have yielded forth archaeological evidence of a Celtic presence. It has been confirmed that the village was once visited in 1856 by Crown Prince Friedrich Wilhelm, who went on to become the "Ninety-Nine-Day Emperor", Kaiser Friedrich III. He presented the church with a Communion chalice. After the Second World War, in 1945, there was an American prison camp at Welda holding roughly 80,000 German prisoners of war.

Wormeln
Likewise, Wormeln's surrounding area has yielded archaeological finds that point to ancient settlement.

There is believed to have been a parish in Wormeln by about 780, with church patrons Simon the Zealot and Judah. Wormeln had its first documentary mention in 1018 in a donation document from Count Dodiko to Meinwerk, Bishop of Paderborn.

About 1246, the Counts of Everstein founded the Wormeln Cistercian Convent of the "Nuns of the Grey Order" Cistercians. On 16 September 1810, Jérôme Bonaparte, King of Westphalia in Napoleonic times, decreed the convent's dissolution.

Demographics
(each time at 31 December)
1998 – 24,130
1999 – 24,234
2000 – 24,204
2001 – 24,218
2002 – 24,273
2003 – 24,292
2004 – 24,380
2010 – 23,436
2015 – 23.629
2020 – 22.928

Religion

Christianity

During the Saxon Wars in the 8th century the area round the Diemel was incorporated into the Frankish realm. Beside other places Warburg is presumed to be the location were the Irminsul, an old Saxon sacred pillar. The Austrian abbot Sturmius proselytized the area around the Diemel and Weser in 774. So the area around Warburg was Christianized from 774 on.

Catholic church
As most of Warburg's inhabitants are Catholic it is part of the center zone of the Catholic Archdiocese of Paderborn. Many theologians as Otto Beckmann, Anton Corvinus or Julius Dammann, office bearers of the church like Johann Conrad Schlaun or Arnold Güldenpfennig and church artists like Josef Kohlschein come from Warburg.

Syriac Orthodox

The Syriac Orthodox Church's bishopric of Germany was founded in 1997 and has its Episcopal seat in the former Dominican monastery in Warburg. After the monastery was renovated, it is now used as the Syriac Orthodox Monastery of Mor Yacqub of Sarugh, and as a centre for the community in Westphalia. The Body of Patriarch Ignatius Zakka I Iwas is buried here.

Jewish life in Warburg

Warburg had in bygone days an important Jewish community. Around the year  1800, roughly 200 of Warburg's 2,000 townsfolk were Jewish, and about 1900, some 300 of the 5,000 people in the town were. The sharp upswing in the population as a whole was due to migration from the countryside, industries setting up shop in town, and railway operations.

In the 16th century, the Warburg family - originally from Venice de la Banca, Abraham de Palenzuela Levi Kahana- took the town's name as their own and moved in the second half of the 18th century to Altona (Hamburg), where the brothers Moses Marcus and Gerson Warburg built up the Bankinstitut M&M Warburg in 1798. From this family also came the natural scientists Otto and Emil Warburg the art historian and cultural theorist Abraham Moritz Warburg, better known as Aby Warburg, who founded the Warburg Institute.

Another well known Warburg Jewish family were the Oppenheims, among whom was Hermann Oppenheim, a famous German neurologist. Yet another famous townsman was Emil Herz, a publisher at the Ullstein-Verlag (until the Nazis forced him out as the company's director in 1934, after he had worked there for 30 years), who described in his book something of Jewish life in Warburg.

There is still a Jewish cemetery in Warburg today. The synagogue, which stood in the Old Town, was destroyed on Kristallnacht (9 November 1938).

Culture

Buildings

Historic Old and New towns
Town Hall "between the towns"
Town hall was once its castle
Partial city wall with remainders of the medieval city walls from both towns
Five defensive towers (Frankenturm, Chattenturm, Johannesturm, Biermannsturm and Sackturm)
Two town gates (Johannestor and Sacktor)
Half-timbered houses among the oldest in Nordrhein-Westfalen (for example:Hirsch-Apotheke, Corvinushaus, Eckmänneken-Haus, Haus Böttrich)
Catholic Oldtown church 'St. Maria-Heimsuchung' (1299)
Catholic Newtown church 'St. Johannes Baptist' (1264)
Ev. Church 'Maria-in-vinea / Maria-im-Weinberg'.
Second neo-Gothic Dominican cloister 'St.-Maria-Himmelfahrt'; built in 1906–1915, since 1995 a cloister from the Syriac Orthodox Church
Erasmuschapel on the terrain of the earlier Wartburg on the Burgberg, the current castle cemetery.  In the first floor of the chapel, the oldest building monument of the city is found with the romantic crypt of the earlier St.-Andreas-Kirche.
Marianum School (1828)
Railway station from the year 1849 (Royal Westphalian Railway Company)
Castle ruins of Desenberg

Medieval fortification

In the Middle Ages, the castle was mostly surrounded by a double wall ring, through which the old and new city gates lead to the breachstone. The old town's citizens first erected the connection wall of the castle to the Johannistor-Tower. Because of height of the castle mountain the Chattenturm was constructed. The round Sackturm (Saxon tower) next to the Sacktor (Saxon Gate) was erected in 1443 while the Sacktor was built around 1300. Until 1830, the town castle had about ten city towers and nine city gates. In the walls of the old town, there were five gates and four in the new town, of which only the Sacktor and the Johannistor have been preserved. Between 1801 and 1840, the other gates were taken down.

Theatre and cinema
 Theater in Warburg, Pädagogisches Zentrum
 Kino Cineplex Warburg, Oberer Hilgenstock 30

Concerts
 Warburger Meisterkonzerte, Gymnasium Marianum auditorium and inner yard
 Rock gegen Regen, Scherfede
 Art of Darkness, Scherfede

Museums
 Museum im Stern, Sternstraße 35
 Bäckerei-Museum (private bakery museum) in Warburg's Old Town, Lange Straße 6

Regular events

 Maifest ("May festival", yearly)
 Kälkenfest (old word for "Lime festival", yearly)
 Oktoberwoche ("October Week", yearly)
 Schützenfest (shooting festival, every two years)
 Christmas Market, at both marketplaces during Advent (yearly)

Climate

Politics
The last municipal election took place on 13 September 2020. Winners with an absolute majority were the CDU. The next election is in 2025. Warburg's mayor is Tobias Scherf (CDU), elected in September 2020.

Town council
Council seat distribution:
 CDU 20 seats
 SPD 7 seats
 Greens 5 seats
 Bürger-Union 3 seats
 AfD 2 seats
 FDP 1 seat

Coat of arms
Warburg's civic coat of arms might heraldically be described thus: In azure a fleur-de-lis argent.

Warburg's oldest town seals are from 1254 and 1257, and show a bishop – likely the Bishop of Paderborn – standing in a gateway. The fleur-de-lis charge seen in today's arms originally appeared on coins minted in the town, beginning in 1227. Smaller town seals in the 14th century also showed the lis, with the gateway only appearing on the greater seal.

For a time in the 20th century, Warburg used a coat of arms based on the old greater seal, showing the walls, towers and gateway, but not the bishop. His place was taken by a fleur-de-lis. The town, however, readopted the fleur-de-lis-only composition on 30 June 1977.

Town friendships
  Falkenberg/Elster, Germany, since 1991
  Luckau, Germany, since 1992
  Walchsee, Austria (through the constituent community of Scherfede)

Town partnerships
  Prochowice, Poland, since 1997
  Ledegem-Sint-Eloois-Winkel, Belgium, since 1998

Economy
Warburg stands as a middle centre in an area shaped by agriculture. Of the two former great food producers, the Warburg canning plant and sugar factory, only the latter remains. The biggest fields of industry nowadays are automotive technology, steel and machine building, chemicals, woodworking and packaging.

Since 1721, brewing rights have been held by the Kohlschein family, known as Warburg-Beer (german: Warburger Bier) with variety of different beer-specialities.

Established businesses
 Brauns-Heitmann GmbH & Co. KG
 Benteler Automobiltechnik GmbH, Warburg Works
 RTW Rohrtechnik GmbH
 Linnenbrink Technik Warburg GmbH
 Südzucker AG
 Kobusch-Sengewald GmbH
 Warburger Brauerei GmbH
 Reposa GmbH
 Berg GmbH
 Tolges Kunststoffverarbeitung GmbH & Co. KG
 PRG mbH Präzisions Rührer und Rühranlagen
 LX-3 Veranstaltungstechnik
 Lödige Industries GmbH
 CWS-boco Deutschland GmbH
 August Lücking GmbH & Co. KG (district Bonenburg)

Infrastructure

Transportation

At Warburg, Federal Highways (Bundesstraßen) B 7 and B 252 cross. On the latter, one may reach the Warburg interchange on Autobahn A 44 (Kassel-Dortmund), which not much farther on meets the A 7 near Kassel and the A 33 near Wuennenberg.

Warburg station lies on the Ruhr area-Kassel (InterCityExpress, InterCity and RegionalBahn trains) and Hagen-Warburg regional lines: RE17 Hagen – Schwerte – Brilon-Wald – Kassel-Wilhelmshöhe and RB89 Rheine – Münster – Hamm – Paderborn – Warburg (Westfalen-Bahn). Furthermore, the Regio Citadis tram-train runs to Kassel Main Railway Station (Kassel Hauptbahnhof). The surrounding towns are served by regional buses. The town belongs to the Paderborn-Höxter Local Transport Association (Nahverkehrsverbund Paderborn-Höxter). When travelling towards Hesse, the North Hesse Transport Association (Nordhessischer Verkehrsverbund or NVV) tariffs apply.

Also easily reached are the two regional airports, Kassel-Calden and Paderborn-Lippstadt.

Fire brigade
The town of Warburg already had at its disposal in the Middle Ages organized fire-quenching forces from among the citizenry. With the "Prussian Fire Order" in the early 19th century, even the outlying communities were obliged to lay the groundwork for firefighting.

Beginning about 1850 in what is today Warburg's municipal area, the first structures of modern fire brigades were taking shape as "dousing and spraying teams". These were the beginnings of the Ossendorf and Scherfede fire brigades.

After the Franco-Prussian War (1870–1871), it was veterans who had the idea of setting up volunteer fire brigades after the French example of the pompiers. Thus arose the Wormeln fire brigade.

In the main town of Warburg, the volunteer fire brigade was founded in 1889, and quickly thereafter, the same happened in communities throughout the Warburger Land. After the fire in Hohenwepel in 1912, they were established in Dössel, Hohenwepel and Menne.

Today's Warburg volunteer fire brigade was founded in 1975 by merging the town's and all newly amalgamated centres' former volunteer fire brigades.

Education
 Jugenddorf Petrus Damian, youth help institution
 Kath. Grundschule Warburg
 Johannes-Daniel-Falk-Schule
 Gymnasium Marianum
 Hüffertgymnasium
 Realschule Warburg
 Hauptschule Warburg
 Eisenhoitschule – special school for students with learning difficulties
 St. Laurentius-Heim, school for physically and mentally handicapped
 Petrus-Damian-Schule, special school
Johann-Conrad-Schlaun-Berufskolleg, Höxter district vocational school
 Fachschule für Sozialpädagogik, school for social pedagogy
 Volkshochschule Warburg
 Musikschule Warburg

Notable people
The following personalities were born in Warburg:
Antonius Corvinus, theologian
Antonius Eisenhoit, goldsmith
Johann Conrad Schlaun, Baroque building master (born in Nörde near Warburg)
Arnold Güldenpfennig, Paderborn cathedral and diocesan building master
Ignatz Urban, botanist
Hermann Oppenheim, Charité neurologist
Emil Herz, Germanist and Ullstein publishing director
Rudolf von Delius, writer, publisher
Heinrich Emmerich, cartographic leader in the Vatican (born in Dössel near Warburg)
Heinrich Holtgreve, painter and artistic educator
Manfred Grothe, suffragan bishop in the Bishopric of Paderborn

The following personalities were not born in Warburg, but lived and worked in the town:
Lorenz Humburg (1906–1994), painter, worked as an art teacher at Warburg Gymnasien
Christoph Cardinal Schönborn (born 1945), Archbishop of Vienna, joined the Domican Order in Warburg in 1963
Josef Wirmer (1901–1944), jurist and Resistance fighter against National Socialism; a memorial stone is dedicated to him at the Gymnasium Marianum
Franz-Josef Würmeling (1900–1986), family minister, Gymnasium Marianum old boy

See also
 Hardehausen Abbey

References

External links

 Warburg
 Museum im Stern – Information on town history, etc.

Towns in North Rhine-Westphalia
Members of the Hanseatic League
1802 disestablishments
States and territories established in the 10th century
Höxter (district)
1430s establishments in the Holy Roman Empire
1436 establishments in Europe
Holocaust locations in Germany

Warburg


Campo de Besteiros Portekiz'de Tondela belediyesine bağlı olan, 7,90 km2 yüzölçümüne sahip, 1.379 nüfuslu (2001) bir bucaktır. (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Tondela

Campo de Besteiros


ميثاق الشرف استخدام ميثاق الشرف يعتمد علي الاعتقاد بان الناس (في مجتمع معين) يمكن الوثوق بهم ليتصرفوا بشرف. والذين يخالفون هذا العهد قد يعرضوا إلى عقوبات متعددة بما في ذلك التعرض الي الطرد من المؤسسة. مواثيق الشرف عادة ما تستخدم في الولايات المتحدة لمواجة الخيانة الأكاديمية.

