Arnarseturshraun er hraun á vesturhluta Reykjanesskaga norður af Grindavík og er kennt við einn af gíghólunum sem það er runnið frá og heitir Arnarsetur. Hraunið er með yngstu hraunum á Reykjanesskaga en það kom upp í svokölluðum Reykjaneseldum á árabilinu 1210-1240. Arnarseturshraun og Illahraun við Svartsengi eru talin jafngömul og runnin frá sömu gossprungu og eru því í raun hlutar af sama hrauni.  Það er basalt af gerðinni þóleiít. Furðu litlum sögum fer af eldgosinu í annálum og öðrum rituðum heimildum. Gjóskulög gefa vísbendingu um aldur þess. Það er yngra en Miðaldalagið svokallaða, en það féll yfir svæðið árið 1226 samhliða gosi í sjó við Reykjanestá. Arnarseturshraun rann þar af leiðandi á árabilinu 1226-1240. Arnarseturshraun er að mestum hluta komið upp í alllangri gígaröð sem liggur um 500 metra austan Grindavíkurvegar á móts við Stóra Skógfell. Í upphafi gossins hefur gígaröðin verið mun lengri eða a.m.k. um tveir kílómetrar. Um 1 kílómetra norðaustur af aðalgígunum sést hluti af gígaröðinni sem var virk í gosbyrjun. Hún er slitrótt en um 500 metra löng. Virknin þar hefur dvínað fljótlega og gosið dregist saman á um 400 m langa gossprungu. Frá henni er allt meginhraunið runnið en aðrir hlutar gígaraðarinnar hafa færst í kaf. Hraunið er 22 ferkílómetrar að flatarmáli, þykkt og kargakennt.

Heimildir
 Jón Jónsson 1978. Jarðfræðikort af Reykjanesskaga, Orkustofnun OS JHD7831. 303 bls. og kortamappa.
 Jón Jónsson 1983. Eldgos á sögulegum tíma á Reykjanesskaga. Náttúrufræðingurinn 52: 127-139.
 Kristján Sæmundsson og Magnús Á. Sigurgeirsson 2013. Reykjanesskagi. Í Júlíus Sólnes [ritstj.) Náttúruvá á Íslandi. Eldgos og Jarðskjálftar. Viðlagatrygging Íslands/Háskólaútgáfan. Bls 379-401.
Kristján Sæmundsson, Haukur Jóhannesson, Árni Hjartarson, Magnús Á. Sigurgeirsson og Sigurður Garðar Kristinsson 2010. Jarðfræðikort af Suðvesturlandi 1<:100.000. Íslenskar Orkurannsóknir.

Hraun á Íslandi
Suðurnes

Arnarseturshraun


Martina Stoessel  (Buenos Aires, 21 de marzo de 1997), conocida artísticamente como Tini, es una actriz, cantante y compositora argentina.

Inició su carrera como actriz a los 10 años con un papel menor en la serie infantil Patito feo. En su adolescencia saltó a la fama internacional luego de interpretar a Violetta Castillo en la serie juvenil musical original de Disney Channel Latinoamérica, Violetta (2012-2015), y así como nuevamente en la secuela de la serie, la película Tini: El gran cambio de Violetta (2016). Además, grabó el tema central de la película de Disney, Frozen, «Libre soy».

En 2016, dio un giro en su carrera musical al firmar un contrato con Hollywood Records, y lanzó su álbum debut de estudio homónimo, Tini (2016). El álbum vendió más de 100.000 copias en todo el mundo en menos de dos meses y alcanzó el número uno en su natal Argentina, así como el top 10 en varios países europeos. Su segundo álbum Quiero volver (2018), en donde incursionó con sonidos de pop latino y música urbana; con algunas canciones en español y otras en inglés, también encabezó la lista de discos en su país, convirtiéndose en su segundo álbum número uno en el país. Los dos primeros sencillos del álbum, que serían certificados platino en Argentina, «Te quiero más» con Nacho y la siguiente canción «Por qué te vas», fueron sus dos primeros temas en ingresar al top 20 del Argentina Hot 100 de Billboard. El álbum también generó la colaboración «Princesa», con Karol G, sencillo que le permitió irrumpir en las listas Latin Airplay y Latin Pop de Billboard de Estados Unidos.

Tini mantuvo su sonido pop latino, pero también experimentó con nuevos sonidos urbanos y tropicales que incluyen reguetón, la cumbia y el trap latino en su tercer álbum de estudio, Tini Tini Tini (2020). El disco recibió la certificación de doble diamante de la Cámara Argentina de Productores de Fonogramas y Videogramas (CAPIF) por vender más de 500.000 copias digitales sólo en su natal país. Este disco generó su sencillo de doble platino «Fresa», el platino «Oye» y el oro «Ella dice», que fueron sus primeros sencillos en debutar en el top 5 del Argentina Hot 100. Los sencillos la ayudaron para romper el récord de más debuts en el top 5 en la lista Argentina Hot 100. Su éxito se solidificó aún más con su cuarto álbum Cupido (2023), que debutó en el puesto 45 en los Top Latin Albums de Estados Unidos y en el número ocho en los Latin Pop Albums de Estados Unidos, convirtiéndose en su primera entrada en la lista de álbumes de Billboard. Cupido fue precedido por el sencillo principal «Miénteme», que le permitió conseguir su primer número uno en el Argentina Hot 100. Le siguieron «Bar» y «La Triple T». Los sencillos también figuraron en Billboard Global 200 y Global Excl. UU., marcando su primera aparición en el Global 200 y convirtiéndola en la primera artista argentina en lograr tal éxito. El álbum también generó dos entradas de Latin Pop Airplay de Billboard: «Maldita Foto», que debutó en el puesto 15 y «La Loto», que debutó en el puesto 8 respectivamente.

Por estos discos, sus reconocimientos incluyen tres Premios Gardel, siete Premios Quiero, un premio Kids' Choice Awards Argentina, un premio Nickelodeon Kids' Choice Awards Colombia, tres premios Bravo Otto, dos Premios Martín Fierro, un premio LOS40 Music Awards, tres premios MTV Millennial Awards, dos premios MTV Europe Music Awards y dos Gaviotas de Plata y Oro en la edición 2023 del connotado Festival Internacional de la Canción de Viña del Mar en Chile, además de las nominaciones a los Heat Latin Music Awards, Nickelodeon Kids' Choice Awards, Latin American Music Awards, Urban Music Awards, entre otros. En 2016, Tini fue incluida en la lista de The Hollywood Reporter de las 25 mujeres más poderosas de la televisión mundial. De 2017 a 2021, fue nombrada «Artista del año» argentina de Billboard y la artista argentina más reproducida en Spotify para cada año, de forma consecutiva. Se convirtió en la única artista en vender completamente nueve conciertos consecutivos en el Estadio Luna Park de Buenos Aires, además de vender seis conciertos consecutivos en el Hipódromo Argentino de Palermo. En 2021, fue nombrada en la lista de ¡Hola! de las 100 mejores mujeres latinas poderosas; de 2019 a 2022, también fue nombrada una de las 10 mujeres más influyentes de Argentina.

Biografía y carrera artística

1997-2011: Primeros años de vida e inicios profesionales
Martina Stoessel nació el 21 de marzo de 1997 en Buenos Aires, hija de Mariana Muzlera y del director y productor de televisión Alejandro Stoessel. Tiene un hermano, Francisco, un año mayor que ella. Stoessel comenzó su formación artística desde muy joven estudiando canto, piano, comedia musical, teatro musical y danza en su natal Buenos Aires. Stoessel se educó en dos colegios privados bilingües: el Colegio San Marcos y el Colegio Martín y Omar de San Isidro.

En 2007, Stoessel tuvo un papel en la primera temporada de la popular telenovela infantil argentina, Patito feo, como Martina, una de las asistentes de Fito Bernardi. También interpretó el papel de Anna en un episodio de flashback de la misma serie.

En 2011, Stoessel grabó la versión en español de la canción de Shannon Saunders, «The Glow», llamada «Tu resplandor»; la canción fue incluida en el álbum, Disney Princess: Fairy Tale Songs. Interpretó la canción en un evento de Disney Channel Latinoamérica llamado Celebratón el 31 de diciembre de 2011. Posteriormente, la canción se lanzó en un álbum de la serie en marzo de 2012.

2012-2014: Violetta y éxito internacional

El padre de Stoessel presentó un proyecto no relacionado con los productores de Disney Channel, quienes más tarde le informaron sobre las audiciones para el papel principal de la próxima serie de televisión de la cadena, Violetta. A fines de 2011, luego de un intenso proceso de casting, Stoessel obtuvo el papel principal en la serie, una serie musical orientada a preadolescentes desarrollada como una coproducción entre Disney Channel Latinoamérica, Europa, Medio Oriente y África. La primera temporada del programa comenzó a producirse en Buenos Aires en 2012. Stoessel interpretó al personaje principal, Violetta Castillo, durante las tres temporadas del programa. Cantó el tema principal de la serie, «En mi mundo», que luego se lanzó como sencillo el 5 de abril de 2012 para promocionar el programa. La canción apareció en el primer álbum de la banda sonora de Violetta, que se lanzó en junio de 2012. Posteriormente, grabó la versión italiana, «Nel mio mondo» y la versión en inglés, «In My Own World». Ambas versiones fueron incluidas en la segunda banda sonora de Violetta, Cantar es lo que soy, estrenada el 29 de noviembre de 2012. Las canciones fueron utilizadas como tema principal de la serie en sus transmisiones internacionales en Italia, Reino Unido y Estados Unidos a través de Netflix. Por el papel, Stoessel ganó un premio a Revelación femenina en la edición de 2012 de los Kids' Choice Awards Argentina, el premio Martin Fierro a la actriz revelación y también fue nominada para la versión estadounidense de los Kids' Choice Awards, los Nickelodeon Kids' Choice Awards, en la categoría Artista latina favorita.

En 2013, Stoessel y el elenco de Violetta se embarcaron en su primera gira de conciertos, Violetta en Vivo, por Latinoamérica y Europa, en apoyo a la serie y sus discos. Apareció en el tercer álbum de la banda sonora de Violetta, Hoy somos más, lanzado en junio de 2013. El 10 de agosto de 2013, Stoessel actuó, junto con el elenco de Violetta, en el evento benéfico televisivo de UNICEF Un sol para los chicos, donde cantó las canciones, «Ser mejor» y «En mi mundo». En 2013, grabó «Libre soy» y «All'Alba Sorgerò», las versiones latinoamericanas en español e italiano de la versión pop de «Let It Go», la canción de los créditos finales de la película animada de Disney Frozen. Estas versiones de la canción se usaron en los créditos finales de la película en Estados Unidos. En noviembre de 2013, Stoessel se incluyó en la cuarta banda sonora de Violetta, Violetta en Vivo. Incluye canciones de las dos primeras temporadas de Violetta y canciones de la gira Violetta en Vivo.

Stoessel también participó en los programas de televisión The U-Mix Show y Disney Planet para Disney Channel Latinoamérica. En 2014, prestó su voz para un breve papel en la versión doblada al italiano de la película animada de Disney Monsters University. En mayo de 2014, Stoessel publicó su primer libro, una biografía en coautoría llamada Simplemente Tini, sobre su crianza y eventual ascenso a la popularidad internacional. Ese mismo mes, realizó un concierto musical gratuito en las inmediaciones del Monumento a la Carta Magna y las Cuatro Regiones de Argentina, organizado por el gobierno de la ciudad de Buenos Aires, bajo el lema Cuidemos el planeta. La quinta banda sonora de Violetta, Gira mi canción, fue lanzada el 18 de julio de 2014, con Stoessel en varias pistas. Todos los álbumes de la banda sonora de Violetta lanzados fueron platino o superior. En septiembre de 2014, Stoessel actuó en un partido de fútbol benéfico del Partido Interreligioso por la Paz, convocado por el Papa Francisco en el Estadio Olímpico de Roma, donde cantó «Nel mio mondo» y la versión de la canción «Imagine» de John Lennon.

2015-2017: Debut cinematográfico y debut musical en solitario

Stoessel y algunos de los miembros del elenco de Violetta filmaron la película, Tini: El gran cambio de Violetta. La producción comenzó el 7 de octubre de 2015 y finalizó a mediados de diciembre de 2015, donde la película se filmó en varios lugares internacionales, incluidos Sicilia, Cádiz, Madrid y Buenos Aires. A fines de diciembre de 2015, se lanzó un tráiler con escenas de la película. La película se estrenó en varios países de Latinoamérica y Europa. Iba a ser lanzado en Argentina el 14 de julio de 2016, pero fue lanzado antes el 2 de junio de 2016. La película fue filmada entre paradas de conciertos para la última gira internacional de la serie de televisión llamada Violetta Live. Esta gira se ubicó entre las cinco giras más taquilleras en 2015 y entre las cinco giras más taquilleras de Disney, rompiendo el récord de su última gira, Violetta en Vivo. El 21 de agosto de 2015, se anunció que Stoessel había firmado un contrato de grabación con Hollywood Records para lanzar su propio material en solitario bajo el nombre artístico recién adoptado Tini.

