Robert Allan Caro (born October 30, 1935) is an American journalist and author known for his biographies of United States political figures Robert Moses and Lyndon B. Johnson.

After working for many years as a reporter, Caro wrote The Power Broker (1974), a biography of New York urban planner Robert Moses, which was chosen by the Modern Library as one of the hundred greatest nonfiction books of the twentieth century. He has since written four of a planned five volumes of The Years of Lyndon Johnson (1982, 1990, 2002, 2012), a biography of the former president. Caro has been described as "the most influential biographer of the last century".

For his biographies, he has won two Pulitzer Prizes in Biography, two National Book Awards (including one for Lifetime Achievement), the Francis Parkman Prize (awarded by the Society of American Historians to the book that "best exemplifies the union of the historian and the artist"), three National Book Critics Circle Awards, the Mencken Award for Best Book, the Carr P. Collins Award from the Texas Institute of Letters, the D. B. Hardeman Prize, and a Gold Medal in Biography from the American Academy of Arts and Letters. In 2010 President Barack Obama awarded Caro the National Humanities Medal.

Due to Caro's reputation for exhaustive research and detail, he is sometimes invoked by reviewers of other writers who are called "Caro-esque" for their own extensive research.

Life and career
Caro was born in New York City, the son of Jewish parents Celia (née Mendelow), also born in New York, and Benjamin Caro, born in Warsaw, Poland. He grew up on Central Park West at 94th Street. His father, a businessman, spoke Yiddish as well as English, but he did not speak either very often. He was 'very silent,' Caro said, and became more so after Caro's mother died, after a long illness, when Robert was 12. It was his mother's deathbed wish that he should go to the Horace Mann School, an exclusive private school in the Riverdale section of The Bronx. As a student there, Caro translated an edition of his school newspaper into Russian and mailed 10,000 copies to students in the USSR. Graduating in 1953, he went on to Princeton University, where he majored in English. He became managing editor of The Daily Princetonian, second to Johnny Apple, later a prominent editor at The New York Times.

His writings, both in class and out, had been lengthy since his years at Horace Mann. A short story he wrote for The Princeton Tiger, the school's humor magazine, took up almost an entire issue. His 235-page long senior thesis on existentialism in Hemingway, titled "Heading Out: A Study of the Development of Ernest Hemingway's Thought", was so long, Caro claims, that the university's English department subsequently established a maximum length for senior theses by its students. He graduated cum laude in 1957.

According to a 2012 New York Times Magazine profile, "Caro said he now thinks that Princeton, which he chose because of its parties, was one of his mistakes, and that he should have gone to Harvard. Princeton in the mid-1950s was hardly known for being hospitable towards the Jewish community, and though Caro says he did not personally suffer from anti-Semitism, he saw plenty of students who did." He had a sports column in the Princetonian and also wrote for the Princeton Tiger humor magazine.

Caro began his professional career as a reporter with the New Brunswick Daily Home News (now merged into the Home News Tribune) in New Jersey. He took a brief leave to work as a publicist for the Middlesex County Democratic Party. He left politics after an incident where he was accompanying the party chair to polling places on election day. A police officer reported to the party chair that some African Americans Caro saw being loaded into a police van, under arrest, were poll watchers who "had been giving them some trouble". Caro left politics right there. "I still think about it," he recalled in the 2012 Times Magazine profile. "It wasn't the roughness of the police that made such an impression. It was themeekness isn't the right wordthe acceptance of those people of what was happening."

After briefly enrolling in the English doctoral program at Rutgers University (where he served as a teaching assistant), he went on to six years as an investigative reporter with the Long Island newspaper Newsday. One of the articles he wrote was a long series about why a proposed bridge across Long Island Sound from Rye to Oyster Bay, championed by Robert Moses, would have been inadvisable, requiring piers so large it would disrupt tidal flows in the sound, among other problems. Caro believed that his work had influenced even the state's powerful governor Nelson Rockefeller to reconsider the idea, until he saw the state's Assembly vote overwhelmingly to pass a preliminary measure for the bridge.

"That was one of the transformational moments of my life," Caro said years later. It led him to think about Moses for the first time. "I got in the car and drove home to Long Island, and I kept thinking to myself: 'Everything you've been doing is baloney. You've been writing under the belief that power in a democracy comes from the ballot box. But here's a guy who has never been elected to anything, who has enough power to turn the entire state around, and you don't have the slightest idea how he got it.'"

Caro gave a speech to introduce Senator Ted Kennedy on the second day of the 2004 Democratic National Convention.

Work

The Power Broker

Caro spent the academic year of 1965–1966 as a Nieman Fellow at Harvard University. During a class on urban planning and land use, the experience of watching Moses returned to him.

To do so, Caro began work on a biography of Moses, The Power Broker: Robert Moses and the Fall of New York, also a study of Caro's favorite theme: the acquisition and use of power. He expected it would take nine months to complete, but instead it took him until 1974. The work was based on extensive research and a total of 522 interviews, including several with Michael Madigan (who worked for Moses for 35 years); numerous interviews with Sidney Shapiro (Moses's general manager for forty years) and seven interviews with Moses himself. Caro also interviewed with men who worked for and knew Moses's mentor, New York Governor Al Smith. During the 1967–1968 academic year, Caro worked on the book as a Carnegie Fellow at the Columbia University Graduate School of Journalism.

His wife, Ina, functioned as his research assistant. Her master's thesis on the Verrazzano-Narrows Bridge stemmed from this work. At one point she sold the family home and took a teaching job so Robert would be financially able to finish the book.

The Power Broker is widely viewed as a seminal work because it combined painstaking historical research with a smoothly flowing narrative writing style. The success of this approach was evident in his chapter on the construction of the Cross-Bronx Expressway, where Caro reported the controversy from all perspectives, including that of neighborhood residents. The result was a work of powerful literary as well as academic interest. Upon its publication, Moses responded to the biography in a 23-page statement repudiating the book.

The Years of Lyndon Johnson

Following The Power Broker, Caro turned his attention to President Lyndon B. Johnson. Caro's editor Robert Gottlieb initially suggested the Johnson project to Caro in preference to the planned follow-up to the Moses volume, a biography of Fiorello LaGuardia. The ex-president had recently died and Caro had already decided, before meeting with Gottlieb on the subject, to undertake his biography; he "wanted to write about power". Caro retraced Johnson's life by temporarily moving to rural Texas and Washington, D.C., in order to better understand Johnson's upbringing and to interview anyone who had known Johnson. The work, entitled The Years of Lyndon Johnson, was originally intended as a trilogy, but is projected to encompass five volumes:

 The Path to Power (1982) covers Johnson's life up to his failed 1941 campaign for the United States Senate.
 Means of Ascent (1990) commences in the aftermath of that defeat and continues through his election to that office in 1948.
 Master of the Senate (2002) chronicles Johnson's rapid ascent and rule as Senate Majority Leader.
 The Passage of Power (2012) details the 1960 election, LBJ's life as vice president, the JFK assassination and his first days as president.
 One as-of-yet unpublished final volume.
In November 2011, Caro announced that the full project had expanded to five volumes with the fifth requiring another two to three years to write. It will cover Johnson and Vietnam, the Great Society and civil rights era, his decision not to run in 1968, and eventual retirement. As of January 2020, Caro had completed 600 typed manuscript pages and was working on a section relating to the passage of Medicare in 1965. In a 2017 interview, Caro expressed his intent to embark shortly on a research trip to Vietnam. In an interview with The New York Review of Books in January 2018, Caro indicated he did not know when the book would be finished, mentioning anywhere from two to ten years.

Caro's books portray Johnson as a complex and contradictory character: at the same time a scheming opportunist and visionary progressive. Caro argues, for example, that Johnson's victory in the 1948 runoff for the Democratic nomination for the U.S. Senate was only achieved through extensive fraud and ballot box stuffing, although this is set in the practices of the time and in the context of Johnson's previous defeat in his 1941 race for the Senate, the victim of exactly similar chicanery. Caro also highlighted some of Johnson's campaign contributions, such as those from the Texas construction firm Brown and Root; in 1962 the company was acquired by another Texas firm, Halliburton, which became a major contractor in the Vietnam War. In addition, Caro argued that Johnson was awarded the Silver Star in World War II for political as well as military reasons, and that he later lied to journalists and the public about the circumstances for which it was awarded. Caro's portrayal of Johnson also notes his struggles on behalf of progressive causes such as the Voting Rights Act, and his consummate skill in getting this enacted in spite of intense opposition from Southern Democrats.

Among sources close to the late president, Johnson's widow Lady Bird Johnson "spoke to [Caro] several times and then abruptly stopped without giving a reason, and Bill Moyers, Johnson's press secretary, has never consented to be interviewed, but most of Johnson's closest friends, including John Connally and George Christian, Johnson's last press secretary, who spoke to Caro practically on his deathbed, have gone on the record".

While writing the book, Caro read the works of the novelist Leo Tolstoy and the historian Edward Gibbon, alternating between the two. "There's almost a view that if it's well written it can't be good history," he told Mark Rozzo of the Los Angeles Times in 2002. "In my view, it's not good history unless it is well written. History is a narrative. History is a story. If you're not telling a story, you're not being faithful to history."

Publisher–editor
Caro's books have been published by Alfred A. Knopf, first under editor-in-chief Robert Gottlieb and then by Sonny Mehta after Gottlieb's temporary departure to The New Yorker in 1987.  Gottlieb remained Caro's primary editor throughout.  "We have these unbelievable angry exchanges, but it's always worth it to me," Caro said of his relationship with Gottlieb. "Sometimes we can spend two hours discussing whether to combine two paragraphs." Following the deaths of both Mehta and Gottlieb, Caro's current editor at Knopf is unclear as of 2023.

A 2022 documentary, Turn Every Page: The Adventures of Robert Caro and Robert Gottlieb, examined Caro and Gottlieb's working relationship.

Future projects
Caro has expressed hope of writing a "full-scale memoir" after completing The Years of Lyndon Johnson. His 2019 book Working has been described as a "semi-memoir" focused on "Caro's selection of observations...on the arts of researching, interviewing and writing".

When asked about other works he would have pursued, Caro replied a biography on Al Smith, commenting "the more you learn about Al Smith, the more you realize he is probably the most forgotten consequential figure in American history."

Writing process

After conducting his years-long research, Caro attempts to "see the whole book right down to the last line," by putting up an outline on a twenty-two-foot corkboard before writing the first manuscript as a way to prevent writer's block. He writes several successive drafts in longhand on discontinued "legal pads, white with narrow lines," which Caro has mass ordered and keeps in East Hampton. Subsequently, Caro types his books on Smith Corona Electra 210 typewriters, which The New Republic called "a model practically synonymous with him". Upon the publication of The Passage of Power in 2012, Caro owned fourteen Smith Coronas, which came down to eleven in 2019, one of which, the one used when writing The Power Broker, was on display in the 2021 New-York Historical Society's "Turn Every Page": Inside the Robert A. Caro Archive exhibition. Since production of these was discontinued, Caro uses his reserve to supply parts when these become defective. The typewriters are supplied to him from individuals who, upon knowing his use of the Smith Coronas, send theirs to him. Other individuals have attempted to sell Caro theirs, however he only answers to letters offering them as gifts. Since Caro retypes several versions of his manuscripts before submitting for publication, he prefers a bolder text, which he achieves by using cotton ribbon, instead of the now-common nylon. As the former were discontinued, his wife Ina found a supplier that would manufacture them on the condition that Caro order a dozen gross, or 1728 units. He edits with the use of red 314 Berol Draughting pencils and keeps "a ledger tracking how many words he has written against his stringent 1,000-word daily goal". Though he now works in an office, at one point he wrote "in the woods ... in a shack, a 12×15 ... put on cinderblocks".

Awards and honors
For his biographies of Robert Moses and Lyndon Johnson, Robert A. Caro has twice won the Pulitzer Prize for Biography, three times won the National Book Critics Circle Award for the Best Nonfiction Book of the Year, and has won virtually every other major literary honor, including two National Book Awards (one for Lifetime Achievement), the Gold Medal in Biography from the American Academy of Art and Letters, and the Francis Parkman Prize.

In October 2007, Caro was named a "Holtzbrinck Distinguished Visitor" at the American Academy in Berlin, Germany but then was unable to attend.

In 2010, he received the National Humanities Medal from President Obama, the highest award in the humanities given in the United States. Delivering remarks at the end of the ceremony, the President said, "I think about Robert Caro and reading The Power Broker back when I was 22 years old and just being mesmerized, and I'm sure it helped to shape how I think about politics." In 2011, Robert Caro was the recipient of the 2011 BIO Award given each year by members of Biographers International "to a colleague who had made a major contribution in the advancement of the art and craft of real life depiction".

 1964 – The Society of Silurians Award for outstanding achievement in the field of Public Service History for a series entitled "Misery Acres", exposing fraudulent real estate sales by mail
 1964 – The Deadline Club for outstanding newspaper reporting
 1965 – The Deadline Club for outstanding newspaper reporting
 1965–1966 – Nieman W. Lucius Nieman Fellowship from Harvard University Nieman Foundation
 1975 – Washington Monthly American Political Book Award (The Power Broker)
 1975 – The Francis Parkman Prize awarded by the Society of American Historians to the book that best "exemplifies the union of the historian and the artist" (The Power Broker)
 1975 – The Pulitzer Prize for Biography (The Power Broker)
 1975 – AIA Special Citation
 1982 – The National Book Critics Circle Award for Best Nonfiction Book of the Year (The Path to Power)
 1983 – The Blue Pencil Award from the Columbia Daily Spectator
 1983 – American Academy of Arts and Letters Award
 1983 – The Carr P. Collins Award from the Texas Institute of Arts and Letters (The Path to Power)
 1983 – The Mencken Award for the best book of 1982 (The Path to Power)
 1986 – The Gold Medal in Biography from the American Academy of Art and Letters
 1990 – The National Book Critics Circle Award for Best Nonfiction Book of the Year (Means of Ascent)
 1991 – Washington Monthly American Political Book Award (Means of Ascent)
 2002 – The Power Broker chosen by the Modern Library as one of the hundred greatest non-fiction books of the twentieth century
 2002 – The National Book Award (Master of the Senate)
 2003 – The Los Angeles Times Book Award in Non-Fiction (Master of the Senate)
 2003 – The Carl Sandburg Award in Literature (Master of the Senate)
 2003 – The John Steinbeck Award in literature (Master of the Senate)
 2003 – The Pulitzer Prize for Biography (Master of the Senate)
 2008 – Elected into the American Academy of Arts and Letters
2009 – Elected a member of the American Academy of Arts and Sciences
 2010 – Inducted into the New York Writers Hall of Fame
 2010 – The National Humanities Medal
 2011 – The BIO Award from Biographers International Organization for advancing the art and craft of biography.
 2012 – National Book Award (Nonfiction), finalist, The Passage of Power: The Years of Lyndon Johnson
 2012 – National Book Critics Circle Award (Biography), finalist, The Passage of Power: The Years of Lyndon Johnson
 2012 – The Los Angeles Times Book Award in Non-Fiction (The Passage of Power)
 2012 – The New York Historical Society American History Book Prize (The Passage of Power)
 2012 – The Mark Lynton History Prize (The Passage of Power)
 2012 – Norman Mailer Prize, Biography.
 2016 – The National Book Award (Lifetime Achievement)

Family

After graduation from Princeton, Caro married Ina Joan Sloshberg, who was then still a student at Connecticut College. The Caros have a son, Chase Arthur, and three grandchildren, who live in White Plains.

