The Permit-class submarine (known as the Thresher class until the lead boat  was lost) was a class of nuclear-powered fast attack submarines (hull classification symbol SSN) in service with the United States Navy from the early 1960s until 1996. They were a significant improvement on the , with greatly improved sonar, diving depth, and silencing. They were the forerunners of all subsequent US Navy SSN designs. They served from the 1960s through to the early 1990s, when they were decommissioned due to age. They were followed by the  and  classes.

The Thresher class was one of several results from a study commissioned in 1956 by Chief of Naval Operations (CNO) Admiral Arleigh Burke.  In "Project Nobska", the Committee on Undersea Warfare of the United States National Academy of Sciences, collaborating with numerous other agencies, considered the lessons of submarine warfare and anti-submarine warfare learned from various prototypes and experimental platforms. The design was managed under project SCB 188.

Design
The new class kept the proven S5W reactor plant from the immediately preceding s, but were a radical change in many other ways.  The Threshers had the large bow-mounted sonar sphere and angled, amidships torpedo tubes used in the concurrently-built . This placed the sonar sphere in the optimum position for detection of targets at long range. Tullibee was an alternate design optimized for anti-submarine warfare, much smaller and slower than the Threshers and with a quiet turbo-electric propulsion system. Although they used the same HY-80 steel (yield strength ) as the Skipjacks, the Threshers pressure hulls were made using an improved design that extended test depth to . The engineering spaces were also redesigned, with the turbines supported on "rafts" that were suspended from the hull on isolation mounts for acoustic quieting. Drag was reduced, with external fittings kept to a minimum and the sail greatly reduced in size.

The small sail of Thresher (the smallest fitted to an American SSN) compensated for the increased drag of the longer hull, giving Thresher a top speed of , the same as the Skipjacks, according to one recollection. However, the small sail had disadvantages as well, including room for only one periscope and a reduced number of electronics masts, less convenient surfaced operation in rough seas, and an increased possibility of "broaching" (inadvertent surfacing) at periscope depth in rough seas.

Only Thresher was fitted with a five-bladed symmetric screw, very similar to the ones originally fitted to the Skipjacks, which allowed her to reach this speed. During trials of the Skipjack class, it was found that the propeller produced noise below cavitation depth. It was determined that the source of this noise, called blade-rate, was the blades of the screw vibrating when they hit the wake of the sail and control surfaces. This produced a noise that could carry for many miles and could be used by an enemy submarine to set up a firing solution because the frequency of blade-rate was directly related to the speed of the submarine (the RPM of the screw).  The solution was to either make the screw smaller so it did not hit the wakes of the sail and control surfaces, which would cavitate more easily because of its increased speed, or have a large screw that gently interacted with these areas of disturbed water.  The latter solution was chosen for all subsequent American SSNs.  Permit and later submarines of this class had seven-bladed skewback screws, which reduced the problem of blade-rate, but reduced the submarines' top speed to .  Jack was designed with counter-rotating screws, each of which were smaller than the standard seven-bladed screw, as an alternative solution to the blade-rate problem.

The class received mid-life upgrades in the late 1970s and 1980s, including the  sonar suite with a retractable towed array, Mk 117 torpedo fire control equipment, and other electronics upgrades.

Armament
The boats had their torpedo tubes moved to the middle of the hull and angled outboard.  This made available the required large space in the bow for the BQQ-2 (BQQ-5 as modernized from the late 1970s) sonar sphere, a new and powerful low-frequency detection sensor. Initially armed with Mark 37 torpedoes, by the late 1960s they carried the improved Mark 48 and the nuclear UUM-44 SUBROC short-range anti-submarine missile, replacing up to six Mk 48s. The Threshers were the first class fitted with the Mark 113 fire control system that enabled the use of SUBROC; they were later upgraded with the Mark 117 system. In the late 1970s the UGM-84 Harpoon anti-ship missile was introduced; typically four were carried in place of Mk 48s.

The maximum weapons load was 23 torpedoes/missiles or, theoretically, up to 42 Mk 57, Mk 60, or Mk 67 mines. Any mix of mines, torpedoes, and missiles could be included.

Construction
The first submarine commissioned in the class was the ill-fated , and so the class was known by her name.  When Thresher was lost on 10 April 1963, the class took the name of the second ship in the class, . Thresher had numerous advanced design features and embodied the future of US Navy submarine design, and her loss was a serious blow. As a result, the SUBSAFE program was instituted to correct design flaws and introduce strict manufacturing and construction quality control in critical systems. The seawater and main ballast systems of future classes (Sturgeon-class SSNs and  SSBNs) were redesigned, and some Threshers and other submarines were rebuilt to SUBSAFE standards. SUBSAFE includes specific training of SUBSAFE quality assurance inspectors in the engineering crew, and tracks extremely detailed information about every component of a submarine that is subject to sea pressure.  Joints in any equipment carrying seawater must be welded (not brazed), and every hull penetration larger than a specified size can be quickly shut by a remote hydraulic mechanism. The program has been very successful, as no SUBSAFE submarines have been lost as of 2023 ( was not SUBSAFE).

, , and  were designed under project SCB 188M and were fitted with a larger sail, to house additional masts, and built 13 feet 9 inches longer than the other units of the class to include more SUBSAFE features, additional reserve buoyancy, more intelligence gathering equipment and improved accommodations.  was completed with the larger sail but the standard  hull.

The engine room of  was lengthened by  to accommodate an experimental direct-drive propulsion system using concentric counter-rotating propellers.  Although counter-rotating propellers produced impressive gains in speed on the experimental , in Jack the results were disappointing because of the difficulty in sealing the shaft.  Jack was also used to test polymer ejection that could reduce flow noises that degraded sonar performance.

Ships in class
The gaps in the hull number sequence were taken by the unique , and the , , and  fleet ballistic missile submarine classes.

See also
 List of submarines of the United States Navy
 List of submarine classes of the United States Navy
 Ship Characteristics Board – USS Thresher loss

References

 Gardiner, Robert and Chumbley, Stephen, Conway's All the World's Fighting Ships 1947–1995, London: Conway Maritime Press, 1995. .
 Karam, P. Andrew and Thompson, Roger, Rig Ship for Ultra Quiet: Life on a nuclear attack boat at the end of the Cold War. Google Books link
 Hutchinson, Robert, Jane's Submarines, War Beneath The Waves, From 1776 To The Present Day, Harper Paperbacks, 2005. .
 Polmar, Norman (2004). Cold War Submarines: The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines, 1945-2001. Dulles: Brassey's. .

External links

 On Eternal Patrol USS Thresher page
 NavSource.org SSN Photo Gallery Index
 SSN-594 Permit class at GlobalSecurity.org

Submarine classes

 Permit class
 Permit class

Permit-class submarine


An Arisaema taiwanense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jin Murata. An Arisaema taiwanense in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Taiwan.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. t. brevipedunculatum
 A. t. taiwanense

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema taiwanense


José Salvador Arco Frías (nacido en Navàs, Barcelona, el 25 de octubre de 1984) es un exjugador de baloncesto español. Tiene una altura de 1,96 metros y en la cancha solía alternar las posiciones de escolta y de alero. Se retiró en 2021, tras ascender a la Liga Endesa con el Club Baloncesto Breogán.

Trayectoria deportiva
Formado en las categorías inferiores del CB Navàs. Su primer equipo senior fue el CB Monzón de Liga EBA, en 2002/03. En la temporada 2003/04 debutó en Liga ACB con el Caprabo Lleida, disputando 9 partidos de liga y 7 de Eurocup. Fue cedido al Club Melilla Baloncesto en la campaña 2004/05, disputando la LEB Oro y registrando 8.7 puntos y un 42% en triples. Permaneció en Lleida hasta la temporada 2005/06, incorporándose en el mes de marzo a las filas del CB Vic, club de LEB Plata.

En la temporada 2006/07 regresa a LEB Oro firmando con el CB L'Hospitalet, promediando casi 11 puntos por encuentro. Al año siguiente firma con el Bruesa GBC, logrando el ascenso a Liga ACB. En 2008/09 regresa de nuevo a Lleida, promediando en LEB Oro 9 puntos y 2.2 rebotes. En 2009 firma con el Club Ourense Baloncesto, donde permanece dos temporadas y destaca en ambas con promedios superiores a los 12 puntos por encuentro.

En 2011/12 vuelve a las filas del Melilla Baloncesto y registra promedios de 14.4 puntos y 3 rebotes. Ello le permite fichar en 2012/13 por el Basquet Manresa para disputar la Liga ACB, permaneciendo allí dos temporadas y disputando un total de 64 partidos en los que registró una media de 6.7 puntos.

Firma en 2014/15 con Club Ourense Baloncesto de LEB Oro, y con una media de 11.1 puntos por partido logra un nuevo ascenso a Liga ACB.

En 2015/16 se enrola en las filas del Ratiopharm UIm, club de la primera división alemana. Llega a disputar 11 partidos, cinco de ellos de Eurocup, antes de regresar a España y firmar con el Iberostar Tenerife de Liga ACB, con el que promedia 5.6 puntos y un 41% de acierto en tiros de tres.

En la temporada 2016/17 firma con el CB Breogán, de LEB Oro. En dicha campaña registra 11.2 puntos de media, y en la 2017/18 mejora hasta los 11.5 puntos y un 46% en tiros de tres puntos, logrando su tercer ascenso a Liga ACB. En 2018/19 disputa 23 encuentros de Liga ACB en los que acreditó 5.4 puntos. En 2019/20, de nuevo en LEB Oro, registra 9.8 puntos y 41% en triples, y en 2020/21, siempre en las filas del Breogán, logra su cuarto ascenso a ACB contribuyendo al mismo con 7.6 puntos por encuentro.

En agosto de 2021, anunció su retirada como jugador de baloncesto, tras 19 años como profesional y recién ascendido a la Liga Endesa con el Club Baloncesto Breogán, del que sería su capitán.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en ACB.COM
 Ficha FEB.es

Baloncestistas de España
Baloncestistas de la Liga LEB
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas del Club Baloncesto Monzón
Baloncestistas del Lleida Bàsquet
Baloncestistas del Club Melilla Baloncesto
Baloncestistas del San Sebastián Gipuzkoa Basket Club
Baloncestistas del Club Bàsquet L'Hospitalet
Baloncestistas del Bàsquet Manresa
Baloncestistas del Club Ourense Baloncesto
Baloncestistas del Club Baloncesto Canarias
Baloncestistas del Ratiopharm Ulm
Baloncestistas del Club Baloncesto Breogán
Deportistas de Cataluña
Nacidos en Navás

Salva Arco


Nørreballe Nor er et tidligere afvandet nor, der ved et naturgenopretningsprojekt i 2004 blev genskabt til en  54 hektar stor sø .  Nørreballe Nor ligger nord for, og har forbindelse med Tryggelev Nor. Mod nord liggere landsbyen Hesselbjerg og mod øst Tryggelev.  Der er  et rigt fugleliv, og det  er fuglebeskyttelsesområde; I alt  183 fuglearter var registreret for lokaliteten i DOF-basen pr. 5. april 2012.

Noret blev inddæmmet i 1883  af et lokalt interessentskab, og i  1956 blev ved hjælp af statsstøtte  muligt  at installere et moderne afvandingsanlæg.

I årene 2002-2006 blev der udført et stort EU finansieret naturgenopretningsprojekt i  og Nørreballe-  og Tryggelev Nor, der var hårdt belastet af at  det tørlagte Nørreballe Nor efterhånden modtog gødningsberiget drænvand fra 900 hektar intensivt dyrket landbrugsområder,  der  blev  afledt   i  Tryggelev  Nor. Det var EU´s LIFE+,  Fugleværnsfonden og Fyns Amt der finansierede projektet, der samlet løb op 9,2  mio.
kr. hvoraf de 4,4 mio. kr gik til det 69 hektar store projektområde ved Nørreballe Nor.

Naturbeskyttelse
Noret er sammen med Tryggelev Nor og  Salme Nor  en del af et område på 180 hektar, som ejes af Fugleværnsfonden.

Nørreballe Nor  er en del af Natura 2000-område nr. 127 Sydfynske Øhav, og er både habitatområde og fuglebeskyttelsesområde.