ميثاق الشرف الأكاديمي

في الولايات المتحدة، اسس أول نظام شرف يعتمد على مراقبة الطلاب لانفسهم في عام 1779 في كلية وليام وماري بتوصية من محافظ ولاية فيرجينيا في ذلك الحين، «ثوماس جيفيرسون». جيفيرسون الذي تخرج بتفوّق من نفس الجامعة في عام 1762 وقّع على نظام شرف مبدئي لكليّته.

اقترح جيفيرسون لاحقا نظام شرف مماثل لجامعة فيرجينيا التابعة له؛ وكان ذلك أول نظام يعتمد على قوانين صارمة تحد من سلوك الطلاب، ثم أصبح يعتمد لاحقا على الرقابة الذاتية لدى الطلاب. لكنه لم يعش ليرى النظام يعمل هناك. شهدت سنوات جامعة فيرجينيا الأولى علاقات خصام بين الطلاب والمعلمين والتي بلغت ذروتها يوم 12 نوفمبر 1840، عندما قتل جون ديفيس، وهو أستاذ، في محاولته لاخماد الاضطرابات في حديقة الجامعة. رفض ديفيس ان يعلن عن هوية القاتل ذاكرا ان رجلا شريفا سوف يتقدم بنفسه. في الرابع من يوليو من عام 1842، اقترح «هينري سانت جورج تاكار»، والذي استبدل ديفيس في أعضاء هيئة التدريس، ان يوقع الطلاب في المستقبل على تعهد للامتحاتات على الشكل «انا، فلان الفلاني، اشهد بشرفي انني لم استمد أي مساعدة خلال فترة هذا الامتحان من أي مصدر كان.» نجحت الفكرة مع الطلاب. تغيرت صياغة كلمات هذا الميثاق مع الزمن، وتضمن العهد آثاما أخرى مثل الدخين، والغش، والعاب الورق، وسب الفتيات. ابتداء من عام 2006، أصبح تعريف جريمة الشرف يتضمن الكذب، والغش، أو السرقة، متعمدا، بدرجة كافية من الخطورة بحيث ان التسامح المفتوح للفعل من شأنه أن يخل بالمجتمع ما يكفي لتبرير طرد الجاني. بالرغم من تطور النظام على مر السنين، لا يزال النظام في جامعة فيرجينيا غير ناضج بما فيه الكفاية حيث انه يدار بالكامل من قبل طلاب الجامعة. وقد اعتمدت خامعة «برينستون» أيضا نظام الشرف الذي يديره الطلاب بالكامل منذ بدايتة في عام 1893.

الجدير بالذكر ان تطلعات جيفيرسون بنظام الرقابة الذاتية للطلاب يبقى غير محقق في جامعات أخرى. معظم المدارس التي اعتمدت ميثاق الشرف تحد إلى تطبيقه على النطاق الأكاديمي.و النظم الأكثر شمولا نادرة الوجود.

اليوم، بعض المواثيق الأكثر صرامة والجديرة بالذكر موجودة في الأكاديميات العسكرية الفديرالية الأمريكية مثل الأكاديمية البحرية الأمريكية، والكاديمية العسكرية الأمريكية، وأكاديمية الدفاع الجوي الأمريكية، والأكاديمية البحرية التجارية الأمريكية، وأكاديمية خفر السواحل الأمريكية. لا يضبط ميثاق الشرف حياة الطلاب والضباط البحريون في الأكاديميات وحسب، بل انه يعتبر من الضروري لتطوير الضباط الذين يستحقون ثقة العامة. حيث ان ميثاقا مثل هذا غير محدود للظروف الأكاديمية أو السلوك في الحرم الجامعي وحسب، بل يتوقع من الطلاب والضباط البحريون بان يعيشوا بالمعايير الاخلاقية باتباع الميثاق في كل الاوقات. علاوة على ذلك، قد لا يتحملون الانتهاكات مما يتحمله الطلاب وإذا ما كان خرقا للميثاق، باستثناء مفهوم الشرف لدى ضباط البحرية في الأكاديمية البحرية الأمريكية والذي يسمح لمن شهد انتهاكا في الميثاق بمواجهة المتهم بدون أن يبلّغ عنه رسميا. وقد لوحظ بان هذا الأسلوب أكثر استدلالا لتطوير شرف ضباط البحرية بعكس بند «عدم التسامح»، مما يخلق اعداء للزملاء ورفاق شرف، ان لم يكن قد بذل قصار جهده، قدر ليتوسط مرة أخرى رسميا عندما تخبأ من العامة. تحت قانون ميثاق الشرف لدى الأكاديمية، يعامل المذنب باحالته من قبل الامين إلى الطرد، بالاعتماد على طبيعة الجريمة ومستوى تدريب المدعى عليه في الأكاديمية.

لكن المواثيق الشرف الصارمة لا تقتصر على المنشآت العسكرية. ان كليّة هامدين سيدنيس للذكور حسنة السمعة بنظام ميثاق الشرف الذي لديها، على قدم المساواة مع الأنظمة العسكرية، هذا النظام يشمل انشطة الطلاب داخل وخارج الجامعة (قد يقاضى الذي يجني خارج الحرم الجامعي)، وكما في النظام العسكري، يعتبر التسامح في المخالفة انتهاكا بحد ذاته. رغم أنه، كما في الأكاديمية البحرية، يشجع الذين يشهدون انتهاكا ان يواجهوا المذنب ليقنعوه بان يسلم نفسه قبل اللجوء إلى الإبلاغ على الجرم. جامعة بريجام يونغ أيضا لديها نظام شرف صارم جدا. لا توصي الجامعة على السلوك القويم وحسب، لاكنها تتضمن مختلف جوانب الحياة؛ فقد منعت الشراب، والتدخين، واستخدام المخدرات، والجنس قبل الزواج. وتضمن أيضا الميثاق معاييرللباس والتبرج. على الرجال الحلاقة ولا يسمح لكل من الرجال والنساء بارتداء السراويل القصيرة أو الملابس الكاشفة الأخرى.

تختلف كيفيية تطبيق ميثاق الشرف من جامعة إلى أخرى. تختار جامعة فيرجينيا نظاما يعمل من قبل طلاب منتخبين ويشمل طلابا مختارين بعشوائية.تحمل كلية برين ماور الطلاب على درجة عالية من الثقة بميثاق الشرف والذي يراجع سنويا من قبل مجلس الشرف. تعتمد كلية هافارفورد على ميثاق شرف والذي يصدق عليه سنويا من قبل الطلاب وتشغّله هيئة منتخبة، مجلس الشرف. يهتم هذا الميثاق بمكونات أكاديمية واجتماعية، متطلبا الحترام المتبادل من بين الطلاب، بخلاف الأكاديميات العسكرية التي تركز على التسلسل الوظيفي. كليية ديفيدسون أيضا تعتمد على ميثاق شرف مزدوج. تذكر أسطورة ان طالبا عوقب في ديفيدسون لعدم تصريحه بخروج علبة صودا اضافية من ماكينة البيع. حافظت جامعة برينستون على ميثاق الشرف الذي يديره الطلاب لاكثر من مئة عام وهي فريدة من نوعها في هذا الشأن بين مدارس آيفي ليج. حكمت جامعة فانداربيلت نفسها بميثاق شرف منذ تأثيثها. يشهد طلاب السنة الأولى مراسم ميثاق الشرف لحماية النزاهة الأكاديمية وتقاليد الجامعة. يوجد على لوحة ميثاق الشرف في مركز الحياة الطلابية نقش بعبارة قالها العميد السابق ماديسون سارات، «اختبركم اليوم في موضوعان، علم المثلثات والامانة. اوجو ان تنجحوا بكليهما، ولكن إذا ما فشلتم باحدهما، فليكن علم المثلثات لانه يوجد الكثير من الاخيار في هذا العالم اليوم والذين لا يحسنون النجاح في امتحان علم المثلثات، ولكن لا يوجد اخيار في هذا عالم لا يستطيعون النجاح بامتحان الامانة.» ضبطت كلية الحقوق بجامعة تيكساس ميثاق الشرف لديها كخطوة أولى بالتزام طلابها بالمهنة القانونية: «جميع الطلاب يتأذون من التصرف غير الاخلاقي الناتج من أي طالب. الطالب الذي يتعامل مع زملائه الطلاب بلا شرف لن يكون شريفا في المستقبل وسوف يلحق الضرر بكل من عملائه في المستقبل ومهنته القانونية.» للإبقاء على هذا النهح بميثاق الشرف على نطاق واسع في المهنة القانونية، تعامل قضايى المخالفات من قبل محكمة تيكساس ومحكمة ولاية الجاني. تعتبر كلية الحقوق بجامعة تيكساس فريدة من نوعها بهذا الشأن. تحمل جامعة جيمس ماديسون طلابها ميثاق شرف متابع من قبل مجلس الشرف. مجلس الشرف في جامعة جيمس يدار من قبل الطلاب. «يلتزم مجلس الشرف لدى جامعة جيمس ماديسون بغرس، وتعزيز، ودعم النزاهة الأكاديمية الفردية والجماعية.»

عينات من تعهدات الشرف
 «الشرف فوق الجميع»-تشارلوت لاتين سكول
 «على شرفي كطالب، لم اعطي ولم آخذ مساعدة في هذه المهمة/الاختبار.» –جامعة فيرجينيا
 «اتعهد: لا مساعدة؛ لا انتهاكات.» –جامعة ويسلييان
 «لن يكذب أو يسرق الطالب في الكلية الحربية ولن يتحمل الذين يفعلون ذلك» – منشئة فيرجينيا العسكرية
 «لن يكذب أو يسرق الطالب في الكلية الحربية ولن يتحمل الذين يفعلون ذلك»—الأكاديمية العسكرية الأمريكية
 «لن نكذب أو نسرق ولن نتحمل الذين يفعلون ذلك بيننا»—أكاديمية الدفاع الجوي الأمريكية وفريف تدريب ضباط الاحتياط الجويون
 «الضباط البحريون لا يكذبون ولا يغشون ولا يسرقون» – الأكاديمية البحرية الجارية الأمريكية

مراجع

أكاديمية
شرف
مدونات السلوك

ميثاق الشرف


Stjenarska iglica (zdravac, ždralica velekoriena; lat. Geranium macrorrhizum), aromatična zeljasta trajnica iz roda iglica, porodica iglicovke. Raširena je po Europi (uključujući Hrvatsku) od Francuske do Rumunjske i Grčke, te u Turskoj.

Naraste do 40 cm visine. Rizom (podzemna stabljika) je debeo i mesnat, puzeći kada dođe do površine. Listovi su aromatični, mekani i baršunasti, prečnika oko 7 cm., u jesen postaju crvenkasti. Svaki cvijet je širok 1,5-2 cm, s pet zaobljenih, ružičasto-ljubičastih, ružičastih ili rijetko bijelih latica i crvenkastom čaškom. Po tlu stvara kusti pokrivač

Izvori

Iglica

Stjenarska iglica


Ashridge is a country estate and stately home in Hertfordshire, England. It is situated in the Chiltern Hills, an Area of Outstanding Natural Beauty, about  north of Berkhamsted and   north west of London. The estate comprises  of woodlands (known as Ashridge Forest), commons and chalk downland which supports a rich variety of wildlife.

Today, Ashridge is home to Hult Ashridge, Hult International Business School's executive education programme, as it has been since 1959. The estate is currently owned by the National Trust.

History

Ashridge Priory

In mediæval times Ashridge was the location of Ashridge Priory, a college of the monastic order of Bonhommes founded in 1283 by Edmund, 2nd Earl of Cornwall, whose palace was at nearby Berkhamsted Castle. At the Dissolution of the Monasteries the priory was surrendered to the crown and King Henry VIII used it to house his children, namely Prince Edward and the Princesses Mary and Elizabeth. Eventually he bequeathed the property to his daughter Elizabeth. The priory church was demolished during the reign of Elizabeth I.

The Egerton family

In 1604 the estate became the property of Sir Thomas Egerton. Egerton's son, John Egerton, was created 1st Earl of Bridgewater on 27 May 1617. In 1800, redevelopment of the estate as the Bridgewater residence was begun by Francis Egerton, 3rd Duke of Bridgewater. The Duke demolished most of the Priory and after his death, the present house was constructed between 1808 and 1814 by John Egerton, 7th Earl of Bridgewater. The 3rd Duke of Bridgewater was buried in the Egerton family vault in Little Gaddesden Church, close to Ashridge.

In 1848 the estate passed to the Earls Brownlow, another strand of the Egerton family, and then in 1921 it was split, with the land passing to the National Trust, while the house and garden was acquired by speculators.

Conservative Staff College

In 1928 Urban Hanlon Broughton purchased the house as a gift for the Conservative Party intended to commemorate Bonar Law. In July 1929 Ashridge opened by Stanley Baldwin as a College under the governance of the Bonar Law Memorial Trust (BLMT). The BLMT was charged by its Founding Deed to pursue the following goals, namely

(a) honouring the memory of a great statesman, (b) the preservation of the house and grounds as an historic building, (c) to create an educational centre ... (d) to train lecturers, speakers and writers to further the study of the subjects outlined above (e) ... provide lectures and/or discussions on these subjects open to the public or for those who had paid fees to attend, (f) ... provide a supporting staff, (g) to allow boarding by those attending the lectures and discussions.

For the next fifteen years the college, the full title of which was the Bonar Law Memorial College, Ashridge was to act as a school for Conservative intellectuals creating, in their own words, 'Conservative Fabians', and as a 'College of Citizenship' for 'the general education of the electorate'. Associated with the College were regional or county circles or clubs, such the Ashridge Dining Club in London; their activities were reported by The Ashridge Journal. In 1954 its Deed of Foundation was changed by Act of Parliament, and Ashridge was 're-founded' as an educational charity. In 1959 it became a Management College, which it remains today.