Caro has described his wife as "the whole team" on all five of his books. She sold their house and took a job teaching school to fund work on The Power Broker and is the only other person who conducted research for his books.

Ina is the author of The Road from the Past: Traveling Through History in France (1996), a book which Arthur Schlesinger, Jr. called, at the presentation of her honorary Doctor of Humane Letters from The City University of New York in 2011, "the essential traveling companion ... for all who love France and its history". Newsweek reviewer Peter Prescott commented, "I'd rather go to France with Ina Caro than with Henry Adams or Henry James. The unique premise of her intelligent and discerning book is so startling that it's a wonder no one has thought of it before." Ina frequently writes about her travels through France in her blog, Paris to the Past. In June 2011, W. W. Norton published her second book, Paris to the Past: Traveling Through French History by Train.

Robert Caro had a younger sibling, Michael, a retired real estate manager who died in 2018.

Caro's son, Chase, was disbarred automatically in November 2007 after pleading guilty to second-degree grand larceny for stealing over $750,000 from three former clients in the course of real estate transactions. In April 2008, he was sentenced to – years in prison after admitting to stealing $310,000 meant for his grandparents' trust fund. Additionally, Chase agreed to pay restitution of $1.1 million, which also includes funds from a third theft. All his sentences ran concurrently. , Chase works in information technology.

Legacy
Due to Caro's work ethic and voluminous work several authors have been compared to him and labelled as "Caro-esque", "Caro-like" or "in the Caro mold" for their own extensive research, such as Renata Adler, Taylor Branch, David Garrow, Garrett Graff, Gerard Henderson, Jason Horowitz, Francis Jennings, Robert G. Kaiser, David Paul Kuhn, Roland Lazenby, David Maraniss, David McCullough, Charles Moore, Edmund Morris, Roger Morris, David Nasaw, Richard Neustadt, Les and Tamara Payne, Steven Pressfield, Michael Shnayerson, Lytton Strachey, Julia E. Sweig, William T. Vollmann, Mark Lewisohn, and the Democratic Congressional Campaign Committee's Research Department.

In 2011, his alma mater, Horace Mann School, commenced awarding the Robert Caro '53 Prize for Literary Excellence in the Writing of History at a ceremony held annually at the head of school's home. In 2017 the school named a classroom at Tillinghast Hall "Robert A. Caro '53 History Classroom" to which Caro reacted by stating that it would be "hard for [him] to think of anything that would make [him] happier".

Motherless Brooklyn, the 2019 film directed by Edward Norton, loosely based on the 1999 novel of the same name by Jonathan Lethem, was inspired by Caro's biography of Robert Moses, The Power Broker. León Krauze wrote in Slate comparing Norton's character in that film to Caro himself.

In January 2020, the New-York Historical Society acquired Caro's complete archive, consisting of "200 linear feet of material", part of which will be digitized and made wholly available to researchers in a Robert A. Caro Study Space. Additionally, a permanent exhibition, named Robert Caro Working after his 2019 book Working, will be set up at the Society's library. Caro stated that he was "just plain delighted" since his "favorite aunt often took" him there as well as having spoken there and "been a recipient of its awards". An exhibition called "Turn Every Page": Inside the Robert A. Caro Archive opened on October 22, 2021, becoming "the first permanent public exhibition of an archive devoted to a living author in the country". The title comes from advice that then-editor of Newsday, Alan Hathway, gave to Caro as a young reporter on Caro's first investigative assignment; according to Caro, Hathway "looked at me for what I remember as a very long time … 'Just remember,' he said. 'Turn every page. Never assume anything. Turn every goddamn page.'" The advice is also the title of the 2022 documentary on Caro and editor Robert Gottlieb's collaborations, directed by the latter's daughter, Lizzie Gottlieb.

Selected works

Books

 Caro, Robert A., The Years of Lyndon Johnson: The Path to Power. 1982. Alfred A. Knopf Inc., New York. . xxiii + 882 p. + 48 p. of plates: illus.
 Caro, Robert A., The Years of Lyndon Johnson: Means of Ascent. 1990. Alfred A. Knopf Inc., New York. . xxxiv + 506 pp.
 Caro, Robert A., The Years of Lyndon Johnson: Master of the Senate. 2002. Alfred A. Knopf Inc, New York. . xxiv + 1167 pp.
 Caro, Robert A., The Years of Lyndon Johnson: The Passage of Power. 2012. Alfred A. Knopf Inc, New York. . 752 pp.
 Zinsser, William Knowlton (ed.), Extraordinary Lives: The Art and Craft of American Biography. 2016. Houghton Mifflin,
 Caro, Robert A., Working. April 2019. Knopf Doubleday Publishing Group, New York. . 240 pp.

Audiobooks

 Caro, Robert A., On Power, 2017, Audible. . 1 hr and 42 mins.

Articles

 Caro, Robert A. (February 3, 1991). "My Search for Coke Stevenson". The New York Times. . Retrieved July 29, 2020.
 Caro, Robert A and Vonnegut, Kurt. "The Round Table: Fiction, Biography and the Use of Power". Hampton shorts. 4 : fiction plus poetry plus drama plus interviews from the Hamptons & the East End.  1999. Hamptons Literary Publications, Water Mill, N.Y.
 Caro, Robert A. (August 27, 2008). "Opinion | Johnson's Dream, Obama's Speech". The New York Times. . Retrieved July 29, 2020.

References

Further reading

External links

Official Facebook page

In Depth interview with Caro, April 7, 2002, C-SPAN
Caro, Robert A., The City Shaper Article on Robert Moses and the writing of The Power Broker, The New Yorker, January 5, 1998.
Robert Caro discusses a volume of his biography of President Johnson, LOC.gov video.
 Robert Caro, The Art of Biography No. 5, Paris Review, Summer 2016

1935 births
Living people
20th-century American historians
20th-century American journalists
20th-century American male writers
21st-century American historians
21st-century American male writers
American biographers
American male biographers
American male non-fiction writers
American people of Polish-Jewish descent
Columbia University alumni
Historians of New York City
Horace Mann School alumni
Jewish American historians
Journalists from New York City
Lyndon B. Johnson
National Book Award winners
National Humanities Medal recipients
Newsday people
Nieman Fellows
Official biographers to the presidents of the United States
Writers from the Upper West Side
Princeton University alumni
Pulitzer Prize for Biography or Autobiography winners

Robert Caro


Dodonaea triquetra, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las sapindáceas. Es originaria de Australia.

Descripción
Es un arbusto erecto que alcanza un tamaño de 3 m de altura. Las hojas son simples, elípticas, ovadas o lanceoladas a veces, desde 4,7 hasta 12 cm de largo, y 10-47 mm de ancho, ápice agudo a cuneado, los márgenes enteros o sinuosos, glabros; con pecíolo de 2-7 mm de largo. Las flores en panículas terminales, con pedicelos de 5-10 mm de largo en su mayoría. Sépalos 4, rara vez 5, de 0.6-1 mm de largo. El fruto es una cápsula con tres alas, de 9.5-16 mm de largo, 10-15 mm de ancho, glabros; las alas de 2-5 mm de ancho, membranosas.

Distribución y hábitat
Crece en el bosque esclerófilo seco o el bosque húmedo, por lo general en suelos de arena, piedra arenisca o serpentina, en los estados de Victoria, Nueva Gales del Sur y Queensland.

Usos
Las cápsulas fueron usadas como sustituto del lúpulo por los primeros colonos.

Dodonaea triquetra es cultivada como una planta ornamental para jardines y macetas.

Taxonomía
Dodonaea triquetra fue descrita por Johan Wendland y publicado en Botanische Beobachtungen 44, en el año 1798.
Sinonimia

 Dodonaea cestroides Sieber ex Schltdl.
 Dodonaea heterophylla G.Don
 Dodonaea laurifolia Sieber ex Loudon
 Dodonaea laurina Sieber ex Spreng.
 Dodonaea longipes G.Don

Referencias

Enlaces externos

triqueta

Dodonaea triquetra


A Ordem do Cisne (em ) foi uma ordem de cavalaria espiritual de príncipes e nobres governada pela Casa de Hohenzollern. Foi fundada em 29 de setembro de 1440, por Frederico II de Brandemburgo com referência ao conto medieval do Cavaleiro Cisne.

A associação originalmente compreendia trinta homens e sete mulheres unidos para homenagear a Virgem Maria, tendo Frederico à frente da instituição. Sua sede era a igreja românica de peregrinação de Santa Maria, o centro de um mosteiro premonstratense, localizado em uma colina perto de Brandemburgo no Havel, cidade do estado de Brandemburgo, na Alemanha. Em 1459, o marquês de Hohenzollern, Albert III Aquiles, estabeleceu uma filial na igreja de St. Gumbertus, perto de sua residência Ansbach, castelo localizado em Ansbach, Francónia, Alemanha.

A ordem se espalhou rapidamente, totalizando cerca de 330 membros, em 1464, bem como outros ramos estabelecidos no Principado de Ansbach, na Francônia, e nas possessões da Ordem Teutônica, na Prússia Oriental. Além de encorajar uma homenagem mais entusiástica à Virgem Maria, a ordem procurava promover a perseverança nas obras de misericórdia. Foi extinto durante a Reforma Protestante, já que esse movimento desencorajava as devoções a Maria.

Em 1843, a ordem foi revivida por ideia do rei Frederico Guilherme IV da Prússia, quando foi uma associação, aberta a homens e mulheres de todos os credos, para o alívio de males físicos e morais. Atualmente, existe uma associação de caridade com o mesmo nome (Schwanenritterorden) em Nuremberg, na Baviera - Alemanha, sob o patrocínio do príncipe Hohenzollern Philip Kirill da Prússia.

Ordens religiosas
Alemanha
Prússia

Ordem do Cisne


අඟහරු නවග්‍රහ මණ්ඩලයට අයත් ග්‍රහයෙකි. බලයක් නැත.  සඳගේ පුත්‍රයා ලෙස සැලකේ.

සිරුරේ බුධ අධිපති ස‍්ථාන
 දිව
 පෙනහැල්ල
 නාසය
 අත්

බුධ සාදන රොග
 සිහිමදබව
 ගොළුබව
 ගොතබව
 හිසරදය

හඳහනේ බුධ පිහිටන ස්ථානය අනුව ඵල

1. ලග්නය

2. දෙවැන්න

3. තුන්න්න

4. සතරවැන්න

5. පස්වැන්න

මූලාශ්‍ර

නව ග්‍රහ මණ්ඩලය

බුධ (නක්‍ෂත්‍රය)


O reacție Belousov-Zhabotinsky (adesea notată reacție B-Z)  este un tip de reacție chimică oscilantă care poate fi dată ca exemplu clasic de termodinamica neechilibrului, întrucât aceasta este un oscilator chimic non-linear. Elementele comune ale acestor reacții sunt ionul bromură și un acid. Importanța reacțiilor BZ constă în faptul că acestea demonstrează că reacțiile chimice nu sunt neapărat supuse unui echilibru termodinamic (lipsa echilibrului termodinamic se păstrează o perioadă îndelungată de timp și evoluează haotic).

Mecanism de reacție
Mecanism acestei reacții este extrem de complex și se crede că implică în jur de 18 etape diferite de reacție; legat de acest subiect au fost publicate multe lucrări științifice. Într-un mod similar reacției Briggs-Rauscher, două procese fundamentale au loc, ambele fiind auto-catalitice: procesul A generează brom molecular, responsabil de colorația roșie-brună, iar procesul B consumă bromul format eliberând ioni bromură.

De cele mai multe ori, pentru realizarea acestei reacții chimice se utilizează varianta cu acid malonic (CH2[COOH]2) și bromat de potasiu (KBrO3). Ecuația generală a reacției chimice este:
 3 CH2(COOH)2 + 4  → 4 Br− + 9 CO2 + 6 H2O

Reacții chimice
Pentru desfășurarea reacției, sunt necesare patru soluții apoase, și anume de bromat de potasiu, acid malonic și un amestec de bromură de potasiu și acid sulfuric concentrat, și de asemenea, este necesar și un indicator redoxometric, adesea feroină (culoarea acestuia se schimbă constant datorită echilibrului dintre forma redusă și forma oxidată). În cazul feroinei, culoarea se modifică de la albastru (corespunzătoare formei cu Fe3+) la roșu (corespunzătoare formei cu Fe2+). În cazul ceriului, indicatorul trece de la galben (Ce4+) la incolor (Ce3+). Reacția nu decurge la nesfârșit, întrucât acidul malonic și bromatul se consumă în mediul de reacție.

În timpul reacției, se desfășoară trei procese diferite (notate A, B și C), fiecare cu câteva reacții chimice separate. Procesul A nu implică utilizarea indicatorului redox. Bromura se consumă și este transformată în acid monobromomalonic. În timpul acestei reacții se formează acidul bromos, care reacționează în continuare:

Procesul A

Odată cu consumarea unei cantități mari de brom, este favorizat în continuare procesul B, al cărui reacții se desfășoară în prezența indicatorului redox. Într-o primă reacție, acidul bromos acționează ca un autocatalizator, dublând concentrația de acid bromos format în reacție:

Cu cât este mai ridicat nivelul de acid bromos, cu atât acesta trece mai ușor în acid hipobromos, astfel că reacția generală pentru procesul B este:

Pentru ca oscilația să fie posibilă, trebuie să aibă loc o altă reacție prin intermediul căreia să se reformeze ioni bromură. Acesta este procesul C, în care acidul malonic (H2Mal), acidul monobromomalonic (HBrMal), hipobromitul și indicatorul redox reacționează regenerând ionii bromură necesari și formând și acidul tartronic [acid 2-hidroximalonic, HOCH(COOH)2]:

Schemă

Vezi și
 Reacție Briggs-Rauscher

Note

Legături externe

 Reacția BZ reaction, explicații de la The Periodic Table of Videos
 The Belousov–Zhabotinski Reaction

Reacții chimice
Belousov-Zhabotinsky

Reacție Belousov-Zhabotinsky


ඇන් හැතවේ
 ඇන් හැත්වේ(1556   - 1623 අගෝස්තු 6) ඉංග්‍රීසි කවියෙකු, නාට්‍ය රචකයෙකු සහ නළුවෙකු වූ විලියම් ෂේක්ස්පියර්ගේ බිරිඳයි. ඔවුන් විවාහ වූයේ 1582 දී ය. ඒ වනවිට ඔහුට වයස අවුරුදු 18 ක් හා ඇයට අවුරුදු 26ක් වූවාය. ඇය තම ස්වාමිපුරුෂයාට වඩා අවුරුදු හතක් ජීවත් වූවාය. නෛතික ලියකියවිලි කිහිපයකින් ඔබ්බට ඇය ගැන දන්නේ අල්ප වශයෙනි, නමුත් ෂේක්ස්පියර් සමඟ ඇයගේ පෞරුෂය හා සම්බන්ධතාවය බොහෝ ඓතිහාසික සහ නිර්මාණාත්මක ලේඛකයින්ගේ සමපේක්ෂනයට ලක්ව ඇත.

