Agalmatophilia () is a paraphilia involving sexual attraction to a statue, doll, mannequin, or other similar figurative object. The attraction may include a desire for actual sexual contact with the object, a fantasy of having sexual (or non-sexual) encounters with an animate or inanimate instance of the preferred object, the act of watching encounters between such objects, or sexual pleasure gained from thoughts of being transformed or transforming another into the preferred object. Agalmatophilia overlaps Pygmalionism, the love for an object of one's own creation, named after the myth of Pygmalion. Agalmatophilia is a form of object sexuality. English poet Edmund Spenser wrote of Pygmalionism in some of his works.

Clinical study
Agalmatophilia is a twentieth-century term for a medicalization of statue-eroticization widely attested in late eighteenth- and nineteenth-century legal medicine. Actual historical cases are few. Krafft-Ebing recorded in 1877 the case of a gardener falling in love with a statue of the Venus de Milo and being discovered attempting coitus with it.

See also

 Doll fetish
 Gynoid
 Human furniture
 Living statue
 Objectum
 Robot fetishism
 Sex doll
 Sexual objectification
 Tableau vivant

References

Bibliography

 Alexandre, Elisabeth (2005). Des poupées et des hommes. Enquête sur l'amour artificiel (Dolls and Men - Investigation into Artificial Love). La Musardine. .
 Dorfman, Elena (2005). Still Lovers. Channel Photographics. .
 Ellis, Havelock (1927). Studies in the Psychology of Sex. "Volume V: Erotic Symbolism; The Mechanism of Detumescence; The Psychic State in Pregnancy". .
 Gross, Kenneth (1992). The Dream of the Moving Statue. Cornell University Press. .
 Kick, Russ (2005). Everything You Know about Sex Is Wrong. The Disinformation Company. .
 Krafft-Ebing, Richard von (1906). Psychopathia Sexualis, with Special Reference to the Antipathic Sexual Instinct: A Medico-Forensic Study. .
 Plumb, Suzie (Editor) (2005). Guys and Dolls: Art, Science, Fashion and relationships. Royal Pavilion, Art Gallery & Museums. .
 Scobie A, Taylor J. (January 1975). Journal of the History of the Behavioral Sciences: Vol 11, Issue 1: "Agalmatophilia, the statue syndrome." Wiley Periodicals, Inc.
 Simmons, Laurence (2006). Freud's Italian Journey. Rodopi. .
 Wenk, Silke (1989). "Pygmalions Wahlverwandtschaften. Die Rekonstruktion des Schöpfermythos im nachfaschistischen Deutschland" IN: Konstruktionen von Männlichkeit und Weiblichkeit in Kunst und Kunstgeschichte. Berlin.
 White, M. J. (November 1978). Journal of Sex Research; Vol. 14, Issue 4: "The Statue Syndrome: Perversion? Fantasy? Anecdote?".

External links
 "Just Like a Woman" - Salon.com article describing cultural phenomenon of RealDolls
 "Real Dolls: Love in the Age of Silicone" - original, more detailed version of the Salon article
 The Technosexuality, Pygmalionist & Mind Control Fetish FAQ 3.0
 Lars and the Real Girl at IMDB. A delusional young guy strikes up an unconventional relationship with a doll he finds on the Internet.

Paraphilias
Sexual fetishism

Agalmatophilia


Josjkar-Ola (; , ) er hovedstad i Republikken Marij El, Rusland med  indbyggere. Josjkar-Ola blev anlagt som en militær fæstning i , efter den russiske indtagelse af Marij-området.

Etymologi

Josjkar-Ola betyder rød by i marisk, før 1919 hed byen Tsarjovokoksjajsk (). Mellem 1919 og 1927 hed byen Krasnokoksjajsk (), begge opkaldt efter Malaja Koksjaga-floden, der løber gennem byen.

Geografi

Byen ligger i det flade område i centalt i Mari-lavlandet, 50 km nord for Volga, på den sydlige grænse af tajgaen i et område med blandet skove, på bredden af floden Malaja Koksjaga, der deler byen i to.

Den bymæssige okrug "Josjkar-Ola by" er beliggende i centralt i Republikken Marij El og 862 km øst for Moskva. Josjkar-Ola bymæssige okrug er på alle sider omgivet af "Medvedevskij rajon". Nord for byen strækker floden Bolsjaja Osjlas flodslette sig, som dels er landbrugsjord og skov mod vest, nordvest og sydøst strækker landbrugsarealer sig, mens områderne mod syd og sydvest for byen er optaget af store skovområder.

Klima

Josjkar-Ola har tempereret fastlandsklima med lange kolde vintre og varme somre. Den gennemsnitlige sommer temperatur: +17,2 °C. Den varmeste måned er juli med lufttemperaturer mellem 34 og 38 °C. I efteråret er vejret koldt og vådt med stærke vinde og kraftig regn og mulighed for tidlig frost og sne. Vinter begynder normalt i november mens den koldeste måned er januar. Foråret er generelt køligt og tørt. Den gennemsnitlige årlige nedbør er 548 mm.

Historie

Josjkar-Ola blev etableret som en militær fæstning i 1584, efter Zar-Rusland havde indtaget Kasan-khanatet og Marij-området i 1552.

Under Sovjetiden, især efter anden verdenskrig, var byen et regionalt industri- og transportcenter og voksede til dens nuværende størrelse. Sovjetunionens sammenbrud førte til ophør af de fleste produktionsaktiviteter i området. En stor del af byens økonomiske aktivitet var herefter baseret på handlere, der transporterede varer (ofte kopivarer) fra Moskvas markeder til Josjkar-Olas basarer. Den kraftige nedgang i levestandarden førte til udvandring af uddannet arbejdskraft til større byer i Rusland.

Økonomi

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Republikken Marij El
Etableret i 1584

Josjkar-Ola


Mitrastemon, maleni biljni rod svrstan u vlastitu porodicu Mitrastemonaceae, red vrjesolike. Postoje svega dvije vrste, holoparaziti M. matudae  u Americi, od Meksika do Kolumbije, i M. yamamotoi iz tropske Azije i Japana.

Sinonimi
 Mitrastemma Makino

Izvori

Vrjesolike
Biljne porodice

Mitrastemon


Julius Christian Petersen (født 26. februar 1865, Odense - død 16. februar 1931) var en dansk kemiker.

Petersen blev uddannet cand.polyt. 1889, samme år blev han ansat som assistent ved Polyteknisk Læreanstalts kemiske laboratorium og tog en doktorgrad i 1899, efter at han i 1897 havde fået Videnskabernes Selskabs guldmedalje for en opgave om elektrolyse af organiske syrer. I 1902 blev han docent i kemi ved Københavns Universitet, og i 1903 blev han docent i elektrokemi på Polyteknisk Læreanstalt, hvor han var ansat på det kemiske laboratorium indtil han i 1908 blev udnævnt til professor i kemi ved Københavns Universitet. Han arbejdede først og fremmest med elektrolyse af organiske syrers alkalisalte og analytisk kemi. Han udgav også flere kemiske lærebøger.

Eksterne henvisninger

Kemikere fra Danmark
Professorer fra Københavns Universitet
Ansatte ved Danmarks Tekniske Universitet
Personer fra Odense

Julius Petersen (kemiker)


Makine elemanı mühendislik fakültelerinde ders olarak işlenen bir bilim dalıdır.

Özet
Dışarıdan bakıldığında çok karışık görünen bir makine bile aslında temel bazı elemanların bir araya getirilerek birbirine monte edilmesi ile oluşur. İşte birbirine montajlanarak makineyi oluşturan bu parçaların mukavemetini, konstrüksiyon özelliklerini göz önüne alarak tasarımı gerçekleştiren bilim dalına makine elemanları denir. Çok farklı alt dalları olmakla birlikte hareket iletim elemanları (dişli çarklar, kavramalar vb.), bağlantı elemanları (civatalar, somunlar vb.) belli başlı konularıdır.

Ders içeriği
Türkiye'de makine elemanları dersi genelde Alman veya Amerikan ekolüne göre işlenmektedir, bunun sebebi dersi veren öğretim üyesinin kendi aldığı eğitimin tarzıdır. Ders okuldan okula da farklılıklar içerebilir. Genel olarak şu konuları içermektedir:

Temel bilgiler
 Konstrüksiyon Teknikleri
 Standartlar
 Ölçüler, Toleranslar, Geçmeler

Mukavemet hesabı
 Genel Hesap Yöntemleri
 Müşterek Zorlama Hesapları, Kırılma Hipotezleri
 Dinamik Yük Mukavemet Hesapları

Çözülebilen bağlar
 Cıvatalar
 Hareket civataları
 Mil - göbek bağları
 Pimler, pernolar
 Yaylar

Çözülemeyen bağlar
 Kaynak
 Lehim
 Yapıştırma bağları
 Perçin
 Pres geçmeler

Dönme hareketli elemanlar
 Akslar, miller
 Yataklar
 Sızdırmazlık elemanları
 Sürtünme, triboloji ve yağlama
 Kavramalar

Dişliler
 Dişli temel bilgileri
 Dişli geometrisi, ölçüler
 Dişli mukavemeti

Kayış kasnak bağlantıları
 Zincirler
 Düz ve V-Kayışlar
 Timer Kayışlar

Sıvı ve gazlar için aktarma elemanları
 Borular
 Armatürler
 Makina Elemanları Kaynakları

Eleman

Makine elemanı


Aurèle Nicolet (Neuchâtel, 22 de enero de 1926-29 de enero de 2016, Friburgo de Brisgovia, Alemania) fue un flautista suizo.

Biografía
Nació el 22 de enero de 1926 y falleció el 29 de enero de 2016 en Alemania
Aurèle Nicolet estudió en Zúrich con Andrè Jaunet y en el Conservatorio de París con Marcel Moyse. Concluyó sus estudios en 1947 obteniendo el Primer Premio del Conservatorio de París. Ese mismo año debutó como concertista y ganó el primer premio del concurso internacional de Ginebra. Durante dos años, fue flauta solista de la Orquesta de la Tonhalle de Zúrich. En 1950 accedió al puesto de flauta solista en la Orquesta Filarmónica de Berlín, puesto en el que permaneció hasta el año 1959. Como docente, ejerció su labor en el Conservatorio Superior de Berlín desde 1953 hasta 1965. Dirigió la clase de flauta en el Conservatorio Superior de Friburgo hasta el año 1981. En 1967 publicó su Método para flauta.

Falleció a los 90 años de edad Friburgo de Brisgovia, Alemania.

Alumnos destacados
Emmanuel Pahud
Sharon Bezaly
Valeria Batson

Referencias

Enlaces externos

Flautistas de Suiza
Músicos clásicos del siglo XX de Suiza
Nacidos en Neuchâtel
Fallecidos en Friburgo de Brisgovia

Aurèle Nicolet


White City was a railway station on the Sunbury railway line (then the St Albans line) of the Melbourne suburban rail system in Melbourne, Australia. It was located approximately 700 metres west of Tottenham railway station. The next station down the line was Sunshine.

History

The station was opened on 10 December 1927, to serve the new White City greyhound racing track, named after the site of the 1908 London Olympics. The station was originally called Coursing Platform and was renamed White City on 25 August 1929.

Workmen's trains from the city began stopping at the station on 10 June 1940, serving employees at local industries, such as the Olympic Tyres factory, but it was not until 28 June 1948, that trains returning to the city stopped at the station, when an afternoon "up" service was provided from the station's single platform, using the crossover at the up end of the platform. White City was made a regular suburban station in December 1949. The station only ever had one platform, on the westbound track, even though fifty services a week stopped there at its peak. Due to its proximity to Tottenham station, White City's signals were operated from there.

In the early 1980s, Tottenham station and its area underwent extensive alterations. The line was raised in order to eliminate the level crossing at Ashley Street, and a new high-level island platform was provided. As a consequence, it was decided to remove the nearby White City station. On 4 October 1981, White City was officially closed. It was later demolished, and no trace of its existence remains.

References

References
Victorian Railways signal diagram: West Footscray to Sunshine (1977)

Disused railway stations in Melbourne
Railway stations in Australia opened in 1927
Railway stations closed in 1981

White City railway station


El Proyecto 1153 OREL (cirílico: Орёл) fue un programa de la  era de los 1970s soviético para dar a la Marina soviética  una verdadera capacidad de aviación  de armada de aguas azules  .

Descripción
El buque hubiera tenido sobre 75-80 000 toneladas de desplazamiento, con una planta de energía nuclear y se preveía que pudiera operar unos 70 aviones lanzados a través de catapultas de vapor. Fue diseñado con una gran capacidad ofensiva con montajes incluyendo 24 tubos de lanzamiento vertical para misiles Fue cancelado porque era demasiado caro y una versión reducida de 60 000 toneladas y cincuenta aviones fue propuesta. También esto fue rechazado por razones de costo.

OREL hubiera dado como resultado un programa muy similar a los portaaviones disponibles para la Armada de Estados Unidos.  Aunque el proyecto nunca vio fruto, posteriormente provocó en el programa del abortado portaaviones soviético. La clase de barco fue llamado   águila (Орёл), como todas las clases de grandes buques soviéticos fueron nombradas después de aves (consulte convenciones de nomenclatura de buque ruso); no se sabe el nombre real proyectado de la clase.

Referencias

Enlaces externos
 "Proyecto 1143.7 Orel Ul'yanovsk ," GlobalSecurity.org.
 "Una aproximación al  desarrollo de portaaviones soviéticos," Robin J. Lee (en inglés).

Portaaviones de la Unión Soviética
Clases de portaaviones
Proyectos militares abandonados de la Unión Soviética

Proyecto 1153


Flush er en dansk kortfilm fra 2004, der er instrueret af Thomas Bremer.

Handling
Kl. 02.00 natten til søndag den 14. september 2003 blev den 28-årige Jonas Markland fundet død på et toilet på en bar i København. Han havde ét stikmærke i venstre arm, og obduktionen viste, at han var død af en overdosis ketamin. Filmen foregår over én aften og følger begivenhederne op til dødsfaldet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kortfilm fra Danmark

Flush


بنك التنمية الاجتماعية سابقًا كان يُسمى البنك السعودي للتسليف والادخار، وحصل في عام 2023 على شهادة اعتماد البنية المؤسسية الوطنية (المستوى الثالث)"، المقدمة من هيئة الحكومة الرقمية للجهات الحكومية المتميزة في تطبيق البنية المؤسسية حسب معايير نموذج النضج السعودي للبنية المؤسسية.

النشأة والتأسيس
في عام 1971 صدر القرار الملكي بتأسيس البنك السعودي للتسليف برأس مال قدره 5 ملايين ريال لتقديم قروض اجتماعيّة، وفي 1983 أُسند للبنك برنامج القروض المهنية، وفي 1993 حصلت زيادة لرأس مال البنك إلى مليار ريال، وفي 2001 ضُمّ برنامج خادم الحرمين الشريفين لتمويل سيارات الأجرة إلى البنك، وفي 2006 رفع رأس مال البنك إلى 6 مليارات ريال، وبعدها بعام في 2007 تغيّر المسمى إلى البنك السعودي للتسليف والادخار مع إضافة ثلاث مهام: «تقديم قروض بدون فوائد للمنشآت الصغيرة والناشئة- القيام بدور المنسق المكمل لرعاية قطاع المنشآت الصغيرة والناشئة- العمل على تشجيع التوفير والادخار»، وفي 2008 أضيفت وديعة بـ10 مليارات ريال لرأس مال البنك، وفي 2011 ازداد رأس مال البنك إلى 36 مليار ريال مع تعديل لوائح الإقراض للمنشآت الصغيرة والناشئة، وفي 2013 زيادة رأس مال البنك إلى 46 مليار ريال، وتعديل لوائح إقراض البرنامج الاجتماعي، وفي 2016 صدر قرار مجلس الوزراء بتغيير مسمى البنك إلى بنك التنمية الاجتماعية.