Eksterne kilder og henvisninger

Om Tryggevælde Nor på fredninger.dk
 Folder med kort over området
 Natura 2000 -området Sydfynske Øhav   Natura 2000-plan 2016-2021 område nr. 127
 Om Tryggevælde Nor  på fuglevaernsfonden.dk

Naturbeskyttelse i Danmark
Langeland
Fredede arealer i Danmark
EU-habitatområder i Danmark
Fuglebeskyttelsesområder i Danmark
Naturgenopretning i Danmark
Nor

Nørreballe Nor


David O. Russell (n. 20 august 1958) este un regizor, producător și scenarist american, cunoscut pentru filme precum The Fighter (2010), Scenariu pentru happy-end (2012), Țeapă în stil american (2013), toate trei aducându-i nominalizări la Oscar la categoria Cel mai bun regizor. În 2016 a primit a patra nominalizare la Globurile de Aur pentru Joy. Este câștigător a două premii BAFTA pentru scenariu.

Note

Legături externe

Nașteri în 1958
Nașteri pe 20 august
Regizori americani

David O. Russell


Egholm er en er en dansk ø mellem Storebælt og Smålandsfarvandet 3 km vest for indsejlingen til Skælskør Fjord ved Skælskør. Øen, der hører under Slagelse Kommune, har siden 1968 været forbundet med Agersø med en dæmning. Egholm består af en op til 5 m høj morænebakke, som mod sydøst går over i udstrakte strandenge. Ca. en tredjedel af øens 99 ha land dyrkes. De eneste bebyggelser er en landbrugsejendom med hovedbygning og 3 sommerhuse. Der er ingen fast beboelse.

Fra 2017 ejes øens areal og bygninger af et ægtepar fra Odense, som driver ejendommen som fritidslandbrug. Hovedbygningen udlejes til særlige formål.

Øens historie
Stednavnet kendes fra 1231 som Ekholm 'holm med egetræer'. Achton Friis skriver fejlagtigt i sine bøger, De Danske Øer: Ligesom Aggersø og Omø hørte Egholm (i Jordebogen "Ekholm") under Kansleren Johan Friis (1494-1570) til herregården Borreby og har siden haft forskellige ejere. Det er aldrig påvist, at øerne Egholm, Agersø og Omø har været ejet af Kansler Johan Friis af Borreby, men han er sandsynligvis forvekslet med Johan Frederik Friis, etatsråd i Nyborg, der ejede øerne 1743-1767. Der foreligger dokumentation for, at øerne var krongods indtil 1666, hvor Kronen overdrager øerne til den første ejer.

Fra 1852 til 1895 ejede Otto Møller øen, som i følge Achton Friis gjorde sig megen Umage med at frede Øens fauna og især med at skaffe fuglene saa gode Livsbetingelser som muligt.

1895 købte proprietær Qvistgaard øen af Møller og opførte hovedbygningen, men solgte den i 1898 til højesteretssagfører Octavius Hansen, Dr. Rubow, Overretssagfører Viggo Lachmann og Direktør Herman Heilbuth, som benyttede hovedbygningen som sommerhus og havde en forpagter til at drive Landbruget. Fra 1986 til 1988 var øens areal og ejendomme ejet af Bøje Nielsen, fra 1988 til 2017 af firmaet Eskofot, der blandt andet har brugt den som møde- og uddannelsescenter

Ekstern henvisning og kilde
 www.dedanskesland.dk

Agersø
Øer i Storebælt

Egholm (Agersø Sogn)


Aron es una localidad de la India, en el distrito de Guna, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 523  a 162 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 28 396 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Aron (India)


Rusya Çarlığı (Rusça: Русское Царство, Russkoye Tsarstvo, ya da Российское царство, Rossiyskoye tsarstvo), 1547 yılında Korkunç İvan'ın Çar unvanı almasıyla başlayan ve 1721'de Çar I. Petro'nun Rus İmparatorluğu'nu kurmasıyla son bulan Rus devletinin resmî adıdır. Çarlıktan önce bu topraklarda Moskova Knezliği egemen olduğu için çarlık Batı Avrupa dillerinde Moskova olarak adlandırılmaktadır. Ayrıca Rusça ve Türkçe kaynaklarda da Moskova Çarlığı olarak bilinir.

Köken
16. yüzyılda, azalan Moğol ve Altın Orda baskılarıyla birlikte Moskova Knezliği bölge üzerindeki etkisini arttırmış ve III. İvan'ın son Bizans imparatorunun kızı ile evlenmesi ile de Bizans'ın varisi olduğunu ilan etmişti. Aristokratlar, olaydan sonra yönetimde Bizans geleneklerini sürdürmüşler ve İstanbul'un Fethi'nin ardından bütün Ortodoks kiliselerinin başı sayılan Rus Ortodoks Kilisesi'nin Rusya'nın Roma ve Bizans imparatorluklarından sonra Üçüncü Roma olacağına dair kehaneti de Moskova Prensliği'nin bölgedeki Ortodokslar üzerindeki etkinliğinin artmasını sağlamıştı.

Korkunç İvan'ın 1547'de resmen Rus Ortodoks Kilisesi tarafından Çar ilan edilmesi ile Rusya Çarlığı kuruldu. Korkunç İvan, Kazan Hanlığı ile yıllardır devam eden savaşları 1552 yılında başkent Kazan'ı alarak sonlandırdı. Daha sonra Astrahan Hanlığı'nı da ele geçiren İvan, Rusya'nın sınırları Orta Asya'ya dayanmış oldu.

Bizans'ın mirası

16. yüzyıla gelindiğinde Rus çarları güçlü ve otokratik birer figürdü. Moskova hükümdarı bu unvanı kullanarak Bizans İmparatoru ve Moğol Han'ı ile eşitliğini sağlayarak onlar gibi büyük bir hükümdar veya imparator (çar () Roma İmparatorluğu unvanı/ismi "Sezar"ın Slav uyarlaması) olduğunu vurgulamaya çalıştı. III. İvan, 1472'de son Bizans İmparatoru XI. Konstantinos Paleologos'un yeğeni Sophia Palaiologina ile evlenince Moskova Bizans terimlerini, ritüellerini, unvanlarını ve hala Rusya arması olarak kullanılan çift başlı kartal amblemini kabul etti.

İlk başlarda çarlar, Bizans terimi "otokrat"ı sadece bağımsız bir hükümdar olduklarını nitelendirmek için kullansa da IV. İvan'dan itibaren mutlak hakimiyet (otokratik) anlamında kullanıldı. 1547'de Büyük Dük IV. İvan, Çar olarak taç giydi ve böylece en azından Rus Ortodoks Kilisesi tarafından İmparator olarak tanındı. 1453'te Konstantinopolis Osmanlı İmparatorluğu'nun eline geçince özellikle Pskov Başrahibi 1510'da Rus çarının tek meşru Ortodoks hükümdar, Moskova'nın ise Üçüncü Roma olduğunu ve Rus çarının Hristiyanlık'ın ve daha önceki dönemlerde Roma İmparatorluğu'nun (Batı ve Doğu) iki merkezi olan Roma ve Konstantinopolis'in son halefi olduğunu iddia etti. "Üçüncü Roma" konsepti ilerleyen yüzyıllarda Rus halkı tarafından kendilerini tanımlamak için kullanıldı.

IV. İvan'ın hükümdarlığının erken dönemi
Çarların otokratik hükmü IV. İvan döneminde zirveye ulaştı ve çarlar "Grozny" unvanını aldı. Rusça "grozny" sözcüğü İngilizceye "terrible (korkunç)" olarak çevrildi. Bu çeviri eski İngilizcede "terrible"ın karşılığı olan ilham verici, tehlikeli, güçlü, zorlu gibi bir anlamda kullanılmıştı. Türkçede ise "korkunç" olarak kullanıldı ve bu unvan aynı zamanda İvan'ın takma adı oldu. Yani bu unvan kötülük veya kusurluluk gibi anlamları ifade etmez.

IV. İvan 1533'de üç yaşındayken Moskova Büyük Knezi oldu. İvan 1547'de tahtta otoritesini sağlayana dek boyarlar Şuyski ve Belski naiplik için yarıştı. Moskova'nın imparatorluk iddialarını yansıtan İvan, Bizans imparatorlarının taç giyme ritüellerinin model alındığı bir ritüelle Çar olarak taç giydi. Bir grup boyarın destekleri ile İvan hükümdarlığına bir dizi yararlı yenilikle başladı. 1550'de yeni bir kanun ilan etti ve askeriyeyi ve yerel yönetimleri yeniledi. Bu yenilikler savaş durumunda devleti dik tutmayı amaçlıyordu.

IV. İvan'ın dış politikası

Moskova, Batı Avrupa'da Baron Sigismund von Herberstein'ın Rerum Moscoviticarum Commentarii'yi (doğrudan çevirisi Moskova'ya Dair Notlar) 1549'da yayımlamasına kadar hala tam anlamıyla bilinmiyordu. Herberstein, az ziyaret edilen ve edildiğinde bile kötü anlatılan bir devletin batıda tanınmasına olanak sağlamıştı. 1630'lara gelindiğinde ise Rus Çarlığı, eserleri Avrupa'nın tüm büyük dillerine çevrilen, parlak ve bilgili bir yazar olan Adam Olearius tarafından ziyaret edildi.

Rusya ile ilgili ilk bilgiler genellikle İngiliz ve Hollandalı tüccarlara dayanıyordu. Bu tüccarlardan biri olan Richard Chancellor, 1553'de Beyaz Deniz'e açıldı ve sonrasında da çarlığın iç bölgelerine ilerledi. İngiltere'ye geri döndüğünde ise kendisi, Sebastian Cabot, Sir Hugh Willoughby ve bazı Londralı tüccarlar ile birlikte Moskova Şirketi'ni kurdu. IV. İvan, ülkesindeki bu tüccarları I. Elizabeth ile mektuplaşmak için kullandı.

1530'lar ve 1540'lardaki kargaşaya rağmen Rusya genişlemeye devam ederek 1533'ten 1584'e kadar topraklarını 2.8 milyon kilometre kareden 5.4 kilometre kareye çıkardı. İvan, önce Volga'nın ortasındaki Kazan Hanlığı'nı ilhak edip daha sonrasında ise Volga'nın Hazar'a döküldüğü yer alan Astrahan Hanlığı'nı ilhak ederek Hazar'a açıldı. Bu genişlemeleri Rusya'ya bugün bile hala devam eden ayrı etnik ve dini kökenler barındıran bir devlet yapısı kazandırdı. Ayrıca Volga'nın kontrol altına alınması ile birlikte Orta Asya'nın kapıları aralanmış oldu.

Güneye iniş nispeten daha kolay olsa da Ivan'ın kuzeybatıya ilerleyerek Baltık Denizi'ne çıkmayı denemesi daha zor oldu. 1558'te Ivan'ın Livonya'yı işgali yirmi beş yıl sürecek olan Lehistan, İsveç ve Danimarka'ya karşı yürütülen savaşlara sebebiyet verdi. Başlarda bir dizi başarı elde etse de Ivan'ın Baltık seferi yenilgiyle sonuçlandı.

Rusya'nın Livonya'ya odaklanmasından yararlanan Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı Kırım Hanı Devlet Giray ve 120 bin kadar süvarisi Molodi Savaşı'nda yenilene dek kuzeye ve Rusya içlerine doğru pek çok yağma ve fetih harekatında bulundu. Molodi Savaşı, Tatarları yıpratsa da on yıllar boyunca güney sınırı Kırım Hanlığı ve Nogay Hanlığı tarafından düzenli olarak yağmalanmaya devem etti. Bu yağmaların köstek olması için ise on binlerce askerin koruduğu bir kaleler zinciri olan Büyük Barikat Hattı kuruldu.

Opriçnina

İvan, 1550'lerin sonunda danışmanlarını, hükûmeti ve boyarları kendine düşman etti. Tarihçiler bunun sebebinin politik ve kişisel düşmanlıklar mı yoksa İvan'ın zihinsel dengesizliği mi olduğunu belirleyemedi. 1565'de Rusya iki bölüme ayrıldı: knezin kendi toprakları (ya da Opriçnina ve kamusal alanlar (ya da Zemşçina). İvan kendi toprağı olarak devletin en önemli ve zengin bölgelerini seçmişti. İvan'ın göz koyduğu topraklarda İvan'ın ajanları; bölgedeki boyarlara, tüccarlara ve sıradan halka baskılar yapıp topraklarına el koydu ve hatta onları infaz etti. Böylece Rusya'da Novgorod Katliamı (1570) olarak da bilinen on yıllık terör dönemi başladı. Opriçnina'nın politikalarının bir sonucu olarak İvan, önde gelen bütün boyarların ekonomik ve politik gücünü kırdı. Böylece Rusya'da onun yerine geçebilecek bir kişi bırakmayıp devletini daha da merkeziyetçi bir hale getirdi. Bu politikalarından dolayı ticaret azaldı, vergiler ve şiddet eylemleri arttı bunun sonucu olarak köylü halk Rusya'yı terk etmeye başladı. Köylülerin ülkeyi terk etmelerini onları topraklarına bağlayarak engellemeye çalışan İvan, Rusya'yı yasal köleliğe yaklaştırdı. 1572'de İvan sonunda Opriçnina uygulamalarını bıraktı.