ජීවිතය
හැත්වේ හැදී වැඩුණේ එංගලන්තයේ වෝර්වික්ෂයර් හි Stratford-upon-Avon (ස්ට්‍රැට්ෆර්ඩ්-ඔන්- ඒවන්හට බටහිර දෙසින් පිහිටි ෂොටරි නම් ගම්මානයේ ය. ඇය හැදී වැඩී ඇත්තේ ෂොටරි හි හැතවේ පවුලේ ගොවිපොළේය. එමෙන්ම දැන් එය ගමේ ප්‍රධාන සංචාරක ආකර්ෂණයකි. ඇගේ පියා, රිචඩ් හැතවේ සුලු ගොවියෙකි. තම දියණියට "විවාහ වන දිනයේ"දී මාර්ක්ස් දහයක් නැතිනම් පවුම් හයක්, සිලිං දහතුනක් සහ පැන්ස හතරක්  ගෙවිය යුතුව තිබියදී,ඔහු 1581 සැප්තැම්බරයේදී මිය ගියා.ඇගේ පියාගේ අභිමතය පරිදි ඇගේ නම "ඇග්නස්" ලෙස ලැයිස්තු ගත කර ඇති අතර සමහර විද්වතුන් ඇයව "ඇග්නස් හැත්වේ"ලෙස හැඳින්විය යුතු යැයි විශ්වාස කරයි.

විවාහය

හැත්වේ 1582 නොවැම්බරයේදී ෂේක්ස්පියර් සමඟ විවාහ වූ අතර ඒ වන විටත් යුවළගේ පළමු දරුවා ගැබ්ගෙන ඇති අතර මාස හයකට පසු ඇය දරුවා බිහි කළාය. හැත්වේගේ පූර්ව ගර්භණීභාවය සහ මෙම වයස් පරතරය කරුණුකොටගෙන සමහර ඉතිහාසඥයින් විසින් එය "shotgun wedding හෙවත් හදිස්සි විවාහ මංගල්‍යයක් " ලෙස හදුන්වනවා සේම එය හැත්වේ පවුල විසින් ෂේක්ස්පියර්ට බලකොට කරන ලද්දක් බැව් පවසයි. කෙසේ වෙතත් මෙම නිගමනයට වෙනත් සාක්ෂි නොමැත.

කලකට ඉහතදී මෙම මතය ගොඩනැගීම සඳහා Worcester හී එපිස්කෝපල් රෙජිස්ටාර් කාර්යාලයෙ ඇති ලතින් බසින් ලියවුනු Temple Grafton හී "Wm Shaxpere" හා "Annam Whateley" යන දෙදෙනාට නිකුත් කරන ලද මංගල බලපත්ර වාර්තා සාධක වූ බව විශ්වාස කෙරේ. එදින ස්ට්‍රැට්ෆෝර්ඩ් හි හැත්වේ පවුලේ මිතුරන් වන ෆුල්ක් සැන්ඩෙල්ස් සහ ජෝන් රිචඩ්සන් "විලියම් ශෙක්ස්පියර් සහ ඇන් හැත්වේ ගේ විවාහ මංගල්‍යය" සඳහා මූල්‍ය ඇපකරයක් ලෙස ඩොලර් 40 ක ඇපයක් අත්සන් කළහ. Frank Harris (ෆ්‍රෑන්ක් හැරිස්) ගේ The Man Shakespeare (1909)හි තර්ක කළේ මෙම ලේඛන ෂේක්ස්පියර් කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති බවට සාක්ෂි බවයි. ඔහු Anne Whateley සමග විවාහ වීමට තෝරාගෙන ඇති නමුත් මෙය දැනගත් වහාම හැත්වේගේ පවුලේ අය ඔහුට ගැබිනි ඇන් හැත්වේ හා විවාහ වීමට බලකරන්නට ඇත. හැරිස් විශ්වාස කළේ "ෂේක්ස්පියර් තම බිරිඳ කෙරෙහි දක්වන පිළිකුල මැනිය නොහැකි" බවත් හා ස්ට්‍රැට්ෆොර්ඩ් අතහැර නාට්‍ය කලාවේ නියැලීමට ඔහු ගත් තීරණයට ඇයගේ උගුලේ ඔහුව හසුකර ගැනීම හේතු වූ බවත්ය.

කෙසේ වෙතත්, Stanley Wells (ස්ටැන්ලි වෙල්ස්) පවසන පරිදි, ෂේක්ස්පියර්ගේ ඔක්ස්ෆර්ඩ් සහයෝගීතා පදනමේ බොහෝ නූතන විද්වතුන් සිතන්නේ වොට්ලි (Whateley) යන නම "ලිපිකරු දෝෂයේ ප්‍රතිඵලයක්" බවයි.

Germaine Greer තර්ක කරන්නේ ෂේක්ස්පියර් සහ හැත්වේ අතර වයස් පරතරය ඔහුට ඇයව විවාහ කර ගැනීමට බල කළ බවට සාක්ෂියක් වනවා වෙනුවට ඇයව ලුහුබැඳ ගොස් ඇගේ කැමැත්ත ගන්නට ඇත්තේ ඔහු බවය.පියා නොමැතිව අනාථ වූ හැත්වේ වැනි කාන්තාවන් බොහෝ විට බාල සහෝදර සහෝදරියන් රැකබලා ගැනීම සඳහා නිවසේ නැවතී සිටි අතර ඔවුන් වයස විස්සෙදී හෝ ඊට අගභාගයේදී විවාහ විය. ස්වාමිපුරුෂයෙකු ලෙස ෂේක්ස්පියර්ගේ අපේක්ෂාවන් කිහිපයක් තිබිණි. ඔහුගේ පවුල මූල්‍යමය විනාශයකට ඇද වැටී ඇති අතර, මෙය සමාජීය හා මූල්‍යමය වශයෙන් යහපත් තත්වයක සිටින හැත්වේ පවුලෙන් ඇයව අල්ලා ගැනීමක් ලෙස සලකනු ඇත. තවද, "handfast නැතිනම් probationary marriage (පරිවාස විවාහයක්)" සහ ගැබ් ගැනීම එකල නිතර නීත්‍යානුකූල විවාහයකට මුළපුරන්නක් විය. 1580 ගණන්වල ස්ට්‍රැට්ෆර්ඩ්-ඔන්-ඒවොන් සහ ඒ අවට ගම්මානවල ඉතිරිව ඇති වාර්තා විමසා බැලීමේදී Greer තර්ක කරන්නේ කරුණු දෙකක් කැපී පෙනෙන ලෙස පෙනෙන බවයි: පළමුව, එකල ගැබිනි මනාලියන් විශාල සංඛ්‍යාවක් පූජාසනය වෙත ගිය බවත්; දෙවනුව, වසන්තය සමය නොව එකල සරත් සමය විවාහ වීමට වඩාත් පොදු කාලය යන්නත් බවයි. ඔහු විසින් ගැබ්ගෙන ඇති හැත්වේ සමඟ විවාහවීමට ෂේක්ස්පියර් බැඳී සිටියේය, නමුත් මෙය සැමවිටම ඔහුගේ අභිප්‍රාය නොවූ බව උපකල්පනය කිරීමට හේතුවක් නැත. මනාලිය හා මනාලයාගේ පවුල් එකිනෙකාව දැන සිටි බව සහතිකයි

හැත්වේට සහ ඇගේ සැමියාට දරුවන් තිදෙනෙක් උපත ලැබූහ: ඒ 1583 දී Susanna (සුසන්නා) සහ 1585 දී Hamnet (හැම්නෙට්) සහ Judith (ජුඩිත්) නැමැති නිවුන් දරුවන්ය. හැම්නෙට් වයස අවුරුදු 11 දී bubonic plagues (බුබොනික් වසංගතය)හේතුවෙන් එකවරම මිය ගිය අතර 1596 අගෝස්තු 11 වන දින ඇවොන්හි ස්ට්‍රැට්ෆෝර්ඩ් හි මිහිදන් කරන ලදී.

ඇගේ විවාහය හා ඇගේ දරුවන්ගේ උපත සම්බන්ධ ලියකියවිලි හැරුණු විට,හැත්වේගේ ජීවිත කාලය තුළ වාර්තා වී ඇති එකම සඳහන1601 දී මියගිය ඇගේ පියාවන Thomas Whittington (තෝමස් විට්ටිංටන්)ගේ කුතුහලය දනවන ආගමික කැමැත්ත පමණි. විට්ටිංටන් සිලිං 40 ක් "ස්ට්‍රැට්ෆෝර්ඩ් හි දුප්පතුන්ට" ඉතිරි කළ අතර, එම මුදල් මාස්ටර් විලියම් ෂේක්ස්පියර්ගේ බිරිඳ ඇන් ෂේක්ස්පියර් හට භාර දී ඇති අතර, එය ඔහුට ණයකරයක් වන අතර,එය විලියම් ෂේක්ස්පියර් හෝ ඔහුගේ පැවරුම් මගින් ඔහුගේ විධායකයට ගෙවනු ලැබීම ඔහුගේ කැමැත්ත විය. "in the hand of Anne Shakespeare wife unto Master William Shakespeare, and is due debt unto me, being paid to mine executor by the said William Shakespeare or his assigns according to the true meaning of this my will." in the hand of Anne Shakespeare, wife unto Master William Shakespeare, and is due debt unto me, being paid to mine executor by the said William Shakespeare or his assigns according to the true meaning of this my will." මෙම ඡේදය විවිධ ආකාරවලින් අර්ථකථනය කර ඇත. එක් මතයක් නම්, විටින්ටන් ඇන්හට මුදල් ණයට දී ඇති බවයි. කෙසේවෙතත්, බොහෝ විට එය එකතු නොකළ වැටුප් හෝ සුරක්ෂිතව තබා ගැනීමේ ඉතුරුම් "uncollected wages, or savings held in safekeeping" විය හැකිය. මන්දයත්, සිය කැමැත්තේ ඇයගේ සහෝදරයන්ගෙන් ඔහුට ගෙවිය යුතු ණයද එම ප්‍රමාණයෙන්ම ලැයිස්තුගත කර ඇති බැවිනි

1607 දී හැත්වේගේ දියණිය සුසන්නා ප්‍රාදේශීය Dr.John Hall ( වෛද්‍ය ජෝන් හෝල්) සමඟ විවාහ වූ අතර හැත්වේ සහ ෂේක්ස්පියර්ගේ මිනිබිරිය වන Elizabeth (එලිසබෙත් බර්නා(ර්)ඩ්) බිහි කළාය. ඊළඟ අවුරුද්දේ ජුඩිත් 1616 පෙබරවාරි මාසයේදී හොඳ පවුලක මිදි වතු සහ ආපනශාලා හිමිකරුවෙකු වූ Thomas Quinney (තෝමස් ක්වීනී) සමඟ විවාහ වුයේ ඇයට වයස අවුරුදු 31 හා ඔහුට වයස 27කින්ය. ක්වීනී හේතුවෙන් තවත් ගැහැණු ළමයෙකු ගැබ්ගෙන ඇති බව දැනගත් විටෂේක්ස්පියර් පසුව මෙම තේරීම ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත එමෙන්ම ලෙන්ට් සමයේදී අවශ්‍ය විශේෂ විවාහ බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීමට ක්වීනී අපොහොසත් වීම නිසා මාර්තු 12 වන දින ජුඩිත් සහ තෝමස් නෙරපා හැරිනලදී. වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන්, 1616 මාර්තු 25 වන දින, ෂේක්ස්පියර් ජුඩිත්ට ඇගේ නමින් ඩොලර් 300 ක් උරුම කර ගැනීම සඳහා වූ ඔහුගේ කැමැත්ත වෙනස් කළ අතර, ක්වීනීව කැමැත්තෙන් ඉවත්ව කොට ඔහුගේ දේපළවලින් වැඩි ප්‍රමාණයක් සුසන්නාට සහ ඇගේ සැමියාට ලබා දුන්නේය.

සමහර විට ෂේක්ස්පියර් තම බිරිඳට අකමැති වූ බව අනුමාන කර ඇත, නමුත් මෙම උපකල්පනයට සහාය දැක්වීම සඳහා දැනට පවතින ලියකියවිලි හෝ ලිපි හුවමාරුවක් හමුවී නොමැත. ඔවුන්ගේ විවාහ ජීවිතයේ වැඩි කාලයක් ඔහු ලන්ඩනයේ ජීවත් වූ අතර ඔහුගේ නාට්‍ය ලිවීමට හා රඟ දැක්වීමට සමත් විය. එ අතර ඇය ස්ට්‍රැට්ෆර්ඩ් හි රැඳී සිටියේය. කෙසේ වෙතත්, John Aubrey (ජෝන් ඕබ්රි) පවසන පරිදි, ඔහු සෑම වසරකම නැවත ස්ට්රැට්ෆර්ඩ් වෙත පැමිණියේය. 1613 දී ඔහු රංග ශාලාවෙන් විශ්‍රාම ගත් පසු ලන්ඩනයට වඩා තම බිරිඳ සමඟ ස්ට්‍රැට්ෆර්ඩ්හි ජීවත් වීම තෝරාගන්නා ලදී.

ෂේක්ස්පියර්ගේ අවසන් කැමැත්ත
ඔහුගේ කැමැත්ත පරිදි ෂේක්ස්පියර් ප්‍රසිද්ධියේම ඇයට එක් උරුමයක් දෙනලදී ඒ ඔහුගේ ගෘහ භාණ්ඩ සහිත දෙවන හොඳම ඇඳයි; "second-best bed with the furniture".මෙහි "best"(හොඳම )ඇඳ ගැන සඳහනක් නැත, එය සුසන්නාගේ උරුමයට ඇතුළත් වන්නට ඇත. ඇන්ට දෙන ලද මෙම උරුමය බොහෝ විට සුළු වශයෙන් අර්ථකථනය කර ඇති අතර එයින් ගම්‍ය වන්නේ ඇන් ඔහුගේ සමීප ජීවිතයේ "දෙවන හොඳම" පුද්ගලයා පමණක් බවය. පැහැදිලි කිරීම් කිහිපයක් ඉදිරිපත් කර ඇත: පළමුව, නීතියට අනුව, ඔහුගේ කැමැත්ත නොතකා,හැත්වේට ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයාගේ දේපළෙන් තුනෙන් එකක් ලබා ගැනීමට අයිතියක් ඇති බව කියැවේ, මෙය මතභේදයට තුඩු දී ඇත. හැත්වේට ඇගේ දරුවන්ගේ සහාය ලැබිය යුතු යැයිද අනුමාන කෙරේ. Germaine Greer (ජර්මයින් ග්‍රියර්) යෝජනා කරන්නේ, වෛද්‍ය හෝල් සමඟ සුසෑනා විවාහ වන අවස්ථාවේ දී ඇති කරගත් ගිවිසුම්වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස: ෂේක්ස්පියර්ගේ වතුයායෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඇයට (සහ ඇගේ සැමියාට) උරුම වූ බවයි. ෂේක්ස්පියර් ආචාර්ය හෝල් සමඟ ව්‍යාපාර කටයුතු කළ අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ජෝන් සහ සුසන්නා ඔහුගේ උරුමකරුවන් වූහ. ආචාර්ය හෝල් සහ සුසානා ෂේක්ස්පියර්ගේ මරණයෙන් පසු උරුම වූ New Place (නව පෙදෙස) ට ගියහ. ඔහුගේ බාල දියණිය වන ජුඩිත්ට සැලකූ ආකාරය ෂේක්ස්පියර්ගේ කැමැත්ත අශෝබන බවට එක් උදාහරණයකි.

