Malzeme bilimi, malzemelerin yapı ve özelliklerini inceleyen, yeni malzemelerin üretilmesini veya sentezlenmesini de içine alan disiplinlerarası bir bilim dalıdır.

Malzeme biliminin entelektüel kökenleri, araştırmacıların metalurji ve mineralojideki eski, fenomenolojik gözlemleri anlamak için kimya, fizik ve mühendislikten analitik düşünceyi kullanmaya başladıkları Aydınlanma Çağı'ndan kaynaklanmaktadır. Malzeme bilimi hala fizik, kimya ve mühendislik unsurlarını içermektedir. Bu nedenle, alan uzun zamandır akademik kurumlar tarafından bu ilgili alanların bir alt alanı olarak kabul edilmiştir. 1940'lardan başlayarak, malzeme bilimi daha yaygın olarak belirli ve farklı bir bilim ve mühendislik alanı olarak tanınmaya başlandı ve dünyadaki büyük teknik üniversiteler çalışması için özel okullar oluşturdu.

Malzeme bilimcileri, bir malzemenin (işlemenin) tarihinin yapısını ve dolayısıyla malzemenin özelliklerini ve performansını nasıl etkilediğini anlamayı vurgular. İşlem-yapı-özellik ilişkilerinin anlaşılmasına malzeme paradigması denir. Bu paradigma, nanoteknoloji, biyomalzemeler ve metalurji dahil olmak üzere çeşitli araştırma alanlarında anlayışı ilerletmek için kullanılır.

Malzeme bilimi aynı zamanda adli mühendislik ve hasar analizinin önemli bir parçasıdır amaçlandığı gibi çalışmayan, kişisel yaralanmaya veya mülke zarar veren malzemelerin, ürünlerin, yapıların veya bileşenlerin araştırılmasıdır. Bu tür araştırmalar, örneğin, çeşitli havacılık kazalarının ve olaylarının nedenlerini anlamanın anahtarıdır.

Tarihçe

Malzeme bilimi, uygulamalı bilim ve mühendisliğin en eski biçimlerinden biridir. İnsan uygarlığının tarihinde, farklı dönemler genellikle insanın yeni bir malzeme türüyle çalışma yeteneğindeki ilerlemeye göre geriye dönük olarak tanımlanmıştır Taş Devri, Bronz Çağı, Demir Çağı gibi ifadeler buna güzel birer örnek. Aslında seramik üretiminden ve onun türevi sayılan metalurjiden ortaya çıkan malzeme bilimi uygulama bilimlerin ve mühendisliğin en eski formlarından biridir. Modern malzeme bilimi doğrudan madencilik, seramik ve ateş kullanımından gelişmiş olan metalurjiden gelişmiştir. Malzemeleri anlamadaki büyük atılım 19. yüzyılın sonlarında Amerikan bilim insanı Josiah Willard Gibbs farklı evrelerdeki atomik yapılarla bağlantılı termodinamik özelliklerin bir materyalin fiziksel özellikleriyle bağlantılı olduğunu ortaya çıkarmasıyla meydana geldi. Modern malzeme biliminin önemli unsurları uzay yarışının bir sonucudur; uzayın keşfedilmesini sağlayan uzay araçlarının yapımında kullanılan metal alaşımların, çakmak taşının ve karbon materyallerin anlaşılması ve tekniği. Malzeme bilimi plastik yarı iletkenler ve biyomateryaller gibi yenilikçi teknolojilerin gelişimini etkilemiş ve bu gelişimden etkilenmiştir.

1960'lardan önce, birçok malzeme bilimi bölümü 19. ve 20. yüzyılın metallere verdiği önemin bir yansıması olarak metalurji bölümü olarak adlandırılmıştı. Amerika Birleşik Devletleri'nde malzeme biliminin büyümesi 1960'lı yıllarda malzeme bilimindeki temel araştırma ve eğitimin ulusal programını genişletmek amacıyla birçok üniversite laboratuvarlarını finanse eden "İleri Araştırma Projeleri Ajansı" tarafından kolaylaştırıldı. Alan o zamandan beri seramik, polimerler, yarı iletkenler, manyetik materyaller, tıbbı implant malzemeleri, biyolojik malzemeler ve nanomalzemeler de dahil olmak üzere her sınıf malzemeyi içerecek şekilde genişledi.

Modern malzeme biliminin birçok önemli unsuru uzay yarışından kaynaklanmıştır. Özellikle, metalik alaşımların, seramiklerin ve diğer malzemelerin anlaşılması ve mühendisliği, uzay araçlarının, uzay kıyafetlerinin ve benzerlerinin yapımında kullanıldı ve edinilen yeni bilgiler çeşitli tüketici ve endüstriyel uygulamaların gelişmesine yol açtı. Malzeme bilimi, fiber optik kablolardan tenis ayakkabılarına, güneş pillerinden yelkenli teknelere kadar her şeyin ayrılmaz bir parçası olarak 21. yüzyıl uygarlığının fiziksel temellerini atmıştır. Malzeme bilimi, çevresel bozulma ve karbon bazlı yakıtların yakılması nedeniyle sera gazlarının sürekli birikmesi karşısında sürdürülebilir kalkınmaya yönelik teknolojik çözümler bulma arayışında merkezi öneme sahiptir.

Malzeme biliminin temel prensipleri

Bir malzeme belirli uygulamalar için kullanılması amaçlanan bir madde (çoğunlukla katı ancak diğer yoğun fazlar da dahil edilebilir) olarak tanımlanır. Etrafımızda binalardan uzay araçlarında kadar her yerde bulunabilecek çok sayıda malzeme var. Malzemeler kristal yapılarına göre genellikle iki gruba ayrılabilirler: Kristal ve kristalsiz (amorf). Geleneksel olarak malzemeler metaller, seramikler ve polimerler olmak üzere üç ana kategoriye ayrılırlar. Bunun dışında bu üç ana malzemeden en az iki malzemenin birlikte kullanıldığı malzemeler ise kompozit (karma) malzemelerdir. Diğer bir malzeme grubu ise geliştirilmekte olan yeni ve ileri düzeyde malzemeler olup yarı iletkenler, nanomalzemeler, akıllı malzemeler ve biyomalzemeleri içerir.

Malzeme biliminin temeli materyallerin yapısını incelemek ve özellikleriyle ilişkilendirmek oluşturur. Bir malzeme bilimci yapı-özellik ilişkisini öğrendiği anda bir malzemenin belirli bir uygulamadaki göreceli performansını çalışmaya geçebilir. Bir malzemenin önemli yapı belirleyicileri ve dolayısıyla özellikleri onun kimyasal element bileşenleri ve son duruma getirildiği yoldur. Bir araya getirilen ve kinetik ve termodinamik kurallarıyla ilişkilendirilen bu nitelikler malzemenin mikroyapısını ve özelliklerini yönetir.

Yapı

Yukarıda da bahsedildiği gibi yapı malzeme bilimi alanının en önemli unsurlarından biridir. Malzeme bilimi malzemelerin atomik ölçekten makro ölçeğe kadar yapılarını inceler. Nitelendirme malzeme bilimcilerin malzemenin yapısını inceledikleri yoldur. X ışını kırılması, elektronlar ve nötronlar, tayfölçümünün farklı formlar gibi teknikleri ve Raman tayfölçümü, enerji ayıran tayfölçümü (EDS), kromatografi, termal analiz, elektron mikroskop analizi gibi kimyasal analizleri içerir. Yapı aşağıda açıklandığı gibi farklı seviyelerde incelenir.

Atom yapısı

Materyallerin atomlarıyla ve moleküller, kristaller vb. vermek için nasıl düzenlendikleriyle ilgilenir. Malzemenin elektrik, manyetik ve kimyasal özelliklerinden çoğu, yapının bu seviyesinden doğmuştur. İlgili uzunluk ölçüleri angström (0.1 nm) birimindedir. Atomların ve moleküllerin bağ yapma ve dizilme şekli herhangi bir materyalin davranışını ve özelliklerini incelemede esastır.

Bağlanma

Malzeme yapısını ve özellikleriyle bağlantısını tam olarak anlamak için malzeme bilimcilerin atomların, iyonların ve moleküllerin nasıl farklı dizildiklerini ve birbirlerine nasıl bağlandıklarını çalışmaları gerekir. Bu kuantum kimyası ya da kuantum fiziğinin çalışması ya da kullanımını içerir. Katı hal fiziği, katı hal kimyası ve fiziksel kimya da ayrıca bağlanma ve yapı çalışmalarında yer alır.

Kristalografi

Kristalografi kristal katılarda atom dizilimini inceleyen bilimdir ve malzeme bilimciler için çok kullanışlı bir araçtır. Tek kristallerde atomların kristal diziliminin etkisi genelde makroskopik olarak görmesi çok kolaydır çünkü kristallerin doğal şekilleri atom yapısını yansıtır. Ayrıca, fiziksel özellikler genellikle kristal kusurlar tarafından kontrol edilir. Kristal yapıları anlamak kristalografik kusurları anlamak için önemli bir önkoşuldur. Çoğunlukla, materyaller tek bir kristal halinde değil çoklu kristal yapıda (farklı yönelimlerdeki küçük kristal toplamında olduğu gibi) oluşurlar. Bu nedenden dolayı, çok sayıda kristalle çoklu kristal örneklerinin kırılma örüntülerini kullanan toz kırınımı yöntemi yapısal belirlemede önemli bir rol oynar. Çoğu malzemeler kristal yapıya sahip. Ancak bazı düzenli kristal yapı göstermeyen önemli malzemeler var. Polimerler farklı ölçülerde kristallik gösterir ve birçoğu tamamen kristalsizdir. Cam, bazı seramikler ve birçok doğal materyaller biçimsizdir yani atom dizilimlerinde uzun mesafeli sıralamalara sahip değiller. Polimerlerin çalışılması kimyasal elementleri ve mekanik, fiziksel özelliklerin tanımları ve termodinamik vermek için istatistiksel termodinamikleri birleştirir.

Nanoyapı

Nanoyapı 1-100 nm aralığındaki yapılarla ve nesnelerle ilgilenir. Birçok materyalde, atomlar ve moleküller nano ölçekte nesneler oluşturmak için bir araya gelirler. Bu  elektrik, manyetik, optik ve mekanik özelliklerin oluşmasına yol açar.

Nanoyapıları tanımlarken nano ölçekteki boyutların sayısı arasında ayrım yapmak gereklidir. Nano dokulu yüzeyler nano ölçekte tek boyuta sahipler, örneğin bir nesnenin yüzey kalınlığı 0.1 ile 100 nm arasındadır. Nano tüpler nano ölçekte iki boyutludur, örneğin tüpün çapı 0.1 ile 100 nm  arasındadır, ki bu uzunluk çok daha fazla olabilir. Son olarak da nanoparçacıklar nanoölçekte üç boyutludur, örneğin parçacık her üç boyutta da 0.1 ile 100 nm arasındadır. Nanoparçacık ve çok küçük parçacık (UFP) terimleri genellikle eş anlamlı kullanılır ancak UFP mikrometre aralığa ulaşabilir. Nanoyapı terimi genelde manyetik teknolojisinden bahsederken kullanılır. Biyolojide nano ölçek yapı genellikle ultrastrüktür olarak adlandırılır.

Atom ya da molekülleri nanoölçekte bileşen oluşturan materyaller (nanoyapı oluşturan) nanomateryal olarak adlandırılır. Nanomateryaller sahip oldukları eşsiz özellikler dolayısıyla malzeme biliminde yoğun araştırma konusudur.

Mikroyapı

Mikroyapı hazır bir yüzeyin yapısı ya da mikroskopla 25 katın üzerinde büyütülen materyalin ince foyası olarak tanımlanır. 100 nm'den birkaç cm büyüklükteki nesnelerle ilgilenir. Bir malzemenin (metal, polimer, seramik ve kompozit olarak kabaca sınıflanabilir) mikroyapısı güç, dayanıklılık, esneklik, sertlik, yüksek/düşük sıcaklıktaki davranış, aşınma direnci gibi birçok fiziksel özelliği etkileyebilir.

Malzemenin mikroyapısının incelenmesi teknikleri; metal ve alaşımları için metalografi, seramikler için seramografi, polimerik malzemeler için ise plastografi terimleri kullanılırken toplu olarak materyalografi olarak adlandırılır.

Bir malzemenin mükemmel bir kristalinin üretimi fiziksel olarak imkânsızdır. Örneğin bir kristal malzeme tortular, tane sınırı (Hall-Patch ilişkisi), arayer atomları, boşluklar ya da yer değişimli atomlar gibi bazı kusurlar içerecektir. Materyallerin mikroyapısı bu kusurları açığa çıkarır ki üzerinde çalışılabilsin.

Makroyapı
Makroyapı bir materyalin militmetreden metreye kadar olan çıplak gözle görebildiğimiz malzemelerin yapısının görüntüsüdür.

Malzemenin temel özellikleri
Malzemelerin çok sayıda özellikleri vardır. Temel özellikler şunlardır:
Mekanik özellikleri
Kimyasal özellikler
Elektrik özellikleri
Termal özellikler
Optik özellikler
Manyetik özellikler

Bir malzemenin özellikleri o maddenin kullanılabilirliğini ve dolayısıyla da teknik uygulamasını belirler.

