Flicka es una película estadounidense de drama y aventuras de 2006 dirigida por Michael Mayer y escrita por Mark Rosenthal y Lawrence Konner. Está basada libremente en la novela infantil My Friend Flicka (1941) de Mary O'Hara y el reparto está protagonizado por Alison Lohman, Maria Bello, Ryan Kwanten y Tim McGraw.

La novela había sido adaptada previamente a una película de 1943, distribuida por 20th Century Fox (quien también distribuyó esta nueva versión) y sirvió de inspiración para una serie de televisión homónima de 39 episodios desde 1956 a 1957. En esta versión (ambientada en el ), el protagonista es una joven mujer (Lohman) y McGraw desempeñó como productor ejecutivo del álbum de la banda sonora. Tuvo un presupuesto de $15 millones y recaudó $21 millones en los cines de Estados Unidos y luego se convirtió en un éxito sorpresa en el mercado de DVD de los Estados Unidos; ganó más de $48 millones en ventas de DVD y más de $19 millones en alquiler de DVD y formato casero.

Una secuela independiente, Flicka 2, fue lanzada directamente en DVD el 4 de mayo de 2010, y otra secuela, Flicka: Country Pride, fue lanzada el 1 de mayo de 2012.

Argumento
Katherine "Katy" McLaughlin (Alison Lohman) sueña con administrar el rancho de caballos de Wyoming de su padre Robert "Rob" McLaughlin (Tim McGraw), pero este tiene otros planes. Él está preparando a Howard (Ryan Kwanten), su hermano mayor, para que se haga cargo del rancho y envíar a Katy a una escuela privada donde se siente como una inadaptada. Rob tiene problemas para entender a su hija, ya que ella desafía continuamente su autoridad para seguir su propio camino.

Cuando regresa a casa para el verano, Katy se encuentra con la desaprobación de su padre porque no terminó una tarea de escritura en la escuela, pero es recibida por su madre Nell McLaughlin (Maria Bello) y Howard, quien este sueña con querer asistir a la universidad. Mientras monta un caballo en el rancho, Katy encuentra un mustang salvaje negro y siente una conexión con el caballo. Ella parte para domar a "Flicka" ("niñita" en sueco), a pesar de las protestas de su padre.

Flicka es capturada durante una redada y Rob le pide a Katy que no se acerque a Flicka. Decidida a demostrar que puede manejar el rancho, Katy comienza a entrenar a Flicka por la noche. Flicka lentamente se acerca a Katy y las dos desarrollan un estrecho vínculo. Sin embargo, Rob vende a Flicka al rodeo, dejando a Katy devastada, mientras que Nell y Howard están furiosos con Rob por tomar la decisión de venderla sin incluirlos en su participación. Howard luego se enfrenta a su padre y dice que no quiere el rancho, pero Rob se niega a recuperar a Flicka. A su vez en respuesta, Howard y Nell se niegan a ayudar a Rob con el rancho (que ahora está considerando vender), ya que Howard no lo quiere tener en sus manos. Mientras tanto, Katy comienza a escribir sobre Flicka para escapar de su dolor.

En el rodeo, Howard y Katy participan en la competencia en la que se está utilizando a Flicka, con la esperanza de recuperar el caballo. Flicka huye de Katy hasta que la joven la llama por su nombre. Rob intenta intervenir y Katy se congela al verlo, pero Howard convence a su hermana de que monte a Flicka y ambas ganan el rodeo para poder escapar. Katy se pierde en las montañas y permite que Flicka se dirija hacia el rancho. La familia se reconcilia y empiezan a buscar a Katy mientras se acerca una feroz tormenta. Por otro lado, Katy y Flicka son atacados por un puma y Flicka sale disparada, tirando a Katy al suelo y el puma intenta a atacarla; Flicka protege a Katy, pero resulta gravemente herida en el proceso. Katy venda las heridas de Flicka y se niega a dejarla en la tormenta, lo que le provoca fiebre. Rob los encuentra a los dos y trae a Katy delirante de regreso a la casa. A medida que su fiebre aumenta, Katy llama a Flicka mientras Nell la atiende. Rob cree que Flicka está mortalmente herida y cree que debería ser sacrificada. Al escuchar la discusión, Katy, aturdida, entra a trompicones en la habitación y le da permiso a su padre para "dispararnos ahora".

Rob sale de la habitación y comienza a llorar cuando finalmente comprende los sentimientos de su hija, su dolor y la persona orgullosa y egoísta que había sido con su familia a lo largo de los años. Se escucha un disparo y Katy rompe en llanto, pensando que Flicka está muerta. A la mañana siguiente, Nell encuentra a Rob caminando de regreso a la casa, apoyando a una Flicka herida. Ella sale corriendo para ayudar y descubre que el disparo fue de él disparando al puma. Ambos están atónitos de que Flicka esté viva y deciden no sacrificarla, mientras que la fiebre de Katy se rompe y comienza a recuperarse. Mientras cuida a su hija, Rob empieza a leer la historia que Katy había estado escribiendo sobre Flicka, finalmente escribe la historia y la envía a la escuela para que Katy pueda aprobar el año. Cuando Katy se despierta de la fiebre, ella y Rob se reconcilian y él la lleva a ver a Flicka. Rob se disculpa con Howard y le da su bendición, mientras este último se prepara para irse a la universidad. Como familia, deciden no vender el rancho, convirtiéndolo en un rancho de trabajo y un refugio para mustangs salvajes.

Elenco
Alison Lohman como Kaherine "Katy" McLaughlin.
Tim McGraw como Robert "Rob" McLaughlin.
Maria Bello como Nell McLaughlin.
Ryan Kwanten como Howard McLaughlin.
Danny Pino como Jack.
Dallas Roberts como Gus.
Kaylee DeFer como Miranda Koop.
Jeffrey Nordling como Rick Koop.
Dey Young como Esther Koop.
Nick Searcy como Norbert Rye.
Buck Taylor como Wagner.

Estreno
Flicka fue estrenada en cines el 20 de octubre de 2006 por 20th Century Fox. Fue lanzado en DVD el 6 de febrero de 2007 por 20th Century Fox Home Entertainment.

Banda sonora
El 17 de octubre de 2006 se lanzó un álbum con la banda sonora.

Recepción
Flicka recibió críticas mixtas a negativas por parte de críticos y fanáticos de la película original de 1943 y su novela. El sitio web Rotten Tomatoes le dio a la película una calificación de aprobación del 53% según 79 reseñas, con una calificación promedio de 5.70 de 10. El consenso del sitio dice: "El protagonista rebelde reunirá a niñas y niños, pero los adultos pueden encontrar a Flicka cargado de personajes delgados, diálogos exagerados y una trama que se adentra en el campo y nunca regresa". En Metacritic, la película tiene una puntuación de 57 sobre 100, basada en 21 críticos, lo que indica "críticas mixtas o promedio". Las audiencias encuestadas por CinemaScore le dieron a la película una calificación promedio de "A-" en una escala de A+ a F.

Esta versión de la serie de libros y películas My Friend Flicka tuvo una recepción mixta a negativa, elogiando las actuaciones de Tim McGraw y Maria Bello, pero criticando la película por su guion, carente del drama adolescente clásico, trama en comparación, narración, personajes no oficiales (que son ni siquiera autorizado en los libros y en las películas originales), blasfemias leves, estereotipo de niña caballo, cambio del color del pelaje de Flicka de castaño a negro y la eliminación del protagonista oficial y niño de 10 años Kenneth "Ken" McLaughlin de la historia por en cambio, un personaje principal femenino no oficial, a diferencia de la franquicia cinematográfica original de 20th Century Fox y sus libros.

Todd McCarthy de Variety elogió la película como "maravillosa", la calificó como "la mejor película de un caballo y un niño desde The Black Stallion" y "un drama para adultos jóvenes que suena emocionalmente real, sin tocar una nota fabricada" que es "agudamente observado y actuado". De manera similar, Stephen Hunter en The Washington Post lo describió como "un drama familiar bien hecho, dirigido a adultos jóvenes que es honesto, duro y sorprendentemente atractivo" mientras elogiaba las actuaciones de McGraw, Bello y Lohman. En el Toronto Star, Daphne Gordon también elogió a Lohman, afirmando que ella "hace que valga la pena verlo todo", pero admitiendo que "hay algunas fallas en el guion que hacen que el drama parezca exagerado y manipulador".

Por otro lado, Andrea Gronvall no quedó impresionada por Lohman mientras escribía para el Chicago Reader, calificó su actuación de "alternativamente estridente y malhumorada" y consideró que la película era "otro error de cálculo" por parte del director Michael Mayer. Escribiendo para The New York Times, Manohla Dargis también se burló de la actuación "puchera" de Lohman y etiquetó la película como "entretenidamente ridícula" con "partes [que] nunca se unen dramáticamente". Toddy Burton del Austin Chronicle estaba menos decepcionado con Lohman, admitiendo que ella "tiene un par de momentos emocionalmente verdaderos", pero finalmente sintió que "la trama delgada y la ausencia de emoción genuina dan como resultado una experiencia cinematográfica que implica mucho asombro".

Muertes de animales
Dos caballos murieron durante la producción de esta película. La primera muerte ocurrió en Big Sky Ranch en Simi Valley, California, el 11 de abril de 2005 durante una escena de carrera. Según la Asociación Humanitaria Estadounidense (AHA), el caballo se rompió la pata después de un paso en falso y sufrió una lesión muy rara que requirió la eutanasia del animal. El informe de la AHA concluyó que "la muerte fue accidental y no se pudo haber predicho ni prevenido". El segundo caballo murió dos semanas después, el 25 de abril, en el Centro Ecuestre Hansen Dam en el Valle de San Fernando. Los informes tanto de la AHA como del Departamento de Servicios para Animales de Los Ángeles concluyeron que durante el rodaje de una escena que involucraba a cuatro caballos, uno de ellos se soltó del vaquero que sostenía la cuerda principal y, después de haber estado suelto durante unos 20 segundos, el caballo cambió de dirección y tropezó con la cuerda de plomo reglamentaria de 13 pies y cayó al suelo, rompiéndose el cuello y muriendo instantáneamente. Como el accidente no habría ocurrido si el caballo no se hubiera soltado, el Departamento de Servicios para Animales de Los Ángeles concluyó que el accidente se había evitado. Sin embargo, después de una investigación, la AHA declaró que las muertes no fueron culpa de los cineastas.

Secuelas
Una secuela, Flicka 2, se lanzó directamente en DVD el 4 de mayo de 2010. La secuela incluye un elenco y una lista de personajes completamente nuevos y no es una continuación directa de Flicka. El elenco presenta a Patrick Warburton, Tammin Sursok y Clint Black. La película fue dirigida por Michael Damián. Otra secuela, Flicka: Country Pride, fue lanzada el 1 de mayo de 2012. Con Damian regresando como director, también presenta a Clint Black, junto con Kacey Rohl, la esposa de Black, Lisa Hartman-Black, Max Lloyd-Jones, Siobhan Williams, Laura Solties y Alexander Calvert. Cuando se le preguntó si la franquicia Flicka podría seguir a las franquicias de Air Bud, Beethoven y Marley & Me con su charla sobre animales, Damian respondió: "No lo creo. Pero sabes, nunca digas nunca, porque nunca sabes lo que sucederá. Cosas más extrañas han pasado. Estoy abierto a todo".

Véase también
 My Friend Flicka (novela).
 My Friend Flicka (película de 1943).
 My Friend Flicka (serie de televisión de 1956 a 1957).
 Flicka 2, secuela independiente de esta versión lanzada en formato casero.
 Flicka: Country Pride, secuela de segunda entrega lanzada en formato casero.

Referencias

Enlaces externos

Películas rodadas en Wyoming
Películas sobre caballos
Películas basadas en novelas
Películas de 20th Century Fox
Películas infantiles de 20th Century Fox
Películas infantiles
Caballos ficticios
Películas de Ryan Kwanten

Flicka


Ömerköy aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Ömerköy, Susurluk, Balıkesir ili Susurluk ilçesine bağlı mahalle
 Ömerköy, Mihalıçcık, Eskişehir ili Mihalıçcık ilçesine bağlı mahalle
 Ömerköy, Boyabat, Sinop ili Boyabat ilçesine bağlı köy

Ömerköy


Holsworthy is a suburb in south-western Sydney, in the state of New South Wales, Australia 31 kilometres south-west of the Sydney central business district, in the local government area of the City of Liverpool.

Holsworthy is most notable for a large Australian Army reserve, Holsworthy Barracks, where training exercises are frequently carried out. The reserve is adjacent to Heathcote Road, which connects to Bankstown, Liverpool, Lucas Heights, Engadine and Heathcote. Signs on the perimeter warn potential trespassers of the use of laser-guided and conventional gunfire.

The residential area is located north of the railway station. Anzac Village is a locality in the northern part of the suburb and the adjacent suburb of Wattle Grove. A new development called 'Mornington' has recently been built in this region. A shopping centre has also been built in this area.

History
The area was named after Holsworthy, Devon, England, where Governor Lachlan Macquarie married Elizabeth Campbell, on 3 November 1807. It was originally spelt as Holdsworthy until after World War II, when the 'd' was dropped.

This land was occupied by the Tharawal people. With the arrival of the First Fleet, indigenous people were pushed back from their traditional lands in the area surrounding Sydney. In 1795, explorers George Bass and Matthew Flinders explored the Georges River and in 1798, grants of land for farming were made in the area. The soil was good and crops of corn, wheat and vegetables were soon being harvested.

However, tensions developed with the Tharawal. In 1801, Governor King ordered soldiers to fire on the aborigines to keep them from settler's properties. By 1815, Governor Macquarie declared a state of open warfare against aborigines in the Georges River area and forbade them carrying weapons within a mile of any British settlement. Ultimately, the British prevailed.