හැත්වේ ඇයගේම අතින් මූල්‍යමය වශයෙන් සුරක්‍ෂිත වන්නට ඇති බවට ඇඟවීමක් තිබේ. National Archives (ජාතික ලේඛනාගාරය ) පවසන්නේ ඇඳන් සහ වෙනත් ගෘහ භාණ්ඩ කැබලි බොහෝ විට බිරිඳට ඇති එකම උරුමය බවයි "beds and other pieces of household furniture were often the sole bequest to a wife" සහ සාමාන්‍යයෙන් ළමයින්ට හොඳම භාණ්ඩ සහ වැන්දඹුවට දෙවන හොඳම දේ ලැබෙනු ඇත. ෂේක්ස්පියර්ගේ කාලයේ, සමෘද්ධිමත් පුරවැසියන්ගේ ඇඳන් මිල අධික වූ අතර සමහර විට එය කුඩා නිවසක වටිනාකමට සමාන විය. මේ අනුව, ඔහුගේ කැමැත්ත නූතන යුගයේ පෙනෙන තරම් සුළු එකක් නොවේ. Elizabethan (එලිසබෙතන් යුගය) චාරිත්‍ර විධි අනුව නිවසේ හොඳම ඇඳ අමුත්තන් සඳහා වෙන් කර තිබුණි. එසේ නම්, ෂේක්ස්පියර් ඇන්ට ලබා දුන් ඇඳ ඔවුන්ගේ විවාහක ඇඳ විය හැකි අතර, එබැවින් ඇයට අපහාස කිරීමට ඔහු අදහස් නොකළේය.

කෙසේ වෙතත්, කැමැත්ත සදහන් කරඇති ලෙඛනයේත් ඇන් ගැන කිසිසේත් සඳහනක් කර නැත. ෂේක්ස්පියර් මිය යාමට මසකට මඳක් අඩු කාලයකදී 1616 මාර්තු 25 වන ඔහුගේ "ගෘහ භාණ්ඩ සහිත දෙවන හොඳම ඇඳ" ඔහුගේ බිරිඳට උරුමවූ පරිදි දෙන ලදී. Will in the World හි කතුවරයා වන Stephen Greenblatt (ස්ටීවන් ග්‍රීන්බ්ලැට්) යෝජනා කරන්නේ, ෂේක්ස්පියර් මිය යන විට, "ඔහු තම බිරිඳ අමතක කිරීමට උත්සාහ කළ අතර, දෙවන හොඳම ඇඳ සමඟ ඇයව සිහිපත් කරන්නට ඇති බවයි. ඔහු මරණින් මතු ජීවිතය ගැන සිතන විට, ඔහුට අවශ්‍ය අන්තිම දෙය වූයේ ඔහු විවාහ වූ කාන්තාව සමඟ සම්බන්ධ වීමයි. ස්ට්‍රැට්ෆර්ඩ් පල්ලියේ චැන්සලයේ [ෂේක්ස්පියර්ගේ] සොහොන් කොතෙහි පේළි හතරක් කැටයම් කර ඇත: ජේසුස් වහන්සේට හොඳ මිතුරා ඉවසන්න, දූවිලි හාරා සවන් දෙන්න: ඔබ මිනිසාගේ ගල්වලින් බේරීමට ඉඩ නොතබන්න. ශාප වීමට මගේ ඇටකටු. [ෂේක්ස්පියර්] ඔහුගේ ඇටකටු හාරා අසල පිහිටි චැනල් හවුස් තුළට දමනු ඇතැයි බියවන්නට ඇත ... නමුත් ඇන් ෂේක්ස්පියර්ගේ සිරුර තුළට යාමට ඔහුගේ සොහොන කවදා හෝ විවෘත වේ යැයි ඔහු තව දුරටත් බිය වන්නට ඇත. " "he tried to forget his wife and then remembered her with the second-best bed. And when he thought of the afterlife, the last thing he wanted was to be mingled with the woman he married. There are four lines carved in [Shakespeare's] gravestone in the chancel of Stratford Church: Good friend for Jesus sake forbeare, To digg the dust encloased heare: Bleste be ye man y't spares thes stones, And curst be he y't moves my bones. [Shakespeare may have] feared that his bones would be dug up and thrown in the nearby charnel house ... but he may have feared still more that one day his grave would be opened to let in the body of Anne Shakespeare.".

භූමදානය

1693 දී වාර්තා වූ සම්ප්‍රදායක් නම් හැත්වේ සිය සැමියා සමඟ භූමදාන කිරීමට බොහෝ සෙයින් කැමති "greatly desired" බවය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඇයව ස්ට්‍රැට්ෆර්ඩ්-ඔන්-ඒවොන් හී ශුද්ධ වු ත්‍රිත්ව දේවස්ථානයේ (Church of the Holy Trinity, Stratford-upon-Avon)හි ඔහු අසල වෙනම සොහොනක තැන්පත් කරන ලදී. සෙල්ලිපියේ මෙසේ සඳහන් වේ: "Here lyeth the body of Anne wife of William Shakespeare who departed this life the 6th day of August 1623 being of the age of 67 years." ;1623 අගෝස්තු 6 වන දින වයස අවුරුදු 67 ක් වූ විලියම් ෂේක්ස්පියර්ගේ බිරිඳ වන ඇන් ගේ දේහය මෙහි තැන්පත් කර ඇත. ලතින් සෙල්ලිපියකින් පසුව "පියයුරු, අහෝ මව්නි, කිරි සහ ජීවිතය ඔබ ලබා දුන්නා. මට දුක් වේ! මක්නිසාද මම කොතරම් විශාල ආශීර්වාදයක් ලද්හෙහිද? යහපත් දේවදූතයා ක්‍රිස්තුස්ගේ ශරීරය මෙන් ඔබේ ස්වරූපය ඉස්මතු වන පිණිස ගල චලනය කළ යුතු යැයි මම කොතරම් යාච්ඥා කරමිද! නමුත් මගේ යාච්ඥා වලංගු නැත. ක්‍රිස්තුස් වහන්ස, මාගේ මව මේ සොහොන් ගෙය තුළ වසා දැමුවද නැවත නැඟිට තරු කරා ළඟා වන පිණිස ඉක්මනින් එන්න."; "Breasts, O mother, milk and life thou didst give. Woe is me—for how great a boon shall I give stones? How much rather would I pray that the good angel should move the stone so that, like Christ's body, thine image might come forth! But my prayers are unavailing. Come quickly, Christ, that my mother, though shut within this tomb may rise again and reach the stars." මෙම සෙල්ලිපිය ජෝන් හෝල් විසින් ඔහුගේ බිරිඳ වන ඇන්ගේ දියණිය සුසන්නා වෙනුවෙන් ලියා ඇති බව විශ්වාස කෙරේ.

සාහිත්යයේ

ෂේක්ස්පියර්ගේ සොනෙට්
ෂේක්ස්පියර්ගේ සොනෙට් එකක් වන අංක 145, ඇන් හැත්වේ ගැන සඳහන් කරන බව ප්‍රකාශ කර ඇත: 'hate away' (හේට් අවෙ(යි)) යන වචනය 'Hathaway' (හැත්වේ(යි)) (එලිසබෙතන් උච්චාරණයෙන්) විය හැකිය. "And saved my life"යන ඊළඟ වචනයෙන් "And saved my life" යන උච්චාරණයෙන් වෙන් කොට හඳුනාගත නොහැකි වනු ඇතැයි ද යෝජනා වී තිබේ. මෙම පදය අනෙක් සියලුම රේඛාවල දිගට වඩා වෙනස් වේ. එහි තරමක් සරල භාෂාවක් සහ වාක්‍ය ඛණ්ඩය වල පරිණත බාවයක් ඇති නිසා අනෙක් සොනෙට් වලට වඩා බොහෝ කලකට පෙර ලියා ඇති බවට යෝජනා කිරීමට හේතු වී තිබේ.

Those lips that Love's own hand did make
Breathed forth the sound that said 'I hate'
To me that languish'd for her sake;
But when she saw my woeful state
Straight in her heart did mercy come,
Chiding that tongue that ever sweet
Was used in giving gentle doom,
And taught it thus anew to greet:
'I hate' she alter'd with an end,
That follow'd it as gentle day
Doth follow night, who like a fiend
From heaven to hell is flown away;
'I hate' from hate away she threw,
And saved my life, saying 'not you.'

වෙනත් සාහිත්‍යන්
ඇන් පිළිබඳ පහත කාව්‍යය ෂේක්ස්පියර්ට ද ආරෝපණය කර ඇත, නමුත් එහි භාෂාව හා ශෛලිය ඔහුගේ පදයෙහි සාමාන්‍ය නොවේ. එය පුළුල් ලෙස ආරෝපණය කර ඇත්තේ Charles Dibdin (චාල්ස් ඩිබ්ඩින්) (1748-1814) වන අතර එය 1769 දී Stratford-upon-Avon ෂේක්ස්පියර් උළෙල සඳහා ලියා ඇත:

But were it to my fancy given
To rate her charms, I'd call them heaven;
For though a mortal made of clay,
Angels must love Anne Hathaway;

She hath a way so to control,
To rapture the imprisoned soul,
And sweetest heaven on earth display,
That to be heaven Anne hath a way;

She hath a way,
Anne Hathaway,—
To be heaven's self Anne hath a way.

ප්‍රබන්ධ නිරූපණයන්

19 වන ශතවර්ෂයේ දී ෂේක්ස්පියර් පුළුල් ජාතික හා ජනප්‍රිය සංස්කෘතියේ චරිතයක් බවට පත්වීම ආරම්භ වන විට ඇන් ප්‍රබන්ධයකින් නිරූපණය කෙරන ලදී. Emma Severn (එමා සෙවර්න්)ගේ නවකතාව වන Anne Hathawayනොහොත් Shakespeare in Love (1845) හී නිරූපණය කරන්නේ ග්‍රාමීය ස්ට්‍රැට්ෆෝර්ඩ්හි පරමාදර්ශී ආදරයක් හා ප්‍රීතිමත් විවාහයකි. ඇයව 1884 දී William Black(විලියම් බ්ලැක්) ගේ නවකතාවක් වන Judith Shakespeare හී ද නිරූපණයවේ.

20 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගය වන විට 20 වන ශතවර්ෂයේ මුල් භාගය වන විට ෂේක්ස්පියර්ගේ ආදර ජීවිතය පිළිබඳ Frank Harris (ෆ්‍රෑන්ක් හැරිස්) ගේ පොත් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසුව යුවළ විවාහ වන විට ඇන් ඒවනවිටත් ගැබ්ගෙන ඇති බව සොයා ගැනීමෙන් පසුව හැත්වේ පිළිබඳ වඩාත් නිෂේධාත්මක ප්‍රතිරූපයක් මතු විය. මෙම කාල පරිච්ඡේදය තුළ හැත්වේ පිළිබඳ සාහිත්‍යයේ ප්‍රවණතාවක් වූයේ ඇය ලිංගිකව නොගැලපෙන cradle-snatcher ලෙස හෝ වෙනත් විකල්පයක් ලෙස නිතර තරහා ගන්නා නොරිස්සුම් ගති පැවතුම් ඇති කාන්තාවක් ලෙස සිතීමයි. වඩාත් මෑත සාහිත්‍යයෙහි ඇය පිළිබඳ වඩාත් විවිධාකාර නිරූපණයන් ඇතුළත් කර ඇත. ඉතිහාසඥ Katherine Scheil (කැතරින් ෂෙයිල්), විසින් නූතන ලේඛකයින් භාවිතා කරන ලද "wife-shaped void" ලෙස ඇයව විස්තර කරයි. සමකාලීන කාන්තාවන්ගේ අරගල ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා කැන්වසයක් ලෙස ඇය නිරූපණය වේ තවද ස්වාධීනත්වය, තනි මාතෘත්වය, ලිංගික නිදහස, අවිශ්වාසවන්ත ස්වාමිපුරුෂයන්, ස්ත්‍රියගේ අධ්‍යාපනය සහ ස්වාමිපුරුෂයා සහ භාර්යාව අතර බලය සම්බන්ධතා ද ඒ අතර වේ; "as a canvas for expressing contemporary woman's struggles—over independence, single motherhood, sexual freedom, unfaithful husbands, woman's education and power-relations between husband and wife."

හැත්වේ ගැන බොහෝ සඳහන් සිදු කරන James Joyce (ජේම්ස් ජොයිස්) ගේ චරිතයක් වන Stephen Dedalus (ස්ටීවන් ඩෙඩලස්) කාමමිථ්‍යාචාරී ඇන්ව පරිකල්පනය කිරීම සිදුලකරනලදී. Ulyssesහී, ඔහු අනුමාන කරන්නේ මේම කුප්රකට දීමනාව නැතිනම් "දෙවන-හොඳම ඇඳ" ඇගේ කාමමිථ්යාචාරය, ඇයට දුන් දඬුවමක් බව සහ පෙර එම නවකථාව තුළ Dedalus විශ්ලේෂණය කරන්නේ ශේක්ස්පියර්ගේ විවාහය a pun (අත්වැරැද්දක් නැතිනම් විහිලුවක්) ලෙසය: "He chose badly? He was chosen, it seems to me. If others have their will Ann hath a way." ඔහු දරුණු ලෙස තෝරා ගත්තේ? ඔහු තෝරාගෙන ඇත, එය මට පෙනේ. අන් අයට ඔවුන්ගේ කැමැත්ත තිබේ නම් ඇන්ට ක්‍රමයක් තිබේ. Hubert Osborne (හියුබට් ඔස්බෝන්) ගේ The Shakespeare Play (ක්‍රි.ව. 1911) සහ එහි අනුප්‍රාප්තික The Good Men Do (1917) යන නාට්යවල ද ඇන් පෙනී සිටියි. මෙය අලුතෙන් වැන්දඹුවක් වූ ඇන් සහ විලියම්ගේ ආදරිය වූ ඇගේ පැරණි ප්‍රතිවාදියා වන "ඇන් වට්ලි" අතර හමුවීමක් නාට්‍යමය කරයි. පළමු නාට්‍යයේ දී ඇන් විචක්ෂණශීලී ලෙසත්, පසුව ඇයගේ හිටපු ප්‍රතිවාදියා කෙරෙහි ද්වේෂ සහගත ලෙසත් නිරූපණය කෙරේ. ෂේක්ස්පියර්ගේ අන්තිම දවස් ගැන ලියැවුණු, Edward Bond (එඩ්වඩ් බොන්ඩ්) ගේ Bingo: Scenes of Money and Death (1973)හීද, 1978 දී Will Shakespeare නම් රූපවාහිනී කතා මාලාවේත් ඔවුන් අතර නුරුස්සන සම්බන්ධතාවයක් නිරූපණය කෙරේ.