Hult International Business School

In 1959 Ashridge College was re-launched to provide management training, and was named Ashridge Business School. In 2015, Ashridge Business School operationally merged with Hult International Business School, an American business school with campuses in seven cities around the world. As part of the merger, Ashridge Business School changed its name to Ashridge Executive Education, later Hult Ashridge.

Estate

Ashridge House

Prior to his death, the 3rd Duke of Bridgewater had begun to demolish the Medieval Priory buildings in order to build a new country house. His successor, the 7th Earl of Bridgewater commissioned the architect James Wyatt to build his new home, Ashridge House. The foundation stone for the new house was laid by the 7th Earl's wife, Charlotte Catherine Anne, Countess of Bridgewater, on 25 October 1808, the 48th anniversary of the accession of George III of Great Britain. The ceremony is commemorated by a brass plaque by the main entrance.

In 1813, part-way through the construction works, Wyatt died unexpectedly, and the building project was completed the following year by his nephew Jeffry Wyatt (later known as Sir Jeffry Wyatville). The present house is regarded as one of the finest examples of early Gothic Revival architecture and is now a Grade I listed building.

Ashridge house was built on the site of the 13th-Century priory building which had been demolished in 1800. Some parts of the old priory were incorporated into the house by James Wyatt, including the undercroft of the monastic refectory, featuring two aisles, seven bays and a rib-vaulted ceiling, which he repurposed as a beer cellar below the dining room and drawing room.

The mansion is built of ashlar faced with Totternhoe stone with a castellated parapet and low-pitched slate roofs. It features a variety of casement windows including pointed arch and ogee lights typical of the early Gothic Revival style. Before his untimely death, James Wyatt completed the north-facing front entrance and the central block, containing the state apartments and western courtyards. Jeffry Wyatt added private apartment blocks at an angle to the main building and an orangery with a turret in 1815–17. The main entrance features a projecting porte-cochère and octagonal turrets, added by Jeffry Wyatt c.1814.

Inside the mansion are a number of richly decorated state rooms; of the interior features, only the hall, the staircase tower and the chapel are Gothic in design. The high staircase hall features a stone stair with iron railing, surrounded by niches containing statues by Sir Richard Westmacott. At the centre of the fan-vaulted ceiling is a large dial connected to the weather vane on the roof which displays the current wind direction. The Brownlow Hall contains a giant frieze of the goddess Venus surrounded by putti with an armorial centrepiece and three early-Twentieth Century murals. Redecoration of the interiors was commissioned by Lady Marian Alford and executed in the neoclassical style in 1855–63 by Sir Matthew Digby Wyatt, including a replica of Guido Reni's Aurora ceiling and aedicular door surrounds. Among the alterations carried out after the conversion of the mansion into a college, the conservatory was altered by Clough Williams-Ellis in 1919 to form a dining-room. The boundary between Hertfordshire and Buckinghamshire originally passed through the dining room, though the house is now entirely in Hertfordshire.

The house incorporates a Gothic Revival Chapel designed by James Wyatt, completed by Jeffry Wyatt in 1817. The most notable exterior feature of the chapel is its spire which was demolished in 1922 by Lord Brownlow as it had become structurally unsound. The spire which can be seen today is in fact a fibreglass replica which was erected in 1969. The chapel interior features a pair of Fourteenth-Century carved doors, fan-vaulted coving supporting a canted panelled ceiling; a set of carved oak choir stalls designed by Jeffry; and an array of Rayonnant lancet windows. The windows were originally fitted with stained glass panels depicting scenes from the Bible; the glass was imported by the 7th Earl from Germany, having been originally designed in the Sixteenth Century for Steinfeld Abbey and Mariawald Abbey. The glass was auctioned off at Sotheby's in 1928 and acquired by the Victoria and Albert Museum. One glass panel featuring the Blessed Virgin was placed in the nearby Church of Ss Peter and Paul at Little Gaddesden; another, depicting St Peter was in Christ Church, Croydon in London. Beneath the chapel is a vaulted medieval wellhouse with a  well.

Gardens
Outside the house stands the timber-frame and brick Fourteenth-Century Monks' Barn in the Monks' Garden. It was remodelled in 1816 by Jeffry Wyatt who added a covered walkway. In 1884 Mathew Digby Wyatt added the red brick Fern House.

The gardens were laid out from 1813 onwards under the direction of Charlotte Catherine Anne, Countess of Bridgewater, wife of the 7th Earl. She commissioned the noted landscape gardener Humphrey Repton, and they formed a friendship on his many visits to the estate. Repton presented many ideas in his Red Book for the estate in 1813, including a rosarie (or rosarium) and a "Monks' Garden" commemorating Ashridge's monastic heritage with a layout of grave-shaped flower beds. The Countess approved many of his designs, but also had her own ideas for the estate and made alterations to his proposals. Writing in 1824, the chaplain to the Earl of Bridgewater, Rev Henry Todd, noted that "the profusion of flowers which abound here, as the walks and conservatories together with the elegance of their arrangement, sufficiently indicates the care and attention bestowed by the Countess of Bridgewater upon her delightful pursuits of the garden." The rosarie and the Monks' Garden are still visible at Ashridge today.

Bridgewater Monument

The Grade II* listed Bridgewater Monument () is a tower on the Ashridge estate, built in 1832 in memory of Francis Egerton, 3rd Duke of Bridgewater (1736–1803), "the father of inland navigation".

Ashridge Commons and Woods

Ashridge Commons & Woods () is a 640.1 hectare (1581.7 acre) Biological Site of Special Scientific Interest. The site was notified in 1987 under the Wildlife and Countryside Act 1981 and lies on the Buckinghamshire and Hertfordshire border and is home to much semi-natural vegetation. As well as this, the site has extensive areas of woodland, grass and plantations. Ashridge Woods are also well known for their Bluebell woods.

Later developments
Part of the estate became Ashridge Golf Club in 1932, and had Henry Cotton as its club professional in the late 1930s, including his most successful year 1937.

During the Second World War, the building and the lawn in front of it was used as a secondary site for Charing Cross Hospital.

The house has housed the Ashridge Executive Education program, of Hult International Business School, since 1959.

In popular culture
Ashridge Common has been featured many times in film and television series due to its distinction as an area of natural beauty. Scenes for Maleficent, Plotlands, Sleepy Hollow, Jonathan Creek and Harry Potter and the Goblet of Fire were filmed in Ashridge's Frithsden Beeches wood. Ashridge House, which is now Ashridge Business School, has been featured in films such as The Dirty Dozen. More recently, it has been used as a location for The Crown and Pennyworth TV series.

In early 2023, English singer-songwriter Sam Smith released a music video for his song I'm Not Here to Make Friends, almost entirely shot in and outside the property.

References

Sources

Further reading

External links

Ashridge Estate information at the National Trust
Ashridge Business School
Ashridge (A Guide to Old Hertfordshire)

1814 establishments in England
Villages in Hertfordshire
National Trust properties in Hertfordshire
National Trust properties in Buckinghamshire
History of Hertfordshire
Tourist attractions in Hertfordshire
Country houses in Hertfordshire
Monuments and memorials in Hertfordshire
Houses completed in 1814
Dacorum
Berkhamsted
Chiltern Hills
Grade II* listed parks and gardens in Buckinghamshire
Grade II* listed parks and gardens in Hertfordshire
Country estates in England
Gardens by Humphry Repton
Bonar Law

Ashridge


Vremea zăpezilor este un film românesc din 1966 regizat de Gheorghe Naghi. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ilarion Ciobanu, Ștefan Mihăilescu-Brăila și Toma Caragiu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Ilarion Ciobanu — Pavel Pavel, președintele cooperativei agricole din Câmpia Dunării
 Ștefan Mihăilescu-Brăila — Savu Morogan, tatăl Giei și socrul lui Pavel, țăran chiabur, responsabilul cherhanalei
 Toma Caragiu — Achim Băleanu, vicepreședintele cooperativei, un om apropiat clanului Morogan
 Sebastian Papaiani — Valeruș, fiul lui Morogan și fratele Giei
 Monica Ghiuță — Gia, fiica lui Morogan și soția lui Pavel
 Vasilica Tastaman — Atena, ibovnica lui Achim
 Mihai Mereuță — Che Andrei, țăran bețiv, care a luptat mai demult la Turtucaia, membru al consiliului cooperativei
 Gheorghe Gîmă — Sighinaș, fratele lui Morogan, paznicul de noapte al comunei
 Lelia Columb — Fira, fiica lui Minei, o țărancă tânără care-l iubește pe Pavel
 Gheorghe Naghi — Mitu Furnal zis Mitu Morogan, vărul lui Savu Morogan, responsabilul cramei
 Colea Răutu — Oprișan, șeful postului de miliție al comunei
 Matei Alexandru — Ilie Radu, brigadier agricol, membru al consiliului cooperativei (menționat Alex. Matei)
 Iulia Vraca — Panțaula, verișoara Atenei, fata lui Costică Pierdutu ("bosul ăl mare de la Gurafoii")
 Natalia Arsene — dada Veta, soția lui Morogan
 Alexandru Lungu — Bolborică, ruda lui Morogan, țăran bâlbâit, magazionerul cooperativei (menționat Alex. Lungu)
 Val Săndulescu — Căpălău, țăranul care-l anunță pe Pavel că Morogan a ascuns vite în Bălțile Dunării
 Tudorel Popa — Ionică, cârciumarul de la M.A.T.
 Constantin Rauțchi — țăranul care cântă la trompetă și care slujește ca dascăl bisericesc
 George Aurelian
 Eugenia Bosînceanu — mama Firei
 Haralambie Polizu — țăran bătrân cu chelie
 Mircea Medianu
 Viorica Faina-Borza
 Ion Anghel — țăranul care cântă la acordeon
 Cornel Gîrbea — țăran
 George Georgescu
 Marcela Dobrescu
 Draga Olteanu-Matei — brigadieră agricolă, membră a consiliului cooperativei (nemenționată)
 Ernest Maftei — Gârbea, brigadier agricol, membru al consiliului cooperativei (nemenționat)

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.976.620 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1966 în film

Filme din 1966
Filme regizate de Gheorghe Naghi
Filme românești
Filme în limba română
Filme dramatice românești
Filme cu acțiunea pe Dunăre

Vremea zăpezilor


Büyükçekmece Tepecikspor, merkezi İstanbul, Tepecik'te bulunan futbol kulübüdür. Tepecikspor adıyla kurulan kulüp daha sonra Tepecik Fıratpenspor ve Tepecik Belediyespor adlarını almıştır. 2009-10 sezonunda ise tekrar Tepecikspor adına dönülmüştür. 2015-2016 sezonu başında ise Büyükçekmece Tepecikspor adını alıp logosunu değiştirmiştir.

Tarihçe
Kulüp, 1970 yılında gayri federe olarak kurulmuş ve federe olana kadar birçok turnuvalarda başarılı grafik çizerek herkesin beğenisini kazanan bir kulüp olmuştur. 1988 yılında yeşil beyaz rengiyle resmiyete dökülerek federe olan Tepecikspor, 23 Temmuz 1988 tarihinde Erkan Gidiş başkanlığında Kaya Öztürk, Erol Erkan, Metin Acun, Erdoğan Çakır, Muzaffer Bağırtlak ve Mehmet Batmanlıoğlu tarafından dernek statüsüne girerek resmen kurulmuştur. 1988-89 futbol sezonunda İstanbul İkinci Amatör Ligi'nde kulüp olma hüviyeti kazanan Tepecikspor'un ilk kulüp başkanı Erkan Gidiş olmuştur. 1988-89 futbol sezonunda 2. Amatör Lig'deki ilk yılında ligi 2. sırada tamamlamıştır. 1989-90 futbol sezonunda 2. Amatör Lig'de grup şampiyonu olarak İstanbul 1. Amatör Ligi'ne çıkma başarısı göstermiştir. 1990-91 futbol sezonunda yapılan genel kurul ile kulüp başkanlığına Adnan Yavaş getirilmiştir. Aynı sezon grup şampiyonu olan Tepecikspor, büyük bir başarıya imza atmıştır. 1991-92 sezonunda yapılan genel kurulda kulübün yeni başkanı Kaya Öztürk olmuştur. 1991-92 futbol sezonunda da şampiyonluk ipini göğüsleyen Tepecikspor, Kırklareli ilinde 3. Lig'e terfi maçlarına katılmayı hak etmiştir. Finalde Güngörenspor'a kaybederek 3. Lig'e çıkma şansını yitirmiş oldu.

1992-93 sezonunda hedefinden şaşmayarak tekrar 3. Lig'e çıkmak için gerekli çalışmaları yapan Tepecikspor, aynı yıl grup şampiyonluğunu namağlup bir şekilde kazanarak adın terfi müsabakalarına yazdırdı. İlk etap müsabakaları için Kocaeli'ye giden Tepecikspor, burada rakiplerini bir bir devirerek ikinci kademe maçlarına çıkmayı hak etti. İkinci kademe maçların Balıkesir'de oynayan Tepecikspor, Denizli Polisgücü'nü 5-2 mağlup ederek tarihinde ilk kez profesyonel lige çıkmayı başardı. 1993-94 yılında yapılan genel kurulda Abdullah Kahyaoğlu kulüp başkanlığına getirdi. Kahyaoğlu döneminde 3. Lig'de mücadele eden Tepecikspor'un ismi genel kurulda Tepecik Fıratpenspor olarak değiştirildi. Toplam 9 yıl profesyonel liglerde oynayan Tepecik Fıratpenspor, birçok kez 2. Lig'in kapısından dönerek bu lige çıkma başarısı gösteremedi. Bu geçen 9 yıllık profesyonel sezonda Adnan Yavaş, Özkan Öztürk, Yıldıray Bora, Kaya Öztürk, Ali Yıldırım ve Mustafa Erken kulüp başkanlığı görevinde bulundular. 2001-02 futbol sezonunda kulüp Birinci Amatör Lig'e düşmüştür.