رأسمال البنك

 في عام 1971 بدأ البنك رأسماله بخمسة ملايين ريال.
 في عام 1993 حصلت زيادة لرأس مال البنك إلى مليار ريال.
 في عام 2006 رفع رأس مال البنك إلى 6 مليارات ريال.
 في عام 2008 أضيفت وديعة بـ10 مليارات ريال لرأس مال البنك.
 في عام 2011 ازداد رأس مال البنك إلى 36 مليار.
 في عام 2013 زيادة رأس مال البنك إلى 46 مليار ريال.

مهام البنك

 تقديم قروض بدون فائدة للمنشآت الصغيرة والناشئة ولأصحاب الحرف والمهن من المواطنين تشجيعاً لهم على مزاولة الأعمال والمهن بأنفسهم ولحسابهم الخاص.
 تقديم قروض بدون فائدة وخدمات غير مالية للجمعيات والمؤسسات الأهلية، بما يُمكنها من المساهمة في تقديم الخدمات للشرائح التي يستهدفها البنك.
 تقديم قروض اجتماعية بدون فائدة لذوي الدخول المحدودة من المواطنين لمساعدتهم على التغلب على صعوباتهم المالية.
 تقديم قروض بدون فائدة للمنشآت الصغيرة والناشئة بما يساعد في رفع مساهمتها في الاقتصاد الوطني وإيجاد فرص العمل.
 تقديم خدمات فنية وإدارية مساندة للمنشآت المستفيدة من خدمات البنك لرفع كفاءتها وزيادة فرص نجاحها.
 تحفيز القطاع الخاص للمشاركة في المسؤولية الاجتماعية بإدارة المحافظ المالية الخاصة من قبل البنك وتوجيهها للمستفيدين من خدماته بما يحقق غايات الإنماء الاجتماعي.
 العمل على تشجيع التوفير والإدخار للأفراد والمؤسسات في المملكة، وإيجاد الأدوات التي تحقق هذه الغاية.
 تنمية قطاع المشاريع متناهية الصغر ورعايتها بما يعزز دوره في التنمية الاقتصادية والاجتماعية.

منتجات البنك
يقدم البنك 3 مسارات للمنتجات، وهي:

منتجات الأفراد

 التمويل الاجتماعي وهو تمويل بدون رسوم مخصص للفئة الأشد حاجة ويصل إلى 60 ألف ريال، ويتضمن المنتجات التالية:
 تمويل الزواج
 تمويل الأسرة
 تمويل الترميم
 آهل
 كنف

ويمكن للأفراد الحاصلين على التمويل الاجتماعي الحصول أيضًا على «منتج زود الإدخاري».

 تمويل العمل الحرّ وهو تمويل لدعم الأفراد والأسر الراغبين في العمل لحساب أنفسهم في مجالات العمل الحر، ويتضمن المنتجات التالية:
 منتج نفاذ «برسوم رمزية وبتمويل يصل إلى 150 ألف ريال»، وفيه مسارين:
 الأعمال التخصصية «بحد أقصى 60 ألف ريال».
 النقل التشاركي بحد أقصى 150 ألف ريال".
 تمويل الأسر المنتجة «بدون رسوم وبتمويل يصل إلى 50 ألف ريال».

ويُمكن للأسر الحاصلين على شهادة تسجيل الأسر المنتجة لدى البنك الحصول أيضًا على «منتج زود للأسر المنتجة».

منتجات الأعمال

تقديم القروض من 50 ألف إلى 8 ملايين ريال كحد أقصى، وتتضمن المنتجات التالية:

 الرعاية الصحية
 تمويل حاضنات ومسرعات الأعمال
 تمويل مشاريع التقنيات الناشئة
 عائد
 أسس
 حل
 عربات البيع المتنقلة
 تمويل المنشآت الناشئة
 تمويل الخريجين
 الاختراع
 التميز
 الامتياز التجاري

منتجات القطاع الثالث

 دائم
 ساهم

برامج البنك غير المالية
من أحد مهام البنك الرئيسة القيام بدور المنسق المكمل لرعاية قطاع المنشآت الصغيرة والناشئة، لذا قام البنك بتأسيس المركز الوطني لرعاية المنشآت الصغيرة والناشئة، حيث يعمل هذا المركز على دعم ومساندة رواد الأعمال من خلال تقديم الخدمات غير المالية لهم بهذا القطاع عبر 6 برامج مختلفة:

 برنامج الادخار
 برنامج التدريب والتأهيل
 برنامج الإرشاد
 برنامج عيادات الأعمال
 برنامج التكامل مع الكيانات الكبرى
 برنامج نشر ثقافة العمل الحر

فروع البنك
وللبنك (26) فرعاً منتشرة في جميع مناطق المملكة لإيصال خدماته للموطنين دون عناء في كل من:

 الرياض.
 جدة.
 الدمام.
 مكة المكرمة.
 المدينة المنورة.
 بريدة.
 الأحساء.
 خميس مشيط.
 الطائف.
 تبوك.
 حائل.
 الجوف.
 جازان.
 وادي الدواسر.
 الخرج.
 الباحة.
 نجران.
 بيشة.
 النماص.
 القنفذة.
 المجمعة.
 الدوادمي.
 القريات.
 حفر الباطن.
 عرعر.
 ينبع.
 الرس

علمًا بأن فروع «الرياض- جدة- الدمام- جازان» يُوجد بها أقسام نسائية.

وصلات خارجية
 موقع البنك الرسمي

مصادر
 الأجهزة والمؤسسات المالية والاقتصادية في عهد خادم الحرمين الشريفين، وزارة المالية والاقتصاد الوطني، 1422هـ/2002م.

المراجع

بنوك السعودية

بنك التنمية الاجتماعية


Elisabeth Becker (20 July 1923 – 4 July 1946) was a Nazi concentration camp overseer in World War II.

Life
Becker was born in Neuteich, Danzig (today Nowy Staw, Poland) to a German family. In 1936, aged 13, she joined the League of German Girls. In 1938, she became a tramway conductor in Danzig. In 1940, she began working for the Dokendorf firm in Neuteich, where she was employed until 1941, when she became an agriculture assistant in Danzig.

Camps
In 1944, the SS needed more guards at the nearby Stutthof concentration camp, and Becker was called up for service. She arrived at Stutthof on 5 September 1944 to begin training as an SS Aufseherin, or overseer. She later worked in the Stutthof SK-III women's camp, personally selecting (selektion) women and children for the gas chamber.

Post-war

After working in the camp for four months, Becker fled on 15 January 1945 and returned home to Neuteich. Three months later, on 13 April, Polish police arrested her and placed her in prison to await trial.

The first Stutthof Trial began in Danzig on 31 May 1946, with five former SS women and several kapos as defendants. Becker, along with ten other defendants, was found guilty and sentenced to death. She had confessed to selecting at least 30 female prisoners to be gassed, but later retracted her confession.

Becker sent several letters to Polish president Bolesław Bierut requesting that her sentence be commuted. The court had recommended that Becker's sentence be commuted to 15 years on the grounds that her actions had not been as severe as those of co-defendants Gerda Steinhoff or Jenny-Wanda Barkmann. Becker had been at the camp for the shortest amount of time. No pardon was issued, and she was publicly hanged on 4 July 1946 at Biskupia Górka along with the ten other condemned SS supervisors and kapos.

In popular culture
 In the play Maidens, written and directed by Kenley Smith, Becker is portrayed by Megan Dianne DeWald.

See also
 Female guards in Nazi concentration camps

References

1923 births
1946 deaths
Executed German mass murderers
Executed German women
Executed people from Pomeranian Voivodeship
German people convicted of crimes against humanity
Female guards in Nazi concentration camps
Filmed executions
Holocaust perpetrators in Poland
People executed for crimes against humanity
People from Nowy Staw
People from the Free City of Danzig
Publicly executed people
Naturalized citizens of Germany
Stutthof trials executions

Elisabeth Becker


Overdubbing (metode hvormed man udfører overdub) er en teknik der anvendes til lydoptagelse, hvorved en musikalsk passage optages to eller flere gange. Metoden anvendes med sangere, instrumenter og orkestre.

Når det drejer sig om vokaler, lytter sangeren normalt til en allerede eksisterende optagelse (typisk i hovedtelefoner i et pladestudie) og spiller en ny udgave samtidig med den der lyttes til, som så også optages. Ideen er at det endelige mix indeholder en blanding af disse "dub".

En anden form for overdubbing er den såkaldte Tracking (eller "laying the basic tracks"), hvor spor indeholdende rytmesektionen (normalt inklusive trommer) optages først og derefter følger overdubbinger (soloinstrumenter, såsom keyboards eller guitar, og så til sidst vokal). Denne metode har været standardteknikken til at optage populærmusik siden begyndelsen af 1960'erne. I dag kan overdubbing udføres på basisoptagelsesudstyr eller en typisk pc udstyret med et lydkort og software.

Historie
Den måske tidligste kommercielle udgivelse af optagelser med overdubbinger var fra RCA Victor i slutningen af 1920'erne, ikke længe efter introduktionen af elektriske mikrofoner i pladestudier. Optagelser fra den afdøde Enrico Caruso solgte stadig så godt, at RCA tog nogle af hans tidlige plader hvor der kun var klaverakkompagnement, tilføjede et studieorkester og genudgav optagelserne.
Et forløber for overdubbing kan opleves hos Sidney Bechet, en amerikansk jazzmusiker, der lavede et par berømte overdubbed-sider i 1941 med titlerne "The Sheik of Araby" og "Blues of Bechet". Multi-instrumentalisten indspillede klarinet, sopran, tenorsaxofon, klaver, bas og trommer til begge sange, hvorefter han optog hvert enkelt spor separat ovenpå hinanden, for at skabe to enkeltspor. Optagelserne blev derefter udgivet som "Sidney Bechets One Man Band".

I 1948 førte eksperimenter, udført af Pierre Schaeffer i Radio Télédiffusion Française eksperimental-studie i Paris, til Étude aux Tourniquets, den første avant-garde-komposition der anvendte optagelser som en kompositionsteknik, hvor der blev optaget og mixet direkte på acetat-plader, da båndoptagere endnu ikke var tilgængelige. Lignende lydkollageeksperimenter blev udført af Edgard Varèse i 1920'erne, men Varèse, ligeledes en fransk komponist, skrev partiturer der senere blev fremført live af musikere. Schaeffer komponerede og optog på acetat fra 1949, sammen med Pierre Henry ( Symphonie pour un homme seul , 1950), som også indspillede sammen med Varèse i 1954. Sammen anvendte de nogle af de første båndoptagere der var til rådighed i begyndelsen af 1950'erne.

Opfindelsen af magnetbåndet åbnede nye muligheder for overdubbing, specielt efter udviklingen af multitrackoptagelse med sel-sync. En af de første kendte kommercielt udgivne overdubbede optagelser var "Confess" fra 1948 af Patti Page for Mercury Records, selvom denne overdubbing blev foretaget på acetat. Pga. denne udgivelses popularitet indspillede Page "With My Eyes Wide Open, I'm Dreaming" med den samme overdubbingsteknik. Stemmerne blev opført som "Stemmer af: Patti Page, Patti Page, Patti Page, Patti Page".
Les Paul var en tidlig innovator indenfor brugen af overdubbing, og han begyndte at eksperimentere med det omkring 1930. Han skabte oprindelig flerspors-optagelser ved at bruge en modificeret pladeskærer, for at kunne optage flere generationer af lyd på en enkelt disk. Senere, efter han havde fået en af de første Ampex 300-serie båndoptagere som en gave fra Bing Crosby, brugte han båndteknologi. Hans nummer 1 hit fra 1950, How High The Moon, som han indspillede sammen med sin daværende kone Mary Ford, bød på en, for tiden, betydelig mængde af overdubbing, kombineret med andre studioteknikker såsom flanger, forsinkelse, udfasning og varispeed.

Les Pauls fremskridt indenfor lydoptagelser kunne ses gennem brugen af hans teknikker af kunstnere som Buddy Holly. I 1958 udgav Holly "Words of Love" og "Listen to Me", som var sammensat med brug af overdubbing til ekstra instrumentering og harmonier.

Peter Ustinov udførte flere stemmer på "Mock Mozart ", i en optagelse produceret af George Martin. Abbey Road Studierne havde ingen flerspors-optagere på det tidspunkt, så der blev anvendt et par mono-optagere. Martin anvendte den samme proces senere til en Peter Sellers humor-plade, denne gang med brug af stereo-optagere og panorering.

Eksempler
Overdubs benyttes af flere forskellige grunde. En af de mest oplagte er for nemheds skyld; hvis for eksempel en basguitarist var midlertidigt utilgængelig, kan optagelsen laves og bassporet tilføjes senere. Tilsvarende, hvis kun en eller to guitarister er tilgængelige, men en sang kræver flere guitarstykker, kan en guitarist spille både lead- og rytmeguitar. Overdubbing bruges også til at styrke en svag sanger; double tracking giver sangeren en fyldigere lyd. Resultatet er at sangeren harmoniserer med sin egen vokal, som et kor, men med kun med én stemme. Ved samplede instrumenter kan samplingen gøres lidt ude af harmoni, så lyden bliver mere levende.

Overdubbing er undertiden blevet betragtet negativt, hvor den er blevet anset som brugt til kunstigt at forbedre en kunstner eller gruppes musikalske evner, f.eks. hvis der indsættes studieoptagelse i liveoptagelser eller baggrundsspor skabt af sessionsmusikere i stedet for de krediterede kunstnere. De tidlige optagelser med The Monkees blev foretaget af grupper af studiemusikere, der på forhånd indspillede melodier (ofte i et andet studie, og nogle endog før bandet blev dannet), som så senere blev overdubbet med Monkees' vokal. Selvom sangene blev hits, blev denne praksis kritiseret. Specielt Michael Nesmith brød sig ikke om hvad overdubbing gjorde for troværdigheden af bandets musik. Derudover havde Kurt Cobain i forbindelse med samarbejdet med producenten Butch Vig, udtrykt foragt for double track optagelser. Vig måtte efter sigende overbevise Cobain om at bruge optageteknikken ved at sige: "Beatles gjorde det på alt. John Lennon elskede lyden af hans stemme når den var double tracked."

Se også
 AMPEX
 Auto-Tune

Yderligere læsning
 Modern Recording Techniques, by David Miles Huber and Robert E. Runstein. 1. oktober 2009 0240810694

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikudtryk
Musikproduktion

Overdubbing


Yevgenia Markovna Albats (, nascido em 5 de setembro de 1958) é uma jornalista investigativa russa, cientista política, escritora e apresentadora de rádio. A partir de 2011, ela trabalha como editora-chefe da revista The New Times.

Infância e educação
O pai de Albats, Mark Yefremovich Albats, foi membro de uma equipe de reconhecimento militar do GRU durante a Segunda Guerra Mundial, residindo na Ucrânia ocupada pelos alemães. Em 1943 foi ferido e dispensado do Exército. Depois trabalhou como engenheiro em uma instituição científica, projetando sistemas de radiolocalização para o exército soviético.  A mãe de Albats, Yelena Izmaylovskaya, era atriz e apresentadora de rádio. A irmã mais velha de Albats, Tatyana Komarova, é apresentadora/âncora de televisão.