Popüler bir teoriye göre Opriçnina'nın uygulanma amacı, savaş için kaynak sağlamak ve iç muhalefeti bastırmaktı ancak sebebi ne olursa olsun İvan'ın iç ve dış politikaları Rusya'ya üzerinde yıkıcı etkiler bıraktı ve ülkeyi Karışıklık Dönemi'ne (Smutnoye vremya, 1598-1613) sürükledi.

Karışıklık Dönemi

IV. İvan öldüğünde yerine ülke yönetimine ilgizisiz ve muhtemelen akıl sağlığı yerinde olmayan oğlu I. Fyodor geçti. Ancak Fyodor'un devlet yönetmek için yeterli olmayışı sebebiyle güç daha çok kayın birader Boris Godunov'un elinde bulunmuştu. Fyodor'un çoğunlukla sözde kalan hükümdarlığının en önemli olayı 1589'da Moskova Patrikliği'nin ilan edilmesiydi. Patrikliğin ilanı ile tamamen bağımsız bir Rus Ortodoks Kilisesi'nin temelleri atıldı.

1589'da Fyodor'un veliahtsız ölmesiyle birlikte Rurik Hanedanı son buldu. Fyodor ölmeden önce de halihazırda devleti yöneten Boris Godunov, bu veliahtsız ölümün ardından pek çok boyar karşı çıksa bazı boyarlar, kilise yetkilileri ve halk temsilcilerinden bir grup oluşturarak Zemsky Sobor adından bir meclis kurdu ve kendisini de bu meclisin çarı ilan etti. Bu esnada yayılarak devam eden hasatlardaki yetersizlikler dolayısıyla kıtlık baş gösterdi ve yine bu dönemde  1591'de ölen IV. İvan'ın oğlu olduğunu iddia eden Dmitri İvanoviç taht üzerinde hak iddia etti. Taht isyancısı kendisini I. Dmitri ilan ederek Polonya'nın desteğini ve muhalif boyarların eşliğiyle Moskova'ya yürüdü. Çoğu tarihçi Boris Godunov 1605'te ani bir şekilde ölmeseydi isyanı bastıracağını düşünse de ani ölümünün ardından gelen güç boşluğundan yararlanan Dmitri, Moskova'ya girdi ve aynı yıl Godunov'un oğlu Çar II. Fyodor'u öldürüp çar olarak taç giydi.

Bu olayı takiben Rusya Karışıklık Dönemi (Смутное Время) olarak bilinen bir döneme girdi. Bu dönem esnasında Çar'ın boyarlara zulmetmesine, şehirli halkın hoşnutsuzluğuna ve köylünün kademeli olarak köleleştirilmesine rağmen Çar'ın yetkilerini kısıtlama isteği kısık bir sesle dile getiriliyordu. Otokratik yönetim altındaki Rus halkı kendisini yönetecek yeni bir organ bulamadığından taht iddiacılarının arkasında toplanmaya başladı. Yine otokrotik yönetimin bir gereği olarak siyasi kişiler kendi adaylarını çar yapmaya çalışarak veya mevcut çar üzerinde nüfuz kazanmaya çalışarak faaliyetlerini yürütüyordu. Dönem boyunca boylarlar kendi aralarında savaştı, köylüler körü körüne isyanlarda bulundu ve hatta Moskova'daki Kremlin yabancı ordularca işgal edildi.

Karışıklık Dönemi; iç siyasette boyar hiziplerinin birbiri ile entrika ve hatta direkt silah ile çatıştığı, Polonya veya İsveç gibi bölgesel güçlerin müdahalelerde bulunduğu ve İvan Bolotnikov tarafından yönetilen gibi pek çok halk isyanın yaşandığı bir iç savaş dönemiydi. 1606'ya gelindiğinde I. Dmitri ve kendisinin Leh garnizonu alaşağı edilerek yerinde boyar IV. Vasili çar ilan edildi. Çar olduktan sonra İsveç lehine mevcut İngria Savaşı'dan çekilerek İsveç'in desteğini arkasına aldı. Bu esnada ise kendisini IV. İvan'ın oğlu Dmitri olduğunu iddia eden II. Düzmece Dmitri, Lehlerin de desteğiyle Tushino'da ayaklandı.

1609'da ise Lehler iç savaşa doğrudan müdahale ederek Prenses Shuiski'yi esir edip Kremlin'i kuşattı. Kuşatmanın ardından bir grup boyar 1610'da Lehistan Kralı III. Zygmunt Waza'nın oğlu IV. Władysław Waza'yı çar tanıyacaklarına dair antlaşma imzaladı. 1611'de yine kendisinin gerçek Dmitri olduğunu iddia eden III. Düzmece Dmitri ortaya çıksa da kısa zamanda yakalanıp idam edildi. Ülkedeki Leh işgali vatansever duyguları canlandırdı ve Nijni Novgorod'da Stroganovlar tarafından finanse edilen, Ortodoks Kilisesi tarafından kutsanan ve Prens Dmitri Pojarski ile Kuzma Minin tarafından komuta edilen gönüllü bir ordu kuruldu ve bu sayede Lehler Kremlin'den çıkartıldı. 1613'e gelindiğinde ise Zemsky Sobor, boyar Mikhail Romanov'u çar ilan etti ve böylelikle hem Karşılık Dönemi son buldu ve hem de300 yıllık Romanov Hanedanı yönetimi başladı.

Romanovlar

[[Dosya:Tsar boyar duma.jpg|küçükresim|upright=1.2|Andrei Ryabushkin: Çar Mihail Boyar Duma ile toplantıda" (1893)]]

Yeni hanedanın ilk görevi devletin düzenini sağlamak olmuştu. 1617'de Rusya'nın düşmanları Polonya ve İsveç arasında savaş çıkınca Rusya bu durumdan yararlanıp  İsveç ile barıştı. 1605-1618 Lehistan-Rusya Savaşı, 1618'de Deulino Antlaşması ile son buldu. Antlaşmaya göre 1509'da Litvanya Büyük Dükalığı'ndan alınan Smolensk'de dahil olmak üzere bazı bölgeler Lehlere terk edildi.

Romanov Hanedanı'nın ilk yöneticileri kötü yöneten kişilerdi. Mihail'in saltanatı sırasında devlet işleri 1619'da Moskova Patriği olan çarın babası Filaret'in ellerindeydi. Mihail'in oğlu Aleksey (1645-1676 arasında hüküm sürdü) döneminde ise çar hükûmeti yönetmek için Boris Morozov'u görevlendirmişti. Morozov, görevini kötüye kullanarak halkını sömürdü. Çar onu 1648'deki Moskova İsyanı'ndan sonra görevden almak zorunda kaldı.

1632'de Smolensk'i almak için yapılan başarısız bir girişimden sonra Çarlık, Polonya ile 1634'de barıştı. Polonya Kralı IV. Władysław Waza'nın babası ve selefi III. Zygmunt Waza, Karışıklık Dönemi sırasında Rus boyarlarınca Rus çarı seçilmişti. Antlaşmanın bir koşulu olarak Władysław, bu unvan ile ilgili tüm iddialarından vazgeçti.

 Vahşi Ovalar'a ilerleyiş

Rus Çarlığı bölgesel genişleyişini 17. yüzyılda da sürdürdü. Güneybatıda o zamanlar Vahşi Ovalar olarak adlandırılan ve Polonya-Litvanya Birliği'nin yönetimi altında olsa da halkının Çarlık yönetimini istediği günümüz Doğu Ukrayna ve Güneybatı Rusya'nın  topraklarından çoğunlukla steplerden oluşan bölge üzerinde hak iddia etti. Bölgenin en önemli halklarından biri olan Zaporojya Kazakları askeri oluşumlar şeklinde örgütlü bir şekilde burada yaşıyordu. (Bu Kazaklar, Slav kökenli olup Türk  olan Kazaklarla karıştırılmamalıdır.) Bu Kazakların bir bölümü Kayıtlı Kazaklar ismiyle Leh ordusunda savaşsa da genellikle özgürlüklerine düşkün bir toplum olup Lehlere de birkaç kez ayaklanmıştı.

Bu gibi başkaldıranlardan biri olan 1648'deki Hmelnitski Ayaklanması sırasında Doğu Ukrayna'daki köylüler de sosyal ve dini sebeplerden ötürü Leh yönetimine karşı başkaldırıya katılmıştı. Ayaklanmanın başlangıcında Kazaklar, Kırım Tatarlarının desteğini alsa da Lehlerin Tatarları taraf değiştirmeye ikna etmesi üzerine Kazaklar askeri yetersizlikleri ile baş başa kaldı. Askeri anlamda yardıma gereksiniminden dolayı Zaporojya'nın lideri Hetman Bohdan Hmelnitski, Rus Çarı I. Aleksey'den yardım istedi. 1654'te Aleksey, Kazaklar ile Pereyaslav Antlaşması'nı imzalayarak yardımlarına cevap verdi ve böylelikle Polonya ve Rusya arasında 13 yıllık bir savaşa sebebiyet verdi. 1667'de Kazak Hetmanlığı'nın tarafı olmadığı Andrusovo Antlaşması antlaşması ile savaş sona erdirilirken Kazaklar bunu Rusya'nın kendilerine ihaneti olarak gördü. Antlaşma uyarınca Dinyeper Nehri'nin doğusundaki Kazaklar Rus, batısındaki Kazaklar Leh egemenliğine bırakılsa da bu durum çok uzun sürmedi ve 18. yüzyıldaki Poltova Savaşı'nın ardından tüm Kazak bölgeleri Moskova'ya bağlandı.

 Sibirya'nın fethi

Rusya, doğuya doğru ilerleyişinde çok az direnişle karşılaştı. 1581'de kürk ticaretine ilgili Stroganov tüccar ailesi, Batı Sibirya'ya keşif gezileri düzenlemek için Kazak lider Yermak Timofeyeviç'i kiraladı. Yermak, Sibir Hanlığı'nı yendi ve Obi ve İrtiş ırmaklarının batısındaki toprakları Rus Çarlığı'nın toprağı ilan etti.

Mangazeya gibi üslerden ayrılan kimi tüccarlar ve kaşifler Rusya'nın sınırlarını Obi Irmağı'ndan Yenisey Irmağı'na, daha sonra Lena Irmağı'na ve en son da Pasifik Okyanusu'na kadar genişletti. 1648'de Kazak lider Semyon Dejnyov, Asya ve Amerika kıtaları arasında bir geçiş noktası buldu. 17. yüzyılın ortalarına gelindiğinde Ruslar Amur Irmağı'na ulaşıp Çinglerle sınır olmuştu.

Çing Hanedanıyla yaşanan bir dizi savaştan sonra Rusya ve Çin arasında 1689'da barış imzalandı. Nerçinsk Antlaşması ile Rusya, Amur Vadisi'ndeki hak iddialarından vazgeçti ancak Baykal Gölü'nün doğusunun ve Pekin'e giden ticaret yolunun üzerinde egemenlik sağladı. Çin ise Mançurya'daki egemenliğini sağlamlaştırdı.

 18. yüzyıl (İmparatorluğa geçiş)
Büyük Petro (1672-1725) Rus Çarlığı Avrupa'da söz sahibi bir devlet haline getiren en önemli kişidir.

 Örgütlenme
 Mestnichestvo
 Pososhniye lyudi
 Sloboda
 Ukaz
 Vochina

Bürokratik unvanlar
 Prikaz Podyachy Dyak''

Devlet bayrakları
Çarlık boyunca kullanılan tek bir bayrak yoktu. Onun yerine pek çok yerde pek çok ayrı bayrak kullanılmaktaydı:
Çarca kullanılan standart bayraklar:
 Rus Çarı'nın standart bayrağı'' (1693–1700): beyaz, mavi ve kırmızı üç renkli bayrağın ortasında altın bir çift başlı kartal bulunurdu. 1700 yılında İmparatorluk bayrağı ile değiştirildi. (aşağıda göreceğiniz üzere)Rus Çarı tarafından kullanılan İmparatorluk bayrağı: eski üç renkli bayrağın yerine kabul edilen bu bayrağın üzerinde Aziz Vladimir'in Kırmızı Arması'nı taşıyan siyah bir çift başlı kartal bulunurdu.Rus sivil bandrası: mavi, beyaz ve kırmızı renklerden oluşan bu bayrak I. Petro tarafından yayımlanan kararname ile 20 Ocak 1705'te yürürlüğe girmiştir.
 Rus İmparatorluk Donanması Donanma bandrası: beyaz zemin üzerine mavi çapraz hatları olan  bu bayrak 1712'de yürürlüğe girdi. Öncesinde Rus donanma bandrası beyaz, mavi ve kırmızı üç renkliydi.
 Rus İmparatorluk Donanması'nın Jacki''': kırmızı zemin üzerine mavi çapraz hatlardan oluşan bayrak 1700'de kabul edildi.