A settlement named Eckersley was established in 1835 on what is now military land. By the 1880s a number of vineyards were established in the area. The land was acquired by the army in 1913. During World War I it was home to a large internment camp for civilians of German or Austro-Hungarian background, the camp absorbed prisoners from the infamous Torrens Island Concentration Camp in 1915. The modern village of Holsworthy evolved after World War II to the north, with the barracks to the south.  The streets are named with a military theme, such as Tarakan, Bardia, Wewak, Lae, Brunei, Finschhafen, Madang, Gona, Anzac, Light Horse, Infantry, Cavalry, Sabre, Gunners Row and Trooper Row. In Anzac Village, Australian Generals are remembered with Birdwood, Monash, Bridges and Blamey.

The Holsworthy bushland retains many indigenous sites and has been referred to as "Sydney's Kakadu". There are more than 500 significant Tharawal sites in the area including campsites, tool making sites and rock art. The art is mostly engravings of hands, boomerangs, animals, birds and fish.

Climate
Holsworthy has a humid subtropical climate (Cfa), like most of Sydney, with warm summers and cool to mild winters, and precipitation spread throughout the year. Thunderstorms are common in the summer months, and provide most of the precipitation in that season. Winters are pleasantly cool and sunny, although east coast lows can bring large amounts of rainfall. Snow has never occurred, although frost is a fairly common occurrence in winter. Being inland from the coast, and away from Sydney City, Holsworthy receives up to 500mm (20 in) less precipitation than coastal areas, just  away.

Population
According to the 2016 census, Holsworthy had a population of 5,476. There were a high number of families with children (76.2%) and the median age of Holsworthy residents (30) was eight years younger than the national median. Not surprisingly, defence was the major industry of employment, covering 16.8% of the suburb's residents. The median family income ($2,179 per week) was substantially higher than the national median ($1,734).

60.4% of people were born in Australia. The next most common countries of birth were India 7.3%, Philippines 3.0%, Indonesia 2.5%, New Zealand 2.2% and China 2.1%. 59.1% of people only spoke English at home. Other languages spoken at home included Hindi 3.0%, Mandarin 2.9%, Indonesian 2.9%, Bengali 2.7% and Arabic 2.4%. The most common responses for religion were Catholic 23.4%, No Religion 22.4%, Anglican 12.6% and Hinduism 10.8%

Transport
 Holsworthy railway station is on the Sydney Trains Airport & South Line. The railway station was opened in 1987 when the East Hills Line was extended to Glenfield and Campbelltown.

Pop culture
The Black Balloon, a film starring Toni Collette, Gemma Ward, Erik Thomson and Luke Ford, was filmed in Holsworthy.

Churches

A congregation of Lifegate Community Church (Holsworthy & Wattle Grove) meets weekly in the Wattle Grove Primary Public School Hall on Cressbrook Drive (Holsworthy Church on google maps).

St Christophers Catholic Church at Holsworthy also services the Holsworthy and Wattle Grove area.

References

External links

  [CC-By-SA]
 Lifegate Community Church (Holsworthy & Wattle Grove)

Suburbs of Sydney
City of Liverpool (New South Wales)

Holsworthy, New South Wales


Puricele de om (Pulex irritans) este o specie cosmopolită de purici, care are, în ciuda numelui comun, o gamă largă de gazde. Este una din cele șase specii ale genului Pulex; celelalte cinci se află toate în regiunile nearctice și neotropicale. Se crede că specia este originară din America de Sud, unde gazda sa originală se poate să fi fost cobaiul sau pecarul.

Relația cu gazda

Efectele directe ale mușcăturilor
Puricii sunt o specie dăunătoare pentru gazdele lor, provocând o senzație de mâncărime care duce la disconfort și determină scărpinarea corpului în imediata apropiere a mușcăturii. Mușcăturile de purici cauzează, în general, umflarea și mâncărimea pielii. Locul mușcăturii are un singur punct de puncție în centru. Mușcăturile apar de multe ori în grupuri mici și pot rămâne inflamate până la câteva săptămâni.

Această specie mușcă multe specii de mamifere și păsări, inclusiv pe cele domesticite. El a fost găsit pe câini și canide sălbatice, maimuțe în captivitate, oposumi, pisici domestice, feline sălbatice în captivitate, pui de găină, șobolani negri și șobolani norvegieni, rozătoare sălbatice, porci, lilieci și alte specii. El poate fi, de asemenea, o gazdă intermediară pentru cestodele teniile puricilor Dipylidium caninum.

Puricii se pot răspândi rapid și se pot muta în diferite părți ale corpului precum sprâncene, gene și păr pubian.

Pierderea părului ca urmare a mâncărimilor este obișnuită, mai ales la animalele sălbatice și domestice.
Anemia este, de asemenea, posibilă în cazurile extreme ale infestărilor în volum mare.

Tratament și prevenție
Tratamentele comune includ raderea părului de pe corp, pieptănarea părului și folosirea unor șampoane medicinale. Pentru a preveni apariția puricilor este importantă tratarea gazdei și a mediului înconjurător. Animalele de companie trebuie să fie îngrijite pentru a se preveni infestarea lor. Covoarele și pardoseala trebuie să fie spălate și aspirate în mod regulat pentru a preveni apariția puricilor. În cazul infestării lenjeriei de pat și a îmbrăcăminții, acestea trebuie să fie spălate bine cu apă caldă și ținute departe de alte materiale care nu au fost expuse. În cazuri extreme este necesară realizarea unei exterminări de către un profesionist.

Referințe

Insecte

Pulex irritans


Lars Larsen (født 8. december 1951) er en dansk tidligere fodboldspiller, der spillede hele sin karriere i Boldklubben Frem.

Larsen spillede 514 kampe og scorede 94 mål i sine 19 år i klubben. Larsen spillede desuden 22 kampe for Danmarks fodboldlandshold.

Eksterne henvisninger

 Lars Larsen  på Boldklubben Frems hjemmeside

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Boldklubben Frem

Lars Larsen (fodboldspiller, født 1951)


Çağ, başlangıcı ve sonu belli olan, tarihte ayrı bir özelliğe sahip zaman bölümüdür.

İnsana ait kültürel evrim çağları

Çağlar günümüzden 2,5 milyon yıl önce, kültürel evrimin, organik evrimin önüne geçmesi ile başlamıştır; Tarih Öncesi Çağlar ve Tarih Çağları olmak üzere ikiye ayrılır.

Bu dönemlerin isimlendirilmesinde, insanlığı etkileyen evrensel nitelikli olaylar esas alınmıştır. Bu dönemler belirlenirken sosyal, siyasal, kültürel ve ekonomik gelişmeler önemli rol oynamıştır. Yazının bulunmasıyla "Tarih Öncesi Dönemler" sona ermiş, "Tarihî Dönemler" başlamıştır.

Tarihî Dönemler (Tarih Çağları) her toplumda aynı zamanda yaşanmamıştır. Yazıyı bulup kullanmayı başaran toplumlar, Tarih Çağları'na daha önce geçmişlerdir.

Tarih öncesi Çağlar (Prehistorik)

Tarih Çağları (Historical)

Dünya'nın jeolojik evrim çağları

Kozmolojik Çağlar

Kaynakça

Çağ


Tetsuro Miura (12. april 1956 – 28. april 2018) var en japansk fodboldspiller og træner.

Han har tidligere trænet Nagoya Grampus Eight.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Tetsuro Miura


Hercule Arthur Pakenham ( - ) est un homme politique unioniste d'Irlande du Nord .

Biographie
Membre de la famille Pakenham dirigée par le comte de Longford, il est le fils aîné du Lieutenant général Thomas Pakenham, et d'Elizabeth Clarke, fille de William Clarke, de New York . Il fait ses études au Collège d'Eton et à l'Académie royale militaire de Sandhurst d'où il est nommé officier dans les Grenadier Guards en 1883 . Il occupe les postes d'aide de camp du gouverneur général du Canada de 1886 à 1888 et du Gouverneur général des Indes de 1888 à 1893 . L'année suivante, il est promu capitaine le 12 septembre 1894. En 1898, il est promu au grade de major dans le  bataillon (milice) des Royal Irish Rifles . Il est secrétaire particulier du Gouverneur du Victoria de 1898 à 1900 et, en juin 1902, il est de nouveau détaché de son régiment pour servir au Colonial Office. Il démissionne de sa commission dans la milice le 27 septembre 1902. En 1906, il devient lieutenant-colonel et commandant des London Irish Rifles, une unité des Middlesex Rifle Volunteers .

Grand propriétaire terrien du comté d'Antrim, il est haut shérif du comté en 1906 .

En 1910, il entre en politique locale lorsqu'il est élu au Conseil du comté de Londres en tant que conseiller municipal du Parti réformiste pour Marylebone East . Il tente en vain d'être élu en 1913 au Parlement du Royaume-Uni lorsqu'il se présente à l'élection partielle de Londonderry City en tant qu'unioniste, étant battu par un libéral par seulement 57 voix.

Lorsque la Première Guerre mondiale éclate, il lève et commande le 11th (Service) Battalion Royal Irish Rifles . Il travaille pour le MI5 pendant la dernière partie de la guerre. En 1917, il est l'agent de liaison du MI5 au ministère français de la Guerre. Au début de 1918, il devient chef du bureau du MI5 à Washington DC .

Pakenham est élu comme membre du Parti unioniste d'Ulster au Sénat d'Irlande du Nord en 1928 et sert jusqu'en 1937.

Pakenham épouse Lillian Blanche Georgiana Ashley, fille d'Evelyn Ashley et sœur de Lord Mount Temple, en 1895. Ils ont un fils et deux filles. Il meurt en mars 1937, à l'âge de 74 ans. Sa femme lui survit deux ans et meurt en septembre 1939, à l'âge de 64 ans .

Références

Compagnon de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges
Personnalité du MI5
Élève du collège d'Eton
High Sheriff d'Antrim
Décès en mars 1937
Naissance en février 1863
Décès à 74 ans

Hercules Pakenham


El término Pedro de Toledo puede referirse:

a Pedro de Toledo, un traductor español del , de la llamada Escuela de traductores de Toledo;
a Pedro Díaz de Toledo y Ovalle (1425-1499), obispo de Málaga;
a Pedro Álvarez de Toledo y Zúñiga (1484-1553), virrey de Nápoles;
a Pedro Álvarez de Toledo Osorio (1546-1627), V marqués de Villafranca, capitán general de las galeras de España;
a Pedro Álvarez de Toledo y Leiva (1585-1654), I marqués de Mancera, virrey del Perú.

Pedro de Toledo


Dolores Rotkovská Štorková (Lokhvytsia, 26 de março de 1966) é uma ex-voleibolista indoor e jogadora de vôlei de praia checa, medalhista de prata no Campeonato Europeu de Voleibol de Praia de 1994 realizado em Portugal.

Carreira

Natural da Oblast de Poltava, na Ucrânia, e nesta viveu apenas por um ano, filha de médico tcheco e mãe ucraniana, iniciou na prática desportiva em 1968, aos 8 anos de idade no Kometa Brno, praticou natação, atletismo, tênis e handebol. Em 1974, ingressou no time de vôlei do KPS Brno, cujo treinador era Miloš Václavík e permaneceu até 1986. Com a equipe adolescente, ela conquistou o tricampeonato nacional consecutivamente nos anos de 1976 até 1978, sob o comando de Jan Navrátil, no elenco tinha nomes como  Bílková, Kopřivová, Krajinová, Maléřová, Pelikánová, Pětová, Silvestrová-Ambrožová, Takačová e outros.

Nos anos 1979 a 1986, competiu na Extraliga pelo KPS Brno, alcançando o terceiro lugar na temporada 1982-83, comandada pelos treinadores Jan Hrazdíra e Milan Kafka, e jogava com  Cvrkalová, Hübnerová, Jašková, Jorníčková , Kočová, Králíková, Kumpochová e outras jogadoras. Competiu de 1987 a 1999 em outros clubes de Brno de competições inferiores (TJ Komín, Moravská Slavia, Technika).

Em 1989, as primeiras quadras de "voleibol de praia" na República Tcheca foram construídas perto da barragem de Brno, e Dolores participou de torneios não oficiais da nova modalidade no país, e sua primeira parceria foi com Radka Bohunková. Em 1992, começaram as primeiras competições oficiais e  formou dupla com Martina Hudcová e conquistaram as medalhas a nível nacional: quarto lugar no circuito nacional de 1993, título do circuito nacional de 1994 e vice-campeonato checo, lideraram na temporada o ranking, em 1995 obteve o título do circuito nacional e título do campeonato checo, e lideraram o ranking, depois ao lado de Eva Adamová terminou na quinta posição no circuito nacional e em sétimo no campeonato checo, depois, esteve com Mariá Rubínová e
Irena Šťovíčková, terminando sétimo na Copa Spořitelna de 1997 e em nono campeonato checo no mesmo ano.

A partir do ano de 1994, formou dupla com Martina Hudcová e foram vice-campeãs da etapa de Almería pelo circuito europeu e  conquistaram a medalha de prata no Campeonato Europeu de Vôlei de Praia sediado em Espinho e estiveram juntas no circuito mundial 1994-95, alcançando o décimo terceiro lugar nos Abertos de Santos e Rio de Janeiro, e o nono lugar no Aberto de La Serena.Estiveram juntas no circuito mundial de 1995-96, terminando no trigésimo quarto lugar no Aberto de Clearwater, o trigésimo no Aberto de Pusan, os décimos sétimos postos nos Abertos de Osaka e Rio de Janeiro, além do décimo terceiro no Aberto de Bali.

