Dan Jurgens (; born June 27, 1959) is an American comic book writer and artist. He is known for his work on the DC comic book storyline "The Death of Superman" and for creating characters such as Doomsday, Hank Henshaw, Jon Kent, and Booster Gold. Jurgens had a lengthy run on the Superman comic books including The Adventures of Superman, Superman vol. 2 and Action Comics. At Marvel, Jurgens worked on series such as Captain America, The Sensational Spider-Man and was the writer on Thor for six years. He also had a brief run as writer and artist on Solar for Valiant Comics in 1995.

Career

1980s
After graduating from Minneapolis College of Art and Design in 1981, Jurgens' first professional comic work was for DC Comics on The Warlord #63 (Nov. 1982). He was hired due to a recommendation of Warlord creator Mike Grell who was deeply impressed by Jurgens' work after being shown his private portfolio at a convention. In 1984, Jurgens was the artist for the Sun Devils limited series (July 1984 – June 1985), with writers Gerry Conway and Roy Thomas. Jurgens would make his debut as a comic book writer with Sun Devils. He began scripting from Conway's plots with #8 (Feb. 1985) and fully took over the writing duties on the title with #10 (April 1985). In 1985, Jurgens created the character Booster Gold, who became a member of the Justice League. Jurgens was one of the contributors to the DC Challenge limited series in 1986. His first work on Superman was as penciller for The Adventures of Superman Annual #1 (1987). In 1988, Jurgens provided pencil art for the Deadman short stories which were written by Mike Baron in the short-lived anthology Action Comics Weekly from issues #601–612. He then had a run as artist of Green Arrow with writer Mike Grell from 1988 to 1990. In 1989, Jurgens began working full-time on the Superman character when he took over the writing/pencilling of the monthly The Adventures of Superman.

1990s
Jurgens was the penciller of the 1991 limited series Armageddon 2001 and co-created the hero Waverider with Archie Goodwin. Jurgens helped writer Louise Simonson and artist Jon Bogdanove launch a new Superman title, Superman: The Man of Steel in July 1991 and assumed the writing/pencilling of the main Superman comic book with issue No. 57 (July 1991). He created a supporting hero named Agent Liberty in issue No. 60 (Oct. 1991) and then worked on the "Panic in the Sky" crossover in 1992. During his run on Superman, Jurgens created two major villains, Doomsday and the Cyborg Superman. Doomsday was the main antagonist in "The Death of Superman" storyline which saw the iconic hero killed in an issue consisting entirely of splash pages. The Cyborg Superman was an existing character which Jurgens reintroduced in The Adventures of Superman #500 for the "Reign of the Supermen" storyline. Jurgens wrote and drew Justice League America (#61–77 April 1992 – July 1993) and in 1993 pencilled the Metal Men four-issue miniseries, which was a retcon of their origin story. Jurgens wrote and pencilled the crossover series Zero Hour and the Superman/Doomsday: Hunter/Prey miniseries, both in 1994.

Jurgens scripted and provided layout art for the Superman vs. Aliens miniseries. The story featured a battle between Superman and the aliens created by H. R. Giger (a.k.a. the Xenomorphs), from the titular film series. It was co-published by Dark Horse Comics and DC in 1995. In the same year, he gave up the pencilling duties on Superman. Also in 1995 he was writer/penciller on Solar with issue #46 from Valiant Comics wherein he worked with inker Dick Giordano and with penciller Tom Grindberg joining in with issues #51–54 after Jurgens relinquished penciller duties with issue #50. In 1996 Jurgens and Italian artist Claudio Castellini worked on the highly publicized crossover Marvel vs DC. Jurgens was one of the many creators who worked on the Superman: The Wedding Album one-shot in 1996 which featured the title character's marriage to Lois Lane. Jurgens developed the Tangent Comics imprint for DC the following year.