2002-03 futbol sezonda yapılan genel kurulda kulüp başkanlığına Soner Bengil getirildi. Yeni bir yapılanmaya giren Tepecik Fıratpenspor, Türkiye şampiyonasında 3. Lig'i Trabzon'da Altınorduspor'a 1-0 yenilerek kaçırmış oldu. 2003-04 futbol sezonunda yeniden 1. Amatör Lig'de grup şampiyonu olan Tepecik Fıratpenspor, Türkiye finallerine gitme hakkını kazanmasına rağmen gidememiştir. 2004-05 Sezonunda yapılan genel kurulda kulüp başkanlığına Temel Eyüboğlu getirildi. Aynı yıl grup şampiyonu olan Tepecik Fıratpenspor, İstanbul Birincilik kupasını tarihinde ilk kez müzesine götürmüş oldu. 3. Lig'e terfi müsabakaları için Sakarya'ya giden Tepecik Fıratpenspor, ilk maçında seri penaltı atışları sonrası Kocaeli Körfez Belediyespor'a mağlup olarak 3. Lig'e çıkma umutlarını bir sonraki yıla bıraktı.

2005-06 futbol sezonu öncesi Temel Eyüboğlu başkanlığı yine devam ederek yapılan genel kurulda tüzük değişikliği ile Tepecik Fıratpenspor olan kulübün ismi Tepecik Belediyespor olarak değişmiş oldu. 2005-06 futbol sezonunda hedefini yitirmeyen Tepecik Belediyespor, teknik direktörlüğünü Şenol Demir'in yaptığı dönemde İstanbul Süper Amatör Ligi grup maçlarından çıkarken bir hayli zorlanmıştır. Bunun neticesinde Türkiye finallerine gitmeyi hak eden Tepecik Belediyespor, Bursa'da oynanan ilk etap maçlarında sırasıyla Somaspor'u 3-2, İzmir Ulucak Belediyespor'u 3-1, Ümraniyespor'u da 1-0 yenerek adını ikinci kademeye yazdırdı. İkinci kademe maçları için Ankara'ya giden Tepecik Belediyespor, Temel Eyüboğlu başkanlığında oynadığı iki maçı da kazanarak dört yıl ara verdiği 3. Lig'e çıkmıştır. Yeşil-beyazlılar ikinci kademede yarı finalde Kocaeli Suadiye Belediyespor'u 2-1, finalde Malatya Belediyespor'u 3-1 mağlup etmiştir.

3. Lig 2006-07 sezonunda 4. Grupta yer alan Tepecik Belediyespor, büyük bir çıkış yakalayarak, 3. Lig'e çıktığı yıl ligi G.O.Paşa'nın ardından ikinci sırada tamamlayarak 2. Lig B Kategorisi'ne çıkmayı başardı. 3. Lig 4. Grupta şampiyonluk ipini göğüsledi. Tepecik Belediyespor, 2007-08 sezonunda tarihinde ilk kez 2. Lig B Kategorisi'nde mücadele etmiştir. 2009-2010 Futbol sezonunda mücadele ettiği 3. Ligde de başarılı olan Tepecik Belediyespor, şampiyonluk ipini göğüsleyip bir yıl ara verdiği Spor Toto 2. Lige yükselme başarısı göstermiştir. 2010-2011 futbol sezonunda yükseldiği Spor Toto 2. Ligde boy göstermeyi sürdüren yeşil-beyazlılar, bu dönemde belediyelerin fesih olmasından dolayı ismi Tepecik Belediyespor olan kulübün adı, Tepecikspor A.Ş olarak değiştirildi. 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014, 2014-2015 sezonlarında Tepecikspor A.Ş olarak mücadelesini sürdüren yeşil-beyazlılar, 2015-2016 futbol sezonunda bir kez daha isim değişikliğine gitti ve Tepecikspor A.Ş olan ismi, Büyükçekmece Tepecikspor olarak değişti. İkinci sezonunu aynı isim altında oynayan Büyükçekmece Tepecikspor, 2016-17 sezonunda Beyaz Grubu 17. tamamlayarak 3. Lige düştü.

2018-19 3. Lig 1. grupta yer alan Büyükçekmece Tepecikspor İlker Erdem ile başladığı sezonda 7. haftanın ardından Fethi Çokkeser, 12. haftanın ardından Armağan Turhan yönetiminde ligde mücadele etti. 32 maçta 10 galibiyet, 7 beraberlik ve 15 mağlubiyet aldı. 37 puan toplayarak grubunu 13. tamamladı.

Lig mücadeleleri
 2. Lig: 2007-2008, 2009-2017
 3. Lig: 1993-2002, 2006-2007, 2008-2009, 2017-
 Amatör Lig: 1988-1993, 2002-2006

Başarıları

 3. Lig:
Şampiyonluk (2) : 2008-2009, 2010-2011

Kaynakça

Dış bağlantılar

İstanbul'daki spor kulüpleri
Büyükçekmece'de spor

Büyükçekmece Tepecikspor


Bernreuther ist der Familienname folgender Personen:

 Elfriede Bernreuther, bekannt als Elfie Pertramer (1924–2011), deutsche Schauspielerin
 Friedrich Bernreuther (1881–1958), deutscher Polizeibeamter
 Jörn Bernreuther (* 1953), deutscher, Jurist, Richter, Landgerichtspräsident und Hochschullehrer
 Martin Bernreuther (* 1969), deutscher Organist
 Peter Bernreuther (* 1946), deutscher Sprinter
 Werner Bernreuther (Physiker), deutscher Physiker und Hochschullehrer
 Werner Bernreuther (* 1941), deutscher Schauspieler, Liedermacher, Schriftsteller, Nachdichter, Maler und Lektor
 Wolfgang Bernreuther (* 1961), deutscher Musiker und Maler

Siehe auch:
 Bärnreuth
 Bernreuth

Bernreuther


عبد الحكيم سمارة هو كاتب وصحفي فلسطيني ولد في قرية جت المثلث عام 1959. أنهى الدراسة الثانوية في مدرسة الطيرة الثانية. أسس منشورات «اليسار» في قرية باقة الغربية عام 1980، وانتقل إلى جت عام 1985. يرأس تحرير مجلة «المسيرة» الفصلية.

محطات
1959 ولد في قرية جت المثلث (جت الشعراوية سابقًا).نشأ وترعرع في شوارع وحواري القرية، تعلم في كُتاب البلدة. ومن ثم انتظم في مدرسة جت الابتدائية الرسمية والوحيدة في البلدة. حتى تخرج منها في الصف التاسع. وتابع دراسته الثانوية في مدرسة الطيرة.

1977 تخرج من الثانوية.

1978 أسس منشورات «اليسار» في باقة الغربية القريبة من بلدته وافتتح أول مطبعة في المثلث وكان ذلك أواخر العام (1978م). أصدر العديد من الكتب والمؤلفات المحلية.
لاحقته أجهزة الشرطة الإسرائيلية وزجوا به في السجون لمدد متفاوتة.

1981 انتقل إلى بلدته جت، وافتتح مكتب للطباعة والنشر، وقام باصدار مجلة فصلية ثقافية «المسيرة» وجريدة اسبوعية «الديار» حتى العام 1988، وعمل بعدها في مجالات عديدة بعيدة عن الثقافة والاصدارات، بعد
ذلك قام بالعمل في التوزيع الثقافي.

1993 – أسس منشورات شمس وأصدرت مجلة شهرية صدر منها ستة أعداد.وما زال يعمل في إصدار الكتب المحلية وتوزيعها، عمل لحساب الكثير من المؤسسات الاعلامية المحلية العربية منها البيادر السياسي، الأيام، الكاتب، الاتحاد، الحياة الجديدة (جمعية الدراسات العربية – القدس) وصحف محلية أخرى، ساهم في جمع وحفظ الكثير من القطع التراثية، وأقيم متحف في البلدة من أجل عرض هذه الأدوات.
أسس مؤسسة «الخابية» لجمع وتوثيق المطبوعات العربية في الداخل (48)، وما زال يجمع كل ما تصل إليه يداي من منشورات ومطبوعات.

2004 – بدأت اهتماماته في الجانب التراثي وبالذات في مجال الثقافية الشعبية حيث قام بجمع وتوثيق الحكايات الشعبية الفلسطينية. وقام بأدائها وسردها للناس والاطفال والطلاب. ويعمل اليوم في هذا المجال بالعديد من المؤسسات (مدارس، نوادي، جمعيات، مجموعات) ونشر أربعة حكايات شعبية معدة للأطفال، ويعمل اليوم لإصدار موسوعة تشمل المئات من الحكايات الشعبية الفلسطينية.

إصدارات

 – جعفر ينهض من قبره - قصيدة، منشورات الأسوار، عكا - الجليل، (1979م).
 – أنثى النرجس - تراجيديا شعرية، منشورات اليسار، باقة الغربية - المثلث، (1980م).
 – عيون الأطفال - قصائد، منشورات اليسار، باقة الغربية - المثلث، (1984م).
 – حريق في غابة أصابع - قصيدة شعرية، منشورات شمس، جت – المثلث، (1992م).
 – أحلام محاصرة - قصائد، منشورات شمس، باقة الغربية - المثلث، (1992م).
 – الخروج إلى جتستان - مراحل شعرية، منشورات شمس، باقة الغربية - المثلث، (1993م).
 – من حكايات أيام زمان - قصص، منشورات شمس، جت - المثلث، (1997م)
 – بعل مهر – شعر، منشورات شمس، جت – المثلث، (1999م).
 – ألمقداديون - تاريخ، منشورات شمس، جت - المثلث، (2004م).
 – تاريخ عائلات جت - تاريخ، منشورات شمس، جت - المثلث، (2004م).
 – مختارات من قصص الأمثال العربية الحديثة، منشورات شمس، جت - المثلث، (2005م)
 – مصطفى الفلسرائيلي - حكايا، منشورات شمس، جت - المثلث، (2008م).
 – ثوار من بلادي - منشورات شمس، جت - المثلث، (2009م).
 – ابطال من فلسطين - منشورات شمس، جت -المثلث، (2009م).
 – ابطال من بلادي - منشورات شمس، جت - المثلث، (2009م).
 – أغاني الزيت والزيتون - منشورات شمس، جت - المثلث (2009م).
 – مناضلات من فلسطين - منشورات شمس، جت - المثلث (2010م).
 – أغاني ست الحبايب - منشورات شمس، جت - المثلث، (2012م).
 – الغربة كربه - حكايات الامثال الشعبية - منشورات شمس، جت - المثلث، (2012م).
 – الحصاد والبيادر - منشورات شمس، جت - المثلث، (2012م).
 – رجال وابطال من فلسطين (1948م) المجموعة الأولى - منشورات شمس، جت - المثلث، (2014م).
 – رجال وابطال من فلسطين (1948م) المجموعة الثانية - منشورات شمس، جت - المثلث، (2014م).
 – من األامثال الشعبية الفلسطينية - منشورات شمس، جت - المثلث، (2014م).
 – التراث الشعبي والفلكلور - منشورات شمس، جت - المثلث، (2014م).
 – حكايات شعبية فلسطينية للبالغين - منشورات شمس، جت المثلث، (2014م).
 – ثوار عرب في فلسطين - منشورات شمس، جت المثلث، (2015م).
 – العصافير – حكايا الجواسيس—منشورات شمس، جت المثلث، (2015م).
 – الغراب والبومة وابن الحكومة – منشورات شمس جت، (2016)
 – حكايا الأمثال الشعبية: الحمار مركوب الأجاويد – منشورات شمس، جت المثلث، (2017)
 - جمهرة الحمير - منشورات شمس، جت المثلث، (2020)

المراجع

مصادر
 موقع «فلسطيني» الأدبي

أشخاص على قيد الحياة
صحفيون فلسطينيون
مواليد 1959

عبد الحكيم سمارة


HD 36395 ou Gliese 205 est une naine rouge de type spectral M1.5, elle est située dans la constellation d'Orion à 18.45 années-lumière de la Terre.

Caractéristiques de HD 36395
HD 36395 est une étoile singulière avec un mouvement propre élevé, elle se déplace à 8.56 km/s dans la Voie lactée. HD 36395 est une naine rouge chaude (pour une naine rouge), sa température varie de  à , elle est aussi très riche en métaux, son taux de métallicité est de [M/H]=+1.0 et son taux de fer/hydrogène est de [Fe/H]=+0.6. Elle est l'étoile avec la plus grande métallicité du catalogue de Cayrel de Strobel. Son rayon est de 0.594 rayon solaire et sa masse est d'environ 0.556 masse solaire

Système planétaire de HD 36395
En 2019, deux candidats ont été identifiés par le Very Large Télescope grâce à la méthode des vitesses radiales

Articles connexes

 Naine rouge

 Métallicité

 Méthode des vitesses radiales

Références

Étoile de type spectral M
Objet du catalogue Henry Draper
Objet du catalogue Hipparcos
Objet du catalogue SAO
Objet du catalogue Tycho
Objet du catalogue 2MASS
Objet du catalogue Gliese-Jahreiss
Objet du catalogue IRAS
Objet du catalogue Gaia
Objet du catalogue LHS
Objet du catalogue LFT
Objet du catalogue LTT
Objet du catalogue PPM
Objet du catalogue USNO
Objet du catalogue WISE

HD 36395


Yusuf Akçura veya Kazanlı Yusuf Akçura (), (2 Aralık 1876 - 11 Mart 1935), Türk yazar ve siyasetçi. Türkçülük akımının önde gelen temsilcilerindendir. Tatar Türkü'dür.