Formada pela Brno Grammar School em Slovanské náměstí e pela Faculdade de Pedagogia de JE Purkyně (hoje parte da Universidade Masaryk) com aprovação em educação física e militar, ela recebeu seu doutorado após uma estadia de dois anos na KTV em BUT Bruno Após a formatura, ela trabalhou como caixa na MV ČSTV, depois da faculdade como cantora na SOU KP e Spojů Brno, mais tarde na KTV da Academia Militar de Brno (agora Universidade de Defesa). Casado desde 1985 com  Ivo, filha mais velha Iva (ano 1986) jogadora de vôlei do Morávia Slavia, atualmente emprestado ao KP Brno e representante na BV, filha mais nova Soňa (ano 1990) joga vôlei pelo Junior Brno (J-EXL). Após uma segunda cirurgia no joelho em 1999, ficou impedida de prossegurir e começou a praticar mergulho.

Ligações externas

Voleibolistas da Chéquia
Pontas de voleibol
Jogadores de voleibol de praia da Chéquia

Dolores Štorková


Sosyal demokrasi, reformist ve kademeli evrimsel yöntemleriyle birlikte laissez-faire kapitalizminin yarattığı eşitsizlikleri ortadan kaldırmayı hedefleyen politik bir ideolojidir.

Bir diğer tanımda sosyal demokrasi, evrensel değerlerle uyumlu olarak yurttaşların bireysel ve toplumsal gereksinimlerini karşılamayı hedefleyen sosyal devlet ya da bu yöndeki politika ve kapitalist ekonomi içinde ortaklaşa uyum düzeni olarak tanımlanmaktadır. Batı ve Kuzey Avrupa'da 20. yüzyılın ikinci yarısından sonra çarpıcı biçimde görülmeye başlayan toplumsal modeller ve ekonomik politikaların kastedildiği model sıklıkla bu biçimdir. Bir başka tanımlanmaya göre sosyal demokrasi, kapitalizmin neden olduğu eşitsizlik ve adaletsizlikleri liberal demokratik sistem içinde kabul edilebilir düzeye indirmeyi amaçlayan siyasi bir ideolojidir.

Temelinde enternasyonalist bir ideolojidir. İkinci Enternasyonal'de ortaya çıkan yeniden biçimlendirmeciler ve devrimci sosyalistler arasındaki bölünmenin ardından sosyal demokratlar, kapitalizmin bir ilerleme süreci içinde sosyalist ekonomiye dönüştürülmesini savundular.

Sosyal demokrasi düşüncesi, tek kabul edilebilir hükûmet biçiminin hukukun üstünlüğü ilkesi altında temsili demokrasi olduğunu öne sürmektedir. Demokratik karar alma mekanizmasını genişleterek politik demokrasinin ötesinde ekonomik demokrasiye kadar, iş gücüyle çalışanlar ve diğer ekonomik paydaşları karar alma mekanizmasına dâhil ederek birlikte karar alma hakkını yeterli miktarda ilerletmeyi amaçlar. Kapitalizmin neden olduğu sosyal eşitsizlik, yoksulluk ve çeşitli grupların haksız davranışlarına karşı çıkarken diğer yandan tümden bir denetimsiz piyasa ekonomisine ya da tümden bir planlı ekonomi modeline karşı çıkar. Sosyal demokrasi sendikal işçi hareketiyle yakın bir bağ içindedir ve iş gücü ile çalışan işçiler ve işveren arasında toplu görüşme usulünü destekler. Sosyal demokrat partilerin büyük çoğunluğu Sosyalist Enternasyonal ile yakın bir ilişki içindedir. Sosyalist Enternasyonal'in tanımına göre sosyal demokrasi; özgürlük, eşitlik, adalet ve dayanışma temellerine oturur.

Sosyal demokrasi olgusu, 19. yüzyılın ikinci yarısından bu yana emekçi sınıfların yürüttüğü sosyal ve siyasal mücadeleler ile egemen sınıfların verdikleri ödünler sonunda varılan uzlaşmanın ürünüdür. Bu süreçte klasik liberal demokrasinin temellerini oluşturan değerler sistemi (serbest pazar ekonomisinin temelleri, siyasal demokrasi, çoğulculuk vb.) korunmuş, ama sosyal adalet, sosyal devlet, sosyal haklar gibi yeni değerlerle beslenmiştir. Sosyal demokrasi hareketi önceleri Vladimir Lenin gibi devrimci sosyalistleri de kapsıyordu. Daha sonra evrimci yaklaşım baskın çıktı ve sosyal demokrasi proleter devrime karşı bir ideoloji hâlini aldı. Sosyal demokrasinin bu evrimci yaklaşımının en önemli temsilcisi Eduard Bernstein'dır. Sosyal demokrasi anlayışının devlete sosyal ödevler yükleyip ekonomik yaşama halk kitleleri yararına müdahale olanakları sağlaması sınıflararası farklılık ve gerginlikleri yumuşatıcı bir rol oynamış, kapitalizmi ve Batı tipi demokrasiyi aşmayı amaçlayan radikal devrimci akımlara karşı da bir set oluşturmuştur. Bu açıdan bir olgu ve anlayış olarak sosyal demokrasi, sosyal demokrat akım ve hareketlerin 20. yüzyıldaki felsefe ve programlarına denk düşer.

Sosyal demokrasi, hem uluslararası devrimci sosyalizmden ve Marks ve Engels'in dokrininden hem de Ferdinand Lasalle'in reformist sosyalizmlerinden etkilenerek 19. yüzyılda ortaya çıktı. Tedrici evrimsel ve reformist yaklaşımı savunan Frank Podmore tarafından 1884'te kurulan Fabian Derneği, sosyal demokraside Marks dışı temel bir etkilenme yönü oldu. Fabiancı yaklaşımın Eduard Bernstein'ın revizyonist görüşlerinden yoğun bir biçimde etki gördüğü belirtilmektedir. Bernstein, Marks ve Engels tarafından geliştirilen temel doktrinlerin pek çoğunu hatalı ve zamanı geçmiş olarak değerlendirerek reddetti. Bernstein, Klasik Marksizm ve Ortodoks Marksizm'in 'sosyalist devrimin gerekliliği' ve 'sınıf çatışması' tezlerine karşı çıkarak sosyalizmin temsili demokrasi ile ve sınıfa bakılmaksızın evrimsel bir süreç ile ulaşılabileceğini öne sürdü. Kamusal yatırım, kooperatifli işbirliği ve özel girişimlerin birlikte varlığından oluşan bir karma ekonomi modelinin; özel girişimlerin kooperatif işbirliğine dönüşmesi öncesinde uzun bir sürecin geçmesi gerekeceğini öne sürdü. 1930'larda, özellikle Carlo Roselli'nin etkisiyle liberal sosyalizme yönelerek Marksizm'den ayrıştı. Bu aynı zamanda faşizme karşı liberal ve sosyal demokratlardan oluşan bir ittifakı doğurdu. Bu bakışların oluşumunda Bernstein'ın, Marks'ın liberalizm karşıtlığını bütünüyle reddederek sosyalizmi eş güdümlenmiş liberalizm olarak tanımlaması etkili oldu.

II. Dünya Savaşı sonrası dönemde, Avrupa'da sosyal demokratların pek çoğu Marksizm ile olan ideolojik bağlarını terk etti ve bunun yerine yönlerini kapitalizmi sosyalizmin iyi yanlarıyla sentezleyecek toplumsal politika reformunu vurgulamaya doğru değiştirdiler. Birçok sosyal demokrat parti ise sosyal liberalizmi benimseyip sosyal demokrasi adı altında kullanmaya başladılar. Sosyal demokratlarca yeni liberalizm olarak tarif edilen ve bir sosyal demokrasi biçimi olmadığı belirtilen Üçüncü Yol 1990'larda ortaya çıktı. Sosyal demokrasiden bir ayrılma olarak kabul edilen bir diğer akım piyasa sosyalizmi olarak adlandırıldı.

Tarihçe

Dünyada sosyal demokrasi
Sosyal demokrasi bir üçüncü yoldur, eski solla yeni sağ arasında refah devletine yakın, sanayileşmeci bir Batı Avrupa siyasal akımıdır. Genel oy, özgürlükler ve hakların savunulması amacıyla İkinci Enternasyonal'de güçlü bir akım olmuştur. Alman Konfederasyonu'nda SPD'nin (1863) ortaya çıkışı, İskandinav ülkelerindeki hareketler, Avusturya demokrasisi bu akıma yön vermiştir.

Büyük Britanya'da Fabianizm'in etkisi ve İşçi Partisi'nin yapısı ihtilalci olmayan revizyonist hareketleri ortaya çıkardı. Demokratikleşme sayesinde sosyal hareket gerçekleşecekti, Bernstein devrimin olacağına inanmıyordu. Hiçbir telos yoktu, proletarya devrimi yoktu. Kautsky, Bebel demokrasiyi amaç edindiler. İkinci Enternasyonal'den kopanlar, Rosa Luxemburg ve Spartakistler devrimci hareket içinde kalmaya devam ettiler. Sosyal demokratlar giderek Marksizm'den koptular. 1929 ekonomik krizinden sonra Keynesçilik ve plancılık kuramları  sosyal demokrasiyi daha çok etkiledi.

İskandinav sosyal demokratları üretim araçlarının mülkiyeti yerine üretilen eşyanın adil bölüşümünü savunmaya başladı. 60'lardan 80'lere kadar sosyal demokrat iktidarlar Avrupa'da hükûmet oldu. Ancak, refah devleti politikalarının sona ermesiyle Yeni Sağ'ın yükselişine karşı yeni kuramlar üretildi. İktisadi kuramlar öne çıktı ve Friedmancılık tesirinde kalan sağ iktidarlara, Reagan ve Thatcher'a karşı Tony Blair'in küreselciliği, ulus aşırıcılığı işçi sınıfından rağbet gördü.

İsveç, 2007'ye kadar sosyal demokrasinin kalesi olarak gözüküyordu. Ancak neoliberal akım orada da etkili oldu ve İsveç'teki bütün sosyal eşitlik kuralları, liberallerin müdahalesi ile yerlerini serbest bir ekonomiye bıraktı.

Birinci Enternasyonal dönem, 1863-1889

Sosyal demokrasinin ortaya çıkış süreci, Ferdinand Lassalle tarafından kurulan Alman İşçileri Genel Birliği (General German Workers' Association veya kısaca ADAV)'nin yükselişe geçtiği 1860'lara kadar gitmektedir.

Birinci Enternasyonal olarak da bilinecek olan Uluslararası Emekçiler Birliği (International Working Men's Association)'nin çeşitli işçi örgütlerinin bir araya gelmesiyle 28 Eylül 1864'te Londra'da kuruldu.  Böylece değişik duruşlardaki sosyalistler bir araya geldiler.  32 kişilik geçici Genel Konseyinin Başkanlığına Karl Marx'ın seçildiği Birinci Enternasyonal kuruluşundan itibaren Marksizim, Prodhonculuk, Blanqui'cilik, Bakuninci anarşizm gibi akımların arasındaki çekişmeleri yaşadı.  Sosyalizmde devletin rolü ve merkezilik gibi konularda buna karşı çıkan Mikhail Bakunin ve merkeziyetçi sosyalizmi savunan Marks arasındaki mücadele sonunda Bakuninciler 1872 tarihli Lahey Kongresinde Birinci Enternasyonal'den ayrıldılar.

Birinci Enternasyonal'in bir diğer çekişmeli konusu reformizmin rolü oldu.

Lasalle bir Marksist olmamakla birlikte Marx ve Engels'in teorilerinden etkilenmiş ve sınıf çatışmasının varlığını ve önemini kabul etmişti. Bununla birlikte Lasalle, Marks ve Engels'in Komünist Manifestosunda belirttikleri sınıf çatışmasını daha ılımlı bir biçimde öne sürmüştü.

Marx'ın devletin proteler sınıf hakimiyetine ulaşılmasında bir enstrüman olarak rolünü olumsuz olarak değerlendiren bakışına karşı Lasalle devleti kabul etmekteydi. Lasalle, devleti işçilerin kendi faydalarını ilerletebilecekleri ve hatta işçilerin yönetimindeki kooperatifler tabanında bir ekonomiye dönüşümün içinde değerlendirdi. Lasalle'in stratejisi öncelikli olarak seçimlere dayalı ve reformist bir metot olarak çalışan sınıfın kendisi için mücadele verecek bir politik partiye gereksinimi olduğu yönündeydi.

ADAV'ın parti gazetesi  "Sosyal Demokrat" (Der Sozial-Demokrat) olarak adlandırıldı. Marx ve Engels bu adlandırmaya hazzetmeyen bir tavırla yaklaştılar. Engels bir keresinde şöyle yazdı: "Ama ne başlık: Sosyal Demokrat!  Neden daha basitçe Proleteryan değil? " Marx da Sosyal Demokrat'ın kötü bir isimlendirme olduğu konusunda Engels'le aynı fikirdeydi.

Liberal kapitalistlerin sosyalist politikalara karşı çıkmaları üzerine Lassalle, ihtilaflı bir biçimde Otto von Bismarck gibi aristokratik toprak sahipleri olan tutucu junker'lerle burjuvazi karşıtı tutumları nedeniyle taktiksel bir ittifaka girdi. Lassalle'nin, sırası geldiğinde aynı biçimde yaklaşım göstermeyeceği varsayılan Bismarck ile yakın bir politika içinde bulunması nedeniyle ADAV içinde bulunan Liebknecht gibi Marksist politikacılar bu yakınlaşmaya karşı çıktılar.  Liebknecht'in Die Sozial-Demokrat'taki editörlük görevinden istifa etmesi ve 1865'te ADAV'dan ayrılmasının ardından Marksist August Bebel ile birlikte Sosyal Demokrat Emekçiler Partisi (SDAP)'ni kurması ile partide bölünme yaşandı. SDAP; Küçük burjuva Almanya Sakson Partisi (SVP),  ADAV'dan ayrılanlar ve Alman İşçileri Birliği Ligi (League of German Workers Associations veya kısaca VDA) tarafından oluşturuldu.