Yevgenia Albats se formou no Departamento de Jornalismo da Universidade Estatal de Moscou em 1980. Uma de suas colegas e amigas era Anna Politkovskaya, que se tornaria jornalista investigativa e foi assassinada em 2006.

Carreira no jornalismo
Albats começou seu trabalho profissional como repórter free-lancer no Komsomolskaya Pravda, enquanto ainda estava no último ano do Departamento de Jornalismo da Universidade Estadual de Moscou. Após a formatura, ela conseguiu um emprego como assistente de baixa remuneração na chamada mesa de "cartas" (a mesa que era obrigada a responder cartas, que vinham de leitores do jornal) no suplemento de domingo do Izvestia, Nedelya. Ao mesmo tempo, ela começou a escrever sobre astrofísica e física de partículas para o suplemento de domingo do Izvestia. De 1986 a 1992, ela trabalhou para o Moscow News como correspondente especial, escrevendo sobre a notória polícia política da URSS, a KGB. De 1996 a 2006, trabalhou para Izvestia (liderou a coluna semanal We and Our Children) e Novaya Gazeta.

Ela recebeu o Golden Pen Award da União Russa de Jornalistas por expor as más condições nas maternidades em 1989.

Albats foi demitida do Izvestia em 1997 depois de ter concluído um grande artigo expondo supostas atividades ilegais do FSB. Ela foi restaurada ao seu cargo por uma decisão judicial em 15 de março de 1997.

Em 2007, Albats tornou-se editora-chefe adjunta da revista The New Times. Em 16 de janeiro de 2009, ela substituiu Irena Lesnevskaya como editora-chefe da revista.

Desde 2013, é um dos membros do júri do Prêmio Europeu de Imprensa.

Atividades políticas
De 1993 a 2000, foi membro da Comissão de Clemência no Gabinete Executivo do Presidente da Federação Russa.

Pesquisa e trabalhos
Albats foi Fellow da Fundação Nieman para Jornalismo da Universidade de Harvard em 1993 (Bolsa da Fundação Nieman).

Em 2004 Albats foi premiada com um PhD em ciência política da Universidade de Harvard. Ela trabalha na estação de rádio Eco de Moscou e escreve para o Moscow Times.

Em 1992 Albats foi nomeada consultora de uma comissão da Duma russa para examinar o envolvimento da KGB na tentativa de golpe soviético de 1991. Esta comissão foi liderada por Lev Ponomarev. Como membro desta comissão, ela entrevistou oficiais da KGB. Albats descreveu suas descobertas em The State Within a State: The KGB and Its Hold on Russia – Past, Present, and Future em 1994. O presidente da KGB, Vadim Bakatin, deu a Albats o número de oficiais da KGB como 180.000 em uma entrevista pós-1991. Usando a "regra de ouro", "quatro funcionários não graduados da KGB para cada oficial", Albats estimou que o número de funcionários da KGB na Rússia em 1992 se aproximava de 700.000, "um [agente da polícia política] para cada 297 cidadãos da Rússia", em oposição a "um chekista para cada 428 cidadãos soviéticos".

Albats descreveu a KGB como uma força política dominante em vez de uma organização de segurança. Ela escreveu que os diretores da KGB, Lavrenti Beria, Yuri Andropov e Vladimir Kryuchkov manipularam os líderes do Partido Comunista. Ela afirmou que o FSB, o sucessor da KGB, tornou-se um partido totalitário. O jornalista John Barron, major-general aposentado da KGB Oleg Kalugin supostamente compartilhou o ponto de vista de Albats.

Referências

Anticomunistas da Rússia
Historiadoras
Escritoras do século XX
Professores da Escola Superior da Economia
Cientistas políticos da Rússia
Alunos da Universidade Estatal de Moscou
Pessoas vivas
Nascidos em 1958
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)
Escritores sobre política

Yevgenia Albats


BOXIT er en privatejet virksomhed, der beskæftiger sig med udlejning af depotrum og containere. Med sine cirka 13.800 depotrum samt 6.000 containere er firmaet Danmarks førende udbyder inden for sit felt. BOXIT har hovedsæde i Aalborg og ti afdelinger fordelt over Fyn og Jylland.

Baggrund
Boxit blev stiftet i 2003. Containerafdelingen kom til i 2010, og henvender sig både til private og erhverv. Sortimentet er i dag udvidet til at omfatte både udlejning og salg af nye containere i størrelserne 10, 20 og 40 fod. Dertil kommer en del køle-/frysecontainere samt diverse specialcontainere - blandt andet sidedørscontainere og fyrværkericontainere.

Afdelinger
Åbning af de forskellige BOXIT-afdelinger:
 2003 Aarhus V
 2005 Odense M
 2005 Aalborg Ø
 2007 Nørresundby
 2008 Esbjerg
 2009 Kolding
 2009 Aarhus N
 2009 Odense C
 2009 Hjørring
 2011 Risskov
 2019 Aalborg C

Referencer

Etableret i 2003
Virksomheder i Aalborg
Udlejningsvirksomheder i Danmark

Boxit


Doppelköpfige Wappentiere werden in der Heraldik nur selten in Wappen verwendet.

Dargestellt wird ein Wappentier oder Mensch, oft auch nur der Vorder- oder Oberkörper mit zwei Köpfen. Diese Köpfe können  unterschiedlich sein, aber erscheinen im Wappen nebeneinander. In Wappenbeschreibungen wird auch  die Doppelköpfigkeit von Wappenfiguren mit zweiköpfig beschrieben. Durch diesen Sachverhalt sollte hier gleich das Wappen- und Fabeltier  Amphisbaena genannt werden. Sie wird als zweiköpfige, meistens geflügelte Schlange oder Drache beschrieben. Hier befinden sich die beiden Köpfe an den entgegengesetzten Enden des Körpers und die eigentliche Doppelköpfigkeit hat einen etwas anders Sinn erhalten.

Am bekanntesten ist der doppelköpfige Adler. Bekannt unter dem Namen Doppeladler ist er auch in der Heraldik weit verbreitet und am längsten auch im heraldischen Gebrauch. Dieser Adler ist auch auf Flaggen anzutreffen. Beispiele sind die Fahnen von Albanien und Arnheim in den Niederlanden.

Die Doppelköpfigkeit ist bei vielen Wappenvögeln anzutreffen. Beispiel ist der Storch im Wappen von Bessenbach und Glattbach. Der doppelköpfige Hahn im Versailler Wappen passt gerade in das Schildhaupt. Aber auch Gänse und Reiher schließen sich nicht aus.

Auch der Höllenhund Kerberos aus der Mythenwelt kann neben seiner vorrangigen Dreiköpfigkeit doppelköpfig sein.

Bekannt ist der Janus, der römische Gott des Anfangs und des Endes, mit den zwei Gesichtern, der auch als Wappenfigur verwendet wird.

Ein Kuriosum ist das Wappen der österreichischen Gemeinde Höf-Präbach. Hier ist ein Geierkopf und der eines Hundes vereint. Noch kurioser ist die Kombination von Mensch und Fabelwesen, genauer eines Drachen- und Mohrenkopfes, im Wappen der Familie von Saalhausen. Es sei nach der Anekdote, eine Vorfahre habe im Mohrenland seinen Herrn vor einem Drachenangriff geschützt, entstanden.

Siehe auch
 Dreiköpfig

Literatur

 Milan Buben: Heraldik. Albatros, Prag 1987.
 Gert Oswald: Lexikon der Heraldik. VEB Bibliographisches Institut, Leipzig 1984.

Einzelnachweise

Tierornament (Heraldik)
!
Fachbegriff (Heraldik)

Doppelköpfig


معرض بنغازي الصناعي في بنغازي ليبيا هو معرض افتتح للمرة الأولي في سبتمبر 1982 بمناسبة العيد الثالث عشر للثورة الليبية، حيث ضم أجنحة من منتجات من مختلف المصانع في بلدية بنغازي. لاحقا استخدم كموقع تعرض فيه الشركات الأجنبية منتجاتها، إضافة لوجود عدد من المحال التجارية بداخله. إلا أنه في السنوات الأخيرة قل الاهتمام بنشاط هذا المعرض عكس ما كان عليه في وقت سابق.

مصادر

اقتصاد ليبيا
معارض تجارية

معرض بنغازي الصناعي


1970 වසර මැදභාගයේදී, ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික ආචාර්ය බිල් මොලිසන් හා ඩේවිඩ් හෝ මිග්‍රන් ස්ථිර කෘෂිකාර්මික සමාජයක් ඇතිකිරීමේ අදහස ගෙන එන ලදී. මෙයට හේතුවූයේ සීඝ්‍රයෙන් වැඩෙන විනාශකාරී කාර්මික, කෘෂිකාර්මික ක්‍රමවේද වේ. මෙම ක්‍ර‍මවේද ඔස්සේ භූමිය හා ජලය දුෂණය කරන බවත්, ජෛවවිවිධත්වය විනාශකරන බවත්, කලින් සාරවත් ඉඩම්වලින් ටොන් බිලියන ගණනක පස් ඉවත්කරන බවත් ඔවුන් අත්දැකීමෙන් දැක ගත්හ. මෙයට පිළිතුරක් ලෙස ඔවුන් පළමුවරට "ස්ථිර කෘෂිකාර්මික සංස්කෘතිය" නම් සැලැස්මක් එළිදක්වන ලදී.  1978 දී එය "පර්මකල්චර් වන් (Permaculture One)" ලෙස ප්‍රකාශනය කරන ලදී .

"පර්මකල්චර්" යන වචනය පළමුව ස්ථිර කෘෂිකර්මාන්තය යන තේරුම හැඟවුවද, ඉක්මනින්ම එය "ස්ථිර සංස්කෘතිය" බවට ප්‍රසාරණය විය. එයට හේතුවක් වූයේ සමාජ සාධක නොනැසී පවතින පද්ධතියකට අවශ්‍ය අංගයක් වන නිසාය. මොලිසන් හා හෝම්ග්‍රන් නූතන පර්මකල්චර් සංකල්පයේ සම-උත්පාදකයන් ලෙස ප්‍රසිද්ධවී ඇත .

"පර්මකල්චර් වන් (Permaculture One)" ප්‍රකාශනයෙන් අනතුරුව මොලිසන් හා හෝල්ම්ග්‍රන් තව දුරටත් ඔවුන්ගේ අදහස් වර්ධනය කිරීම සිදුකළේය. ඒ සඳහා ඔහු පර්මකල්චර් භූමි භාග සියගණනක් නිර්මාණය කිරීමද, මෙම දත්ත විස්තර සහිත පොතකට සංවිධානය කර එකතු කිරීමද සිදුකළේය. මොලිසන් රටවල් 80 කට වඩා තැන්වල දේශනා පැවැත්වූ අතර ඔහුගේ සති-දෙකේ නිර්මාණ පාඨමාලාවෙන් සුවිශාල ශිෂ්‍යයන් ප්‍රමාණයකට ඉගැන්වීම් කරන ලදී.

1980 වනවිට මෙය න්‍යායමය කෘෂිකාර්මික "පද්ධති නිර්මාණයක" සිට "නොනැසී පවතින මානුෂික වාසස්ථානයක පිහිටුවීමට වඩා සංකල්පය ක්‍රියාදාමයක්" දක්වා වර්ධනය වී තිබිණ.

1980 මැද භාගය වනවිට බොහෝ ශිෂ්‍යයන් සාර්ථක වෘත්තිකයන් බවට පත්ව තිබුණ අතර, තමන් උගත් ශිල්ප ඉගැන්වීමට පටන්ගෙන තිබිණ. කෙටිකාලයක් තුල පර්මකල්චර් කාණ්ඩ, ව්‍යාපෘති, සංගම් හා ආයතන සියයකට අධික රටවල් ගණනක ස්ථාපිත කරන ලදී. 1991 දී ABC නිෂ්පාදන මඟින් කල රූපවාහිනී වාර්තාවක් වූ "ලෝක ව්‍යාප්ත උයන්පල්ලා" පෙන්වූයේ පර්මකල්චර් පද්ධති ලෝක-ව්‍යාප්ත තත්ව ගණනාවකට භාවිත කර ඇති බවයි. මෙහි පටිගත දර්ශන "යුටියුබ්" (Youtube) වෙබ් අඩවියෙන් නැරඹිය හැක. "පර්මකල්චර්" එහි මුලාරම්භය වූ ඕස්ට්‍රේලියාවේ සිට අන්තර්ජාතික ව්‍යාපාරයක් දක්වා වර්ධනය වී තිබේ. ඉංග්‍රීසි ජාතික පර්මකල්චර් දේශක "පැට්‍රික් වයිට්ෆීල්ඩ්" (පෘථිවිය රැකීමේ අත්පොතේ හා පර්මකල්චර් සැකෙවින් හි කතෘ) යෝජනා කරන්නේ දැන් පර්මකල්චර් ක්‍රමවේද දෙකක් දැකිය හැකි බවයි. (මූලික හා නිර්මාණ ලෙස) මූලික පර්මකල්චර් ආකාරයේ ස්වාභාවික පරිසර පද්ධතිවලට සමාන ප්‍රතිචලිත ස්වභාවධර්ම පද්ධති නි‍ර්මාණය කිරීමක් සිදුකරයි. නිර්මාණ පර්මකල්චර් භාවිතයේ පවතින වැඩකරන සම්බන්ධය, පරිසර පද්ධතිවලට ගෙන ඒවා පදනම ලෙස යොදාගනී. අවසාන ප්‍රතිඵලය "කැලෑ උයනක්" වැනි ස්වභාවික පෙනුමක් නොපෙන්වන අතර ඊට පාදක වූ නිර්මාණය පාරිසරික මූලධර්ම මත පදනම් වී තිබේ. ස්වභාවික ශක්තීන් හා ගලායන රටා නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් කාර්යක්ෂම නිර්මාණ පද්ධති වර්ධනය වී තිබේ. මෙය ස්වභාවික පද්ධති නිර්මාණය ලෙස හඳුන්වයි. (ආචාර්ය M. මිලින්ටන් හා A. සැම්සන් කෙලි)

සටහන්

{|

|Permaculture Mollison and Holmgren
|-

ස්ථිර කෘෂිකාර්මික සංස්කෘතියේ මූලාරම්භ


Hadronyche nadgee est une espèce d'araignées mygalomorphes de la famille des Atracidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Nouvelle-Galles du Sud en Australie. Elle se rencontre vers Wonboyn.

Description
La carapace du mâle holotype mesure  de long sur  et l'abdomen  de long sur .

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, la réserve naturelle de Nadgee.

Publication originale
 Whitington & Harris, 2021 : « A new species of Australian funnel-web spider (Mygalomorphae, Atracidae, Hadronyche) redefines the family Atracidae. » Records of the Australian Museum, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Atracidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Nouvelle-Galles du Sud

Hadronyche nadgee


Sydkoreas kvindefodboldlandshold (Daehanminguk Yeoja Chukgu Gukgadaepyo-Team, bogstaveligt "Republiken Koreas kvindefodboldlandshold") repræsenterer Sydkorea i internationale fodboldtureringer for kvinder. Holdet kaldes "Republikken Korea" af FIFA. Deres første kamp var mod Japan i 1990, som Sydkorea tabte 13–1. Siden da har holdet kvalificeret sig til to verdensmesterskaber i fodbold, i 2003 og 2015.