In January 1996, Jurgens was writer and penciller of the new Spider-Man series, The Sensational Spider-Man, at Marvel Comics. The title was initially conceived to be the flagship showcase for the new Ben Reilly Spider-Man. The initial seven issues (#0–6, January–July 1996) were written and pencilled by Jurgens. Jurgens pushed strongly for the restoration of Peter Parker as the true Spider-Man and plans were made to enact this soon, but Bob Harras, the new Editor-in-chief, demanded the story be deferred until after the "Onslaught" storyline. Jurgens had by this stage become disillusioned with the immense amount of group planning and constant changes of ideas and directions and took this as the last straw, resigning from the title. In a past interview several years after his Spider-Man run, Jurgens stated that he would like to have another chance on the character, since his run was with the Ben Reilly character during the Spider-Man Clone Saga, and not Peter Parker. Jurgens wrote and pencilled Teen Titans (vol. 2) for its entire two-year, 24-issue run (October 1996 – September 1998). George Pérez, the co-creator of The New Teen Titans served as inker for the series' first 15 issues. After 10 years working on the Superman character, Jurgens ended his run as writer with Superman vol. 2 #150 (Nov. 1999). Also in 1999, Jurgens was writer and layout artist for the tabloid-sized graphic novel Superman/Fantastic Four, with finished art by his former The Adventures of Superman inker Art Thibert. Jurgens worked with Marvel Comics as writer on Thor vol. 2 with pencilling by John Romita Jr. and as writer/artist on Captain America vol. 3. Jurgens was the debut writer of the Tomb Raider: The Series comic book series licensed to Top Cow Productions and Image Comics, which in 1999. The debut issue of Tomb Raider was the number one selling comic book of that year. Jurgens was writer of the series until issue #21.

2000s
In 2000, Jurgens was the writer and provided layouts for the four issue prestige miniseries Titans/Legion of Super-Heroes: Universe Ablaze, with finishes provided by Phil Jimenez. Jurgens wrote Aquaman vol. 3 from issue #63 (Jan. 2000) until its cancellation with issue #75 (Jan. 2001). In November 2002, he wrote and pencilled the four-issue weekly miniseries Superman: Day of Doom (Jan. 2003), which marked the 10 year anniversary of "The Death of Superman" storyline from 1992. After a hiatus from comics, he returned to DC Comics, providing layouts for the lead story in the Infinite Crisis Secret Files 2006 special (April 2006) and provided art for the weekly series 52 and to the six-issue limited series Crisis Aftermath: The Battle For Blüdhaven written by Jimmy Palmiotti and Justin Grey. Jurgens collaborated with writer/creator Marv Wolfman on the Nightwing series for issues #125–128. On Metamorpho: Year One, Jurgens was writer and penciller for the first two issues with Mike Norton drawing issues #3–6. Jurgens was writer and artist of the "History of the Multiverse" back-up stories in the weekly Countdown which appeared in issues #49–38. At the Los Angeles Comic Con in March 2007, DC announced a new, ongoing Booster Gold series written by Geoff Johns, pencilled by Jurgens, and inked by Norm Rapmund to begin shortly after the end of 52. He was the writer of Tangent: Superman's Reign limited series in 2008, revisiting the Tangent Comics characters and wrote and illustrated an issue of The Brave and the Bold vol. 2 No. 23 (July 2009), which featured Booster Gold and Magog.

2010s

Jurgens was amongst the creative talent of DC Comics' The New 52 relaunch in 2011, becoming the writer of the new Justice League International series with artist Aaron Lopresti and the artist of the new Green Arrow series with writer J. T. Krul and inker George Pérez. He became co-writer of Green Arrow with Keith Giffen on issues #3–6. DC announced in October 2011 that Jurgens would return to Superman, co-writing and drawing, the self-titled Superman series with Giffen. Their first issue was #7 (cover dated May 2012). During 2012–2013, Jurgens was writer and artist of Fury of the Firestorms: The Nuclear Men from issues #13–20, where the series was canceled. In 2014, he and Giffen together with Jeff Lemire and Brian Azzarello co-wrote The New 52: Futures End. In 2015, Jurgens became the writer for Batman Beyond, starting with issue #1 in June 2015. He was writer of the two-issue miniseries Convergence: Superman in 2015, and was the writer for Superman: Lois and Clark from 2015 to 2016. As part of the DC Rebirth relaunch of 2016, Jurgens wrote Action Comics, with the series returning to the previous numbering, beginning with issue #957. He contributed to Action Comics #1000 (June 2018) and then became the writer of the Green Lanterns series.

Personal life
Jurgens is married and has two children, Quinn Jurgens and Seth Jurgens.

Awards
Jurgens was awarded the 1994 National Cartoonists Society Award for Best Comic Book.