Desde enero de 2016 hasta principios de marzo de 2016, grabó su álbum debut en Los Ángeles, California. Su álbum debut, Tini, se lanzó en todo el mundo en formatos digitales y físicos el 29 de abril de 2016. El álbum contiene dos discos: uno que sirve como banda sonora de Tini: El gran cambio de Violetta y el álbum en solitario de Stoessel de canciones en español e inglés. Stoessel anunció que «Siempre brillarás» sería el sencillo principal utilizado para promocionar el lanzamiento de Tini: El gran cambio de Violetta. La canción estuvo disponible para los aficionados el 25 de marzo de 2016 con la compra en pre-pedido de su álbum debut. La canción también se grabó en inglés y se lanzó con el título «Born to Shine». El video musical de «Siempre brillarás», con escenas de Tini: El gran cambio de Violetta, fue lanzado el 25 de marzo de 2016. El video musical del segundo sencillo promocional de la banda sonora, «Losing the Love», fue lanzado el 6 de mayo de 2016, y su música el video incluía fragmentos de la película. Stoessel interpretó canciones de su álbum debut en su primer showcase como solista en La Usina del Arte en Buenos Aires el 12 de junio de 2016. El showcase fue filmado y transmitido en su canal oficial de YouTube del 22 al 28 de agosto de 2016. El 24 de junio de 2016, Stoessel lanzó su segundo sencillo en solitario, «Great Escape», junto con la versión en español de la canción, «Yo me escaparé». El video musical de «Great Escape» se filmó en Buenos Aires y luego se estrenó el 8 de julio de 2016. El 14 de octubre de 2016, Stoessel lanzó la edición de lujo de su álbum debut, que incluye «Yo me escaparé» y la versión en español de la canción «Got Me Started», «Ya No Hay Nadie Que Nos Pare», con la voz del cantante colombiano Sebastián Yatra. Stoessel lanzó «Got Me Started», junto con «Ya No Hay Nadie Que Nos Pare», como su tercer sencillo en solitario para coincidir con el lanzamiento de la edición de lujo de su álbum. El video musical de «Got Me Started» fue lanzado el 8 de diciembre de 2016, mientras que el video de «Ya No Hay Nadie Que Nos Pare» fue lanzado el 19 de enero de 2017. Se lanzó el cuarto sencillo en solitario de Stoessel, «Si tú te vas», el 4 de mayo de 2017, junto con el video musical de la canción. El 18 de marzo de 2017, Stoessel comenzó su primera gira de conciertos en solitario, Got Me Started Tour, comenzando en Europa y luego dirigiéndose a Latinoamérica. La gira fue catalogada como la gira con mayor recaudación de 2017 en Argentina y en la lista 2017 Mid-Top 100 Worldwide Tours de Pollstar. En el verano de 2017, Stoessel interpretó a sí misma como estrella invitada en dos episodios de la segunda temporada de la serie de telenovelas Soy Luna de Disney Channel Latinoamérica. En junio, Stoessel apareció en «Todo es posible», una colaboración con el cantante español David Bisbal para la banda sonora de la película Tadeo Jones 2: El secreto del rey Midas. En julio, Stoessel apareció en «It's a Lie», la canción del tercer álbum de estudio de The Vamps, Night & Day, y también apareció junto a su colega artista y patrocinador de la fundación Voz Por La Paz, Odino Faccia, en el himno de la paz mundial, «Somos El Cambio», que fue escrita por el expresidente de los Estados Unidos, Barack Obama, y la canción fue interpretada por primera vez en la ceremonia de Red Voz Por La Paz el año anterior.

2018-2020: Quiero volver y Tini Tini Tini
La colaboración entre Stoessel y el cantante venezolano Nacho titulada «Te quiero más» fue lanzada el 13 de octubre de 2017 como el sencillo principal de su segundo álbum. En diciembre de 2017, Stoessel hizo una aparición especial como ella misma en un episodio de la telenovela Las Estrellas, y apareció en un remix de «Lights Down Low» de MAX, titulado «Latin Mix». El 6 de abril de 2018, Stoessel lanzó «Princesa», un dueto con Karol G, como el segundo sencillo de su segundo álbum. El sencillo se convirtió en el primer sencillo de Stoessel en encabezar la lista nacional en Argentina. Además, el sencillo llegó a las listas de Latin Pop Airplay y Latin Pop Songs de Estados Unidos. El 22 de junio de 2018, Stoessel lanzó «Consejo de amor», con la banda colombiana de folk rock Morat, como el tercer sencillo de su segundo álbum. El 26 de julio de 2018, Stoessel apareció junto a Flo Rida en un remix del exitoso sencillo «La cintura» de Álvaro Soler. En agosto de 2018, se anunció que Stoessel se había unido a La Voz Argentina como entrenador de la segunda temporada del reality show de competencia; Stoessel es el juez más joven en cualquier encarnación de la franquicia The Voice. En el mismo mes, fue portada de la revista Vogue México y Latinoamérica. El 3 de agosto de 2018, Stoessel lanzó «Quiero volver», un dueto con Sebastián Yatra, como el cuarto sencillo de su segundo álbum. El 24 de agosto de 2018, Stoessel apareció junto a la cantante colombiana Greeicy en un remix de la canción «Lo malo» de las cantantes españolas Aitana y Ana Guerra.

En septiembre de 2018, Stoessel anunció su segunda gira de conciertos, Quiero Volver Tour, que comenzó el 13 de diciembre de 2018 en el Estadio Luna Park de Buenos Aires. Gracias a esta gira, Stoessel logró un récord como el artista argentino con más entradas agotadas en el Estadio Luna Park, realizando un total de nueve conciertos, ocho de los cuales se agotaron por completo. El segundo álbum de Stoessel titulado Quiero volver fue lanzado el 12 de octubre de 2018. El 2 de noviembre de 2018, Stoessel lanzó «Por que te vas», una colaboración con Cali y El Dandee, como el quinto sencillo de su segundo álbum. En el mismo mes, apareció junto a Chelcee Grimes y Jhay Cortez en «Wild», la canción del álbum debut de Jonas Blue, Blue, lanzada como sencillo en febrero de 2019. El videoclip de «Wild» se grabó en Bogotá, Colombia. El 10 de abril de 2019, Stoessel participó del concierto de la cantante chilena Cami en el Movistar Arena, en el que interpretaron juntas la canción «Pa callar tus penas». Stoessel prestó su voz a Moxy en la versión doblada al español de la película de comedia musical animada UglyDolls, estrenada en mayo de 2019.

En mayo de 2019, se anunció que Stoessel se había unido al reality show de talentos Pequeños Gigantes Argentina como juez. La colaboración entre Stoessel y Greeicy titulada «22» se lanzó el 3 de mayo de 2019 como el primer sencillo del tercer álbum de Stoessel. La canción, cuyo video musical cuenta con participación de Sergio Agüero y Pablo Lescano, alcanzó el puesto número ocho en Argentina Hot 100 y se convirtió en el primer sencillo de Stoessel entre los diez primeros en la lista. El 14 de junio de 2019, Stoessel apareció en «Sad Song», una colaboración con el DJ sueco Alesso. El 26 de julio de 2019, Stoessel lanzó «Suéltate el pelo» como el segundo sencillo de su tercer álbum, así como parte de la promoción de Pantene. El 6 de septiembre de 2019, Stoessel lanzó «Fresa», una colaboración con el cantante colombiano Lalo Ebratt, como el tercer sencillo de su tercer álbum. La canción alcanzó el puesto número tres en Argentina Hot 100, convirtiéndose en el primer sencillo de Stoessel entre los cinco primeros en la lista. El 11 de octubre de 2019, Stoessel lanzó «Oye», a dúo con Sebastián Yatra, como el cuarto sencillo de su tercer álbum. La canción debutó en el número tres en Argentina Hot 100, convirtiéndose en el segundo sencillo consecutivo de Stoessel entre los cinco primeros en la lista. El sencillo se convirtió en la tercera canción en la historia de la lista en lograr un debut en el número tres y convirtió a Stoessel en la única mujer en debutar dos canciones en el top 5 en la lista Argentina Hot 100. El 10 de enero de 2020, Stoessel lanzó «Recuerdo», una colaboración con el dúo venezolano Mau y Ricky, como el quinto sencillo de su tercer álbum.

La colaboración entre Stoessel y el productor colombiano Ovy on the Drums titulada «Ya no me llames» fue lanzada el 25 de marzo de 2020. En mayo de 2020, Stoessel lanzó, en colaboración con YouTube, una docuserie de dos partes titulada Tini Quiero Volver Tour. Muestra detrás de escena y material del concierto de la gira Quiero Volver Tour de Stoessel, y sigue su vida profesional durante la gira. La serie debutó el 22 de mayo de 2020. Stoessel apareció junto al DJ y productor holandés R3hab y la banda mexicana de pop rock Reik en una canción titulada «Bésame (I Need You)», lanzada el 5 de junio de 2020. El 15 de julio de 2020, Stoessel apareció junto a su compañera artista de trap Khea en «Ella dice», el sexto sencillo de su tercer álbum. La canción alcanzó el puesto número cuatro en Argentina Hot 100, convirtiéndose en el tercer sencillo de Stoessel entre los cinco primeros en la lista. El 3 de septiembre de 2020, Stoessel apareció junto a Lola Índigo en el remix de la canción de María Becerra titulada «High». El remix alcanzó el puesto número dos en Argentina Hot 100, convirtiéndose en el cuarto sencillo de Stoessel entre los cinco primeros en la lista.

El 24 de septiembre de 2020, Stoessel lanzó «Duele», con el artista de trap John C, como el séptimo sencillo de su tercer álbum. La canción alcanzó el puesto número diez en Argentina Hot 100, convirtiéndose en el sexto sencillo de Stoessel entre los diez primeros en la lista. En octubre de 2020, Stoessel se desempeñó como asesor clave en la versión española de The Voice para su séptima temporada. El 29 de octubre de 2020, Stoessel apareció junto a Alejandro Sanz en «Un beso en Madrid», el octavo sencillo de su tercer álbum. El 16 de noviembre de 2020, Stoessel anunció que su tercer álbum se titularía Tini Tini Tini y se lanzaría el 3 de diciembre de 2020. Stoessel hizo historia al recibir una certificación de doble diamante por el álbum. El álbum también se incluyó en el Top 5 de álbumes más escuchados en todo el mundo en las listas de Spotify. El día del lanzamiento del álbum, Stoessel lanzó «Te olvidaré» como el noveno sencillo. El 6 de diciembre de 2020, Stoessel actuó en un concierto en vivo titulado Tini Tini Tini Live, en colaboración con Claro, donde cantó varias canciones de su tercer álbum. También se informó que Stoessel protagonizaría junto a Sebastián Yatra una serie de televisión en streaming de Disney+ titulada Siempre fui yo. El 24 de diciembre de 2020, se anunció que Stoessel y Yatra habían dejado la preproducción de la serie, y Karol Sevilla y Pipe Bueno asumieron sus respectivos roles.

2021-2023: Cupido
En marzo de 2021, Stoessel reveló que firmó con Sony Music Latin. La colaboración entre Stoessel y María Becerra, titulada «Miénteme», se lanzó el 29 de abril de 2021 como el sencillo principal del cuarto álbum de Stoessel. La segunda colaboración entre ambas artistas, luego del remix del sencillo «High» de Becerra, debutó en el puesto 75 del Argentina Hot 100. La canción alcanzó el puesto número uno la semana siguiente, marcando el mayor salto al primer puesto en la historia de la lista. Se convirtió en el primer sencillo número uno de Stoessel en Argentina y pasó seis semanas consecutivas en la cima de la lista. «Miénteme» también debutó en el Billboard Global 200 y Global Excl. US, ocupando los puestos 65 y 62, lo que la convierte en la primera artista argentina en ingresar a ambas listas. La canción fue certificada diamante por CAPIF en mayo de 2022. El 21 de junio de 2021, apareció junto al rapero Duki en el remix de la canción «2:50» del dúo musical MYA. El remix alcanzó el puesto número tres en Argentina Hot 100. El 2 de julio de 2021, Stoessel colaboró junto a las cantantes Lola Índigo y Belinda en la canción «La niña de la escuela» del álbum La niña de la primera. La canción alcanzó el puesto número nueve en la lista Promusicae de España y el número treinta y siete en Argentina. El 19 de agosto de 2021, lanzó «Maldita foto», una colaboración con el cantante colombiano Manuel Turizo, como el segundo sencillo de su cuarto álbum. La canción alcanzó el puesto número once en Argentina y alcanzó el número quince en la lista Latin Pop Airplay de Estados Unidos. Stoessel apareció junto al cantante venezolano Danny Ocean en la canción «Tú no me conoces», lanzada el 1 de octubre de 2021. El 30 de octubre de 2021 realizó un concierto único en la Costanera de Posadas de Posadas, con Lola Índigo y el rapero Khea como invitados; asistieron más de 100.000 personas, rompiendo el récord de mayor audiencia para un concierto en Argentina. Ayudó a generar un movimiento económico de más de 34 millones de pesos argentinos para la provincia. El 11 de noviembre de 2021, Stoessel lanzó «Bar», una colaboración con el cantante L-Gante, como el tercer sencillo de su cuarto álbum.

«Bar» debutó en el número seis en Argentina Hot 100 y el debut entre los diez primeros en la lista hizo que los artistas de Stoessel y L-Gante aparecieran en Hot Shot Debut. Más tarde, la canción alcanzó el puesto número uno en Argentina Hot 100, convirtiéndose en el segundo sencillo número uno de Stoessel en la lista. Stoessel contribuyó a la banda sonora de la película animada Koati con una canción titulada «Vueltas en tu mente»; la banda sonora producida por Marc Anthony se lanzó el 26 de noviembre de 2021. El 29 de noviembre de 2021, en entrevista con Glamour México, anunció que lanzará su cuarto álbum en 2022 y que ha experimentado con nuevos géneros musicales y colaborado con varios artistas en él, y también reveló que protagonizará una película dramática china titulada The Diary, dirigida por Jackie Chan, y que su fecha de estreno se retrasó hasta 2022 debido a la pandemia de COVID-19. El 9 de diciembre de 2021, Stoessel lanzó una canción titulada «Aquí Estoy» como parte de su segunda colaboración con Pantene, coincidiendo con el lanzamiento del video musical con los ganadores del Aquí Estoy Challenge y su concierto promocional en vivo titulado Aquí Estoy Show.