I modsætning til mændenes succes, så har kvindelandsholdet fra Sydkorea ikke oplevet samme succes, dette på grund af mangel på investeringer. Efter VM i fodbold for kvinder 2015, besluttede KFA at de ville forbedre kvindefodbold i Sydkorea

Aktuel trup
Truppen til OL-kvalifikationen 2020.

Antal kampe og mål er opdateret pr 9. februar 2019.

Cheftræner: Colin Bell

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officiel webside
 FIFA profil

Kvindefodboldlandshold
Fodbold i Sydkorea

Sydkoreas kvindefodboldlandshold


Kapers-familien (Capparaceae) er en familie med 33 slægter, som er udbredt i de subtropiske og tropiske egne af kloden. Kun ganske få arter er knyttet til tempererede egne. Det er træer, buske eller lianer og (sjældnere) urteagtige planter. De fleste arter er stedsegrønne og mere eller mindre tæt behårede. Bladene er oftest spredt stillede og hele eller trekoblede. Blomsterne er 4-tallige og regelmæssige. Frugterne er bær eller kapsler (sjældnere stenfrugter eller nødder).

 Anisocapparis
 Apophyllum
 Bachmannia
 Belencita
 Boscia
 Buchholzia
 Cadaba
 Calanthea
 Capparicordis
 Capparidastrum
 Kapers-slægten (Capparis)
 Cladostemon
 Colicodendron
 Crateva
 Cynophalla
 Dhofaria
 Dipterygium
 Euadenia
 Hispaniolanthus
 Maerua
 Mesocapparis
 Monilicarpa
 Morisonia
 Neocalyptrocalyx
 Neothorelia
 Poilanedora
 Puccionia
 Quadrella
 Ritchiea
 Sarcotoxicum
 Steriphoma
 Thilachium

Note

Korsblomst-ordenen

Kapers-familien


Touchées est un téléfilm français réalisé par Alexandra Lamy sur un scénario de Solen Roy-Pagenault, Quentin Zuttion et Alexandra Lamy, diffusé le  en Belgique sur RTL TVI et le  en France sur TF1.

Cette fiction, inspirée du livre graphique du même nom de Quentin Zuttion paru en 2019 aux éditions Payot, est une coproduction de Nord-Ouest Films et TF1, réalisée avec le soutien de la région Occitanie et un accompagnement de la commission du film Occitanie.

Ce drame est la première réalisation de la comédienne Alexandra Lamy.

Synopsis
Victime de violences conjugales, Lucie se cache à Anduze dans le Gard et loge avec son fils Léo dans un petit appartement mis à sa disposition par une association d'aide aux femmes victimes de violences.

Cette association propose une thérapie de groupe basée sur l'escrime, où Lucie fait la connaissance d'autres femmes victimes de violences sexuelles. Avec le temps elle se lie plus particulièrement avec Tamara et Nicole, avec qui elle finit par nouer une véritable amitié et entamer le même processus de reconstruction.

Mais son ex-mari retrouve sa trace, la menace physiquement et demande à la justice la garde exclusive de leur fils Léo.

Fiche technique
 Titre français : Touchées
 Genre : Drame
 Production : Philip Boëffard
 Sociétés de production : Nord-Ouest Films et TF1
 Réalisation : Alexandra Lamy
 Scénario : Solen Roy-Pagenault, Quentin Zuttion et Alexandra Lamy
 Musique : Thomas Dappelo
 Pays d'origine :
 Langue originale : français
 Format : couleur
 Durée :
 Dates de première diffusion :
 Belgique :  sur RTL TVI (en deux parties de )
 Suisse :  sur RTS Un
 France :  sur TF1

Distribution
 Mélanie Doutey : Lucie Jouve
 Claudia Tagbo : Nicole
 Chloé Jouannet : Tamara
 Andréa Bescond : Eva, la thérapeute qui anime le groupe
 Olivier Serwar : le maître d'armes (dans son propre rôle)
 Franck Libert : David Jouve, l'ex-mari de Lucie
 Elsa Lepoivre : Karine Weber
 Vanessa Liautey : Angélique Mériand
 Anne Le Forestier : Kim
 Vanessa Aiffe Ceccaldi : Alix
 Souad Flissi : Sadia
 Salomé Dienis Meulien : Lindsay
 Hugo Diego Garcia : Lucas
 Ruben Da Silva : Léo Jouve
 Marc Pastor (II) : Arnaud
 Audrey Perrin : Sylvie Maurel, avocate
 Noémie Guille : Jeune fille
 Harrison M'paya : Eddy, patron café
 Hugo Fié : Kiné

Production

Genèse et développement
 Engagement
Alexandra Lamy, qui est engagée depuis des années dans la lutte contre les violences envers les femmes, défend avec ce téléfilm un sujet fort, engagé pour la cause des femmes : .

Elle explique que Touchées  avant de préciser que le téléfilm .

 Défi
Alexandra Lamy s'est par ailleurs lancé un défi en passant à la réalisation. Dans une interview à Télé 7 jours, elle explique en 2021 avoir été très stressée de passer derrière la caméra : . Selon elle, le déclic qui lui a permis de franchir le pas est son producteur Philippe Boëffard, avec qui elle travaille depuis de nombreuses années.

Attribution des rôles
Alexandra Lamy confie le rôle principal à l'actrice Mélanie Doutey, avec qui elle entretient une amitié solide depuis le tournage du film On va s'aimer en 2005 : .

Pour incarner Tamara, la plus jeune des femmes du trio, elle choisit sa propre fille Chloé Jouannet : . .

Pour le rôle de la thérapeute, Alexandra Lamy a tout de suite pensé à Andréa Bescond, une actrice abusée durant son enfance: .

Tournage
Le tournage se déroule du 31 mai au  à Anduze et dans sa région, dans le département français du Gard en région Occitanie.

Des comédiens, comédiennes, techniciennes, techniciens, figurants et figurantes de la région participent à ce tournage.

Distinction
Le 17 septembre 2022, le jury du Festival de la fiction TV de La Rochelle 2022, présidé par la comédienne Sandrine Bonnaire, décerne le prix de la meilleure fiction unitaire au téléfilm Touchées.

Accueil critique
Au lendemain d'une projection privée de Touchées dans la salle du Cineplanet à Alès le 3 février 2022, le quotidien français Midi libre estime que ce  est une réussite.

Antonella Soro, du magazine hebdomadaire belge Ciné Télé Revue, estime qu'Alexandra Lamy .

Pour Kevin Dupont, du magazine hebdomadaire belge Moustique, Touchées est un .

Axelle Noirhomme, du quotidien belge Le Soir, décrit le téléfilm comme .

Diffusions et audience
En Belgique, le téléfilm est diffusé le  sur RTL TVI et regardé par .

En France, le téléfilm, diffusé en deux parties de 45 minutes le  sur TF1, déçoit et est relégué à la troisième place, avec respectivement 2,86 et 2,55 millions de téléspectateurs, soit 13,2 % et 14,8 % du public.

Notes et références

Liens externes

Téléfilm français des années 2020
Téléfilm diffusé en 2022
Téléfilm de TF1
Téléfilm dramatique

Touchées


Das Steirische Ennstal ist eine der Großlandschaften der Steiermark und umfasst den Mittellauf der Enns. Der politische Bezirk Liezen entspricht in etwa dem Steirischen Ennstal.

Beschreibung
Die Talung erstreckt sich über etwa 90 Kilometer von Westen nach Osten zwischen Mandlingpass und dem Gesäuse. Ersterer ist der Talpass, an dem die Enns aus dem Ennspongau (dem Salzburgischen Ennstal) kommend die Steiermark erreicht. Zweiteres ist der Engtalabschnitt, nach dem die Enns nordwärts knickt, und im Durchbruchstal des Oberösterreichischen Ennstals der Donau zuströmt. Das hinter dem Gesäuse am Knie liegende Landl mit der Salzamündung wird meist noch zum Steirischen Ennstal gerechnet. Den Hinterberg kann man als Nebentalung zum Ennstal rechnen oder als Teil des Steirischen Salzkammerguts eigenständig sehen.

Im Süden erstrecken sich die östlichen Zentralalpen mit den Schladminger Tauern und Rottenmanner Tauern (nordöstliche Niederen Tauern) sowie die Ennstaler Alpen, im Norden einer der Zentralabschnitte der Nördlichen Kalkalpen, Dachsteingebirge und Totes Gebirge (Steirisch-oberösterreichische Kalkalpen). Das Ennstal ist Teil der Salzach–Enns-Längstalfurche, die der geologischen Störung der SEMP-Linie (Salzach–Ennstal–Mariazell–Puchberg) folgt, also über das Salzatal weiterläuft, während das morphologisch dominante Längstal über das Palten-Liesing-Tal in die Mur-Mürz-Furche wechselt. Das Palten-Liesing-Tal trennt Rottenmanner Tauern und Ennstaler Alpen, die teils noch zu den Kalkalpen gehören. Der Hinterberg trennt Dachsteinmassiv und Grimmingstock vom Toten Gebirge. Am Ostende stehen die Steirisch-niederösterreichischen Kalkalpen (mit Hochschwabgruppe und Ybbstaler Alpen) an.

Raumplanerisch gliedert sich das steirische Ennstal noch einmal in Oberes Ennstal (in etwa die Expositur Gröbming), das (steirische) Mittlere Ennstal  und die Gesäuseregion (die sich Richtung Gesäuse und Eisenwurzen) orientiert.

Ennstal
Ennstal
Ennstal

Ennstal
Ennstal
Ennstal
Ennstal
Ennstal
Ennstal
Ennstal
Ennstal
Orographie des Einzugsgebiets Enns
Region in Europa

Steirisches Ennstal


ධර්මපාල විද්‍යාලය, ශ්‍රී ලංකාවේ පන්නිපිටිය ප්‍රදේශයේ ඇති ජනප්‍රිය මිශ්‍ර පාසලකි. මෙම පාසල පිහිටුවන ලද්දේ වර්ෂ 1942 බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව තුළ බෞද්ධ පාසල් ආරම්භ කිරීමේ පුරෝගාමීයෙක් වූ හා මෙම පාසැල ඉදිකිරීමට තමන්ගේ ඉඩම පරිත්‍යාග කල අනගාරික ධර්මපාලතුමා විසින්ය.මෙම පාසල ජාතික පාසලක් වන අතර ප්‍රාථමික හා ද්වීතියික අධ්‍යාපන මෙම පාසැලින් ලබාදෙයි.

වර්තමානය
මෙම පාසැල තුළ අධ්‍යාපනය ලබන ශිෂ්‍යයින් පිරිස 7000 වන අතර 450 කට අධික ගුරුවරුන් පිරිසක් සේවය කරයි. පාසැල හෙක්ටයාර 67  ක් පුරා පැතිරී ඇති මනරම් පරිසරයකින් යුක්ත වේ. . මෙම පාසැලින් 1 ශ්‍රේණියේ සිට 13 ශ්‍රේණියේ දක්වා අධ්‍යාපනය ලබාදෙයි.

අතීතය

ඉඩම පරිත්‍යාග කිරීම
වර්තමානයේ පාසල පවතින ඉඩමේ මුල් හිමිකරු වන්නේ අනගාරික ධර්මපාලතුමා ය. පසුව මෙම ඉඩම හේවාවිතාරණ පවුල විසින් මහාබෝධි සංගමයට පරිත්‍යාග කල පසු 1940 දී  ධර්මපාල විද්‍යාලය පිහිටුවීමට පවරන ලදී.

අතීතය
වර්ෂ 1940 දී කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයේ ශාඛාවක් ලෙස ඉංග්‍රීසි ද්වීතියික අධ්‍යාපන පාසැලක් ලෙස පන්නිපිටියේ පාසැල පිහිටු වීය. මෙම නව පාසැල ධර්මපාල විද්‍යාලය නමින් නම් කෙරිණී.පාසල ආරම්භ කළ දින වැදගත් සිදුවීම් 2  ක් සිදුවිය. එනම් ශ්‍රී දේවමිත්ත ධර්මපාල හිමි අනුස්මරණ ගොඩනැගිල්ල, සෞඛ්‍ය අමාත්‍ය ගරු ඩබ්.ඒ. දි සිල්වා මහතා අතින් විවෘත වීමත් , ධර්මපාල විද්‍යාලය උත්සවාකාර ව , බෞද්ධ පාසල් හි සාමාන්‍ය කළමනාකරු ආචාර්ය වෝල්ටර් විජේනායක මහතා අතින්  විවෘත වීමත් සිදුවිය.

ධර්මපාල විද්‍යාලය බෞද්ධ පරමවීඥානාර්ථය මගින් පාලනය කල අතර එය කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයේ විදුහල්පතිගේ ඍජු අධීක්ෂණය යටතේ සිදුවිය. ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් ඉගැන්වීම් 1941 ජනවාරි 8 දින ආරම්භ කළ අතර මෙහි ප්‍රාරම්භාකයා පී.දී.එස්. කුලරත්න මහතා වන අතර පළමු විදුහල්පති ලෙස ආචාර්ය ජේ.ඉ. ජයසූරිය මහතා පත්විය.

ක්‍රීඩා

නිවාස
 - Maurya (මෞර්යය)
 - Nanda (නන්ද)
 - Shakya (ශාක්‍ය)

  - Soorya (සූර්ය)
මලල ක්‍රීඩා උත්සවය මෙම නිවාස අතර වාර්ෂිකව පළමු වාරයේ මුල් කාලයේදී පැවැත්වේ.

මලල ක්‍රීඩා
බැඩ්මින්ටන්
බාස්කට්බෝල්
 ශිෂ්‍ය භට කණ්ඩායම - පෙරදිග,අපරදිග කණ්ඩායම් සහ පාබළ හමුදා කණ්ඩායම
චෙස්
මේස පන්දු
ඉලක්කයට වෙඩි තැබීම
දැල් පන්දු
ජිම්නාස්ටික්
හෑන්ඩ් බෝල්
කරාටේ
Guiding
අත් පන්දු
පිහිනුම්
රගර්
කැරම්
ක්‍රිකට්
පා පන්දු
වුෂූ
බාල දක්ෂ

ආදි සිසුන්

ආදි ශිෂ්‍ය සංගමය
මෙම පාසලේ ඉතා ක්‍රියාකාරී ආදි ශිෂ්‍ය සංගමයක් ඇත.

පාසලේ විශේෂ ආදි සිසුන්

 රත්නසිරි වික්‍රමනායක - ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු අගමැති (2000-2001, 2005–2010)
 ආචාර්ය තිස්ස අබේසේකර , චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂක
 රියර් අද්මිරාල් එස්.ආර්.සමරතුංග RSP,VSV,USP
 කේ.එච්.ජේ.විජේදාස , හිටපු ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපති ලේකම්
 වෛද්‍ය හේමන්ත පෙරේරා, නාරිවේදී විශේෂඥ, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර රෝහල
 D.S Dayaratne Radio personality
 ඔලිවර් රණසිංහ - හිටපු සේනාපති, ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව
 සංගීතඥ රෝහණ වීරසිංහ
 රවිබන්ධු විද්‍යාපති - ප්‍රවීන නර්ථන ශිල්පී

විශේෂ අවස්ථා
හෙන්රි ස්ටීල් ඕල්කොට් අනුස්මරණ ක්‍රිකට් තරගාවලිය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බෞද්ධ පාසැල් නඟා සිටුවීමේ පුරෝගාමියෙකු වූ හෙන්රි ස්ටීල් ඕල්කොට් මැතිතුමා සිහිකිරීම පිණිස, ලංකාවේ ප්‍රමුඛ බෞද්ධ පාසල් 8 ක ආදී ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් අතර පැවැත්වෙන වාර්ෂික ක්‍රිකට් තරගාවලියකි.