Bibliography

Dark Horse Comics
Superman vs. Aliens #1–3 (story and layout art) (1995)

DC Comics

52 #2–11, 24, 35, 43 (2006–2007)
Action Comics #601–612 (Deadman short stories pencils), #650–667 (1988, 1990–1991), #957–984, 987–1000 (writer; also artist on #993–994 and 1000; 2016–2018)
Action Comics Special #1 (writer, 2018)
The Adventures of Superman #452 (with George Perez), 462–470, 478, 492, 500 (writer and penciller, 1989–1993); Annual #1 (pencils, 1987)
Agent Liberty Special # 1 (writer and cover artist, 1992)
Aquaman vol. 5 #63–75 (writer, 2000–2001)
 Aquaman and The Others #1–11 (writer, 2014–2015)
Armageddon 2001 #1–2 (artist, 1991)
Batman #359, 568 (1983–1999) Annual No. 9 (1985) (pencils)
Batman Beyond vol. 5 #1–16 (writer, 2015–2016)
Batman Beyond vol. 6 #1–11, 14–50 (writer, 2016–2020)
Batman Beyond Rebirth #1 (writer, 2016)
Booster Gold #1–25 (artist, 1986–1988)
Booster Gold vol. 2 #1–12, 15–19, 21–31, 44–47 (artist, 2007–2008; writer/artist, 2009–2011)
The Brave and the Bold vol. 3 #23 (writer/artist, 2009)
Convergence #0 (writer, 2015)
Convergence: Superman #1–2 (writer/artist, 2015)
Countdown (writer and artist of the "History of the Multiverse" back-up stories in issues #49–38) (2007)
Crisis Aftermath: The Battle For Blüdhaven #1–6 (2006) (pencils)
DC Challenge #6 (1986)
DC Universe: Legacies #7–8 (2011)
The Death of Superman 30th Anniversary Special #1 (writer/penciller) (2023)
Firestorm: The Nuclear Man vol. 3 #33 (2007) (layouts only)
Flash Gordon #1–9 (miniseries) (writer/artist, 1989)
Fury of the Firestorms: The Nuclear Men #13–20 (writer and pencils, 2012–2013)
Green Arrow #13–14, 17–18, 21–24, 27–30, 33–34 (pencils) (1988–1990)
Green Arrow vol. 4 #1–5 (pencils); #3–6 (co-writer) (2011–2012)
Green Lanterns #50–57 (writer) (2018–present)
Infinite Crisis Secret Files 2006 (2006) (layouts for lead story)
Justice League America #61–77 (1992–1993)
Justice League International #1–12 (writer, 2011–2012)
Metal Men vol. 2 #1–4 (layouts) (1993)
Metamorpho: Year One #1–6 (writer; artist for issues 1 and 2 only, 2007)
The New Teen Titans vol. 2 #6 (pencils, 1984)
Nightwing vol. 2 #125–128 (2006–2007)
Nightwing vol. 4 #59–77 (writer, 2019-2020)
Sun Devils #1–12 (writer and artist) (1984–1985)
Superman vol. 2 #29, 57–146, 148, 150, 700, 0, Annual #3, 5, #9–10 (writer: 1991–1999; pencils: 1991–1995)
Superman vol. 3 #7–12 (writer and pencils 2012)
Superman 80-Page Giant #1 (1999) (cover artist pencils and writer for 10-page short story)
Superman/Doomsday: Hunter/Prey (limited series; story and layouts) #1–4 (1994)
Superman: The Doomsday Wars #1–3 (1998–1999)
Superman: Day of Doom #1–4 (2003)
Superman: Lois and Clark #1–8 (writer, 2015–2016)
Superman: Secret Files #1 (writer and layout art for lead story; plus pencil art for character profiles) (1998)
Superman/Fantastic Four #1 (writer and layout art, with finished art by Art Thibert) (1999)
Tangent: Superman's Reign #1–12 (2008–2009) (writer)
Teen Titans vol. 2 #1–24 (1996–1998)
Time Masters: Vanishing Point #1–6 (2010 mini series) (writer/artist)
Tales of the Legion of Super-Heroes #319–325 (1985)
Titans/Legion of Super-Heroes: Universe Ablaze #1–4 (prestige miniseries. writer and layouts, with finishes by Phil Jimenez) (2000)
The Warlord #63–88, 91 (artist) (1982–1985)
Zero Hour #0–4 (1994)

Marvel Comics
Captain America (vol. 3) #25–50 (writer), #33–50 (penciller); Annual 2000; Annual 2001 (2000–2002)
Daredevil #224 (penciller) (1985)
Domination Factor: Fantastic Four #1-4 (writer and layouts) (1999)
The Sensational Spider-Man #0–6 (writer and penciller) (1996)
Thor (vol. 2) #1–58, 60–79 (writer); Annual 1999; Annual 2000; Annual 2001 (1998–2004)
Thor (vol. 6) #24 (writer and penciller) (2022)