SDAP resmi olarak Marksist bir parti olmasa da Marksistlerin ve Marks ve Engels'in yönlendirmekte olduğu bir işçi sınıfı partisi oldu. Parti Birinci Enternasyonal'de Marx'ın uyarladıklarının bir benzeri olan duruş aldı. Prusya yönetimine karşı yüksek bir düşmanlık gösteren SDAP ile reformist ve daha çok işbirliği yaklaşımı gösteren ADAV arasında yoğun bir rekabet ve hatta birbirine karşı düşmanlığa varan karşıtlıklar yaşandı. 1870'te başlayan Fransa-Prusya Savaşı'ında bu rekabet, SDAP'nin Bismarc'ın bütün emperyalist politikalarını reddetme söylemi içinde bu  savaşa karşı tavır alması ve ADAV'ın ise onu desteklemesiyle en yüksek noktasına ulaştı.

Fransa-Prusya Savaşı 'nın sonuçlarından birisi olarak Fransa'da Paris Komününü kuran işçi sınıfı devrimcileriyle birlikte hareket eden devrimci ordu güçlerinin birlikte gerçekleştirdiği (Üçüncü Fransa Cumhuriyetini kuran) devrim yapıldı. Paris Komünü, militan bir retorikle yönetimi destekleyen işçi sınıfının yanı sıra sınıf gözetmeksizin Fransa vatandaşlarının desteğini aldı. İşçi sınıfının militan söylemine karşın Paris'in orta sınıf burjuvazisi, esnaf ve tacirleri de Paris Komününü desteklediler. Komün, merkez komitesinde yer alan  yeni-Proudhoncular ve yeni-Jakobenlerin varlığına karşın özel mülkiyetin karşısında olmadığını ancak özel mülkiyetin daha geniş bir dağılımını amaçladığını deklare etti Komitenin politik bileşenleri yirmi beş neo jakoben, on beş yeni Proudhoncu ve proto sendikalist, dokuz veya on Blanquist, çeşitli radikal cumhuriyetçiler ve Marx'dan etkilenmiş birkaç enternasyonalisti içermekteydi.

Paris Komününün 1871'de çökmesinin sonucu olarak Marx 1871 tarihli Fransa Sivil Savaşı adlı kitabında Komün'ün içindeki burjuva unsuruna karşın bunu proletarya diktatörlüğünün uygulama alanında bürokrasiyi de içinde bulunduran burjuva devleti aygıtlarından ayrıştırılmışçasına  sahip olduğu geniş toplumsal desteği ile en mükemmel modeli olarak tarif etti.

İngiltere'de sendikaların 1871 yılında 1871 Sendika Yasası ile yasallaşmasının ardından İngiliz sendikacıları çalışma koşullarının parlamenter yapı içinde iyileştirilebileceğini düşünmeye başladılar.

1872 tarihli Hague Kongresi'nin ardından Marx yönünü sosyalizmin değişik ülkelerdeki değişik organizasyonlar vasıtasıyla şiddetli bir devrim ile başarabileceği tezine doğru yöneltti.

Almanya sosyalizme gidebilecek barışçıl yolları kapattığından, özellikle de Bismarck 1878'de Anti Sosyalist Yasayı yürürlüğe koyduğundan Marks bir iyimser değildi. Anti Sosyalist Yasa'nın hazırlanmaya başladığı ancak henüz yürürlüğe konmamış olduğu o günlerde, 1878'de, Marks; işçi sınıfına karşı zor kullanılmasına karşı zor kullanılmasını önermekle birlikte seçilmiş bir hükûmet içinde yer alacak işçi sınıfının üyeleriyle yasal reformlar yapılabileceğinden söz etmekteydi:
{{quote|Eğer İngiltere'de, örnek olarak, veya Birleşik Devletlerde, yasal anlamda  işçi sınıfı çoğunluğu elde etmiş olsaydı,  yasal yollarla başarabilirlerdi, gelişme sağlamalarını engelleyen yasaları ve kurumları yürürlükten çıkarabilirlerdi.|Karl Marx, 1878.}}

Engels,  1845'te ve 1885'te İngiltere (1885) adlı, İngiltere'deki sınıf sisteminin 1845'ten 1885'e değin gösterdiği değişimleri incelediği eserinde İngiltere'deki Şematik (Chartist) Hareket'in işçi sınıfının önemli bir buluşu olarak söz etti. Engels çalışmasında işte o zaman sanayi burjuvazisinin orta sınıfın, işçi sınıfını dışarıda tutarak bütün bir toplumsal ve politik gücü elde edemeyeceğinin farkına varmış olduğunu ifade etti. Buna ek olarak, iki sınıf arasında tedrici bir değişime değindi.

 Fabian Derneği
İngiltere'de, 1884'te, Fabian Derneği'nin kurulmasıyla önemli bir Marksist olmayan toplumcu bir organizasyon toplumculuğa ulaşmak için reformcu ve tedrici yöntemlere dayalı metotlarla çalışmaya başladı. Fabyan Derneği, Yeni Yaşam Kardeşliği adlı grubun içinden sosyalist düşünceye muhalif olarak ayrılanlar tarafından kurulmuştu. Marksizmin aksine, Fabyanizm kendisini bir işçi sınıfı hareketi olarak tanımlamıyor ve çoğunlukla orta sınıftan üyelerden oluşuyordu. Fabian Derneği, temel olarak George Bernard Shaw tarafından kaleme alınan Sosyalizm Üzerine Fabyan Makaleleri ni 1889'da yayımladı. Shaw, Fabyanları şu biçimde tarif ediyordu:

1887'den 1891'e kadar diğer Sidney Webb gibi diğer önemli Fabyanlar, Topluluğun resmi politikalarını kaleme aldılar.   Fabyancılık, İngiliz işçi hareketinde önemli bir etki oluşturdu.

 İkinci Enternasyonal Dönem,  "reform veya devrim" konusu, 1889-1914
Modern sosyal demokrat hareket ile sosyalist hareket arasında, sosyalist hedefe ulaşılabilmesinin bir ön koşulu olarak politik devrim düşüncesini sürdürenler ve tedrici veya evrimsel metotlardan her ikisinin de mümkün ve arzu edilebilir olduğunu öne sürerek sosyalizmi hedefleyenler arasında bir ayrışma yaşandı.

Özellikle 1893'te Bağımsız Emek Partisi (ILP)'nin kurulması süreci içinde olmak üzere 1890'lardaki Britanya Sosyalist Hareketi, Fabian Derneğinin etkisini yaşadı.  Keir Hardie ve sonradan başbakan olacak olan Ramsay MacDonald gibi önemli ILP mensupları bu dernekle bağlantılıydı.

ILP'ye katılan bir diğer önemli isimlerden olan Robert Blatchford 1894 tarihli Merrie England isimli kitabında Toplumcu belediyeciliği destekledi. Merrie England yazarın bir yıl içinde 750,000 adet satan temel bir eser oldu. Merrie Englandda Blatchford "ideal toplumculuk" ve "pratik toplumculuk" olmak üzere iki kavramı ele aldı. Blatchford pratik toplumculuğu, bir devlet yatırımı olarak var olan ve belediye tarafından işletilen postane örneğinde olduğu gibi bir devlet sosyalizmi olarak tanımladı ve pratik toplumculuğu; üretim araçlarının devlet aracılığıyla insanların ortak mülkiyetine doğru genişletilmesi olarak açıkladı.

Shaw, 1896'da yayımladığı Fabyan Politikası Raporunda şunu belirtti: "Fabyan Derneği, devletin özel veya bireysel sektöre karşı  sanayiyi tekelleştirmesi gerektiğini savunmamaktadır."

Sosyal demokrasinin temel gelişimi Eduard Bernstein'ın reformcu toplumculuk yaklaşımından ve Marksizm ile bağıntılı olarak ortaya çıktı. Bernstein, Fabyanların yükseldiği 1880'lerde Britanya'da bulundu ve Fabyancılardan güçlü biçimde etkilendiği düşünüldü. Bununla birlikte kendisi Fabyanlardan etkilendiği düşüncesini resmen reddetti. Bernstein, Kantçıların epistemolojik kuşkuculuğundan etkilendiğini kabul ederken Hegelciliği reddetti. Bernstein ve onunla aynı düşüncede olanlar Almanya Sosyal Demokrat Partisi'ni; Kant etiğini ve Marx ekonomisini birleştirmeye sevk ettiler. Bernstein, Kant eleştiriciliğinin sosyalizm üzerindeki rolü hakkında şunları söyledi:

 Politika sistemi
21. yüzyılda, sosyal demokrasiye başvurulurken genellikle Kuzey ve Batı Avrupa ülkelerindeki mevcut devletlere atıfta bulunulması yaygın hale gelmiştir. Bu genellikle refah devleti modeli ve korporatist kolektif pazarlık sistemiyle ilişkilendirilmektedir. Avrupa sosyal demokrasileri, 1930'lar, 1940'lar veya 1950'lerden başlayarak 1970'ler, 1980'ler veya 1990'larda sona erdiği şeklinde tarif edilen bir sosyoekonomik düzeni temsil etmektedir. Henning Meyer ve Jonathan Rutherford, sosyal demokrasiyi II. Dünya Savaşı sonrası dönemden 1990'ların başlarına kadar olan Avrupa'daki sosyoekonomik düzenle ilişkilendirir. Bu, siyasi spektrumun her tarafından (muhafazakarlar, liberaler ve sosyalistler dahil olmak üzere) kabul edilmiş veya benimsenmiştir. Sosyalistler ise refah devletini "sadece faydalar sağlamak için değil, aynı zamanda özgürleşme ve kendi kaderini belirleme temellerini oluşturmak" için görmektedir. Sosyal demokrat köklere Latin Amerika'da da erken 20. yüzyılda rastlanmıştır; bu durum, José Batlle y Ordóñez'in iki dönemlik başkanlık süresinde Uruguay'da böyleydi.

Sosyal demokrasi, sermaye ve emek çıkarları arasında sosyal bir ortaklık temelinde, ulusal düzeyde hükümet tarafından aracılık edilen işveren ve işçi temsilcileri arasında kolektif pazarlık sürecini içeren bir ekonomik üçlü korporatizm biçimi olan sosyal korporatizmin gelişimini etkilemiştir. Savaş sonrası uzlaşma döneminde, bu sosyal demokrasi biçimi Kuzey Avrupa modelinin ve daha az ölçüde Batı Avrupa sosyal piyasa ekonomilerinin önemli bir bileşeni olmuştur. Sosyal korporatizmin gelişimi 1930'larda Norveç ve İsveç'te başlamış ve 1960'lar ve 1970'lerde pekiştirilmiştir. Bu sistem, sermaye ve emek ile pazar ve devlet arasındaki çift anlaşma üzerine dayanmaktadır. 1940'lardan 1970'lere kadar sosyal demokrasinin politika rejimi olarak tanımlanan özellikler arasında Keynesyen ekonomi politikaları, sermaye ve emeğin gücünü dengelemek için sanayi anlaşmaları ve refah devleti yer almaktadır. Bu özellik özellikle İsveç Sosyal Demokratlarıyla ilişkilendirilmektedir. 1970'lerde sosyal korporatizm, onun yerine geçen neo-korporatizme dönüştü. Neo-korporatizm, Üçüncü Yol sosyal demokrasisi için önemli bir kavramı temsil etmiştir. Sosyal demokrasi teorisyeni Robin Archer, Economic Democracy: The Politics of a Feasible Socialism (1995) adlı eserinde sosyal korporatismin sosyal demokrasi için önemine değinmiştir. Sosyal bir refah devleti olarak sosyal demokrasi, evrenselci, kolektif pazarlığı destekleyen ve refahın kamu sağlayıcılığına daha destekleyici olan özel bir refah devleti ve politika rejimi olarak tanımlanır. Özellikle Kuzey Avrupa modeliyle ilişkilendirilir.

Sosyal demokrasi üç temel özelliğe dayanır: "(1) demokrasi (örneğin, oy hakkı ve parti kurma hakkı eşitliği), (2) devlet tarafından kısmen düzenlenen bir ekonomi (örneğin, Keynesçilik aracılığıyla) ve (3) ihtiyaç sahiplerine sosyal destek sunan bir refah devleti (örneğin, eğitim, sağlık hizmeti, istihdam ve emeklilikte eşit haklar)".

Uygulamada, sosyal demokrat partiler, sosyal liberal paradigmada etkili olmuşlardır. Bu paradigmaya 1940'lar ve 1970'ler arasında süren ve sosyal liberaller tarafından geliştirilip sosyal demokratlar tarafından uygulanan politikalar nedeniyle sosyal demokrasi olarak adlandırılmaktadır. Bu politikalar çoğunlukla sosyal demokratlar tarafından uygulandığı için sosyal liberalizm bazen sosyal demokrasi olarak adlandırılır. İngiltere'de, Liberal ekonomist William Beveridge tarafından hazırlanan sosyal-liberal Beveridge Raporu, Ulusal Sağlık Hizmeti ve İşçi Partisi'nin refah devleti gelişimi gibi sosyal politikalarını etkilemiştir. Bu sosyal-liberal paradigm, savaş sonrası uzlaşmayı temsil etmiş ve muhafazakarlar, liberaler ve sosyalistler dahil olmak üzere siyasi spektrumun her tarafından 1970'lere kadar kabul edilmiştir. Benzer şekilde, önceki paradigmanın yerini alan neoliberal paradigm, Üçüncü Yol'un sosyal demokrat destekçileri de dahil olmak üzere ana akım siyasi partiler tarafından kabul edilmiştir. Bu, sosyal demokrat hareket içinde büyük tartışmalara neden olmuştur.