References

රජයට පවරාදුන් පාසල් - ශ්‍රී ලංකා
රජයට පවරාදුන් මහාබෝධි පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
පාසැල් ලැයිස්තු
පාසල් නාමාවලි - ශ්‍රී ලංකා

ධර්මපාල විද්‍යාලය


Felak Suresi (Arapça: سورة الفلق), Kur'an'ın 113. suresidir. Sure, 5 ayetten oluşur.

Fil Suresi'nden sonra, Nas Suresi'nden önce Mekke'de indirildiğine inanılır. İniş sırasına göre 20. suredir. Sure, ismini ilk ayetinde yer alan ve "sabah aydınlığı" anlamına gelen "felâk" kelimesinden almıştır. İlk ayeti, Rabbine sığın emri ile başlar.

Nas Suresi ile birlikte bu iki sureye "Muavvizeteyn" (sığınma sureleri) denilir. Surenin 3. ayetinde zulüm ve cehalet karanlığı; insanın içine çöken, onun iç dünyasını karartan kin, öfke, şehvet ve kıskançlık gibi kötü şeyler karanlık olarak ifade edilmiş ve bunların şerrinden Allah'a sığınmak gerektiği bildirilmiştir. Son ayetinde kıskanç kişinin şerrinden Allah'a sığınmanın önemi vurgulanmıştır.

Sure
1:  De ki: "Sabah aydınlığının Rabbine sığınırım;

2:  Yarattığı şeylerden gelebilecek kötülüklerden;

3:  Karanlığı çöktüğü zaman gecenin şerrinden;

4:  Düğümlere üfürenlerin şerrinden;

5:  Bir de kıskandığı vakit kıskanç kişinin şerrinden!"

Kaynakça

Sureler

Felak Suresi


A Batalha de  (Niḫriya) foi o ponto culminante das hostilidades entre os hititas e os assírios pelo controle sobre os remanescentes do antigo reino de Mitani. Quando o rei hitita   conquistou Mitani, criou duas províncias (Alepo e Carquemis), e distribuiu a grande parte dos territórios deste reino entre seus aliados. O resto do que tinha sido o reino de Mitani manteve sua independência como estado vassalo chamado Hanigalbate. Durante o reinado do rei hitita , Hanigalbate foi conquistado pela Assíria e os assírios controlavam a margem leste do Eufrates. Quando  expulsou Mursil III e tomou o trono hitita, teve que se contentar com a perda permanente de Hanigalbate aos assírios, apesar de sua posição anterior como um estado vassalo hitita.

O envolvimento assírio na Síria continuou sob o comando do rei Salmaneser I e precipitou uma crise com o Império Hitita. Os hititas consideraram o envolvimento assírio como um ataque claro às fronteiras de seu império e entraram em batalha sob seu rei Tudália IV, filho e sucessor de Hatusil. Isso levou a uma grande batalha que é conhecida hoje como a Batalha de Niria. Uma carta (RS 34.265) detalhando a campanha e seu resultado foi enviada por Salmaneser a Ugarite. Além disso, as informações contidas no documento hitita CTH 173 (KBo IV 14) foram interpretadas para mostrar que a batalha deve ter ocorrido por volta do 20.º ano do reinado de Salmaneser.

A ideia anterior de que Niria deveria ser equiparado a Nairi, ao longo do Alto Tigre, mostrou-se errada. De acordo com as cartas de Mari e Dur-Catlimu, Niria estava localizada na região superior de Balique.

Resultado
O conflito entre as duas grandes potências ocorreu nas proximidades de , com os assírios obtendo uma vitória decisiva. A vitória assíria abalou o Estado hitita em suas fundações quando seu rei Tudália IV enfrentou várias revoltas internas contra seu reinado. Tudália IV acabaria por superar todos esses desafios à sua autoridade e manter seu reinado. As hostilidades entre a Assíria e os hititas continuaram por cerca de cinco anos antes de uma paz ser negociada e mantida.

Batalhas envolvendo a Assíria
Batalhas envolvendo o Império Hitita

Batalha de Niria


El mar Mediterráneo Americano es un mar abierto del océano Atlántico que se compone del mar Caribe y el golfo de México. La región en conjunto también se denomina América mediterránea. Como su nombre indica, es el mar que separa Norteamérica y Sudamérica.

El nombre se usa principalmente en el ámbito de la geopolítica. Aunque fue el naturalista y geógrafo Alexander von Humboldt quien acuñó el término en el siglo XIX, fue extendido en términos geopolíticos por los estrategas estadounidenses Alfred Mahan y Nicholas Spykman en el siglo XX para identificar a esta región, una de las que observa mayor potencial de crecimiento y un punto caliente de la economía y política mundiales, especialmente tras la inauguración del Canal de Panamá, en 1914. Paradójicamente, es una de las regiones del mundo que más sufre la pobreza.

También en analogía al mar Mediterráneo que separa Europa de África, es el denominado «mediterráneo asiático» o de la China Meridional, con intenciones similares.

Países
Los países (y dependencias) con costas bañadas por el mar Mediterráneo incluyen:

Nota: Aunque no tienen costa directa en el mar Caribe, Spykman también incluye a las Guayanas, ya que en sus palabras, «la frontera sur [del área de influencia estadounidense] se encuentra en el Amazonas».

Geopolítica del Mediterráneo Americano
Otrora fue la región más rica de América, hasta que la hegemonía colonial española fue desbancada por la de los Estados Unidos en el . La historia reciente de las civilizaciones del Mediterráneo americano ha estado marcada por una intervención política estadounidense de carácter imperialista. Estados Unidos, que fue excluido del reparto de África, percibió el Mediterráneo americano (y el Pacífico) como su propia área de influencia, en muchos casos promoviendo golpes de estado, deponiendo gobiernos e incluso ocupando otros países.

Véase también
 Antillas españolas
 Antillas francesas
 Antillas inglesas
 Caribe
 Mar Caribe
Asociación de Estados del Caribe
Comunidad del Caribe
Organización de los Estados Americanos
Organización de Estados del Caribe Oriental
Pax Americana

Referencias

Mediterraneo Americano
Mediterraneo Americano

Mediterráneo americano


Michael Graziadei (n. 22 de septiembre de 1979 en Alemania) es un actor estadounidense conocido por su papel como Daniel Romalotti en la serie The Young and the Restless

Biografía
Michael es de patrimonio italiano y lituano.

Se mudó con su familia a Nashua, Nueva Hampshire, donde comenzó a tomar clases de actuación.

Se graduó de Nashua High School y asistió a la Universidad de Nueva Hampshire.

En su tiempo libre, le gusta tocar la guitarra y escribir música. Actualmente vive en Los Ángeles.

Carrera
Hizo su debut en el escenario a los 5 años en la producción El rey y yo.

En 2004 se unió al elenco principal de la serie The Young and the Restless donde interpretó a Daniel Romalotti, el hijo de Phyllis Summers (Gina Tognoni), hasta 2016.

En 2008, apareció en la serie Criminal Minds en un episodio titulado "In Heat", interpretando a Steven. También aparece en el sexto episodio de 90210.

En 2011, apareció en la serie de FOX, American Horror Story, interpretando a Travis.

En 2012, se unió al elenco recurrente de The Secret Circle, donde interpreta a Callum.

Filmografía

Series de televisión

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Estados Unidos
Italoestadounidenses
Actores masculinos de Estados Unidos del siglo XXI

Michael Graziadei


Das Landesgericht Feldkirch (LG Feldkirch) ist das für das österreichische Bundesland Vorarlberg zuständige Landesgericht. Es befindet sich in der Stadt Feldkirch im historischen Gerichtsgebäude an der Ill.

Zuständigkeiten
Das Landesgericht Feldkirch ist in erster Instanz für jene Straf- und Zivilrechtssachen zuständig, die die Kompetenzen der fünf in Vorarlberg existierenden Bezirksgerichte überschreiten. Dazu zählen in zivilrechtlicher Hinsicht grundsätzlich (mit Ausnahmen) Fälle mit einem Streitwert von mehr als 15.000 Euro. Außerdem fungiert das LG Feldkirch als Berufungsinstanz für Urteile der Vorarlberger Bezirksgerichte und als Arbeits- und Sozialgericht für Vorarlberg. Auch die Führung des Firmenbuchs für in Vorarlberg niedergelassene Unternehmen obliegt dem Landesgericht Feldkirch.

Die örtliche Zuständigkeit des Landesgerichts Feldkirch umfasst das gesamte Bundesland Vorarlberg, womit dieses das einzige österreichische Bundesland ist, in dessen Landeshauptstadt sich kein Landesgericht befindet. Übergeordnetes Gericht ist das Oberlandesgericht Innsbruck.

Lage und Gebäude
Das Gerichtsgebäude, das in den Jahren 1903–1905 als k. k. Kreisgericht nach Plänen des bekannten Architekten Ernst Dittrich errichtet wurde, befindet sich in Feldkirch an der Liechtensteiner Straße (L 191), die in diesem Bereich im ortsinternen Straßennetz als Schillerstraße bezeichnet wird. Nordöstlich des Landesgerichts befindet sich die Ill, von der das Gebäude durch den Graf-Hugo-Wuhrgang getrennt ist.

Südöstlich, mit dem historischen Gerichtsgebäude baulich verbunden, befindet sich mit der Justizanstalt Feldkirch der Hauptstandort des einzigen Gefängnisses im Bundesland Vorarlberg. Ebenfalls im Gebäudekomplex des Landesgerichts untergebracht waren bis zu deren Absiedlung 2019 die Räumlichkeiten der Staatsanwaltschaft Feldkirch.

Architektur
Die Fassade ist im Aufbau noch ganz dem späthistoristischen Eklektizismus verhaftet, mit renaissancierenden und gotisierenden Elementen, das Dekor schon formal freierer Jugendstil. Am Seitenflügel des Landesgerichts befindet sich ein Treppengiebel, auf welchem Josef Huber ein Mosaik gestaltet hat, das die Symbolfigur der Austria sowie die Wappen der Grafen von Montfort und jenes der Grafen von Werdenberg darstellt.

Daneben ist der Schwurgerichtssaal, der sich im südlichen Teil des Gebäudes befindet und dessen Haupteingang sich zum Innenhof des Landesgerichts öffnet, von besonderer Qualität. Da der Schwurgerichtssaal zwei Stockwerke hoch ist, wurde in den Jahren 1983 und 1984 vom Landeshochbauamt Feldkirch um diesen herum im ersten Stock ein Zubau errichtet, sodass auch im ersten Stock die gesamte Gebäudebreite als Bürofläche mit 15 neugeschaffenen Amtsräumen genutzt werden kann. Seit Ende September 2016 ist das Gebäude des Landesgerichts barrierefrei zugänglich, nachdem seit dem Jahr 2007 stufenweise umfangreiche Umbauarbeiten durchgeführt worden waren.

Weblinks

 Das Landesgericht Feldkirch im Webauftritt des Bundesministeriums für Justiz.

Einzelnachweise

Feldkirch
Bauwerk in Feldkirch
Justizgebäude in Österreich
Bauwerk des Historismus in Vorarlberg
Bauwerk des Jugendstils in Vorarlberg
Erbaut in den 1900er Jahren
Baudenkmal (Vorarlberg)
Bauwerk im Alpenrheintal
Organisation (Feldkirch)

Landesgericht Feldkirch


Richard Stevens may refer to:
 Richard Stevens (MP) (1702–1776), English politician, MP for Calling 1761–68
 Richard Stevens (tennis), American tennis player
 Richard Stevens (lawyer) (1868–1919), American lawyer and real estate developer
 Richard Y. Stevens, North Carolina politician
 W. Richard Stevens (1951–1999), author of Unix and networking books
 Richard Stevens (cartoonist), author of the web comic Diesel Sweeties
 Richard Henry Stevens (1893–1967), British intelligence officer captured during the Venlo incident
 R. J. S. Stevens (1757–1837), London composer-organist; Gresham Professor of Music from 1801
 Richard Stevens (Falkland Islands politician) (born 1955), Falkland Islands politician
 Richard L. Stevens, U.S. Army Corps of Engineers officer
Rick Stevens (Donald Stevenson, born 1940), first lead vocalist of Tower of Power

See also
Richard Stevens (1653–1710), physician, gave rise to Dublin's Dr.Steevens' Hospital
Richard Stephens (disambiguation)
Stevens (surname)

Richard Stevens


Christopher Hinton (* 1952 in Galt, Ontario) ist ein kanadischer Regisseur, Drehbuchautor und Animator.

Leben
Hinton begann seine Filmkarriere 1978 mit dem Zeichentrick-Kurzfilm Canada Vignettes: Lady Frances Simpson. In den 1970er Jahren begann er für das National Film Board of Canada zu arbeiten. 1991 wurde er für Blackfly für den Oscar nominiert, eine zweite Nominierung erhielt er 2004 für Nur ein Häppchen. 2006 wurde sein Kurzfilm cNote mit dem Genie Award prämiert. Er arbeitet als Professor an der Concordia University.

Filmografie (Auswahl)

Regie
 1978: Canada Vignettes: Lady Frances Simpson (auch Animation und Drehbuch)
 1978: Blowhard (auch Animation)
 1985: Giordano (auch Animation)
 1988: A Nice Day in the Country (auch Animation und Drehbuch)
 1991: Blackfly (auch Animation)
 1994: Watching TV (auch Animation)
 2002: Flux (auch Animation und Drehbuch)
 2002: Twang
 2004: Nur ein Häppchen (Nibbles)
 2005: CNote

Auszeichnungen (Auswahl)
 1992: Oscar-Nominierung für Blackfly
 2004: Oscar-Nominierung für Nur ein Häppchen
 2004: BAFTA-Film-Award-Nominierung für Nur ein Häppchen
 2004: Hauptpreis des Trickfilmfestivals Stuttgart (Kategorie Internationaler Wettbewerb) für Flux
 2006: Genie Award für CNote

Weblinks

 Kurzbiografie beim National Film Board of Canada
 Biografie beim National Film Board of Canada

Animator
Drehbuchautor
Filmregisseur
Hochschullehrer (Concordia University)
Kanadier
Geboren 1952
Mann

Christopher Hinton


أليشا أنجانيت ديكسون  (ولدت في 7 أكتوبر 1978) فهي مغنية ومؤلفة الأغاني البوب البريطانية / آر & بي، وراقصة وعارضة. إنها وجدت الشهرة في البداية في آر & بي لكل الإناث مس-تييق الثلاثي، ولكنها الآن فنانة منفردة. وتفرق المس-تييق في عام 2005، ووقعت ديكسون مع لبوليدور، وبدأت في تسجيل ألبومها الأول المنفرد، فايرد أب، ولكن بسبب ضعف المبيعات لألبومها الأول فانها تخلت عن تسميتها. بالتالي لم يصدر ألبوم فايرد أب في معظم المقاطعات، بما فيهم مسقط رأسها المملكة المتحدة.