Valiant Comics
Solar #46–54 writer/penciller on #46–50; writer only on #51–54 (1995)

References

External links

 Dan Jurgens at Mike's Amazing World of Comics
 Dan Jurgens at the Unofficial Handbook of Marvel Comics Creators
 Interview with b-independent.com (1998)

1959 births
20th-century American artists
20th-century American male writers
20th-century American writers
21st-century American artists
21st-century American writers
American comics artists
American comics writers
American graphic novelists
American male novelists
Artists from Minnesota
DC Comics people
Living people
Minneapolis College of Art and Design alumni
Novelists from Minnesota
People from Ortonville, Minnesota
Role-playing game artists

Dan Jurgens


Adam Weissman es un director de televisión estadounidense.

Carrera
Adam Weissman es de Nueva York, y comenzó su carrera como asistente de producción en los años 1980, antes de dirigir anuncios de televisión.

En 1990, Weissman escribió, produjo, dirigió y financió, un cortometraje titulado El Proyecto Norton, ganando premios en el Chicago Film Festival, en el International Film and TV Festival of NY, y en el CINE Competition. A continuación, se trasladó a Los Ángeles, para dirigir episodios de numerosas series Nickelodeon en la década de 1990, entre ellos, Welcome Freshmen, My Brother and Me, Space Cases, The Mystery Files of Shelby Woo y Are You Afraid of the Dark?. Posteriormente Weissman se trasladó temporalmente a Canadá, dirigiento varios episodios de Zixx, Vampire High, Fries with That?, Billable Hours, y Tales from the Neverending Story.

Weissman continúa dirigiendo tanto para producciones estadounidenses como canadienses a saber: True Jackson, VP, Drake & Josh, iCarly, Ned's Declassified School Survival Guide, Good Luck Charlie, Hannah Montana, Zoey 101, Victorious (estadounidenses) ; The Troop, Infected, Mr. Young,Cartoon Gene, A.N.T. Farm (canadienses).

Referencias

Enlaces externos

Adam Weissman

Adam Weissman


Flix es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Flix en la provincia de Tarragona, comunidad autónoma de Cataluña. Dispone de servicios de Media Distancia. Cumple también funciones logísticas.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 511,6 de la línea férrea de ancho ibérica que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de Ribarroja de Ebro y de Ascó, a 51 metros de altitud, El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 24 de enero de 1892 aunque su puesta en servicio se realizó el 1 de febrero de ese mismo año con la apertura del tramo Fayón - Mora la Nueva de la línea férrea Samper vía Reus con Roda de Bará por parte de la Compañía de los ferrocarriles de Tarragona a Barcelona y Francia (TBF). Uno año antes, en 1891 TBF había logrado un acuerdo de fusión con MZA que no se haría efectivo hasta 1899 y que permitía a MZA conectar Barcelona con Madrid vía Zaragoza. Aun así TBF mantuvo cierta autonomía dentro de la nueva compañía, autonomía que conservaría hasta 1936. En 1941, la gestión de la estación pasó a manos de RENFE tras nacionalizarse el ferrocarril en España.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El edificio para viajeros de dos alturas, planta rectangular y disposición lateral a las vías se encuentra a la derecha de las vías mirando en dirección a Reus. Posee cinco vías y dos andenes, uno lateral y otro central. La vía principal está numerada como vía 1, mientras las demás vías son las 2,3 y 5. La vía 4 se corresponde con una vía muerta que conectaba con Mora la Nueva.

El recinto se completa con una subestación eléctrica y un antiguo muelle de carga.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
Presta servicios de Media Distancia gracias a trenes Regionales y Regional Exprés en los trayectos:

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Cataluña en la web de Renfe.

Flix
Flix
Flix

Estación de Flix


أربعة مذهلون  فيلم فيلم خيال علمي إنتاج عام 2005م فيلم بطل خارق مقتبس من قصص مصورة من نشر مارفل تحمل نفس الاسم وصدر عن شركة فوكس للقرن العشرين، ومن إخراج تيم ستوري.