 Uygulama
19. yüzyılın sonlarından 20. yüzyılın ortalarına veya sonlarına kadar, komünizmin önemli bir dayanağı olan devlet yönetimindeki bir ekonomiye olan kamu güveni daha büyüktü ve bu güven kısmen muhafazakarlar ve sol-liberaller tarafından da paylaşılmaktaydı. Anarşistler ve diğer libertaryen sosyalistler dışında, sosyalistler arasında devlet sosyalizmi kavramına duyulan güven, en etkili sosyalizm biçimi olarak kabul edilmekteydi. 19. ve 20. yüzyılda İngiliz sosyal demokratlarından bazıları, Fabianlar gibi, İngiliz toplumunun zaten çoğunlukla sosyalist olduğunu ve ekonominin, muhafazakar ve liberal hükümetler tarafından oluşturulan devlet işletmeleri aracılığıyla önemli ölçüde sosyalist olduğunu ve bu işletmelerin insanların temsilcilerinin etkisiyle halkın çıkarları için yönetilebileceği şeklinde bir argüman ileri sürdüler. Bu argüman, savaş sonrası dönemde bazı sosyalistler tarafından yeniden gündeme getirildi. Ekonomideki gelişmeler ve Doğu Bloku ülkelerinde devlet sosyalizminin başarısızlığı ile 1970'lerdeki kriz ve stagflasyon gibi Batı dünyasındaki durum, devlet müdahalesine neoliberal tepkiyle birleşerek sosyalistleri sosyalizmi yeniden değerlendirmeye ve yeniden tasarlamaya yöneltti. Bazı sosyal demokratlar, sosyalizmin temel değerlerini korumayı ama ekonomide devletin rolü konusundaki pozisyonlarını değiştirmeyi ve önemli sosyal düzenlemeleri sürdürmeyi amaçladılar.

1970'lerde, Avrupa sosyal demokrasilerinin bazılarının ülkelerini sosyalist bir ekonomiye doğru yönlendirmeyi hedefleyen demokratik sosyalist devletler olarak tanımlandığı yorumcular arasında yaygın bir durumdu. 1956'da önde gelen İşçi Partisi siyasetçisi ve İngiliz yazar Anthony Crosland, İngiltere'de kapitalizmin ortadan kaldırıldığını söylemişti, ancak Aneurin Bevan gibi diğer isimler, savaş sonrası ilk İşçi hükümetinde Sağlık Bakanı ve Ulusal Sağlık Hizmeti'nin mimarı olan Gallerli, bu iddiayı tartışmışlardır. Crosland ve onun görüşlerini destekleyenler için İngiltere bir sosyalist devletti. Bevan'a göre, İngiltere'de sosyalist bir Ulusal Sağlık Hizmeti bulunuyor ve bu, İngiltere'nin kapitalist toplumunun hazcılığına karşı çıkıyordu.

Ancak, Avrupa'nın geri kalanında olduğu gibi, kapitalizmin kuralları tam anlamıyla işlemekte ve özel girişim ekonomiyi domine etmektedir. Bununla birlikte, bazı siyasi yorumcular, savaş sonrası dönemde sosyal demokrat partilerin iktidarda olduğu dönemde, İngiltere, Fransa gibi ülkelerin demokratik sosyalist devletler olduğunu belirtmişlerdir. Aynı iddia, İskandinav ülkeleri ve İskandinav modeli için de kullanılmıştır. 1980'lerde, Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand'ın hükümeti, dirijizmi genişletmeyi ve tüm Fransız bankalarını kamulaştırmayı amaçlamış, ancak bu girişim, Avrupa Ekonomik Topluluğu tarafından karşı çıkan bir serbest piyasa ekonomisi talep edilmesi nedeniyle engellenmiştir. Kamu mülkiyeti, sermaye birikiminin yüzde 15-20'sini geçmemiştir ve neoliberalizmin yükselmesinden sonra 1980'lerde yüzde 8'e, 1990'larda ise yüzde 5'in altına düşmüştür.

Bir sosyal demokrasinin karşılaştığı sorunlardan biri, devlet sosyalizminin ve Keynesçi devlet müdahaleci ekonomisinin meşruiyetinin çökmesine ve stagflasyon fenomeninin keşfedilmesine yanıt vermek olmuştur. Bu durum, devlet sosyalizminin meşruiyeti için bir sorun oluşturmuştur. Bu durum, sosyal demokratların sosyalizmin nasıl gerçekleştirilmesi gerektiği konusunda yeniden düşünmelerine neden olmuştur. Bu kapsamda, sosyal demokratlar arasında özel mülkiyet konusunda görüşlerin değişmesi de yer almaktadır. Üçüncü Yol sosyal demokratlar, özel mülkiyet konusunda sosyalist bir biçimi savunmuşlardır. Örneğin, Robert Corfe gibi Üçüncü Yol'a karşı olan sosyal demokratlar, yeni sosyalizmin bir parçası olarak sosyalist bir özel mülkiyet biçimini desteklemiştir. Bununla birlikte, Corfe, teknik olarak özel mülkiyetin, kamu mülkiyetinde olmayan mülkiyeti belirsiz bir şekilde tanımlayan bir terim olarak kullanılmasına karşı çıkmaktadır ve devlet sosyalizmini bir başarısızlık olarak reddetmektedir.

Üçüncü Yol sosyal demokrasisi, savunucularının sosyalizmin, özellikle devlet sosyalizminin meşruiyet krizine ve özellikle laissez-faire kapitalizmin yükselen meşruiyetine yanıt olarak ortaya çıkmıştır. Üçüncü Yol'ün bu krizi algılaması, çok basit olduğu eleştirilmiştir. Bazıları, devlet sosyalizminin düşüşüyle birlikte "piyasalar ve demokrasiyle sosyal mülkiyeti birleştiren yeni bir 'üçüncü yol' sosyalizmi"nin mümkün olduğunu belirtmişlerdir, ancak bu durum, "mevcut sosyalizmin, onun altında yaşamış olanlar arasında herhangi bir sosyalizm versiyonunu tamamen itibarsızlaştırdığını anlamayan Batılı sosyalistlerin umut verici bir icadı" olarak görülebilir.

 Sosyal demokrat isimler

Ayrıca bakınız
Toplumsal hareketler
Sosyal Demokrasi ve Sosyal Liberalizm
Demokratik sosyalizm
Sosyal felsefe

Politik teoriler
İlerlemecilik
Reformizm

Sosyal demokrat uygulamalar
Güvenceli esneklik (Flexicurity)
İskandinav modeli (Nordic model)
Keynesyen ekonomi
Adil ticaret
İşçi hakları
Hukukun üstünlüğü
Refah devleti
Sosyal piyasa ekonomisi

 Daha geniş bilgi için

Dış bağlantılar
Papers on the Future of Social Democracy in Canada
Beyond Ideology, The Social Welfare State by Jeffrey D. Sachs
Social Democracy in the unfinished global revolution  by Martin Shaw
Global Social Democracy
Utopia sustained: The Nordic model of social democracy by Dag Einar Thorsen, Nik Brandal, Øivind Bratberg. Fabian Society'', 8 April 2013.

Kaynakça

Sosyal demokrasi


Skotiná, en , est un village du dème de Kateríni, de Macédoine-Centrale en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte un habitant.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Centrale

Skotiná (Piérie)


Aelia Eudocia (ca. 401 - 20. oktober 460), var kejserinde, gift med den østromerske kejser Theodosius II. Hendes oprindelige navn var Athenais, og hun var født i Athen. I 421 indgik hun ægteskab med kejseren og blev i 423 officielt kejserinde (augusta). Ægteskabet sluttede i praksis med Eudocias bortvisning fra hoffet i 443, og hun flyttede til Jerusalem, hvor hun også døde. Aelia Eudocia havde et indgående kendskab til klassisk græsk litteratur og hun skrev digte, der blandt andet tog udgangspunkt i Homers værker.

Opvækst
Athenais blev formentlig født i Athen omkring 401. Hendes far Leontius var filosof, og han fik omkring 415 den prestigefulde stilling som lærer i retorik ved det genoprettede Akademi i Athen. Leontius sørgede for, at Athenais fik en grundig uddannelse, og hendes opvækst tiltrak sig ingen opmærksomhed før faderens død, ca. 420.

Kejserinde

Legenden
Der findes to vidt forskellige beretninger om Athenais opstigning og forvandling til kejserinde Eudocia. Den traditionelle fortælling findes hos en række historikere op gennem middelalderen og kan sammenfattes således:

Kejser Theodosius søster Pulcheria havde siden 414 regeret riget for sin bror, der hellere ville gå på jagt. Theodosius var dog ikke helt blottet for initiativ. I 420 sendte han bud efter Pulcheria, og da de mødtes, erklærede han, at det var på tide, at hun fandt en hustru til ham. Den unge kejser var meget specifik vedrørende sine ønsker:

Pulcheria påtog sig opgaven og fandt Athenais, som var en særdeles smuk og veluddannet ung kvinde. Athenais var netop kommet til Konstantinopel, og hun havde henvendt sig til hoffet for at få støtte i en arvestrid mod sine brødre. Faderen havde kun efterladt hende 100 guldmønter og en besked om, at hun måtte satse på sin gode skæbne, "som var bedre end nogen anden kvindes", og hendes to brødre havde ingen ønsker om at ændre fordelingen af arven. Hendes skønhed og smukke græske sprog gjorde indtryk på Pulcheria, og hun præsenterede den unge kvinde for Theodosius. Kejseren forelskede sig på stedet, og efter at Athenais var blevet oplært i den kristne tro, blev der planlagt bryllup, som fandt sted 7. juni 421. Athenais blev ved hoffet herefter omtalt som Eudocia, og 2. januar 423 - efter at hun havde født kejserparrets første barn, Eudoxia - blev hun ophøjet til kejserinde.

Den senere tolkning
Moderne historikere som Kenneth Holum afviser den klassiske beretning. Nytolkningen er blandt andet baseret på samtidige historikere som Sokrates af Konstantinopel og Priscus af Panion, der slet ikke nævner Pulcherias indblanding. Den historie dukkede først op hos Johannes Malalas, der skrev sin verdenskrønike omkring 100 år efter Eudocias død - og Johannes var kendt som en noget vidtløftig fortæller. Et nok så vigtigt argument er det politiske: Kejsere giftede sig ikke efter pludselige indskydelser, men derimod ofte på basis af råd fra magtfulde fraktioner omkring dem. Holums teori er, at der var opstået et parti af adelsmænd, som - ud over at ønske magten - mente at Pulcherias fanatiske kristendom var gået for vidt, og at der var brug for en mere moderat kristendom, der gav plads til andre religioner, specielt den klassiske græske. Eudocias brødre Valerius og Gesius var en del af denne fraktion, som også talte familien omkring den tidligere præfekt for Østen, Anthemius, der var blevet afsat i 414. Den direkte kontakt til Theodosius foregik via adelsmanden Paulinius, der havde været en af kejserens to legekammerater og følgesvende gennem hele hans opvækst. Dermed falder også historien om, at Athenais to brødre blev grebet af skræk ved meddelelsen om giftermålet og flygtede, til jorden. Tværtimod argumenterer Holum for, at Valerius allerede da brylluppet fandt sted, havde posten som præfekt over Illyrien. Fraktionen fik endnu mere vind i sejlene, da Pulcheria i 421 fik igangsat en krig mod Persien. Den nye persiske konge, Bahram 5., forfulgte de kristne, men det østromerske angreb strandede hurtigt, og situationen blev så truende, at Pulcheria i 422 måtte gå med til, at Anthemius svigersøn Procopius blev udnævnt til øverstkommanderende for hæren i øst (Magister militium per Orientem). Procopius fik stabiliseret situationen, så der samme år kunne forhandles en fred, der genetablerede situationen før krigen. Den moderate fraktion fik overbevist kejseren om, at truslen fra jøder og andre "hedninge" ikke længere eksisterede, og i 423 blev der gennemført en lovgivning, som bekyttede disse grupper, så længe de "levede fredeligt og ikke foretog sig noget uordentligt eller ulovligt".

Magtkampe ved hoffet
Den moderate fraktion havde imidlertid ikke monopol på magten. Kejserens søster Pulcheria flyttede ganske vist ud af kejserpaladset, men hun rådede over to andre paladser i Konstantinopel og havde sin egen stab af tjenere og embedsmænd samt en afdeling af den kejserlige garde til sin rådighed. Loven om beskyttelse af "hedninger" vakte voldsomt røre blandt de kristne, og den højt respekterede Simon (senere kendt som Simon Søjlehelgen), skrev et brev til Theodosius og truede ham med Guds straf. Den stærkt troende kejser blev vældig opskræmt, og loven blev omstødt i 425. Magten svingede herefter mellem de moderate og de stærkt kristne. I midten sad kejseren, og han rettede typisk ind efter den seneste, han havde talt med. I praksis skulle han godkende alle nye love og forordninger, men arbejdet kedede ham, og ofte undlod han overhovedet at få teksten læst op for sig. Johannes Malalas har i sin krønike en fortælling om, at Pulcheria blev så irriteret over Theodosius' manglende engagement, at hun overrakte ham et dokument, som han uden videre skrev under. Der var imidlertid tale om et gavebrev, hvori kejseren forærede kejserinden til Pulcheria som slave, med henblik på videresalg. Pulcheria brugte begivenheden til at skælde sin bror huden fuld for de ulykker, hans ligegyldighed kunne afstedkomme.