Türk Tarih Kurumunun kurucu üyelerindendir. TBMM'de 2, 3 ve 4. Dönem İstanbul Milletvekili, 5. dönemde 1935'te Kars Milletvekili olarak yer almıştır. 1904 yılında yayımladığı Üç Tarz-ı Siyâset adlı makalesi Türkçülük akımının manifestosu kabul edilir.

Hayatı
2 Aralık 1876 tarihinde Moskova'nın doğusundaki Ulyanovsk'ta (eski adıyla Simbir) dünyaya geldi. Kazan'a göç etmiş Kırım Türklerinden aristokrat bir ailenin mensubu idi. Babası çuha fabrikası sahibi fabrikatör Hasan Bey, annesi Yunusoğulları'ndan Bibi Kamer Banu Hanım idi. 2 yaşında iken babasını kaybetti. Annesinin kaza geçirip yatalak olması üzerine 1883'te İstanbul'a göç ettiler. Annesi, İstanbul'da Dağıstanlı Osman Bey ile evlendi. Osman Bey, Yusuf'un eğitimi ile yakından ilgilendi, onu asker olmaya teşvik etti.

Kuleli Askeri Lisesi'nde öğrenim gördükten sonra 1895 yılında Harp Okulu'na girdi. Harbiye yıllarında Necip Asım Yazıksız'ın, Veled Çelebi'nin, Bursalı Tahir Bey'in Türkçülük fikrine ait yazıları ile İsmail Gaspıralı'nın Bahçesaray'da yayımlanan ve bir ara İstanbul'da da dağıtılan Tercüman Gazetesi Türkçülük fikirlerinin oluşmasını etkiledi. 1897 yılında Malumat Dergisi'nde yayımladığı "Şehabettin Hazret" adlı ilk makalesini Rusya Türkleri ile Osmanlı Türklerini tanıştırma amacıyla kaleme aldı.

Fizan Sürgünü
Okulun 2. sınıfında  iken Türkçülük hareketlerine katılmaktan dolayı 45 gün ceza aldı. Erkân-ı Harbiye sınıfına ayrıldıktan sonra askeri mahkeme tarafından müebbet olarak Fizan'a sürgün edildi ve askerlikten uzaklaştırıldı. Fizan'a sürgün edilen diğer 83 kişi ile beraber 1899 yılında Trablusgarp'a ulaştı. Onları Fizan'a gönderecek yol parası bulunamadığından Trablusgarp'ta hapsedildiler. İttihat ve Terakki Partisi'nin girişimleri sonucu bir süre sonra şehir içinde serbest dolaşma izni aldı ve bazı resmi görevler aldı. Aynı yıl, kendisiyle birlikte sürgün edilmiş olan Ahmet Ferit Bey ile Fransa'ya kaçtı.

Paris yılları
Paris'te üç yıl Paris Siyasi Bilgiler Okulu'na devam etti. Türkçülük fikirleri yaşamının bu döneminde olgunlaştı. Okulda, Albert Sorel gibi ulus öğretisinin üzerinde ısrarla duran profesörlerden ders aldı. Eski bir Jön Türk olan Türk mülteci Dr. Şerafettin Mağmumi'nin telkinleri de onun görüşlerinde etkili oldu. "Osmanlı Devleti Kurumlarının Tarihi Üstüne Bir Deneme" adlı tezini vererek okuldan, üçüncülükle mezun oldu.

Kazan yılları
1903 yılında, İstanbul'a dönmesi yasak olduğu için amcasının yanına Kazan'a gitti ve dört yıl kaldı. Tarih, coğrafya ve Osmanlı Türk Edebiyatı öğretmenliği yaptı. Ahmet Rıza'nın çıkardığı Şura-yı Ümmet ve Meşveret gazetelerinde adsız yazıları yayımlandı.

Kazan'da iken yazdığı ve onu Türk siyasal hayatında meşhur eden Üç Tarz-ı Siyâset isimli dizi makalesi 1904 yılında Mısır (Kahire)'da yayımlanan "Türk" adlı gazetede çıktı.

İstanbul'a geldiği 1908 yılına kadar Kazan'da siyasal ve kültürel faaliyetlerde bulundu. Türkçülük fikrini yaymak üzere "Kazan Muhbiri" adlı bir gazete çıkardı. Gaspıralı İsmail Bey, Alimerdan Bey, Abdürreşit Kadı İbrahimof gibi Türkçülerle birlikte 1905 yılında "Rusya Müslümanları İttifakı" adında bir parti kurdu. Kuzey Türkleri bu parti sayesinde ilk kez Rus meclisi Duma'ya temsilci gönderdi. Akçura, seçimler bitene kadar hapiste tutulmuştu.

1907 yılında Rusya'da meclis dağıtılmış, kanunlar Rus olmayanlar aleyhine değişmişti. Bu gelişmelere karşı yayın yapan Akçura tutuklanmak için arandığı sırada Osmanlı Devleti'nde II. Meşrutiyet'in ilan edildiğini öğrendi. Bunun üzerine işlerini tasfiye edip 1908 yılının Ekim ayında İstanbul'a gitti.

İstanbul'da siyasi faaliyetleri
İstanbul'a geldikten sonra Darülfünun'da ve Mülkiye Mektebi'nde tarih dersleri verdi. Bütün ısrarlara rağmen İttihat ve Terakki Partisi'ne girmedi. 25 Aralık 1908 tarihinde İstanbul'da, Ahmet Mithat, Emrullah Efendi, Necip Asım, Bursalı Fuat Raif, Feylesof Rıza Teyfik ve Ahmet Ferit ile birlikte Türk Derneği'nin kurucuları arasında yer aldı. Türk milliyetçilik esasına dayalı ilk dernek olan Türk Derneği'nin ömrü kısa oldu, yerine 18 Ağustos 1911 tarihinde Türk Yurdu Derneği kuruldu. Mehmet Emin, Ahmet Hikmet, Ağaoğlu Ahmet, Hüseyinzade Ali Bey, Akil Muhtar ile birlikte kurucular arasında yer aldı ve derneğin yayın organı olan Türk Yurdu Dergisi'ni 17 yıl boyunca idare etti. 1912 yılında kurulan Türk Ocağı'nın kuruluşunda da etkin rol aldı.

Rusya'daki Türklerin haklarını korumak için 1916 yılında Rusya Mahkûmu Müslüman Türk-Tatarların Hukukunu Müdafaa Cemiyeti'ni kurdu. Çeşitli Avrupa ülkelerinde Rusya'daki Türklerin haklarını dile getiren konferanslar verdi. 1918 yılında Rusya'daki Türk esirleri kurtarmak için Hilâl-i Ahmer Cemiyeti (Kızılay) temsilcisi olarak Rusya'ya gitti ve bir yıl kaldı.

Millî Mücadele Yılları
1919 yılında yurda döndüğünde arkadaşı Ahmet Ferit'in kurduğu siyasi bir parti olan Millî Türk Fırkası'na katıldı. Aynı yılın sonunda İngilizler tarafından tutuklandı. 1920 yılında hapisten çıkınca Ahmet Ferit Bey'in eşi Müfide Ferit'in kız kardeşi Selma Hanım ile evlendi ve Millî Mücadele'ye katılmak üzere Anadolu'ya geçti. Hariciye Vekâleti'nde Genel Müdür olarak görev yaptı. 1923 yılında İstanbul mebusu seçilerek meclise girdi. Kurtuluş Savaşı sonrası TBMM adına İstanbul'u İtilaf Devletleri temsilcilerinden teslim aldı.

Tarih Çalışmaları
1925 yılında Ankara Hukuk Mektebi'nde siyasi tarih dersleri vermeye başladı. Mustafa Kemal'in kültür ve siyaset danışmanı olarak çalışmaktaydı. 1931 yılında Mustafa Kemal tarafından Türk Tarih Kurumu'nun kuruluşunda görevlendirildi ve ertesi yıl kurumun başına getirildi. Birinci Türk Tarih Kongresi'ni yönetti. 1933 yılındaki üniversite reformundan sonra İstanbul Üniversitesi'nde siyasi tarih profesörü oldu.

Kars milletvekili iken 11 Mart 1935 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucunda İstanbul'da öldü. Edirnekapı Şehitliği'ne defnedildi.

Görüşleri
Türkçülük akımının manifestosu olarak kabul edilen 32 sayfalık Üç Tarz-ı Siyâset makalesinde Akçura, Osmanlı İmparatorluğu'nun tekrar toparlanabilmesi için üç ana görüşün bulunduğunu  (Osmanlıcılık, İslamcılık, Türkçülük) ve bunlar arasında en uygununun Türkçülük doktrini olduğunu savundu. Osmanlıcılığı artık uygulanamaz olarak değerlendirip reddetti. İslam'ın ise Türkçülükte karşılığı bulunmayan "kuvvetli teşkilât ve heyecan" sahibi olduğunu ifade edip, İslam'ın Hristiyanlık örneğinde olduğu gibi içinde milliyetlerin gelişmesine izin verecek şekilde değişmesi gerektiğini savundu.

Türkçülüğün bir diğer kurucu babası olarak değerlendirilen Ziya Gökalp'ın devletçi milliyetçiliğinden farklı olarak, alt sınıfların entegre edilmesini ön gören sosyal içerikli, "burjuva" türü bir milliyetçilik tasarladı.

Birinci Türk Tarih Kongresi'nde sunduğu tebliğden:

Yapıtları
 Mevkufiyet Hatıraları, Matbaa-i Kader, İstanbul, 1904
 Eski "Şuray-ı Ümmet"te Çıkan Makalelerimden, Tanin Matbaası, İstanbul, 1911
 Türk, Cermen ve Islavların Münasebat-ı Tarihiyeleri, Kader Matbaası, İstanbul, 1914
 Muasır Avrupa'da Siyasi ve İctimai Fikirler ve Fikri Cereyanlar, Maarif Vekaleti Neşriyatı, İstanbul, 1923
 Türk Yılı 1928, Yeni Matbaa, İstanbul, 1928
 Zamanımız Avrupa Siyasi Tarihi (6. Tedris Senesi), Ankara Hukuk Mektebi Neşriyatı, Ankara, 1930
 Zamanımız Avrupa Siyasi Tarihi (5. Tedris Senesi), Ankara Hukuk Mektebi Neşriyatı, Ankara, 1930
 Zamanımız Avrupa Siyasi Tarihi (4. Tedris Senesi), Ankara Hukuk Fakültesi Neşriyatı, Ankara, 1933
 Osmanlı Devletinin Dağılma Devri, Türk Tarih Kurumu, İstanbul, 1940
 Türk Milliyetçiliğinin Kökenleri
 Üç Tarz-ı Siyâset
İlk Büyük Türk Tarihçisi Kazan'h Sahabettin Mercanî, Musavver Malûmat Gazetesi 2 Ocak 1897.
Osmanlı Saltanatı Müessesatının Tarihine Dair Bir Tecrübe,1903. Paris Ulûmu Saltanatı Müessesatının Tarihine Dair Bir Tecrübe,1903. Paris Ulûmu Siyasiye Mektebi Doktora Tezi, Fransızca ( Üçüncü mükafatı kazanan bu eserin medhal kısmı 1914 de Bilgi Dergisi 1. Ve 2. Sayılarında yayımlanmıştır).
Üç Tarzı Siyaset, Türk Gazetesi, Kahire, 1905. P.Krisal'in 1912 yılı Mayıs 14'de çıkan Fransız Mecmuası "İslâm âlemi" tanıtır.
Ulum ve Tarih, Kazan 1906 (Kazan'daki "Medrese-i Muhammediye" de okuttuğu dersler).
Alimcan-el Barudi Tercüme-i hali (eski harflerle), Kazan, Şeref Matbaası, 1907. 64 sahife
Kazan  Muhbiri'ndeki Makaleleri, 1908.
Kader, 9 Mayıs 1902.

Ayrıca bakınız

 Mustafa Celâleddin Paşa
 Zeki Velidi Togan

Kaynakça

1876 doğumlular
1935 yılında ölenler
Türkçüler
19. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk yazarları
TBMM 2. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 3. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 4. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 5. dönem Kars milletvekilleri
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Paris Siyasi Bilimler Akademisinde öğrenim görenler
Turancılar
Türk tutuklular ve hükümlüler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Jön Türkler
Rusya tarafından tutuklanan kişiler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Tatar asıllı Türkler

Yusuf Akçura


Sanne Buskermolen (* 29. November 1982 in Amsterdam) ist eine niederländische Musicaldarstellerin und Sängerin.

Werdegang
Sanne Buskermolen absolvierte 2004 ihre Musical-, Tanz (Jazzdance)- und Schauspielausbildung an der Hogeschool voor de Kunsten in Amsterdam. Während dieser Zeit sammelte sie Bühnenerfahrung bei "Song For A New World", Fosse´s "Bye Bye Blackbird" und in verschiedenen Tanzproduktionen von Ray Tadio und Dominique Lesdema. Schon vor Beendigung ihrer Ausbildung wirkte sie im Apollo Theater Stuttgart bei dem Musical "42nd Street" in der Premierenbesetzung mit. Währenddessen beteiligte sie sich bei der Benefizgala "Colours of Music" und nahm Gesangsunterricht bei Mark Garcia.

Ihr nächstes Engagement führte sie nach Wien, wo sie als Swing in der Musicalinszenierung von Romeo und Julia im Raimundtheater auf der Bühne stand. Zu dieser Zeit nahm sie zudem Gesangsunterricht bei Michelle Friedman und wirkte beim Donauinselfest mit.