في عام 2007 كانت ديكسون متنافسة على تعال ارقص بدقة وفازت في النهاية. ان ظهورها في التلفزيون أفسح لها المجال لأن تكون عودتها ناجحة،  الذي تضمن إصدارها للألبوم الثاني، وعرض أليشا في عام 2008. وقد أعلن في يوليو 2009 أن ديكسون ستكون من حكام تعال ارقص بدقة.

الحياة والوظيفة

وقت مبكر من الحياة

ولدت أليشا أنجانيت ديكسون في 7 أكتوبر 1978 في ويلوين جاردن سيتي لأب جامايكي، مارفن، والأم الإنجليزية، بيفرلي هاريس. لدى ديكسون ستة أشقاء غير أشقاء.

تلقت تعليمها في مدرسة مونك ووك، ويلوين جاردن سيتي، هيرتفوردشاير. انفصل والدا ديكسون عندما كانت في الرابعة من عمرها وابتعد والدها، مما أدى إلى وصف حياتها الأسرية لاحقًا بأنها «مختلة للغاية». بين سن الثامنة والعاشرة، شهدت ديكسون والدتها تتعرض للعنف المنزلي من قبل شريكها؛  تحدثت علنًا عن هذه القضية بعد 21 عامًا فقط، في عام 2010. أنشأت ديكسون فيلمًا وثائقيًا لبي بي سي، لا تضرب أمي، فيما يتعلق بمسألة العنف المنزلي من منظور الطفل، وعلقت على طفولتها: «عندما أفكر في ذلك الوقت، لا أتذكر العيش في وئام، لا أتذكر أي أوقات ممتعة، على ما أظن لأن السلبية غابت عنها. الأوقات السيئة والأوقات المخيفة منعت كل ما هو جيد... أعتقد أن لكل طفل الحق في أن يكبر في بيئة يشعر فيها بالأمان ولا يعرف الخوف من الذهاب إلى العالم، ولم أشعر بذلك حقًا».

كانت أول وظيفة لديكسون في لادبروكس،  على الرغم من أنها كانت تطمح لأن تصبح معلمة تعليم جسدي بعد ترك الكلية. بعد الانتهاء من دورة الدبلوم في الدراسات الرياضية،  كانت تخطط لشغل مكان في جامعة لوبورو، ولكن في دروس الرقص في لندن، اتصل بها مستكشف المواهب من شركة إنتاج. أثناء عودتها إلى المنزل في القطار، اقترب منها كشافة أخرى كان يشكل مجموعة وسألها عما إذا كانت مهتمة.

2012-2014: بريطانيا غوت تالنت والأمومة
في 2 يناير، أعلنت ديكسون رحيلها عن دورها التحكيمي في برنامج Strictly Come Dancing لمتابعة مشاريع أخرى. أُعلنت لاحقًا أنها غادرت اللجنة للانضمام إلى لجنة التحكيم في جوت تالنت البريطانية لتحل محل مايكل ماكنتاير جنبًا إلى جنب مع سايمون كويل وأماندا هولدن وديفيد واليامز (الذي حل محل ديفيد هاسيلهوف. وأشار مايكل هوجان، من الديلي تلغراف، إلى أنه «إذا كانت الشائعات تصدق، فقد زادت ديكسون رواتبها بأكثر من ثلاثة أضعاف بالانضمام إلى القناة التجارية»،  وهي نقطة أوردتها مصادر أخرى مختلفة.

أُعلن في يونيو 2013 أن ديكسون كانت تتوقع طفلها الأول مع شريكها، الراقص السابق أزوكا أونوني، وفي عيد ميلادها الخامس والثلاثين، 7 أكتوبر 2013، صرحت على تويتر بأنها أنجبت ابنتها أزورا. سيينا، الأسبوع الماضي. قالت ديكسون إنها ستعلق ألبومها الرابع وتركز على الأمومة.

الأعمال الخيرية
"هناك الكثير من الأشياء التي يمكن أن تتخيلها باعتبارها سلبيات فيما يتعلق بالشهرة تتعرض حياتك الخاصة، ويتم فحص كل خطوة في نفس الوقت، يمكنك التفكير:" رائع، أنا في وضع يسمح لي بالتألق ضوء في هذه المناطق. هذه أداة قوية لأنها، في الواقع، وظيفة أنانية تمامًا. إنها مسؤولية أخلاقية، أعتقد، أنني أملكها ". عندما سُئلت عما إذا كان المشاهير يتحملون مسؤولية القيام بالأعمال الخيرية.
وقد وصفت نفسها ديكسون وغيرهم من المشاهير وجود «مسؤولية أخلاقية» لعملوا الصالحات، عندما سئل من قبل المراقب  يوم اليزابيث. في حديثه في أغسطس 2010 إلى البلوز و؛ سول ديكسون قالت: «كوني في صناعة الترفيه أشعر أنني أتحمل مسؤولية تأتي مع شهرتي».في عام 2009، تسلق ديكسون جبل كليمنجارو في تنزانيا من أجل الإغاثة الكوميدية مع أعضاء غيرلز الآود شيريل كول وكيمبرلي والش، بن شيبارد، رونان كيتنغ، فيرن كوتون، دينيس فان أوتين، كريس مويلز وجاري بارلو، الذين قادوا المشروع. جمعا معًا أكثر من 3500000 جنيه إسترليني للمساعدة في مكافحة الملاريا في تنزانيا. في يونيو 2009، أصبحت ديكسون سفيرة رسمية لجمعية ساعد طفل لندن الخيرية، مشيرة إلى أنها شعرت «بالفخر الشديد» عند سؤالها.

ديكسون هو أحد رعاة الصندوق الأفريقي الكاريبي اللوكيميا (ACLT)  وهي مؤسسة خيرية تطوعية، هدفها الرئيسي هو زيادة عدد الأشخاص ذوي الأصول السوداء والمختلط في سجل نخاع العظام في المملكة المتحدة. يتطوع أعضاء ACLT بوقتهم بحرية في محاولة لزيادة الوعي في المجتمع الأسود؛ تمكين المتبرعين المحتملين من التقدم والمشاركة في عملية تقديم الأمل والمستقبل الصحي لشخص قد يكون اضطرابه مميتًا. كما دعمت ديكسون حملة نيكلوديون يرى شيئًا، قل شيئًا، وهي مبادرة بريطانية لمكافحة التنمر.

يعمل ديكسون مع العديد من منظمات حقوق الحيوان وهو أيضًا متخصص في تربية الحيوانات. وهي نائبة رئيس الرابطة ضد الرياضات القاسية، وهي مؤسسة خيرية تعمل على إنهاء القسوة على الحيوانات باسم الرياضة وظهرت في نداء خيري بسبب مخاوف من إمكانية إلغاء قانون الصيد لعام 2004. في عام 2012، سافر ديكسون إلى رومانيا مع حماية الحيوان العالمية لإنقاذ اثنين من الدببة البنية من حديقة حيوان أونتي، التي كانت قد أغلقت قبل سنوات. تم نقل الدببة إلى ملاذ قريب. في عام 2014، شجعت ديكسون متابعيها على تويتر على التوقيع على عريضة عبر الإنترنت تطالب بحظر ذبح الحيوانات دون أن تصاب بالذهول أولاً. يشترط قانون المملكة المتحدة والاتحاد الأوروبي أن يتم صعق الحيوانات قبل الذبح، ما لم يكن ذلك لأغراض دينية (لحوم حلال أو كوشير). كما أن ديكسون من مؤيدي مخطط بيترتريات الذي أطلقته الجمعية الملكية لمنع القسوة على الحيوانات (RSPCA). يرعى المخطط الحيوانات الأليفة التي تنتمي إلى ضحايا العنف المنزلي، والذين غالبًا ما يضطرون إلى ترك الحيوانات وراءهم، حيث لا تسمح العديد من الملاجئ والمنازل الآمنة بالحيوانات الأليفة. يتم لم شمل الحيوانات الأليفة لاحقًا مع أصحابها الأصليين عندما يكون ذلك ممكنًا.

بالإضافة إلى دور ديكسون التجاري كنموذج وممثل لشركة مستحضرات التجميل منتجات أفون في اليوم العالمي للمرأة 2012، أطلقت ديكسون حملة تخطى ذلك الخاصة بالشركة لتسليط الضوء على قضايا العنف المنزلي في المملكة المتحدة من خلال تشجيع شراء قلادة، وصفتها بأنها «رمز لتمكين المرأة وإمكانيات غير محدودة للمرأة». تم التبرع بجميع عائدات حملة عقد أفون إلى منظمة مساعدة اللاجئين والمرأة. في مارس 2013، قاد ديكسون مسيرة عبر جسر وستمنستر إلى مجلسي البرلمان لزيادة الوعي بالعنف المنزلي. فيما يتعلق بالمشي، علق ديكسون أن «الوعي بالعنف المنزلي لا يزال منخفضًا بشكل صادم وهذا هو السبب في أنه من المهم جدًا أن نرفع الوعي حول موضوع يتم تجاهله كثيرًا».

عملت ديكسون مع العديد من الجمعيات الخيرية مجتمع الميم في الماضي، تحدثت ديكسون عن دعمها للزواج من نفس الجنس، المساواة بين الجنسين،  وكذلك الحاجة إلى دعم أكبر للأفراد المتحولين، وأولئك الذين يشككون في هويتهم الجنسية. أدت شعبية ديكسون في مجتمع LGBT إلى أدائها في العديد من مسيرات فخر المثليين في جميع أنحاء المملكة المتحدة، حيث تصدرت كل من فخر لندن وفخر برايتون في عام 2016 وحده.

جوائز وترشيحات

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ولوين جاردن سيتي
المرأة في هيب هوب
إنجليز من أصل جامايكي
إنجليزيات في موسيقى إلكترونية
راقصات إنجليزيات
راقصون وراقصات إنجليز
عارضات أزياء إنجليزيات
فنانو تسجيلات أتلانتك
مشاركون بريطانيون في مسلسلات تلفزيونية واقعية
مغنو آر إن بي بريطانيون
مغنون بريطانيون سود
مغنيات إنجليزيات في القرن 21
مغنيات راب إنجليزيات
مواليد 1978
مواليد في لندن
موسيقيون من هيرتفوردشاير

أليشا ديكسون


Philipp Wolf Christoph Freiherr von Brandenstein (* 20. Februar 1976 in München) ist ein deutscher Publizist und Hochschuldozent. Er war von 2007 bis 2009 persönlicher Referent von Karl-Theodor zu Guttenberg, ab 2008 zusätzlich Leiter Strategie und Kommunikation der CSU-Landesleitung.

Leben
Der Sohn eines Historikers stammt aus einem Seitenzweig der thüringischen Familie Brandenstein. Er besuchte das Melanchthon-Gymnasium Nürnberg und studierte ab 1997 an der Universität Passau Geschichtswissenschaften, Politische Wissenschaften, Sprachen, Wirtschaft, Kulturraumstudien und Lateinamerikanistik, die er 2003 als Diplom-Kulturwirt abschloss und parallel dazu 2001 bis 2002 an der Facultad de Economía der Universidad del Salvador in Buenos Aires, das er mit Deutsch-Argentinischem Doppeldiplom abschloss. In Passau wurde er auch Mitglied der Corps Budissa-Leipzig zu Passau.
Danach arbeitete er für internationale Unternehmen der freien Wirtschaft.

Arbeit für die CSU und Guttenberg
Brandenstein war schon als Jugendlicher Mitglied der Jungen Union gewesen. Ab Januar 2007 begann er bei seinem Jugendfreund Karl-Theodor zu Guttenberg als Büroleiter und Redenschreiber und wurde bald führender Chefstratege der CSU, wo er dem zunehmenden Rechtsruck und der europakritischen Ausrichtung der Partei strategisch gegensteuern wollte und damit mit der konservativen Linie des damaligen CSU-Geschäftsführers Markus Zorzi in Konflikt geriet. Ende 2008 verfasste er ein vertrauliches Strategiepapier, das eine Neuausrichtung der Partei, weg vom strikten Anti-Türkei-Kurs, vorsah. Laut seiner Aussage wurde es wenige Stunden später der Abendzeitung zugespielt, obwohl es nur wenigen Menschen bekannt war, aber zunächst nicht gedruckt. Wenige Tage später veröffentlichte dieselbe Zeitung ein Schülerfoto, das Brandenstein als ca. 14-Jährigen mit biertrinkenden Freunden zeigte. Alle Jungen hoben das Glas und winkten in die Kamera. Brandensteins Handbewegung wurde von der Presse als Hitlergruß interpretiert. Folge war ein heftiger Skandal. Brandenstein dementierte aufs Entschiedenste irgendeine, wie auch immer geartete, rechte Gesinnung und gab CSU-internen Intrigen die Schuld, die hauptsächlich seinen Freund und damaligen Chef treffen sollten. Mit Namen benannte er als Hauptinitiator des Ganzen Markus Söder. Guttenberg entließ ihn aber trotzdem mit sofortiger Wirkung.
Das neue CSU-Strategiepapier, über die neue Türkei-Politik, erschien kurz darauf in der Abendzeitung, ohne Nennung des Autors. Als Folge davon, trat Brandenstein nach der Aktion, aus der CSU aus und begann öffentlich in linken und liberalen Medien, wie dem MiGAZIN, The European, IP und auf seinem eigenen Blog, kritische Artikel zur gegenwärtigen Politik zu publizieren.

Nachwirkungen
Während der Plagiatsaffäre Guttenberg wurde Brandenstein wiederholt von diversen Medien (u. a. von Autoren des GuttenPlag Wikis) verdächtigt, der eigentliche geheime Schreiber der Doktorarbeit gewesen zu sein.
Brandenstein bestritt dies.

Nachfolgende Karriere

An der FU Berlin setzte er seine Studien fort, dissertierte dort und zog dann mit seiner Familie in die Schweiz. Seit 2016 ist er Hochschuldozent für Politikwissenschaft, Internationale Beziehungen und Internationale Ökonomie an der Privaten Hochschule Wirtschaft PHW Bern. Brandenstein hat zwei Kinder und lebt bei Zürich. Seit Februar 2021 ist er als Leiter Unternehmenskommunikation (Corporate Communications/Corporate Marketing/Investor Relations) für den Rüstungskonzern Rheinmetall in Düsseldorf tätig.

Künstlerische Rezeption
Die Filmfigur Max Drexel, (gespielt von Johann von Bülow) aus der TV-Satire Der Minister, der der Hauptfigur Franz Ferdinand von und zu Donnersberg (gespielt von Kai Schumann) aus Überlastung eine schludrige Doktorarbeit schreibt und das dann den Medien durchsticht, als dieser ihn fallen lässt, soll ihm nachempfunden worden sein.

In dem Buch Ich war Guttenbergs Ghost – eine Satire, erzählt der Ich-Erzähler unter dem Pseudonym Norbert Hoppe, wie er, mit Guttenberg seit Kindheit an befreundet, einen Job bei ihm bekommt und die Dissertation schreibt. Der Autor bedient sich in der Ausgestaltung seiner Person, Elementen aus Brandensteins Biographie, aber erwähnt ihn in Form von Seitenhieben und Anspielungen durchgehend auch namentlich.

Einzelnachweise

Weblinks
 Brandensteins Blog
 Dozentenprofil Brandensteins an der PHW Bern

Publizist
Karl-Theodor zu Guttenberg
Mitglied der Jungen Union
CSU-Mitglied
Absolvent der Universität Passau
Philipp
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1976
Mann

Philipp von Brandenstein


Les Road to Le Mans () sont une compétition automobile se déroulant en juin (généralement la vingt-quatrième semaine de l'année) sur le circuit des 24 Heures dans le cadre des 24 Heures du Mans. Cette épreuve existe depuis 2016 et fait partie du championnat Michelin Le Mans Cup.