Eudocia fødte som nævnt ovenfor datteren Eudoxia i 422, og der fulgte også yderligere en datter, Flaccilla, der imidlertid døde allerede i 431. Der var ikke andre overlevende børn, og især savnet af en mandlig arving var et problem for kejserfamilien. Eudoxia blev allerede som spæd trolovet med sin slægtning Valentinian fra den vestlige gren af kejserfamilien, og 29. oktober 437 blev der afholdt bryllup i Konstantinopel, hvor Valentinian dog var repræsenteret af en romersk senator, Rufius Volusianus. Denne vestromerske statsmand havde en niece i Jerusalem, Melania den Yngre. Melania stammede fra en særdeles rig romersk familie, men hun og ægtemanden havde afhændet deres godser, frigivet deres slaver, og foræret det meste af formuen væk, og Melania havde siden 417 boet i Jerusalem. Hun var højt agtet blandt byens kristne, og da hun hørte, at hendes onkel - der stadig tilbad de romerske guder - skulle til Konstantinopel, drog hun også afsted. Det lykkedes Melania at omvende Volusianus, og under sit ophold i Konstantinopel gjorde hun så stort indtryk på kejserinden, at Eudocia i 438 fik kejserens tilladelse til at drage på pilgrimsfærd til Jerusalem, hvor hun tilbragte megen tid i samtaler med den karismatiske Melania, der senere blev helgenkåret. På vejen til Jerusalem havde Eudocia gjort ophold i Antiokia, og under opholdet dér holdt hun en tale i hellenistisk stil for byens senat og uddelte midler til forskønnelse af byens bygninger. Hun tog sin græske herkomst alvorligt, hvilket fremgår af talen, hvor hun mindede byens borgere om deres græske oprindelse, som hun delte med dem. Historikeren J.B. Bury har beskrevet opholdet i Antiokia således:

Forvisning
Det kom til et brud i kejserfamilien, og Eudocia forlod hoffet, tilsyneladende på kejserens befaling. Hvis man vil have en saftig version af historien, går man heller ikke denne gang forgæves til Johannes Malalas krønike. Han mente at vide, at kejseren havde foræret et meget stort æble fra Frygien til Eudocia som symbol på sin kærlighed. Da kejseren senere spurgte til æblet, fortalte kejserinden, at hun havde spist det. Hvad hun ikke vidste, var at kejserens barndomsven Paulinus i mellemtiden glædestrålende havde fremvist æblet, uden at vide, hvor det oprindeligt stammede fra. Kejseren konkluderede, at Eudocia havde givet hans kærlighedsgave videre til en ny elsker, og han lod Paulinus henrette og Eudocia landsforvise. Frygisk æble eller ej, så indeholder historien den kerne af sandhed, at Paulinus blev henrettet og at Eudocia forlod hoffet omkring 443.

Eudocia rejste til Jerusalem, hvor hun tilbragte sine sidste år. Det fortælles, at kejseren sendte chefen for sin garde, Saturninus, efter hende, og at han dræbte to af de præster, der ledsagede kejserinden. Saturninus blev efterfølgende ombragt uden at Eudocia greb ind, og det medførte økonomiske repressalier fra Konstantinopel, men derefter fik hun tilsyneladende lov til at være i fred. Eudocia havde erhvervet store jordbesiddelser i Palæstina, og pengene herfra brugte hun blandt andet til at at udvide den kirke til ære for Sankt Stefan, hun havde ladet bygge under sit første besøg i Jerusalem i 438. Der blev også sat penge af til at udbygge forsvarsmurene omkring byen, til herberg for pilgrimme og fattige og til generelt at støtte kristendommen i området. Eudocia forsatte med at bruge titlen som kejserinde helt frem til sin død, 20. oktober 460.

Eftermæle
Eudocias litterære produktion omfattede efter sigende seks større værker, hvoraf man har bevaret hendes levnedsbeskrivelse af Sankt Cyprian. Moderne kritikere har været hårde ved den: Gillian Cloke skriver, at den er fantasifuld, godtroende og præget af tidens optagethed af det overnaturlige. Dens anvendelighed til forståelse af samfundshistorien sammenligner hun med nutidens Hello! ugeblad.

Man ved også, at Eudocia producerede digte, der var baseret på genanvendelse af Homers verslinjer - sat sammen på nye måder, så de fik ny betydning. Denne type digtning kaldes cento ("kludetæppe") og Eudocia har brugt den til at genfortælle Jesu liv med brug af homeriske strofer. Fra Eudocia har man bevaret 2.400 verslinjer, og de bruges blandt andet af nutidens forskere til at udbygge billedet af Homers produktion.

Eudocia blev helgenkåret og æres fortsat i den ortodokse kirke, med mindedag 13. august.

Noter

Litteratur
 Bury, J.B. A history of the later Roman empire, from Arcadius to Irene (395 A.D. to 800 A.D.), Macmillan and Co., London & New York, 1889 Bind I på archive.org Bind II på archive.org
 Cloke, Gillian. This Female Man of God:' Women and Spiritual Power in the Patristic Age, AD 350-450. Routledge, 1995. .
 Duckett, Eleanor. Medieval Portraits from East and West. Ann Arbor, Michigan: The University of Michigan Press, 1972.
 Holum, Kenneth G. Theodosian Empresses: Women and Imperial Dominion in Late Antiquity. Berkeley and Los Angeles, California: University of California Press, 1982. .
 Jones, A.H.M, J.R. Martindale, and J. Morris. The Prosopography of the Later Roman Empire. Cambridge: Cambridge University Press, 1971.
 Norwich, John Julius 1990. Byzantium. The Early Centuries. Penguin Books. .
 Sozomenos The Ecclesiastical History of Sozomen: Comprising a History of the Church from A.D. 324 to A.D. 440. Oversat af Edward Walford. London: Henry G. Bohn. 1855.

Eksterne henvisninger

Kvinder i Romerriget

Aelia Eudocia


A tripeptide is a peptide derived from three amino acids joined by two or sometimes three peptide bonds. As for proteins, the function of peptides is determined by the constituent amino acids and their sequence. In terms of scientific investigations, the dominant tripeptide is glutathione (γ-L-Glutamyl-L-cysteinylglycine), which serves many roles in many forms of life.

Examples
Eisenin (pGlu-Gln-Ala-OH) is a peptide with immunological activity that is isolated from the Japanese marine alga, Eisenia bicyclis, which more commonly is known as Arame
GHK-Cu (glycyl-L-histidyl-L-lysine) is a human copper binding peptide with wound healing and skin remodeling activity, which is used in anti-aging cosmetics and more commonly referred to as copper peptide
Lactotripeptides (Ile-Pro-Pro and Val-Pro-Pro) found in milk products, act as ACE inhibitors
Leupeptin (N-acetyl-L-leucyl-L-leucyl-L-argininal) is a protease inhibitor that also acts as an inhibitor of calpain
Melanostatin (prolyl-leucyl-glycinamide) is a peptide hormone produced in the hypothalamus that inhibits the release of melanocyte-stimulating hormone (MSH)
Ophthalmic acid (L-γ-glutamyl-L-α-aminobutyryl-glycine) is an analogue of glutathione isolated from crystalline lens
Norophthalmic acid (y-glutamyl-alanyl-glycine) is an analogue of glutathione (L-cysteine replaced by L-alanine) isolated from crystalline lens
Thyrotropin-releasing hormone (TRH, thyroliberin or protirelin) (L-pyroglutamyl-L-histidinyl-L-prolinamide) is a peptide hormone that stimulates the release of thyroid-stimulating hormone and prolactin by the anterior pituitary
ACV (δ-(L-α-aminoadipyl)-L-Cys-D-Val) is a key biosynthetic precursor to penicillin and cephalosporin.

See also
Dipeptide
Tetrapeptide

References

Peptides
Tripeptides

Tripeptide


Cuestión de justicia es una película estadounidense hecha para televisión en formato de mini-serie en 1993. Fue dirigida por Michael Switzer, escrita por Dennis Turner y protagonizada por Patty Duke y Martin Sheen. Está basada en hechos reales sobre una madre que busca enjusticiar a su nuera por la muerte de su hijo y a la vez obtener la custodia de su nieta.

Argumento
En un pequeño pueblo en Alabama vive la familia Brown. Chris, hijo único de Mary (Duke, La maestra milagrosa, 1962 y 1979) y Jack (Sheen, Apocalipsis now) está cansado de la pobreza y lo riesgoso que es vivir en ese pueblo y está decidido a unirse a la marina estadounidense para adquirir cierto grado de clase. Al principio Mary, que es muy sobreprotectora no quiere que su hijo se vaya lejos pero su padre, Jack tiene una mente más abierta y quiere que su hijo se expanda y conozca el mundo pues su vida junto con Mary se vio frustrada también por la sobreprotección de la madre de Mary.

Durante su entrenamiento Chris conoce a la atractiva Dusty, una mujer mundana que es mayor que él. Cuando finalmente Chris regresa a la casa de sus padres, Mary está muy emocionada, sin embargo se sorprende al ver que su hijo llega casado con Dusty. Durante la estancia de ellos en la casa, Dusty queda embarazada. Un día mientras Mary sostiene una discusión con Chris diciéndole que no le agrada Dusty como su esposa, Dusty aparece y les dice que está embarazada, sin embargo le dice a Mary que ella jamás conocerá a su nieto. Chris y Dusty se van.

Al poco tiempo nace la bebé y Chris llama a su madre para contarle la noticia, sin embargo debe consultar con Dusty para saber si es posible que ella conozca a su nieta. Mary se deprime, siente que ha perdido a su hijo.

Con el paso del tiempo Dusty se aburre de su vida de casada y empieza a salir con otros marinos y a abandonar a Christina (la hija de ella con Chris). Cuando Chris nota lo irreponsable que se ha hecho Dusty la golpea y la insulta y decide irse nuevamente con sus padres a Alabama.

Finalmente Mary conoce a su pequeña nieta, Christine y está muy feliz que Chris haya abandonado a Dusty. Pero luego Chris sostiene una conversación con su padre y su padre le dice que si aún la ama debe regresar con ella pues el mismo siente que desperdició su vida viviendo atado a la madre de Mary. Al final Chris reacciona y toma la decisión de volver con Dusty.

Cuando regresa con Dusty, ella ha adquirido un nuevo oficio, el de prostituta, ante esto Chris opta por divorciarse. Dusty decide entonces pedirle a Rocky (Cole Hauser) un marino con el que ha estado frecuentando, que asesine a Chris y que ella luego le pagaría y lo sacaría de la cárcel. Rocky accede y mediante una carta falsa logran que Chris llegue a la casa de Dusty pero en realidad el que lo está esperando es Rocky y lo asesina.

En la noche sinicamente Dusty llama a Mary contándole que han asesinado a Chris. Para ese momento Mary recupera a su nieta y vive un tiempo con ella. Mientras tanto Dusty ha regresado a Oklahoma, su tierra natal, sin embargo sabe que no goza de los benefecios de ser la viuda de un marinero si no tiene a Christine, por lo que junto a su nuevo amante, Talbot deciden secuestrar a Christine.

Durante la celebraciones del 4 de julio, la familia Brown había salido para ver los juegos artificiales por motivo de las festividades pero cuando regresaban a su casa, son sorprendido por Talbot y Dusty y secuestran a Christine. Ahora Mary tiene dos propósitos en mente; buscar justicia contra la muerte de su hijo y además recuperar a su nieta.

Al poco tiempo encarcelan a Rocky al coincidir las huellas digitales pero Mary aún no está convencida pues ella sabe que fue una conspiración iniciada por Dusty, y no va a descansar hasta verla tras las rejas.

Para recuperar a su nieta Mary decide llevar el caso a la corte de Oklahoma, pero el problema es que para Oklahoma lo más apropiado es que la niña esté con su madre biológica, es decir Dusty con la condición de que ella no abandone Oklahoma en ningún momento. Ante esto Mary manda cartas a todos los demás estados por si Dusty incumple la condición impuesta por el juzgado.

Mary se sume en una profunda depresión y hasta crea un santuario en honor a su hijo y empieza a acusar a Jack pues él fue quien le dijo que regresara con Dusty pero entonces Jack le hace ver a Mary que también ellos no tuvieron la vida que desearon por culpa de la madre de ella. En medio de ese encuentro ambos deciden que lucharán por recuperar a su nieta y encarcelar a Dusty.

Mary empieza a contactar a trabajadores sociales y abogados par investigar a Dusty y buscar cualquier cosa que no esté bien. Sin embargo casi ninguno de los detectives logra ayudarla el caso es muy complicado pues demostrar que Dusty fue quien planeo el asesinato de Chris es muy difícil. Los investigadores empiezan a investigar a Rocky para que confiese que asesinó a Chris por órdenes de Dusty.

Mientras tanto Talbot se harta de vivir con Dusty y Christine así que se fugan del pueblo por la noche para que nadie los descubre. Pero cuando Dusty empieza a insistir en que regresen Talbot enfurece y la arroja fuera del carro con Christine y se va. En medio de la calle y bajo la lluvia Dusty busca ayuda en un asilo para mujeres, pero mientras ella duerme las encargadas del asilo ven el anuncio de Mary e inmediatamente la reportan y además se dan cuenta de que ella ya no está en Oklahoma sino en Illinois y de esa forma Mary logra recuperar la custodia de su nieta.

Un poco más tarde el detective llama a Mary le dice que consiguieron que Rocky confesara y así logra Dusty vaya a la cárcel.