In Wien blieb sie bis zum Ende der Spielzeit Mitte 2006 und wechselte dann zu Roman Polańskis Tanz der Vampire (Berlin, Oberhausen, Stuttgart). Neben ihrer Position als Cross-Swing war Buskermolen auch als Zweitbesetzung der Sarah auf der Bühne des Theater des Westens und des Metronom Theaters zu sehen. Ihre Premiere als Sarah feierte sie am 26. Januar 2008 in Berlin. Insgesamt stand sie 42 Mal in dieser Rolle auf der Bühne, davon 32 im Metronom Theater in Oberhausen. Weiterhin nahm sie 2007 Gesangsunterricht bei Ken Posey.
Im April 2009 sang Sanne Buskermolen zwei Songs aus dem Musical We will rock you bei der "Nacht der offenen Tür".

Anschließend war sie als Swing im Theater des Westens in dem Musical Der Schuh des Manitu zunächst in der Rolle der "Sexy Blondi" zu sehen, ab dem 15. Januar 2012 auch als Cover der weiblichen Hauptrolle "Uschi". Ende Mai verließ Buskermolen Berlin erneut und ging an das Palladium Theater Stuttgart, wo sie wieder in "Tanz der Vampire" als Swing auf der Bühne stand. Am 17. August 2010 feierte sie ihre Dernière als "Sarah".

Für das Musical Grease wurde sie Ende 2010 für die Hauptrolle "Sandy" engagiert und ging mit dieser Inszenierung bis Mai 2011 auf Tournee durch Deutschland (Düsseldorf, Bremen, Berlin, München, Frankfurt am Main).

Seit Februar 2012 spielt Buskermolen den "Stern" in dem Kindermusical Lauras Stern, das am 11. Februar 2012 Premiere im Tempodrom Berlin hatte. Weiterhin wirkt sie als Cover "Laura" und als Dance Captain in dieser Produktion mit.
Gleichzeitig trat die gebürtige Niederländerin im Sommer in der Rolle der "Brenda" in einer Neuproduktion von Hairspray auf (München, Merzig).

Vom 5. Dezember 2012 bis zum 4. August 2013 war sie in Udo Jürgens Musical Ich war noch niemals in New York in Oberhausen zu sehen. Neben ihrer Rolle im Ensemble stand Buskermolen auch als Cover "Frau Menzel" auf der Bühne des Metronom Theaters.

Ihr nächstes Engagement führte sie zunächst ins Palladium Theater nach Stuttgart, wo sie vom 30. August 2013 bis zum 5. Oktober 2014 im Musical Mamma Mia sowohl im Ensemble, als Cover "Ali", als Cover "Sophie" sowie als Lisa, zu sehen war.
Sie folgte dem Musical nach Berlin und Oberhausen, wo es bis zum 2. Oktober 2015 auf dem Programm stand.

Als Clarice war sie vom 2. Dezember 2015 bis zum 6. Januar 2016 in Leonard Bernsteins Klassiker West Side Story im Opernhaus Wuppertal zu sehen. Auch mit Tanz der Vampire ist sie durch Deutschland getourt.

Engagements

Musicals
 2003–2004 42nd Street im Apollo Theater, Stuttgart (Ensemble)
 2005–2006 Romeo und Julia im Raimund Theater, Wien (Swing)
 2006–2009 Tanz der Vampire im Theater des Westens (Berlin), Metronom Theater (Oberhausen) (Cross-Swing/Cover Sarah)
 2009–2010 Der Schuh des Manitu im Theater des Westens, Berlin (Swing/Sexy Blondi/Cover Uschi)
 2010 Tanz der Vampire im Palladium Theater, Stuttgart (Cross-Swing)
 2010–2011 Grease Tournee (Sandy)
 2012–2013 Lauras Stern Tournee (Stern, Cover Laura, Dance Captain)
 2012 Hairspray im Deutschen Theater, München-Fröttmaning und im Zeltpalast, Merzig (Brenda)
 2012–2013 Ich war noch niemals in New York im Metronom Theater, Oberhausen (Ensemble, Cover Frau Menzel)
 2013–2015 Mamma Mia im Palladium Theater Stuttgart (Ensemble, Cover Ali, Lisa), Theater des Westens Berlin (Ali, Cover Sophie), Metronom Theater Oberhausen (Ali, Cover Sophie)
 2015–2016 West Side Story im Opernhaus Wuppertal (Clarice)
 2016–2017 Tanz der Vampire Tour Theater des Westens (Berlin), Deutsches Theater (München), Palladium Theater (Stuttgart) (Assistent Dance Captain, Cross Swing)

Fernsehauftritte
 6. Dezember 2003 – Fernsehauftritt 42nd Street bei "Wetten dass…" ZDF, Freiburg
 30. Oktober 2010 – Fernsehauftritt Grease bei "Carmen Nebel" ZDF, Bremen
 25. Januar 2011 – Fernsehbericht "Musicalstars motivieren Schüler" ZDF, Bremen
 25. Januar 2011 – Sanne Buskermolen und Lars Redlich bei "Ansichten" Radio Bremen TV, Bremen
 16. Februar 2011 – Fernsehbericht/Interview bei RTL regional, Bremen
 24. Februar 2011 – Sanne Buskermolen und Lars Redlich im Frühcafe-Talk TV Berlin, Berlin
 April 2011 – Fernsehauftritt Grease beim BR, München
 11. September 2011 – Fernsehauftritt Grease beim "ZDF Fernsehgarten", Mainz
 28. September 2013 – Fernsehauftritt Mamma Mia bei "Carmen Nebel" ZDF, Essen

Andere Auftritte
 18. Oktober 2004 – Colours of Music im Apollo Theater, Stuttgart
 25. Juni 2006 – Donauinselfest: Musical-Revue der Vereinigten Bühnen Wien, Wien
 7. April 2009 – Nacht der offenen Tür im Metronom Theater, Oberhausen (Songs: "Somebody to love" / "I want it all")
 2. April 2011 – Autogrammstunde und Auftritt, München
 26. August 2012 – Hairspray Benfiz-Night "You can´t stop the Heartbeat", Zeltpalast Merzig (Song: "Alone")

Weblinks
 Sanne Buskermolen bei Agentur Shanti

Einzelnachweise

Musicaldarsteller
Niederländer
Geboren 1982
Frau

Sanne Buskermolen


سعود بن عواد الحجيلي كاتب وشاعر سعودي من مواليد المسيجيد عام 1946 م 1365 هـ.

سيرته
حاصل على بكالوريوس شريعة من جامعة الإمام محمد بن سعود. عمل في وزارة التربية والتعليم (وزارة التعليم حاليا) لمدة تتجاوز 22 سنه ثم ابتعث للتدريس في الإمارات العربية المتحدة لمدة 4 سنوات ثم عمل بالهيئة الملكية للجبيل وينبع لمدة 13 عام ومجموع خدمته يتجاوز 39 سنة.

وهو صاحب أكبر قضية بالشرق الأوسط (قضية تلوث حمراء الأسد) من حيث مبلغ التعويض. قدم العديد من المساهمات الثقافية لمنطقة المدينة المنورة وذالك من خلال مشاركته الدائمة بالنوادي الأدبية والثقافية وتشجيع الشباب ومساعدة الفقراء والمستضعفين. وله العديد من المشاركات الأدبية والفكرية في العديد من الصحف السعودية وصاحب زاوية قضية الأسبوع في جريدة المدينة. وله العديد من القصائد منها قصيدة أسير يناجي ربه والتي يصف بها حال أولئك المستضعفين الذين عذبوا وسفكت دمائهم في معتقل جوانتانامو ليس لشيء سوى لأنهم مسلمين. وقصيدة الشهيدة التي تصف حالة إحدى ضحيات احتراق المدرسة الـ(31) الابتدائية في مكة المكرمة. عام 1423هـ.

عضويات
 عضو المجلس المحلي بمحافظة بدر.
 عضو اتحاد المحامين العرب.
 عضو لجنة المحاماة بالمدينة المنورة.
 عضو مجلس التنمية الاجتماعية بالمسيجيد.
 عضو مجلس اهالي طيبه الطيبة بالمدينة.
 عضو جمعية المتقاعدين بالمدينة المنورة (مسؤول الاعلام والنشر بالجمعية)

يرفض كثير من المشاركات والظهور الإعلامي، ولكن كانت له مشاركه أخيرة في إحدى القنوات العربية حول قضية تلوث حمراء الأسد لم تشكلة القضية من مرحلة انتقالية في نظام القضاء بالمملكة العربية السعودية.

قصيدة الشهيدة
كتبها بتاريخ 3-1-1423 هـ بعد أن كشر الموت عن أنيابه. وأتت النار على فلذات اكبادنا. وتساقطت الزهرات. وارتفعت اعمدة الدخان بمدرسة البنات (31) الابتدائية بمكة المكرمة. وهناك من يتلذذ على مكتبه الفاخر. على ادخنة العود والبخور في مكاتب رئاسة تعليم البنات. غير مكترث بما اقترفت يداه. وحتى عندما يحاول أحد ان ينقذ الموقف. يجد من يمنعه بحجج واهيه. لاتمت للدين ولا للمثل ولا للتقاليد بصله.. إحدى الضحايا الخمس عشرة اللاتي لفظن انفاسهن اخذت تخاطب امها قائلة:

انظر أيضاً
 محمد العامر الرميح

مراجع

أشخاص من المدينة المنورة
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
حقوقيون سعوديون
شعراء حجازيون في القرن 20
شعراء حجازيون في القرن 21
شعراء سعوديون في القرن 20
شعراء سعوديون في القرن 21
محامون سعوديون
مواليد 1946
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

سعود عواد الحجيلي


Hans-Adam 2. (Johannes Adam Ferdinand Alois Josef Maria Marco d'Aviano Pius; f. 14. febrúar 1945) er núverandi furstinn af Liechtenstein. Hann er sonur Frans Jósefs 2. fursta af Liechtenstein (1906–1989) og greifynjunnar Georgínu von Wilczek. Hann ber jafnframt titlana hertogi af Troppau og Jägerndorf og greifi af Rietberg. Hans-Adam er ríkasti erfðaeinvaldur í Evrópu.

Æska og uppvöxtur

Hans-Adam fæddist þann 14. febrúar 1945 í Zürich í Sviss og er elsti sonur Frans Jósefs 2. fursta og Gínu furstynju. Guðfaðir Hans-Adams var Píus 12. páfi. Frans Jósef 2. hafði tekið við furstatigninni árið 1938 eftir andlát barnlauss afabróður síns, Frans 1., og Hans-Adam varð því krónprins ríkisins strax við fæðingu.

Árið 1969 útskrifaðist Hans-Adam frá Háskólanum í St. Gallen með mastersgráðu í viðskipta- og hagfræði.

Árið 1984 fól Frans Jósef 2. syni sínum formlega að fara dagsdaglega með málefni ríkisins í sínu nafni en hélt þó formlega furstatigninni og stöðu þjóðhöfðingjans. Hans-Adam tók formlega við sem fursti eftir andlát föður síns þann 13. nóvember 1989.

Völd
Árið 2003 fór fram þjóðaratkvæðagreiðsla um stjórnarskrárbreytingar sem Hans-Adam hafði lagt fram til þess að auka pólitísk völd sín. Furstinn hafði hótað að flytja úr landi ef breytingarnar yrðu ekki samþykktar. Breytingarnar voru samþykktar með um 64% atkvæða og með þeim fékk furstinn neitunarvald gegn lagasetningum og vald til þess að breyta stjórnarskránni, skipa dómara og láta reka ríkisstjórnina ef honum þóknast hún ekki.

Þann 15. ágúst 2004 gerði Hans-Adam elsta son sinn, Alois krónprins, að ríkisstjóra til að fara með dagleg völd sín. Hans-Adam er þó enn löglega þjóðhöfðingi landsins.

Í júlí árið 2012 höfnuðu Liechtensteinar í þjóðaratkvæðagreiðslu tillögu um að takmarka völd furstaættarinnar. Nokkrum dögum fyrir atkvæðagreiðsluna hafði Alois krónprins tilkynnt að hann myndi beita neitunarvaldi sínu gegn öllum afléttingum á banni ríkisins við þungunarrofum, sem einnig átti að kjósa um. Kjörsókn hrundi í kjölfarið og 76% þeirra sem kusu í fyrri atkvæðagreiðslunni studdu áframhaldandi neitunarvald furstans gegn niðurstöðum þjóðaratkvæðagreiðslna. Meðlimir á löggjafarþinginu höfðu áður komið furstanum til varnar þann 23. maí og höfðu kosið með 18 atkvæðum gegn sjö á móti tillögum um að takmarka völd furstans.

Auðæfi
Hans-Adam á bankahópinn LGT Group. Fjölskylduauðæfi hans nema um 7,6 milljörðum Bandaríkjadala og persónuleg auðæfi hans um fjórum milljörðum, sem gerir hann einn ríkasta þjóðhöfðingja heims og auðugasta erfðaeinvald Evrópu. Hann á mikið safn listaverka sem er að miklu leyti aðgengilegt almenningi á Liechtenstein-safninu í Vín.

Einkahagir
Þann 30. júlí árið 1967 kvæntist Hans-Adam frænku sinni, Marie Aglaë Kinsky von Wchinitz und Tettau greifynju, í dómkirkjunni í Vaduz. Þau eignuðust fjögur börn: Alois krónprins, Maximilían prins, Konstantínus prins og Tatjönu prinsessu.

Furstinn er heiðursmeðlimur í K.D.St.V. Nordgau Prag Stuttgart, bræðralagi kaþólskra stúdenta sem á aðild að sambandi þýskra og kaþólskra stúdentabræðralaga.