أحداث الفيلم
يؤكد عالم الفيزياء الدكتور «ريد ريتشاردز» بحدوث تطور على الأرض منذ ملايين السنين بواسطة سحب من الطاقة الكونية في الفضاء، وبعد إجراء للحسابات تنبأ بأن واحدة من هذه السحب سوف تمر قريبا قرب الأرض، وينجح مع صديقه، رائد الفضاء «بن جريم»، في إقناع الدكتور «فيكتور فون دووم»، زميل سابق له في معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا، وهو الآن الرئيس التنفيذي لشركة فون دووم للصناعات، للسماح له للوصول إلى محطته الفضائية المملوكة له لاختبار النتائج على عينة بيولوجية عند تعرضها لتلك السحابة الكونية في مقابل أن يمتلك «دوم» أغلبية الأرباح من كل ما المزايا التي تحققها التجربة، ويضم «ريتشاردز» معه في المهمة «سوزان ستورم» صديقته السابقة ورئيسة الباحثين في علم الوراثة لدى «فون دووم» وشقيقها رائد الفضاء السابق «جوني». يسافر الفريق إلى الفضاء الخارجي لرصد غيوم الطاقة الكونية، ولكن ريتشاردز يخطأ في حساباته وتأتي الغيوم قبل موعدها الذي حسبه. يغادر كل من «ريتشاردز» و«سوزان» المحطة المحمية بالدروع لإنقاذ «جريم»، الذي انطلق سيراً في الفضاء لوضع العينات، يتلقى «جريم» جرعة كاملة في الفضاء الخارجي من الإشعاع، في حين يحصل الآخرون على جرعة محدودة داخل المحطة. يعود الفريق إلى كوكب الأرض ويكتشفون بأن أصبح لديهم قدرات خارقة: يمكن ريتشاردز يمدد جسده مثل المطاط، ويمكن لسوزان ستورم أن تصبح غير مرئية وتوليد تأثير قوة المقاومة كدروع، ويمكن لجوني ستورم أن يشتعل ويطير في الهواء، في حين أصبح جريم مخلوق ذو مظهر صخري مع قوة عضلية خارقة. في حين واجه فون دووم رد فعل عنيف من أصحاب الأسهم في شركته بسبب دعاية المهمة الفضائية، واكتشف أن لديه ندبه في وجهه نتيجة انفجار وحدة تحكم المحطة الفضائية، لاتستطيع «ديبي» خطيبة «جريم» التعامل مع مظهره الجديد، وتقرر أن تتركه، فيذهب جريم ليجلس على جسر بروكلين وعندما أراد منع رجل من القفز من فوق الجسر تسبب في إرباك كبير لحركة المرور. يحاول كل من «جريم» و «ريتشاردز» و«سوزان» استخدام مختلف قدراتهم لاحتواء الضرر ومنعه وبعد نجاحهم في ذلك تصفهم وسائل الإعلام بالأربعة المذهلون. ينتقل الأربعة إلى مختبر ريتشاردز في مبنى باكستر لدراسة قدراتهم الجديدة ويحاولون ايجاد سبيل لعودة جريم إلى وضعه الطبيعي، وياتي «فون دووم» إلى «ريتشاردز» ويحمله فشل رحله الفضاء، والتي بسببها فقد شركته. يخبر ريتشاردز مجموعته أنه سيقوم بتصميم وبناء آلة تعيد العاصفة وعكس تأثيرها عليهم، لكنه يحذر من أنه ربما يمكن أن تزيد من مدى قدراتهم بدلاً من ذلك. ويكتشف «فون دووم» أن ذراعه يتكون من نوع من المعادن العضوية تسمح له بسحب الطاقة الكهربية وإعادة إطلاقها مرة أخرى وهنا قرر التخطيط للانتقام. فاستطاع أن يوقع الخلاف بين «جريم» و«ريتشاردز»، وأقنع «جريم» بأنه في مقدرته تشغيل الجهاز حتي يعود «جريم» إلى طبيعته، وينجح «فون دووم» في إعادة «جريم» لشكل الإنسان، بينما ازدادت حالة «فون دووم»، مما تسبب في تحول معظم جسده إلى ذلك المعادن. ويستغل «فون دووم» الفرصة ويوجه ضربة لجريم فيفقد الوعي ويتحول إلى ريتشاردز فيهزمه ويمسك به. ويضع على وجهه قناع معدني لإخفاء شكله الجديد ويطلق على نفسه «الدكتور دووم»، ويقوم بتبريد جسد ريتشاردز للقضاء عليه في حين يطلق صاروخ تتبع حراري على مبنى باكستر في محاولة ليقضي على «جوني ستورم» المتوهج جسده بالحرارة فتفشل في النهاية. تواجه «سوزان ستورم» «دكتور دووم» ولكنه يتمكن منها، ويصل «جريم» لمساعدتها بعد أن وضع نفسه داخل الآلة مرة أخرى ليسترجع قدارته الخارقة. تبدأ المعركة بين «جريم» و«دووم» ثم تصل إلى الشوارع وهنا قرر الأربعة المذهلون دمج قدراتهم الخارقة للقضاء على «الدكتور دووم» فيقوم «جوني» بالطيران حورله ووضعه في مركز جحيم من الحرارة الشديدة، بينما يقوم كل من «جريم» و«ريتشاردز» بتسليط الماء البارد على «دووم» بعد ذلك، فيتعرض لصدمة حرارية ويتجمد «الدكتور دووم» في مكانه. في نهاية الفيلم، يبلغ «جريم» «ريتشاردز» أنه قد تقبل حالته وقد ساعدته على «أليسيا ماستيرز» وهي فنانه عمياء التي أحبت «جريم» كما هو، وتم اعتبار الفريق تقديراً لدروهم بالأبطال الخارقين، يتقدم ريتشاردز لطلب الزواج من «سوزان ستورم» فتقبل، ثم يجري نقل جسد الدكتور دووم المتجمد الأشبه بتمثال إلى وطنه (لاتفيرا) وأثناء شحنه على متن السفينة حدث تشوش للجهاز الإلكتروني لمسئول الشحن نتيجة التداخل الكهرومغناطيسي مما يوحي بأن «الدكتور دووم» مازال على قيد الحياة.