Durante los meses de enero y febrero de 2022, Stoessel realizó una serie de conciertos de festivales de música previos a la gira en Argentina, Chile y Bolivia, realizados antes del inicio oficial de Tini Tour 2022. La canción alcanzó el puesto número seis en Argentina Hot 100. El 5 de mayo de 2022, Stoessel lanzó «La Triple T» como el quinto sencillo de su cuarto álbum. La canción alcanzó el número uno en Argentina Hot 100, luego de debutar en el número 53, registrando el segundo salto más grande al primer puesto en la historia de la lista. Encabezando la lista durante cinco semanas consecutivas, se convirtió en su tercer sencillo número uno en Argentina y el primero como solista. El 19 de mayo de 2022, Stoessel lanzó «Carne y hueso» como el sexto sencillo de su cuarto álbum. La canción debutó en el número 18 en Argentina, convirtiéndose en el Hot Shot Debut de esa semana. El 20 de mayo de 2022, se embarcó en el Tini Tour 2022 en Buenos Aires, Argentina en el Hipódromo de Palermo. El 28 de mayo de 2022, el quinto concierto de su gira, que se llevó a cabo en el Hipódromo Argentino, se transmitió en vivo y se estrenó como una película de concierto titulada TINI Tour 2022: En Vivo desde Buenos Aire en Star+ como transmisión exclusiva bajo el sello de contenido Star+ Music Live de la plataforma (sirviendo como presentación debut bajo el sello, acompañando su lanzamiento) en Latinoamérica, y en Disney+ en los Estados Unidos. Se convirtió en la primera actuación en ser transmitida en vivo por Disney para Latinoamérica y los Estados Unidos simultáneamente. Con esta gira, Stoessel se convirtió en la primera artista femenina en llenar seis conciertos en el Hipódromo de Palermo, así como en la única artista argentina en llenar un estadio desde 2002. Colaboró con Christina Aguilera en la canción «Suéltame», lanzada el 30 de mayo de 2022 como el sencillo principal del EP La Tormenta de esta última y el cuarto sencillo del álbum Aguilera. Alcanzó el puesto veintitrés en la lista de Latin Pop Airplay de Estados Unidos. En julio y septiembre, Stoessel lanzó «La Loto» con Becky G y Anitta, y «El último beso» con Tiago PZK como séptimo y octavo sencillos de su cuarto álbum. Ambas canciones debutaron y alcanzaron el puesto número siete en Argentina. «La Loto» se convirtió en la primera entrada entre los diez primeros de Stoessel en la lista Latin Pop Airplay de Estados Unidos, alcanzando el puesto número ocho. El 7 de octubre de 2022, Stoessel apareció en la canción «Un Reel» del álbum Ozutochi de Ozuna. El 14 de octubre de 2022, Stoessel apareció junto a María Becerra, Greeicy y Becky G en un remix de la canción «La ducha» de Elena Rose.

Stoessel apareció junto a algunos de los miembros del elenco de Violetta en un especial de Disney+ que celebra el décimo aniversario del programa, Solo amor y mil canciones, lanzado el 8 de diciembre de 2022. El concierto Tini Tour 2022 de la cantante el 23 de diciembre celebrado en el Campo Argentino de Polo en Buenos Aires, Argentina, se transmitió en vivo y se estrenó como una película del concierto titulada Tini Tour 2022: Despedida del año en Star+ en Latinoamérica y en Disney+ en Estados Unidos.

El 12 de enero de 2023, Stoessel lanzó «Muñecas», una colaboración con la rapera La Joaqui y el DJ estadounidense Steve Aoki, como el noveno sencillo de su cuarto álbum. La canción debutó en el número cinco en Argentina, convirtiéndose en la cuarta entrada de Hot Shot Debut de Stoessel, y luego alcanzó el puesto número tres en la lista. Stoessel también reveló que su próximo álbum de estudio se lanzaría en febrero. El 26 de enero de 2023, anunció el título de su cuarto álbum de estudio, Cupido, y su fecha de lanzamiento el 16 de febrero de 2023, en el programa de entrevistas español El hormiguero. A fines de mes, Stoessel y el cantante mexicano Christian Nodal lanzaron «Por el resto de Tu vida». Stoessel reveló la lista de canciones de Cupido el 1 de febrero de 2023. El 14 de febrero de 2023, lanzó la canción principal como el décimo y último sencillo del álbum principal. La canción alcanzó el número tres en Argentina, convirtiéndose en la décima entrada entre los cinco primeros y la decimocuarta entre los diez primeros de Stoessel. También se convirtió en su canción con mejor interpretación en el Billboard Global 200 Excl. de Estados Unidos, alcanzando el puesto 32 y llegó a los setenta primeros del Global 200. Cupido, principalmente un disco con infusión de cumbia y pop urbano, integra elementos y fuertes influencias del reguetón, el pop latino y la electrónica. El álbum, el primero con Sony Music Latin, fue bien recibido y alcanzó el puesto número tres en la lista de álbumes argentinos, convirtiéndose en la cuarta entrada consecutiva de Stoessel entre los cinco primeros en Argentina. Además, debutó y alcanzó el puesto número ocho y 45 en las listas Latin Pop Albums y Top Latin Albums de Billboard en los Estados Unidos, con ventas en la primera semana de 2000 unidades equivalentes a álbumes. Stoessel se convirtió en el primer acto argentino desde Miguel Caló (2016) y la primera mujer argentina desde Soledad Pastorutti (2014) en debutar un álbum entre los diez primeros de la lista anterior.

2023-presente: Colaboraciones y próximo quinto álbum de estudio
En abril de 2023, Stoessel reveló en sus redes sociales que había comenzado a trabajar en su quinto álbum de estudio con los productores Andrés Torres y Mauricio Rengifo. En mayo, Stoessel y Tiago PZK se burlaron de la nueva música que se lanzará con el título «La Doble T», un guiño al sencillo de la primera de 2022 «La Triple T», en sus redes sociales y vallas publicitarias en Buenos Aires. El 18 de mayo de 2023, Stoessel y Tiago PZK lanzaron «Me Enteré».  La canción es su segunda colaboración, después de «El Último Beso» (2022). Alcanzó el número seis en Argentina Hot 100, convirtiéndose en el decimoquinto top 10 de Stoessel. El 23 de junio de 2023, Stoessel lanzó por sorpresa «Las Jordans» como el undécimo y último sencillo de Cupido.

Arte

Estilo musical
Mientras trabajaba en Violetta, Stoessel conoció la música pop y la música latina. Más tarde transfirió el sonido pop a su primer álbum en solitario Tini (2016). A medida que Stoessel maduró, su siguiente disco, Quiero volver (2018), se describió como una evolución hacia un nuevo sonido que explora el sonido más serio de la música latina. Stoessel se expandió con géneros que son comunes a su país de origen como el reguetón, la cumbia, la música urbana y el trap, en su tercer álbum de estudio Tini Tini Tini (2020), que fue elogiado por tener «una variedad y todo tipo de sonido». Los elementos de la música latina también están presentes, además de integrar elementos y fuertes influencias de la electrónica, en su cuarto álbum de estudio Cupido, que describió como «Una era llena de crecimiento y descubrimiento personal». Además, Stoessel también es reconocible por sus baladas románticas y dijo:

Ella también usó en el poema con tango y explicó:

Influencias
Incluso antes de que Disney lanzara su carrera, y más por eso, Stoessel ya era fan y se inspiró a lo largo de su carrera en Miley Cyrus, Demi Lovato y Selena Gomez, quienes, al igual que ella, fueron exitosas protagonistas en Disney Channel y luego incursionó en la industria de la música. También fue cuestionada por los medios si seguiría el mismo camino -a veces polémico- que algunos de ellos, a lo que afirmó que cada uno hace lo que le gusta y sigue su propio camino; ella no seguiría el mismo camino que otras estrellas de Disney.

A medida que Stoessel creció en su profesión como cantante, también encontró otras fuentes de inspiración. Sus mayores influencias según Billboard son Beyoncé, Justin Bieber y Shakira. En 2019, en una historia de portada de la edición mexicana de Seventeen, cuando se le preguntó cuál era la más grande de ellas, Stoessel respondió: «¡Beyoncé! Es increíble, la amo. Amo todo lo que hace, su música, sus shows son increíbles, cómo baila […] me gusta que se vea cómo está presente en los más mínimos detalles». Esto ya lo confirmó en años anteriores a través de su estilo visual (trabajó con la estilista Paula Selby Avellaneda, quien había trabajado con Beyoncé), actuaciones en directo y coreografías. Stoessel citó además a Beyoncé como la persona con la que más le gustaría colaborar y también llamó a la cantante su «artista favorita»: «Ella ha inspirado mi carrera». Stoessel ha elogiado al músico español Alejandro Sanz, con a quien colaboró en la balada pop de 2020 «Un Beso en Madrid», a la que calificó como un «sueño hecho realidad», y el músico puertorriqueño Daddy Yankee, a quien citó como «maestro», afirmando que colaborar con él sería un «sueño»; creció escuchando a ambos artistas y los señaló como sus influencias en la música latina.

Vida personal
Stoessel vive en San Isidro, Buenos Aires. Debido a la expansión de su carrera musical, también reside a menudo en Los Ángeles, California y en Miami, Florida. Habla español (su lengua materna), italiano e inglés.

Relaciones
En 2013, Stoessel comenzó a salir con el también actor argentino Peter Lanzani. Después de dos años de citas, se separaron en abril de 2015. Volvieron a estar juntos en el verano del mismo año, pero volvieron a separarse en diciembre de 2015.

En septiembre de 2016, Stoessel anunció que comenzó a salir con el modelo español Pepe Barroso Silva, quien fue una estrella invitada en el video musical de su sencillo «Great Escape». En febrero de 2018, Stoessel anunció que ella y Barroso Silva ya no estaban saliendo, pero volvieron en mayo de 2018. El 22 de diciembre de 2018, Stoessel anunció que ella y Barroso Silva volvieron a separarse definitivamente.

El 10 de junio de 2019, durante la ceremonia de entrega de los Premios Martín Fierro, Stoessel anunció que comenzó a salir con el cantante colombiano y su colaborador frecuente Sebastián Yatra. En mayo de 2020, se anunció que Stoessel y Yatra se separaron.

Stoessel salió con el futbolista del Atlético de Madrid Rodrigo de Paul de agosto de 2022 a agosto de 2023.

Otros emprendimientos

Productos y avales
En 2015, Stoessel se convirtió en el rostro de la línea de rímel Miss Manga de L'Oréal Paris en Latinoamérica. En 2016, se convirtió en el rostro de la marca de ropa Cher. En 2017, Stoessel lanzó su línea de ropa llamada Tini by Martina Stoessel.

En 2018, se asoció con Ágatha Ruiz de la Prada y lanzó dos fragancias: Rebel Love y Wow Girl. En mayo de ese año, Stoessel fue anunciada como embajadora de la marca de la línea de automóviles de Great Wall Motor, Haval. Desde agosto de 2018, se desempeña como embajadora de Pantene Argentina y Latinoamérica.

En febrero de 2020, Stoessel se convirtió en embajadora de Adidas en Argentina. Ese mismo mes, fue anunciada como la cara de la marca de joyería Pandora en Latinoamérica, junto con su entonces novio Sebastián Yatra.

En 2022, Stoessel, junto con Anitta y Becky G, fue seleccionada como portavoz de la campaña «Igualdad de género en la música y más allá» de WhatsApp. Stoessel se convirtió en el rostro de Maybelline para Latinoamérica 2022. En noviembre, lanzó su línea de ropa en colaboración con Pull&Bear llamada «Colección Tini x P&B». Stoessel y Pull&Bear lanzaron su segunda colección juntos en mayo de 2023. En junio, se convirtió en embajadora de la marca de gafas de sol, Hawkers; una colaboración está programada para un lanzamiento en el verano de 2023. En julio, fue anunciada como embajadora mundial de Maybelline.

Activismo y filantropía
El 10 de agosto de 2013, Stoessel actuó, junto con el elenco de Violetta, en el evento benéfico televisivo de UNICEF Un sol para los chicos, donde cantó las canciones «Ser mejor» y «En mi mundo». El 17 de noviembre de 2016, Stoessel fue nombrada embajadora honoraria de la paz mundial por el también activista de derechos humanos Adolfo Pérez Esquivel y la activista política guatemalteca Rigoberta Menchú, en la ceremonia Red voz por la paz en Buenos Aires. También es filántropa y utiliza su fama como plataforma para influir positivamente en la vida de las personas que la rodean.

En agosto de 2018 y 2019, Stoessel participó nuevamente en Un sol para los chicos, una campaña solidaria a beneficio de UNICEF. Stoessel se convirtió en parte de la protección #GeneracionUnica de UNICEF por los derechos de todos los niños.

Filmografía

Cine

Televisión

Discografía

Álbumes solista
 2016: Tini
 2018: Quiero volver
 2020: Tini Tini Tini
 2023: Cupido

Giras musicales

Como solista
 Got Me Started Tour (2017-2018)
 Quiero volver Tour (2018-2020)
 Tini Tour (2022-2023)

Con Violetta
 Violetta en vivo (2013-2014)
 Violetta Live (2015)

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Tini Stoessel

Tini Stoessel


عاموس عوز (بالعبرية:עמוס עוז) (4 مايو 1939- 28 ديسمبر 2018). ولد باسم عاموس كلاوزنر. كاتب وروائي وصحفي إسرائيلي، كما أنه بروفيسور في الأدب في جامعة بن غوريون في بئر السبع. مُنذ عام 1967 اعتبر من أبرز الدعاة والمؤيديين لحل الدولتين من أجل انهاء الصراع الفلسطيني الإسرائيلي.

حاز على عدد من الجوائز بينها وسام الفنون والآداب برتبة ضابط في فرنسا Officier des Arts et Lettres عام 1984. جائزة فرانكفورت للسلام عام 1992. وسام الشرف Legion d`Honneur من الرئيس الفرنسي جاك شيراك عام 1997. جائزة أمير أستورياس للآداب "Premios Príncipe de Asturias" في إسبانيا عام 2007. وجائزة بارك كيونغ-ني من كوريا الجنوبية سنة 2015.

توجهاته السياسية
ويُعرف عوز بمواقفه الحمائمية في المجال السياسي؛ كما تجده اشتراكياً ديمقراطياً في المجال الاقتصادي والاجتماعي. وكان من المعارضين للاستيطان منذ بداياته، ومن المرحبين باتفاقية أوسلو، والمنادين بفتح باب الحوار مع منظمة التحرير الفلسطينية.

وقد تصاعدت في الآونة الأخيرة "صرخاته في إسرائيل احتجاجاً على ما يجري على الساحة السياسية، وبالأخص على أثر نشر التقرير النهائي للجنة "فينوجراد" التي تقصّت وقائع حرب لبنان في صيف 2006، والتطورات المُتعلقة بقطاع غزة، وإطلاق الصواريخ منه، والسياسة التي يتعين على إسرائيل أن تتبعها، بدءًا من تشديد الحصار السياسي والاقتصادي وانتهاء بشنّ عملية عسكرية برية واسعة النطاق.

وكان «عوز» من المؤيدين لحزب «العمل» المنتمي ليسار الوسط، ومن المقربين لقياداته؛ لكنه في التسعينات أقترب أكثر من اليسار وبالتحديد من حزب «ميرتس» اليساري الديني، حتى أنه في السنوات الأخيرة اعتبر حزب العمل غير موجود على الساحة، ودعا المواطنين في انتخابات عام 2003 للتصويت له. ويعد «عاموس عوز» واحداً من الشخصيات العامة الهامة في إسرائيل؛ وتسلطت عليه الأضواء في التسعينيات بسبب مواقفه السياسية الداخلية والخارجية الهامة

نهجه الأدبي
ويميل «عوز» في إنتاجه الأدبي إلى وصف أبطاله بشكل واقعي مع ميل للسخرية، وجاء تناوله لموضوع «الكيبوتس» مصحوباً بنوع من النقد الذاتي.