Ayrıca bakınız
Rus hükümdarları listesi
Moskova Knezliği
Rus İmparatorluğu

Kaynakça

16. yüzyılda Rusya
17. yüzyılda Rusya
Eski Slav ülkeler
Asya tarihindeki devletler
1721'de Rusya
1547'de kurulan bölgeler ve ülkeler
1721'de varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler

Rusya Çarlığı


Honey Bee (Tradução Miel da abelha) uma canção interpretada pela cantora estadunidense Gloria Gaynor originalmente lançada em 1973 pela Columbia Records. Mais tarde foi incorporado ao álbum ''Never can say goodbye'' de1975, possui um único videoclipe em que Gaynor e suas irmãs participam.

Gravação

"Honeybee" foi um dos maiores discos disco da Grã-Bretanha quando finalmente foi lançado no início de 1974. Infelizmente um daqueles casos clássicos em que um bom disco se perde e perde muito do seu impacto nas vendas devido a fortes vendas de importação antes deste lançamento original na CBS no Reino Unido. Mas a história por trás de Honeybee é bastante interessante por si só. Bem, nós originalmente cortamos por volta de dezembro de 1973. Ele foi escrito para Gaynor pelos Steals Brothers na Filadélfia e lançado pela Columbia, com quem eu fui contratado.
Canções de 1973
Canções de 1974
Canções de 1975
Canções de Gloria Gaynor
Canções de Disco
Canções de pop

Honey Bee (canção da Gloria Gaynor)


Lista de voos tripulados para a ISS que ocorreram no período entre 2020 (Soyuz MS-16) até o momento.

Lista

Missões atuais

Ver também
 Lista de voos tripulados para a ISS
 Lista de voos tripulados para a ISS (1998–2008)
 Lista de voos tripulados para a ISS (2009–2019)
 Lista de voos espaciais tripulados (2010-2019)
 Lista de voos espaciais tripulados (2020-2029)
 Lista de voos tripulados para a Estação Espacial Tiangong

Década de 2020 na exploração espacial

Lista de voos tripulados para a ISS (2020–2030)


La baronía de Monte Palacio es un título nobiliario español creado por el rey Alfonso XIII en favor de Francisco Ruiz Martínez y Domínguez, comisario regio de Agricultura, mediante real decreto del 17 de septiembre de 1906 y despacho expedido el 26 de noviembre del mismo año.

Barones de Monte Palacio

Historia de los barones de Monte Palacio

 Francisco Ruiz Martínez y Domínguez (1841-1916), I barón de Monte Palacio, Gran Cruz de la Orden de Isabel la Católica, diputado a Cortes, senador del reino y comisario regio de Agricultura.
Casó el 8 de agosto de 1869, en Cádiz, con María Dolores Sánchez de la Madrid y Gutiérrez. El 19 de diciembre de 1917 le sucedió su nieto, hijo de Buenaventura Ruiz-Martínez y Sánchez de la Madrid y su esposa María Ruiz y García-Muñoz:

 Rafael Ruiz-Martínez y Ruiz (m. 1940), II barón de Monte Palacio.
Casó con Josefa Marín y Cano. Sin descendientes. El 4 de mayo de 1951 le sucedió su hermana:

 María del Carmen Ruiz-Martínez y Ruiz, III baronesa de Monte Palacio.
Casó con Antonio del Río-Rey y Díez de Bulnes. En 2002, previa orden del 17 de octubre del mismo año para que se expida la correspondiente carta de sucesión (BOE del día 31), le sucedió su hijo:

 Antonio del Río y Ruiz-Martínez, IV barón de Monte Palacio, VII marqués de Monte Olivar.
Casó con Ana María Medina y Atienza. El 6 de febrero de 2004, previa orden del 22 de diciembre del 22 de diciembre de 2003 (BOE del 13 de enero), le sucedió, por distribución, su hijo:

 Fernando del Río y Medina, V barón de Monte Palacio.

Referencias

Monte Palacio
España en 1906

Baronía de Monte Palacio


San Cristóbal () is a province in the southern region of Dominican Republic, located west of the capital Santo Domingo. With approximately 642,000 inhabitants, it is the fourth most populated province in the country, only behind Santo Domingo, Santiago and the National District. It borders the provinces Monseñor Nouel (north), Monte Plata (northeast), Santo Domingo (east), Peravia (west) and San José de Ocoa (northwest). The Caribbean Sea borders the province to the south. The provincial capital is the city of San Cristóbal.

It was originally named Trujillo after the dictator Rafael Leónidas Trujillo, taking its present name after his assassination in 1961. It included what is now Monte Plata Province until 1992. The provincial capital is San Cristóbal.

Geography

San Cristóbal is located in a valley surrounded by hills. Its climate is tropical with frequent rains, temperatures can fluctuate often. Foothills of the Cordillera Central are occupying a large part of the province, especially in the northwest. In addition there are other small elevations to the East and South (for example, the Lomas de Duveaux, south of Yaguate). The main rivers in the province are the Haina River, which constitutes the eastern limit of the province; the Nizao, which forms the border with the Peravia province, and the Nigua. Other rivers are Mana, Yubaso (or Blanco), La Toma and the Itabo, Sainaguá and Najayo streams.

Economy

The downtown capital area is the main financial, commercial and industrial center of the province, as well as the main educational and political centers (Government, City Hall). Economic activities are influenced by the fact that it is the main city closest to Santo Domingo. The industry (in San Cristóbal and the free zones of Bajos de Haina, Nigua and Villa Altagracia), small-scale agriculture (except citrus plantations in Villa Altagracia, coffee in the mountains and onions in the plains of Najayo-Palenque) and ports (in Bajos de Haina and Palenque). It has good tourist activity, especially from national tourists who visit from Santo Domingo. The main centers are the beaches of Najayo, Palenque, El Balnearios de La Toma and the rivers Haina and Nizao.

The province has considerable sources of jobs, in which the Nestlé factory the Sancela family group plant, the Goya processing plant as well as the glass industrial park, the free zones of Itabo, Nigua and the armory, the CEDELCA washbasin, the Dominican Quala factory, the Domicen cement and colon cement plants, the tropic products (coco López) manufactures as well as the marmotech, Tecnotiles and Star marble plants, among others Business. However, due to its proximity to Santo Domingo, the population moves to work in the capital city, as well as the populations of Bajos de Haina and nigua.

Currently, San Cristóbal is one of the cities with the best rates in the area of telecommunications. It has the services of the main telephone companies in the country, as well as various cable and satellite television companies.

Municipalities and municipal districts

The province as of June 20, 2006 is divided into the following  municipalities (municipios) and municipal districts (distrito municipal - D.M.) within them:

Bajos de Haina
El Carril (D.M.)
San Cristóbal
Cambita Garabitos
Cambita El Pueblecito (D.M.)
Los Cacaos
Sabana Grande de Palenque
Hato Damas (D.M.)
San Gregorio de Nigua
Yaguate
Villa Altagracia
La Cuchilla (D.M.)
Medina (D.M.)
San José del Puerto (D.M.)

The following is a sortable table of the municipalities and municipal districts with population figures as of the 2012 census. Urban population are those living in the seats (cabeceras literally heads) of municipalities or of municipal districts. Rural population are those living in the districts (Secciones literally sections) and neighborhoods (Parajes literally places) outside of them.

For comparison with the municipalities and municipal districts of other provinces see the list of municipalities and municipal districts of the Dominican Republic.

See also

 Governor of San Cristóbal

References

External links
  Oficina Nacional de Estadística, Statistics Portal of the Dominican Republic
  Oficina Nacional de Estadística, Maps with administrative
  News of San Cristobal Dominican Republic  division of the provinces of the Dominican Republic

Provinces of the Dominican Republic
States and territories established in 1932

San Cristóbal Province


Li Yanmei (; * 6. Februar 1990 in Chaozhou) ist eine chinesische Dreispringerin.

Sportliche Laufbahn
Erste internationale Erfahrungen sammelte Li Yanmei im Jahr 2008, als sie bei den Juniorenasienmeisterschaften in Jakarta mit einer Weite von 13,60 m die Goldmedaille im Dreisprung gewann und sich im Weitsprung mit 6,28 m die Silbermedaille sicherte, ehe sie bei den Juniorenweltmeisterschaften in Bydgoszcz mit 13,23 m den sechsten Platz belegte. Im Jahr darauf wurde sie bei den Hallenasienspielen in Hanoi mit 13,68 m Vierte und 2011 erreichte sie bei den Asienmeisterschaften in Kōbe mit 13,97 m ebenfalls Rang vier und schied anschließend bei den Weltmeisterschaften in Daegu mit 13,52 m in der Qualifikation aus. 2012 gewann sie bei den Hallenasienmeisterschaften in Hangzhou mit 13,73 m die Silbermedaille hinter ihrer Landsfrau Xie Limei und belegte anschließend bei den Hallenweltmeisterschaften in Istanbul mit 14,02 m den siebten Platz. Im Sommer nahm sie an den Olympischen Spielen in London teil, scheiterte dort aber mit 13,43 m in der Qualifikation.

2014 wurde sie bei den Hallenweltmeisterschaften in Sopot mit 14,19 m Fünfte wie auch beim Continental-Cup in Marrakesch mit 13,37 m. Anschließend nahm sie an den Asienspielen in Incheon teil und erreichte dort mit 13,71 m Rang vier. Im Jahr darauf gewann sie bei den Asienmeisterschaften in Wuhan mit 13,57 m die Silbermedaille hinter ihrer Landsfrau Wang Wupin, kam aber bei den Weltmeisterschaften in Peking mit 13,57 m nicht über die Vorrunde hinaus.

2011 wurde Li chinesische Meisterin im Dreisprung.

Persönliche Bestleistungen
 Weitsprung: 6,35 m (+0,3 m/s), 8. Juni 2007 in Suzhou
 Weitsprung (Halle): 6,20 m, 19. Februar 2009 in Shanghai
 Dreisprung: 14,35 m (+0,3 m/s), 15. Mai 2011 in Shanghai
 Dreisprung (Halle): 14,27 m, 23. Februar 2011 in Nanjing

Weblinks

Dreispringer (China)
Olympiateilnehmer (China)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Teilnehmer an den Asienspielen (Volksrepublik China)
Chinesischer Meister (Leichtathletik)
Chinese
Geboren 1990
Frau

Li Yanmei


L'équipe de Belgique de football participe en 1982 à sa sixième phase finale de Coupe du monde dont cette édition se tient en Espagne du  au , dispute auparavant trois rencontres amicales de préparation et amorce ensuite les éliminatoires du Championnat d'Europe 1984 après une quatrième et dernière joute amicale.

Objectifs
Finalistes malheureux du dernier Euro 1980, les Diables Rouges peuvent nourrir quelque ambition lors de cette phase finale de Coupe du monde et, après l'échec de la Coupe du monde 1970 et leur absence aux éditions de 1974 et de 1978, ceux-ci espèrent franchir le cap du premier tour. À l'issue de ce Mundial espagnol, un bon démarrage lors des éliminatoires de l'Euro 1984 est également essentiel afin de tenter de se qualifier pour la deuxième phase finale européenne de rang.

Résumé de la saison

Après leur performance à l'Euro italien, les Diables Rouges sont de nouveau pris au sérieux par leurs adversaires. Ils terminent premiers de leur groupe de qualification pour la Coupe du monde 1982, devant la France et les Pays-Bas, finalistes des deux dernières éditions, qui sont donc éliminés. Avec un noyau quasiment identique à celui qui avait atteint la finale de l'Euro (16 joueurs sur 22), la Belgique se qualifie donc pour sa première phase finale de Coupe du monde depuis douze ans. Au premier tour, elle hérite d'un groupe équilibré et dispute le match d'ouverture contre les champions du monde argentins. Les Belges créent la sensation en s'imposant (1-0), sur un but d'Erwin Vandenbergh. Ils remportent leur deuxième match contre le Salvador également (1-0), puis font un match nul (1-1) contre la Hongrie. Grâce à ces résultats, la Belgique termine en tête de son groupe au premier tour et franchit un tour pour la première fois de son histoire. Au deuxième tour, la Belgique hérite de la Pologne et de l'URSS. L'équipe perd ses deux rencontres, respectivement (0-3) et (0-1), et est éliminée.