Árið 2000 varði furstinn 12 milljónum Bandaríkjadala til að koma á fót Stofnun Liechtenstein um sjálfræði (e. Liechtenstein Institute on Self-determination; LISD) við almennings- og alþjóðamálastofnun Princeton-háskóla. Á æskuárum sínum gekk Hans-Adam í ríkisskátafélag Liechtenstein í Vaduz. Hann er jafnframt fyrrum meðlimur í skátahreyfingunni Wien 16-Schotten í Vínarborg og meðlimur í Heimsstofnun skáta.

Skoðanir
Hans-Adam hefur skrifað stjórnmálaritgerðina Ríkið á þriðja árþúsundinu (), sem var birt árið 2009. Í henni færði hann rök fyrir áframhaldandi mikilvægi hins pólitíska hlutverks þjóðríkisins. Umdeilt reyndist þegar hann reyndi að öðlast einkaleyfi á mið-asískum þjóðarréttum sem hafa verið til í mörgþúsund ár, þar á meðal basmati-hrísgrjónum, í gegnum bandaríska einkaleyfisskrifstofu. Furstinn fékk einkaleyfið en lét það af hendi vegna mótmæla frá Indlandi, Bangladess og Pakistan.

Hans-Adam telur lýðræði hentugasta stjórnarfarið og telur að Kína og Rússland muni smám saman tileinka sér það þótt hann telji að það muni reynast þeim ríkjum erfitt. Hann hefur lýst yfir að hlutverk furstaættarinnar í Liechtenstein sé aðeins lögmætt í ljósi samþykkis þjóðarinnar. Hann telur að ríkisvald ætti aðeins að ná til tiltekinna sviða og hefur skrifað að almenningur verði að "hafa frelsi undan öllum ónauðsynlegum þrautum og byrðum sem hlaðið hefur verið á hann síðustu öldina og hefur dregið athygli ríkisins frá tveimur helstu viðfangsefnum þess: viðhaldi réttarríkisins og utanríkisstefnunni".

Í viðtali sem tekið var í nóvember 2010 sagði Hans-Adam að hann sæi ákveðna galla á hlutum stjórnarskrár Bandaríkjanna, þar á meðal skort á beinu lýðræði. Hann sagði einnig: "Ég sit hér og það er því Bandaríkjamenn björguðu okkur í seinni heimsstyrjöldinni og kalda stríðinu. Því er ég þeim afar þakklátur."

Hans-Adam lagði fram inngang um sjálfræði ríkja í bókinni Sourcebook, on Self-Determination and Self-Administration (, 1997) og í alfræðiorðabók Princeton-háskóla um málefnið.

Tilvísanir

Furstar Liechtenstein

Hans-Adam 2.


فؤاد خليل (19 يوليو 1940 - 9 أبريل 2012)، ممثل مصري راحل، اشتهر بتقديم الأدوار الكوميدية في العديد من الأعمال الفنية السينمائية والمسرحية.

عن حياته
بدأ رحلته مبكراً مع الفن عندما كان عمره 11 عام، حيث كون فريقاً للتمثيل مع بعض أصدقاء الطفولة ومنهم محيي إسماعيل، تخرج في كليه طب الأسنان عام 1961 ظهر لأول مرة في مسرحية سوق العصر عام 1968 ثم عمل في المسرح والتلفزيون والسينما لسنوات عديدة، توقف نشاطه الفني عام 2004 بسبب تمكن المرض منه إذ أصيب بشلل رباعي وجلطة في القلب وعانى طويلاً في التنقل بين المستشفيات للحصول على قرار بالعلاج على نفقة الدولة، وتوفي يوم الاثنين 9 أبريل 2012 عن عمر يناهز 72 عاما بعد صراع طويل مع المرض.

مسرحيات
 مسرحية مع خالص تحياتي.
 مسرحية واختم بالعشرة.
 مسرحية افرض. 1988.
 مسرحية دربكة همبكة 1998. مع ميمي جمال ومحمد نجم ومحمود القلعاوي
 مسرحية يا أنا يا أنت.
 مسرحية الدنيا مقلوبة.
 مسرحية عايلة محصلتش. مع محمد هنيدي
 مسرحية وشك حلو. مع وحيد سيف
 مسرحية عيله ماحصلتش.
 مسرحية رجل مجنون جدا. 1993 مع ميمي جمال
 مسرحية الدنيا مقلوبة.
 مسرحية راقصة قطاع عام.
 مسرحية في بيتنا حسنين مع أحمد بدير
 مسرحية على الرصيف مع سهير البابلي وحسن عابدين وأحمد بدير وحسن حسني
 مسرحية واد عفريت مع محمد نجم ومحمود القلعاوي
 مسرحية العسكري الأخضر مع سيد زيان
 مسرحية الرصاصة لاتزال في جيبي مع نجاح الموجي وعلاء مرسي سنة 1992

أعماله الفنية
 حبك نار (2004)
 صايع بحر (2004)
 عايز حقي (2003)
 حرامية في كي جي تو (2002)
 جاءنا البيان التالي (2001)
 فارس ظهر الخيل
 شورت وفانلة وكاب (2000)
 الأجندة الحمراء (2000)
 الكاش.. ماشي (2000)
 الجنتل (1999)
 رسالة إلى الوالي (1998)
 أبو خطوة (1998)
 الخطيئة السابعة (1996)
 الصاغة (1996)
 اللومنجي (1996)
 عنتر زمانه (1994)
 يا تحب يا تقب (1994)
 لولاكي (1993)
 تووت تووت (1993)
 فتحية والمرسيدس (1992)
 خبطة العمر (1991)
 نصف دسته مجانين (1991)
 اقتل مراتي ولك تحياتي (1990)
 قسمة ونصيب (II) (1990)
 البيضة والحجر (1990)
 النصاب والكلب (1990)
 الشيطانة التي أحبتني (1990)
 الذل (1990)
 حارة برجوان (1989)
 كراكيب (1989)
 الدنيا على جناح اليمامة (1989)
 الحقونا (1988)
 ليلة القبض على بكيزة وزغلول (1988)
 وصية رجل مجنون (1987)
 جري الوحوش (1987)
 عبقري على ورقة دمغة (1987)
 التعويذة (1987)
 المليونيرة الحافية (1987)
 شارع السد (1986)
 امرأة مطلقة (1986)
 الكيف (1985)
 برديس [مسلسل] (1985)
 تزوير في أوراق رسمية (1984)
 الطائرة المفقودة (1984)
 شوارع من نار (1984)
 احترس من الخط (1984)
 نص الليل (1949)
 قضية الأستاذة عفت
 المطب
 حواء 2000
 السقوط
 المضيفات الثلاثة
 ليل وغوازي
 نقولك ولا تزعلش
 المحضر
 المطربون في الأرض
 طريق الشيطان (II)
 ليل وليا
 اللعيبة (1987)

من التمثيليات التلفزيونية

 إنه إنسان - بدور سالم
 ليلة طويلة - بدور بهجت
 اللص الذي احبه - بدور سليمان

روابط خارجية

المراجع

أشخاص من القاهرة
أطباء فنانين
كوميديون مصريون
ممثلون مصريون
مواليد 1359 هـ
مواليد 1940
وفيات 1433 هـ
وفيات 2012
وفيات بسبب الأمراض

فؤاد خليل


An Lepanthes pumila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Lepanthes pumila in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes pumila


Alexander Pinwinkler, (Salzburgo, 6 de maio de 1975), é um historiador austríaco.

Vida
Alexander Pinwinkler formou-se no Kollegium Borromaeum Salzburg em Salzburgo em 1994. Concluiu os seus estudos de diploma em História e Estudos Alemães na Universidade de Salzburgo de 1994 a 1998, seguido de um doutoramento em História Moderna. Com a sua dissertação concluída em 2001 com uma biografia de Wilhelm Winkler, iniciou o seu envolvimento com a área temática da história da ciência populacional no século XX.

De 2001 a 2005, Pinwinkler foi assistente de investigação no Instituto de História da Universidade de Salzburgo. De 2005 a 2008, continuou esta actividade no Instituto de  História Económica e Social da Universidade de Viena. Como assistente de investigação, trabalhou sob a direcção de Josef Ehmer num DFG sobre a construção científica população em língua alemã historiografia do século XX. Em 2007, esta investigação foi temporariamente interrompida por uma estadia de um ano na Université Louis Pasteur em Estrasburgo. Aí, como investigador pós-doutorando, participou num projecto sobre a história da Reichsuniversität Strasbourg alemã, sob a direcção de Norbert Schappacher. (1941-1944).

Em 2009/10, Pinwinkler foi nomeado como investigador visitante no Centre Marc Bloch. (CMB) em Berlim, onde, com a ajuda de uma subvenção de habilitação da Fundação Fazit. Frankfurt/Main (2010), produziu um estudo sobre a investigação da população histórica na Alemanha e Áustria no século XX, com o qual foi Habilitado no Instituto de História Económica e Social da Universidade de Viena em Outubro de 2012 e nomeado Privatdozent pt para História Contemporânea. Em 2015/16 Pinwinkler foi professor visitante no Departamento de História da Universidade de Salzburgo, e em 2016-2019 realizou investigação na mesma instituição que um cientista sénior.

De 2021 a 2024, Pinwinkler está a trabalhar num projecto sobre a história do Instituto Austríaco de Patentes em conjunto com a historiadora Maria Wirth, no Instituto de História Contemporânea da Universidade de Viena. Além disso, Pinwinkler é membro do conselho consultivo para nomes de ruas da cidade de Salzburgo. Como freelancer na Fundação Internacional Mozarteum, ele investiga a história desta instituição cultural de Salzburgo no século XX.

Pinwinkler ensina regularmente como professor ou professor particular nas universidades de Salzburgo (desde 2004) e Viena (desde 2010). Assumiu também funções docentes nas universidades de Leipzig. (semestre de Inverno 2008/09), Innsbruck, [[Universidade de Innsbruck (semestre de Inverno 2012/13) e Linz (semestre de Verão de 2014).

Prémios e nomeações
 Prémio do Aniversário de 2014 da Böhlau Verlag Vienna, atribuído pela Academia Austríaca de Ciências.
 2010 Prémio Theodor Körner para a Promoção da Ciência e da Arte.

Escritos
Monografias
 "A "geração fundadora" da Universidade de Salzburgo: biografias, redes, políticas de nomeação, 1960-1975. Böhlau, Vienna et al. 2020, ISBN 978-3-205-20937-9.
"Historical Population Research". Alemanha e Áustria no século XX. Wallstein, Göttingen 2014, ISBN 978-3-8353-1408-5.
 com Gudrun Exner, Josef Kytir: Bevölkerungswissenschaft in Österreich in der Zwischenkriegszeit (1918-1938): Pessoas, Instituições, Discursos (= Schriften des Instituts für Demographie der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. Vol. 18). Böhlau, Vienna et al. 2004, ISBN 3-205-77180-X.
 "Wilhelm Winkler (1884-1984) - uma biografia. Zur Geschichte der Statistik und Demographie in Österreich und Deutschland (= Schriften zur Wirtschafts- und Sozialgeschichte Vol. 75). Duncker & Humblot, Berlim 2003, ISBN 3-428-10864-7.

Redacções

 com Oliver Rathkolb: "The International Mozarteum Foundation and National Socialism". Influências Políticas na Organização, Investigação Mozart, Museu e Biblioteca. Pustet, Salzburg 2022, ISBN 978-3-7025-1022-0.
 com Johannes Koll: Demasiado Honra? Perspectivas Interdisciplinares sobre Honras Académicas na Alemanha e Áustria. Böhlau, Vienna et al. 2019, ISBN 978-3-205-20680-4.
 com [[Michael Fahlbusch], Ingo Haar: Handbuch der völkischen Wissenschaften. Actores, redes, programas de investigação. Com a colaboração de David Hamann. 2ª edição completamente revista e ampliada. 2 vols. De Gruyter Oldenbourg, Berlim 2017, ISBN 978-3-11-042989-3.
 com Thomas Weidenholzer: Schweigen und erinnern. The Problem of National Socialism after 1945 (= A Cidade de Salzburgo sob o Nacional-Socialismo vol. 7). Stadtarchiv und Statistik der Stadt Salzburg, Salzburg 2016, ISBN 978-3-900213-31-2.
 com Annemarie Steidl, Thomas Buchner, Werner Lausecker, Sigrid Wadauer, Hermann Zeitlhofer: Transições e Intersecções. História do Trabalho, Migração, População e História da Ciência em Discussão. Böhlau, Vienna et al. 2008, ISBN 978-3-205-77805-9.
 com Josef Ehmer, Werner Lausecker: Population Constructions in 20th Century History, Social Sciences and Politics. Perspectivas Transdisciplinares e Internacionais (= Historical Social Research/Historische Sozialforschung''. Número especial 31, nº 4). Colónia 2006.

Weblinks
 }
 Alexander Pinwinkler no website da Universidade de Viena
 Alexander Pinwinkler na página do projecto thomasmichels.at
 Prémio de Aniversário da Böhlau Verlag 2014
 Alexander Pinwinkler em Academia.edu.

Salzburgo
Historiadores da Áustria

Alexander Pinwinkler


رياضة
 فريق (بحرية)
 فريق
 فريق فيراري
 فريق رينو
 فريق تويوتا
 فريق ماكلارين

عسكرية
 فريق (رتبة عسكرية)
 فريق أول (رتبة عسكرية)

أخرى
 فريق عمل

فريق (توضيح)


Cecília Rozgonyi () a fost o nobilă maghiară.