ومن أشهر رواياته «عزيزى ميخائيل» التي صدرت عام 1968، وتُرجمت إلى حوالي 30 لغة من بينها العربية. وتحكى هذه الرواية قصة فتاة تسمى حنة وزواجها من ميخائيل على خلفية القدس في الخمسينيات. ونجح عوز في هذه الرواية في التسلل إلى العالم الداخلي للشخصية الإسرائيلية وكشف النقاب عن الكوابيس التي كانت تقضّ مضجعها بشكل متوازي مع ما يحدث في القدس من أحداث.

و«عاموس عوز» واحد من الأدباء القليلين الذين أجريت عليهم أبحاث ودراسات غزيرة؛ الأمر الذي جعل جامعة بن غوريون في النقب تُنشئ أرشيفاً خاصاً له ولإنتاجه الأدبي.

جزء مترجم من الرواية

فصل مترجم من الرواية
قطة:

عصفور:

تفاصيل:

في وقت لاحق في التيبت:

حسابات:

بعوضة:

 The Silence of Heaven: Agnon's Fear of God (2000) ISBN 0-691-03692-6
 Suddenly in the Depth of the Forest (A Fable for all ages) (2005)
 Rhyming Life and Death (2007) ISBN 978-0-7011-8228-1

قصص قصيرة

أعمال منشورة

مؤلفات واقعية
 In the Land of Israel (essays on political issues) ISBN 0-15-144644-X
 Israel, Palestine and Peace: Essays (1995) (Previously published: Whose Holy Land? (1994).)
 Under This Blazing Light (1995) ISBN 0-521-44367-9
 Israeli Literature: a Case of Reality Reflecting Fiction (1985) ISBN 0-935052-12-7
 The Slopes of Lebanon (1989) ISBN 0-15-183090-8
 The Story Begins: Essays on Literature (1999) ISBN 0-15-100297-5
 A Tale of Love and Darkness (2003) ISBN 0-15-100878-7
 How to Cure a Fanatic (2006) ISBN 978-0-691-12669-2

أدب روائي
 Where the Jackals Howl (1965) ISBN 0-15-196038-0
 Elsewhere, Perhaps (1966) ISBN 0-15-183746-5
 My Michael (1968) ISBN 0-394-47146-6
 Unto Death (1971) ISBN 0-15-193095-3
 Touch the Water, Touch the Wind (1973) ISBN 0-15-190873-7
 The Hill of Evil Counsel (1976) ISBN 0-7011-2248-X ; ISBN 0-15-140234-5
 Soumchi (1978) ISBN 0-06-024621-9 ; ISBN 0-15-600193-4
 A Perfect Peace (1982) ISBN 0-15-171696-X
 Black Box (1987) ISBN 0-15-112888-X
 To Know a Woman (1989) ISBN 0-7011-3572-7 ; ISBN 0-15-190499-5
 Fima (1991) ISBN 0-15-189851-0
 Don't Call It Night (1994) ISBN 0-15-100152-9
 A Panther in the Basement (1995) ISBN 0-15-100287-8

مصادر

وصلات خارجية

 Amos Oz Archive
 ארכיון עמוס עוז, מכון הקשרים, אוניברסיטת בן-גוריון בנגב
 בילי מוסקונה-לרמן, בראיון עם עמוס עוז, nrg
 יונתן ומאשה צור, עמוס עוז: ישר אל תוך השמש הקיצית, סרט תיעודי אודות עמוס עוז
 מנחם מ. פאלק, עמוס עוז: הצצה לסדנת הסופר באמצעות הסיפור דרך הרוח חלק א, חלק ב, אימגו
 לילך וולך, רק על עצמו לספר ידע, נענע 10, 23/05/2007
 מרדכי חיימוביץ, מופע שנות ה-70 של עמוס עוז, nrg , 16/5/2009
 יותם שווימר, שתי תערוכות, 70 שנה, nrg , 2/9/2009
 - דרך הרוח ספורי רדיו
 ראיון עם צא'רלי רוז (אנגלית)

من كتاباته:
 פרק ראשון מתוך "חרוזי החיים והמוות", באתר כתר ספרים
 יש עם מי לדבר, מאמר לקראת הבחירות לכנסת השבע עשרה במגזין במה, 24 במרץ 2006

حول إنتاجه الأدبي:
 אלכס זהבי, ודע מניין אני בא, על הספר "סיפור על אהבה וחושך", מגזין ארץ אחרת 12
 זיוה שמיר, עמוס עוז: כוחה של חולשה, באתר e-mago
 אריק גלסנר, החדש של עמוס עוז הוא אתגר למבקר, nrg , 18/4/2009
 שירי לב-ארי, סיפור על סלידה וחושך, גלובס, 24/02/2009
 על יצירותיו של עמוס עוז, הערוץ האקדמי של אוניברסיטת חיפה
 אסתי אדיבי שושן, קינה עמומה ושותקת - על בין חברים , באתר מחשבות על ספרים, יוני 2012

أشخاص من عراد (النقب)
أشخاص من كيبوتسات
أعضاء الأكاديمية الأوروبية للعلوم والفنون
إسرائيليون من أصل أوكراني
إسرائيليون من أصل يهودي أوكراني
إسرائيليون من أصل يهودي بولندي
إسرائيليون من أصل يهودي ليتواني
حائزون على جائزة إسرائيل
حائزون على جائزة إسرائيل في الأدب
حائزون على جائزة برينر
حائزو جائزة غوته
حائزون على جائزة فرانتس كافكا
حائزون على وسام الفنون والآداب من رتبة ضابط (فرنسا)
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة أنتويرب
حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة وودج
خريجو الجامعة العبرية في القدس
دعاة سلام إسرائيليون
روائيون إسرائيليون
روائيون ذكور إسرائيليون
روائيون يهود
شعراء إسرائيليون
صحفيون إسرائيليون
كتاب إسرائيليون
كتاب غير روائيين إسرائيليون
كتاب غير روائيين ذكور
كتاب مذكرات إسرائيليون
كتاب مقالات إسرائيليون
كتاب من القدس
مترجمون إسرائيليون
ملحدون إسرائيليون
ملحدون يهود
مواليد 1358 هـ
مواليد 1939
مواليد في القدس
وفيات 2018
وفيات السرطان في إسرائيل
يهود إسرائيليون
يهود في فلسطين الانتدابية

عاموس عوز


Nikola Čiča (Tuzla, 12. travnja 1977.), hrv. kulturni djelatnik iz Bosne i Hercegovine. Po zvanju je profesor povijesti i zemljopisa.

Životopis
Rodio se u Tuzli. Na Filozofskom fakultetu u Tuzli stekao naslov profesora povijest i zemljopisa. Magistrirao 2007. godine tezom Agrarna reforma i kolonizacija 1945. – 1949. godine sličnosti i razlike između Bosne i Hercegovine i Hrvatske. Od 2001. do 2013. bio je profesor povijesti u Katolički školski centar "Sv.Franjo" u Tuzli. Od 2003. do 2009. godine bio je član UO KŠC Sv. Franjo iz reda profesora. 2005. je bio među osnivačima Društva povjesničara Županije Soli. Od 2005. do 2011. bio je članom UO JP Radio televizije Županije Soli. Od 2006. je Član ekonomsko-socijalnog vijeća pri Franjevačkom samostanu sv. Petra i Pavla u Tuzli. Od 2007. do 2009. je dopredsjednik ogranka HKD Napredak za tuzlanski ogranak, a od 2009. predsjednik tuzlanskog ogranka. Od 2007. do 2010. bio je vanjski suradnik u zvanju asistenta na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Tuzli na odjelu za povijest, na predmetu Povijest zemalja jugoistočne Europe srednjeg vijeka, od 2010. na istoj ustanovi i odjelu vanjski suradnik u zvanju višeg asistenta, područje Povijest srednjovjekovne bosanske države te na predmetu Opća povijest srednjeg vijeka, od 2011. i za područje Srednjovjekovna Bosna. Od 2008. je član predsjedništva Kulturnog foruma Županije Soli i član središnje uprave HKD Napredak u Sarajevu. Od 2009. je član uredničkog odbora za izradu monografije Županije Soli i član predsjedništva Paneuropske unije BiH. Od 2012. godine predsjednik je UO Federalne novinske agencije. Od 2. prosinca 2013. godine obnaša dužnost ravnatelja Pedagoškog zavoda Županije Soli. Radi na doktorskoj tezi Izdavačka djelatnost HKD Napredak i njen utjecaj na kulturna zbivanja u Bosni i Hercegovini od 1902. do 1949. godine.

Sudionik je brojnih znanstvenih i stručnih konferencija, skupova, okruglih stolova. Recenzent je udžbenika povijesti i zemljopisa u BiH te član komisija za izradu nastavnih planova za predmet povijest u osnovnim školama, član uredništva u nekoliko izdanja. Suautor monografija (Tragovi Šokaca od Tuzle do Bača i dr.) i zbornika sa znanstvenih skupova. Članke je objavio u Baštini sjeveroistočne Bosne, Hrvatskome glasniku, Zborniku radova Hrvatske manjine u Mađarskoj, listu katoličkih školskih centara u BiH Izvorima,

Izvori

Vanjske poveznice
HKD Napredak  Nikola Čiča: Odrastao sam u Napretku, boli me što ga medijskim linčom žele urušiti, Razgovarala: Kristina Perić, 16. ožujka 2018.

Hrvatski kulturni djelatnici iz Bosne i Hercegovine
Životopisi, Tuzla

Nikola Čiča


Sistemul Informatic Schengen (SIS) este o bază de date electronică de interes polițienesc care permite autorităților competente din statele membre să coopereze în vederea menținerii ordinii publice și securității naționale pe teritoriul statelor membre, folosind informații comunicate prin intermediul acestui sistem.

România este conectată la Sistemul de Informații Schengen din octombrie 2010, iar din aprilie 2013, la cea de a doua generație (SIS II).

Note

Legături externe
Sistemul Informatic Schengen, politiadefrontiera.ro

Uniunea Europeană

Sistemul Informatic Schengen


La Punta de Seixas (portugués: Ponta do Seixas; español: Punta de los Guijarros) es el punto más oriental de todo el continente americano.  Se localiza en la parte este de la ciudad de João Pessoa, capital del estado brasileño de Paraíba, a catorce kilómetros del centro de la ciudad y a tres kilómetros al sur del barrio de Cabo Branco.

Muchos confunden la punta de Seixas con el acantilado del Cabo Branco, que son formaciones geológicas distintas. La punta, que es una estrecha franja de playa de arena blanca más al sur de la barrera, es de facto el sitio más al este de América, y no el acantilado de Cabo Branco en sí, que es un punto más alto de la región, por tanto el más ideal para la instalación de un faro.

Véase también
Faro de Cabo Branco
Geografía de Brasil
Geografía de América del Sur
Península de Cabo Verde (al otro lado del Atlántico), punta más occidental del continente africano y del supercontinente Eurafrasia.

Referencias

Cabos de Brasil
Geografía de Paraíba
João Pessoa

Punta de Seixas


Homo habilis ("becerikli insan"), yaklaşık 2.3 ila 1.65 milyon yıl önce Doğu ve Güney Afrika'nın Erken Pleistosen'inden soyu tükenmiş bir arkaik insan türüdür. 1964'te türün tanımlaması üzerine, H. habilis oldukça tartışmalıydı ve birçok araştırmacı, o zamanlar bilinen diğer tek erken hominin olan Australopithecus africanus ile sinonim (eşdeğer) olmasını önerdi; ancak H. habilis, zaman geçtikçe ve ilişkili daha çok keşif yapıldıkça daha çok kabul gördü. 1980'lere gelindiğinde, H. habilis'in bir insan atası olduğu ve doğrudan modern insanlara yol açan Homo erectus'a evrimleştiği öne sürüldü. Bu bakış açısı şimdi tartışılıyor. Güvensiz tür tanımlamasına sahip birkaç örnek H. habilise atanmış, bu da türün bölünmesi için argümanlara, yani yalnızca ilkinin geniş destek aldığı "H. rudolfensis" ve "H. gautengensis" adlı yeni türlerin önerilmesine neden olmuştur.

Kendisi ile çağdaş Homo türleri gibi, H. habilisin beyin büyüklüğü genellikle 500–900 cm3 arasında değişiyordu. H. habilis'in vücut oranları, yalnızca oldukça parçalı iki iskeletten bilinmektedir ve büyük ölçüde daha önceki australopitesinlere (iki ayaklı insansılar) benzer bir anatominin öngörülmesine dayanmaktadır. Bu nedenle H. habilis'in Australopithecus cinsine Australopithecus habilis olarak taşınması da önerilmiştir. Bununla birlikte, H. habilis'in verimsiz uzun mesafe yolculuk yetenekleri olan küçük yapılı bir insan olarak yorumlanmasına meydan okunmuştur. Varsayılan dişi örnek OH 62, geleneksel olarak australopitesinlere benzer oranlar varsayılarak 100–120 cm boyunda ve 20–37 kg ağırlığında olduğu şeklinde yorumlanır ancak modern insan benzeri oranlarda olduğu varsayıldığında, yaklaşık 148 cm ve 35 kg olacağı varsayılır. Bununla birlikte, H. habilis, en azından kısmen, australopitesinler için varsayıldığı gibi ağaçta yaşıyor olabilir. Göreceli erkek ve dişi boyutu kesin olarak bilinmemekle birlikte, erken homininler tipik olarak kalın kıllara ve dişilerden çok daha büyük erkeklerle, belirgin eşeysel dimorfizme sahip olarak yeniden yapılandırılmıştır.

H. habilis, Oldowan taş alet endüstrisini üretti ve esas olarak kasaplık aletlerini kullandı. Australopitesinler ile karşılaştırıldığında, erken Homo'nun genellikle yüksek miktarlarda et tükettiği ve özellikle H. habilis'in leşlerle beslendiği düşünülmektedir. Tipik olarak, erken homininler çok eşli toplumlarda yaşamış olarak yorumlanır ancak bu oldukça kurgusaldır. H. habilis toplumunun günümüz savana şempanzeleri ve babunlarınkine benzer olduğunu varsayarsak, grupların büyük kediler, sırtlanlar ve timsahlar gibi açık savan yırtıcılarına karşı savunmak için birden fazla erkekle birlikte 70-85 üyeli olabilir. H. habilis, H. rudolfensis, H. ergaster /H. erectus ve Paranthropus boisei ile aynı dönemde yaşamıştır.