Sentez ve işleme

Sentez ve işleme, istenen mikroyapı veya nanoyapıya sahip bir malzemenin oluşturulmasını içerir. Teknik bir açıdan bakıldığında, eğer bir malzeme için  hiç ekonomik üretim metodu geliştirilmemişse endüstride kullanılamaz. Bu nedenle materyallerin işlenmesi malzeme bilimi alanında çok önemlidir.

Farklı malzemeler farklı işleme/sentez teknikleri gerektirir. Örneğin metalin işlenmesi tarih boyunca çok önemli olmuştur ve fiziksel metalurji diye bilinen malzeme biliminin bir dalı altında çalışılır. Ayrıca kimyasal ve fiziksel teknikler polimer, seramik ve ince filmler gibi materyallerin sentezlenmesinde kullanılır. Son zamanlarda grafen gibi nanomalzemelerin sentezlenmesi için yeni teknikler geliştiriliyor.

Termodinamik

Termodinamik ısı, sıcaklık ve bunların enerji ve işle olan ilişkileriyle ilgilenir. İç enerji, entropi ve radyasyon ya da maddenin kütlesini kısmen tanımlayan baskı gibi  makroskopik değişkenleri belirler. Bu değişkenlerin davranışı sadece belirli malzemelere has özellikler değil bütün malzemelerde yaygın olan genel sabitlere bağlı olduğunu öne sürer. Bu genel sabitler termodinamiğin dört kuralında açıklanmıştır. Termodinamik moleküller gibi çok büyük sayıdaki mikroskopik sabitlerin mikroskopik davranışlarını değil kütlenin bütün olarak davranışını tanımlar. Mikroskopik parçacıkların bu davranışı istatistiksel mekanik tarafından tanımlanır ve termodinamiğin kuralları da istatistiksel mekanikten gelir.

Termodinamik çalışmaları malzeme bilimi için temeldir. Kimyasal tepkimeler, manyetizma, kutuplaşabilirlik ve esnekliği içeren malzeme bilimi ve mühendisliğindeki genel fenomene işlemek için altyapı hazırlar. Ayrıca faz diyagramları ve faz dengesinin anlaşılmasına da yardım eder.

Kimyasal kinetik

Kimyasal kinetik bilimi çeşitli güçlerin etkisi altında denge değişikliği dışında kalan sistemlerin oran çalışmasıdır. Malzeme bilimine uygulandığında, uygulanan belirli alana göre bir materyalin zamanla nasıl değiştiğiyle (dengesiz durumdan denge durumuna) ilgilenir. Materyallerde şekil, boyut, bileşim ve yapı gibi değişen çeşitli işlemlerin oranını detaylı olarak anlatır. Difüzyon materyallerin en yaygın olarak değişime uğradığı mekanizma olduğu için kinetik bilimin en önemli çalışma alanıdır.

Kinetik bilimi materyallerin işlenmesine temeldir çünkü diğerlerine göre ısı uygulanmasıyla mikroyapının nasıl değiştiğini detaylı olarak açıklar.

Araştırmada malzemeler

Malzeme bilimi oldukça aktif bir araştırma alanıdır. Malzeme bilimi bölümleri ile birlikte fizik, kimya ve birçok mühendislik bölümü malzeme araştırmalarında yer almaktadır. Malzeme araştırması çok çeşitli konuları kapsar; aşağıdaki kapsamlı olmayan liste birkaç önemli araştırma alanını vurgulamaktadır.

Nanomalzemeler

Nanomalzemeler temelde 1-1000 nanometre ama genelde 1-100 nm boyutlarında (en azından tek bir boyutta) tek bir ünitenin malzemeleri olarak tanımlanır.

Nanomalzeme araştırması metroloji ve mikrofabrikasyon araştırması desteğiyle geliştiren sentezin gelişimini güçlendiren nanoteknolojiye malzeme bilimine dayalı bir yaklaşım ele alır. Nano büyüklükteki yapıda malzemeler genellikle eşsiz optik, elektronik ve mekanik özelliklere sahiptir.

Nanomalzeme alanı geleneksel kimya alanı gibi genel hatlarıyla fulerinler gibi organik nanomalzemeler ve silikon gibi diğer elemtlere dayalı inorganik malzemeler etrafında düzenlenmiştir. Nanomalzemelerin örnekleri olarak fulerinler, karbon nanotüpler, nanokristaller ve benzerleri verilebilir.

Biyomalzemeler

Bir biyomalzeme biyolojik sistemlerle etkileşime geçen herhangi bir madde, yüzey ya da yapı olabilir. Bir bilim olarak, biyomalzeme yaklaşık 50 yaşında. Biyomalzeme çalışmaları biyomalzeme bilimi olarak adlandırılır. Tarih boyunca birçok şirketin yeni ürünlerin gelişimine yüksek miktarlarda paralar harcamasıyla birlikte güçlü ve istikrarlı bir büyüme gösterdi. Biyomalzeme bilimi tıp, biyoloji, kimya, doku mühendisliği ve malzeme biliminin öğelerini kapsar.

Biyomalzeme doğadan elde edilebilir ya da metal bişenler, polimerler, seramikler ya da bileşik maddeler kullanan bir çeşit kimyasal yaklaşımlarla labarotuvarda sentezlenebilir. Genelde tıbbi uygulama için kullanılırlar ve dolayısıyla yaşayan bir yapının bir kısmı ya da tamamını ya da işleyen, arttıran veya doğal bir fonksiyonun yerine geçebilen biyomedikal ve araç içerir. Böyle fonksiyonlar kalp kapakçığı olarak kullanılma gibi iyi huylu ya da hidroksiapatit kaplı kalça implantları gibi daha etkileşimli bir işlevsellikle biyoaktif olabilir. Biyomalzemeler diş tedavilerinle, ameliyatlarda ve ilaç tesliminde her gün kullanılır. Örneğin, farmosötik ürünlerle doldurulmuş bir yapı vücuda yerleştirilebilir ve uzun bir süre boyunca sürekli ilaç salınımı sağlar. Bir biyomalzeme aynı zamanda otograft, alograft ya da transplant malzemesi olarak kullanılan ksenogreft de olabilir.

Elektronik, optik ve manyetik malzemeler

Yarıiletkenler, metaller ve seramik günümüzde tümleşik elektrik devreleri, optoelektronik cihazlar ve manyetik ve yığın depolama medyası gibi çok karmaşık sistemler oluşturmak için kullanılır. Bu malzemeler bugünkü modern programlama dünyamızı oluşturuyor ve dolayısıyla bu malzemelerin araştırılması büyük önem taşıyor.

Yarıiletkenler bu tür malzemelerin tipik bir örneğidir. İletkenler ile yalıtkanlar arasında özellikler gösteren malzemelerdir. Elektrik iletkenlikleri katışkı derişimlerine karşı çok hassastır ve bu istenilen elektronik özellikleri elde etmek için katkılama kullanımına izin verir. Dolayısıyla, yarıiletkenler geleneksel bilgisayarın temelini oluşturur.

Bu alan aynı zamanda üstün iletken malzemeler, Spintronik, metamalzeme gibi araştırma alanlarını da kapsar. Bu malzemelerin çalışılması malzeme bilimi ve katı hal fiziği ya da yoğun madde fiziğini de içerir.

Sayısal malzeme bilimi ve teorisi

Bilgi işlem gücündeki sürekli artışlarla, malzemelerin davranışını simüle etmek mümkün hale gelmiştir. Bu, malzeme bilimcilerinin davranış ve mekanizmaları anlamalarını, yeni malzemeler tasarlamalarını ve daha önce yeterince anlaşılmayan özellikleri açıklamalarını sağlar. Entegre hesaplamalı malzeme mühendisliğini çevreleyen çabalar, belirli bir uygulama için malzeme özelliklerini optimize etme zamanını ve çabasını önemli ölçüde azaltmak için hesaplama yöntemlerini deneylerle birleştirmeye odaklanmaktadır. Bu, yoğunluk fonksiyonel teorisi, moleküler dinamik, Monte Carlo, çıkık dinamikleri, faz alanı, sonlu elemanlar ve daha fazlası gibi yöntemleri kullanarak tüm uzunluk ölçeklerinde malzemelerin simüle edilmesini içerir.

Endüstride malzemeler

Büyük malzeme gelişmeleri yeni ürünlerin ve hatta yeni endüstrilerin oluşmasına yol açabilir ancak durağan endüstriler de artımsal geliştirmeler ve kullanımda olan malzemelerle olan sorunları gidermek için malzeme bilimcileri çalıştırır. Malzeme biliminin endüstriyel uygulamaları malzeme tasarımı, malzemelerin sanayi üretimindeki maliyet-kazanç dengesi, işleme teknikleri (döküm, haddeleme, kaynak, iyon katkılama, kristal büyütme, ince zar bırakım, sinterleme, cam üfleme vb.) ve elektron mikroskopi, X ışını kırılması, ısı ölçüm, nükleer mikroskopi, Rutherford geri saçılımı, nötron kırılması, küçük açılı X ışını dağılması gibi analitik teknikleri içerir.
Malzeme karakterizasyonunun yanı sıra, malzeme bilimci/mühendisi aynı zamanda malzemenin çıkarılması ve kullanışlı bir hale dönüştürülmesiyle de ilgilenir. Yani külçe dökümü, döküm teknikleri, yüksek fırın çıkarımı ve elektrolitik çıkarım bir malzeme mühendisinin bilgi sahibi olmasa gereken konular. Genellikle, kaba malzemenin bileşenleri ya da ikincil elementlerin küçük miktarlarının varlığı, yokluğu ya da çeşitliliğinin üretilen malzemenin son özelliklerinde büyük etkisi olacaktır. Örneğin çelikler içerdikleri karbon ve diğer alaşım elementlerinin 1/10 ve 1/100 ağırlık yüzdelerine dayanarak sınıflandırılır. Dolayısıyla yüksek fırındaki demirin çıkarılmasında kullanılan çıkarım ve saflaştırma teknikleri üretilebilecek olan çeliğin kalitesinde önemli etkiye sahip olacak.

Metal ve alaşımları

Metal alaşımlarının incelenmesi, malzeme biliminin önemli bir parçasıdır. Günümüzde kullanılan tüm metalik alaşımlar arasında, demir alaşımları (çelik, paslanmaz çelik, dökme demir, takım çeliği, alaşımlı çelikler) hem miktar hem de ticari değer bakımından en büyük oranı oluşturmaktadır.

Çeşitli oranlarda karbon ile alaşımlı demir, düşük, orta ve yüksek karbonlu çelikler verir. Bir demir-karbon alaşımı, karbon seviyesi % 0.01 ile % 2.00 arasındaysa, yalnızca çelik olarak kabul edilir. Çelikler için, çeliğin sertliği ve çekme mukavemeti, mevcut karbon miktarına bağlıdır, artan karbon seviyeleri de daha düşük süneklik ve tokluğa yol açar. Bununla birlikte, söndürme ve temperleme gibi ısıl işlem süreçleri bu özellikleri önemli ölçüde değiştirebilir. Dökme demir,% 2.00'den fazla,% 6.67'den az karbon içeren bir demir-karbon alaşımı olarak tanımlanır. Paslanmaz çelik, ağırlıkça % 10'dan fazla Krom alaşım içeriğine sahip normal bir çelik alaşımı olarak tanımlanır. Nikel ve Molibden tipik olarak paslanmaz çeliklerde de bulunur.

Diğer önemli metalik alaşımlar alüminyum, titanyum, bakır ve magnezyumdur. Bakır alaşımları uzun zamandır bilinmektedir (Tunç Çağı'ndan beri), diğer üç metalin alaşımları ise nispeten yakın zamanda geliştirilmiştir. Bu metallerin kimyasal reaktivitesi nedeniyle, gerekli elektrolitik ekstraksiyon işlemleri sadece nispeten yakın zamanda geliştirilmiştir. Alüminyum, titanyum ve magnezyum alaşımları, yüksek mukavemet-ağırlık oranları ve magnezyum durumunda elektromanyetik koruma sağlama yetenekleri nedeniyle de bilinir ve değerlenir. Bu malzemeler, havacılık endüstrisi ve bazı otomotiv mühendisliği uygulamaları gibi yüksek mukavemet/ağırlık oranlarının toplu maliyetten daha önemli olduğu durumlar için idealdir.

Seramikler ve camlar

Malzeme biliminin bir başka uygulaması, tipik olarak endüstriyel öneme sahip en kırılgan malzemeler olan seramik ve camların incelenmesidir. Birçok seramik ve cam, temel bir yapı taşı olarak SiO2 (silika) ile kovalent veya iyonik-kovalent bağlanma sergiler. Seramikler ham, ateşlenmemiş kil ile karıştırılmamalıdır genellikle kristal formda görülür. Ticari camların büyük çoğunluğu silika ile kaynaşmış bir metal oksit içerir. Cam hazırlamak için kullanılan yüksek sıcaklıklarda, malzeme soğuduktan sonra düzensiz bir duruma katılaşan viskoz bir sıvıdır. Pencere camları ve gözlükler önemli örneklerdir. Cam lifleri ayrıca uzun menzilli telekomünikasyon ve optik iletim için de kullanılır. Çizilmeye dayanıklı Corning Gorilla Glass, ortak bileşenlerin özelliklerini büyük ölçüde iyileştirmek için malzeme biliminin uygulanmasının iyi bilinen bir örneğidir.