Carol Ann Duffy (කැරොල් ඈන් ඩුෆි) විසින් ලියූ කවි එකතුවක් වනThe World's Wife හී 'Anne Hathaway' නමින් එක් පද්යක් ශේක්ස්පියර්ගෙ " දෙවැනි හොඳම ඇඳ" නැමති වාක්ය පදනම් කොටගෙන ලියැවි ඇත.මෙය ඔවුන්ගේ විවාහ යහන විය හැකි නිසා Duffy එය තෝරා ගන්නේ එය ඔවුන්ගේ ප්‍රේමයේ සිහිවටනයක් මිස සුළු දෙයක් නොවන බැව් පසක් කරමිණි. ඔවුන්ගේ ආදරණීය නිර්මාණය "romance and drama"; ආදර හා නාට්‍ය ලෙස ඇන් සිහිපත් කරයි, අමුත්තන් භාවිතා කරන හොඳම ඇඳ මත ලියා ඇති "prose" (ගද්‍යය) මෙන් නොව, "I hold him in the casket of my widow's head/ as he held me upon that next best bed" මම ඔහුව මගේ වටිනා දැ දමන පෙට්ටිය මෙන් ඇති වැන්දඹු හිස තුළ තබාගෙන සිටිමි /හරියට ඔහු මා ඊලග හොදම ඇද මත තැබුවා සේ... Robert Nye (රොබට් නයි) ගේ නවකතාව වන Mrs Shakespeare: the Complete Works, නම් කෘතිය ඇන් ගේ ස්වයං චරිතාපදානක් යැයි කියනු ලැබේ. ඇන් ලන්ඩනයට පැමිණි විට, මෙම යුවළ තම ලිංගික වික්‍රමාන්විතයන් සඳහා ඇඳ භාවිතා කරන අතර, එහිදී ඔහුගේ නාට්‍ය මත පදනම්වන මනකල්පිත භූමිකාවන් රඟ දැක්වීමේ නිරත වේ. ඔහු ඇයගේ ඇඳන් ගැන සඳහන් කරන්නේ ඔවුන්ගේ මතකයේ හොඳම ඇඳ ඇයට මතක් කර දීම සඳහා "දෙවන හොඳම" ලෙසිනි. නවකතාව 1998 දී බීබීසී ගුවන් විදුලිය සඳහා නාට්‍යකරණය කරන ලද්දේ Maggie Steed වේ.

Connie Willis (කොනී විලිස්) ගේකෙටිකතාවක් වන "Winter's Tale"හී ෂේක්ස්පියර්ගේ අනන්‍යතා න්‍යාය (identity theory) සමඟ ඒකාබද්ධ කරන ඇන් හැත්වේ පිළිබඳ සත්‍ය තොරතුරු හා ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාවයේ ස්වභාවය ආදරණීය ලෙසත්, දෙවන හොඳම ඇඳ ඇතිරීම ප්‍රේමාන්විත ලෙසත් නිරූපණය වේ.

Neil Gaiman (නීල් ගයිමන්) ගේ විකට කතා මාලාවක් වන "The Tempest" හි කොටසක් වන The Sandman හීද ඇය පෙනී සිටී. ඇය සහ ෂේක්ස්පියර් අතර නොසන්සුන්, නමුත් ආදරණීය සම්බන්ධතාවයක් ඇත. Gaimanගේ අර්ථ නිරූපණයට අනුව, තම ස්වාමිපුරුෂයා සමඟ විවාහ වීමට බල කිරීම සඳහා ඇන් හිතාමතාම ගැබ්ගෙන ඇති නමුත් සන්දර්භය අනුව ඔවුන් දෙදෙනාම අවසානයේ ඔවුන්ගේ තීරණය ගැන පසුතැවීමක් පෙනෙන්නට නැත.

Mrs Shakespeare හී ඇගේ දීර්ඝකාලීන ඒකල ප්‍රසංගය හරහා Will's first and last love (1989)හී ඇමරිකානු නිළිය-ලේඛිකා Yvonne Hudson, ඇන් හැත්වේ සමඟ එතිහාසිකව හා නාට්‍යමය ලෙස දීර්ඝ සම්බන්ධතාවයක් පවත්වා ඇත. දිගුකාලීන ඇත්වීම් හා ඛේදවාචකයන්ට මුහුණ දී භියෝග නොතකා මිත්‍රත්වයක් පවත්වාගෙන යන ලෙස ඇන් සහ විල් නිරූපණය කරයි. මුල් හා මෑත කාලීන ශිෂ්‍යත්ව හා සම්පූර්ණ කෘති හෑරූ හඩ්සන්, යුවළගේ අන්‍යෝන්‍ය ගෞරවය පිළිබඳ සාක්ෂි,නාට්‍ය හා සොනෙට් වල සැබවින්ම පැහැදිලිව පෙනෙන බ්වත් ලේඛ්කයාගේ කාමුක මෝහය සබඳතාවලට සහාය වන්නට ඇත. Hudson ඇඳ ඇතිරිලි පිළිබඳ ධනාත්මක දෘෂ්ටියක් තෝරා ගනිමින්, "it may have been only here that I possessed William.";මම විලියම් සන්තකයේ සිටියේ මෙහි පමණක් විය හැකිය යනුවෙන් සදහන් කරයි. Mrs Shakespeare කිසියම් නාට්‍යමය බලපත්‍රයක් අයදුම් කරන අතර ස්වාමිපුරුෂයෙකු නොමැතිව නිවසක් තබා ගැනීමේ යථාර්ථයන් ගවේෂණය කරයි. මෙමඟින් ඇන්ට අවම වශයෙන් ගැමි භාර්යාවක් ලෙස තම උගත් කලත්‍රයාගේ වැඩ කටයුතු පිළිබඳ අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට ඉඩ සලසයි. කැනේඩියානු නාට්‍ය රචක Vern Thiessen (වර්න් තයිසන්) විසින් 2005 දී කරන් ලද Shakespeare's Will නාට්‍යය හඩ්සන්ගේ ප්‍රසංගයට සමාන ය. එහි සැමියාගේ අවමංගල්‍ය දිනයේදී ඇන් හැත්වේ වෙත අවධානය යොමු කරන එක් කාන්තාවකගේ කොටසකි. Avril Rowlandගේ Mrs Shakespeare (2005) විසින් ඇන් නිරූපණය කරන්නේ නිවස කාර්යක්ෂමව පවත්වාගෙන යන බහු කාර්යයන් සහිත "සුපිරි කාන්තාවක්" ලෙසටය. එසේම ඇයගේ සැමියාගේ නාට්‍යයන් ඔහු සමඟ ව්‍යාපාරික හවුල්කාරිත්වයකින් ලියන අතර ඇයගේ ප්‍රවර්ධකයා / රංගන ශිල්පිනිය ලෙසද කටයුතුකර ඇත.

ආදර විකට(Romantic comedy) චිත්‍රපටයක් වන Shakespeare in Love නිෂේධාත්මක දෘෂ්ටියකට උදාහරණයක් සපයයි, ඔහුගේ විවාහය සිරකරන ලද හා ආදරයක් නැති බැඳීමක් ලෙස නිරූපණය කරමින් ආදරය සොයා ගැනීමට ෂේක්ස්පියර් ලන්ඩනය වෙත පැන යැම පෙන්වයි. Harry Turtledove (හැරී ටර්ට්ලෙඩෝව්) ගේ විකල්ප ඉතිහාස නවකතාව වන Ruled Britannia (2002) හි ද එම තත්වයම ඇති අතර, ෂේක්ස්පියර් තම නව පෙම්වතිය සමඟ විවාහ වීමට හැත්වේගෙන් දික්කසාද වීමට උත්සාහ කරයි. ඒ හා සමාන ආදරයක් නැති සම්බන්ධතාවයක් A Waste of Shame (2005) චිත්‍රපටයේද දැක්වේ.

Arliss Ryan (ආර්ලිස් රයන්) විසින් රචිත නවකතාවක් වන The Secret Confessions of Anne Shakespeare (2010), ෂේක්ස්පියර් නාට්‍ය බොහොමයක සැබෑ කතුවරයා ලෙස ඇන් හැත්වේ යෝජනා කරයි (මෙම ප්‍රකාශය මුලින් 1938 දී කරන ලදි ). නවකතාවේ දී, ඇන් සිය රංගන දිවියට සහාය වීම සදහා ඔහුගේ කැමැත්ත පරිදි ලන්ඩන් යයි. ඔහුගේ සැබෑ කැඳවීම ලිඛිතව සොයා ගන්නා විට, ඇන් ගේ සාහිත්‍ය කුසලතා පුෂ්පය, රහසිගත සහයෝගීතාවයකට මඟ පාදන අතර, එය එංගලන්තයේ එලිසබෙතන්හි ප්‍රමුඛතම නාට්‍ය රචකයා ලෙස විලියම් ෂේක්ස්පියර් පත්කිරීමට උදව් වේ.

BBC Two විහිලු කතා මාලාවක් වන සහ, පසු කාලීනව අපකීර්තියට පත්හෙන්රි VI හා රිචඩ් III යන කලා කෘතිවලින් පසුව ලියන ලද ශේක්ස්පියර්ගේ රෝමියෝ ජුලියට් හී විලාසයන් අනුගමනය කරන Upstart Crow හී Liza Tarbuck විසින්, ඇයව නිරූපණය කරනු ලබයි.

රන්ගන ශිල්පි Cassidy Janson (කැසිඩි ජැන්සන් ) විසින් ඇයව the musical &juliet හිද නිරූපණය කර ඇත. ප්‍රසන්ගය 2019 වසරේ නොවැම්බර් මස 20වෙනිදා The West End Theatre හිදී වේදිකාගත විය.

ඇන් හැත්වේගේ ගෘහය
ඇන් හැත්වේගේ ළමා කාලය ගත කළේ එංගලන්තයේ Warwickshire හි ස්ට්‍රැට්ෆර්ඩ්-ඔන්-ඒවොන් අසල නිවසක ය. එය බොහෝ විට cottage( ගෘහයක්) ලෙස හැඳින්වුවද, ඇත්ත වශයෙන්ම එය කාමර 12 කින් යුත් ඉඩකඩ සහිත ගොවිපොළක් වන අතර නිදන කාමර කිහිපයක්ද ඇත. එය ෂේක්ස්පියර්ගේ කාලයේ Newlands Farm ලෙස හැඳින්වූ අතර එයට අක්කර 90 වඩා විශල 90 acres (36 hectares) ඉඩමක් තිබුණි. මෙම කාල පරිච්ඡේදයේ බොහෝ නිවාසවල මෙන්, ශීත ඍතුවේ දී නිවස පුරා තාපය ඒකාකාරව පැතිරීම සඳහා බහු චිමිනි ඇත. විශාලතම චිමිනිය ආහාර පිසීම සඳහා භාවිතා කරන ලදී. visible timber framing හෙවත් දෘශ්‍ය දැවමය රාමු ද එහි ඇත, එය Tudor style architecture වෙළඳ ලකුණකි.

ඇන්ගේ පියාගේ අභාවයෙන් පසු, මෙම ගෘහය ඇන් ගේ සහෝදරයා වූ Bartholomewට අයත් වූ අතර, මූලයමය වැටීම හෙතුවෙන් විකුණා දැමීම වන තෙක් සිට 1846පවුලෙන් සමුගනු ලැබීය. එය දැන් Shakespeare Birthplace Trust සතු වන අතර කලමනාකරණයද කර ඇති අතර එය කෞතුකාගාරයක් ලෙස මහජනතාවට විවෘතය.

බාහිර සබැඳි
 Hathaway & shakespeare-marriage-bond
 Virtual Tour of Anne Hathaway's Home

යොමුව

Anne Hathaway (Shakespeare)


Die Saison 2012/13 der Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar war die 35. Spielzeit der Fußball-Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar, die bis 2012 unter dem Namen Oberliga Südwest firmierte, und die fünfte als fünfthöchste Spielklasse in Deutschland unter der Führung des Fußball-Regional-Verbandes Südwest. Die Meisterschaft und den Aufstieg in die Regionalliga sicherte sich der SVN Zweibrücken mit acht Punkten Vorsprung auf den FSV Salmrohr.

Die Abstiegsränge belegten die SpVgg EGC Wirges, der SC Halberg Brebach und die Sportfreunde Köllerbach.

Die Aufsteiger waren der SV Alemannia Waldalgesheim aus der Verbandsliga Südwest, die SpVgg Burgbrohl aus der Rheinlandliga und der FC Hertha Wiesbach aus der Saarlandliga. Aus der Regionalliga Südwest stieg der SC 07 Idar-Oberstein ab.

Der Torschützenkönig wurde Sammer Mozain vom SV Röchling Völklingen mit 26 Treffern.

Auf- und Abstiegsregelung
 Aufstieg in die Regionalliga Südwest
Für den Aufstieg in die Regionalliga Südwest ist der Meister sportlich qualifiziert.
 Abstieg aus der Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar
Die beiden Mannschaften auf den Plätzen 17 und 18 der Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar steigen am Ende der Saison in die jeweiligen Verbands- und Landesligen ihres Verbandes ab. In Abhängigkeit von der Anzahl der Absteiger aus der Regionalliga Südwest aus dem Fußball-Regional-Verband Südwest steigt die Anzahl der Absteiger auf maximal fünf Vereine.
 Aufstieg in die Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar
Aus der Rheinlandliga, Saarlandliga und Verbandsliga Südwest steigen die drei Meister auf.

Tabelle

|}

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der linken Spalte, die Gastmannschaft in der oberen Zeile aufgelistet.

Torschützenliste

Stadien

Weblinks
 Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar 2012/13 bei kicker.de

Einzelnachweise

2012
Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar 2012/13

Fußball-Oberliga Rheinland-Pfalz/Saar 2012/13


අතහැර දැමු සුරතල් සතුන් යනු ඔවුන්ගේ අයිතිකරුවන් නොදැනුවත්ව හෝ හිතාමතාම ඉවත දැමු සහකාර සතුන් වේ. මෙම සතුන් දේපළවල හෝ වීදිවල තනිවම තැබිය හැකිය, මිතුරෙකුට හෝ පවුලේ සාමාජිකයෙකුට නැවත පදිංචි කළ හැකිය, නැතහොත් සත්ව නවාතැනක අතහැර දැමිය හැකිය.

අතහැර දැමීම
එක්සත් ජනපදයේ සෑම වසරකම සහකාර සතුන් මිලියන 6.5 ක් පමණ සත්ව වාසස්ථාන  වලට ඇතුල් වේ.

අධ්‍යයනවලින් පෙනී යන්නේ සතෙකු අතහැර දැමූ මිනිසුන්ගෙන් බහුතරයක් ද බල්ලා සමඟ චිත්තවේගීයව බැඳී සිටින බවයි. ඉවත් කිරීමකදී තම සතුන් අතහැර දැමීමට බල කරන විට, මිනිසුන් ශෝකය, මානසික අවපීඩනය සහ පශ්චාත් කම්පන ආතති ආබාධ වැනි මානසික ගැටළු වලට ගොදුරු වන බව වාර්තා වේ. සුරතල් සතුන්ගේ අයිතිකරුවන්ට සුරතල් සතුන්ගෙන් ඇති වැදගත්කම හඳුනාගැනීම සහ බොහෝ විට, අතහැර දැමූ විට, සුරතල් සතුන් හට තමන්වම ආරක්ෂා කර ගැනීමට සහ අයාලේ යෑමට හෝ නොහික්මුණු බවට පත්වීමට බල කෙරෙයි.