Taksonomi

Araştırma tarihi

Tanınan ilk kalıntılar - OH 7,  1,75 milyon yıl öncesine tarihlenen kısmi çocuk kafatası, el ve ayak kemikleri - 1960 yılında Tanzanya'nın Olduvai Gorge kentinde Jonathan Leakey tarafından keşfedildi. Bununla birlikte, gerçek ilk kalıntılar - OH 4, bir azı dişi - 1959'da Louis ve Mary Leakey'in (Jonathan'ın ebeveynleri) kıdemli asistanı Heselon Mukiri tarafından keşfedildi, ancak bu o sırada fark edilmedi. Bu zamana kadar, Louis ve Mary 29 yıllarını Olduvai Gorge'da erken hominin kalıntıları için kazı yaparak geçirdiler, ancak bunun yerine Oldowan taş alet endüstrisinin yanı sıra esas olarak diğer hayvan kalıntılarını da buldular. Endüstri,1959'da Paranthropus boisei'ye (döneminin ismiyle "Zinjanthropus") bölgede bulunan ilk ve tek hominin olduğu için atfedildi, ancak bu, OH 7'nin keşfi üzerine revize edildi. 1964'te Louis, Güney Afrikalı paleoantropolog Phillip V. Tobias ve İngiliz primatolog John R. Napier, Avustralyalı antropolog Raymond Dart'ın tavsiyesi üzerine kalıntıları resmen Homo cinsine – Homo habilis ismiyle – atadı. H. habilis, Latince'de yetenekli, kullanışlı, zihinsel olarak becerikli, güçlü anlamına gelir. Numunenin Oldowan ile ilişkisi (daha sonra gelişmiş bilişsel yeteneğin kanıtı olarak kabul edildi), onu Homo olarak sınıflandırmak için gerekçe olarak kullanıldı. OH 7, türün holotip numunesi olarak belirlendi.

Tanımlamadan sonra, H. habilis'in kalıntılarının Australopithecus africanus'a ait olarak (o sırada bilinen diğer tek erken hominin) yeniden sınıflandırılıp sınıflandırılmayacağı, kısmen kalıntıların çok eski olması ve Homo'nun Asya'da evrimleştiği tahmin edildiğinden hararetle tartışıldı. Ayrıca beyin boyutu, 1955'te Homo düşünüldüğünde Wilfrid Le Gros Clark'ın önerdiğinden daha küçüktü. H. habilis sınıflandırması, daha fazla fosil element ve tür ortaya çıktıkça daha geniş kabul görmeye başladı. 1983'te Tobias, A. africanus'un Paranthropus ve Homo'nun (ikisi kardeş taksonlardı) doğrudan bir atası olduğunu ve A. africanus'un modern insanlara evrilen H. erectus'a evrimleşen H. habilis'e evrimleştiğini öne sürdü (bir kladogenez süreci ile). Ayrıca A. africanus ve H. habilis arasında büyük bir evrimsel sıçrama olduğunu ve bunun üzerine insan evriminin yavaş yavaş ilerlediğini, çünkü H. habilis'in beyin boyutunun australopithecine öncüllerine kıyasla neredeyse iki katına çıktığını söyledi.

Birçoğu Tobias'ın modelini kabul etmiş ve Geç Pliyosen'den Erken Pleistosen hominin kalıntılarını Paranthropus ve H. erectus aralığının dışında H. habilis'e atamıştı. Kafatası olmayan elemanlar için bu, net tanısal özellikler olmadığı için boyut bazında yapıldı. Bu uygulamalar nedeniyle, türler için varyasyon aralığı oldukça genişledi ve H. habilis sensu stricto ("dar anlamda") ve H. habilis sensu lato ("geniş anlamda") terimleri kullanılmaya başlandı. Bunu çözmek için 1985 yılında İngiliz paleoantropolog Bernard Wood, 1972'de Kenya'nın Turkana Gölü'nde bulunan ve H. habilis'e atanan nispeten büyük kafatası KNM-ER 1470'in aslında şimdi Homo rudolfensis olarak adlandırılan farklı bir türü temsil ettiğini öne sürdü. Bunun yerine erkek bir örneği temsil ettiği, diğer H. habilis örneklerinin ise dişi olduğu iddia edilmektedir. Güney Afrika'daki Erken Homo örnekleri, çeşitli şekillerde H. habilis veya H. ergaster / H. erectus'a atanmıştır, ancak tür tanımı büyük ölçüde belirsizdir. 2010 yılında, Avustralyalı arkeolog Darren Curoe, Güney Afrikalı erken Homo'yu yeni bir tür olan "Homo gautengensis"e bölmeyi önerdi.

1986'da, parça parça bir iskelet olan OH 62, Amerikalı antropolog Tim D. White tarafından H. habilis kafatası parçalarıyla birlikte keşfedildi, ilk kez H. habilis iskelet anatomisinin özelliklerini kesin olarak belirledi ve Homo benzerinden daha fazla Australopithecus benzeri özellikleri olduğunu ortaya çıkardı. Bu nedenle, diş adaptasyonlarındaki benzerliklerin yanı sıra, Wood ve biyolojik antropolog Mark Collard, türün 1999'da Australopithecus'a taşınmasını önerdi. Bununla birlikte, OH 62'nin daha insansı bir fizyolojiyle yeniden değerlendirilmesi, eğer doğruysa, bu konuda şüphe uyandırır. 2000'lerin başlarında, erken Homo ile bazı benzerlikler sergileyen 1.8 milyon yıllık Gürcü Dmanisi kafataslarının keşfi, H. habilis ve H. rudolfensis de dahil olmak üzere Afrika'daki tüm çağdaş erken Homo gruplarının, H. erectus'a atanması gerekebileceğini gösterdi.

Sınıflandırma

H. habilis'in H. ergaster / H. erectus'un atası olup olmadığı veya insan (Homo) soyunun bir dalı olup olmadığı ve H. habilis'e atanan tüm örneklerin – farklı Australopithecus ve Homo türlerinin bir topluluğuna ait olabilir – doğru bir şekilde atanıp atanmadığı konusunda hala geniş bir fikir birliği yoktur. Bununla birlikte, H. habilis ve H. rudolfensis genellikle, eşanlamlılaştırma veya cinsten çıkarma argümanları yaygın olarak benimsenmeyen, aile ağacının tabanındaki, cinsin tanınmış üyeleridir.

Homo'nun Australopithecus'tan evrimleştiği konusunda büyük ölçüde fikir birliğine varılsa da, bu bölünmenin zamanlaması ve yerleşimi çok tartışıldı ve birçok Australopithecus türü ata olarak öne sürüldü. Etiyopya'nın Afar Bölgesi'nde 2,8 myö'ye tarihlenen en eski Homo örneği olan LD 350-1'in keşfi, cinsin bu zamanlarda A. afarensis'ten evrimleştiğini gösterebilir. LD 350-1'in ait olduğu tür, H. habilis'in atası olabilir, ancak bu belirsizdir. En eski H. habilis örneği, AL 666-1, 2.3 myö'ye tarihlenir, ancak anatomik olarak daha genç OH 7'den daha fazla türetilmiştir (daha az bazal özelliklere sahiptir). Türetilmiş ve bazal formların aynı anda yaşadığı dönemde, H. habilis soyu 2.3 milyon yıl önce başladı. Çin'in Shangchen kentinden gelen 2,1 milyon yıllık taş aletlere dayanarak, H. habilis veya bir ata türü Asya'ya dağılmış olabilir. En genç H. habilis örneği, OH 13, yaklaşık 1.65 myö'ye tarihlenmektedir.

Anatomi

Kafatası
Homo habilis'in beyin boyutunun Homo erectus ve Homo ergaster'dan daha küçük olmasıyla birlikte, beyin boyutunun insan evrimi çizgisi boyunca türler arasındaki geçişte özellikle hızlı bir şekilde arttığı düşünülmüştür. Homo habilis'te yaklaşık 600-650 cc'den beyin büyüklüğü, H. ergaster ve H. erectus'ta yaklaşık 900-1.000 cc'ye sıçramaktadır. Bununla birlikte, 2015 yılında yapılan bir araştırma, OH 7'nin beyin hacmi 647-687 cc'den 729-824 cc'ye yeniden değerlendirildikten sonra H. habilis, H. rudolfensis ve H. ergaster'in beyin boyutlarının genellikle 500-900 cc arasında değiştiğini göstermiştir.  Yine de bu, genellikle 400-500 cc arasında değişen australopithecine beyin büyüklüğünden bir sıçramayı gösterir.

Tüm Homo'ların beyin anatomisi, australopithecine'lere kıyasla genişlemiş bir serebruma sahiptir. OH 65'in sağa eğik dişlerinde, kişinin bir et parçasını sağ elini kullanarak bir taş aletle kesmeye çalışırken dişleri ve sol eliyle çekmesi sırasında yanlışlıkla kendi kendine oluşmuş olabilecek çizgi deseni bulunmaktadır. Doğruysa, bu sağlaklığı gösterebilir ve ellilik, beynin büyük yeniden düzenlenmesi ve sol ve sağ hemisferler arasındaki beyin fonksiyonunun lateralizasyonu ile ilişkilidir. Bu senaryo, bazı Neandertal örnekleri için de varsayılmıştır. Yanallaştırma, alet kullanımıyla ilişkilendirilebilir. Modern insanlarda, yanallaştırma dil ile zayıf bir şekilde ilişkilidir.

H. habilis'in diş sıraları, daha sonraki Homo'da bulunan U-şeklinin aksine V-şeklindeydi ve burundan yukarısı düz olmasına rağmen ağız dışa doğru çıkıntılıydı (prognatikti).

Yapı
OH 62 (dişi olduğu varsayılan) ve KNM-ER 3735 (erkek olduğu varsayılan) parçalı iskeletlere dayanarak, H. habilis vücut anatomisinin genellikle daha önceki A. afarensis'inkinden bile daha maymunsu olduğu ve en azından australopithecine'lerde varsayıldığı gibi ağaçlarda kısmen arboreal yaşam tarzı. OH 62'ye dayanarak ve australopithecinler ile karşılaştırılabilir vücut boyutları varsayılarak, H. habilis genellikle australopithecines gibi küçük gövdeli olarak yorumlanmıştır, OH 62'nin genellikle yaklaşık  yüksekliğinde ve  ağırlıkta. Bununla birlikte, daha uzun, modern insan benzeri bacakları varsayarsak, OH 62 yaklaşık  ve  ve KNM-ER 3735 yaklaşık aynı boyuttadır. Karşılaştırma için, 1900 yılında modern insan erkek ve kadınları ortalama  ve  sırasıyla. H. habilis de dahil olmak üzere H. ergaster öncesi homininlerinin, erkeklerden kadınlardan belirgin şekilde daha büyük olan dikkate değer cinsel dimorfizm sergilediği genellikle varsayılır. Bununla birlikte, bu türde nispi kadın vücut kütlesi bilinmemektedir.

H. habilis de dahil olmak üzere erken homininlerin, modern insan olmayan maymunlar gibi kalın vücut kıllarına sahip oldukları düşünülmektedir, çünkü daha serin bölgelerde yaşıyor gibi görünmektedirler ve ergaster sonrası türlere göre (tüysüz olduğu varsayılan) daha az aktif bir yaşam tarzına sahip oldukları düşünülmektedir. Sonuç olarak, muhtemelen sıcak kalmak için kalın vücut kıllarına ihtiyaç duyuyorlardı. Diş gelişimi oranlarına dayanarak, H. habilis'in modern insanlara kıyasla, daha çok modern insan olmayan maymunlarınkine benzer şekilde, hızlandırılmış bir büyüme oranına sahip olduğu varsayılmaktadır.

Uzuvlar
H. habilis ve australopithecines'in kollarının genellikle orantılı olarak uzun olduğu ve bu nedenle tırmanma ve sallanma için uyarlanmış olduğu düşünülmüştür. 2004'te antropologlar Martin Haeusler ve Henry McHenry, OH 62'nin humerus/femur oranı modern insanlar için varyasyon aralığında olduğu ve KNM-ER 3735'in modern insan ortalamasına yakın olduğu için, insansı maymun benzeri oranları olduğunu varsaymanın güvendirici olmadığını savundular. Bununla birlikte, OH 62'nin humerusu 258–270 mm (10,2–10,6 inç) uzunluğunda ve ulnası (ön kol) 245–255 mm (9,6–10,0 inç) olarak ölçülmüştür ve bu oran şempanzelerde görülen orana daha yakındır. OH 7'nin el kemikleri, el becerisi açısından önemli olan hassas kavramanın yanı sıra tırmanma için uyarlamalar önerir. Femurla ilgili olarak, geleneksel olarak A. afarensis numunesi AL 288-1 ile karşılaştırmalar, H. habilis için kalın bacakları yeniden yapılandırmak için kullanılmıştır, ancak Haeusler ve McHenry, daha ince OH 24 femurunun (H. erectus / H. ergaster veya P. boisei'ye ait) daha uygun bir karşılaştırma olabileceğini öne sürmüştür. Bu durumda, H. habilis'in daha uzun, insansı bacaklara sahip olması ve H. ergaster'de olduğu gibi, uzun mesafelerde etkili yolcular olması gerekirdi. Ancak, bir fosilin korunmamış uzunluğunu tahmin etmek oldukça problemlidir. OH 62'deki uzuv kemiklerinin kalınlığı, H. ergaster / H. erectus ve modern insanlardan daha çok şempanzelere benzer. OH 35'in güçlü fibulası (bu P. boisei'ye ait olsa da) daha çok insan olmayan maymunlarınkine benzer ve ağaçsıllık ve dikey tırmanma ile tutarlıdır.

Bir ayak olan OH 8, karasal hareket için A. afarensis'in ayağından daha uygundur, ancak yine de tırmanma ile uyumlu birçok insansı maymun benzeri özelliği muhafaza eder. Bununla birlikte, ayak, ön ayakta olduğu kadar ayak ve ayak bileği arasındaki dönüşü kısıtlayan ayak parmağı kemiği ve sıkıştırılmış orta ayak eklem yapılarına sahiptir. Ayak stabilitesi, bacak ve ayak arasındaki kuvvet transferinin etkinliğini arttırır ve bunun tersi de geçerlidir ve koşarken (ama yürüme sırasında değil) enerji üreten plantar ark elastik yay mekanizmasında rol oynar. Bu, muhtemelen H. habilis'in bir dereceye kadar dayanıklılık koşusu yapabildiğini gösterebilir; bunun tipik olarak daha sonra H. ergaster / H. erectus'ta evrimleştiği düşünülür.