Mühendislik seramikleri, yüksek sıcaklıklar, sıkıştırma ve elektriksel stres altında sertlikleri ve stabiliteleri ile bilinir. Alümina, silisyum karbür ve tungsten karbür, bir bağlayıcı ile sinterleme işleminde bileşenlerinin ince bir tozundan yapılır. Sıcak presleme daha yüksek yoğunluklu malzeme sağlar. Kimyasal buhar birikimi, bir seramiğin filmini başka bir malzemeye yerleştirebilir. Sermetler bazı metaller içeren seramik parçacıklarıdır. Aletlerin aşınma direnci, özellikleri değiştirmek için tipik olarak eklenen kobalt ve nikelin metal fazına sahip çimentolu karbürlerden elde edilir.

Polimerler

Polimerler de malzeme biliminin önemli bir parçasıdır. Polimerler yaygın olarak plastik diye adlandırdığımız malzemelerin ham maddesidir. Plastikler aslında işlem sırasında bir ya da daha fazla polimer veya katkı daha sonra en son haline bürünecek olan reçineye eklendikten sonra oluşan son ürünlerdir. Uzun zamandır var olan ve günümüzde yaygın kullanımda olan polimerler polietilen, polipropilen, PVC, polisitren, naylon, polyester, akrilik, poliüretanlar ve polikarbonatları içerir. Plastikler genellikle ticari eşya, özel ürün ve mühendislik plastikleri olarak sınıflandırılır.

PVC yaygın olarak kullanılır, pahalı değildir ve yıllık üretim miktarı fazladır. Yapay deriden elektriksel yalıtıma ve kablolamaya, ambalajlar ve konteynerlere kadar birçok uygulama dizisine elverişlidir. Fabrikasyonu ve işlenmesi basit ve iyi yapılandırılmıştır. PVC'nin çok yönlülüğü kabul ettiği geniş ölçüdeki akışkanlaştırıcı ve diğer katkı maddelerinden kaynaklanır. Polimer bilimindeki katkı ifadesi malzeme özelliklerini düzeltmek için polimer baza eklenen kimyasallara ve bileşenlere karşılık gelir.

Polikarbonatın normalde mühendislik plastiği olarak ele alınması gerekirdi. Mühendislik plastikleri üstün dayanıklılıklarına ve diğer özel malzeme özelliklerine göre değerlendirilir. Genellikle ticari eşya plastiklerinin aksine tek seferlik uygulamalarda kullanılmazlar. Özel ürün plastikleri çok yüksek dayanıklılık, elektriksel iletkenlik, elektrikli flor ışıklık, yüksek termal stabilite gibi eşsiz özellikleri olan malzemelerdir.

Plastiklerin çeşitleri arasındaki ayrım çizgisi malzemeye değil de özelliklerine ve uygulamalara dayalıdır. Örneğin polietilen (PE) kullan-at alışveriş torbaları ve çöp poşetleri yapmak için kullanılan ucuz, az sürtünmeli polimerdir ve ticari ürün plastiği olarak ele alınır. Öte yandan orta yoğunluktaki polietilen (MDPE) yer altı gaz ve su boruları için kullanılır ve çok yüksek mol kütleli polietilen olarak adlandırılan bir diğer çeşit de kalça eklemi implantlarında az sürtünmeli mil yuvası veya sanayi ekipmanları için kızak yayları olarak kullanılan mühendislik plastiğidir.

Kompozit malzemeler

Malzeme biliminin endüstrideki bir başka uygulaması da kompozit malzemeler yapmaktır. Bunlar iki veya daha fazla makroskobik fazdan oluşan yapılandırılmış malzemelerdir. Uygulamalar, çelik takviyeli beton gibi yapısal elemanlardan, mekiğin yüzeyini Dünya atmosferine yeniden girme ısısından korumak için kullanılan NASA'nın Uzay Mekiği termal koruma sisteminde önemli ve ayrılmaz bir rol oynayan ısı yalıtım karolarına kadar uzanmaktadır. Bir örnek, 1.510 °C'ye kadar yeniden giriş sıcaklıklarına dayanan ve uzay mekiğinin kanat ön kenarlarını ve burun kapağını koruyan açık gri malzeme olan güçlendirilmiş Karbon-Karbon'dur (RCC). RCC, grafit rayon bezinden yapılmış ve fenolik bir reçine ile emprenye edilmiş lamine bir kompozit malzemedir. Bir otoklavda yüksek sıcaklıkta kürlendikten sonra, laminat reçineyi karbona dönüştürmek için pirolize edilir, bir vakum odasında furfural alkol ile emprenye edilir ve furfural alkolü karbona dönüştürmek için kürlenmiş-pirolize edilir. Yeniden kullanım kabiliyeti için oksidasyon direnci sağlamak için, RCC'nin dış katmanları silisyum karbüre dönüştürülür.

Diğer örnekler televizyon setlerinin, cep telefonlarının ve benzerlerinin "plastik" kasalarında görülebilir. Bu plastik kılıflar genellikle kalsiyum karbonat tebeşir, talk, cam elyafı veya karbon fiberlerin ilave mukavemet, hacim veya elektrostatik dağılım için eklendiği akrilonitril bütadien stiren (ABS) gibi termoplastik bir matristen oluşan kompozit bir malzemedir. Bu ilaveler, amaçlarına bağlı olarak takviye lifleri veya dağıtıcılar olarak adlandırılabilir..

Metalurji ve malzeme mühendisliği
Metalurji ve malzeme mühendisliği günümüzde kimya, makine, inşaat, uzay-uçak, elektrik-elektronik, çevre ve tıp alanlarına yayılmış çok disiplinli bir bilim ve teknoloji dalı olarak gelişmesini sürdürmekte ve verimlilik, enerji ve hammadde üçlüsü ile uyum içinde olan üretim süreçlerinin sektöre kazandırılmasında önemli rol oynamaktadır. Son yıllarda metalurji ve malzeme mühendisliğindeki gelişmeler, genel olarak metalurjik proseslerin optimizasyonu, nümerik simülasyon ve modelleme üzerine yoğunlaşırken, çevresel metalurji uygulamalarında da, çevre kirliliğine yol açmayacak nitelikte atılabilir atık üretmek, de-metalize edilmiş (metal iyonlarından arındırılmış) çözeltiyi kullanılabilir su halinde sisteme geri döndürme şeklinde atık su de-metalizasyonu, ikincil kaynakların yeniden değerlendirilmesine yönelik reaktör ve proseslerin tasarımı (ve geliştirilmesi) gibi konular önde gelmektedir.

Enerji yoğun işletmelerin başında yer alan elektro-metalürji uygulamalarında ise, sonlu elemanlar yöntemiyle hücre dizaynlarında yapılan iyileştirmeler, kullanılan elektrot malzemelerinin yeniden tasarımı ve geliştirilmesi gibi konular önem kazanmaktadır. Yüksek kaliteye ve üstün özelliklere sahip karmaşık şekilli parçaların, toz metalürjisi yöntemleriyle istenilen toleranslarda ve minimum kayıpla ekonomik olarak imalinde önemli rol oynayan, nano boyutta toz ve toz karışımlarının hidro- ve/veya elektro-metalurjik yöntemlerle üretiminin yanı sıra, soy metaller metalurjisi içinde yer alan ve insan sağlığına zarar vermeyen altın ve altın alaşımlarının geliştirilmesi ve üretimleri de günümüz metalürji bilimi gündeminin ilk sıralarında karşımıza çıkmaktadır.

İnsanlık tarihini taş devrinden tunç devrine, oradan da demir devrine ulaştıran Metalurji "sanat"ı, bugün temel bilimlere dayalı ve çağdaş medeniyetin kuruluş ve gelişmesine büyük katkıları olan Metalurji ve malzeme mühendisliği mesleği adı altında bilimsel ve teknolojik bakımdan geniş bir alanı kapsar hale gelmiştir.

Tarihi açıdan metal, önceleri doğal halinde kullanılmış ve bu da nabit metallerin şekillendirilmesiyle mümkün olmuştur. İlk kullanılan nabit metaller, bakır ve altındır. Metalurjinin tarihi ile Anadolu medeniyetlerinin tarihsel gelişimi neredeyse özdeştir. Arkeolojik bulgular, bakır üretiminin ilk kez Anadolu ve İran topraklarında başladığını göstermektedir. Bakırı işlemek suretiyle, mızraklar ve çeşitli silahlar yapan insanoğlu daha sonraki yıllarda bakır ve kalayı karıştırarak bakırdan daha sert bir alaşım elde etmiştir. Anadolu'da kalay bulunmadığı için Hititler, bakır ile arseniği alaşımlandırmak suretiyle yeni bir alaşım bulmuşlar ve bu gelişmeler de tunç çağının başlangıcına yol açmıştır. Aynı şekilde ilk demir üretimi de MÖ 1500 yıllarında yine Anadolu'da gerçekleşmiştir.

Tarihçe

Dünya'da metalurji ve malzeme mühendisliği
Türkiye'de yaygın olarak kullanılan malzeme ve metalürji bölümlerinin ismi birçok ülkede MALZEME BİLİMİ ve MÜHENDİSLİĞİ olarak değiştirilmiştir. Özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde bu isim altında bir bölüm yoktur. Önceleri metalurji mühendisliği adı altında kurulan bölümler zamanla metalurji ve malzeme (Türkiye'de hâlen kullanılan) daha sonra malzeme ve metalurji (Birleşik Krallık) ve son olarak da malzeme bilimi ve mühendisliği (Amerika Birleşik Devletleri) bölümleri olarak isim değişikliğine gitmişlerdir. Malzeme adı alt dallarından olan metalürjiyi kapsamasına rağmen ağırlıklı eğitimi göstermek adına metalurji ismi Türkiye'de hâlen kullanılmaktadır.

Türkiye'de metalürji ve malzeme mühendisliği
Türkiye'de metalurji ve malzeme mühendisliği eğitimi metalurji mühendisliği adı altında İTÜ'de Maden Fakültesi'nde başlamıştır. Maden Fakültesi'nde 1957 yılında Üretim Metalurjisi ve Fiziksel Metalurji kürsüleri kurulmuş ve eğitimini ABD MIT'de tamamlamış olan Doç. Dr. Recep Safoğlu'nun fakülte bünyesine katılması ile Metalurji eğitimi başlatılmıştır. 1961-62 akademik yılında Maden Fakültesi bünyesindeki bu iki kürsü "Metalurji Bölümü" olarak organize edilmiş ve ilk Metalurji Mühendisliği eğitimi başlatılmıştır. O yıllarda 3. sınıfa geçmiş öğrencilerden bu bölüme ayrılanlar eğitimlerinin son iki yılını bu bölümde tamamlayarak 1963-64 yılında Metalurji Mühendisi olarak mezun olmuşlardır.
2012 yılı itibarı ile 25 Türk üniversitesinde bu bölüm adı altında yer alırken 5 üniversitemizde ise Malzeme Bilimi ve Mühendisliği bölümü adı altında eğitim ve araştırma çalışmalarını sürdürmektedir..
Metalurji ve Malzeme Mühendislerinin yasal meslek örgütü Metalurji Mühendisleri Odası'dır.

Öğretim programı
Metalurji ve malzeme mühendisliği programında eğitim süresi 4 yıldır. Programda mühendisliğin diğer bütün dallarında olduğu gibi, fizik, kimya ve matematikle yakından ilişkili dersler vardır. Öğretimin birinci yılında temel bilimlere ilişkin dersler okutulurken ilerleyen yıllarda demir-çelik ve demir dışı metallerin üretimi, toz metalurjisi, tahribatsız malzeme muayeneleri, ısıl işlemler, alaşımlar gibi alana özgü konular, kuramsal ve uygulamalı olarak verilir. Ayrıca yaz stajı da zorunludur.

Metalurji ve malzeme mühendisliği programında eğitim görmek isteyenlerin özellikle analitik düşünme ve tasarım yeteneklerine sahip olması, kimya, fizik, matematik ve yerbilimlerine ilgili ve bu alanlarda iyi yetişmiş olmaları gerekir.

Alınan unvan ve yapılan işler
Bu programı bitirenler "Metalurji ve Malzeme Mühendisi veya Malzeme Bilimi ve Mühendisi" unvanını alırlar. Metalurji ve malzeme mühendisleri (veya malzeme bilimi ve mühendisleri), herhangi bir malzemenin üretimi için gerekli planları yapar ve uygulanmasını denetlerler. Ayrıca, mühendislik tasarım grubunun üyesi olarak, malzeme seçme, önerme ve kullanımının denetimi gibi görevlerinin yanı sıra özel amaçlara yönelik malzemeler tasarlarlar.

Metalurji ve malzeme mühendisleri (veya malzeme bilimi ve mühendisleri), aşağıda belirtilen sanayi dallarında faaliyet gösteren kamu veya özel sektör kuruluşlarında çalışabilecekleri gibi kendi işlerini kurma imkânına da sahiptirler.