الأدوار

مراجع

وصلات خارجية

 Fantastic Four: Comic vs. Film
 Detailed Comparison between Theatrical Version and Extended Cut

أفلام أبطال خارقين أمريكية
أفلام أبطال خارقين في عقد 2000
أفلام أبطال خارقين كوميدية
أفلام أكشن كوميدية أمريكية
أفلام ألمانية
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2005
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية 2005
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في سنة 2005
أفلام تقع أحداثها في مدينة نيويورك
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام حركة في 2005
أفلام حركة كوميدي ألمانية
أفلام حركة مباشرة مبنية على مارفال كومكس
أفلام حركة مغامرات ألمانية
أفلام حركة مغامرات أمريكية
أفلام حركة ومغامرات في عقد 2000
أفلام حولت إلى ألعاب فيديو
أفلام خيال علمي إنتاج عقد 2000
أفلام خيال علمي في 2005
أفلام خيال علمي كوميدية ألمانية
أفلام خيال علمي كوميدية في عقد 2000
أفلام خيال علمي مغامرات أمريكية
أفلام خيال علمي وحركة ألمانية
أفلام خيال علمي وحركة أمريكية
أفلام خيال علمي وحركة في 2005
أفلام عن الزواج
أفلام عن رواد فضاء
أفلام عن علماء
أفلام فانتازيا كوميدية أمريكية
أفلام كتب نصها السينمائي مارك فروست
أفلام كتب نصها السينمائي ميخائيل فرانس
أفلام مصورة في تورونتو
أفلام مصورة في فانكوفر
أفلام مصورة في مدينة نيويورك
أفلام مصورة في نيو أورلينز
أفلام من إنتاج آفي آراد
أفلام من إنتاج بيرند إيشنجر
أفلام من إنتاج رالف فينتر

أربعة مذهلون (فيلم)


Axel Jacobsen (Necochea, Argentina, 10 de julho de 1984) é um voleibolista profissional sérvio, jogador posição levantador.

Títulos
 Clubes
Campeonato Dinamarquês:
  2005
Liga da Europa Central (MEVZA):
  2007, 2008
Campeonato da Áustria:
  2007, 2008
Copa ACLAV:
  2015, 2016
Campeonato Argentino:
  2016, 2017
  2015
Campeonato Mundial de Clubes:
  2015
Campeonato Sul-Americano de Clubes:
  2017
  2016
Copa Israel:
  2018
Campeonato de Israel:
  2018
Copa da Liga Helênica:
  2020, 2022
Campeonato da Grécia:
  2020, 2022
  2021

Ligações externas

Nascidos em 1984
Voleibolistas
Levantadores de voleibol

Axel Jacobsen


Michael Sziedat (født 22. august 1952) er en tysk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Gennem sin 14 år lange karriere spillede Sziedat for henholdsvis Hertha Berlin (af to omgange) samt for Eintracht Frankfurt. Hos Frankfurt var han i 1981 med til at vinde DFB-Pokalen efter finalesejr på 3-1 over FC Kaiserslautern.

Titler
DFB-Pokal
 1981 med Eintracht Frankfurt

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Eintracht Frankfurt
Fodboldspillere fra Hertha BSC Berlin

Michael Sziedat


Ixodida veya kene, Parasitiformes üsttakımına bağlı bir hayvan takımıdır.