Chose assez rare, les Diables Rouges doivent aligner leurs trois gardiens durant la compétition. Le titulaire à ce poste, Jean-Marie Pfaff, se blesse après le premier tour et est remplacé par Theo Custers. Ce dernier ne dispute qu'une rencontre et se blesse à son tour. C'est ensuite Jacky Munaron, troisième gardien du noyau, qui joue le dernier match contre l'URSS.

Bilan de l'année
Le bilan de l'année est plutôt positif pour les Belges car ils ont franchi pour la première fois de leur histoire un tour en Coupe du monde en six participations, toutefois leur décevante prestation lors du second tour laisse les critiques et observateurs au pays sur leur faim. Les Diables Rouges signent tout de même un nouvel exploit en battant l'Argentine (1-0), championne du monde en titre et, de plus, en réussissant à marquer, ce qu'aucune autre nation n'a réussi à l'occasion du match d'ouverture d'une Coupe du monde depuis 1962. Il faut également noter que la Pologne, dont l'avant-centre Zbigniew Boniek fut le bourreau de la Belgique en signant un hat trick, termine  de la compétition. La formule du second tour donne également lieu à des calculs d'apothicaire, d'où la démotivation des Belges lors de leur seconde rencontre car ceux-ci devaient non seulement vaincre l'URSS par plus de trois buts d'écart mais aussi espérer un faux pas de la Pologne contre cette dernière par une différence de buts inférieure à leur propre résultat (!). Cette formule ne donnera d'ailleurs pas satisfaction et sera abandonnée dès l'édition 1986 au profit de matchs à élimination directe.

Le départ des éliminatoires du Championnat d'Europe 1984 est également parfait, la Belgique prenant d'emblée la tête de sa poule avec deux victoires en deux rencontres, toutes deux à domicile il est vrai et sans encore avoir rencontré l'Allemagne de l'Est.

Coupe du monde 1982

Premier tour (Groupe 3)

Second tour (Groupe A)

Les matchs

Les joueurs

Un « r » indique un joueur qui était parmi les remplaçants mais qui n'est pas monté au jeu.

Aspects socio-économiques

Couverture médiatique

Source : Programme TV dans Gazet van Antwerpen.

Sources

Archives

Références

1982
Belgique
Football en Belgique en 1982

Équipe de Belgique de football en 1982


Fabrizio Mobrici også kendt som Fabrizio Moro (født 9. april 1975) er en italiensk sanger-sangskriver og tv-vært, som repræsenterede Italien sammen med Ermal Meta ved Eurovision Song Contest 2018 med sangen "Non mi avete fatto niente". De opnåede en 5. plads i finalen.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Italien
Italiens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2018

Fabrizio Moro


Nationalencyklopedin er alfræðiorðabók á sænsku um almenn málefni. Greinar hennar eru almennt taldar áreiðanlegar, nákvæmar og vel skrifaðar.

Tengt efni

 Encyclopædia Britannica

Alfræðiorðabækur

Nationalencyklopedin


Jane Fonda (d. 21 Aralık 1937, New York), iki Akademi Ödülü sahibi Amerikalı sinema ve dizi oyuncusudur.

Hayatı
Henry Fonda'nın kızı ve Peter Fonda'nın ablası olan Jane Fonda, Actor's Studio'da öğrenim görüp, kısa bir süre sahneye çıktıktan sonra, 1960'ta sinemaya geçti. Peşpeşe oynadığı filmlerle, Cat Ballou, (1965), Son Gerçek ya da Atları da Vururlar (They Shoot Horses, Don't They, 1969) gibi, kısa sürede dönemin en iyi kadın oyuncuları arasında sayılmaya başlanıp, 1971'de Fahişe (Klute), 1978'de Eve Dönüş (Coming Home) adlı filmlerle iki kez Akademi Ödülleri'ne adını En İyi Kadın Oyuncu sıfatıyla yazdırmayı başarmıştır.

Kadın hakları için çalışıp, Vietnam Savaşı'na karşı çıkarak ve azınlık topluluklarının haklarının korunması için çalışarak toplumsal alanda da etkili olup, bir yandan da sinema oyunculuğunu sürdürdü: Agnes of God (1982), Stanley ve Iris (Stanley and Iris, 1990) filmlerinden bazıları. Stanley ve Iris filminden sonra Fonda, sinema filmi çekmeme kararı almış, ancak  2005 yılında sinemaya Vay Kaynanam Vay filmiyle dönüş yapmıştır. Filmin gişe açısından elde ettiği başarı Fonda'yı rahatlatmıştır. Filmden sonra Fonda pek çok reklam filmi teklifi almış ve aralarından L'Oréal firmasını seçmiştir. 2007 yılında Georgia Yasası filminde rol almıştır. Fonda'nın son projesi, Broadway'a 46 yıl aradan sonra dönüş projesi olan 33 Varyasyon adlı oyundur. Oyunda besteci Ludwig Van Beethoven'ın 33 Varyasyon adlı eseri üzerine araştırma yapan müzikolog Katharine Brandt rolünü canlandırmıştır.

Filmografi

Dış bağlantılar

 Official Web Site

1937 doğumlular
Jane
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın modeller
Amerikalı kadın aktivistler
Amerikalı feministler
Hollanda asıllı Amerikalılar
En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Emmy Ödülü sahipleri
Demokrat Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
Feminist sanatçılar
Vietnam Savaşı karşıtı aktivistler
Irak Savaşı karşıtı aktivistler
Azınlık hakları aktivistleri
Hristiyan olanlar
Transandantal meditasyon
1960'lardaki karşı kültür
Yaşayan insanlar
En İyi Kadın Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Yılın Yeni Kadın Yıldızı Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Cecil B. DeMille Onur Ödülü sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
BAFTA Los Angeles Britanya Ödülleri sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
David di Donatello En İyi Yabancı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Jane Fonda


Láujar de Andarax, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu 1,796 kişidir. Belediye, 92 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Láujar de Andarax - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Láujar de Andarax - Diputación Provincial de Almería

Láujar de Andarax


A syncytium (; : syncytia; from Greek: σύν syn "together" and κύτος kytos "box, i.e. cell") or symplasm is a multinucleate cell which can result from multiple cell fusions of uninuclear cells (i.e., cells with a single nucleus), in contrast to a coenocyte, which can result from multiple nuclear divisions without accompanying cytokinesis. The muscle cell that makes up animal skeletal muscle is a classic example of a syncytium cell. The term may also refer to cells interconnected by specialized membranes with gap junctions, as seen in the heart muscle cells and certain smooth muscle cells, which are synchronized electrically in an action potential.

The field of embryogenesis uses the word syncytium to refer to the coenocytic blastoderm embryos of invertebrates, such as Drosophila melanogaster.

Physiological examples

Protists
In protists, syncytia can be found in some rhizarians (e.g., chlorarachniophytes, plasmodiophorids, haplosporidians) and acellular slime moulds, dictyostelids (amoebozoans), acrasids (Excavata) and Haplozoon.

Plants
Some examples of plant syncytia, which result during plant development, include:
Developing endosperm
The non-articulated laticifers
The plasmodial tapetum, and
The "nucellar plasmodium" of the family Podostemaceae

Fungi
A syncytium is the normal cell structure for many fungi.  Most fungi of Basidiomycota exist as a dikaryon in which thread-like cells of the mycelium are partially partitioned into segments each containing two differing nuclei, called a heterokaryon.

Animals

Nerve net
The neurons which makes up the subepithelial nerve net in comb jellies (Ctenophora) are fused into a neural syncytium, consisting of a continuous plasma membrane instead of being connected through synapses.

Skeletal muscle
A classic example of a syncytium is the formation of skeletal muscle. Large skeletal muscle fibers form by the fusion of thousands of individual muscle cells. The multinucleated arrangement is important in pathologic states such as myopathy, where focal necrosis (death) of a portion of a skeletal muscle fiber does not result in necrosis of the adjacent sections of that same skeletal muscle fiber, because those adjacent sections have their own nuclear material. Thus, myopathy is usually associated with such "segmental necrosis", with some of the surviving segments being functionally cut off from their nerve supply via loss of continuity with the neuromuscular junction.

Cardiac muscle
The syncytium of cardiac muscle is important because it allows rapid coordinated contraction of muscles along their entire length. Cardiac action potentials propagate along the surface of the muscle fiber from the point of synaptic contact through intercalated discs. Although a syncytium, cardiac muscle differs because the cells are not long and multinucleated. Cardiac tissue is therefore described as a functional syncytium, as opposed to the true syncytium of skeletal muscle.

Smooth muscle
Smooth muscle in the gastrointestinal tract is activated by a composite of three types of cells – smooth muscle cells (SMCs),  interstitial cells of Cajal (ICCs), and platelet-derived growth factor receptor alpha (PDGFRα) that are electrically coupled and work together as an SIP functional syncytium.

Osteoclasts
Certain animal immune-derived cells may form aggregate cells, such as the osteoclast cells responsible for bone resorption.

Placenta
Another important vertebrate syncytium is in the placenta of placental mammals. Embryo-derived cells that form the interface with the maternal blood stream fuse together to form a multinucleated barrier – the syncytiotrophoblast. This is probably important to limit the exchange of migratory cells between the developing embryo and the body of the mother, as some blood cells are specialized to be able to insert themselves between adjacent epithelial cells. The syncytial epithelium of the placenta does not provide such an access path from the maternal circulation into the embryo.

Glass sponges
Much of the body of Hexactinellid sponges is composed of syncitial tissue.  This allows them to form their large siliceous spicules exclusively inside their cells.

Tegument

The fine structure of the tegument in helminths is essentially the same in both the cestodes and trematodes. A typical tegument is 7–16 μm thick, with distinct layers. It is a syncytium consisting of multinucleated tissues with no distinct cell boundaries. The outer zone of the syncytium, called the "distal cytoplasm," is lined with a plasma membrane. This plasma membrane is in turn associated with a layer of carbohydrate-containing macromolecules known as the glycocalyx, that varies in thickness from one species to another. The distal cytoplasm is connected to the inner layer called the "proximal cytoplasm", which is the "cellular region or cyton or perikarya" through cytoplasmic tubes that are composed of microtubules. The proximal cytoplasm contains nuclei, endoplasmic reticulum, Golgi complex, mitochondria, ribosomes, glycogen deposits, and numerous vesicles. The innermost layer is bounded by a layer of connective tissue known as the "basal lamina". The basal lamina is followed by a thick layer of muscle.

Pathological examples

Viral infection

Syncytia can also form when cells are infected with certain types of viruses, notably HSV-1, HIV, MeV, SARS-CoV-2, and pneumoviruses, e.g. respiratory syncytial virus (RSV).  These syncytial formations create distinctive cytopathic effects when seen in permissive cells.  Because many cells fuse together, syncytia are also known as multinucleated cells, giant cells, or polykaryocytes.  During infection, viral fusion proteins used by the virus to enter the cell are transported to the cell surface, where they can cause the host cell membrane to fuse with neighboring cells.

Reoviridae
Typically, the viral families that can cause syncytia are enveloped, because viral envelope proteins on the surface of the host cell are needed to fuse with other cells.  Certain members of the Reoviridae family are notable exceptions due to a unique set of proteins known as fusion-associated small transmembrane (FAST) proteins.  Reovirus induced syncytium formation is not found in humans, but is found in a number of other species and is caused by fusogenic orthoreoviruses.  These fusogenic orthoreoviruses include reptilian orthoreovirus, avian orthoreovirus, Nelson Bay orthoreovirus, and baboon orthoreovirus.

HIV
HIV infects Helper CD4+ T cells and makes them produce viral proteins, including fusion proteins. Then, the cells begin to display surface HIV glycoproteins, which are antigenic. Normally, a cytotoxic T cell will immediately come to "inject" lymphotoxins, such as perforin or granzyme, that will kill the infected T helper cell. However, if T helper cells are nearby, the gp41 HIV receptors displayed on the surface of the T helper cell will bind to other similar lymphocytes. This makes dozens of T helper cells fuse cell membranes into a giant, nonfunctional syncytium, which allows the HIV virion to kill many T helper cells by infecting only one. It is associated with a faster progression of the disease

Mumps
The mumps virus uses HN protein to stick to a potential host cell, then, the fusion protein allows it to bind with the host cell. The HN and fusion proteins are then left on the host cell walls, causing it to bind with neighbour epithelial cells.