 Metal sanayi (Demir-çelik, demir-dışı metal üretim ve Döküm sanayi)
 Seramik sanayi (İleri teknoloji seramikleri, geleneksel seramikler ve cam)
 Polimer sanayi
 Yarı-iletken sanayi
 Kaplama Sanayi
 Savunma sanayi
 Makine imalat sanayi
 Otomotiv ve otomotiv yan sanayi
 Uçak ve gemi imalat sanayi
 Kaynak malzemeleri üretimi sanayi
 Metal şekillendirme ve işleme sanayi
 Yüzey işlemleri ve kaplama sanayi
 Elektrik-elektronik malzeme üretimi
 Manyetik malzeme üretimi
 Biomedikal malzeme üretimi
 Kalite kontrol ve gözetim şirketleri
 Tahribatsız muayene

Metalürjinin malzeme bilimi ve mühendisliğiyle ilgisi
Türkiye'de var olan çoğu metalurji (metal bilimi) mühendislikleri zamanla bilimsel ve teknolojik gelişmelere ayak uydurarak, disiplinleri genişletip Malzeme Bilimi ile entegre hale getirmişlerdir. Aynı zamanda bazı seramik mühendislikleri ise ya Metalurji Mühendisliği bölümleriyle birleştirme yoluyla ya da doğrudan Malzeme Bilimi ve Mühendisliğine çevrilmiştir. Metalurji Bilimi, malzeme biliminin alt dalıdır. Yeni açılan bölümlerde Malzeme Bilimi ve Mühendisliği diye geçmektedir. Ancak üniversitelerin programları farklılık gösterebilir yani Malzeme Bilimi'nin farklı alanlarına ağırlık verebilir; örneğin, metalürji, seramik, nanoteknoloji, biyomühendislik gibi..

Diğer alanlarla ilişkiler

Malzeme bilimi 1960'lı yıllardan başlayarak gelişti çünkü farkına varıldı ki yeni malzemeler yaratmak, keşfetmek ve tasarlamak için birleşik biçimde yaklaşılması gerekir. Böylece malzeme bilimi ve mühendisliği metalurji, katı hal fiziği, kimya, kimya mühendisliği, makine mühendisliği ve elektrik mühendisliği gibi çeşitli alanların kesişiminde ortaya çıktı.

Bu alan doğal olarak bilimler arası bir branş ve malzeme bilimciler/mühendisleri fizikçilerin, kimyagerlerin ve mühendislerin yöntemlerinin farkında olmalı ve faydalanmalı. Dolayısıyla bu alan diğerleriyle yakın bir ilişki sürdürür. Ayrıca birçok fizikçi, kimyager ve mühendis kendilerini malzeme biliminde çalışırken bulurlar.

Fizik ve malzeme bilimindeki bu örtüşme malzemelerin fiziksel özellikleriyle ilgilenen malzeme fiziği yan dalının oluşmasına yol açtı. Bu yaklaşım genel olarak daha makroskopik ve yoğun madde fiziğinden daha çok uygulanır.

Malzeme bilimi ve mühendisliği alanı mühendislik açısından olduğu kadar bilimsel açıdan da öneme sahip. Yeni malzemeler keşfederken daha önce gözlemlenmemiş bir fenomenle karşılaşılabilir. Dolayısıyla malzemelerle çalışırken keşfedilecek birçok bilimsel olgu var. Malzeme bilimi ayrıca yoğun madde fiziği teorileri için test imkânı sağlar.

Bir mühendis için malzeme büyük önem taşır. Uygun malzemenin kullanımı sistem tasarlarken çok önemlidir ve bu yüzden mühendisler daima malzemelerle ilgilenir. Dolayısıyla malzeme bilimi mühendislik eğitiminde giderek önemli hale geliyor.

Ayrıca bakınız
 Metalurji
 Seramik mühendisliği
 Polimer mühendisliği
 Biyoteknoloji

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mühendishane Mühendislik Bilimleri Eğitim Merkezi

Kimya mühendisliği

Malzeme bilimi


Verden i Danmark er en dokumentarfilm fra 2007 instrueret af Max Kestner efter manuskript af Max Kestner, Dunja Gry Jensen.

Handling
En Danmarksfilm om den historie vi fortæller om os selv. Om overfladerne. Om historien, der hele tiden udvikler sig og hele tiden kæmpes om. Om dem vi gerne vil være i dag og derfor måske bliver i morgen. Skiftevis stille og hæsblæsende bevæger filmen sig hen over Danmark. Nøgtern som en kopimaskine kortlægger filmen det menneskelige og geografiske landskab. Smuk uden at være selvoptaget. Fræk uden at ville provokere. Præcis uden at blive en kliché. »Verden i Danmark« stiller sig selvbevidst i traditionen og taler tilbage til de tidligere Danmarksfilm. Filmen fremstiller det almindelige Danmark med en respekt, der tillader betragteren sin egen oplevelse af verdenen i Danmark, som den så ud i 2007. En munter og selvironisk film om, hvem vi er, og hvem vi kunne blive.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Verden i Danmark


لؤي ديب هو محامي فلسطيني، هاجر إلى النرويج وهناك بدأ نشاطه السياسي مع حزب العمال النرويجي، وانتخب عضوا في المجلس المحلي لمقاطعة سولا النرويجية. وهو المدير التنفيذي للتحالف الدولي لملاحقة مجرمي الحرب (إيكاوس)، أسس الشبكة الدولية للحقوق والتنمية، والتي اعتقل على اثرها من قبل الشرطة النرويجية بسبب اتهامه بتبييض أموال من الإمارات العربية المتحدة.

مسيرته

ولد لؤى ديب في مدينة رفح الحدودية في جنوب قطاع غزة، وتحديدا في بلوك (o) على الحدود المصرية الفلسطينية، وعاش حياة أبناء المخيمات وشارك في الانتفاضة الفلسطينية الأولى وكان أحد النشطاء في اتحاد الطلاب، إلى أن قامت وحدة خاصة من قوات الاحتلال الاسرائيلى باختطافه وهو في عمر السادسة عشر واخضاعه للتحقيق لفترة طويلة، ليحكم عليه بعدها بالسجن لمدة ثلاث سنوات ونصف.

بدأ بدراسة الحقوق والتعمق في القانون الدولي، اعانه على ذلك وجوده في النرويج وشبكة علاقات من الاكادميين والمحامين الاصدقاء للقضية الفلسطينية. كتب عدة دراسات حول الاستيطان، المياه، الغاز، مفهوم الاحتلال في القانون الدولى، ومجلس حقوق الإنسان، حيث كانت كتاباته تتزامن مع نضال حقوقي ناشط في مساعدة الاقليات والدفاع عن حقوقهم في البلدان الاوربية والمؤسسات الدولية. وهو عضو اتحاد المحامين العرب بالقاهرة وعضو الاتحاد الدولي للمحامين باريس وجمعية المحامين الدولية لندن.

كان العدوان على غزة في اواخر العام 2008 بمجرد المنعطف نحو ترسيم حياة نضالية قانونية في مشروع طويل الامد من اجل التوصل إلى ملاحقة فعالة لمجرمى الحرب ومنتهكى حقوق الإنسان، وقاد مع مجموعة من الحقوقين أول ملاحقة للضباط الاسرائلين المتهمين بارتكاب جرائم حرب، ليمتد النشاط إلى ملاحقة المجرمين في أفريقيا واروربا ومواكبة كل الأحداث التي تستدعى تدخل الملاحقة، فاسس مع مجموعة من الحقوقيين في العالم التحالف الدولى لملاحقة مجرمى الحرب، والذي احتضن أكثر من 750 منظمة غير حكومية في انطلاقته.

الشبكة الدولية للحقوق والتنمية
سنة 2008 أسس مع عدد من زملائه «الشبكة الدولية للحقوق والتنمية» مقرها الرئيس بسويسرا. وفي نهاية سنة 2013 نشرت هذه الشبكة تقريرا صنفت فيه دولة الإمارات العربية المتحدة الأولى عربياً في مجال احترام حقوق الإنسان الأساسية والرابعة عشر عالمياً في ذلك، متقدمة على أمريكا وبريطانيا ودول أوروبية كثيرة. ووضع التقرير دولة قطر في ذيل القائمة لتحتل المرتبة فوق المائة.

في 27 مايو 2015 اقتحمت الشرطة النرويجية المختصة في مكافحة الجرائم الاقتصادية مكتب «الشبكة العالمية للحقوق والتنمية» بالتزامن مع اقتحام منزل لؤي ديب، الذي أوقف لمدة 48 ساعة على ذمة التحقيق. وفور إخلاء سبيله طبقاً للقوانين التي تمنع التوقيف لأكثر من هذه المدة، تمكن من الهرب إلى مصر ثم إلى دولة خليجية، وبات مطلوباً للعدالة في دولة النرويج، بعدما وجهت له السلطات القضائية تهمة غسيل أموال إماراتية وأعمالا إجرامية، وفق القانون 317 الصارم جداً في مسائل الجرائم الاقتصادية والاحتيال، بعد أن توفرت لديها معلومات موثقة بضلوعه في عمليات غسيل الأموال بقيمة 18 مليون دولار حولت له من دولة الإمارات على مدار ثلاث سنوات.

وفي نفس يوم اعتقال لؤي، نشرت عدة مواقع إخبارية فلسطينية وثيقة سرية بها تفاصيل عن نشاط جهاز المخابرات العامة التابع للسلطة الفلسطنية برام الله بالضفة الغربية بالتعاون مع لؤي ديب.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع التحالف الدولي لملاحقة مجرمي الحرب (إيكاوس)
 موقع الشبكة العالمية للحقوق والتنمية

أصحاب مناصب سياسية محلية في النرويج
سجناء ومعتقلون في النرويج
محامون فلسطينيون
محامون نرويجيون
مواليد 1975
مواليد في رفح (فلسطين)

لؤي ديب


O r/antiwork é um subreddit associado ao movimento de recusa do trabalho. As postagens no fórum, que usam o slogan "Desemprego para todos, não apenas para os ricos!", Costumam descrever as experiências negativas dos funcionários no trabalho; membros do subreddit também organizaram ações, incluindo um boicote de consumidores à Black Friday, bem como a ação coordenada de candidaturas a empregos falsos no sistema da Kellogg, depois que a empresa anunciou um planos para substituir 1.400 trabalhadores em greve.

A popularidade do r/antiwork aumentou em 2021, com mais de 1.300.000 membros em dezembro de 2021, representando um aumento de mais de 900.000 membros naquele ano.

Formação
O /antiwork foi criado em 2013. Doreen Ford, também conhecida como Doreen Cleyre em homenagem a Voltairine de Cleyre, o moderador por mais tempo no cargo, descreve o subreddit como uma grande tenda do movimento anti-trabalho.

Conteúdo
r/antiwork usa o slogan "Desemprego para todos, não apenas para os ricos!" Os membros do subreddit são conhecidos como "preguiçosos" em referência à ética de trabalho protestante. As postagens comumente criticam a cultura do trabalho compulsivo e compartilham histórias de experiências negativas de funcionários em seus empregos, incluindo tratamento injusto e más condições de trabalho, bem como salários baixos. Outras publicações expressam a felicidade dos membros após deixarem seus empregos, uma tendência que começou no subreddit em 2020 e foi associada à Grande Renúncia em 2021.

O subreddit inclui uma biblioteca digital de textos incluindo Bullshit Jobs, "O Elogio ao Ocio" e Bartleby, o Escrivao, bem como uma coleção de citações anti-work, uma trilha sonora que inclui "9 a 5" de Dolly Parton e uma página de perguntas frequentes. A discussão aberta sobre os salários dos trabalhadores é incentivada, assim como a organização sindical.

Ideologia
"O subreddit e anti-trabalho, nao reforma do trabalho. Nao somos liberais, de uma ideologia capitalista. Nos somos esquerdistas, anti-capitalistas, e queremos a aboliçao de todo trabalho.
- Uma publicaçao no r/antiwork de 2021

Os membros da r/antiwork têm opiniões variadas sobre o trabalho. A maioria apóia uma mudança no que é conceituado como "trabalho", enquanto alguns defendem a abolição total do trabalho, e outros se opõem ao trabalho sem sentido ou ao trabalho em um sistema capitalista. À medida que o número de membros do subreddit aumentou, alguns membros antigos se opuseram à percebida ideologia liberal dos recém-chegados.

Em novembro de 2021, a moderadora Doreen Ford disse ao The Independent que "O principal objetivo do movimento anti-trabalho é apenas abolir o trabalho, mas o que isso acaba parecendo é muito diferente, dependendo de quem você pergunta", observando que os membros do r/antiwork inclui "pessoas que são anarquistas, pessoas que são comunistas, pessoas que são social-democratas, pessoas que gostam de Bernie, pessoas que gostam de Andrew Yang", concluindo que "há muitos tipos diferentes de esquerdistas".

Atividade
Durante a pandemia de COVID-19, os membros do r/antiwork compartilharam várias estratégias de movimentação de mouse para combater o bossware utilizado por empresas com o objetivo de monitorar a produtividade dos funcionários que trabalham em casa.