Diyet

H. habilis'in eti avlanmaktan ziyade çöpçülükten elde ettiği (çöpçü hipotezi), çatışmacı bir çöpçü olarak hareket ettiği ve çakallar veya çitalar gibi daha küçük yırtıcılardan avladığı düşünülmektedir. Meyve muhtemelen ayrıca asitliğe tekrar tekrar maruz kalma ile tutarlı diş erozyonu ile gösterilen önemli bir diyet bileşeniydi. Dental mikro aşınma-doku analizine dayanarak, H. habilis (diğer erken Homolar gibi) muhtemelen düzenli olarak sert gıdalar tüketmiyordu. Mikro giyim-doku karmaşıklığı, ortalama olarak, sert gıda yiyiciler ve yaprak yiyiciler (folivorlar) arasında bir yerdedir ve giderek genelleşen ve her yerde beslenen bir diyete işaret eder.

Tipik olarak H. habilis ve diğer erken Homo'ların diyetlerinin Australopithecus'tan daha fazla ete sahip olduğu ve bunun beyin büyümesine yol açtığı düşünülmektedir. Bununla ilgili ana hipotezler şunlardır: et, enerji ve besin açısından zengindir ve stratejik süpürmeyi kolaylaştırmak ve taze karkasları tekelleştirmek için gelişmiş bilişsel becerilerin geliştirilmesine evrimsel baskı uygular veya et, büyük ve kalorisi pahalı insansı maymun bağırsağının boyutunun küçülmesine izin vererek buna izin verir. enerji beyin büyümesine yönlendirilir. Alternatif olarak, erken Homo'nun, yiyecek seçeneklerinin kıt olduğu kuru bir iklimde, öncelikle yeraltı depolama organlarına (yumrular gibi) ve hem erkek hem de kadın grup üyeleri arasında sosyal bağları kolaylaştıran yiyecek paylaşımına dayandığı da ileri sürülmektedir. Bununla birlikte, H. ergaster ve daha sonra Homo için tahmin edilenin aksine, kısa boylu erken Homo'nun genellikle koşmaya ve avlanmaya dayanıklı olmadığı kabul edilir ve H. habilis'in uzun ve Australopithecus benzeri ön kolu, erken Homo'nun hala bir dereceye kadar ağaçlarda yaşadığını gösterebilir. Ayrıca organize avcılık ve toplayıcılığın H. ergaster'de ortaya çıktığı düşünülmektedir. Bununla birlikte, büyük beyin büyümesini açıklamak için önerilen yiyecek toplama modelleri, günlük seyahat mesafesinin artmasını gerektirir. H. habilis'in bunun yerine uzun, modern insan benzeri bacaklara sahip olduğu ve en azından kısmen ağaçta kalırken tam olarak uzun mesafeli seyahat etme yeteneğine sahip olduğu iddia edilmiştir.

Australopithecus atalarına kıyasla H. habilis'in büyük kesici diş boyutu, bu türün kesici dişlere daha fazla dayandığını ima eder. H. habilis ve diğer erken Homo türlerinin alt çenelerinin gövdeleri, modern insanların ve tüm yaşayan insansı maymunlarınkinden daha kalındır, Australopithecus ile daha karşılaştırılabilir. Mandibular gövde, ısırma kuvveti veya çiğneme nedeniyle burulmaya karşı direnç gösterir, bu da çenelerinin yemek yerken alışılmadık derecede güçlü stresler üretebileceği anlamına gelir. Australopithecus'a kıyasla H. habilis'teki daha büyük molar uç kabartması, eski aletlerin sert yiyecekleri (esnek bitki parçaları veya et gibi) kırmak için kullanıldığını, aksi takdirde dişlerin daha fazla aşınacağını düşündürür. Bununla birlikte, mekanik olarak zorlayıcı gıdaları işlemek için çene uyarlamaları, teknolojik ilerlemenin diyeti büyük ölçüde etkilemediğini göstermektedir.

Teknoloji

H. habilis, Erken Taş Devri Oldowan taş alet endüstrisi ile ilişkilidir. Bireyler muhtemelen bu aletleri öncelikle hayvanları kesmek, derilerini kesmek ve kemikleri ezmek için değil, aynı zamanda bazen odunları kesip kazımak ve yumuşak bitkileri kesmek için de kullandılar. Knappers'ın özenle seçilmiş litik çekirdeklere sahip olduğu ve belirli kayaların yeterince sert ve doğru yerde vurulduğunda belirli bir şekilde kırılacağını bildikleri ve kıyıcılar, polihedronlar ve diskoidler dahil olmak üzere birkaç farklı tür ürettikleri görülüyor. Bununla birlikte, belirli şekiller muhtemelen önceden düşünülmemiştir ve muhtemelen bu tür aletlerin yanı sıra yontma ustalarının emrindeki hammadde türlerinin üretiminde standardizasyon eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Örneğin, sferoidler, bol miktarda büyük ve yumuşak kuvars ve kuvarsit parçaları içeren Olduvai'de yaygındır, oysa Koobi Fora sferoidlerden yoksundur ve ağırlıklı olarak sert bazalt lav kayaları sağlar. H. ergaster /H. erectus tarafından icat edilen daha sonraki Aşölyen kültüründen farklı olarak, Oldowan teknolojisi planlama ve üretim için öngörü gerektirmez ve bu nedenle Oldowan taş yontucularında yüksek biliş göstermez, ancak bir dereceye kadar koordinasyon ve mekanik bilgisi gerektirir. Oldowan aletleri nadiren rötuş sergilerler ve muhtemelen çoğu zaman kullanımdan hemen sonra atılırlar.

Olduwan ilk olarak 1934'te rapor edildi, ancak 1960'lara kadar, 1.8 mya'ya dayanan ve H. habilis tarafından üretilmiş en eski kültür olarak yaygın olarak kabul edilmedi. O zamandan beri, daha fazla keşif, maddi kültürün kökenlerini zaman içinde önemli ölçüde geriye yerleştirdi; Oldowan, Etiyopya'daki Ledi-Geraru ve Gona'da keşfedildi, belki de cinsin evrimi ile ilişkili olarak 2.6 milyon yıl öncesine tarihlendi (bkz. Australopithecus garhi). Australopithecine'lerin ayrıca 3.3 milyon yıl önce Lomekwi taş alet endüstrisi gibi aletler ürettikleri ve yaklaşık 3.4 mya'dan bazı kasaplık kanıtlarına sahip oldukları bilinmektedir. Bununla birlikte, nispeten keskin kenarlı Oldowan kültürü, australopithecine teknolojisinden gelen büyük bir yenilikti ve farklı beslenme stratejilerine ve daha geniş bir gıda yelpazesini işleme yeteneğine izin verecekti, bu da zamanın değişen ikliminde avantajlı olacaktı. Oldowan'ın bağımsız olarak mı icat edildiği yoksa yüz binlerce yıl boyunca birden fazla türde kayalarla yapılan hominin deneylerinin sonucu mu olduğu belli değil.

1962'de Olduvai Gorge'da volkanik kayalardan yapılmış 366 cm × 427 cm × 30 cm (12 ft × 14 ft × 1 ft) daire keşfedildi. 61–76 cm (2-2,5 ft) aralıklarla, kayalar 15–23 cm (6-9 inç) yüksekliğe kadar yığılmıştır. Mary Leakey, kaya yığınlarının, muhtemelen bir rüzgar siperini veya kaba bir kulübeyi desteklemek için yere yapışmış direkleri desteklemek için kullanıldığını öne sürdü. Günümüzün bazı göçebe kabileleri, geçici barınaklar inşa etmek için benzer alçakta uzanan kaya duvarları inşa ediyor, dik dalları direkt olarak büküyor ve çimleri veya hayvan postlarını perde olarak kullanıyor. Bu, 1.75 mya'ya tarihlenen, bazı erken Homo'lara atfedilir ve mimarinin iddia edilen en eski kanıtıdır.

Ayrıca bakınız
 İnsanın evrimi
 İnsan evriminin fosil listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 John Gurche tarafından H. habilis'in rekonstrüksiyonları
 Arkeoloji Bilgisi
 Homo habilis  – Smithsonian Enstitüsü'nün İnsan Kökenleri Programı
 İnsan Zaman Çizelgesi (Etkileşimli)  – Smithsonian, Ulusal Doğa Tarihi Müzesi (Ağustos 2016).

1964'te tanımlanan fosil taksonları

Homo habilis


Yego er en dokumentarfilm instrueret af Kenneth Sorento Dichmann efter manuskript af samme.

Handling
YEGO er en anderledes dokumentarfilm, hvor musik, dans, billeder og metaforer fortsætter fortællingen, der hvor ordene ophører. Den herboende armenske komponist, Arshak Ikilikian, mistede sin bror, Yego, ved selvmord. Hvor folk typisk vælger at fortie, valgte armeneren at udtrykke sin sorg. Filmen følger komponistens proces med at genopleve og bearbejde broderens skæbne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2003

Dokumentarfilm fra Danmark

Yego


عقد 720 هو عقد امتد بين 1 يناير 720 و31 ديسمبر 729 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 710 ولحقه عقد 730.

أحداث

 حصار نيقية (727)
 معركة تولوز (721)
 معركة كوفادونجا (722)

مواليد

 جرير الضبي (728)
 ورش (728)
 ضرار بن عمرو (728)
 الفضيل بن عياض (726)
 ابن علية (729)
 مروان بن أبي حفصة (723)
 سعيد بن عبد الرحمن الجمحي (722)
 قنبل (728)
 معمر بن المثنى (728)
 سفيان بن عيينة (725)
 عيسى بن موسى (721)

وفيات

 الجعد بن درهم (724)
 الفرزدق (728)
 كثير عزة (723)
 عنبسة بن سحيم الكلبي (726)
 السمح بن مالك الخولاني (721)
 تونيوكوك (724)
 طاووس بن كيسان (724)
 عامر الشعبي (723)
 عمرو بن الوليد بن عبدة (722)
 أبان بن عثمان بن عفان (723)
 محمد بن سيرين (729)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 720 ابتداءً من

عقد 720


The Astral Sleep drugi je studijski album švedskog gothic metal-sastava Tiamat. Album je 1. rujna 1991. godine objavila diskografska kuća Century Media Records.

O albumu
Nakon objave žestokog death/doom, ponekad klasificiranog kao black metal albuma prvijenca Sumerian Cry, frontmen Johan Edlund najavio je kako će idući Tiamatov album biti konceptualan. Na albumu je grupa prvi put koristila klavijature i čišći zvuk gitare. Kad je album bio objavljen, kritičari su uspoređivali stil grupe s gothic metal stilom Paradise Losta te su istaknuli i utjecaje skupina Venom i King Diamond. Album je bio snimljen u Dortmundu, sjedištu tada nove diskografske kuće Century Media Records. Producent albuma Waldemar Sorychta također je odsvirao jednu gitarsku solističku dionicu na pjesmi "Ancient Entity".

S tekstualnog gledišta pjesme ovog albuma, iako se i dalje gotovo u potpunosti usredotočuju na sotonizam, govore i o ezoteričnijim i introspektivnijim temama.

Godine 2006. album je ponovno bio objavljen s dvije bonus pjesme preuzete sa singla "A Winter Shadow" iz 1990. godine.

Popis pjesama

Recenzije
Eduardo Rivadavia, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica te je komentirao: "Švedski je Tiamat napravio nevjerojatan zavoj učenja godinu dana nakon objave njegovog debitantskog albuma što je rezultiralo odličnim The Astral Sleepom iz 1991. godine. Kratki sintesajzerski instrumentali ("Neo Aeon" i "The Seal") započinju i zaključuju album, pripremaju pozornicu za novu sposobnost grupe za uključivanjem pozadinskih klavijaturističkih tekstura (koje često podsjećaju na anđeoski zbor) čak i na njenim najagresivnijim death metal pjesmama. Vokalist Johan Edlund već je počeo mijenjati svoje groktaje u hrapavo režanje (pravo će pjevanje uslijediti) te je njegov način skladanja originalan i raznolik u odličnim skladbama poput "Mountain of Doom", "Lady Temptress" i višestrukoj "A Winter Shadow". Akustična gitara započinje inače bijesne "On Golden Wings" i "The Southernmost Voyage" (još jedan vrhunac) te sastav konačno malo mlati na skladbama "Ancient Entity" i "I Am the King (...of Dreams)."

Frank Albrecht, recenzent časopisa Rock Hard, opisao je album "pravim iznenađenjem" te je izjavio da je sastav "svojim novim zvucima uspio pridobiti mnogo različitih obožavatelja. Čudnovatosti ovog albuma već počinju čudnovatim Tiamatovim gotičkim gitarskim zvukom, koji do tada nije koristila niti jedna druga skupina. Dodajte k tome agresivne, a opet melankolične vokale frontmena Johana i čudan ritam skladbi...". Albumu je dodijelio devet od deset bodova.

Osoblje

Tiamat
Johan Edlund – vokali, gitara
Thomas Petersson – gitara
Jörgen Thullberg – bas-gitara
Niklas Ekstrand – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Waldemar Sorychta – gitara (na pjesmi "Ancient Entity"), produkcija
Jonas Malmsten – klavijature

Ostalo osoblje
Lutz Kampert – fotografija
Dirk Rudolph – omot albuma, dizajn
Kristian Wåhlin – naslovnica
Siggi Bemm – inženjer zvuka
Rolf Figura – inženjer zvuka

Izvori

Albumi iz 1991.
Albumi sastava Tiamat

The Astral Sleep


Sto godina srbijanskoga terora u Hrvatskoj (1918. – 2018.), dugometražni dokumentarni film Jakova Sedlara.