විශේෂයෙන් බළලුන් සහ බල්ලන් ජනපදවලට යති. නොහික්මුණු බළලුන් නොහික්මුණු සුනඛයින්ට වඩා වැඩි යැයි කියනු ලබන අතර නව මිනිස් හිමිකරුවෙකුට නැවත හඳුන්වා දීමට තරම් හැසිරවීමට හා සමාජගත කිරීමට අභියෝගයක් විය හැකිය. පොදුවේ ගත් කල, හීලෑ කළ හැක්කේ අලුතෙන් අතහැර දැමූ බළලුන් සහ ඉතා කුඩා නොහික්මුණු පූස් පැටවුන් පමණි.

අයාලේ යන සතුන් ජලභීතිකා වැනි සත්ව විද්‍යාත්මක රෝගවලට නිරාවරණය වීම වැඩි කරයි. සුනඛ සපාකෑමට වඩා අට ගුණයකින් සුලභ වන්නේ බළලුන් සපාකෑම හෝ සීරීමය.

අත්පත් කර ගැනීමේ සුරතල් සතුන්
දැනට, පුරෝකථනය කරන ලද සුරතල් සතුන් සංඛ්‍යාව හරියටම නොදනී. මිනිසුන් බොහෝ විට සතුන් නවාතැන්පලක දමා ගොස් තමන් ගමන් කරන බව කියා සිටිති. 2008 දී, අත්පත් කර ගැනීමේ සුරතල් සතුන් සංඛ්‍යාව ඉහළ ගොස් ඇති බව විශ්වාස කෙරේ. නිවාස හිමියන් කාලය හා විකල්පයන් ඉක්මවා යන විට, ඔවුන් බොහෝ විට තම සතුන් අතහැර යයි.පසුව සතුන් අත්හැර දැමූ අත්පත් කර ගැනීමේ සුරතල් සතුන් ලෙස වර්ගීකරණය කෙරේ.

ගෙවල්වල ඉතිරි කර ඇති සුරතල් සතුන් බොහෝ විට ආහාර හෝ ජලය නොමැතිව ඉතිරි වේ. සමහරු සම්පත් හිඟකම නිසා නොනැසී පවතින අතර දේපල වෙළඳාම්කරුවන් හෝ බැංකු පරිශ්‍රයට ඇතුළු වූ විට මිය ගොස් සිටිති. සතුන් හානියට පත් කර ඇති අතර, බොහෝ විට එය නිවසින් පිටතට ගෙන ගිය අයට පළිගැනීමේ ක්‍රමයක් ලෙස විශ්වාස කෙරේ.

ආරක්ෂිත වාසස්ථාන
මෙම සතුන් සඳහා අවකාශය හා මූල්‍ය සම්පත් නොමැතිකම හේතුවෙන් නවාතැන්පලක ඉතිරිව ඇති බොහෝ සතුන් දනීකරණය කරනු ලැබේ . පැමිණෙන සතුන් වැඩි කිරීම සඳහා අමතර අරමුදල් රැස් කිරීමට අපොහොසත් වන කූඩාරම්වලට සමහර විට දින කිහිපයක් ඇතුළත ඔවුන්ව දනීකරණය කිරීම හැර වෙනත් විකල්පයක් නොමැත.

කෙසේ වෙතත්, එක්සත් ජනපද කූඩාරම්වල දයානුකම්පිත සුනඛයන් හා බළලුන් සංඛ්‍යාව 2011 දී දළ වශයෙන් මිලියන 2.6 සිට 2018 දී මිලියන 1.5 දක්වා අඩු විය. මෙම පරිහානිය අර්ධ වශයෙන් පැහැදිලි කළ හැක්කේ දරුකමට හදාගත් සතුන්ගේ ප්‍රතිශතය වැඩිවීම සහ අයාලේ යන සතුන් සංඛ්‍යාවේ වැඩි වීමෙනි.

සත්ව අතහැර දැමීමේ නීති
එක්සත් ජනපදයේ බොහෝ ප්‍රාන්තවල සුරතල් සතෙකු අතහැර දැමීම අපරාධයකි. නිව්යෝර්ක්හි එය වැරදි ක්‍රියාවක් ලෙස සලකනු ලබන අතර මෑතදී සෙනෙට් පනත් කෙටුම්පත S410 විසින් සතුන් අතහැර දැමීමේ අපරාධයට උපරිම දඩය ඩොලර් 2,000 දක්වා වැඩි කිරීමට යෝජනා කරයි.

කෙසේ වෙතත්, සහකාර-සත්ව අත්හැරීම වැළැක්වීම සඳහා මැදිහත්වීම් විමර්ශනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් තවමත් පවතී.

සුරතල් සතුන්ට ලබා ගත හැකි සම්පත්
සුරතල් සතුන්ට සුරතල් සතුන් ඇති කර ගැනීමේ අපහසුතාවයක් ඇතිනම්, බොහෝ ජාතික සංවිධානවලට උදව් කළ හැකිය. හියුමන් සමිතිය මාර්ගගත සම්පත් ලැයිස්තුවක් ඉදිරිපත් කරයි.

යොමුව

අතහැර දැමු සුරතල් සතුන්


John Gavin Nolan (* 15. März 1924 in Mechanicville, Saratoga County, New York (Bundesstaat); † 19. November 1997 in Bronx, New York City) war ein US-amerikanischer Geistlicher und römisch-katholischer Weihbischof im US-amerikanischen Militärordinariat.

Leben
Nolan empfing nach seiner theologischen Ausbildung am 11. Juni 1949 die Priesterweihe. An der Katholischen Universität von Amerika in Washington, D.C. wurde er 1956 mit einer theologischen Arbeit über Jerome and Jovinian, den Kirchenvater Hieronymus und den altchristlichen Mönch Jovinian, promoviert.

Von 1962 bis 1987 war er Generalsekretär der Catholic Near Eastern Welfare Association (CNEWA) sowie Präsident der Päpstlichen Mission für Palästina.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn 1987 zum Titularbischof von Natchesium und bestellte ihn zum Weihbischof im US-amerikanischen Militärordinariat. Die Bischofsweihe spendete ihm am 6. Januar 1988 Papst Johannes Paul II. selbst; Mitkonsekratoren waren die Kurienerzbischöfe Eduardo Martínez Somalo und Giovanni Battista Re.

1967 wurde er als erster Katholik, durch den Patriarchen von Konstantinopel Athenagoras I., mit dem Gold Cross of the Council of Rhodes ausgezeichnet. Er war Großkreuz-Ritter des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem und Ehrenkanoniker der Grabeskirche in Jerusalem. Er gehörte dem Malteserorden an.

Schriften
 The Parish Library. A Study of Its Place in Parish Life, Its Functions and Services, 1954
 Jerome and Jovinian, Catholic University of America Press, 1956 (Abstract Dissertation)
 Overpopulation. A Study of Papal Teachings on the Problem, with Special Reference to Japan, Ausgaben 96–100, 1956, zusammen mit Anthony Zimmerman, John Anthony Prah, Walter J. Schmitz, William F. Hogan

Schriften (Nachdruck)
 Jerome and Jovinian, Catholic University Of America, Studies In Sacred Theology, Second Series, No. 97, Nachdruck 2013, ISBN 978-1-258-60815-6

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Weihbischof
Titularbischof
Römisch-katholischer Theologe (20. Jahrhundert)
Ritter des Malteserordens
Großkreuz-Ritter (Ritterorden vom Heiligen Grab zu Jerusalem)
Person (New York City)
US-Amerikaner
Geboren 1924
Gestorben 1997
Mann

John Gavin Nolan


Vi er journalister er en dokumentarfilm instrueret af Ahmad Jalali Farahani efter manuskript af Frank Piasecki Poulsen.

Handling
Filmens instruktør, Ahmad Jalali Farahani, er en landflygtig iransk filmskaber og journalist, forfulgt og tortureret af Ahmadinejad-regimet. Ahmads film er en hyldest til den store, kulturelle arv i Iran med dens brug af den mundtlige historiefortællings tradition; hans poetiske, fortællende stil understøtter hele filmen, mens hemmeligt filmet materiale, aldrig tidligere vist, er sammenvævet som i et fint tæppe. Denne film er en kunstnerisk og visuel fortælling, der viser de frygtelige konsekvenser de iranske journalister må lide med , hvis de ønsker at beskrive sandheden og kæmpe for retten til det frie ord.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Film fra Danmark (administrationskategori)
Dokumentarfilm fra Danmark

Vi er journalister


Adil Candemir (Guğoj) (1917, Hamamözü - 12 Ocak 1989), Türk sporcu ve milli güreşçidir.Kuzey Kafkasya'nın Kıyı Şapsığ bölgesinden Sürgüne uğrayan Çerkes (Adiğe) lerin Guğoj ailesindendir.

Kariyeri
Spor yaşamı Hamamözü'nde başlamıştır. Yağlı güreş müsabakalarında başarılar elde etmiştir. Profesyonel olarak dünya çapında yapılan şampiyonalarda dereceleri ve madalyaları bulunan sporcu 1948 Yaz Olimpiyatları'nda 79 kg'da ikinci, 1949 Avrupa Güreş Şampiyonası'nda (İstanbul) 87 kg'da şampiyonluk elde etmiş ve 1950'de Dünya Grekoromen Güreş Şampiyonası'nda 87 kg'da bronz madalya kazanmıştır.Başta yeğeni Hamit Kaplan olmak üzere birçok Şampiyon güreşçi yetiştirmiştir.Planlama-Organizasyon ve üstün yeteneklerini kendinden sonraki kuşaklara beceri ile aktarmıştır.

1951 yılında yapılan Helsinki'deki Dünya Şampiyonası'nda sakatlanarak güreş sporunu bırakmıştır. Bir süre millî takımda antrenörlük yapmıştır.

Kaynakça

1917 doğumlular
Türk erkek güreşçiler
Çerkes asıllı Türkler
Gümüş Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Hamamözü doğumlular
Türk Olimpiyat güreşçileri
1948 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
1989 yılında ölenler
Gümüş Olimpiyat madalyalı güreşçiler
Avrupa Güreş Şampiyonası madalyalı güreşçiler
Dünya Güreş Şampiyonası madalyalı güreşçiler
Avrupa şampiyonu güreşçiler

Adil Candemir


Santa María Visitación (en honor a la Visitación de María a su prima Isabel) es un municipio del departamento de Sololá en la República de Guatemala.

Luego de la Independencia de Centroamérica en 1821, pasó a formar parte del departamento de Sololá/Suchitepéquez, y en 1838 fue parte del efímero Estado de Los Altos hasta que este fue reincorporado al Estado de Guatemala por el general conservador Rafael Carrera en 1840.  Posteriormente, tras la Reforma Liberal de 1871, el 12 de agosto de 1872 el gobierno de facto del presidente provisorio Miguel García Granados creó el departamento de Quiché, al que adjudicó gran parte del territorio de Sololá, aunque Santa María Visitación permaneció en este último.

Toponimia

Anteriormente, se le conocía con el nombre de «Santa María de Jesús» o «La Visitación de Nuestra Señora». El topónimo hace alusión a uno de los misterios de la fe cristiana; el nombre del municipio de Santa María Visitación se origina con la introducción de la evangelización en la época de la Conquista de Guatemala, basado en un pasaje bíblico del evangelio de San Lucas, donde la Virgen María, se dirigió a una ciudad ubicada en los cerros de Judá para visitar a su prima Isabel, después de producirse la concepción de Jesús. Así pues, por la ubicación del poblado en tierras altas, le fue puesto el nombre en honor a la «Visitación de Santa María», consignada en el Nuevo Testamento.

División política
Santa María Visitación se encuentra dividido en un pueblo, dos caseríos y dos parajes; los poblados son: Montecrísto, Chuipoj, El Porvenir y Palax. De acuerdo a los censos X y XI de Población de los años 1994 y 2002 respectivamente, realizados por el Instituto Nacional de Estadística (INE), el municipio de Santa María Visitación contaba con cuatro centros poblados constituidos por un pueblo y tres caseríos.

Sobre la base de la información obtenida en la municipalidad, el municipio se integra por cinco centros poblados: un pueblo, dos caseríos y dos parajes, por lo tanto no se maneja la misma categorización que tiene el INE. Sin embargo, esta categorización no debe tomarse como definitiva, debido a que el Código Municipal Decreto 12-2002, del Congreso de la República de Guatemala, en el Capítulo III, Artículo 28, establece que la creación de un municipio, requiere de 10,000 habitantes o más, y el municipio de Santa María Visitación se constituyó como tal por costumbres y tradiciones, sin fundamentos en bases legales a raíz de esto los líderes del pueblo tuvieron constantes roces con las autoridades ya que el municipio no era reconocido en el mapa oficial de Guatemala.

Geografía física

Clima

La cabecera municipal de Santa María Visitación tiene clima templado; (Clasificación de Köppen: Cbw).

Ubicación geográfica

Santa María Visitación está en el departamento de Sololá y se encuentra completamente rodeado por municipios del mismo.

Sus colindancias son:

 Norte y noreste: Santa Clara La Laguna
 Sur, este y sureste: Sololá
 Oeste y noroeste: Santa Catarina Ixtahuacán

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos. Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Historia

La historia de Santa María Visitación se remonta al período prehispánico, antes de 1524 cuando el asentamiento era conocido como Tz´ulu Juyu, según los Anales de los Cakchiqueles. Fue fundado por personas provenientes de Santiago Atitlán, quienes habían estado bajo el dominio de la corte Tz´utujil establecida en Tz´iquinajá, hoy Santiago Atitlán.

Época colonial

En el año 1583, se hace mención a un pleito entre visitecos y clareños —los pobladores de Santa Clara La Laguna—, sucedido entre 1581 y 1583, al igual que en otros documentos de finales del , se le menciona con los nombres de «Visitación» y «Santa María de Jesús»; se deduce que el pueblo fue fundado antes de 1581, poco antes de la fundación de Santa Clara La Laguna.

Tras la Independencia de Centroamérica

Tras la Independencia de Centroamérica según el Decreto del 11 de octubre de 1825 del Estado de Guatemala, el poblado fue asignado al Circuito de Atitlán, en el Distrito N.º 11 (Suchitepéquez) para la impartición de justicia; junto a La Visitación estaban en ese distrito Atitlán, Tolimán, Patulul, San Pedro La Laguna, Santa Clara La Laguna, San Pablo, San Marcos, San Miguelito, San Juan de los Leprosos y Santa Bárbara de La Costilla y La Grande.

El efímero Estado de Los Altos

A partir dl 3 de abril de 1838, el poblado La Visitación fue parte de la región que formó el efímero Estado de Los Altos, el cual fue autorizado por el Congreso de la República Federal de Centro América el 25 de diciembre de ese año forzando a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

El 25 de enero de 1840 tras meses de tensión se produjo la guerra entre ambos estados, y el general Rafael Carrera venció a las fuerzas del general Agustín Guzmán e incluso apresó a éste mientras que el general Doroteo Monterrosa venció a las fuerzas altenses del coronel Antonio Corzo el 28 de enero.  El gobierno quetzalteco colapsó entonces, pues aparte de las derrotas militares, los poblados indígenas abrazaron la causa conservadora de inmediato; al entrar a Quetzaltenango al frente de dos mil hombres, Carrera fue recibido por una gran multitud que lo saludaba como su «libertador».