Em 2021, membros da r/antiwork convocaram um boicote dos consumidores à Black Friday, chamando-a de "Blackout Black Friday". Em dezembro de 2021, vários membros postaram imagens de manifestos anti-trabalho que foram impressos em impressoras de recibos e encaminhavam os leitores para r/anti-trabalho. Alguns usuários do Reddit sugeriram que as impressões eram falsas, mas o fundador da empresa de segurança cibernética GreyNoise disse à Vice que o tráfego de rede sugeria que elas estavam sendo impressas remotamente em impressoras "configuradas incorretamente para serem expostas à internet".

Em 9 de dezembro de 2021, depois que a Kellogg's anunciou planos de contratar novos trabalhadores permanentes para substituir 1.400 trabalhadores em greve, um tópico sobre r/anti-trabalho instou os membros a enviar candidaturas falsas para os novos cargos a fim de sobrecarregar o sistema de contratação da empresa. Até 10 de dezembro, o tópico teve mais de 62.000 votos positivos; o diretor de comunicação do sindicato que representa os trabalhadores em greve descreveu como "fenomenal". Os membros relataram ter enviado inscrições falsas e que o site de inscrição travou repetidamente; um porta-voz da Kellog negou que o site tivesse travado, dizendo ao Business Insider que o processo de contratação estava "totalmente operacional". A iniciativa se espalhou para outras plataformas de mídia social.

Popularidade
Em janeiro de 2020, o subreddit r/antiwork tinha cerca de 70.000 membros. Em fevereiro de 2021, 235.000 pessoas eram membros da r/anti-trabalho, mais que o dobro do número de membros de março de 2020. A revista Huck atribuiu o crescimento do subreddit no número de membros à pandemia COVID-19 e eventos relacionados, incluindo um aumento na quebra de sindicatos, bem como uma maior aceitação de redes da ajuda mútua e a semana de trabalho de quatro dias. Até o dia 10 de dezembro de 2021, o subreddit tinha mais de 1.300.000 membros, um aumento de 279% a partir de 2020 com um ganho de mais de 900.000 membros em 2021. De acordo com o Reddit, r/antiwork foi um dos 15 subreddits de crescimento mais rápido em até 24 de novembro de 2021.

Em 2021, artigos de opinião no The New York Times e no The Guardian expressaram solidariedade com r/antiwork.

Trabalho
Anticapitalismo
Sindicalismo nos Estados Unidos da América

R/antiwork


Markmiðsskýring er lögskýringaraðferð þar sem reynt er að ráða markmið lagaákvæðis út frá því sjálfu og/eða öðrum heimildum, svo sem lögskýringargögnum. Í heimfærslu eru markmiðin sem ráðin voru veitt vægi í ljósi fyrirliggjandi málsatvika, þar með talið í ljósi þess hvaðan þau koma og hversu skýrlega þau eiga við um málið.

Lögfræði

Markmiðsskýring


Les rayonnages mobiles, dits compactus, sont des meubles de bibliothèque coulissants montés sur rails, offrant une capacité de stockage nettement supérieure à celle des rayonnages fixes ou gondoles, la largeur d'une seule travée étant nécessaire pour un ensemble de rayonnages.

Description
Les rayonnages mobiles montés sur rails avec entraînement manuel ont été brevetés en 1947 et des systèmes à motorisation électrique ou électronique ont été développés ultérieurement. Le but est une augmentation de la capacité de stockage puisqu'une seule allée est nécessaire pour circuler entre les rayons. La capacité est ainsi augmentée de 80% à 90% par rapport à une installation fixe. Le gain est plus important lorsque le local est vaste que pour un petit local. Les compactus exigent que le bâtiment puisse supporter une charge au sol nettement plus importante, de l'ordre de  suivant la longueur et la hauteur des travées manipulées, la charge supportée pour des rayonnages fixes étant de .

Les domaines d'usage les plus fréquents sont dans le domaine patrimonial les réserves des musées, les archives et les bibliothèques, et dans le domaine commercial les entrepôts et dans certains cas les commerces de détail. Selon les cas, l'accès aux rayonnages peut être réservé au personnel habilité (le plus souvent), ou ouvert au public, ce qui implique des contraintes de sécurité supplémentaires.

Les compactus peuvent aussi protéger les collections d'éventuelles fuites d'eaux.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliothèque
Stockage
Meuble

Rayonnage mobile


Als Zungenstück (in Nordamerika Boned Chuck) bezeichnet man einen Teil des Rindfleischs bei der Zerlegung.

Bei der Zerlegung bleiben Rinderhals und Fehlrippe zusammen. Zusammen mit der Querrippe (Teil 2 in der Abbildung) ergibt sich das Chuck.

Die gute Mischung von Fett und Muskelfleisch macht das Zungenstück sehr beliebt in der Herstellung von Burgerpatties.

Weblink
Darstellung bei Fleisch-Teilstücke.at (archivierte Version)

Rindfleisch

Zungenstück


Kissimmee Prairie Preserve State Park est un parc d'état de Floride, situé à environ 40 km au nord d'Okeechobee.

Galerie

Liens externes
Media related to Kissimmee Prairie Preserve State Park at Wikimedia Commons

 Parc d'État Kissimmee Prairie Preserve dans les parcs d'État de Floride
 Parc d'État Kissimmee Prairie Preserve dans les parcs d'État
 Parc d' État de Kissimmee Prairie Preserve à Wildernet
 Prairie de Kissimmee

Kissimmee
Kissimmee

Parc d'État de Kissimmee Prairie Preserve


Ozimica (lat. Eranthis), rod ljekovitih trajnica iz porodice Ranunculaceae. Postoji devet vrsta koje rastu po Europi i Aziji. U Hrvatskoj je rod zastupljen od vrste rana ozimica (E. hyemalis).

Ime roda Eranthis potječe od grčkih riječi er (proljeće) i anthos (cvijet),

Vrste
 Eranthis albiflora Franch.
 Eranthis cilicica Schott & Kotschy
 Eranthis hyemalis (L.) Salisb., mala ozimica
 Eranthis iranica Rukšans & Zetterl.
 Eranthis lobulata W.T.Wang
 Eranthis longistipitata Regel
 Eranthis pinnatifida Maxim.
 Eranthis sibirica DC.
 Eranthis stellata Maxim.

Izvori

Vanjske poveznice

Ranunculoideae

Ozimica (biljni rod)


Rasmus Brohave Hansen (født den 18. marts 1998 i Svendborg, Danmark) er en dansk internetpersonlighed og tv-vært. Han har over 640.000 følgere spredt over alle sine respektive platforme. Han er mest kendt for sin Youtube-kanal, hvor han har 286.000 abonnenter.

Han blev i 2018, for første gang vært på Guldtuben. Året efter blev han medvært på TV 2-underholdningsprogram Danmark har talent, sammen med modellen Cecilie Haugaard.

Rasmus Brohave deltager ofte i TV-programmer bl.a. Værtens Bedste Brætspil på TV 2.

Filmografi

Tv

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Svendborg
YouTubere fra Danmark
Talent Danmark

Rasmus Brohave


The Bolivian War of Independence (, 1809–1825) began with the establishment of government juntas in Sucre and La Paz, after the Chuquisaca Revolution and La Paz revolution. These Juntas were defeated shortly after, and the cities fell again under Spanish control. The May Revolution of 1810 ousted the viceroy in Buenos Aires, which established its own junta. Buenos Aires sent three large military expeditions to Upper Peru, headed by Juan José Castelli, Manuel Belgrano and José Rondeau, but the royalists ultimately prevailed over each one. However, the conflict grew into a guerrilla war, the War of the Republiquetas, preventing the royalists from strengthening their presence. After Simón Bolívar and Antonio José de Sucre defeated the royalists in northern South America, Sucre led a campaign that was to defeat the royalists in Charcas for good when the last royalist general, Pedro Antonio Olañeta, suffered death and defeat at the hands of his own defected forces at the Battle of Tumusla. Bolivian independence was proclaimed on 6 August 1825.

The Colonial Governing Power and the Causes of the War
Charcas (modern day Bolivia) is also sometimes referred to as the Upper Peru. This region fell under the authority of Spanish colonial rule in the sixteenth century. It was originally placed directly under the rule of the Viceroyalty of Peru, however this location proved to be too distant for effective ruling so Phillip II established the Audiencia of Charcas, which was an autonomous governing body under the purview of the viceroy of Peru. This governing was composed of oidores or judges and a governor with the title of president of the Audiencia. The Audiencia was given authority to make final decisions when a viceroy was unavailable or absent. The Audiencia was centered in Chuquisaca, which started out as an indigenous community and later became known by its post-independence name, Sucre. This was the center of administration as well as cultural activities for Charcas. The Archbishop of Charcas lived there and one of the prominent universities in Bolivia, was founded there. The Audiencia was a great honor for the Charcas. Oidores mostly came directly from Spain and tended to be very proud, often making everyone bow to them. They were also incredibly ignorant about the peoples' needs and problems. As Spanish settlements expanded to the south, the jurisdiction of the Audiencia of Charcas grew to include not only present day Bolivia, but also Argentina, Uruguay, Paraguay and even parts of Peru. In 1776, the Audiencia of Charcas was placed under the authority of the viceroy of Buenos Aires in the newly created Viceroyalty of the Río de la Plata and most trade was redirected to Buenos Aires. This change was against Peruvian desires because they had wanted to keep Charcas for its enormous wealth in the mines of Potosí. For the next few decades, the question of the political and economic ties with Charcas was constantly fought over by Peru and Río de la Plata. On 25 May 1809, the citizens of Sucre participated in the first outbreak that was part of the initiation of the war of independence in Bolivia.

In 1784 the Spanish rulers created the intendancy system. Four main intendancies were constructed in La Paz, Cochabamba, Potosí, and Chuquisaca. This system gave authority to a few, skillful and educated men who were directly responsible to the King of Spain. This system was implemented to increase revenue as well as to stop specific problems that had resulted from other authorities misusing their power. The system consequently limited the power of the Audiencia.

The Bolivian people were divided into three main categories: Criollos, Mestizos, and the indigenous population. In authority over all of these people were the Peninsulares, who were influential people who had come from Spain to assume a leadership position in the church or government, in one of the Spanish colonies. All the rest of the Bolivian people had a social status beneath this elite class. The Criollos were people of pure Spanish descent who had been born in Latin America. The Criollos were envious of the power the Peninsulares held, and this attitude formed part of the basis for the War of Independence. Beneath the Criollos on the social hierarchy were the Mestizos, who were a mix of Spanish and Indigenous descent. The main reason these two people mixed was because of the lack of Spanish women in the region. Finally, at the bottom of the hierarchy was the biggest social class, the indigenous people, who primarily spoke Aymara and Quechua. These people often did not know what was going on politically in the country. However they offered a large force of fighting men for both the patriots and the royalists in the war. Nevertheless, in the War of Independence they proved to be very unpredictable and would, at times, turn on the army at any provocation. These people would generally fight for whoever controlled that area, whether loyalists, patriots, or royalists. The majority of the time it was the Republiquetas who controlled the rural areas where the Natives lived. Although they would fight for whomever, these people favored the patriots because they were part native, whereas the other armies were of pure Spanish descent. The real intention of the Indigenous people was to reestablish the Incan empire and so they wanted a form of government different from all three of the other groups. These groups all contended for the Natives' assistance in order to win the war; however not one army ever thought of liberating these people.

Independence was not a new idea in the minds of the people of the Charcas. This concept had begun to take root long before and already signs of discontent with the current form of government were beginning to show. The individuals in every class of the Bolivian population had become dissatisfied - the Criollos, the Mestizos, as well as the Indigenous people. They were all feeling the effects of increased Spanish taxes and trade restrictions. Indigenous rebellions started in 1730 in Cochabamba and others followed in the decades to come. Although most of the people were unhappy, the different social classes were not unified in their solution to the dilemma. The indigenous people wanted to do away with all the Spanish people and set up an Andean Utopia, whereas the Criollos simply desired more freedom from Spain. Because the Criollos bore racial prejudice against the Native population, those two groups of people did not unite against Spain.

Many revolutionary ideas spread from the university in Chuquisaca. In the early 1780s different students in the university distributed pamphlets in Charcas. These were written against Spanish authority and in them public officials were even called thieves. The ideas of independence really stemmed from Aquinas, a church father, who wrote about politics. He taught that if a ruler is cruel and tyrannical the people have a right to rebel and fight against their own government. The ruler should be under the Pope, thus the people can rebel against the King but not against God. There was not one main leader of the Revolutionaries or Radicals. Nevertheless, three main men were influential in this circle: Jaime Zudañez, Manuel Zudañez, and Bernardo Monteagudo. Jaime Zudañez was part of the Audiencia in the department of the defense of the poor. He would try to influence the decisions the Audiencia made and no one suspected his treasonous behavior. Manuel Zudeñez, his brother, was in the government as well and held an important position in the university in Chuquisaca. Finally Bernardo Monteagudo was a writer from a poor family but had an impact on the people through his whispering campaigns. All three of these men were in favor of doing away with the president, Ramón García León de Pizarro.