Cette compétition d'endurance rassemble des voitures de type sport-prototypes pour la catégorie LMP3, et de type grand tourisme pour la catégorie GT3.

Histoire

Résultats

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 24 Heures du Mans
 Michelin Le Mans Cup

Liens externes

Voir aussi

Course automobile
Épreuve d'endurance automobile
Sport automobile en Pays de la Loire
Économie dans la Sarthe

Road to Le Mans


An Stelis loefgrenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Stelis loefgrenii in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stelis (Orchidaceae)

Stelis loefgrenii


Ergenuşağı, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 130 km, Kozan ilçesine 60 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kozan'ın mahalleleri

Ergenuşağı, Kozan


Charles Richard Crews III, plus connu sous le nom de C. R. Crews, né le  à Dallas aux États-Unis, est un avocat et un pilote automobile américain. De 2006 à 2008, il a participé au championnat américain Indy Lights. Il participe actuellement à des épreuves d'endurance aux mains de voitures de Sport-prototypes dans des championnats tels que le WeatherTech SportsCar Championship, l'European Le Mans Series, l'Asian Le Mans Series, la Michelin Le Mans Cup et l'IMSA Prototype Challenge.

Carrière

Palmarès

Résultats aux 24 Heures de Daytona

Résultats en Indy Lights

Résultats en European Le Mans Series

* Saison en cours.

Résultats en Asian Le Mans Series

Résultats en Michelin Le Mans Cup

Notes et références

Liens externes

  Charles Crews sur driverdb.com
  Charles Crews sur motorsportmagazine.com
  Charles Crews sur Racing Sportscars

Naissance en mai 1988
Pilote automobile américain
Pilote du Championnat unifié des voitures de sport
Pilote des European Le Mans Series
Pilote des Asian Le Mans Series
Pilote des Michelin Le Mans Cup
Pilote des 24 Heures de Daytona

C. R. Crews


To mænd og en ruin er en film instrueret af Karen Hatt Olsen, Jesper Lambæk.

Handling
Historien om den hemmelige pakke, fjernsynsmuren og den hjemlige hygge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1988

Eksperimentalfilm fra Danmark

To mænd og en ruin


64. breddegrad kan henvise til:

 64. nordlige breddekreds
 64. sydlige breddekreds

64. breddegrad


Katja og englen er en dansk børnefilm fra 1995, der er instrueret af Katrine Nyholm efter manuskript af Claus Mandøe.

Handling
Der er dejlig julestemning, når farmor er hjemme hos 7-årige Katja. Farmor fortæller gode historier, mens de to klipper julestads. Da de leger gemmeleg bliver farmor pludselig dårlig tilpas og må køres på hospitalet. Lidt efter får Katja besøg af en usynlig engel, som flytter ind i hendes øre. Katja er ærgerlig over, at hun ikke kan se englen, men englen fortæller, at kun de, der skal dø, kan se engle og kun de, der har brug for det, kan høre dem tale.

Medvirkende
 Kathrine Knus Larsen - Katja
 Astrid Henning-Jensen - Farmor
 Bodil Alling
 Hans Rønne
 Louise Fribo

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Katja og englen


المديح أو الأَمدُوحة عموماً هو نوع من الخطاب أو الشعر الذي يقدم مدحاً لإنسان أو شيء معين. ولكن عادة ما يطلق لفظ المديح على نوع من الغناء اشتهر في مصر ويعتمد غالباً على أشعار المدح، والتي انتشرت في العصر الأموي والعباسي كالمدح النبوي والمدح ثناءً على الخلفاء والأمراء.

المديح موسيقاً
المدح في الموسيقى هو قالب موسيقي مصري صميم. لكن عادةً حينما نطلق على أحد أنماط الموسيقى كلمة قالب فهذا يعنى ان هذا النوع من الموسيقى له طريقة صياغة موسيقية محددة الشكل والمعنى، ولكن في حالة المديح فليس للمديح صيغة موسيقية محددة، ومع ذلك يمكن التعرف عليه من خلال نوعية الكلمات الشعر والإيقاع المصاحب له. وغالباً يدور المديح حول عدة مقامات موسيقية، من أشهرها البياتى، الهزام، الراست، الصَبا والنيرز (وهو المسمى بالرست المصري). لذلك يمكن اعتبار المديح قالباً مستقلاً بما أنه من الممكن التعرف عليه بسهولة من خلال المقومات السابقة: الشعر، الإيقاع، المقامات وطريقة تلحينها من خلال التفاعيل الموسيقية المستخدمة.

تاريخ المديح في مصر
انتشر غناء المديح في مصر مع انتشار التصوف وأخذ في التطور ببطء. ومع دخول الأيوبيين اندمج أسلوب الذكر عند الأيوبين واختلط مع الأذكار الصوفية وطريقة إنشاد المولوية وأسلوبهم الحركي (طريقة رقصهم) ليصنع نوعاً جديداً من المديح الذي يعتمد على المطرب والكثير من الناس الذين يتحركون ويتمايلون يميناً ويساراً مع غناء المداح. وهذه الطريقة الحركية التي يستخدمها الآن المتصوفون المصريون هي ما تسمى بالذِّكر، وفكرتها أن كثرة الحركة والتمايل بانتظام شديد مع موسيقى المنشدين والمداحين تقوم بتفريغ الذهن تماماً من مشاغل الحياة حتى يصل الإنسان إلى التوحد مع نفسه دون الآخرين. وبعض الناس يعتبر هذا النوع من التمايل أو الرقص شيئاً مهيناً، والبعض الآخر يعتبرها طريقةً عظيمةً للعلاج النفسي من ضغوط الحياة.

ومع الوقت تداخل أسلوب موسيقى الريف المصري مع أسلوب المدح القديم، وذلك لانتشار الكثير من المداحين القادمين من خارج القاهرة والإسكندرية حتى أصبح أغلب المداحين من جنوب مصر وأصبح مع الوقت فناً خاصاً بهم.
ومع الوقت أصبح المديح فناً شعبياً مصرياً كجزء من الموسيقى الشعبية المصرية.

مداحون
من أشهر المداحين تاريخياً مداح النبي الإمام شرف الدين محمد بن سعيد بن حماد الصنهاجي البوصيري

انظر أيضًا
 مديح نبوي
 صوفية

مراجع

خطب حسب النوع
فن إسلامي

مديح


Paul Gower (født ?) er en britisk computerspiludvikler. Han grundlagde, sammen med sin bror Andrew Christopher Gower og Constant Tedder det Java-baserede selskab Jagex. Gower er også kendt som en af de ledende udviklere af RuneScape, et populært MMORPG-spil.

Computerspilsdesignere
Personer fra Storbritannien

Paul Gower


Der Deutsche Arbeiter-Abstinenten-Bund (DAAB) wurde 1903 gegründet und stellte den wichtigsten alkoholgegnerischen Verein der sozialdemokratischen Kulturbewegung dar. Die ersten Mitglieder waren abstinent lebende Sozialdemokraten, die das Ziel verfolgten, den Alkoholismus innerhalb der Arbeiterschaft zu bekämpfen. Organisatorisch stand der DAAB auf dem dezentralistischen Fundament selbstständiger Gau- und Ortsgruppen. Die Bundeszentrale war in Berlin angesiedelt.

Die Besonderheit der sozialistischen Abstinenzbewegung und das Unterscheidungsmerkmal von den bürgerlichen Mäßigkeits- oder Abstinenzverbänden, die den Alkohol vor allem wegen seiner individuellen Schädlichkeit bekämpften, stellte hauptsächlich zur Zeit des deutschen Kaiserreichs der Umstand dar, dass die Mitglieder des DAAB im Streben nach Abstinenz ein Mittel im Klassenkampf sahen, da ohne Alkohol dieser Kampf schneller, effektiver und vollkommener erreicht werden konnte.

Mitgliederstruktur
Den Mitgliedern des Arbeiter-Abstinenten-Bundes war jedwede Konsumtion alkoholischer Getränke verboten. Mit diesem hohen Anspruch an die Lebensführung der Mitglieder des DAAB war ein Grundproblem des Vereins verbunden: Die mangelnde Stabilität des Vereinslebens durch eine beispiellose Mitgliederfluktuation. So wurden beispielsweise zwischen 1909 und 1911 einundsiebzig neue Ortsgruppen gegründet. Aber gleichzeitig stellten einunddreißig Lokalgruppen ihre Arbeit ein. Zwischen 1907 und 1911 konnten zwar 5800 neue Mitglieder geworben werden, gleichzeitig musste der DAAB aber auch 4900 Austritte hinnehmen. So zählte der alkoholgegnerische Verein kurz vor Kriegsende nur 2800 Mitglieder. Auch zur Zeit der Weimarer Republik konnte sich der DAAB nicht wesentlich vergrößern, die Mitgliederzahl stagnierte bei ca. 3000.

Die Sozialstruktur des DAAB war charakteristisch für eine sozialdemokratische Kulturorganisation. So prägten in erster Linie Handwerker und Facharbeiter die soziale Mitgliederstruktur. Der Anteil akademisch gebildeter Mitglieder war zwar einerseits verschwindend gering, deren Anteil an der Führungselite dafür auffallend groß. Der größte Teil der DAAB-Mitglieder war zwischen 26 und 40 Jahre alt. Die übergroße Mehrheit gehörte der SPD an.

Hinsichtlich der regionalen Verteilung der Mitgliedschaft lagen die Hochburgen des Vereins vor allem im norddeutschen Küstenbereich, Rheinland-Westfalen, Ostwestfalen und in Mitteldeutschland. Südlich der Mainlinie blieb der DAAB in der Diaspora.

Publikationstätigkeit
Der Arbeiter-Abstinenten-Bund gab alle 14 Tage ein Vereinsorgan heraus, das vom Vorwärts-Redakteur Georg Davidsohn redigiert wurde und "Der abstinente Arbeiter" hieß. 1911 hatte es eine Auflage von 4520 Exemplaren.

Der Erste Weltkrieg bedeutete für den DAAB einen radikalen Einschnitt. Nicht nur wurde die Organisationsstruktur in den Kriegsjahren weitgehend zerschlagen, auch die Zahl der Mitglieder sank auf 1100 und außerdem wurde die Alters- und Geschlechtsstruktur des Bundes in den folgenden Jahren recht einschneidend verändert.

Programmatik
1912 billigten die Generalversammlungen der Arbeiter-Abstinenten-Bünde des deutschsprachigen Raums ein festes programmatisches Fundament: In diesem Programm bekannte sich die vereinigte sozialistische Anti-Alkoholbewegung der deutschsprachigen Länder offen zu den Grundsätzen der Sozialdemokratischen Parteien, in erster Linie seien die Arbeiterabstinenten Sozialdemokraten und dann erst abstinent. Den Alkohol bezeichnete man als das schwerste Hindernis der Arbeiterbewegung, da der Alkohol-Kapitalismus die Droge als gezielte Waffe zur Unterdrückung des Proletariats einsetzen würde. Die Überwindung des "Alkohol-Feinds des Proletariats" könne nur durch Abstinenz errungen werden, Mäßigkeit sei hierzu ungeeignet. Deswegen forderten die vereinigte Arbeiter-Abstinenzbewegungen Deutschlands, Österreichs und der Schweiz die sozialdemokratischen Parteien auf, den Trinkzwang auf Parteiveranstaltungen zu beseitigen.

Die Faktoren, welche nach Auffassung der vereinigten deutschen, österreichischen und Schweizer Arbeiter-Abstinenten für die Verbreitung des Alkoholkonsums verantwortlich waren, seien einerseits der Einfluss des Alkoholkapitals und die industrielle Alkoholproduktion, andererseits die sozialen Probleme vieler Angehöriger der Arbeiterklasse, welche wegen ihrer trostlosen Lage Linderung im Alkohol suchen, und schließlich die traditionellen, in der Volkskultur verwurzelten Trinksitten, incl. des Trinkzwangs. Wegen dieser Faktoren sei der Alkoholkonsum (der Arbeiterklasse) im 19. Jahrhundert sprunghaft angestiegen, wodurch zahlreiche körperliche und geistige Krankheiten verursacht würden und schließlich durch Alkoholmissbrauch eine Degeneration des Volks einsetzen würde, da sich der Alkohol degenerativ auf die Gene der Menschen auswirke.
Man meinte, dass die Arbeiterklasse aufgrund ihrer misslichen Lage und ihrer mangelnden Bildung besonders durch den Alkohol gefährdet sei und dass der Konsum des Alkohols den sowieso schon verarmten Proletarier in immer noch größere Not treibe, da ihm durch seine Ausgaben für Alkohol nur noch wenig Geld zum Leben bleibe.

Die Arbeiterabstinenten sahen in ihrem Programm die sozialen Schäden des Alkohols nicht als die einzigen fatalen Auswirkungen des "Alkoholteufels" an. Das Schlimmste überhaupt stellte nach ihrer Meinung die Belastung des Klassenkampfs durch "den saufenden Arbeiter" dar, da der Alkohol diesen träge, stumpf und interessenlos mache. Der trinkende Arbeiter sei deswegen kein geeigneter Klassenkämpfer, sondern im Gegenteil eine wichtige Stütze des Kapitalismus.

An diesen grundsätzlichen Teil schlossen sich die Forderungen an die Arbeiterbewegung an: Der Trinkzwang auf Parteiveranstaltungen sollte beseitigt werden und stattdessen alkoholfreie Parteilokale durch genossenschaftliche Kooperation gegründet werden. Man wollte den Alkohol bei Streiks und Lohnkämpfen verbieten, genauso wie Alkoholinserate und -werbung in den Organen der sozialdemokratischen Partei und deren Organisationen.

Vorgehensweise und Resonanz
Durch Propaganda und Agitation unter anderem auf Informationsveranstaltungen innerhalb der sozialdemokratischen Organisationen versuchte der DAAB vor dem Ersten Weltkrieg in der Arbeiterbewegung Fuß zu fassen. Man versuchte in den Sitzungsdiskussionen wann immer möglich auf das Alkoholproblem hinzuweisen.

Aber vor allem in der Startphase ihres Abstinenz-Projekts im deutschen Kaiserreich, aber teilweise auch noch in der ihrem Anliegen günstiger gesinnten Zeit der Weimarer Republik, genossen die Arbeiter-Abstinenten kein besonders großes Ansehen in Teilen der Arbeiterschaft. Sie wurden oft beschimpft und verhöhnt, wenn sie bei bierseligen Partei- und Gewerkschaftsversammlungen auftraten. Oft verwehrte man den Mitgliedern des DAAB den Zugang zu (mit Bier gute Geschäfte machenden) Volkshäusern oder trieb die Saalmieten derart in die Höhe, dass sich die DAAB-Anhänger diese nicht mehr leisten konnten.
Die Gründe für die ablehnende Haltung vieler Arbeiter auch den proletarischen Anti-Alkoholkämpfern gegenüber lagen auch im moralisierenden, oft die Arbeiterklasse abwertenden Ton der bürgerlichen und christlichen Anti-Alkoholbewegungen begründet, welche meist schon früher an die Arbeiter herangetreten waren. Die Ablehnung lag aber auch an den Arbeiter-Abstinenten selbst und ihrem unsensiblen Auftreten, welche zu jeder sich bietenden Gelegenheit den alkoholgegnerischen Standpunkt gegenüber ihren Klassengenossen energisch vertraten.