Carrera impuso un régimen duro y hostil para los liberales altenses, pero bondadoso para los indígenas de la región —derogando el impuesto personal que les habían impuesto las autoridades altenses— y para los eclesiásticos restituyendo los privilegios de la religión católica. El 26 de febrero de 1840 el gobierno de Guatemala colocó a Los Altos bajo su autoridad y el 13 de agosto de nombró al corregidor de la región, el cual servía también como comandante general del ejército y superintendente.

Tras la Reforma Liberal de 1871

Luego de la Reforma Liberal de 1871, el presidente de facto provisiorio Miguel García Granados dispuso crear el departamento de Quiché para mejorar la administración territorial de la República dada la enorme extensión del territorio de Totonicapán y de Sololá. De esta cuenta, el 12 de agosto de 1872 el departamento de Sololá perdió sus distritos de la Sierra y de Quiché y se vio reducido únicamente a los poblados de Santa María Visitación, villa de Sololá, San Andrés Semetabaj, Panajachel, Concepción, San Jorge, Santa Cruz, Santa Lucía Utatlán, Santa Clara, Santa Bárbara, San Juan de los Leprosos, San José Chacayá, San Pedro, San Juan, San Pablo, San Marcos, Atitlán, San Lucas Tolimán, San Antonio Palopó, Santa Catarina Palopó y Patulul.

Educación
Santa María Visitación cuenta con escuelas públicas a la que tienen acceso todos los pobladores,; estas instituciones incluyen un instituto de nivel básico y un instituto de nivel diversificado, en el que se obtiene el título de Perito Contador.  También existió el instituto privado a cargo de los Hermanos de La Salle, que ofrecían Bachillerato con énfasis en educación y preparación en varias áreas técnicas. Dejó de funcionar en 2018.  Actualmente se cuenta con el Instituto Técnico Científico e Intercultural -ITECI- que ofrece carreras de bachillerato.

Este municipio fue ya declarado con cero analfabetismo.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Sololá
Poblados del extinguido Estado de Los Altos
Toponimia castellana de Guatemala

Santa María Visitación


ඕෂදී හිමාෂා චාවින්දි (ඒ.එල්.  ඕෂදී හිමාෂා චාවින්දි; (උපත 1992 මර්තු 19), ශ්‍රී ලාංකික නිළියක සහ නිරූපිකාවක වේ..උපත, මහමෝදර, ගාල්ල, ශ්‍රී ලංකාව. ඇයගේ ඇයගේ මව කේ.එච්. චන්ද්‍රිකා රෝහිණී  වන අතර පියා ඒ.එල්. සුදත් වන වේ. ඕෂධී වයස අවුරුදු විසි හතරේදී  එනම් 2016 දී ඇයගේ මංගල චිත්‍රපටයවූ වස්සානයේ සඳ චිත්‍රපටය සඳහා ඇයගේ දායකත්වය ලබා දෙන ලදී.2018 මැයි 25 දිනසිට එය ප්‍රේක්ෂකයන්ට නැරඹීමට අවස්ථාව හිමිවන ලදී.

චිත්‍රපට

References

 1992 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
රංගන ශිල්පීන්

ඕෂදී හිමාෂා චාවින්දි


Eduardo Henrique de Azevedo (Divinópolis, 3 de maio de 1979) é um político brasileiro, filiado ao Podemos (PODE). É deputado estadual de Minas Gerais.

Política
Na eleição municipal de Divinópolis em 2020 concorreu ao cargo de vereador, sendo eleito com 4.249 votos (3,87%).

Já nas eleições de 2022, foi eleito deputado estadual de Minas Gerais com 92.624 votos (0,84% dos votos válidos).

Vida pessoal
É irmão do senador Cleitinho Azevedo.

Desempenho eleitoral

Naturais de Divinópolis
Políticos de Minas Gerais
Vereadores de Divinópolis
Deputados estaduais de Minas Gerais
Membros do Partido dos Trabalhadores
Membros do Partido Renovador Trabalhista Brasileiro
Membros do Patriota (Brasil)
Membros do Partido Social Cristão
Membros do Podemos (Brasil)

Eduardo Azevedo


بلدية نورينيا (بالإسبانية: Noreña) هي بلدية تقع في منطقة أستورياس شمال غرب إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية نورينيا 5.432 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية نورينيا

بلديات أشتورية

نورينيا


Le dark jazz, horror jazz, jazz noir ou doom jazz sont des désignations pour un genre musical qui, dans la culture populaire, est souvent considéré comme une forme de jeu du jazz. On associe généralement à ces désignations des morceaux de musique à orientation instrumentale qui combinent des éléments de musique lounge, de jazz et d'ambient, avec une tendance marquée pour la musique de film à l'atmosphère sombre et surréaliste-psychédélique, l'élément jazz jouant un rôle plutôt discret. Le style est apparu dans les années 1990 dans le contexte du metal extrême.

Classification musicale
Les interprètes du dark jazz ont en commun le mélange « d'ambient et de jazz, de noir et de ralentissement, de doom et de tons mélancoliques ». De nombreux représentants du genre présentent en outre des références cinématographiques. Ainsi, les réminiscences des films trash, BDSM et d'horreur et de leur iconographie sont fréquentes. Ainsi, le courant musical est décrit comme une « musique de tête influencée par le jazz » et une « musique pour des films jamais tournés ».

Le dark jazz est toujours joué très lentement, la plupart du temps avec des instruments de jazz réels ou assistés numériquement. Outre l'atmosphère cinématographique et le jeu lent, le paysage sonore typique est proche du doom metal, avec une atmosphère sombre et un espace très vaste. La transition vers des styles musicaux voisins et similaires, comme l'ambient, le dark ambient et le post-rock, se fait en douceur. Le dark jazz est parfois classé comme une forme de jeu du post-rock.

Pourtant, il n'y a que peu d'instruments clairement identifiables qui sont communs aux interprètes de dark jazz. La plupart d'entre eux utilisent une batterie jouée le plus lentement possible avec un balai. Une contrebasse et un vibraphone sont également souvent utilisés. D'autres instruments comme le mellotron, le piano Rhodes, la trompette, l'alto, le violoncelle ou le saxophone sont intégrés dans le son par certains représentants. Le chant n'est en revanche que rarement utilisé. Certains interprètes, comme The Mount Fuji Doomjazz Corporation, ont davantage recours aux synthétiseurs et aux séquenceurs pour créer un son atmosphérique, et n'utilisent que sporadiquement des instruments analogiques. De même, il n'est pas possible d'établir un constat uniforme en ce qui concerne l'approche de la composition. Alors que de nombreux projets utilisent plutôt une composition complète, d'autres ont recours à l'improvisation situationnelle. Le dark jazz se distingue du jazz par le fait qu'il néglige les éléments caractéristiques du jazz. Il renonce notamment la plupart du temps aux improvisations solistes. Même les interprètes qui improvisent renoncent généralement aux solos et se concentrent à la place sur la création d'une atmosphère générale. Gert Keunen qualifie même ce style de « jazz pour ceux qui n'aiment pas le jazz ».

Histoire

On considère généralement Bohren und der Club of Gore comme le premier projet de dark jazz. Pourtant, on attribue à Angelo Badalamenti et à sa musique de film, notamment son travail pour la série  de David Lynch, au début des années 1990, ainsi qu'à Jarboe, dans sa coopération avec le groupe de no wave Swans à partir du milieu des années 1980, des rôles de précurseurs du genre. Outre les critiques qui font le lien avec Jarboe, Badalamenti et Lynch, certains des interprètes font également référence à une telle inspiration. Ainsi, le Dale Cooper Quartet & the Dictaphones s'est nommé d'après le rôle principal de la série télévisée , le groupe russe Côte Déserte a appelé son premier album  et l'a conçu en référence à des séquences iconiques de la série, et Detour Doom Project a fait explicitement référence à Lynch et Badalamenti en tant que facteurs d'influence majeurs.

Cependant, ce n'est qu'avec le groupe Bohren und der Club of Gore de Mülheim que la musique « s'est développée en un véritable style ». Le groupe, issu du metal extrême et du punk hardcore, cherchait un moyen d'expression alternatif et s'est détourné en 1992 « des sons métalliques durs [...] et a combiné des sons jazz typiques de piano, basse, saxophone et batterie avec la lourdeur des guitares du doom metal. De plus, ils ont imprégné leur son de sons ambiants atmosphériques ».

Après les premières publications et les succès d'estime de Bohren und der Club of Gore, d'autres projets ont suivi, présentant un mélange musical similaire, souvent cinématographique, d'instruments de jazz et d'atmosphère sombre. L'approche musicale est souvent interprétée comme une antithèse des styles musicaux auxquels les musiciens aspiraient auparavant, à savoir le death metal, le grindcore ou le punk hardcore. Morten Gass, membre fondateur de Bohren und der Club of Gore, confirme le souhait de s'émanciper de ces styles tout en conservant l'attitude fondamentale d'un groupe de metal. En conséquence, il fait notamment référence à des interprètes de metal extrême comme facteurs d'influence. Ainsi, il qualifie des groupes comme Hellhammer, Repulsion, Autopsy et Gore de sources d'inspiration importantes, aux côtés de Cocteau Twins, Sade, Martin Böttcher et Helge Schneider.

Avec le succès du quatrième album de Bohren, , sorti en 2002 et distribué internationalement par Ipecac Recordings, et l'apparition d'autres projets musicaux de même nature comme Dale Cooper Quartet and the Dictaphones, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble et Heroin and Your Veins, différentes appellations se sont visiblement répandues, sous lesquelles les interprètes ont été subsumés. La plupart de ces appellations de style ont été utilisées à l'origine pour décrire la musique de Bohren and the Club of Gore.

Des éléments de dark jazz ont parfois été repris jusqu'à des albums entiers joués dans le genre par des groupes de metal, notamment par des représentants du drone doom comme Earth, Sunn O))) et Aidan Baker alias Nadja, ainsi que par des interprètes du post-metal comme Walk Through Fire et Callisto. De même, le groupe de doom metal Messa mentionne le style et surtout son principal initiateur comme une influence significative sur son propre style. Il arrive également que le dark ambient se recoupe, comme chez Noroeste ou Wordclock.

Cependant, le genre est resté principalement un phénomène underground. Seuls les initiateurs du genre Bohren und der Club of Gore ont atteint les hit-parades allemands en 2014, en plus de leur succès dans la presse. D'autres interprètes comme Detour Doom Project, Senketsu No Night Club, Heroin and Your Veins, Povarovo, Macelleria Mobile di Mezzanotte, Radare, Taumel, Last Call at Nightowls ou Tartar Lamb sont restés à l'écart des succès plus populaires. De plus, de nombreux interprètes de dark jazz n'ont pas été remarqués par la presse. Cette réception publique se limitait à quelques interprètes comme Bohren & the Club of Gore et The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble.

De même, aucun public homogène du genre n'a pu se former. Ainsi, certains groupes sont plutôt appréciés par un public de jazz et d'avant-garde, tandis que d'autres sont davantage appréciés par les adeptes du punk, de la dark wave ou du metal. Au plus tard dans les années 2010, Denovali Records s'est distingué comme un label important avec les publications de représentants du genre et d'interprètes qui s'en sont rapprochés, comme The Lovecraft Sextet, The Mount Fuji Doomjazz Corporation, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble et Povarovo. D'autres labels comme l'italien Signora Ward Records et le russe Aquarellist se sont également consacrés davantage au genre, mais n'ont pas atteint une popularité analogue à celle du feuilleton.

Notes et références

Courant du jazz
Heavy metal

Dark jazz


أبو بكر عبد الرزاق بن همام بن نافع الحميري اليماني الصنعاني (126 - 211 هـ) (744 - 827 م) من حفاظ الحديث الثقات، من أهل صنعاء. الملقب بـ محدّث اليمن، له تفسير للقرآن، باسم «تفسير القرآن للصنعاني»، وله كتاب في السنة باسم «الأمالي» مخطوط.

سيرته
كان يحفظ نحوا من سبعة عشر ألف حديث. وقد خرج إليه الإمام أحمد بن حنبل، وأصابت أحمد فاقة في طريقة إلى عبد الرزاق، فأكرى نفسه من جمالين حتى وصل إلى عبد الرزاق، فطرق عليه الباب، فصرخ بقال بأحمد وقال لا تطرق الباب على الشيخ فإنه يهاب، فمكث أحمد بن حنبل في باب عبد الرزاق ينتظره حتى كادت الشمس أن تغرب، فلما خرج عبد الرزاق ضم أحمد إليه وعانقه. ثم أقبل الإمام أحمد يسأل عبد الرزاق وهو يجيبه والأول يكتب في قرطاس حتى أظلمت، فنادى عبد الرزاق بالبقال أن يأتيهم بسراج فاستمرا حتى انقضى وقت صلاة المغرب - قال صاحب سير أعلام النبلاء، وكان عبد الرزاق يؤخر صلاة المغرب.

ذكر الذهبي في ترجمة أحمد بن حنبل أنه لما قدم أحمد من عند عبد الرزاق، رؤي به شحوبا، وقد تبين عليه التعب والنصب، فكلموه، فقال أحمد: هين فيما استفدنا من عبد الرزاق.

كتبه
له (الجامع الكبير) في الحديث، قال الذهبي: وهو خزانة علم، و (المصنف في الحديث) ويقال له الجامع الكبير، حققه حبيب الرحمن الأعظمي، ونشره المجلس العلمي الباكستاني في 11 جزءا.

وله كتب مطبوعة منها:
 مصنف عبد الرزاق
 تفسير عبد الرزاق
 الأمالي في آثار الصحابة

وفاته
توفي عام 211 هـ الموافق 827 م، ودفن في صنعاء بمنطقة تسمى دار الحيد داخل جامع على تبة جبلية مرتفعة قليلاً.

مراجع

أشخاص من الدولة العباسية في القرن 8
إيرانيون في القرن 8
باحثون في الإسلام مسلمون سنة فرس
علماء حديث من اليمن
فرس قروسطيون
محدثو تبع التابعين
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 8
مفسرون في القرن 2 هـ
مواليد 126 هـ
وفيات 211 هـ
يمنيون من أصل إيراني

عبد الرزاق الصنعاني


Iver Hesselberg henviser til:

 Iver Hesselberg (1762-1838) – norsk officer og eidsvoldmand
 Iver Hesselberg (1780-1844) – norsk præst og stortingsmand

Iver Hesselberg


Three ships of the Royal Fleet Auxiliary have borne the name RFA Appleleaf:

  was a  tanker launched in 1916 as RFA Texol, renamed RFA Appleleaf in 1917 and broken up in 1947.
  was a  tanker launched in 1955 as George Lyras. She was purchased by the RFA in 1959 and returned to her owners in 1970.
 RFA Appleleaf (A79) was a Leaf-class tanker launched in 1975 as Hudson Cavalier and taken into service in 1979. She was leased to the Royal Australian Navy in 1989 as , and was sold to them in 1994.

Royal Fleet Auxiliary ship names

RFA Appleleaf


Martha Hilda González Calderón. El 13 de septiembre de 2018, Alfredo del Mazo Maza, gobernador Constitucional del Estado de México, le tomó protesta como Secretaria del Trabajo, cargo que sigue ocupando actualmente..

Estudios
Estudio en la Escuela Primaria "Carlos Hank González", Secundaria No. 3 "Benito Juárez", Preparatoria No. 3 "Cuauhtémoc";  es Licenciada en Derecho por la Universidad Autónoma del Estado de México, estudió la maestría en Sociología Política en la Escuela de Altos Estudios en Ciencias Sociales en París, Francia. Y tiene estudios de doctorado en Sociología Política por la Universidad de París IX (Jussieau).