The juntas of 1809

During the Peninsular War which took place in Spain, Charcas (today Bolivia) closely followed the reports that arrived describing the rapidly evolving political situation in Spain, which led the Peninsula to near anarchy. The sense of uncertainty was heightened by the fact that news of 17 March Mutiny of Aranjuez and 6 May 1808 abdication of Ferdinand VII in favor of Joseph Bonaparte arrived within a month of each other, on 21 August and 17 September, respectively. In the confusion that followed, various juntas in Spain and Portuguese Princess Carlotta, sister of Ferdinand VII, in Brazil claimed authority over the Americas.

On 11 November, the representative of the Junta of Seville, José Manuel de Goyeneche, arrived in Chuquisaca, after stopping in Buenos Aires, with instructions to secure Charcas' recognition of authority of the Seville Junta. He also brought with him a letter from Princess Carlotta requesting the recognition of her right to rule in her brother's absence. The President-Intendant Ramón García León de Pizarro, backed by the Archbishop of Chuquisaca Benito María de Moxó y Francolí, was inclined to recognize the Seville Junta, but the mostly Peninsular Audiencia of Charcas, in its function as a privy council for the President (the real acuerdo), felt it would be hasty to recognize either one. A fist fight almost broke between the senior oidor and Goyeneche over the issue, but the oidores''' opinion prevailed. The Radicals or Revolutionaries supported the Audiencia's decision because it put the power more into the hands of the people in Latin America as well as because it was a "temporary" split with Spain during this time of tribulation in the land of Spain. Over the next few weeks García León and Moxó became convinced that recognizing Carlotta might be the best way to preserve the unity of the empire, but this was unpopular with the majority of Charcasvians and the Audiencia. The President and the Archbishop grew very unpopular with the oidores because the archbishop informed the people of all the news that arrived from Spain. The Audiencia wanted to conceal the information in order to not acknowledge their own weaknesses. During this time the Catholic Church in Charcas split from the "Audiencia" because of the tension between Moxó and the Oidores.

On 26 May 1809, the Audiencia oidores received rumors that García León de Pizarro planned to arrest them in order to recognize Carlotta. The Audiencia decided that the situation had become so anarchic both in Charcas and in the Peninsula, that Charcas needed to take the government into its own hands. It removed García León de Pizarro from office and transformed itself into a junta, which ruled in Fernando's name, just as cities and provinces had done in Spain a year earlier. A second junta was established in La Paz on 16 July by Criollos who took over the local barracks and deposed both the intendant and bishop of La Paz. The La Paz junta clearly broke with any authority in Spain and with the authorities in Buenos Aires. José de la Serna, the Spanish Viceroy in Lima dispatched five thousand soldiers led by none other than Goyeneche, who had become the president of Audiencia in Cuzco. The rebels were defeated and the leaders of the movement were hanged or sentenced to imprisonment for life. The Audiencia had to beg for mercy as well as make an agreement with the Royalists so that the city of Chuquisaca would not be left in ruin by the army. This rebellion was stopped, however the yearning for freedom was far from extinguished. After Buenos Aires successfully established a junta in May 1810, Charcas came under the control of the Viceroyalty of Peru and managed to fight off several attempts to take over it militarily.

The Peninsulares had very divided opinions regarding which form of government was that best and what claims from Spain were actually true, thus they unconsciously left room for other groups to take the initiative for the future of Charcas. The Criollos were excited about this break between the President and the Audiencia because they took it as an excellent opportunity to gain the power they had always craved but never obtained because of the Spanish government. These upper class Criollos were divided into three main sections. The first one was very influenced by the Peninsulares and so did not desire anything to change. The second sector longed for an independent government. The final group was made up of the Radicals who wanted an independent government, not to solely accomplish that end, but to bring about deeper social reforms. The middle class Criollos as well as the Mestizos did not actively participate in expressing their opinions because they lacked leadership but were very attentive to all that was happening during the war.

The republiquetas

From 1810 to 1824, the idea of independence was kept alive by six guerrilla bands that formed in the backcountry of Charcas. The areas they controlled are called republiquetas ("petty republics") in the historiography of Bolivia. The republiquetas were located in the Lake Titicaca region, Mizque, Vallegrande, Ayopaya, the countryside around Sucre, the southern region near today's Argentina and Santa Cruz de la Sierra. The republiquetas were led by caudillos whose power was based on their personality and ability to win military engagements. This allowed them to create quasi-states which attracted varied followers, ranging from political exiles of the main urban centers to cattle rustlers and other fringe members of Criollo and Mestizo society. These Criollo and Mestizo republiquetas often allied themselves with the local Indian communities, although it was not always possible to keep the Natives' loyalty, since their own material and political interests often eclipsed the idea of regional independence. Ultimately the republiquetas never had the size nor organization to actually bring about the independence of Charcas, but instead maintained a fifteen-year stalemate with royalist regions, while holding off attempts by Buenos Aires to control the area. Most of these quasi states were so isolated that they had no knowledge that the others even existed.

During the time of the Republiquetas the radicals in Argentina had succeeded in winning the independence of the country on 25 May 1810. Since Charcas was included in the Viceroyalty of Río de la Plata the radicals were interested in freeing Charcas as well. The citizens of Charcas showed their support of this through an uprising against the Royalists. Three armies were sent over from Argentina from 1810 to 1817. The first army sent was led by Juan José Castelli. After his victory at Suipacha, he arrested the president of the Audiencia'', the intendant of Potosí, as well as a Royalist general. The people protested against this act because these people were respected in the community although they were on the opposing side. Castelli did not heed their plead but executed them anyway because they would not submit to Argentina. The Argentinian army looted, stole, killed, and misused the citizens of Potosí. They not only disrespected the women there, they also killed those who attempted to stop this behavior. Eventually they left to go conquer Chuquisaca. Castelli went from city to city in Charcas freeing the people from Royalist forces, but destroying the cities and mistreating its citizens in the process. Despite all of this, he did try to make reforms to free the indigenous and improve their quality of life. He finally arrived at the border of Viceroyalty of Lima and stopped and made a treaty with Goyeneche, yet he did not respect the treaty and kept expanding. Therefore, on 20 June 1811, Goyeneche attacked Castelli's army in Huaqui, south of Titicaca lake, causing them to flee back toward Argentina. They were forced to bypass Oruro and other cities because the people there wanted revenge for the trouble they had caused. Goyeneche did not continue pursuing Castelli's army, but instead paused and cared for all the wounded. Castelli nonetheless, was eventually run out of the country and the Royalists took control. Two more auxiliary armies from Argentina followed but both were eventually defeated.

The areas of Charcas which remained under royalist control elected a representative to the Cortes of Cádiz, Mariano Rodríguez Olmedo, who served from 4 May 1813, to 5 May 1814. Rodríguez Olmedo was a conservative representative, signing the 1814 request, known as the " Manifesto of the Persians""  ("Manifiesto de los Persas"), by seventy Cortes delegates to Ferdinand VII to repeal the Spanish Constitution of 1812.}

Independence consolidated
Meanwhile, Simón Bolívar, who is considered by some to be the Napoleon of South America, and José de San Martín were endeavoring to free the surrounding territories in Latin America. San Martín, who was originally from Argentina, had liberated Chile and then moved on to Peru. San Martín believed that to eliminate Spanish rule in Latin America they had to defeat the Royalists in Peru. Charcas was then under the Viceroyalty of Lima and thus liberating Peru would lead to the liberation of Charcas as well. Therefore, because of this strong conviction that as long as Spain controlled the seas they would have a foothold on the continent, he created a fleet led by Lord Cochrane, who had joined the Chilean service in 1819. San Martín took over Lima in July 1821 and declared Peruvian independence. There, San Martín encountered much resistance from the Royalists who remained. During that time, his army began to crumple because of disease as well as soldiers abandoning the army. San Martín was left with no choice but to beg Bolívar for his help. Although Bolívar and San Martín met in Guayaquil, they could not agree on the form of government that should be established for the liberated countries, and so both went on their separate ways for the time being. San Martín returned to Peru, only to face a revolution in Lima that had started because the men left behind were incapable of governing the country. He resigned from his position as Protector of Peru, discouraged. Bolívar was convinced that it was his duty to rid the continent of the Spanish, and so journeyed to Lima. When he arrived on 1 September 1823, he immediately took command.

The fight for independence gained new impetus after the 9 December 1824 Battle of Ayacucho, in which a combined army of 5,700 Gran Colombian and Peruvian troops under the command of Antonio José de Sucre defeated the royalist army of 6,500 and captured its leader, the Viceroy José de la Serna.

However, Royalist armies still remained, which were the stronghold at El Callao and the army of General Olañeta in Charcas. The army at El Callao was easily defeated but Olañeta's army proved to be more difficult. Olañeta was rumored to have planned to surrender Charcas to Brazil in 1824 in order to keep the country under Spanish control. He had asked for Brazil to send over an army; however, the governor of Brazil refused to become involved. Bolívar and San Martín both desired to make an agreement with Olañeta because he had helped them in the battle of Ayacucho. Sucre, Bolívar's most successful general, did not trust Olañeta and so despite his plan to make peace, he started to occupy Charcas. Sucre prepared to persuade this Royalist general, either with words or by force. Bolívar assumed that Olañeta would take a long time deciding what to do and planned to travel to Charcas during that time. However, Olañeta had planned one more sudden attack. Sucre invited the men of Charcas to join him and in January 1825, a large number of men from Olañeta's army deserted him and joined Sucre. On 9 March, Sucre had succeeded in capturing every Royalist general there except for Olañeta. Yet this fierce general refused to surrender. Finally on 13 April, part Olañeta's forces joined the patriots and mutinied. Olañeta was fatally wounded in the ensuing battle. At last, Spain had relinquished its grip on South America, the final battles being fought in Charcas.

The Marshal Sucre called this city "the cradle] of American Independence." The reason for this statement was that La Paz was the first place people were murdered for the desire for independence and now, decades later, the last Royalist forces had been defeated. What remained of the royalist forces dissolved because of mutiny and desertion. On 25 April 1825, Sucre arrived in Chuquisaca, which had been the hub of Spanish dominion. The citizens of the city rejoiced, gathering along the road. The town council, clergy, and the university students all congregated at the edge of Chuquisaca to greet Sucre. The people even went as far as preparing a Roman chariot pulled by twelve maidens dressed in blue and white to pull Sucre into the heart of the city.

Sucre called a meeting on 10 July in Chuquisaca to decide the fate of the country of Charcas. There were three options that the committee could decide from. Charcas could unite with Argentina, unite with Peru, or become independent. Bolívar's desire was for Charcas to unite with Peru; however, the council was in favor of becoming an independent nation. Although they did not all vote for this, all signed the declaration of independence on 6 August 1825. Although no one disputes that Bolivia was named after Bolívar, there are differences in opinion over why that actually happened. Some historians say that it is because the people were afraid Bolívar would be against the vote because Bolívar wanted Charcas to join Peru. Because of this, they proceeded to name the newly formed country after him to appease him. The Bolivian population still celebrates Bolívar's birthday as a national holiday to honor him. Bolívar was president for five months, during which time he reduced taxes, and reformed the land organization to aid the indigenous population. He left Sucre as president when he returned to govern the North. Sucre attempted to reduce the taxes that the indigenous were forced to pay. However, this plan failed because without it, he was not able to support the Gran Colombian Army which stopped the Argentinians from invading Bolivia again. Thus, the system remained in place.

From then on, local elites dominated the congress and although they supported Sucre's efforts, they chafed under the idea that a Gran Colombian army remained in the nation. After an attempt on his life, Sucre resigned the presidency of Bolivia in April 1828 and returned to Venezuela. The Bolivian Congress elected La Paz native Andrés de Santa Cruz as the new president. Santa Cruz had been a former royalist officer, served under José de San Martín after 1821 and then under Sucre in Ecuador, and had a short term as president of Peru from 1826 to 1827. Santa Cruz arrived in Bolivia in May 1829 and assumed office. Independence did not provide solidarity to the nation. For six decades afterward, the country had feeble and short governing institutions.

Brief annexation by the Province of Mato Grosso
Spain, which betrayed Portugal in 1807 (its ally until then) to ally with France, saw himself betrayed by Napoleon, who imprisoned the Spanish royal family and nominated his brother, José Bonaparte, as King of Spain, title unrecognized by the population which resisted the French occupation. Thus, with the political vacuum created by the absence of its King, that is, by the absence of a central government, the Spanish Empire started to dismantle itself.

Independence movements started to surge in all Hispanic America, spreading war and chaos. In face of this sensation of unsafety and fearing the chaos, in June 1822, the three governors of the Spanish departments of Alto Peru (which had already being threatened by the troops of General Antonio Jose de Sucre and Simon Bolivar), reunited in Cuiaba (Capital of the Captaincy of Mato Grosso / Brazil) and solicited the governor that he interceded along with the Prince Regent Dom Pedro (that soon would be crowned as Dom Pedro I, Emperor of Brazil), in order that the United Kingdom of Portugal, Brazil and the Algarves annexed these territories, seeking to spare its population from the massacre and the chaos.