Keneler zorunlu kan emici ektoparazitlerdir. Bacakların uçlarında çengeller ve vantuzlar vardır. Deriye rahatça yapışarak ağız organelleri ile kan emerler. İyice şiştikten sonra kendilerini yere atarak konaklarından uzaklaşır, ot veya ağaçlara tırmanırlar. Ön ayaklarının uçları dokunma ve koku alma için özelleşmiştir. Ormanlarda bulunduğu ağacın altından bir hayvan geçtiği takdirde üzerine düşüp derisine yapışır ve etine hortumunu sokarak kanını emer. Kenelerin tükürük salgısı dokuları sindiren ve likefiye eden proteolitik enzimler içerir. İnsan ve hayvan hastalıklarının taşınmasında rol oynayan en önemli vektörlerdendir. Birçok bakteri, riketsiya, spiroket, virüs, parazit, mantar, protozoa ve solucan kökenli hastalığa sebep olabilirler. Ek olarak toksikozlar, felçler ve alerjik reaksiyonlara da yol açabilirler. Dünya'nın her bölgesinde bulunurlar.

Morfoloji

Vücut tek parça halindedir; caput, thorax ve abdomen tamamen birleşmiş. Ixodidae kenelerinde kitin kutikula ile örtülü ve serttir. Argasidae kenelerinde yumuşaktır.

Gnathosoma, baş kısmıdır. Ağız parçaları (rostellum), bir çift pedipalp (palp), bir çift keliser, keliser kılıfı, delmeye ve kan emmeye yarayan hipostom'dan oluşur. Bunlar basis capituli üzerine oturur ve kapitulum (capitulum) olarak adlandırılırlar. Ixodidae kenelerinin bütün evrelerinde  kapitulum üstten görülebilirken, Argasidae kenelerinde gövdenin altına doğru kıvrık olduğu için görünmezler. Palpler, dört eklemli ve dört parçadan ibaret olup dördüncü segmentte dokunma duyu kılları taşır. Ixodidae kenelerinin 4. palp segmenti çok küçük olup, 3. palp parçasının içinde yer alır. Palplerin iç yüzü diğer ağız organellerinden keliser ve hipostomu içine alacak şekilde çukurlaşmıştır. Keliserler keliser kılıfı içinde kayarak ileri geri hareket ederler, üç parçalı olup ve son kısım testere dişlidir. Keliserler, kene kan emeceği zaman hipostomunu deriye sokması için deriyi perfore ederler. Keliserler aynı zamanda çiftleşme  esnasında erkeklerin kendilerini sabit tutmasına yardımcı olurlar. Hipostom, radula ve tekastome adlarını da almaktadır. Tek parçadan ibaret olan hipostom üzerinde türlere göre değişen sayı ve büyüklükte geriye dönük dişler bulunur. Basis capituli üzerinde Ixodidae ailesine bağlı dişli kenelerde area porose adı verilen ve türlere göre değişen şekilde, süngerimsi yapıda iki alan bulunmaktadır.

İdiosoma: Gövde kısmıdır; göğüs ve karnın birleşmesinden oluşmuştur (thoraco-abdomen). Bacaklar buradadır. Ergin ve nimflerde 4 çift, larvalarda 3 çift bacak bulunur. Gövdeden uca doğru parçalar; kalça, trochanter, femur, tibia, pretarsus ve tarsus olarak sıralanır. Kalçalar (coxa) gövdeye yapışık ve hareketsizdirler. Ixodidae kene türlerinin coxa 'ları büyüktür ve bazı türlerinde mahmuz (spur) bulunur. Tarsusların uçlarında üzerinde bir çift tırnak bulunan pulvillum denen zarımsı oluşumlar vardır. Tutunmaya yarayan bu oluşumlar yaz kenesigillerde (Ixodidae) görülür, kış kenesigillerde (Argasidae) yoktur. Birinci çift tarsusların sırt yüzünde Haller organı (ya da Haller organeli) denen çukurluk biçiminde bir duyu aparatı bulunur. Bunlar, ısı, mevcut hava koşulları, koku ve kimyasalları saptar. İlk iki bacak çifti öne, son iki çifti geriye yönelmiştir.