COVID-19
Mutations within SARS-CoV-2 variants contain spike protein variants that can enhance syncytia formation. The protease TMPRSS2 is essential for syncytia formation. Syncytia can allow the virus to spread directly to other cells, shielded from neutralizing antibodies and other immune system components. Syncytia formation in cells can be pathological to tissues.

"Severe cases of COVID-19 are associated with extensive lung damage and the presence of infected multinucleated syncytial pneumocytes. The viral and cellular mechanisms regulating the formation of these syncytia are not well understood," but membrane cholesterol seems necessary.

The syncytia appear to be long-lasting; the "complete regeneration" of the lungs after severe flu "does not happen" with COVID-19.

See also

Atrial syncytium
Coenocyte
Giant cell
Heterokaryon
Heterokaryosis
Plasmodium (life cycle)
Enteridium lycoperdon, a plasmodial slime mould
Syncytiotrophoblast
 Xenophyophorea

References

Histology
Cell biology

Syncytium


Enquête sur un scandale d'État est un film français réalisé par Thierry de Peretti et sorti en 2021. Le scénario est inspiré par le livre L'Infiltré d'Hubert Avoine et Emmanuel Fansten lui-même basé sur l'affaire François Thierry.

Synopsis
En octobre 2015, la  douane saisit plusieurs tonnes de cannabis à Paris. Hubert Antoine, ancien agent infiltré de la brigade des stupéfiants,
contacte tout de suite
Stéphane Vilner, jeune journaliste de Libération. Il lui révèle avoir des preuves impliquant Jacques Billard, un homme haut placé de la police française. Le journaliste est initialement méfiant avant de finalement se plonger dans une enquête qui va le mener dans les coulisses de la République.

Fiche technique
 Titre original : Enquête sur un scandale d'État
 Réalisation : Thierry de Peretti
 Scénario : Thierry de Peretti et Jeanne Aptekman, d'après L'Infiltré d'Hubert Avoine et Emmanuel Fansten
 Photographie : Claire Mathon
 Costumes : Rachèle Raoult
 Décors : Thomas Baquéni et Marion Pagès Gonzalo
 Son : Philippe Welsh, Martin Boissau, Sylvain Malbrant, Raphaël Mouterde et Stéphane Thiébaut
 Montage : Marion Monnier et Lila Desiles
 Production : Les Films Velvet
 SOFICA : Cinémage 14, Indéfilms 8
 Distribution : Pyramide
 Budget : 4,5 millions d'euros
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur — 1,33:1
 Genre : thriller, policier
 Durée :
 Dates de sortie :
 France :  (Festival international du film indépendant de Bordeaux)
 France :  (sortie nationale)

Distribution
 Roschdy Zem : Hubert Antoine
 Pio Marmaï : Stéphane Vilner
 Vincent Lindon : Jacques Billard
 Julie Moulier : Julie Mondoloni
 Alexis Manenti : Alexis Novinard
 Mylène Jampanoï : Mylène Antoine
 Lucie Gallo : Lucie Grimaldi
 Valeria Bruni Tedeschi : la procureure de la République
 Marilyne Canto : la juge au procès en diffamation
 Valérie Dashwood, Serge Dupuy, Lara Guirao, Nicolas Moreau, Dorothée Sebbagh et Grégoire Tachnakian : membres de l'équipe de rédaction de Libération
 Sofian Khammes : le réalisateur équipe TV

Production

Accueil

Box-office
Pour son premier jour d'exploitation en France, le film se classe  du classement avec , dont  en avant-première, pour . Il se place juste derrière Moonfall (25 074) et devant Marry Me (). Au bout d'une semaine d'exploitation, le long-métrage se place à la  du box-office français avec , devant Tous en scène 2 () et derrière Spider-Man: No Way Home ().

Critiques

En France, le site Allociné recense une moyenne des critiques presse de 4,1/5 pour 29 critiques. Pour les spectateurs et spectatrices, la moyenne atteint les 2,8/5 pour 564 notes et 120 critiques.

Les critiques presse sont très positives.  et  sont les deux qualificatifs qui ressortent le plus souvent. Les acteurs, leur présence et leur interprétation sont également salués. Parmi les critiques négatives, Le Journal du dimanche évoque un rythme incertain et Critikat un rythme étrangement atone.

Distinctions

Nominations
 César 2023 : César de la meilleure adaptation

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Vincent Poli, « L'ami de mon indic », Cahiers du cinéma, , février 2022,

Articles connexes
 François Thierry
 Trafic de stupéfiants
 Informateur
 Office central pour la répression du trafic illicite des stupéfiants

Liens externes

Film français sorti en 2021
Film dramatique français
Thriller (film) français
Film tourné à Paris
Film français inspiré de faits réels
Film d'Arte
Film sur le trafic de drogue
Film sur l'infiltration policière
Film sur le journalisme
Adaptation d'une œuvre littéraire au cinéma

Enquête sur un scandale d'État


Jerry Lorenzo (né le ) est un créateur de mode et de baskets américain. Il est le fondateur de la marque américaine de streetwear . Il est également le fils de l'ancien joueur, entraîneur et manager de la Ligue majeure de baseball (MLB) Jerry Manuel.

Lorenzo a créé cinq looks personnalisés pour Justin Bieber à porter sur scène lors de sa tournée Purpose World. Il a également aidé à concevoir la marchandise de la tournée. Des célébrités telles que Kanye West et Kendall Jenner sont des fans connus de la marque. Lorenzo a fondé sa marque signature en 2012, bien qu'il n'ait aucune formation en mode et qu'il soit inconnu dans le monde du streetwear.

Références

Liens externes

Naissance en 1976
Styliste américain

Jerry Lorenzo


"Turtles all the way down" is an expression of the problem of infinite regress. The saying alludes to the mythological idea of a World Turtle that supports a flat Earth on its back. It suggests that this turtle rests on the back of an even larger turtle, which itself is part of a column of increasingly larger turtles that continues indefinitely.

The exact origin of the phrase is uncertain. In the form "rocks all the way down", the saying appears as early as 1838. References to the saying's mythological antecedents, the World Turtle and its counterpart the World Elephant, were made by a number of authors in the 17th and 18th centuries.

The expression has been used to illustrate problems such as the regress argument in epistemology.

History

Background in Hindu mythology

Early variants of the saying do not always have explicit references to infinite regression (i.e., the phrase "all the way down"). They often reference stories featuring a World Elephant, World Turtle, or other similar creatures that are claimed to come from Hindu mythology. The first known reference to a Hindu source is found in a letter by Jesuit  Emanuel da Veiga (1549–1605), written at Chandagiri on 18 September 1599, in which the relevant passage reads:

Veiga's account seems to have been received by Samuel Purchas, who has a close paraphrase in his Purchas His Pilgrims (1613/1626),
"that the Earth had nine corners, whereby it was borne up by the Heaven. Others dissented, and said, that the Earth was borne up by seven Elephants; the Elephants' feet stood on Tortoises, and they were borne by they know not what." Purchas' account is again reflected by John Locke in his 1689 tract An Essay Concerning Human Understanding, where Locke introduces the story as a trope referring to the problem of induction in philosophical debate. Locke compares one who would say that properties inhere in "Substance" to the Indian who said the world was on an elephant which was on a tortoise, "But being again pressed to know what gave support to the broad-back'd Tortoise, replied, something, he knew not what". The story is also referenced by Henry David Thoreau, who writes in his journal entry of 4 May 1852: "Men are making speeches ... all over the country, but each expresses only the thought, or the want of thought, of the multitude. No man stands on truth. They are merely banded together as usual, one leaning on another and all together on nothing; as the Hindoos   made the world rest on an elephant, and the elephant on a tortoise, and had nothing to put under the tortoise."

Modern form
In the form of "rocks all the way down", the saying dates to at least 1838, when it was printed in an unsigned anecdote in the New-York Mirror about a schoolboy and an old woman living in the woods:

A version of the saying in its "turtle" form appeared in an 1854 transcript of remarks by preacher Joseph Frederick Berg addressed to Joseph Barker:

Many 20th-century attributions claim that philosopher and psychologist William James is the source of the phrase. James referred to the fable of the elephant and tortoise several times, but told the infinite regress story with "rocks all the way down" in his 1882 essay, "Rationality, Activity and Faith":

The linguist John R. Ross also associates James with the phrase:

Turtle world, infinite regress and explanatory failure
The mythological idea of a turtle world is often used as an illustration of infinite regresses. An infinite regress is an infinite series of entities governed by a recursive principle that determines how each entity in the series depends on or is produced by its predecessor. The main interest in infinite regresses is due to their role in infinite regress arguments. An infinite regress argument is an argument against a theory based on the fact that this theory leads to an infinite regress. For such an argument to be successful, it has to demonstrate not just that the theory in question entails an infinite regress but also that this regress is vicious. There are different ways in which a regress can be vicious. The idea of a turtle world exemplifies viciousness due to explanatory failure: it does not solve the problem it was formulated to solve. Instead, it assumes already in disguised form what it was supposed to explain. This is akin to the informal fallacy of begging the question. In one interpretation, the goal of positing the existence of a world turtle is to explain why the earth seems to be at rest instead of falling down: because it rests on the back of a giant turtle. In order to explain why the turtle itself is not in free fall, another, even bigger turtle is posited, and so on, resulting in a world that is turtles all the way down. Despite its shortcomings in clashing with modern physics, and due to its ontological extravagance, this theory seems to be metaphysically possible, assuming that space is infinite, thereby avoiding an outright contradiction. But it fails because it has to assume rather than explain at each step that there is another thing that is not falling. It does not explain why nothing at all is falling.

In epistemology and other disciplines
The metaphor is used as an example of the problem of infinite regress in epistemology to show that there is a necessary foundation to knowledge, as written by Johann Gottlieb Fichte in 1794:

David Hume references the story in his 1779 work Dialogues Concerning Natural Religion when arguing against God as an unmoved mover:

Bertrand Russell also mentions the story in his 1927 lecture Why I Am Not a Christian while discounting the First Cause argument intended to be a proof of God's existence:

Modern allusions or variations
References to "turtles all the way down" have been made in a variety of modern contexts. For example, American hardcore band Every Time I Die titled a song "Turtles All the Way Down" on their 2009 album "New Junk Aesthetic". The lyrics mention the turtle world theory.

"Turtles All the Way Down" is the name of a song by country artist Sturgill Simpson that appears on his 2014 album Metamodern Sounds in Country Music. "Gamma Goblins ('Its Turtles All The Way Down' Mix)" is a remix by Ott for the 2002 Hallucinogen album In Dub. Turtles All the Way Down is also the title of a 2017 novel by John Green about a teenage girl with obsessive–compulsive disorder.

Stephen Hawking incorporates the saying into the beginning of his 1988 book A Brief History of Time:

Former U.S. Supreme Court Justice Antonin Scalia discussed his "favored version" of the saying in a footnote to his 2006 plurality opinion in Rapanos v. United States:

Microsoft Visual Studio had a gamification plug-in that awarded badges for certain programming behaviors and patterns.  One of the badges was "Turtles All the Way Down", which was awarded for writing a class with 10 or more levels of inheritance.

American rock band mewithoutYou titled a song "Tortoises All the Way Down," as a play on this image, on their 2018 album [Untitled].

In Terry Pratchett's Discworld, the titular flat planet is balanced on the backs of four elephants which in turn stand on the back of a giant turtle, while a small star orbits the assembly. The question of what the turtle stands on is acknowledged and dismissed: the turtle doesn't stand on anything; it swims through space.

In a TED-Ed video discussing Gödel's incompleteness theorems, the phrase "Gödels all the way down" is used to describe the way in which one can never get rid of unprovable true statements in an axiomatic system.

In the incremental game Cookie Clicker, a player can earn the achievement  "Cookies all the way down" by baking over 100 sextillion cookies.

See also

References

Notes

Citations

Further reading

Concepts in epistemology
Concepts in metaphysics
Concepts in the philosophy of science
Epistemological theories
Flat Earth
1830s neologisms
Legendary turtles
Metaphors referring to animals
Causality
Religious cosmologies
Philosophical arguments
Philosophical problems

Turtles all the way down


Frontiers ist ein Mod des Computerspiels Half-Life 2 und wurde von der Künstlergruppe gold extra entwickelt. Das Multiplayer-Spiel, das die Problematik von Flucht und Migration an europäischen Grenzen thematisiert, wurde nach jahrelanger Recherche und Entwicklung von der Gruppe im Februar 2012 im Zentrum für Kunst und Medientechnologie der Öffentlichkeit präsentiert und online gestellt. Eine Beta-Version des Spieles war dort bereits seit 2010 in einer Dauerausstellung zu besichtigen.