Immediately, the governor of Mato Grosso sent troops that were by his captaincy to the Alto Peru, blocking the advance of Bolivar and Sucre, and sent a letter to Dom Pedro, communicating him about the sending of troops and the solicitation of the authorities of Alto Peru (that later on would become Bolivia). Letter which was only received by Dom Pedro I in November 1822, when Brazil was already an independent nation. Besides, Bolivar and Sucre were quicker and sent representatives to the City of Rio de Janeiro, which came before the governor's letter. In this way, when the Prince Regent received the letter he had already decided not to annex Alto Peru, rejecting the solicitation from the governors of the region and ordering that the troops were removed from there.

With this, Dom Pedro I left the region of Alto Peru (modern Bolivia) up to its own luck, what culminated with the invasion of the Bolivar and Sucre troops and the Bolivian independence from Spain.

Clearly at that moment, Dom Pedro I was more worried in defeating the resistance of the liberal Portuguese troops on Brazilian soil, guaranteeing Brazilian unity. However, without this decision being made Bolivian territory may have been integrated into Brazil.

See also

Contemporary Bolivian history
History of Bolivia
List of wars involving Bolivia
Military career of Simón Bolívar
Peru-Bolivian Confederation, 1836–1839
Spanish American wars of independence
Chuquisaca Revolution

References

Bibliography

External links
Acta de Independencia, 6 de agosto de 1825.

Colonial Bolivia
Wars involving Spain
19th century in Bolivia
19th century in the Viceroyalty of the Río de la Plata
Conflicts in 1825
Conflicts in 1824
Conflicts in 1823
Conflicts in 1822
Conflicts in 1821
Conflicts in 1820
Conflicts in 1819
Conflicts in 1818
Conflicts in 1817
Conflicts in 1816
Conflicts in 1815
Conflicts in 1814
Conflicts in 1813
Conflicts in 1812
Conflicts in 1811
Conflicts in 1810
Conflicts in 1809
1809 in Bolivia
1800s in Bolivia
1810s in Bolivia
1810 in Bolivia
Independence

Bolivian War of Independence


The Ibar (, ), also known as the  Ibër and Ibri (), is a river that flows through eastern Montenegro, northern Kosovo and central Serbia, with a total length of . The river begins in the Hajla mountain, in Rožaje, eastern Montenegro, and passes through southwestern Serbia and northern Kosovo, where it leads back into Serbia to flow into the West Morava river near Kraljevo, central Serbia.

It belongs to the Black Sea drainage basin. Its own drainage area is , with an average discharge of 60 m³/s at the mouth. It is not navigable.

Etymology
The historian Ejup Mušović theorized that the word derives from the Illyrian ibard, meaning "blond", "bright". The anthropologist Niko Županić has theorized that the word Ibar is related to the Basque word for "river" (i-ba/r/i), which is also how the Ebro river in Spain received its name. Other scholars have suggested that the name is derived from Greek, given that the river's ancient name was Hiberus.

Upper course
The Ibar originates from six springs on the Hajla mountain in eastern Montenegro. It generally flows north-east, passing through Ibarac, Rožaje, Radetina and Bać, after which it enters Serbia. Passing through the most southern part of Raška District, it flows through several small villages. In this whole area, the river has no major tributaries, but many short streams which flow into it from surrounding mountains. This part also represents the route of one of two main roads connecting Serbia and Montenegro (Ibarska magistrala).

Middle course
Continuing south, the river enters Kosovo and passes through Gazivode, Zubin Potok, Ugljare, Zupče and Shipol, reaching the city of Mitrovica. There, it makes a sharp, elbow turn to the north, flowing through Zvečan, Slatina, Sočanica, Leposavić, Dren and Lešak, entering southwestern Serbia at the village of Jarinje.

In Kosovo
At Kosovo, the river is dammed, creating the artificial Gazivoda Lake (area , altitude , depth ). Water from the lake is used for industrial and mining facilities in the Trepča area. Below Gazivoda, another reservoir is created, the Pridvorica Lake. These lakes allow irrigation of an area of 300 km2, representing part of a plan, never completed, of a huge Ibar-Lepenac Hydrosystem, which was supposed to regulate the Ibar-Sitnica-Lepenac watercourse (including ecological protection, irrigation and power production).

At Mitrovica, the river enters a minerals and ore-rich area of the western slopes of Kopaonik mountain, which it follows for the next  or so. The area is especially rich in lead, zinc and silver (Stari Trg, Trepča and Leposavić mines).

Right on its elbow turn, the Ibar receives its longest (right) tributary, the Sitnica.

In Serbia
Entering southwestern Serbia again, the river receives its major tributaries: the Raška, Studenica and Lopatnica, from the left, and the Jošanica.

In this section, the river has carved the  long and  deep Ibar gorge, which is the natural route for the major road in this part of Serbia, the Ibar Highway. This stretch of the river is famous for its pinched meanders and gigantic whirlpools. The whole area is  long (meridionally stretched), and at Serbia's parts is popularly divided into several colorfully named valleys:

 Dolina istorije (Serbian: Долина историје; Valley of history), consisting of ruins of the medieval city of Maglič, the monastery of Studenica, the monastery of Žiča, the monastery of Gradac, etc.;
 Dolina jorgovana (Serbian: Долина јоргована; Valley of the lilacs);
 Dolina banja (Serbian: Долина бања; Valley of the spas), with many spas and springs, such as Jošanička Banja, Mataruška Banja and Bogutovačka Banja.

The gorge is carved between the mountains of Golija, Čemerno and Troglav from the east, and Kopaonik, Željin and Stolovi from the west.

This is a continuation of Kopaonik's mining-rich area, including deposits of iron ore (Kopaonik, Raška), nickel (Kopaonik), asbestos (Brvenik), magnesite (Bela Stena) and hard coal (Baljevac, Ušće and Jarando).

The Ibar has previously gained notoriety as being the most polluted river in Serbia (together with its major tributary, the Sitnica), especially from frequent spills of extremely poisonous phenol, which causes constant problems for the population of Kraljevo, since the city uses the river's water for public waterworks.

Electricity

In 2009, governments of Serbia and Italy signed an agreement which included construction of the "Ibar hydropower plants" complex, with ten hydroelectric power plants on Ibar. A detailed project was drafted, all studies were conducted, a joint Serbian-Italian company for construction of the facilities was formed, and the parliament ratified the agreement. After the 2011 Italian government change, Italy also changed its abroad investment policies and effectively quit the agreement. Power plants were to be built between the village of Bojanići and locality of Lakat, near Mataruška Banja. The entire section is administratively part of the City of Kraljevo. The project included 10 cascade dams,  high, with all plants being run-of-the-river type. Therefore, no settlements will be relocated as the flooding of the valley would be minimal. The existing road would have to be relocated at four locations.

The planned dams were Bojanići, Gokčanica, Ušće, Glavica, Cerje, Gradina, Bela Glava, Dobre Strane, Maglič, and Lakat, with the total capacity of 450 GW-h. All dams would have fish ladders and kayaking paths. Studies envisioned tourism development with ten small, cascade reservoirs, but also concluded that the stable water levels woul prevent floods and benefit the fish spawning, including species presently not inhabiting Ibar, like carp or zander, which could be introduced. Architect Milan Lojanica was hired to design the dams. He designed them in the spirit of the Serbian medieval architecture and the Nemanjić period. Ratification of the agreement expired in 2021, but some experts publicly revived the idea in January 2023, as the project is generally not considered complicated and expensive.

See also
 List of rivers of Europe
 Rivers of Serbia
 Rivers of Montenegro
 List of rivers of Kosovo

References

 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta;
 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije Svjetlost-Sarajevo;

Rivers of Serbia
Rivers of Montenegro
Rivers of Kosovo
International rivers of Europe

Ibar (river)


Pe valea râului Amaradia, în Podișul Oltețului se întâlnesc numeroase localități cu lăutari care au cântat inițial la vioară, bas, chitară și vuvă și rapsozi care au cântat la fluier, caval sau cimpoi. Satele de pe Amaradia au fost mult timp izolate și depărte de civilizație, fapt ce a înlesnit păstrarea unor cântece vechi, din care doar câteva au fost înregistrate ori publicate în culegeri. Astfel, un aspect aparte l-a constituit, încă, existența vuvarilor (a interpreților din vuvă - tamburină). Vuvarii au dat o notă aparte cântecelor de pe Amaradia. Instrumentul a mai fost întâlnit pe Gilort, la Novaci si la Turburea, iar la Arcani s-a făcut acompaniamentul pe baniță, probabil înaintașa vuvei. O parte din bijuteriile folclorice de pe Amaradia au fost descoperite, culese și înregistrate numeroase balade de Constantin Brăiloiu, perioada cercetărilor dintre 1938-1939. Lăutarii de pe Amaradia au fost conservatorii acestor balade, multe pierdute odată cu ei,

Lăutarii din Berlești
În satele comunei Berlești au existat importante familii de rapsozi și lăutari. Satul Lihulești a avut lăutari cunoscuți spre izvoarele Amaradiei. Prima bandă a fost cea condusă de vioristul Alexandru Chirițoiu zis Pițian (n. 1911 – d. 1985), care a cântat împreună cu Ioana Chirițoiu (voce și chitară), Valeria Chirițoiu (voce și chitară) și Ion Văduva (bas). Un alt taraf apreciat pe valea Amaradiei a fost cel al vioristului Gheorghe Holtea (n. 1913 – d. 1997) și chitaristei Dafina Holtea. În perioada 1937-1940 cei doi au cântat la București.

Unul dintre cele mai apreciate tarafuri din județ a fost cel al violonistului Ion Busuioc zis Nelu (n. 1905 – d. ?) din Scrada, comuna Berlești. Taraful său era format din: Anica Busuioc (chitară și voce), violonistul Constantin Busuioc (fiul său, care avea să ajungă dirijor la Orchestra "Doina Olteniei" și la Ansamblul "Nicolae Bălcescu" din Dolj), Marița Fălciu (voce) și Ion Boncea (bas). Grupați într-o formație familială, aceștia aveau o manieră specială de execuție. Au fost descoperiți de către Constantin Brăiloiu în timpul cercetărilor din august 1930 și înregistrați, mai întâi pe cilindri de fonograf și, ulterior, pe discuri de patefon, la București. Între 1938-1940 apar mai multe plăci cu taraful lui Nelu Busuioc, cu înregistrări realizate pentru Fondul de Folklor, la casele de discuri (Electrecord, Odeon și Columbia).

Lăutarii din Logrești
În prima jumătate a secolului al XX-lea, cel mai vestit lăutar din localitate a fost Dumitru Ciucurescu. Banda de lăutari a lui Dumitru Ciucurescu (n. 1904 – d. 1977), viorist primaș, a cântat la București în perioada 1939-1940, la restaurantul din zona Gării de Nord cunoscut sub denumirea "La trei păduchi". Formația sa mai cuprindea pe soția sa, Maria Ciucurescu (chitară și voce), basistul Gore Giurgi și vuvarul Alexandru Mitricioiu. Cu trecerea timpului, copiii săi și-au format formații proprii. Primul din fiii săi, vioristul Alexandru Ciucurescu (n. 1922 – d. 1978) și-a creat o formație proprie care cuprindea pe Romică Bârcă (bas) din Frunza și pe soția sa, Sabina (voce), foarte apreciată pentru repertoriu și modul cald de interpretare. Celălalt fiu al lui Dumitru, vioristul Gheorghe Ciucurescu zis Gogu (n. 1933) și-a format un taraf în care cânta cu soția sa, Veronica Ciucurescu (chitară și voce), fiica lăutarului Gheorghe Holtea din Lihulești, Toma Stelică (bas) și Elena Ciucurescu (acordeon și voce). Mezinul familiei, vioristul Dumitru Ciucurescu zis Mitru (n. 1949) a studiat vioara la București, activând ulterior în Târgu Jiu.

Actualmente în Târgu Logrești mai cântă lăutarul Dumitru Ciucurescu și cei trei fii ai săi: Benone, Florin și Marcel, fiecare având propria formație.

Lăutarii de pe Amaradia de Jos
Cel mai vestit lăutar din Stoina și Păișani a fost Constantin Vraciu (n. 1911 – d. 1955). A cântat cu solista și chitarista Chiva Pițigoi (n. 1908 - d. 1970), basistul N. Văduva zis Zain, iar sporadic îl avea în formație și pe țambalistul Cioacă. A murit sărac în spitalul T.B.C. din Craiova.

În satele Slămnești-Crusețu și Bodăiești (astăzi în județul Dolj) s-au aflat vestiții lăutari din familia Căldăraru. Taraful vioristului Dumitru Căldăraru zis Doicin se compunea din fiul său, Gheorghe Căldăraru (vioară și chitară), Nicolae Căldăraru (vioară), solistele Ioana Căldăraru (fostă Ciucurescu, din Târgu Logrești, dar stabilită aici prin căsătorie), Matilda Căldăraru și Clotilda Căldăraru (toate și chitariste) și un basist. Între anii 1930-1939, lăutarii Nicu și Doicin Căldăraru au cântat în București, la cârciuma "Cina românească". În 1938 au fost înregistrați și pe plăci de gramofon de către Constantin Brăiloiu, pentru casa de discuri Electrecord.

Actualmente mai activează taraful lui Paul Feraru din Stejari și cel al lui Gheorghe Panache din Crușeț.