Elenco
 Patty Duke es Mary Brown.
 Martin Sheen es Jack Brown.
 Jason London es Chris Brown.
 Alexandra Powers es Kathy "Dusty" Brown, también conocida como "Charlene".
 Cole Hauser es Rocky.
 Jeff Kober es Talbot.

Curiosidades
 Hay dos versiones, una de 180 minutos y otra de 240 minutos.
 En la vida real el padre de Chris Brown falleció en 1996.
 Kathy Charlene Jackson conocida como "Dusty", falleció el 21 de noviembre de 2011.
 La película es considerada como una de las mejores de "Lifetime Movie Network".

Referencias

Películas basadas en hechos reales
Películas dramáticas de Estados Unidos
Telefilmes

Cuestión de justicia


L'incident de Denshawai est le nom donné à un différend survenu en juin 1906 entre des officiers de l'armée britannique et des habitants de Denshawai, en Égypte.

Cette affaire est survenue alors que Evelyn Baring,  comte de Cromer, était consul général d'Égypte après la guerre anglo-égyptienne de 1882, et exerçait sur le pays une tutelle de fait.

Il est considéré par certains historiens, comme Peter Mansfield (1928-1996) qui écrivit The British in Egypt (1971), comme un évènement marquant durant l'occupation britannique de l'Égypte . Bien que l'incident lui-même n'ait pas causé beaucoup de victimes, la réaction des officiers britanniques durant les évènements a eu un impact dans l'exacerbation du sentiment nationaliste chez les Égyptiens. Un musée dédié à la mémoire des victimes de ces évènements a été créé a cet effet : le musée historique de Denshway. L'évènement est encore un symbole de la lutte contre le colonialisme encore aujourd'hui en Égypte et au Moyen Orient : il est par exemple cité dans les communiqués d'Al-Qaïda

L'incident

Le 13 juin 1906, un groupe d'officiers de l'armée britannique pratique, pour la troisième année consécutive, la chasse aux pigeons autour du village de Denshawai (aujourd'hui dans le gouvernorat  de Menufeya, à 75 kilomètres au nord-ouest du Caire, à 15 km de Shibin El Kom). Cela provoque la colère des villageois qui élevaient les pigeons et s'en nourrissaient. Une bagarre a éclaté et l'un des officiers britanniques a tiré avec son arme, . Les villageois s'emparent de trois officiers et les immobilisent pour les remettre aux autorités, deux parviennent à s'enfuir. L'un d'eux parvient à rejoindre à pied le camp britannique, dans la chaleur intense de midi. Le second s'effondre sur la route menant au camp et est retrouvé mourant par les militaires sortis du camp au secours de leurs officiers, très probablement d'un coup de chaleur provoqué par plusieurs kilomètres de marche en plein soleil. Un villageois a, semble-t-il, essayé de l'aider, mais les soldats du camp, arrivant sur ces entrefaites, ont supposé qu'il avait tué l'officier et lui ont ouvert en deux la tête d'un coup de sabre.

Répression

Préoccupés par la montée des sentiments nationalistes égyptiens contre l'occupation britannique, les autorités britanniques, (en l'absence de lord Cromer), ont opté pour une démonstration de force à l'encontre des instigateurs des incidents ayant causé la mort de l'officier britannique. Le lendemain de l'incident, l'armée britannique est arrivée, arrêtant cinquante-deux hommes dans le village, identifiés comme impliqués dans les incidents. Ils sont inculpés pour l'attaque que la justice coloniale estime préméditée.

Ils sont jugés lors d'un procès sommaire, dans un tribunal colonial où siègent trois juges britanniques et deux égyptiens, et présidé par Boutros Ghali Pacha. Ce tribunal juge sans appel. Les avocats ont des plaidoiries qui sont similaires à l'accusation, et les paysans, méprisés autant par les colons que par les élites égyptiennes, ne sont soutenus ni par les nationalistes ni par les indépendantistes.

Quatre hommes sont reconnus coupables du meurtre de l'officier décédé et sont condamnés à mort. Deux autres sont condamnés à la réclusion à perpétuité ; vingt-six villageois ont reçu diverses peines de travaux forcés et ont été fouettés. L'un des condamnés à mort, Hassan, est pendu devant sa maison et devant sa famille, ce qui était inhabituel dans les cérémonies d'exécution des peines capitales.

Suites

La dureté des condamnations et leur mode d'application suscite l'indignation de la population, et la presse égyptienne nationaliste la dénonce comme particulièrement cruelle en vilipendant le procès comme un  (notamment Al Liwa de Kamil Pacha). Les journaux anglophones et francophones d'Égypte se font aussi l'écho de l'affaire, ainsi que quelques journaux européens comme Le Figaro ou le New York Times. Finalement, l'affaire remonte jusqu'au Parlement et le gouverneur d'Égypte, Lord Cromer, doit renoncer à son poste, mais avec les félicitations de la Chambre des Communes qui lui attribue une récompense de plusieurs dizaines de milliers de livres sterling. La campagne pour les villageois toujours emprisonnés aboutit à leur libération en janvier 1908.

L'explication donnée par les Britanniques reflètent leurs peurs de dominants : ils y voyaient en effet la main des nationalistes égyptiens suscitant un djihad ; les élites égyptiennes y voyaient de leur côté la marque de l'arriération des fellahs qu'elles méprisent. L'incident est ensuite constamment rappelé comme un marqueur de la barbarie du colon britannique, jusqu'à être intégré dans un roman de Abd Al-Rahman Al-Râfi'i dans les années 1930.

Or, la chasse, notamment aux oiseaux mais aussi au renard, était pratiquée par les Européens comme un sport aristocratique, sans considération pour les impacts sur la population locale et sur les usages, ni pour les cultures qu'ils piétinent allègrement. Or la fiente des pigeons était utilisée comme engrais pour les cultures de courge. La chasse au héron garde-bœufs, confondu avec l'ibis antique, aboutit à la prolifération d'insectes menaçant les cultures de coton, et à l'imposition d'une corvée pour les éliminer à la main. Les paysans contestaient donc depuis des décennies ces pratiques occidentales et coloniales.

Dans la culture

Cinquante ans plus tard, le journaliste égyptien Mohamed Hassanein Heikal prononça cette phrase : « Les pigeons de Denshawai sont retournés se percher à la maison », à propos de l'issue de la crise de Suez en 1956.

"The Hanging of Zahran" (Les pendus de Zahran) est un poème de Salah Abdel Sabour inspiré de l'incident. Nagui Riad tira le film Friend of Life de ce poème.

"27 June 1906, 2:00 pm" est un poème de Constantine P. Cavafy, qui commence par ces vers : "Quand les Chrétiens prennent et pendent/ l'innocent garçon de dix-sept ans/ sa mère qui à côté de l'échafaud/ s'était traînée..."

Le Denshway Museum a été inauguré en juillet 1999, en mémoire des victimes de ces évènements.

Articles connexes
 Guerre anglo-égyptienne (1882)
 Mustafa Kamil
 Révolution égyptienne de 1919

Sources

Références

Liens externes

Résistance à la colonisation britannique
Relations entre l'Égypte et le Royaume-Uni

Incident de Denshawai


Selasetur Íslands á Hvammstanga (enska: The Icelandic Seal Center) er safn, upplýsingamiðstöð og rannsóknarsetur á Hvammstanga, við Miðfjörð á Norð-Vesturland. Það var formlega stofnað árið 2005 af heimamönnum með það að markmiði að standa að eflingu náttúrutengdrar ferðaþjónustu í Húnaþingi vestra, vinna að eflingu selaskoðunar á svæðinu og standa fyrir fjölbreyttum rannsóknum, fræðslu og upplýsingamiðlun um seli við Ísland.

Selasetrið er í samfélagseign og rekið í samfélagsþágu. Að Selasetri Íslands stendur fjöldi aðila innan og utan Húnaþings vestra, einstaklingar, stofnanir og fyrirtæki í ferðaþjónustu. Selasetrið er ekki rekið í hagnaðarskyni.

Selasetrið opnaði formlega þann 26. júní 2006 með fræðslusýningu í gömlu verslunarhúsnæði Sigurðar Pálmasonar að Brekkugötu 2. Hátt í þriðja hundrað gesta komu og það var Sturla Böðvarsson samgönguráðherra sem opnaði formlega Selasetur Íslands. Fyrsta árið komu um 2.500 gestir.

Árið 2012 flutti fræðuslusýninginn yfir annað húsnæði við höfnina, í kjallara á Strandgötu 1 (í gamla gærukjallarann). Hönnuður sýningarinnar er hann Steinþór Sigurðsson. Skrifstofur rannsóknadeilda og framkvæmdastjóra eru núna á 2. hæð Höfðabrautar 6.

Selasetrið er fræðslumiðstöð fyrir almenning og ferðamenn um líffræði og hegðun sela við Ísland. Það er einnig öflugt rannsóknarsetur með þrjár rannsóknardeildir í samstarfi við Hafrannsóknarstofnun Íslands , ferðamáladeild Háskólans á Hólum og Náttúrustofu Norðurlands vestra. Það stendur fyrir rannsóknum og fræðslu á selum og náttúrutengdri ferðaþjónustu í Húnaþingi vesta.

Á hverju ári eru gerðar rannsóknir á selum á Heggstaðanesi, Vatnsnesi  og víðar um Ísland í góðri samvinnu við heimamenn og landeigendur. Það hafa verið starfsmenn og nemar Selaseturs Íslands í samstarfi við Hafrannsóknastofnun og Hólaskóla aflað mikilvægra líffræðilegra og atferlisupplýsinga um selina sjálfra sem og áhrif ferðaþjónustu á hegðun selanna.

Selveiðibann og það að koma íslenskum selstofnunum á alþjóðlega válista er án efa stærsta afrek Selasetursins.

Í Selasetrinu er fræðslusýning og upplýsingar um seli og lifnaðarhætti þess við Ísland. Á Selasetrinu er búið að standsetja rannsóknaraðstöðu í samvinnu við Hafrannsóknarstofnun. Þar einnig er rekin minjagripaverslun og Upplýsingamiðstöð Húnaþings vestra sem er mikið aðdráttarafl fyrir ferðamenn.

Vorið 2021 hannaði Selasetrið nýja ferðamannaleið "Á selaslóðum" á Norðurlandi vestra og er hún111 km. löng. Á Selastóðum er hringleið, allt frá Hvammstanga um Vatnsnesið, yfir í Kolugljúfur í Víðidal og aftur á Hvammstanga. Ferðamannastaðirnir eru Hvammstangi, Hamarsrétt, Illugastaðir, Hvítserkur, Borgarvirki og Kolugljúfur.

Tengt efni
Selalningin mikla

Tenglar

 Heimasíða
https://www.hunathing.is/
http://www.visithunathing.is/is/moya/page/upplysingamidstod-hunathings-vestra

Söfn á Íslandi
Hvammstangi

Selasetrið á Hvammstanga


Bran, also known as miller's bran, is the hard layers of cereal grain surrounding the endosperm. It consists of the combined aleurone and pericarp. Corn (maize) bran also includes the pedicel (tip cap). Along with the germ, it is an integral part of whole grains, and is often produced as a byproduct of milling in the production of refined grains.

Bran is present in cereal grain, including rice, corn (maize), wheat, oats, barley, rye, and millet. Bran is not the same as chaff, which is a coarser, scaly material surrounding the grain, but does not form part of the grain itself, and which is indigestible by humans.

Composition

Bran is particularly rich in dietary fiber and essential fatty acids, and contains significant quantities of starch, protein, vitamins, and dietary minerals. It is also a source of phytic acid, an antinutrient that prevents nutrient absorption.

The high oil content of bran makes it subject to rancidification, one of the reasons that it is often separated from the grain before storage or further processing. Bran is often heat-treated to increase its shelf life.

Rice bran
Rice bran is a byproduct of the rice-milling process (the conversion of brown rice to white rice), and it contains various antioxidants. A major rice bran fraction contains 12%–13% oil and highly unsaponifiable components (4.3%). This fraction contains tocotrienols (a form of vitamin E), gamma-oryzanol, and beta-sitosterol; all these constituents may contribute to the lowering of the plasma levels of the various parameters of the lipid profile. Rice bran also contains a high level of dietary fiber (beta-glucan, pectin, and gum). It also contains ferulic acid, which is also a component of the structure of nonlignified cell walls. Some research suggests, though, inorganic arsenic is present at some level in rice bran. One study found the levels to be 20% higher than in contaminated drinking water.

Uses

Bran is often used to enrich breads (notably muffins) and breakfast cereals, especially for the benefit of those wishing to increase their intake of dietary fiber. Bran may also be used for pickling (nukazuke) as in the tsukemono of Japan.   Rice bran in particular finds many uses in Japan, where it is known as nuka (; ). Besides using it for pickling, Japanese people add it to the water when boiling bamboo shoots, and use it for dish washing. In Kitakyushu City, it is called jinda and used for stewing fish, such as sardines.

Rice bran is stuck to the surface of commercial ice blocks to prevent them from melting. Bran oil may be also extracted for use by itself for industrial purposes (such as in the paint industry), or as a cooking oil, such as rice bran oil.

 Wheat bran is useful as feed for poultry and other livestock, as part of a balanced ration with other inputs. Wheatings, a milling byproduct comprising mostly bran with some pieces of endosperm also left over, are included in this category.

Bran was found to be the most successful slug deterrent by BBC's TV programme Gardeners' World.  It is a common substrate and food source used for feeder insects, such as mealworms and waxworms. Wheat bran has also been used for tanning leather since at least the 16th century.

Research

As with cereal fiber and whole grain consumption, bran is under preliminary research for the potential to improve nutrition and affect chronic diseases.