Spielprinzip
Das Serious Game Frontiers lässt den Spieler in die Rolle eines afrikanischen Flüchtlings oder in die eines Grenzbeamten an neuralgischen Punkten verschiedener Grenzgebiete schlüpfen. So versetzt es ihn z. B. an die marokkanisch-spanische Grenze von Ceuta, in die Sahara zwischen Niger und Algerien, aber auch an den Containerhafen von Rotterdam. Das Besondere und für einen Ego-Shooter Untypische an diesem Spiel ist, dass neue Spielfunktionen wie Verhaften oder Bestechen implementiert wurden. Der Einsatz von Waffen ist in einzelnen Levels möglich, wird jedoch mit Punkteabzug und anderen Aktionen sanktioniert.

Durch diese vollständige Umgestaltung des Shooter-Prinzips fällt Frontiers in die Kategorie der Total Conversions. Laut der Entwickler werden zum einen die moralischen Entscheidungen vom Spieler selbst getroffen, zum anderen bei diesem ein Bewusstsein geschaffen werden für die dramatische Situation von Flüchtlingen bei ihrem Versuch, in die Festung Europa zu gelangen. Die Spielhandlung wird u. a. verdeutlicht durch Original-Interviews mit Flüchtlingen und Mitarbeitern von Hilfsorganisationen, die auf mehreren Recherche-Reisen von den Machern gesammelt und im Spiel verarbeitet wurden und zu sehen sind.

Präsentationen
Das Spiel ist in einer Dauerausstellung im ZKM Karlsruhe zu sehen. Präsentationen, Ausstellungen und Workshops fanden u. a. in Museen und Festivals wie dem Serious Game Festival, New York, dem New Cultures Festival der Art Moscow, Moskau, Pavilion Unicredit Bukarest, DOX Prag, Goethe-Institut Porto, in Theatern wie dem Thalia Theater Hamburg (Lessingtage 2012), Theaterkapelle Berlin, Brut Wien, Garage X Wien und vielen Kongressen und Tagungen, darunter beim Symposium des Zentrums für Konfliktforschung statt.

Auszeichnungen
 Mod des Monats in GEE, Januar 2008
 Top 6 Serious Games im Intro
 Spotlight Demo beim Games For Change Festival 2011/New York City

Medienecho

 , 10. März 2010
 Philipp Draxler, Zeit Online, 8. Januar 2010
 Julia Herrnböck, Spiegel Online, 7. Juni 2010
 Maik Söhler, Amnesty Journal, Dezember 2010
 Ingo Senft-Werner, Welt Online, 29. Februar 2012

Literatur
 DOX Prag (Hg.): Luciferuv efekt: Stretunuti se ziem/The Lucifer Effect: Encountering Evil. Kuratiert von Jaroslav Andel. Ausstellungskatalog. Prag 2011. ISBN 978-80-87446-12-6

Weblinks
 www.goldextra.com – Website der Entwickler
 www.frontiers-game.com – Website zum Spiel
 moddb.com – Frontiers auf der Mod-Database-Website

Einzelnachweise

Computerspiel 2012
Half-Life
Mod
Computerkunst

Frontiers (Computerspiel)


Manoel Uchoa de Castro Pereira (Grajaú, 1985), mais conhecido como Seu Uchoa, é um poeta cordelista e humorista na cidade de Marabá, no Pará.

Biografia
Manoel Uchoa de Castro Pereira nasceu no dia 7 de setembro de 1985, no interior do estado do Maranhão, no município de Grajaú. Filho de Raimundo Pereira e de Luísa Uchoa de Castro Pereira. Ele escreve cordel desde muito jovem. Mudou-se para Marabá, no Pará, em 2009, onde trabalhou também escrevendo paródias políticas. Além disso, participou de saraus, escreveu para jornais e publicou seu trabalho nas redes sociais.

Reconhecimentos

 Membro da Academia de Letras Brasil (ALB), seccional Sul e Sudeste do Pará.

Cordelistas do Brasil
Escritores do Pará
Escritores do Maranhão

Seu Uchoa


An Pitcairnia olivaestevae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jason Randall Grant. An Pitcairnia olivaestevae in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pitcairnia

Pitcairnia olivaestevae


Always Be My Maybe este un film de comedie romantic regizat de Nahnatchka Khan, în care Ali Wong și Randall Park joacă rolurile a "doi prieteni din copilărie care se regăsesc în situații socio-economice foarte diferite atunci când aceștia se îndrăgostesc ca adulți". Filmul a fost lansat în anumite cinematografe pe 29 mai 2019 și pe 31 mai 2019 pe Netflix.

Sinopsis

Sasha și Marcus sunt doi prieteni din copilărie care cresc unul lângă altul în San Francisco. Deoarece părinții lui Sasha o lasă singură acasă în mod regulat pentru a petrece timpul la magazinul familiei, părinții lui Marcus o invită adesea la cină, unde aceasta apreciază foarte mult mâncarea mamei lui. În cele din urmă, între Sasha și Marcus se formează o prietenie strânsă, care durează și în anii adolescenței, dar aceasta este distrusă atunci când Sasha se culcă cu Marcus pentru a încerca să-l aline după ce mama lui moare într-un accident. Cei doi se ceartă imediat după, iar acest lucru duce la îndepărtarea unuia față de celălalt.

Ani mai târziu, Sasha devine bucătar celebru, care trăiește în Los Angeles, și este logodită cu Brandon Choi, un om de afaceri de succes. Marcus se află încă în San Francisco, unde locuiește cu tatăl său, rămas văduv, și cântă într-o formație talentată, dar în mare parte fără succes, în cartierul lui. Și el are o prietenă, Jenny, o femeie asiatico-americană cu dreadlocks. Sasha se desparte cu Brandon după  ce el amână nunta din nou. Deplasându-se pentru scurt timp înapoi în Zona Golfului pentru a supraveghea deschiderea unui nou restaurant, Sasha îl reîntâlnește pe Marcus, atunci când el și tatăl său sunt angajați să instaleze aerul condiționat în casa temporară. În ciuda sentimentelor inițiale, ei reiau legătura rapid și devin din nou prieteni. Aceștia au o întâlnire dublă dezastruoasă cu iubita lui Marcus și actorul Keanu Reeves, în timpul căreia Sasha spune că a avut întotdeauna o pasiune pentru Marcus. La finalul întâlnirii, Jenny rămâne cu Keanu pentru noapte. Sasha și Marcus încep apoi să se vadă mai des. Totuși, când Sasha îi propune lui Marcus să plece din San Francisco și să o urmeze la New York pentru a deschide un alt restaurant, el refuză. Ea pleacă din San Francisco singură.

După ce ascultă sfaturile de la tatăl său și colegii lui de trupă, Marcus își dă seama că moartea mamei sale l-a făcut să îi fie frică să meargă mai departe în viață. Așadar, se mută din casa în care a crescut și ia măsuri pentru a aduce mai mult succes trupei lui. Descoperind că Sasha îi sprijină în secret ambițiile muzicale, Marcus o surprinde pe Sasha pe covorul roșu, la un spectacol de gală în Manhattan, promițând să fie oriunde ar fi ea. Sasha își deschide restaurantul din New York, care este numit după mama lui Marcus, în timp ce Marcus scrie o melodie rap despre cum l-a lovit pe Keanu Reeves.

Distribuție

 Ali Wong ca Sasha
 Miya Cech ca Sasha de 12 ani
 Ashley Liao ca Sasha de 15 ani
 Randall Park ca Marcus
 Emerson Min ca Marcus de 12 ani
 Jackson Geach ca Marcus de 15 ani
 James Saito ca Harry
 Michelle Buteau ca Veronica
 Anaiyah Bernier ca Veronica de 15 ani
 Vivian Bang ca Jenny
 Keanu Reeves ca Keanu Reeves
 Susan Park ca Judy
 Daniel Dae Kim ca Brandon
 Karan Soni ca Tony
 Charlyne Yi ca Ginger
 Lyrics Born ca Quasar
 Casey Wilson ca Chloe

Producție
În august 2017, Netflix a dat undă verde unui film neintitulat scris de Ali Wong, Randall Park și Michael Golamco, cu primii doi în rolurile principale. În martie 2018, a fost anunțat că filmul va fi regizat de Nahnatchka Khan, acesta fiind debutul ei regizoral, și că filmările urmează să înceapă în Vancouver și San Francisco în mai 2018. În mai 2018, Keanu Reeves, Daniel Dae Kim, Michelle Buteau, Vivian Bang, Karan Soni, Charlyne Yi, James Saito, Lyrics Born, și Susan Park s-au alăturat distribuției filmului, care a fost intitulat Always Be My Maybe.

Filmare
Filmările au început pe 30 mai 2018 în Vancouver. Filmări suplimentare au avut loc în San Francisco de pe 15 pe 26 iulie 2018.

Note

Filme Netflix
Filme realizate în Vancouver
Filme în limba engleză
Filme din 2019

Always Be My Maybe (film din 2019)


Kaiping léase Kái-Ping () es una Ciudad-condado En la Provincia de Cantón al sur oeste de la República Popular China. Está ubicada al sur del Delta del Río Perla. Su área es de 1.659 km² y su población es de 690.000.

La temperatura media anual de 21C, la precipitación anual es de 1700 - 2400 mm.

Administración
La ciudad-condado de Kaipíng se divide en 15 aldeas, 13 villas y 2 subdistritos.

persona famoso:

Li, Jiang (李 江): poeta de la dinastía Ming

Szeto Wah ( 司徒華 ): político de Hong Kong

Szutu, Daid Sing (司徒 达 盛) - freelancer de la revista cultural y de historia Kwangtung

Sir Quo-Wei Lee (利国 伟): ex banquero de Hong Kong

Arquitectura
La ciudad es muy bien conocida por los Diaolou

Ciudades hermanas
Kaipíng esta  hermandada con:
 Mesa (Arizona), Estados Unidos
 Cuzco, Perú

Referencias

Enlaces externos
 Kaiping government website
 Information about the diaolou
 A personal family genealogy with origins in Kaiping
 Kaiping Diaolou guide

Ciudades-condado de la provincia de Cantón
Localidades con bienes declarados Patrimonio de la Humanidad en China

Kaiping


Die Gesamtergebnisrechnung, auch nach dem englischen Begriff statement of comprehensive income genannt, ist ein Bestandteil von Konzern- oder Einzelabschlüssen, die nach den International Financial Reporting Standards (IFRS)  (IAS 1.10), den United States Generally Accepted Accounting Principles (US-GAAP) oder einigen anderen Rechnungslegungsstandards aufgestellt werden. Sie soll die Entstehung des Gesamtergebnisses der Berichtsperiode eines Konzerns- oder Unternehmens erklären. Das Gesamtergebnis ist die Summe des Gewinnes- oder Verlustes der Periode und des sonstigen Ergebnisses. Der Gewinn oder Verlust der Periode, der bei Jahresabschlüssen dem Jahresüberschuss oder -verlust entspricht, ist die Summe aller GuV-wirksamen Erträge abzüglich der Summe aller GuV-wirksamen Aufwendungen der Berichtsperiode. Das sonstige Ergebnis, das auch mit dem englischen Begriff other comprehensive income bezeichnet wird, ist die Summe aller nicht in der GuV erfassten Erträge abzüglich der Summe aller nicht in der GuV erfassten Aufwendungen der Berichtsperiode.
Das deutsche und österreichische Bilanzrecht kennen die Gesamtergebnisrechnung nicht. Hier werden der Erfolg und seine Quellen in der Gewinn- und Verlustrechnung dargestellt.

Unterschiedliche Darstellungsvarianten
Die Darstellung der Entstehung des Gesamtergebnisses kann nach den IFRS wahlweise in einer Aufstellung oder in zwei verschiedenen Aufstellungen erfolgen.(IAS 1.10A) Bei der ersten Darstellungsvariante wird dieses in einer umfassenden Gesamtergebnisrechnung erläutert. In ihr werden zunächst die Erträge und Aufwendungen angegeben, die zu dem als Zwischensaldo aufgeführten Gewinn oder Verlust der Periode führen. Dieser erste Teil entspricht der Gewinn- und Verlustrechnung. Nach dem Zwischensaldo werden die Erträge und Aufwendungen angegeben, die zum zweiten Zwischensaldo, dem sonstigen Gesamtergebnis, führen. Abschließend wird als Ergebnis der Rechnung das Gesamtergebnis angegeben. Diese Variante wird vom International Accounting Standards Board (IASB) präferiert.