Za scenarij je uzeto prvo poglavlje istoimene knjige autora Nenada Piskača. Od 3. siječnja 2000. pa 18 godina poslije, zbog netočna pisanja medija, neispravna sadržaja obrazovnoga sustava i prema ponašanju hrvatskih političara i stranaka, izgleda kao da ne postoji kontinuirani srbijanski teror, što ne odgovara istini. Autor knjige je knjigom želio sam osvijestiti najširoj čitateljskoj publici da srbijanski teror nad hrvatskim narodom, državom i društvom postoji, te da možemo pratiti njegov kontinuitet od okupacije Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Vojvodine izvršene 1. prosinca 1918. pa sve do naših dana. Srbijanski se teror od početka provodio fizički, psihički, pravosudno, obrazovno, medijski, propagandom i totalitarnim sredstvima (masovnim likvidacijama, atentatima, logorima, etničkim čišćenjima s elementima genocida). Vrhunci toga terora događali su se u onim povijesnim trenutcima kad je Hrvatska bila blizu bilo kakve državnosti i samostalnosti, dakle, po uspostavi Banovine, Nezavisne i Republike Hrvatske. Time je potvrđena velikosrbijanska teza: Nikakva Hrvatska, Hrvati su Srbi katoličke vjere, govorimo istim jezikom, itd., a tko na to ne pristane "možete ga ubiti kao kera kod tarabe", kako je to u Baranji na početku agresije izjavio jedan srbijanski zastupnik. Autor je na novinarsko-publicistički način donosi stogodišnji presjek srbijanskoga terora, što je preneseno u dokumentarni film.

U filmu prikazuje nekoliko povijesnih cjelina, počevši od srbijanske okupacije 1918. do uspostave Nezavisne Države Hrvatske. Nastavlja se razdobljem ustanka protiv NDH, te razdobljem komunističke Jugoslavije. Posljednja dva povijesna razdoblja odnose se na srbijanski ustanak protiv Republike Hrvatske u Tuđmanovom desetljeću (1991. – 2000.) i na razdoblje od 2000. – 2018. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Braniteljski portal Mladen Pavković: FILM "Sto godina srbijanskog terora u Hrvatskoj 1918-2018" NISU NI POGLEDALI, A VEĆ NAPADAJU!

Hrvatski dokumentarni filmovi


Göz hareketleriyle duyarsızlaştırma ve yeniden işleme (Eye movement desensitization and reprocessing, kısaca EMDR), psikoterapist Francine Shapiro'nun geliştirdiği, ABD'de 1987 yılında yaratılan travma arkası tedavi yöntemidir. Psikotravmatoloji dalına bağlı bir ruhsal tedavi yöntemi olmaktadır.

Dış bağlantılar
 EMDR (Göz Hareketleri İle Duyarsızlaştırma ve Yeniden İşleme): Psikoterapide Farklı Bir Seçenek
 Göz Hareketleriyle Duyarsızlaştırma ve Yeniden İşleme: Yaklaşımın Etkililiği ve Bugünkü Durumu
 EMDR Derneği

Klinik psikoloji
Psikoterapi
Anksiyete bozukluklarının tedavisi

EMDR


Barak Baba (d. 1257, Tokat ? / Hoy - ö. 1307), ünlü bir Babai dervişidir. Kesin olarak nerede doğduğu bilinmemektedir. Anadolu'nun Selçuklu Türklerinin eline geçmesinden sonra Müslümanlaştırılması görevini bu büyük zatlara vermesi ile Anadolu'daki çeşitli tekke ve zaviyeler bu insanlar tarafından devamlı dolaşılır olmuştur. Tüm Anadoluda bunların izleri ve saygınlıkları sürdürülmüştür. Afyonun Sandıklı ilçesinde de bir türbesi yer almaktadır. Burada yalnız Barak'ın değil Sarı Saltuk'un ve Taptuk Emre'nin de mezarlarının olması acaba Barak'ın hocalarının yanında mı olmak arzusundan dolayı mı, yoksa Babailik hareketinin merkezi olmasından mı burayı tercih ettiği kesinlik kazanamamıştır. Barak Baba böylesi bir düşünsel siyasal birikimin tam merkezinde olan biridir. Bu durum onun düşünsel ve siyasal kimliğinin oluşmasında belirleyicidir.

Politik konumu hakkındaki tartışmalar
Prof. Fuat Köprülü'ye göre Barak Baba, "Moğol Şamanlığı'nın sufiliğe etkisinin güzel bir örneği"dir. İlk dönemlerinde Baba İlyas'ın halifelerinden Aybek Baba'nın en iyi müritlerindendir. Sonraları, özellikle olgunluk döneminde aynı çığırdan olan Hacı Bektaş-ı Veli'nin halifelerinden Sarı Saltuk'un müridi olur ve ona olan bağlılığını sürdürür. Onun Sarı Saltuk'a bağlanması Kırım'a yerleştikten sonra olur.

"Velâyet-nâme", Barak Baba'yı Hacı Bektaş-ı Veli'nin halifeleri arasından gösterir. Hacı Bektaş-ı Veli'nin; "Bir halifem de Barak Baba'dır, o gerçek bir erdir, ona söyleyin, Karesiye varsın, Balıkesri'ye gidip orasını yurt edinsin" dediği belirtilir. Bu durum Barak Baba'nın Bektaşîlik geleneği içerisinde yer aldığının, Bektaşilik Tarikatı'nın bir üyesi olduğunun kanıtıdır.

Münecimbaşı, Yazıcıoğlu, el- Birzali ve İbni Aybek es-Safedi gibi eski yazarlar Barak Baba'nın Selçuklu prensi olduğunu yazarlar. Bedri Noyan ile C. Öztelli de bu kaynakların görüşünü benimseyerek onu bir Selçuklu prensi olarak görürler. Sava göre, Barak Baba Bizans'a sığınan Selçuklu sultanı II. İzzeddin Keykavus'un iki oğlundan biridir. Çocuklar orada Hıristiyanlaşmışlardır. İkinci oğlu, Patrik oğul edinmiştir. Sarı Saltuk'un Patrik'le ilişkisi iyidir. Çocuğu Patrikten alarak Müslüman olarak yetiştirir ve kendine mürit edinir. Adını "Barak" kor. Sarı Saltuk'un ölümünden sonra Barak Anadolu'ya geçer.

Tarihsel olay doğrudur. Yalnız, Barak Baba'nın II. İzzeddin Keykavus'un oğlu olduğu kuşkuludur. Kaynaklar söylenceden öteye gitmiyorlar. Eğer sav doğruysa Barak Baba, Türkmenler'in "Barak" aşiretinden olmaması gerekir. Çünkü Selçuklu hanedan üyeleri Oğuzlar'ın Kınık boyundadırlar. O zaman Barak Baba ile Urfa, Gaziantep dolaylarında yaşayan Barak aşireti arasından bir bağ olmaması gerekir. Bu bağ, sonradan kurulmuş olmalıdır. Görüldüğü kadarıyla Kıpçakca'dan "Köpek" anlamına gelen "Barak" adını da ona şeyhi Sarı Saltuk vermiştir. Barak aşiretinden olduğu için bu adı vermiş olmalıdır. Asıl adı bu değildir. Bu ad onun Kalenderî ve Kınık boyu yaşam felsefesine oldukça uymaktadır. Bu ad ona bu iki niteliğinden ötürü takılmış olmalıdır. Bana, onun Barak aşiretinden oluşu daha doğru gelmektedir.

İbn Hacer onun Tokatlı bir katibin çocuğu olduğunu yazar. Bu bilgiyi Prof. Z. V. Togan da mantıksal bulur. Zaten Tokat doğumlu olması da onun II. İzzeddin Keykavus'un oğlu olmadığını kanıtlar. Keykavus'un oğlu olsaydı Konya doğumlu olması gerekirdi. Ayrıca Urfa ve Antep Barakları'nın dedeleri Tokat'tan gelmektedirler ve bu Baraklar'dan oldukça saygı görmektedirler. Baraklar'ın bir bölümünü Selçuklu Hanedanı Tokat ve Yozgat dolaylarına yerleştirmişlerdir. Barak Baba, buralara yerleştirilen Baraklar'dan olmalıdır. Her iki yöredeki Baraklar arasındaki ilişki dedeler yoluyla kurulmuştur. Bilindiği gibi Alevi- Türrkmenliğin tüm özelliklerini taşıyan Baraklar I. Süleyman dönemine ait eski kayıtlarda Bayat boyunun bir oymağı olarak gözükür. Kimi araştırmalara göreyse Baraklar, XV. y. yılda Yeni-İl'in Dulkadirli koluna bağlı Barak adlı bir Cerid obasıdır.

Barak Baba, Kırım'da Moğol Hanedanlığı'nın hizmetine girmiştir. Gazan Han(1295- 1304) ve oğlu Olcaytu-Muhammed Hudabende(1304- 1317)'nin saygısını görmüştür. Saray ve Tatar halkı tarafından sevilip sayılmaktadır. Halkın, Alevî İslâmı benimsemesini sağlamıştır. Onun saray ve halk tarafından benimsenmesinde, Moğol şamanlığına benzer bir inanç görünümü sergilemesinin rolü olmuştur. On İki İmamcı Şiiliğin Moğol yönetimince benimsenmesi, resmi mezhep olarak alınması ve ülkede hutbelerin On İki İmam adına okutulması Barak Baba sayesinde olmuştur. Halk arasında da "Moğollar'ın şeyhi", "Tatar şeyhi" ve "Barak Suvar" olarak adlandırılmaktadır.

Barak Baba, İran'da iki Moğol hükümdarlarının yakınında siyasi inancını gizleyen bir şaman Anadolu Türkmen dervişidir.

Yaşam felsefesi
Aynı gelenek içerisinde yer alan Yunus Emre de bir şiirinde ondan söz eder ve pîri Taptuk Emre'nin yakını olduğunu belirtir. Yunus'un dizelerinde bu bağıntı şöyle kurulur:

Yunus'a Tapduk'dan oldı hem Barak'tan Saltık'a
Bu nasip çün cuş kıldı ben nice pinhan olam

Şaman-Sufi karışımı bir tutum sergiler. Saçı, sakalı tıraşlı, uzun bıyıklı, belden yukarısı çıplak, el ve ayak bilekleri demirden halkalı, başında boynuzlu bir maskeyle dolaşmakta, çalgı çalmaktadır. Bu durumuyla "zavallıları eğlendirmek istediğini" belirtmektedir. Onun bu tavırları, Sünni inanç ilkelerine pek uymamaktadır. Eski Yunan'ın Kinik filozoflarını andıran bir yaşam felsefesi ve davranışı vardır. Haydar'îyye/Kalenderî'lerindendir. Amasya'da halkı "Al-î aba sevgisi"ne çağırmıştır. Ötedünyaya inanmamakta, ruhgöçüne inanmaktadır. Tanrı'nın Ali'nin kişiliğinden ortaya çıktığına ve sonradan Sultan Muhammed Hüdabende'yle birleştiğine inanmaktadır. Farzların özünün "Ali sevgisi" olduğunu savunmaktadır. Güzelleri "Tanrı" olarak görüp, secde etmektedir. Mala mülke değer vermez, kendisine verilen paraları herkesle paylaşmaktadır.

Hurûfîlik, Bektaşîlik, ve Yâresânîlik akımları üzerindeki etkileri

Tarihler çoğukez genel adlandırmalardan bulunarak Barak Baba'yı "şiî" olarak nitelendirirler. Oysa tenasüh, Ali ruhunun başkalarından ortaya çıkması gibi inançlara hem Şiîlik, hem de Caferîlik oldukça karşıdır. Kaldı ki, Sarı Saltuk'un müritlerinden olması da onu şiî olmaktan alı kor. Oysa o, bu düşünceleriyle gerek 14. ve 15. yüzyıllarda Azerbaycan'da ortaya çıkan Fadl Allah Astarâbadî'nin Hurûfîliği ve Gilanlı Mahmud Pasikhanî'nin Nûktâvîliği olsun, gerekse daha sonraları Safevî İran'nında Sultan Sahak tarafından kurulan Ali İlâhîlik ile 16. yüzyıl başlarında Anadolu'da benzer şekilde Balım Sultan tarafından kurumsallaştırılacak olan Bektaşîliğin temellerini atmıştır.

Ölümü

Olcaytu Muhammed Hüdâbende'nin sarayında çok önemli görevler üstlenen, mezheben Hûlman'îyye ve i'tikaden İbâh'îyye ile Hulûl'îyye'den olan Burak Baba, Suriye kıt'asında ve Halep civarında oturan Türkmen aşîretlerinin arasında dolaşarak halkı "Şîʿa-i Bâtın'îyye" mezhebine katılmağa dâvet etmekteydi. Aslen Baba İlyas'ın halifelerinden Aybek Baba'nın müridi olan Burak Baba ve mensupları Elemût'taki "Hükümet-i Melâhide-i Bâtın'îyye" dâîleriydiler.

Barak Baba, sarayda oldukça saygındır. Elçi kurullarında o da görevlendirilmektedir. 1306 yılında Memlüklü sultanıyla görüşmek için bir dervişler topluluğuyla Şam'a gönderilmiştir. Şerî İslâma uymayan tutumu oldukça tepki çekmiştir. Bir yıl sonra da Geylan emiri Kutlu Şah'a elçi olarak gönderilmiştir. H. 705 / M. 1306 yılında Şam'a gelen bu "bâtıni-babası" burada meşhur şair Sirâc'ed-Dîn Haccar'ın şiddetli hicviyeleriyle büyük itibar kaybına uğradı. Geylan emiri şeyh ve müslüman olmasına karşın Barak Baba'nın Sünni İslâm dışı tutumuna aşırı tepki göstermiş, "Müslüman biri olarak, Müslüman olamayanlara yardımcı olmaması gerektiği gerekçesiyle"  H. 706 / M. 1307 yılında kendisine uygulanan "Hadd-i Şerri" cezasının etkisiyle öldü.

Hûlman'îyye mezhebi gereği güzel çocuklara Tanrı diye secde eden Burak Baba İlhanlı saraylarındaki evliyâlar içinde en kibarı olarak nâm salmıştı. Olcaytu Muhammed Hudabende bu olay üzerine Geylanlıları asker göndererek cezalandırmış, şeyhinin ölüsünü Azerbaycan'daki Sultaniye kentine getirtmiş ve orada gömerek kendisine bir türbe yaptırmıştır. Dervişlerine vakıflar ayırmış ve zaviyeler yaptırmıştır.