Ea a fost fiica lui Péter Szentgyörgyi, un influent nobil maghiar. S-a căsătorit cu un alt membru al curții nobiliare regale, István Rozgonyi, cu care a avut trei fii: János, István și Imre.

Cecília Rozgonyi a devenit faimoasă pentru că a comandat propria sa corabie împotriva Imperiului Otoman după eșecul asedierii cetății Golubăț de către regele Sigismund al Ungariei în 1428. În timpul retragerii peste Dunăre a armatei regale maghiare, regele Sigismund a fost atacat de otomani, iar Cecília a intervenit cu corabia ei și l-a salvat pe monarh. Fapta ei de vitejie a fost descrisă de poetul maghiar János Arany în balada "Rozgonyiné".

Note

Bibliografie

Nașteri în 1398
Decese în 1434
Nobili maghiari

Cecília Rozgonyi


Estación Capilla del Sauce ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Estación Capilla del Sauce befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Florida in dessen Sektor 7. Die umgebenden Ansiedlungen sind Capilla del Sauce im Süden und Pueblo Ferrer im Südosten. Während das Gebiet südlich des Ortes als Cuchilla del Rosario bezeichnet wird, erstreckt sich nördlich die Cuchilla Illescas.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 6. Zudem verläuft eine Eisenbahnlinie durch Estación Capilla del Sauce.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Estación Capilla del Sauce beträgt 40 (Stand: 2011), davon 18 männliche und 22 weibliche. Für die vorhergehenden Volkszählungen der Jahre 1963, 1975, 1985 und 1996 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Estación Capilla del Sauce (PDF; 105 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Florida

Estación Capilla del Sauce


إتي (Ιτέα) هي مدينة في كارديتسا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1104 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

إتي (كارديتسا)


An Eulophia clitellifera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Harry Bolus. An Eulophia clitellifera in nahilalakip ha genus nga Eulophia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eulophia

Eulophia clitellifera


Köprübaşı, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Osmanlı döneminden kalma bir köprünün başında kurulduğu için "Köprübaşı" adını almıştır. Eski bir Çerkes mahallesidir. Mahallede eski Rum evleri de mevcuttur.

Coğrafya
Samsun iline 102 km, Vezirköprü ilçesine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Köprübaşı, Vezirköprü


Turany este un oraș slovac, aflat în districtul Martin din regiunea Žilina, pe malul râului Váh. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 4.275 de locuitori. Se învecinează cu comuna Sučany.

Istoric
Localitatea Turany este atestată documentar din 1319.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Turany


Onthophagus semiiris é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Thomson em 1858.

Referências

Ligações externas

semiiris
Coleópteros descritos em 1858

Onthophagus semiiris


في الفيزياء والفلك والكيمياء، والهندسة الكهربائية، فإن مصطلح العزم المغناطيسي لنظام (مثل قضيب مغناطيسي أو ملف تيار كهربائي ، أو مغناطيسية الإلكترون أو النيوترون ، أو مغناطيسية جزئ كيميائي، أو مغناطيسية كوكب أو نجم) عادة ما يشير إلى عزم ثنائي القطب المغناطيسي، وهي مقياس لشدة المغناطيسية للنظام. ويؤثر العزم المغناطيسي على المواد المجاورة إذا كانت هي الأخرى مغناطيسية أو قابلة للتمغنط، وأشهر تلك المواد الحديد والكوبلت والنيكل.

إذا وضع جسم حديدي بجانب مغناطيس فإن الجسم يتأثر بالعزم المغناطيسي الخارج من المغناطيس، ويقل التـأثير المغناطيسي كلما زادت المسافة عن المغناطيس، وتتناسب تناسباً عكسياً مع مربع المسافة من المصدر المغناطيسي.

يسمي ثنائي القطب
Dipolar ، ولا يوجد قطب مغناطيسي منفرداً فأما أن يكون ثنائي أو رباعي quadrupolar أو متعدد الأقطاب multipole.

تعريف

يعرف العزم المغناطيسي عموما لتوزيع تيار كهربائي بالمعادلة :

حيث j شدة التيار بالأمبير و r نصف قطر الحلقة الكهربية بالمتر.

وفي حالة مغناطيس في شكل حدوة الحصان يعرف العزم المغناطيسي في الفتحة بين القطبين بأنه حاصل ضرب الفيض المغناطيسي  في المسافة  بين القطبين.

ويقاس العزم المغناطيسي في نظام وحدات SI-System ب
أمبير·متر2.

وإذا ضربنا تلك القيمة بالنفاذية المغناطيسية للفراغ حصلنا على وحدة العزم المغناطيسي بوحدة تسلا. متر3.

أمثلة

حلقة يمر فيها تيار

بالنسبة لحلقة نصف قطرها r يمر فيها تيار تنطبق المعادلة :

 .

ومنها يمكن حساب العزم المغناطيسي:

.

حيث :

  مساحة الحلقة،

  شدة التيار.

الملف الكهربائي
(أنظر الشكل أعلى الصفحة)
يزيد العزم المغناطيسي لملف بزيادة عدد الحلقات التي يمر فيا التيار الكهربي، فإذا كان عدد اللفات

,و شدة التيار
و المساحة  نحصل على :

وبمعرفة العزم المغناطيسي لثنائي مغناطيسي (مغناطيس مثلا) يمكننا حساب تأثير مجال مغناطيسي خارجي عليه ويسمى ذلك التأثير عزم الدوران المغناطيسي

alsوهو حاصل الضرب :

حيث  شدة المجال المغناطيسي.

بذلك يمكننا حساب عزم الدوران ل محرك كهربائي (أنظر تدفق مغناطيسي).

العزم المغناطيسي للجسيمات والنواة الذرية

تتميز الأجسام الأولية والأنوية الذرية بأن لها عزم مغزلي  سبين Spin ولذلك يتفاعل كل منها (مثل المغناطيس) في مجال مغناطيسي، حيث يقترن به عزم مغناطيسي ويرمز له

ولكن العزم المغناطيسي لتلك الجسيمات لا يمكن حسابها بالميكانيكا الكلاسيكية وعادة تعين قيمها بالتجربة. فإذا افترضنا جسيما أوليا ذو شحنة كهربية مقدارها  فتوجد علاقة بين العزم المغزلي والعزم المغناطيسي للجسيم، كالآتي:

.

ويسمي  ماجنتون بور Bohrsche Magneton و
,  der معامل لاندي
و  شحنة الجسيم بوحدة الشحنة الأولية.

ولا نستخدم في المعادلة السابقة نظام وحدات SI لأنها وحدات كبيرة، ولكن وحدة جاوس وهي التي تستخدم في مجال الفيزياء الذرية و فيزياء الجسيمات الأولية (أنظر وحدة كهرومغناطيسية).

وبالنسبة إلى الأنوية الذرية فإن معامل العزم المغزلي يكتب عادة كنسبة تسمي نسبة مغناطيسية دورانية gyromagnetic ratio. وفي علم الفيزياء النووية فقد عُينت النسب المغناطيسية الدورانية لجميع النوكليدات وللإكترون وغيرهم بالطرق العملية، ونجح الفيزيائيون في حساب بعضها نظريا بدقة كاملة .

.

النسبة الدورانية المغناطيسية للبروتون
النسبة الدورانية المغناطيسية للبروتون (بالإنجليزية : Proton magnetogyric ratio ) أو النسبة المغناطيسية الدورانية للبروتون (بالإنجليزية : proton gyromagnetic ratio ) ، يرمز لها γp ، عبارة عن ثابت أساسي فيزيائي . وقد أوصت لجنة بيانات العلوم والتكنولوجيا (CODATA) في عام 2006 بالقيمة :

γp = 2.675 222 099(70)×108 rad s−1T−1

اقرأ أيضا
 مغناطيس
 عدد كم مغزلي
 مغنطون نووي
 مغنطون بور

المراجع

كميات فيزيائية
مغناطيسية
مغناطيسية ساكنة

عزم مغناطيسي


Godescalc de Nepomuk (cc. † 1369) a fost un filosof scolastic și magistru cistercian în teologie la Universitatea din Paris la mijlocul secolului al XIV-lea.

Teologia ca dispoziție științifică. Prolog la Comentariu la Cartea Sentințelor.
Godescalc de Nepomuk comentează la Paris Sentințele lui Petrus Lombardus într-o direcție surprinzătoare pentru contemporanii lui, oferind indicii pentru o prioritate a interpretării Scripturii în fața autorității ecleziale. Prologul unui comentariu la Cartea Sentințelor conține, în tradiția scolastică, o discuție asupra obiectului cunoașterii și un răspuns la întrebarea: ce se petrece cu mintea umană în efortul ei de a cunoaște ființa care e în afara experienței sale, dar este vie, bună și creatoare a acestei minți? Godescalc de Nepomuk, spune: această minte descoperă o radicală turnură hermeneutică.

Urmaș al lui Grigore de Rimini, receptat de către Jacob de Altavilla și Nicolaus de Dinkelsbühl, Godescalc este, azi, un autor necunoscut, chiar dacă eficacitatea ideilor  sale  reformatoare  este  intimă  modernității. Mutarea curentului său de gîndire, prin discipolii săi, spre Europa Centrală a făcut ca scrierea sa să se păstreze, probabil, într-un singur manuscris (BJ, 1499), la Cracovia. Editarea în premieră a acestui text de către Alexander Baumgarten de la Universitatea Bebeș-Bolyai din Cluj-Napoca ar putea aduce o nouă lumină asupra ambientului intelectual al scolasticii ultimei jumătăți a secolului al XIV-lea.

Prima ediție critică modernă bilingvă a manuscrisului Quaestiones super IV libros Sententiarum Petri Lombardi, Bibliotheca Jagellona, Krakau, mss. 1499, f. 1r–116r a apărut la editura Polirom din Iași, în anul 2017: Godescalc de Nepomuk, Teologia ca dispoziție științifică. Prolog la Comentariu la Cartea Sentințelor (traducere, studiu și aparat critic de Alexander Baumgarten).

Note

Filosofie creștină

Godescalc de Nepomuk


An Ananas parguazensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Camargo ngan Lyman Bradford Smith. An Ananas parguazensis in nahilalakip ha genus nga Ananas, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ananas

Ananas parguazensis


ශ්‍රී ලංකාවේ මහනුවර පිහිටි ලෝක බෞද්ධ කෞතුකාගාරය ලොව පළමු ජාත්‍යන්තර බෞද්ධ කෞතුකාගාරය වේ. එය මහනුවර ජාතික කෞතුකාගාරය සහ ශ්‍රී දළදා මාළිගාව ආසන්නයේ පිහිටුවා තිබේ.

කෞතුකාගාරය තුල ශ්‍රී ලංකාව, ඉන්දියාව, බංග්ලාදේශය, නේපාලය, පකිස්ථාය, ජපානය, චීනය, කොරියාව, ඉනිදුනීසියාව, තායිලන්තය,. මියන්මාරය, ලාඕසය, වියට්නාමය, කාම්බෝජය, මලයාසියාව, භූතානය සහ ඇෆ්ගනිස්ථානය යන රටවල් වලට අදාල කෞතුක වස්තූන් දැකගත හැකි වේ.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර

ලෝක බෞද්ධ කෞතුකාගාරය


Sylvain Bourbon est un joueur français de rugby à XV, né le  à Pau de  pour , ayant occupé le poste de deuxième ligne à la Section paloise depuis les cadets jusqu'en 1985.

Biographie
Sylvain Bourbon débute le rugby en cadets à la Section paloise et reste avec son club de cœur jusqu'en 1985. Excellent sauteur en touche, il a intégré l'équipe de France « A » et les Barbarians français.

Bourbon a été nommé dans le XV de légende de la Section paloise. Il exerçait la profession d'informaticien à l'hôpital de Pau.

Il rejoint ensuite le Stade bagnérais en 1985.

Il termine sa carrière à Sévignacq.

Références

Liens externes

Joueur français de rugby à XV
Deuxième ligne (rugby à XV)
Joueur de la Section paloise
Joueur du Stade bagnérais
Naissance en décembre 1955
Naissance à Pau

Sylvain Bourbon


La Società Chimica Italiana (en español: Sociedad Química Italiana) es una sociedad científica, sin ánimo de lucro, fundada en 1909 con el objetivo de promover y supervisar el desarrollo y el progreso de la química y ciencias afines.

Objetivos de la sociedad
 Promoción de la investigación científica
 Difusión del conocimiento de la importancia de la química y sus aplicaciones
 Procurar el bienestar y el progreso de la nación
 Activar y mantener relaciones con organizaciones de otros países que tengan objetivos similares
 Desarrollo y estímulo del estudio de la química en las universidades y otras escuelas de todos los niveles.

Publicaciones
La sociedad edita la revista La chimica e l'industria y durante más de un siglo publicó la Gazzetta Chimica Italiana hasta su fusión con otras revistas europeas, para editar European Journal of Inorganic Chemistry y European Journal of Organic Chemistry.

Estructura
La Società Chimica Italiana se organiza en 17 secciones regionales, 12 divisiones científicas y 18 grupos específicos.

El actual presidente de la Società Chimica Italiana es Vincenzo Barone, de la Escuela Normal Superior de Pisa.

Actividades
Anualmente organiza un Congreso anual, otras reuniones científicas y los Giochi della Chimica, una especie de Olimpiada de Química.

Otorga cada año una serie de premios y distinciones a científicos que realizan contribuciones sobresalientes en el campo de la química: las medalla de oro que llevan los nombres de Estanislao Cannizzaro, Domenico Marotta, Emanuele Paternó, Giulio Natta, Raffaele Piria y Amedeo Avogadro.

Enlaces externos
Sitio web oficial
Estatutos de la sociedad

Referencias

Sociedades de Química

Società Chimica Italiana