Bei der zweiten Darstellungsvariante wird der Erfolg durch eine Gewinn- und Verlustrechnung (GuV) und eine verkürzte Gesamtergebnisrechnung dargestellt. Diese Variante wird in der Praxis am häufigsten gewählt. Die verkürzte Gesamtergebnisrechnung beginnt mit dem Ergebnis der GuV, dem Gewinn- oder Verlust der Periode. Da dessen Zustandekommen bereits in der GuV erläutert wird, wird der Gewinn- oder Verlust der Periode in der verkürzten Gesamtergebnisrechnung nur in einem Betrag angegeben. Diesem folgt eine Auflistung der ergebnisneutralen Erträge und Aufwendungen, die das sonstige Gesamtergebnis ausmachen. Die verkürzte Gesamtergebnisrechnung endet mit dem Betrag des Gesamtergebnisses.

Die US-GAAP, deren Terminologie sich leicht von der der IFRS unterscheidet, erlauben neben den oben geschilderten Darstellungsvarianten, auch eine Erläuterung des sonstigen Ergebnisses in der Eigenkapitalveränderungsrechnung.

Nach den IFRS kann die Gesamtergebnisrechnung wahlweise in Konten- oder Staffelform aufgestellt werden, während die US-GAAP die Staffelform vorschreiben. Beide Rechnungslegungssysteme schreiben eine Mindestgliederung vor (IAS 1.82), deren Inhalt jedoch bei beiden unterschiedlich ist. IFRS Rechnungsleger dürfen zwischen der Darstellung nach dem Gesamtkosten- und dem Umsatzkostenverfahren wählen. Letzteres erfordert die zusätzliche Angabe von bestimmten Aufwendungen, wie zum Beispiel Abschreibungen, im Anhang. US-GAAP Rechnungsleger, die der Aufsicht der United States Securities and Exchange Commission (SEC) unterliegen, müssen das Umsatzkostenverfahren anwenden.

IFRS (IAS 1.45) und US-GAAP verlangen, dass die Darstellungsform der Gesamtergebnisrechnung in den Abschlüssen der folgenden Perioden beibehalten wird. Nur bei Vorliegen von definierten Ausnahmetatbeständen kann von der Darstellungsform, den Posten und deren Inhalt abgewichen werden, wobei die Änderungen zu erläutern sind.

Inhalt
In der Gesamtergebnisrechnung werden alle Erträge und Aufwendungen in Posten zusammengefasst aufgelistet. Nach dem Rahmenkonzept der IFRS (F.4.25) ist ein Ertrag die "Zunahme des wirtschaftlichen Nutzens in der Berichtsperiode in Form von Zuflüssen oder Erhöhungen von Vermögenswerten oder eine Abnahme von Schulden, die zu einer Erhöhung des Eigenkapitals führen, welche nicht auf eine Einlage der Anteilseigner zurückzuführen ist". Der Aufwand wird analog jedoch mit umgekehrten Vorzeichen definiert. Das Rahmenkonzept der US-GAAP enthält ähnliche Definitionen.

Die Erträge und Aufwendungen unterteilen die IFRS nach solchen aus gewöhnlicher Geschäftstätigkeit und anderen Erträgen (gains) und Aufwendungen (losses). Weiterhin werden Erträge und Aufwendungen danach unterteilt, ob sie ergebniswirksam den Gewinn- oder Verlust der Periode beeinflussen oder ergebnisneutral nur das sonstige Ergebnis beeinflussen. Die einzelnen Rechnungslegungsstandards legen fest, wann Erträge und Aufwendungen als ergebnisneutral klassifiziert werden dürfen oder müssen. (IAS 1.7) Im Gegensatz zu den US-GAAP verbieten die IFRS den Ausweis von Erträgen und Aufwendungen unter dem Posten "außergewöhnliche Erträge und Aufwendungen". In beiden Rechnungslegungssystemen werden die Ergebnisse aus aufgegebenen Geschäftsbereichen als gesonderter Posten in der Gesamtergebnisrechnung ausgewiesen. (IFRS 5.33)
Der Definition der Erträge und Aufwendungen folgend entspricht das Gesamtergebnis dem Teil der Veränderung des Eigenkapitals in einer Periode, der nicht auf Transaktionen der Eigentümer in ihrer Funktion als Anteilseigner zurückzuführen ist. In diesem Sinne ist die Gesamtergebnisrechnung mit der Bilanz verknüpft.

Literatur

Einzelnachweise

Bilanzrecht
Rechnungswesen

en:Income statement#Requirements of IFRS

Gesamtergebnisrechnung


Roza cu ghimpi, cu subtitlul "revistă umoristică", a apărut la Budapesta între 1876 și 1894, litografiată, inițial bilunar, apoi neregulat, publicată de Societatea studențească "Petru Maior" din Budapesta.

Primul număr al revistei "Roza cu ghimpi", apărut în anul 1876 a avut ca redactor pe Lazăr Petrovici. În "programa" primului număr se spunea:
Cultura va salva românimea. Junimea română pătrunsă de acest adevăr necontestabil s-a decis a edita o foaie, un mijloc destul de puternic pentru a rupe ușor vălul întunecimii ce desparte pe om de câmpul cel mângâitor al adevăratei și folositoarei culturi.

Revista apărea de două ori pe lună într-un singur exemplar scris cu mâna și publica cele mai reușite "operate" ale membrilor societății. Deși revista avea un pronunțat caracter umoristic, ea furniza și informații despre preocupările studenților din Budapesta.

Revista "Roza cu ghimpi" și-a continuat apariția până în 1894-1895, având ca redactori personalități ca: Amos Frâncu, Virgil Onițiu etc.

Note

Lectură suplimentară
 Maria Berényi, Cultură românească la Budapesta în secolul al XIX-lea, Giula, 2000

Reviste românești

Roza cu ghimpi


Gascogne may refer to:

Geography
Gascony (French Gascogne), a region and former province of France
Côtes de Gascogne, a wine-growing area of Gascony
Golfe de Gascogne, an alternative name for the Bay of Biscay

People
Matthias Gascogne, a 16th-century French composer
Severus de Gascogne, a suggested Duke of Aquitaine

Other
French battleship Gascogne (1914), a Normandie-class battleship of the French Navy.
Basset Bleu de Gascogne, a breed of dog
Grand Bleu de Gascogne, a breed of dog
Petit Bleu de Gascogne, a breed of dog
Griffon Bleu de Gascogne, a breed of dog
Floc de Gascogne, an apéritif

See also
Gascoigne

Gascogne


Slawjanskoje () ist ein russischer Ortsname:
 Slawjanskoje (Kaliningrad, Gurjewsk), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad (Fuchshöfen, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen)
 Slawjanskoje (Kaliningrad, Polessk), Siedlung im Rajon Polessk, Oblast Kaliningrad (Pronitten, Kreis Labiau, Ostpreußen)
 [Slawjanskoje], untergegangener Ort im Rajon Selenogradsk, Oblast Kaliningrad (Kondehnen, Kreis Fischhausen/Samland, Ostpreußen)
 Slawjanskoje (Krasnodar) in der Region Krasnodar

Siehe auch:
 Nowo-Slawjanskoje, Siedlung im Rajon Osjorsk, Oblast Königsfelde (Königsfelde, Kreis Darkehmen/Angerapp, Ostpreußen)

Slawjanskoje


Henri Van Moé, né en 1930 à Rome et mort en 1989 à Puteaux, est un peintre, mosaïste, lithographe, dessinateur et sculpteur français.

Biographie
De 1947 à 1949, Henri Van Moé fait se forme dans l'atelier de René Jaudon (1889-1966) où il prépare son entrée à l'École nationale supérieure des beaux-arts de Paris. Reçu en 1949, il est admis dans les ateliers du fresquiste Pierre-Henri Ducos de La Haille (1889-1972) et de Jean Dupas (1882-1964). En 1951, Jean Dupas devant subir une intervention chirurgicale, il est remplacé par Edmond Heuzé (1883-1967) .

Il séjourne en Espagne de 1955 à 1956 et de 1959 à 1960. Il étudie la technique de la mosaïque durant les années 1960.

Il est membre du , et participe à toutes leurs manifestations.

Œuvres

 1950 : peinture murale pour le restaurant de La Font del Gat, Roussillon (Vaucluse).
 1953 : peinture murale pour Yves Trévédy (1916-1986), second prix de Rome de peinture en 1943, église Saint-Paul de Caen (Calvados).
 1954-1955 : peinture acquise par la Ville de Paris.
 1963 :
 Les Arts, les Sciences, et les Lettres, mosaïque murale dans l'escalier d'honneur du lycée Albert-Schweitzer, Le Raincy (Seine-Saint-Denis), 1% artistique ;
 Les quatre Éléments, mosaïque, groupe Saint-Quentin, Bayeux (Calvados), 1% artistique.
 1964-1965 : mosaïque, groupe scolaire Descartes, Asnières-sur-Seine (Hauts-de-Seine)), 1% artistique.
 1966 : décoration du patio de la maternité du centre hospitalier de Saint-Germain-en-Laye (Yvelines).
 1966-1967 : mosaïque, lycée Arcisse-de-Caumont, Bayeux (Calvados), 1% artistique.
 1969 : mosaïque, la chapelle du CHU Gabriel-Montpied, Clermont-Ferrand (Puy-de-Dôme).
 1969-1970 : décor en pierre à reliefs géométriques sur le mur des ateliers du lycée Paul-Vincensini, Bastia (Corse), 1% artistique.
 1970 :
 mosaïques d'émaux sur les deux faces d'un mur au collège Albert-Camus, Thumeries (Nord), 1% artistique ;
 reliefs en béton, patinoire municipale, Deuil-la-Barre (Val-d'Oise) ;
 vitrail et béton, résidence particulière,  ;
 panneau en mosaïque d'émaux de verre, groupe scolaire Henri-Poincarré, Asnières-sur-Seine (Hauts-de-Seine).
 décorations, CES Jules-Ferry, Épinal, 1% artistique.
 1971 :
 mosaïque, lycée Léo-Lagrange, Bully-les-Mines (Pas-de-Calais), 1% artistique ;
 mosaïque, gymnase, Le Pré-Saint-Gervais (Seine-Saint-Denis).
 décorations, CES, Hellemmes (Nord), 1% artistique.
 1973 : mosaïque, collège Belledonne, Villard-Bonnot (Isère), 1% artistique.
 1974 : céramiques modulaires, lycée Jean Mermoz, Bourges (Cher), 1% artistique.
 1974-1975 : mosaïques, collège Voltaire, Saint-Florent-sur-Cher, 1% artistique.
 1975 : relief en béton et mosaïque, patinoire municipale, Yerres (Essonne).
 1976 :
 animation murale, piscine municipale, Beaumont-sur-Oise (Val-d'Oise) ;
 animation murale, piscine municipale, Argenteuil (Val-d'Oise).
 1977 : animation murale pour la patinoire de Mantes-la-Jolie (Yvelines)
 Date inconnue : décor mural, lycée Jean-Mermoz, Bourges, œuvre disparue.

Salons et expositions
Henri Van Moé participe notamment au Salon des artistes français, au Salon des artistes décorateurs, au Salon d'automne, au Salon des Tuileries.

 Galerie Prigent, Rouen, Paris-Normandie, 1960.
 Biennale de Cherbourg, 1964.
 Galerie Dauphine, Paris, Chats et chiens.
 Près de l'église Saint-Gervais-Saint-Protais de Paris, Imagier de plein air.
 Puerto de la Cruz, Tenerife, Institut d'Études Hispaniques (Espagne).

Récompenses
 1953 : bourse d'études du Gouvernement français pour un an en Espagne.
 1955 : lauréat de la Casa de Velázquez à Madrid.
 1962 : bourse d'études du Gouvernement des Pays-Bas pour six mois en Hollande à Amsterdam.
 1964 : prix du syndicat d'initiative  la Biennale de Cherbourg.

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie
 Dictionnaire Bénézit.
 .
 Archives de l'École nationale supérieure des beaux-arts de Paris, registre d'inscription des élèves de 1945 à 1957.
 Direction des archives de France, dossier scolaire, cote : section du .

Liens externes

 « Henri Van Moé » sur francearchives.fr.

Peintre français du XXe siècle
Peintre muraliste
Peintre portraitiste français
Peintre français de nature morte
Peintre d'art sacré
Dessinateur français
Mosaïste français
Sculpteur français du XXe siècle
Lithographe français du XXe siècle
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts au XXe siècle
Membre de la Casa de Velázquez
Naissance en avril 1930
Naissance à Rome
Décès en août 1989
Décès à Puteaux
Décès à 59 ans

Henri Van Moé