Trayectoria política
Fue diputada y subcoordinadora del Grupo Parlamentario del Partido Revolucionario Institucional (PRI) de la  LV Legislatura del Estado de México por el II Distrito Toluca y Presidenta de la Comisión de Procuración y Administración de Justicia en 2003. En 2004 fue Coordinadora del Grupo Parlamentario del PRI de la misma Legislatura, así como presidenta de la Junta de Coordinación Política y de la Comisión de Gobernación y Puntos Constitucionales.

En 2006 fue diputada federal de la LX Legislatura de la Cámara de Diputados de México por el principio de representación proporcional por la 5.ª Circunscripción, encargo durante el cual se desempeñó como vicepresidenta de la Mesa Directiva de la H. Cámara de Diputados.

Dentro del Partido Revolucionario Institucional se ha desempeñado como Presidenta de la Mesa Nacional de Declaración de Principios del Comité Ejecutivo Nacional, Coordinadora General de la Región XIII del Comité Directivo Estatal del PRI del Estado de México y Presidenta del Comité Municipal en Toluca, Secretaria General del Comité Directivo Estatal del Partido Revolucionario Institucional en el Estado de México

Véase también

 Cámara de Diputados de México
 Partido Revolucionario Institucional
 Estado de México
 Enrique Peña Nieto
 Alfredo del Mazo Maza

Enlaces externos
 - Facebook
 - Twitter
 - Instagram

Diputados de la LXIII Legislatura de México
Miembros del Partido Revolucionario Institucional

Martha Hilda González Calderón


An Cyperus limosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Maximowicz. An Cyperus limosus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus limosus


Niuean (; ) is a Polynesian language, belonging to the Malayo-Polynesian subgroup of the Austronesian languages. It is most closely related to Tongan and slightly more distantly to other Polynesian languages such as Māori, Samoan, and Hawaiian. Together, Tongan and Niuean form the Tongic subgroup of the Polynesian languages. Niuean also has a number of influences from Samoan and Eastern Polynesian languages.

Speakers
Niuean was spoken by 1,600 people on Niue Island (97.4% of the inhabitants) in 1991, as well as by speakers in the Cook Islands, New Zealand, and Tonga, for a total of around 8,000 speakers. There are thus more speakers of Niuean outside the island itself than on the island. Most inhabitants of Niue are bilingual in English.

In the early 1990s, 70% of the speakers of Niuean lived in New Zealand.

Dialects
Niuean consists of two main dialects, the older Motu dialect from the north of the island and the Tafiti dialect of the south. The words mean, respectively, the people of the island and the strangers (or people from a distance).

The differences between the dialects are mainly in vocabulary or in the form of some words.

Examples of differences in vocabulary are volu (Tafiti) vs matā (Motu) for scrape, scraper and lala (Tafiti) vs kautoga (Motu) for guava (plant); examples of differences in form include hafule (T) / afule (M), aloka/haloka, nai/nei, ikiiki/likiliki, and malona/maona.

Phonology

 is an allophone of  before front vowels (both long and short  and ; this most likely arose from the affrication of  to  before these vowels and subsequent change of  to .  While older foreign borrowings (such as tī from English tea) underwent this change along with (or perhaps by analogy with) native words, words borrowed into Niuean after this development retain the original  (for example, telefoni and tikulī from telephone and degree).

 and  are marginal phonemes, only appearing in foreign borrowings. Some speakers substitute  and , respectively.

Vowels

Vowel length is distinctive in Niuean; vowels are either long or short. Furthermore, two adjacent identical vowels (whether short-short, short-long, long-short, or long-long) form a rearticulated vowel; the sound is distinct from one long vowel.

Both short and long vowels can occur in any position.

All short vowels may combine with one another to form diphthongs. The possible diphthongs are outlined in the table below.

Hiatus
Hiatus is the separate pronunciation of two adjacent vowels, as opposed to diphthongs, which are written as two letters but pronounced as one sound. These two vowels may be the same or be different ones.

Hiatus typically occurs across morpheme boundaries, such as when a prefix ending with a vowel comes before a root beginning with that same vowel. It may also occur, rarely, within monomorphemic words (words that consist of only one morpheme) as a result of the elision of a historical intervocalic consonant.

Two adjacent identical short vowels are always pronounced separately, as are combinations of any two long vowels or a short and a long vowel; two adjacent different short vowels may undergo hiatus or form a diphthong. This must be determined from the morphology or etymology of the word.

Syllable structure
The basic structure of a Niuean syllable is (C)V(V); all syllables end in a vowel or diphthong, and may start with at most one consonant. Consonant clusters in borrowed words are broken up with epenthetic vowels, e.g. English tractor becomes .

Stress
The stress on a Niuean word is nearly always on the penult (second-to-last syllable), though multi-syllable words ending in a long vowel put primary stress on the final long vowel and secondary stress on the penult. Long vowels in other positions also attract a secondary stress.

Glottal stop
The Niuean language does not contain the glottal stop, which is present in its closest relative, Tongan. This has caused some distinct words to merge. For example, Tongan  (year) and  (fight) have merged in Niuean as  (year; fight).

Orthography
Niuean orthography is largely phonemic; that is, one letter stands for one sound and vice versa.

Alphabet
The traditional alphabet order, given with the traditional names of the letters, is ā, ē, ī, ō, ū, fā, gā, hā, kā, lā, mō, nū, pī, tī, vī, rō, sā. Note that rō and sā as introduced letters are ordered at the end.

Sperlich (1997) uses an alphabetical order based on English for his dictionary: a, ā, e, ē, f, g, h, i, ī, k, l, m, n, o, ō, p, s, t, u, ū, v (r is left out since no words start with this letter). He recommends that consonants be named consistently with a following ā: fā, gā, hā, kā, lā, mā, nā, pā, tā, vā, rā, sā.

Vowel length can be marked with a macron; however, this is not always done.

History
As with many languages, writing was brought to Niue in connection with religion, in this case with Christianity by missionaries educated in Samoa. This has led to some Samoan influences in morphology and grammar and also to a noticeable one in spelling: as in Samoan, the sound  (Help:IPA) is written g, rather than ng as in Tongan and some other Polynesian languages with this sound. (McEwen (1970) uses ng in his dictionary; however, this feature of his spelling was not popular, particularly since it conflicted with the spelling used in the Niuean Bible.)

Grammar

Typology
Niuean can be considered a VSO language; however, one analysis of Niuean uses ergative terminology, in which case it may be better to speak of verb–agent–patient word order.

Because the unmarked case is the absolutive, Niuean transitive verb constructions often appear passive in a literal translation.

Compare

and

The first example sentence could also be translated into English as the nominative–accusative construction "He saw the crab".

Pronouns
Niuean pronouns are differentiated by person and number. Furthermore, first person non-singular (dual and plural) pronouns distinguish inclusive and exclusive forms, including and excluding the listener, respectively. However, they are not differentiated by gender or case; for example, ia means both he and she, him and her (inanimates ['it'] are not usually pronominalised).

Note that the endings of the dual and plural forms resemble the numbers 2 and 3, ua and tolu.

Numbers
Some numbers in Niuean are:

(*Note: Both McEwen (1970) and Sperlich (1997) give fā for four; however, Kaulima & Beaumont (1994) give fa with a short vowel.)

Tens and ones combine with ma, e.g. hogofulu ma taha, 11; tolugofulu ma ono, 36.

The numbers from one to nine (and occasionally higher numbers) can take the prefix toko- when used to count persons; for example, tokolima five (for people).

Numbers are used as verbs, for example:

or

or

Morphology
Morphology comprises the ways in which words are built up from smaller, meaningful sub-units, or how words change their form in certain circumstances.

Suppletion
Suppletion concerns closely related words (often singular and plural forms of nouns or verbs) which are based on very different forms, for example fano to go (used with a singular subject) and ō to go (used with a plural subject). This can be compared to English go and went, which are forms of the same verb yet differ in form.

Reduplication
Reduplication is frequently used in Niuean morphology to derive different nouns. Reduplication is the process of taking the entire morpheme, or sometimes only the first or last syllable or two, and repeating it.

This is used for several purposes, including:

forming a "plural" verb from a "singular" one (that is, a verb form used when the subject is plural, as opposed to the form used when the subject is singular)
forming a "frequentative" form of a verb (an action that is carried out several times)

An example of a whole-morpheme reduplication indicating a plural verb is molemole to have passed by, to be gone from mole to have passed by, to be gone; an example of a whole-morpheme reduplication indicating a frequentative verb is molomolo to keep squeezing from molo to squeeze, to compress.

Examples of part-morpheme reduplication are gagau to bite from gau to chew (first part of the syllable reduplicated), gegele to make a crying sound from gele to start to cry (of babies) (first syllable reduplicated), and molūlū to be very soft, to be very weak from molū to be soft, to be weak (last syllable reduplicated).

Reduplication is also frequently employed together with affixes.

Affixes
Affixes (prefixes and suffixes) are frequently used for a variety of purposes; there is also one circumfix, fe- -aki (sometimes fe- -naki or fe- -taki), which is used to form reciprocal verbs ("to ... one another").

A common suffix is -aga, which is a nominaliser: it forms nouns from verbs.

A common prefix with faka-, with a variety of meanings, the most common being a causative one (e.g. ako to learn, fakaako to teach).

Words may also have more than one prefix or suffix, as fakamalipilipi to break (used with a plural object), from faka-, ma-, and a reduplicated lipi to break.

Compound words
Many words are simply formed by joining together other words, for example vakalele aeroplane from vaka canoe and lele fly (i.e. literally, flying canoe). Diane Massam has extensively studied a special type of compounding which she has termed pseudo noun incorporation, a type of noun incorporation.

Notes

Further reading

References

Kaulima, Aiao & Beaumont, Clive H. (1994). A First Book for Learning Niuean. Auckland, New Zealand: Beaumont and Kaulima. .
Kaulima, Aiao & Beaumont, Clive H. (2000). Learning Niuean, Book 2. Tohi Ako Vagahau Niue. Auckland, New Zealand: Beaumont and Kaulima. .
McEwen, J. M. (1970). Niue Dictionary. Wellington, New Zealand: Department of Maori and Island Affairs. No ISBN.
Seiter, William J. (1980). Studies in Niuean Syntax. New York & London: Garland Publishing, Inc. .
Sperlich, Wolfgang B. (1997). Tohi vagahai Niue - Niue language dictionary: Niuean–English, with English–Niuean finderlist. Honolulu, Hawai'i: University of Hawai'i Press. .
Tregear, Edward & Smith, S. Percy (1907). A Vocabulary and Grammar of the Niue Dialect of the Polynesian Language. Wellington: Government Printer.
Anon. et al. (2003). Ko e Tohi Tapu | The Holy Bible in Niue. Suva, Fiji: The Bible Society in the South Pacific. .

External links

Learn to speak Niue - Vagahau Niue - the Niuean Language. www.learnniue.com is a teaching resource for everyone one wishes to learn the Niuean Language. www.learnniue.com incorporates graded units and online audio. www.learniue.com is a New Zealand Ministry of Pacific Island Affairs project.
Niuean Basic Vocabulary List
Daily Learning of the Niue Language
Support Proposal for Wikipedia in Niuean Language

 Archive of index cards of plant and animal names in Niue at Kaipuleohone

Languages of New Zealand
Languages of Niue
Tongic languages
Verb–subject–object languages
Definitely endangered languages

Niuean language


Ângelo Antônio Carneiro Lopes (Curvelo, 4 de junio de 1964) es un actor brasileño. Su último trabajo de proyección nacional fue como protagonista de la cinta 2 Filhos de Francisco, que cuenta la historia de Zezé di Camargo y Luciano.

Vida privada
Estuvo casado con la actriz Letícia Sabatella, con quien tiene una hija, Clara.

Filmografía

Televisión

Cine
2010 - Chico Xavier .... Chico Xavier
2007 - Batismo de Sangue .... Frei Oswaldo
2005 - 2 Filhos de Francisco
2005 - Cavalhadas de Pirenópolis
1999 - O Tronco
1998 - Bela Donna

Referencias

Enlaces externos

Actores de cine de Brasil
Actores de televisión de Brasil

Ângelo Antônio


Teres I (în ; aproximativ 470-440 î.Hr.) a fost primul rege al Regatului Odris. Datele cu privire la începutul și sfârșitul perioadei în care s-a aflat la conducere diferă de la o sursă la alta. A avut doi fii: Sitalkes și Sparadokos, care i-au succedat la conducerea regatului și o fiică ce va fi dată de soție regelui scit Ariapeithes.

În regiunea tracă este primul regat format prin unificarea mai multor triburi sub un conducător unic. Teres I este cunoscut pentru abilitățile sale militare și și-a petrecut o mare parte din viață pe câmpul de luptă. La început regatul se extindea numai în Tracia de Est și în regiunile nordice, până la gura Dunării.

În jurul anului 440 î.Hr. a murit la vârsta de 92 ani în timpul uneia din numeroasele sale campanii militare. A fost înlocuit de cel de-al doilea fiu, Sitalkes.

Note

Decese în 445 î.Hr.
Regi traci

Teres I


Amalie Isabella Johanne Charlotte Münster (31. oktober 1767 - 3. september 1814) var en dansk hofdame, oversætter og digter.

Biografi
Amalie Münster var en ledende kulturpersonlighed ved det danske kongelige hof. Hun var uddannet på Grolland i Bremen. I 1787 giftede hun sig med gehejmeråd Georg Werner August Ditrich (1751-1801). Da hendes mand døde i 1801, fortsatte Amalie Münster med at bo i Wien, før hun flyttede til Kiel og senere til København. Hun var hofdame for prinsesse Juliane Sophie fra Danmark i 1805-09 og derefter for prinsesse Caroline fra Danmark. I hendes omgangskreds fandt man personer såsom de danske digtere Jens Baggesen og Adam Oehlenschläger, hvis digte hun oversatte. Hun udgav sine egne digte, Amaliens poetische Versuche i 1796. Amalie Münster døde på Fredriksberg Slot i 1814, hvor hun tog livet af sig selv ved at hænge sig i en gardinsnor.

Kilder

 Dansk biografisk Lexikon / XII. Bind 12, Münch - Peirup

Kvindelige forfattere i det 19. århundrede
Oversættere fra Danmark
Hofdamer fra Danmark

Amalie Münster


As eleições no território federal de Roraima em 1966 ocorreram em 15 de novembro como parte das eleições gerais em 22 estados e nos territórios federais do Amapá e Rondônia. No presente caso, a Constituição de 1946 fixou um deputado federal para representar cada um dos territórios federais então existentes.

Resultado da eleição para deputado federal
Conforme o Tribunal Superior Eleitoral, foram apurados 4.873 votos nominais (98,62%), 39 votos em branco (0,79%) e 29 votos nulos (0,59%), resultando no comparecimento de 4.941 eleitores. Somando este número (73,27%) com as 1.803 abstenções (26,73%), os eleitores inscritos chegam a 6.744 em Roraima. Nos territórios federais representados por um deputado federal, será observado o princípio do voto majoritário.

Chapa da ARENA 2

Chapa da ARENA 1

Chapa do MDB

Roraima
1966

Eleições no Território Federal de Roraima em 1966