Wandel des DAAB in der Weimarer Republik
Betrachtet man die Gesamtentwicklung des DAAB im Laufe der Weimarer Republik, lässt sich ein Wandel vom radikalen Agitations- und Propagandaverein hin zu einer Organisation beobachten, die sich an lebensreformerischen Idealen orientierte. Verstärkt wurde diese Entwicklung durch die Hinwendung des DAAB zu den sozialistischen Kulturorganisationen, welche, oft selbst lebensreformerisch orientiert, stärker an den Fragen einer abstinenten Lebensführung interessiert waren als viele Delegierte auf den Partei-Veranstaltungen der SPD, die oft wenig Interesse an der Propaganda in Schrift und Rede gezeigt hatten.

Diese lebensreformerischen Tendenzen des DAAB in der Weimarer Republik gingen so weit, dass manche Mitglieder des DAAB schließlich eine Umbenennung des Vereins begrüßt hätten, welche zum neuen Namen "Verein für sozialistische Lebensführung" geführt hätte und den Kampf gegen den Tabak offiziell in den Zielkatalog des Vereins mit aufgenommen hätte. Obwohl diese Umbenennung nicht zustande kam, wurde der Konsum von Tabak in der zweiten Hälfte der Weimarer Republik bei den sozialistischen Alkoholgegnern ein absolutes "NoGo", nachdem die dezidierten Lebensreformer im DAAB umso mehr danach strebten, den Kampf gegen Nikotin und andere Narkotika in die Programmatik des DAAB mit aufzunehmen. Das Thema war zum Dauerbrenner auf Versammlungen des DAAB geworden, wobei sich die Bundesspitze gegen eine Aufnahme in das offizielle Programm des Vereins wehrte, da man eine Zersplitterung der Kräfte befürchtete, wenn man Raucher dann nicht mehr für den Kampf gegen den Alkohol gewinnen könne. Dieser war für die führenden Kräfte im DAAB wichtiger, wobei man argumentierte, dass Alkohol die schlimmeren sozialen Folgen nach sich ziehe. Außerdem betrachtete man das Nikotin nicht als in dem Maße gesundheitsschädlich wie den Alkohol. Somit müsse der DAAB erst den Alkohol besiegen, bevor man sich dem Kampf gegen das Nikotin widmen könne. Bis 1928 war die Agitation der Nikotingegner im DAAB allerdings so stark, dass man auf dem Bundestag 1928 eine Entschließung verabschiedete, die auf die Schäden des Nikotinkonsums hinwies und allen Mitgliedern des DAAB dringend davon abriet zu rauchen.

Durch die Impulse des lebensreformerischen Denkens, wegen der geänderten Trinkgewohnheiten und niedrigeren Verbrauchmengen des Alkohols in der Zwischenkriegszeit änderte sich auch die Akzentuierung der Argumente gegen den Alkoholkonsum: Statt das besinnungslose (narkotische) Trinken der Vorkriegszeit kritisierte man nun die als bürgerlich angesehenen Trinkgewohnheiten der Zwischenkriegszeit. Der mäßige, kontrollierte Alkoholkonsum nach Feierabend oder beim gemütlichen Beisammensein wurde nun zum Feindbild der Arbeiterabstinenten. So sah man in der Weimarer Republik nicht mehr im körperlichen und seelischen Zerfall des Proletariats die große Gefahr für die organisierte Arbeiterschaft, sondern erkannte diese in der kulturellen Schädlichkeit des Alkohols. Das Gewohnheitstrinken nach Feierabend führte nach Meinung des DAAB zur Gefahr der "Verspießerung des Proletariats".

In der Zeit der Weimarer Republik, vor allem seit 1923 war der Deutsche Arbeiter-Abstinenten-Bund so vor allem eine reformistische Wohlfahrts- und Lebensreformorganisation als fester Bestandteil des reformistischen Milieus der Solidargemeinschaft der sozialdemokratischen Kulturvereine geworden.

Literatur
 Hasso Spode: Die Macht der Trunkenheit. Kultur- und Sozialgeschichte des Alkohols in Deutschland, Opladen: Leske und Budrich, 1993, ISBN 3-8100-1034-0
 Wilhelm Sollmann: Sozialismus der Tat, Deutscher Arbeiter-Abstinenten-Bund, 1925.
 Deutschen Arbeiter-Abstinenten-Bund: Unser Weg und Ziel – Festschrift zum 25 jährigen Bestehen des Deutschen Arbeiter-Abstinenten-Bundes, 1928.

Weblinks
Der Deutsche Arbeiter-Abstinenten-Bund (DAAB)

Einzelnachweise

Geschichte der Arbeiterbewegung (Deutschland)
Arbeiterverein
Abstinenzbewegung
Gegründet 1903
Verein (Berlin)

Deutscher Arbeiter-Abstinenten-Bund


Himna Nizozemskih Antila (niz. ), zvana i "Himna bez imena"  bila je nacionalna himna Nizozemskih Antila. Stihove na engleskom napisala je Zahira Hiliman iz Zemlje Svetog Martina a na domorodački papiamento ju je prevela Lucille Berry-Haseth iz Zemlje Curaçaa. Napisana je na dva od tri službena jezika Nizozemskih Antila, engleskom i papiamentu; nizozemski je treći službeni jezik. Službeno je prihvaćena 2000. godine. Uz ovu, brojni otoci na Nizozemskim Antilima imaju svaki svoju himnu.

10. listopada 2010. Nizozemski Antili su raspušteni na Zemlju Curaçao, Zemlju Sveti Martin i tri javna tijela Karipske Nizozemske.

Izvori

Vanjske poveznice
Music (eng.)
MP3 instrumental version (eng.)

Nizozemski Antili
Himne

Himna Nizozemskih Antila


Rudolf Geyer (* 31. März 1947 in Gotha/Thüringen) ist ein deutscher Chemiker und Glykobiologe.

Leben
Rudolf Geyer besuchte nach seiner Flucht in die Bundesrepublik Deutschland (1958) die König-Heinrich-Schule in Fritzlar, wo er 1966 die Hochschulreife erlangte. Von 1968 bis 1973 studierte er in Darmstadt und Freiburg Chemie. Anschließend führte er sein Dissertationsvorhaben zum Thema "Proteine der äußeren Membran Gram-negativer Bakterien; Isolierung und Charakterisierung eines Proteins aus Salmonella mit Affinität zu Lipopolysaccharid" am Max-Planck-Institut für Immunologie in Freiburg durch und wurde 1977 zum Dr. rer. nat. promoviert. Im Zeitraum von 1978 bis 1990 war Rudolf Geyer wissenschaftlicher Assistent/Hochschulassistent und leitete eine eigene Arbeitsgruppe am Biochemischen Institut des Fachbereichs Medizin der Justus-Liebig-Universität in Gießen. Im Jahr 1983 führte er einen Forschungsaufenthalt am Memorial Sloan Kettering Cancer Center in New York in der Arbeitsgruppe von Alan Oliff durch. Er reichte 1986 seine Habilitationsschrift zum Thema "Strukturanalysen der Kohlenhydrat-Anteile von Glykoproteinen muriner Leukämieviren und anderen Glykokonjugaten" ein und erhielt 1987 die Venia Legendi für das Fach Biochemie an der Universität Gießen. Seit 1990 wirkte Rudolf Geyer dort als Professor für Biochemie. Darüber hinaus war er von 1996 bis 1999 geschäftsführender Direktor des Biochemischen Institutes. Am 31. März 2012 wurde Rudolf Geyer emeritiert.
Rudolf Geyer ist verheiratet und hat zwei Töchter.

Wirken
Die wissenschaftlichen Arbeiten von Rudolf Geyer konzentrierten sich auf die Strukturanalyse von Glykokonjugaten sowie der gezielten (Weiter-)Entwicklung analytischer Methoden. Die biologische Vielfalt sowie Bedeutung hierbei charakterisierter Strukturen wird durch seine Funktion als Teilprojektleiter in den folgenden Sonderforschungsbereichen (SFB) sowie im Graduiertenkolleg (beide DFG-gefördert) deutlich:
 1986–1988 Teilprojektleiter SFB 47: "Pathogenitätsmechanismen von Viren auf molekularem und zellulärem Niveau sowie im Organismus" (Teilprojekt A6)
 1989–1996 Teilprojektleiter SFB 272: "Molekulare Grundlagen zellbiologischer Schaltvorgänge" (Teilprojekte B1 und Z2)
 1992–2002 Teilprojektleiter im Graduiertenkolleg "Molekulare Biologie und Pharmakologie"
 1997–2008 Teilprojektleiter SFB 535: "Invasionsmechanismen und Replikationsstrategien von Krankheitserregern" (Teilprojekte A8, A15, Z1)
Darüber hinaus wirkte Rudolf Geyer in den Editorial Boards folgender Zeitschriften mit:
 1986–1995 Biomedical Chromatography
 1996–2010 Glycobiology
 1998–2005 Biochimica et Biophysica Acta
 2004–2006 Journal of Biochemistry
Im Zeitraum von 1994 bis 2000 war er Invited Teacher bei dem in zweijährlichen Turnus stattfindenden "FEBS-Advanced Course on Glycoconjugates: Structural and Functional Glycobiology" in Lille/Frankreich sowie zwischen 2006 und 2010 Invited Teacher beim 9. bis 11. "Summer Course Glycoscience" in Wageningen/Niederlande. Im Oktober 2000 war Rudolf Geyer als Invited Lecturer am Institut von S. Hase, Department of Chemistry, University of Osaka in Japan.

Auszeichnungen
Im Jahr 1996 erhielt Rudolf Geyer den Ludwig-Schunk-Preis für Humanmedizin der Universität Gießen.

Ehrenämter und Funktionen
 1994–2005 Mitglied des Förderungsausschusses des FB Medizin der Universität Gießen
 1996–2003 Mitglied des Fachbereichsrats des FB Medizin der Universität Gießen
 1998–2006 Mitglied der Schunk-Preis-Kommission des FB Medizin der Universität Gießen
 2001–2006 Mitglied der Jury für den Friedrich-Dost-Preis der Medizinischen Gesellschaft e.V.
 2004–2006 Sprecher der Studiengruppe "Glykobiologie" der Deutschen Gesellschaft für Biochemie und Molekularbiologie (GBM)
 2004–2006 Mitglied der Expertenkommission "Structural Medicine" der European Science Foundation (ESF)
 2005–2009 Mitglied des EU-Forschungsnetzes "EUROCarbDB"
 2006–2009 Studiendekan des FB Medizin der Universität Gießen
 2008–2011 Vorsitzender des "Glycoanalysis Core" des "EuroGlycoscience Forum"

Publikationen (Auswahl)
 K. Kuroda, H. Geyer, R. Geyer, W.Doerfler, H.-D.Klenk (1990): The oligosaccharides of influenza virus hemagglutinin expressed in insect cells by a baculovirus vector. Virology, 174: 418-29.
 Y.Wada, P. Azadi, C. E. Costello, A. Dell, R. A. Dwek, H. Geyer, R. Geyer, K. Kakehi, N. G. Karlsson, K. Kato, N. Kawasaki, K.-H. Khoo, S. Kim, A. Kondo, E. Lattova, Y. Mechref, E. Miyoshi, K. Nakamura, H. Narimatsu, M. V. Novotny, N. H. Packer, H. Perreault, J. Peter-Katalinić, G. Pohlentz, V. N. Reinhold, P. M. Rudd, A. Suzuki, N. Taniguchi (2007): Comparison of the methods for profiling glycoprotein glycans—HUPO Human Disease Glycomics/Proteome Initiative multi-institutional study. Glycobiology, 411-22.
 A. Ceroni, K.Maass, H. Geyer, R. Geyer, A. Dell, S. M. Haslam (2008). GlycoWorkbench: A Tool for the Computer-Assisted Annotation of Mass Spectra of Glycans. J. Proteome Res, 7:1650-9.
 R. Geyer, H. Geyer, S. Kühnhardt, W. Mink, S. Stirm (1983). Methylation analysis of complex carbohydrates in small amounts: Capillary gas chromatography-mass fragmentography of methylalditol acetates obtained from N-glycosidically linked glycoprotein oligosaccharides. Anal. Biochem., 133: 197–207.
 H. Geyer, R. Geyer (2006). Strategies for analysis of glycoprotein glycosylation. Biochim. Biophys. Acta, 1764: 1853-69.
 R. Geyer, H. Geyer (1994). Saccharide linkage analysis using methylation and other techniques. Methods Enzymol, 230: 86–108.
 T. Yamashita, Y.-P. Wu, R. Sandhoff, N. Werth, H. Mizukami, J. M. Ellis, J. L. Dupree, R. Geyer, K. Sandhoff, R.L. Proia (2005). Interruption of ganglioside synthesis produces central nervous system degeneration and altered axon–glial interactions. Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 102: 2725-30.
 R. Geyer, H. Geyer, S. Kühnhardt, W. Mink, S. Stirm (1982). Capillary gas chromatography of methylhexitol acetates obtained upon methylation of N-glycosidically linked glycoprotein oligosaccharides. Anal Biochem, 121: 263-74.
 R. Geyer, H. Geyer; S. Stirm, G. Hunsmann, J. Schneider, U. Dabrowski, J. Dabrowski (1984). Major oligosaccharides in the glycoprotein of Friend murine leukemia virus: structure elucidation by one- and two-dimensional proton nuclear magnetic resonance and methylation analysis. Biochemistry, 23: 5628-37. PMID 6439245.
 H. Geyer, S. Schmitt, M. Wuhrer, R. Geyer (1999). Structural analysis of glycoconjugates by on-target enzymatic digestion and MALDI-TOF-MS. Anal. Chem, 71: 476-82.

Biochemiker
Chemiker (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Justus-Liebig-Universität Gießen)
Geboren 1947
Deutscher
Mann

Rudolf Geyer (Chemiker)


Yeniköy, Adana ilinin Yüreğir ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Osmanlı Devleti ve 1960 yılına kadar Çulhaveren mahallesi olarak kayıtlarda geçmektedir.}

Coğrafya
Adana il merkezine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Yüreğir'in mahalleleri

Yeniköy, Yüreğir


Der River Twiss ist ein kleiner Fluss in North Yorkshire, England. Der River Twiss wird in seinem Oberlauf auch Kingsdale Beck genannt und wird am Kingsdale Head aus dem Buck Beck und dem Long Gill, die von der Westflanke des Whernside fließen und dem Back Gill gebildet.

Der River Twiss fließt in südlicher Richtung und vereinigt sich in Ingleton mit dem River Doe zum River Greta.

Wasserfälle

Am River Twiss und dem River Doe entlang führt der Ingleton Waterfalls Trail entlang der Wasserfälle und Stromschnellen der beiden Flüsse.

Der Thornton Force Wasserfall ist einer der beiden Wasserfälle des River Twiss. Der Fluss fällt in diesem Wasserfall circa 46 m über eine Stufe in die Tiefe. Der Maler William Turner hat 1816 eine Zeichnung dieses Wasserfalls angefertigt, die sich heute im Besitz der Tate Gallery befindet.

Der Pecca Falls Wasserfall besteht aus drei Stufen, in denen der Fluss jeweils erst in ein kleines Bassin fällt und so einen Höhenunterschied von 30 m überwindet.

Nachweise

Yorkshire Dales
Wasserfall in Europa
Wasserfall in England
Gewässer in North Yorkshire (Unitary Authority)

River Twiss