Barak'îyyûn Tarikâtı
Barak Baba'nın geniş bir müritler topluluğu oluşmuştur. Türkmen/Alevî-Bektaşîlik çerçevesinde kalan bu topluluk kendisinden sonra da sürmüştür. Onun bu bağlılar topluluğuna "Baraklılar (Barağiyûn/Barak'îyyûn)" denmiştir. Cahit Öztelli bu adın verilişini Barak Baba'ya olan tarikât ilişkisine değil de, Barak Baba'nın Barak aşiretinden olmasına bağlar. Oysa durum tam da böyle değildir. Güneydoğu Anadolu'daki Alevî Barak aşiretinin dedelerinin Tokat'tan gitmesi aşiret Baraklılar'la tarikât  ilişkisi sonucu oluşan Baraklılar'ın zamanla bütünleştiği, kaynaştığı ve aynı adı taşıdıkları anlaşılmaktadır. Baraklar'ın tarikât nitelikli varlıklarına 14. yüzyıl ortalarında rastlanır. Abdülbaki Gölpınarlı 1351 tarihini taşıyan mezar taşlarından bu izlenimi edinir. Baraklılar Timur döneminde de(1370- 1405) İran'da varlıklarını önemli biçimde sürdürürler.

Barak Baba'nın on sayfalık şathiye biçiminde "Kelimat- ı Barak Baba" adını taşıyan Çağatayca bir risalesi vardır. Kitap, masal edebiyatına kaynak olacak bir gereçler yığınıdır. Farsça bir açıklaması vardır. Kitap, 1449'da İlyas adlı birince Türkçe'ye çevrilerek yazılmıştır. Kitabın bilinen bu en eski nüshası Amasya Kütüphanesi'ndedir.

Baraklar'ın Günümüzde Yaşadıkları Yerler
Günümüzde en çok Anadolu'da Gaziantep ve çevresinde Barak köyleri bulunurken buralar dışında Kırıkkale'de (Barak Köyü/Keskin),Kayseri'de Şıhbarak köyü Yozgat'ta,Niğde'de (Barak Köyü ve Yakacık Köyü/Altunhisar), Çorum'da (Barak Köyü/Bayat), Nevşehir'de (Aşağıbarak Köyü/Hacıbektaş), Trabzon'da(Bozdoğan/Akçaabat) Afyon (Sandıklı) Çankırı(boyalca(eski ad) Esentepe mah.gibi Anadolu'nun değişik yerlerinde ve Suriye'nin 81 köyünde yaşamaktadırlar.

Baraklar'ın Şiîlik mezhepleri arasındaki konumu

Ayrıca bakınız
 Barak Ata

Dış bağlantılar
 Hacı Bektaş-ı Veli'nin Yaşadığı Tarihsel Ortam, Baki Öz
 Barak Köyü, Osman Berber
 Barak Odası
 Barak Ata, Deniz Karakurt
 Barak Baba Türbesi
 Gülağ Öz

Kaynakça

Mutasavvıflar
1257 doğumlular
1307 yılında ölenler

Barak Baba


As competições de ginástica nos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021 em Cáli, Colômbia, estão programadas para serem realizadas de 26 de novembro a 5 de dezembro de 2021.

Quadro de medalhas

Medalhistas

Ginástica artística

Masculino

Feminino

Ginástica rítmica

Individual

Grupo

Trampolim

Ver também
Campeonato Pan-Americano Juvenil de Ginástica Artística de 2021
Campeonato Pan-Americano Juvenil de Ginástica Rítmica de 2021
Campeonato Pan-Americano de Ginástica de 2021
Ginástica nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Referências

Eventos dos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021
Pan-Americano Júnior
Torneios de qualificação para os Jogos Pan-Americanos de 2023

Ginástica nos Jogos Pan-Americanos Júnior de 2021


Jorgos Seferis (Smirna, 13. ožujka 1900. – Atena, 20. rujna 1971.) bio je grčki književnik i dobitnik Nobelove nagrade za književnost za 1963. godinu.

Jorgos Seferis


El Departamento de Educación de California (California Department of Education) es una agencia del Gobierno de California. Tiene su sede en Sacramento. El departamento supervisa educación pública en California. Tom Torlakson es el superintendente de instrucción pública y el director de educación.

Notas

Enlaces externos
 Departamento de Educación de California

Acreditadores escolares
Agencias estatales de California
Educación en California
California

Departamento de Educación de California


An Aristida spanospicula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kelly W. Allred, Valdés-reyna ngan Sánchez-ken. An Aristida spanospicula in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida spanospicula


Tågesikring er den form for indbrudssikring, en tågekanon udfører. Tågesikring bruges også som middel mod røveri og hærværk, da en tågekanon kan aktiveres med en trykknap.

I januar 2010 blev det estimeret, at der var installeret tågesikring på 100.000 adresser i Storbritannien.
Flere juvelérer og selskaber der håndterer store mængder kontanter benytter tågesikring, hvilket har medvirket til et stort fald i mængden af indbrud. I 2009 blev tågesikring udnævnt som det bedste nye fysiske produkt ved IFSEC.

Referencer

Sikkerhedsteknologi
Sikkerhedsvidenskab

Tågesikring


Familia Bud este o veche familie nobiliară a Maramureșului. Membrii familiei poartă titlul ereditar de nobili de Budești.

Din această familie au făcut parte
 Nobilul Tit Bud de Budești, vicarul Maramureșului între 1887-1917.
 Nobilul Ioan Bud de Budfalva (Budești), ministru de finanțe al Regatului Ungariei între 1924 și 1928.
Nobila Irina Bud de Budești (n. 1901 - d. 1980), a fost o "protectoare" a evreilor din zona Oașului în perioada holocaustului, iar împreună cu alți membrii ai familiei, le ducea apă și mâncare evreilor care erau închiși (fără apă și fără mâncare) în vagoanele din gara din Negrești și din alte localități ale zonei Oașului, a fost soția eroului Vasile Mihalca de Dolha și Petrova.

Referințe

Bibliografie
 Alexandru Filipașcu, Enciclopedia familiilor nobile maramureșene de origine română/ The encyclopedia of noble families of a romanian origin in Maramureș county, by Ion and Livia Piso, Ed. Eikon, 2015, p. 150-153, ISBN 978-606-711-318-1.

Nobili români transilvăneni
Nobili români

Familia Bud


Şerifli, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 105 km, Kozan ilçesine 38 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
Yerelnet

Kozan'ın mahalleleri

Şerifli, Kozan


Stanislav Stanislavavici Șușkievici (în ; ) a fost primul președinte al Belarusului.

Biografie
S-a născut la 15 decembrie 1934 la Minsk. Părinții lui au fost profesori care au provenit din familii de țărani. Tatăl său, Stanislav Petrovici Șușkievici (născut la 19 februarie 1908, la Minsk) a fost arestat în anii 1930 și a fost eliberat din închisoare în 1956.

Șușkievici s-a însurat cu soția lui, Irina, în 1976. Potrivit lui, ea a fost cea care l-a forțat să înceapă un stil de viață sănătos. Are un fiu, numit Stanislav, și o fiică, pe nume Elena.

Acuzație de corupție

Spre sfârșitul lui 1993, Alexandr Lukașenko, atunci președintele comitetului anti-corupție din Parlamentul Belarusului, a acuzat 70 de oficiali ai guvernului, printre care și pe președinte, de corupție. Printre altele, erau acuzați de furtul fondurilor statului din dorință proprie. Acuzatorii au deschis o moțiune de neîncredere, pe care Șușkievici a pierdut-o. Veaceslav Nikolaevici Kuznețov a devenit președinte.

Decorații

6 iulie 2010, de la președintele lituanian - Ordinul lui Vytautas cel Mare, "pentru susținerea activa a independenței Lituaniei în 1991"

2012, Medalia Libertății Truman-Reagan

Note

Președinți ai Belarusului
Nașteri în 1934
Decese în 2022

Stanislav Șușchievici


Natura 2000-område nr. 128 Hesselø med omliggende stenrev ligger i Kattegat nord for Sjælland og består af øen Hesselø og et havområde omkring. Natura 2000-området har et areal på 4.200 ha, hvoraf 98 % er hav. Der er ingen statsejede arealer i området. Det består af et habitatområde H112

Områdebeskrivelse
Af området er 70 ha land, mens resten er hav med bl.a. stenrev. Selve øen Hesselø, der er privatejet, ligger i Kattegat ca. 30 km nord for Hundested. Den udgøres af en 20 m høj moræneknold med en bræmme af storstenet marint forland. Øen er relativt nedbørsfattig og solrig. Småholme og stenrev strækker sig som haler mod nordvest og sydøst. Det nordvestlige rev stikker op af havet og er det mest markante.
Stenrevene har en meget artsrig vegetation med en frodig algesammensætning. Der er ligeledes en meget artsrig bundfauna på de lavvandede sandbanker på havbunden omkring øen.

På Hesselø's nordvestrev yngler en bestand på ca. 1.000 spættede sæler. Bestanden er en af Europas største. Gråsæl ses sjældent i området, men det vides ikke om den yngler der.

De centrale dele af øen udgøres af et morænelandskab, der rummer såvel overdrev, våde enge, rigkær som næringsrige vandhuller. Langs kysten findes stedvis en bræmme af
strandengsvegetation, og i et enkelt område er der klitdannelse med sammenhængende vegetation.
Endelig rummer de store, gamle rullestenstrandvolde omkring øen en spændende og artsrig
vegetation.

Hesselø er en vigtig fuglelokalitet. I 2003 er der konstateret 30-40
ynglepar af fjordterne og øen har en stor ynglebestand af alkefuglen
tejst. Endvidere passerer et stort antal trækfugle øen.

Natura 2000-området består af Habitatområde nr. H112 og
ligger i Halsnæs Kommune i Vandområdedistrikt II Sjælland i vandplanopland 2.3 Øresund

Fredninger
Hele Natura 2000-området er fredet og omfattet af et vildtreservat. Der er adgangsforbud på revene i perioden 15/4-30/9, hvor spættet sæl yngler og fælder.

Se også
 Internationale naturbeskyttelsesområder i Danmark
 Naturtyper i Danmark

Eksterne kilder og henvisninger

 Kort over området på miljoegis.mim.dk
 Naturplanen
 Basisanalysen 2016-21

Natura 2000-planer
EU-habitatområder i Danmark
Fredede arealer i Danmark
Lokaliteter i Halsnæs Kommune


Alexandru Fodor (n. 1869, Rădești – d. 1951, Cluj-Napoca) a fost un medic român, secretar de ședință pentru Marea Adunare Națională care a votat Marea Unire la 1 decembrie 1918 în sala istorică din Alba Iulia. A fost ales membru al Marelui Sfat Național în aceeași zi. A fost membru în Consiliul Național din Alba-Iulia care a fost încredințat de Comitetul Național din Arad cu organizarea Adunării de la 1 decembrie 1918 în Alba Iulia. Consiliul Național din Alba-Iulia l-a însărcinat cu primirea participanților la Adunare.

Biografie
Alexandru Fodor s-a născut la 5 septembrie 1869, în comuna Rădești, județul Alba, pe atunci în Austro-Ungaria.

Studii
A urmat școala luterană din Aiud, iar apoi Liceul din Blaj. La 1 septembrie 1889 s-a înscris la Facultatea de Medicină din Cluj, unde a urmat primii doi ani, apoi s-a mutat la Facultatea de Medicină din Viena, de unde la 4 iulie 1896 a fost promovat medic. În 1895 a fost ales vicepreședinte al societății academice România Jună din Viena.

Activitatea politică
Din noiembrie 1918 a fost ales membru și apoi vicepreședinte  al Consiliului  Național Român din Alba Iulia, în care mai activau încă trei medici: Dominic Medrea, Aurel Boteiu și Zeno Dumitreanu. Consiliul Național Român din Alba-Iulia i-a încredințat încartiruirea participanților la Marea Adunare Națională.

Activitate medicală și social-obștească
În timpul petrecut la studii la Viena, Alexandru Fodor  a intrat în contact cu memorandiștii, iar din acest motiv va fi prezent și la procesul acestora ținut la Cluj în anul 1892.

După absolvirea Facultății de Medicină din Viena, în 1896,  se întoarce în Transilvania, iar pentru puțin timp va fi medic la Blaj. În luna octombrie a anului 1896, pleacă iar la Viena, pentru a-și efectua stagiul militar ca medic, la spitalul de Garnizoană numărul 1. În luna ianuarie a anului 1897 este numit medic în comuna Hăpria, Alba.

În timpul Primului Război Mondial, după ce România renunță la netralitate și intră în conflagrație împotriva Puterilor Centrale, Alexandru Fodor este închis în luna august a anului 1916 la Karczag, în Ungaria.

În timpul Marii Adunări Naționale de la Alba Iulia, a fost ales membru și mai apoi vicepreședinte al Consiliului Național Român, unde va fi însărcinat cu încărtiruirea participanților la Marea Adunare Națională. Împreună cu avocatul Ionel Pop, medicul Alexandru Fodor va fi numit și notar.

La 1 aprilie 1919 a fost numit medic primar al județului Alba, iar la 1 aprilie 1923 s-a transferat ca medic șef la Cluj, unde a funcționat ca medic până în anul 1930 când s-a pensionat. În 1924 a fost numit membru în Consiliul Sanitar Superior. În timpul cât a funcționat ca medic-șef la Cluj, salubritatea și curățenia cădeau în sarcina Serviciului Sanitar. A căutat să îmbunătățească situația gravă în care se afla curățenia publică. A căutat să centralizeze și să modernizeze serviciul sanitar. A vrut să înființeze un spital epidemic și a mai cerut construirea unui spital cu 600 de paturi precum și construirea unui azil pentru săraci. În octombrie 1901 a înființat împreună cu învățătorii Ioan Pampu, Iuliu Roșca și cu alți meseriași din Alba Iulia, "Reuniunea de cetire și cântări a economilor și meseriașilor". În 1904 a înființat la Alba Iulia "Societatea pentru ajutor la înmormântări", de care a beneficiat mai ales populația săracă a orașului. Acesta a organizat și regizat, spectacole, concerte, manifestări culturale. În toamna anului 1913 a organizat turneul trupei Victor Antonescu, de la Teatrul Național din București.

Se va stinge la 21 ianuarie 1951, la Cluj, iar conform dorinței sale, va fi înhumat în localitatea natală.

Decorații
Ca urmare a implicațiilor lui a primit o serie de decorații:

"Coroana României" în grad de ofițer, "Steaua României" în grad de cavaler, "Meritul sanitar Clasa I", "Crucea Roșie", "Meritul Aviației".

Note

Nașteri în 1869
Decese în 1951
Oameni din județul Alba
Români greco-catolici
Români din Austro-Ungaria
Medici români

Alexandru Fodor