Stability
Commonly, bran is heat-treated with the intention of slowing undesirable rancidification, but a very detailed 2003 study of heat-treatment of oat bran found a complex pattern whereby increasingly intense heat treatment reduced the development of hydrolytic rancidity and bitterness with time, but increased oxidative rancidity. The authors recommended that heat treatment should be sufficient to achieve selective lipase inactivation, but not so much as to render the polar lipids oxidizable upon prolonged storage.

See also
 Alkylresorcinols
 Cereal germ
 Phytic acid (IP6)
 Rice bran solubles
 Raisin bran

References

Cereals
Food ingredients
Oats
By-products

Bran


Udruga banatskih Hrvata - Zrenjanin je kulturna udruga Hrvata iz Zrenjanina. Utemeljena 1. srpnja 2016. godine. Osnovana radi očuvanja identiteta Hrvata u Srbiji. Na osnivačkoj skupštini za prvog predsjednika udruge izabran je diplomirani profesor tjelesnog odgoja i sporta – master Goran Kaurić iz Pokrajinskog tajništva za gospodarstvo i turizam. Mandat predsjednika je četiri godine. Osnivanje je nastalo kao potreba očuvanja kulturnog i nacionalnog identiteta Hrvata u Banatu. Članovi ističu da bi povijest Banata bila mnogo siromašnija bez hrvatske kulture i tradicije te da trag hrvatskog naroda ne smije biti samo u prošlosti i povijesti Banata, nego treba produbljivati svoje tragove i čuvati svoj identitet i sada i u budućnosti. Važno je poraditi da Hrvati koji se tako osjećaju da se tako i izjasne. Planira se da se poboljša općenita zakonska uređenost zaštite nacionalnih manjina i da se postojeći zakoni i akti pisani radi zaštite manjina i sprovode. Broj Hrvata tijekom posljednjih 70 godina u Srbiji smanjio se za više od tri puta, što vrijedi i za Banat, tako da jedina općina gdje danas Hrvati prelaze više od 1 posto je Opovo. Danas je ostalo manje od tri tisuće Hrvata na teritoriju cijelog Banata, ali hrvatski se ipak danas može čuti u Zrenjaninu, Boki, Neuzini, Opovu, Bijeloj Crkvi, Ivanovu, Pančevu i Starčevu i da bi se mogao čuti i dalje, osnivači su odlučili udružiti se u udrugu.

Izvori

Zrenjanin
Hrvatska kulturno-umjetnička društva iz Vojvodine

Udruga banatskih Hrvata, Zrenjanin


Zvizda je arheološko nalazište pokraj Studenaca u općini Lovreć.

Opis
Arheološki nalazište Zvizda nalazi se zapadno od lokalne ceste Studenci-Podgreda, kod izvora Zvizda. Radi se o srednjovjekovnom groblju sa stećcima koje nastaje tijekom 15. stoljeća na trima uzvisinama oko izvora. Na nalazištu Zvizda do danas je sačuvano tridesetak stećaka svih vrsta (sljemenjaci, sanduci, ploče) a repertoar ukrasnih motiva sličan je kao i na ostalim stećcima ovog područja (križevi, volute, polumjesec stilizirani ljudski likovi, prizori lova).

Zaštita
Pod oznakom Z-5680 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Lovreć

Zvizda (arheološko nalazište)


مطار النزهة أو مطار الإسكندرية الدولي  هو مطار دولي يبعد عن وسط مدينة الإسكندرية حوالي 6 كم في الاتجاه الجنوبي الشرقي، يمثل المطار أهمية كبيرة للإسكندرية باعتبارها ثاني أكبر مدينة في مصر بعد العاصمة القاهرة، يرجع تاريخ إنشاء مطار النزهة إلى عام 1947، تبلغ مساحة أرض المطار حوالي 650 فدان، ويستقبل الطائرات الصغيرة والمتوسطة والطائرات الخاصة، يتكون المطار من مبنى للركاب يحتوي على صالتين واحدة للسفر والثانية للوصول، تضمان مكاتب شركات الطيران العاملة في المطار، والعديد من الخدمات الأخرى مثل البنوك والكافيتريات، ويضم المطار صالة للشحن الجوي، ومبنى للسوق الحرة، ويضم أيضاً نادي الإسكندرية للطيران الشراعي. ويصل عدد الرحلات التي تقلع وتهبط في المطار ما يقارب 7808 رحلة سنوياً، وفي عام 2008 خدم المطار ما يقارب 1,162,987 راكباً بزيادة 46.3% عن عام 2007، ويعتبر مطار النزهة أحد مراكز العمليات الرئيسية لشركة مصر للطيران، ومركز العمليات الرئيسي لشركة المصرية العالمية للطيران. تم إغلاق المطار في عام 2011 ثم تم الإعلان لاحقاً عن إغلاقه بشكل نهائي بعد تجديده بتكلفة تجاوزت 360 مليون جنيه، حيث صَرح الرئيس السيسي في جلسة: "أحدثكم بكل صراحة، لن نستطيع إستخدام مطار الإسكندرية لعدة أسباب اعفونى من ذكرها".

مبنى الركاب
 تبلغ القدرة الاستيعابية لمبنى الركاب حوالي 600 راكب/ساعة.
 يحتوي المبنى على عدد 2 سير للوصول، سير واحد للسفر.
 يحتوي المبنى على 2 كاونتر للوصول، كاونتر واحد للسفر.
 يبلغ عدد مواقف انتظار الطائرات عشرة مواقف لطائرات من الحجم المتوسط.

مشروعات مستقبلية
تم الإعلان عن مشروع لتطوير مطار النزهة بتكلفة 280 مليون جنيه مصري، ويشمل المشروع تطوير مبنى الركاب، ورفع السعة الإجمالية له من نصف مليون راكب إلي مليوني راكب سنوياً، وسيتم افتتاح المطار عام 2017. ثم تم الإعلان في وقت لاحق عن إغلاق المطار بشكل نهائي.

انظر أيضا
 مطار برج العرب الدولي

مصادر

النقل في الإسكندرية
مبان ومنشآت في الإسكندرية

النزهة
مواقع جذب سياحي في الإسكندرية

مطار النزهة


Ivar de Waterford (irlandés: Puirt Láirgi; nórdico antiguo: Ívarr) (m. 1000) fue un caudillo hiberno-nórdico, rey vikingo de Waterford por lo menos desde 969 hasta su muerte en el año 1000. Posiblemente también gobernó sobre el reino de Dublín (r. 989 – 993), y con seguridad entre 994 – 995, cuando regresó tras la expulsión de la ciudad por Sigtrygg Silkbeard en 993.

Debido a su relación con el contemporáneo Ivar de Limerick, existe cierto desconcierto y confusión entre ambas figuras históricas. El parentesco de Ivar de Waterford es incierto, aunque Clare Downham argumenta que sus reivindicaciones hacia Dublín y los nombres de hijos y nietos sugiere que perteneció a la dinastía Uí Ímair. En 1867 James Henthorn Todd sugirió que era hijo de otro Ímar, muerto en batalla contra Ruaidrí ua Canannáin en 950, y asume que es hijo del poderoso Ragnall ua Ímair, monarca del reino de Northumbria que ocupó Waterford y asoló Munster en la segunda década del  antes de ocupar Jórvik. Ivar de Waterford tuvo hijos y nietos con el nombre Ragnall. Mary Valante está de acuerdo con esta versión.

Vida

Los anales irlandeses ofrecen una amplia información sobre la vida de Ivar, desde su primera mención en 969 aliado, entre otras partes, con Mathgamain mac Cennétig de la dinastía Dál gCais, para defender Osraige contra el ataque de Murchad mac Finn, rey de Leinster. No obstante, durante la década posterior se desconocen sus actividades en las fuentes contemporáneas, hasta la muerte de Amlaíb Cuarán, rey de Dublín en 980–1. El historiador Alex Woolf argumenta que Ivar podría haber asumido el rol de defensor y líder de la resistencia hiberno-nórdica frente a Máel Sechnaill mac Domnaill, que derrotó a Amlaíb en la batalla de Tara en 980 subyugando al reino de Dublín bajo el reinado de Glúniairn, hijo de Amlaíb. En 982 Ivar saqueó Kildare en el territorio de Máel Sechnaill. Al año siguiente une sus fuerzas con el rey de Leinster Domnall Claen en una gran batalla contra Máel Sechnaill y Glúniairn, en la cual su facción sufre una derrota y donde muchos murieron, junto a su hijo Pátraic Gilla y otros nobles relevantes. Máel Sechnaill entonces devolvió el golpe devastando Leinster. Un año más tarde en 984 Ivar aparece como presunto aliado de Brian Boru (sucesor de Mathgamain), y junto a los hermanos Maccus y Gofraid mac Arailt, se desentienden de su alianza con Leinster y acuerdan atacar ese reino y también el reino de Dublín. Según Clare Downham, "sus ejércitos unidos devastan la región pero no parece que llegaron a conquistar Dublín". también sugiere que la larga alianza de la dinastía de Ivar con los Dál gCais pudo aupar a Brian en su posterior intento de dominar Irlanda, y ofrece evidencias de una alianza similar con Osraige.

Nueve años después en 993 los Anales de Inisfallen mencionan que fue expulsado de Dublín, posiblemente tras reinar desde 989 a la muerte de Glúniairn por su hermano Sigtrygg Silkiskegg, aunque según los Anales de los cuatro maestros fue posible "por la intercesión de los santos". Uno o dos años más tarde en 994 o 995 se cita a Ivar como autor de la expulsión Sigtrygg de su reinado. pero su poder fue breve ya que Sigtrygg regresó y le forzó a abandonar el trono en 995. Sin embargo, los Anales de Clonmacnoise informan de una serie de acontecimientos que difieren afirmando que "Hymer reinó en Dublín después de Awley. Randolphe [hijo de Ivar] fue asesinado por los hombres de Leinster, Hymer escapó y Gittrick gobernó Dublín en su lugar." A resaltar que los anales ignoran el reinado de Glúniairn y a Ivar no se le menciona en ninguna otra fuente por lo que la cita puede ser una confusión.

La última actividad de Ivar fue una incursión en los territorios de la dinástía Uí Cheinnselaig en Leinster (998), donde su ejército perdió algunos hombres y gran parte de su caballería. Los anales reportan su muerte dos años más tarde, pero no mencionan la causa.

Según Geoffrey Keating en su Historia de Irlanda (c. 1634), basándose en anales y otras fuentes, Ivar en algún momento unió sus fuerzas con Domnall mac Fáelain, rey de Déisi Muman, para invadir la provincia de Munster, saqueando la mayor parte del territorio antes de ser derrotado por Brian Boru, quien quemó Waterford como represalia. No existe mención de una alianza previa o posterior entre Ivar y Dál Cais.

Alex Woolf, sugiere que también pudo estar implicado en actividades fuera de Irlanda, al suroeste de Inglaterra según se reporta en la crónica anglosajona. Dichas entradas no mencionan a un líder en particular pero Ivar fue el más activo caudillo hiberno-nórdico del momento.

Herencia
Muy probablemente, Ivar era uno de los nietos de Ragnall ua Ímair. Los nombres de sus esposas no se conocen pero una de ellas fue hija de Donnubán mac Cathail, rey de Uí Fidgenti, probablemente hija o nieta de Ivar de Limerick. Otra esposa pudo ser hija del rey de Osraige, posiblemente Gilla Pátraic mac Donnchada.

Sus descendientes fueron:

 Gilla Pátraic (m. 983) – su nombre se asocia con la dinastía de Osraige y una identidad cristiana
 Ragnall mac Ímair (m. 995).
Hijo: ? mac Ragnaill (m. 1015).
 Donndubán (m. 996)
 Radnall mac Ímair, rey de Waterford (m. 1018) – sucesor de Ivar.
Hijo: Ragnall mac Radnaill, rey de Waterford (m. 1031).
 Sihtric mac Ímair, rey de Waterford (m. 1022).
Hijo: Amlaíb mac Sitriuc (m. 1034). Algunos historiadores lo identifican con Olaf Sigtryggsson, rey de Mann.

Referencias

Bibliografía
 Clare Downham, "The historical importance of Viking-Age Waterford", The Journal of Celtic Studies 4 (2004): 71–96.
 Seán Duffy, "Irishmen and Islesmen in the Kingdom of Dublin and Man 1052–1171", in Ériu 43 (1992): 93–133.
 Angelo Forte, Richard Oram, Frederik Pedersen, Viking Empires. Cambridge University Press. 2005.
 Benjamin T. Hudson, Viking Pirates and Christian Princes: Dynasty, Religion, and Empire in the North Atlantic. Oxford University Press. 2005.
 Alex Woolf, "The Age of Sea-Kings: 900–1300", in Donald Omand (ed.), The Argyll Book. Edinburgh: Burlinn Limited. 2004. pp. 94–109.
 Alex Woolf, From Pictland to Alba 789–1070. Edinburgh University Press. 2007.

Reyes vikingos
Vikingos de Irlanda

Ivar de Waterford


Natterytter er en børnefilm fra 1986 instrueret af Svend Johansen efter manuskript af Marie Louise Lefèvre, Svend Johansen.

Handling
Novellefilm for børn om den 12-årige Hanne, der blander virkelighedens og drømmens verden sammen. Hanne tager på vinterferie hos sin mormor på landet, og under denne ferie vokser hendes fascination og angst for det ukendte. Heste spiller en stor rolle i pigens liv, hun elsker at ride og drømmer om heste og ryttere. I ferien møder hun en jævnaldrende dreng, Thomas,og sammen hører de om den hovedløse rytter, der spøger på en nærliggende borgruin.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1986

Natterytter