Bibliografie
 Șerban, Doru Al.: Mischie, Nicolae: Lăutari gorjeni din secolul al XX-lea, Editura Ager, Târgu Jiu, 2001
 Șerban, Doru Al.: Lăutari și soliști din Gorj, Editura Măiastra, Târgu Jiu, 2006

Note

Lăutarii de pe Valea Amaradiei


Granülositopeni, kandaki granülosit yoğunluğunun anormal biçimde düşük olması durumudur. Bu durum vücudun bağışıklık sistemini negatif etkiler ve enfeksiyon riski yükselir. Bazı ilaçların yan etkisi olarak da ortaya çıkabilir.

Ayrıca bakınız
 Nötropeni
 Lökopeni
 Agranülositoz

Kan hastalıkları

Granülositopeni


Alizé Cornet (; ) este o jucătoare profesionistă de tenis din Franța. Cornet a câștigat șase titluri de simplu și trei titluri de dublu în Turul WTA, precum și trei titluri de simplu și trei titluri de dublu pe Circuitul ITF. Cea mai înaltă poziție în clasamentul WTA la simplu este locul 11 mondial, la 16 februarie 2009. Cornet a ajuns în a doua săptămână la fiecare dintre cele patru turnee de Grand Slam, ajungând în sferturile de finală la Australian Open 2022 și în runda a patra la Campionatele de la Wimbledon din 2014, French Open din 2015 și 2017 și US Open din 2020. În prezent, este jucătoarea franceză de tenis de simplu numărul 1.

Finale WTA

Simplu: 9 (4 titluri, 5 finale)

Dublu: 5 (3 titluri, 2 finale)

Competiții pe echipe: 1 (1 titlu)

Note

Legături externe

Nașteri în 1990
Nașteri pe 22 ianuarie
Francezi în viață
Jucătoare de tenis franceze
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2012
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Jucători de tenis la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Alizé Cornet


Râul Căciulata este un curs de apă, afluent de dreapta al râului Olt.

Punct de vărsare
Râul Căciulata se varsă în Olt în dreptul localității omonime, Căciulata.

Afluenți
Râul Căciulata nu are afluenți semnificativi pentru a fi notabili.

Referințe

 Administrația Națională Apelor Române – Cadastrul Apelor – București
 Institutul de Meteorologie și Hidrologie – Rîurile României – București, 1971
 Trasee turistice – județul Vâlcea

Bazinul Olt
Gospodărirea apelor
Râuri din județul Sibiu
Râuri din România

Râul Căciulata


A chromophil biological cell is a cell which is easily stainable by absorbing chromium salts used in histology to increase the visual contrast of samples for microscopy.

Function
Chromophil cells are mostly hormone-producing cells containing so-called chromaffin granules. In these subcellular structures, amino acid precursors to certain hormones are accumulated and subsequently decarboxylated to the corresponding amines, for example epinephrine, norepinephrine, dopamine or serotonin. Chromophil cells therefore belong to the group of APUD (amine precursor uptake and decarboxylation) cells.

Location
These cells are scattered throughout the whole body, but particularly in glands such as the hypothalamus, hypophysis, thyroid, parathyroid and pancreas.

See also
 Chromophobe cell
 Melanotroph
 Acidophil cell
 Basophil cell
 Oxyphil cell
 Oxyphil cell (parathyroid)
 Pituitary gland
 Neuroendocrine cell

Cells

Chromophil


جون كريستوفر ولز  (؛ ماجستير كنتب، دكتور لندن، ولد 11-03-1939 ببوتل، لنكشير) عالم صوتيات بريطاني ومدرس إسبرنتو في كلية لندن الجامعية حتى عام 2006.

مراجع

مختصون في علم الصوتيات
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بوتلي
أعلام إل جي بي تي إنجليزية في القرن 20
أعلام إل جي بي تي إنجليزية في القرن 21
أكاديميو كلية لندن الجامعية
أكاديميون مثليون
أكاديميون مثليون بريطانيون
إسبرانتو
إسبرانتوين إنجليز
خريجو جامعة لندن
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
علماء مثليون إنجليز
علماء مثليون من المملكة المتحدة
كتاب إنجليز
كتاب ذكور إنجليز في القرن 20
كتاب ذكور إنجليز في القرن 21
كتاب مثليون
كتاب مثليون من إنجلترا
لغويون بريطانيون
مواليد 1939

جون ك. ولز


19183 Amati este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
19183 Amati este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen și Lutz Dieter Schmadel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 12,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 19001-20000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eunomia

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

19183 Amati


Der Mühlenberg bei Pegestorf ist ein Naturschutzgebiet in den niedersächsischen Gemeinden Pegestorf und Brevörde in der Samtgemeinde Bodenwerder-Polle im Landkreis Holzminden.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 048 ist 15,5 Hektar groß. Es umfasst das gleichnamige, jedoch etwas kleinere FFH-Gebiet DE-4022-301 und ist teilweise Bestandteil des EU-Vogelschutzgebietes DE-4022-431 "Sollingvorland". Das Gebiet steht seit dem 22. Mai 1937 unter Naturschutz (ursprünglich mit etwa 8 ha nur in Pegestorf). Durch eine neue Verordnung vom 24. Oktober 2016 wurde das Gebiet erweitert. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Holzminden.

Das Naturschutzgebiet liegt westlich von Pegestorf. Es stellt eine nach Süden exponierte Muschelkalkfelswand an einem Prallhang der Weser sowie angrenzende Waldbereiche unter Schutz. Die Felswand als Teil der Weserklippen bei Steinmühle wird von überwiegend als Blaugrasrasen ausgeprägtem Felsrasen und wärmeliebenden Gebüschen geprägt. Bereiche zwischen den Felsen werden von Eichen-Hainbuchen- und Buchenwald sowie Mischwald eingenommen. Eine Besonderheit ist das Vorkommen des Russischen Bärs, das als einziges bekanntes Vorkommen in Niedersachsen gilt.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet im Landkreis Holzminden
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Pegestorf
Brevörde

Mühlenberg bei Pegestorf


Mana Coelho, alcunha de Maria Beatriz Ramos de Vasconcellos Coelho, (Recife, 25 de agosto de 1957), é uma socióloga, jornalista, fotógrafa e educadora. Mariz Beatriz atuou como fotógrafa na agência O Globo, como professora Universidade Federal de Minas Gerais (UFMG) e como pesquisadora no Conselho Nacional de Desenvolvimento Científico e Tecnológico (CNPq).

História
Maria Beatriz Coelho atuou ativamente como fotógrafa durante as décadas de 1970 e 1980, o que influenciou a sua carreira acadêmica. No mesmo período, desde 1973, ela cursava Ciências Sociais na Universidade Federal de Minas Gerais (UFMG), em Belo Horizonte. Em 1991, a cientista social ingressou no mestrado da mesma instituição, se tornando mestre em 1994. No ano de 2000, Coelho concluiu o doutorado pela Universidade de São Paulo (USP), sendo que a sua tese foi a base para a produção de seu livro: Imagens da Nação. Brasileiros na Fotodocumentação de 1940 até o final do século XX.

No tempo em que atuou como fotógrafa, Mana Coelho, alcunha pela qual assinava seus trabalhos fotográficos, trabalhou para agências como Mpm Publicidade, Caminho Editorial, Icaro Editora Ltda, Jornal de Bairro, Jornal do Brasil e Agência o Globo Serviço de Imprensa. A partir das linhas de pesquisa desenvolvidas pela socióloga, é possível perceber sua relação com a fotografia. As imagens são essenciais para as investigações que Maria Beatriz desenvolveu, a exemplo da pesquisa multidisciplinar sobre a Avenida do Contorno, em Belo Horizonte.

No decorrer da vida profissional, Maria Beatriz atuou como professora de instituições de nível superior, como a Pontifícia Universidade Católica de Minas Gerais (PUC/MG), a Universidade de São Paulo (USP) e a Universidade Federal de Minas Gerais (UFMG). Ademais, a professora teve atuação em órgãos de pesquisa, como a Fundação de Amparo à Pesquisa do Estado de Minas Gerais (FAPEMIG), o Instituto de Estudos Econômicos Sociais e Políticos de São Paulo (IDESP) e o Conselho Nacional de Desenvolvimento Científico e Tecnológico (CNPq).

Acervo Mana Coelho
No ano de 2005, por meio do Programa Caixa de Adoção de Entidades Culturais, Ministério da Cultura e Caixa Econômica Federal, Mana Coelho vendeu parte de seu acervo fotográfico ao Museu Histórico Abílio Barreto (MHAB). Foram entregues ao museu 18.424 negativos fotográficos, sendo 5.475 doados pela fotógrafa, e 57 positivos impressos, que integram o acervo da instituição.

A Coleção Mana Coelho adquirida pelo museu é constituída, majoritariamente, de fotografias das décadas de 1970 e 1980, tiradas em Belo Horizonte. Pela extensão do acervo, este é segmentado em temáticas pelo próprio museu, são estas: esportes, personalidades, política, manifestações, trabalhadores, condições urbanas, arte, cotidiano e chuvas, enchentes e flagelados.

Produção Fotográfica
A atuação de um fotografo é abrangente e um mesmo profissional pode atuar em áreas distintas desse ramo. Mana Coelho atuava principalmente na fotodocumentação, que permite ao indivíduo a produção de uma grande reportagem fotográfica, produto de um envolvimento de anos com um determinado aspecto da vida.

A jornalista defende que as fotografias são uma forma de representação da humanidade, característico do período histórico abordado. Ou seja, a fotografia não representa um registro fiel da realidade do mundo visível e sim uma interpretação, organizada, hierarquizada e que valoriza somente uma parte desse mundo.

Desse modo, a fotografia da segunda metade do século XX direcionou suas lentes aos grupos marginalizados da sociedade, apagados da história tradicional da elite, branca e abastada. Ademais, a ditadura militar brasileira vigorou durante toda da década de 1970 e metade da década de 1980. Logo, o contexto histórico de produção das fotografias interfere diretamente na sua execução e compreender esse aspecto é fundamental para entende-la.

Além disso, a fotografia é, também, sentimental, ao ser "percebida com os olhos e sentida com o coração, chegando ao intelecto depois de deixar marcas afetivas no espectador". A imagem não é somente uma abstração, é uma eclosão de significações, num fluxo amplo e contínuo de pensamentos.

Uma característica do estilo fotodocumentarista é a sequência de fotos produzidas, que captam pequenas mudanças no decorrer de uma cena, retratam a vida em movimento. É possível perceber essa particularidade em diversos momentos nos retratos produzidos pela jornalista, a exemplo das seguintes imagens.

Na primeira dupla de fotos é possível perceber uma grande multidão de pessoas reunidas em razão do dia Primeiro de Maio, dia do Trabalhador. Na segunda dupla de imagens a presença de um garoto comendo pão e bebendo de uma garrafa é o enfoque. Cabe ressaltar a presença da criança da segunda foto da primeira dupla, que tem a sua visualidade comprometida em razão da quantidade de pessoas na fotografia. Ambos conjuntos de fotografias retratam um mesmo acontecimento sob perspectivas distintas, que produzem significações diferentes.

A seguinte sequência de imagens apresenta uma moradia destruída em uma região periférica da capital mineira. A atuação documentarista de Mana Coelho é evidenciada nesse compilado, ao construir uma narrativa em torno de um desastre ocorrido com determinado grupo familiar, não somente exibindo o ocorrido.

A sequência de imagens, mais extensa que somente as quatros fotografias selecionadas, permite a construção de uma afetividade com as imagens. Mana Coelho apresenta que esse cenário pictórico, que compõe o ponto de vista da imagem, é parte da interpretação do fotógrafo do mundo. Nesse sentido, o olhar afetivo da fotodocumentarista é exposto, pelo enfoque oferecido não somente a casa destruída, mas aos indivíduos destruídos.

Uma outra característica do acervo Mana Coelho são as manifestações que a fotografa esteve presente e retratou. O profissional que manipula a câmera tem o poder de transformar uma ação vista como passageira e corriqueira em imagens marcantes para a nação. Desse modo, a seguinte manifestação que a jornalista participou registra e materializa um momento de grande resistência e luta de um determinado público, o imortalizando.

As seguintes imagens retratam um grupo de mulheres protestando em prol de direitos e seguridade para o grupo. Nas primeiras duas imagens um grupo de mulheres marcham com uma faixa na avenida Afonso Pena, na altura do Parque Municipal Américo Renné Giannetti. A segunda dupla de fotografias expõe mais mulheres, dessa vez na Praça Sete de Setembro, em frente ao obelisco conhecido como "Pirulito". Desse modo, as sequências de fotografias de Mana Coelho atuam como mantedoras da memória do passado, preservando a história da luta das mulheres de Belo Horizonte.

As imagens são uma possibilidade de resgate da memória visual do indivíduo e seu entorno pessoal. Desse modo, a coleção cedida ao Museu Histórico Abílio Barreto por Mana Coelho pode ser utilizada como um instrumento de pesquisa, prestando-se a descoberta, análise e interpretação da vida histórica, ao retratar tantos eventos ocorridos na nação.

Referências

Fotógrafas do Brasil
Fotojornalistas do Brasil
Jornalistas do Brasil

Mana Coelho