Gelişme dönemlerine ve cinsiyetlerine göre vücutlarının bazı kısımlarında kitin oranı artar ve kitin plakları oluşur. Ixodidae kenelerinin dişi, larva ve nimflerinde kapitulumun gerisinde yaka tarzındaki kitin tabakası (scutum), erkeklerde vücudun dorsalinin tamamını kaplamıştır (conscutum). Kitin plakalar stigma civarında da bulunurlar ve peritrem olarak isimlendirilirler. Bazı Ixodidae türlerinin erkeklerinin anüs civarında bulunan, türlere göre değişen yapıda ve sayıdaki plakalara da anal plakalar adı verilir. Amblyomma, Dermacentor ve Haemaphysalis cinslerine ait kenelerde anal plaka yoktur.

Kenelerin iç organları; sindirim, boşaltım, dolaşım, solunum, sinir sistemleri ve duyu organları ile üreme ve kas sistemlerinden ibarettir

Biyoloji

Konak bulma
Konağın titreşimlerinin, ısısının ve karbondioksit'in kene tarafından algılanmasının, kenenin konağı bulmasına yardımcı olduğu belirtilmektedir. Gelişme evrelerini tamamlamak üzere konaklarını terkeden keneler (özellikle Ixodidae), tekrar bir konak bulmak için iki farklı yol izler:

 Pusuya yatma: Bazı keneler konaklarına geçmek üzere beklemek için bitkilere tırmanırlar. Arka ayakları ile otlara tutunurlar ve öndeki bir çift ayakları ile konağa tutunmak üzere beklerler. Bu olay, bitki üzerinde bekleyerek bir çeşit pusuya düşürme şeklidir. Örnek olarak, Rhipicephalus, Haemaphysalis ve Ixodes cinslerindeki kenelerin larva, nimf ve erginleri verilebilir.
 Ava çıkma: Bazı keneler de yakındaki konakları aramak için bir yerden başka bir yere hareket ederler. Avcı kenelere örnek olarak Amblyomma ile Hyalomma cinsleri verilebilir.

Kan emme

Keneler larva, nimf ve ergin dönemlerde herhangi bir konaktan mutlaka kan emmek zorundadır. Keneler gelişme evrelerine göre kan emmek için farklı bölgeleri tercih ederler. Larvalar derinin en ince olduğu iç kulak derisini tercih ederken, ergin keneler vücudun diğer kesimlerine tutunurlar ve kan emmeye başlarlar. Kene kan emmek için uygun bölgeyi bulduğunda keliserleri ile deriyi parçalamaya başlar. Deriyi parçalamaya başladığı andan itibaren bölgeye analjezik özelliği olan tükürük salgılanır. Kene keliserleri ile deriyi açar ve hipostomunu deriden içeri sokar. Hipostom üzerinde bulunan ve geriye dönük olan dişçikler kenenin konak üzerinde uzun süre kalmasını sağlar ve bu olaya kenenin konağa tutunduğu ilk 48-72. saatlerinde tükürük bezinden salgılanan ve ağız organellerini bir çimento gibi saran antijenik ve antiseptik özellikteki sement yardımcı olur. Bu sırada tekrar tükürük salgılanır. Tükürük salgılanması ile vasküler permeabilite bozulur, kan damar dışına sızar. Tükürük salgısının antikoagulan etkisi ile kanın pıhtılaşması engellenir ve kene oluşturduğu kan gölünden beslenir. Ixodidae doyuncaya kadar aynı yerden kan emer. Bu süre birkaç günden birkaç haftaya kadar değişebilir. Argasidae ise tutunduğu konaktan kısa sürede çok miktarda kan emer ve konağını terk eder. Ixodidae kenelerinin beslenmesi yavaştır, çünkü kenenin fazla miktarda kanla beslenmesi için vücut duvarının genişlemeye ihtiyacı vardır. Larvaların tamamen kanla doyması 3-5 gün sürer. Nimflerde bu süre 4-8 gün arasında değişir ve erişkin dişilerde kanla doyma süresi 5-20 gündür. Keneler tamamen kanla doyduklarında konak derisindeki hipostomlarını çıkarırlar. Vücut ağırlıklarının 3-30 misli kan emebilirler. Dişi keneler erkek kenelere oranla daha fazla genişleyebilme özelliğindedirler. Erkek kenelerin ise tüm vücut yüzeyini kitin tabakası kapladığından dolayı dişiler kadar fazla genişleyemezler ve beslenmeleri sadece üreme faaliyetlerinin yerine getirilmesi ve bazal metabolizmaları ile ilişkilidir. Keneler kandan ve lenften tam olarak faydalanır, yalnız hematini sindiremezler ve dışkının çoğu hematin'den oluşur.

Üreme
Kenelerde üreme eşeylidir. Çiftleşme kan emme sırasında konağın üzerinde olur. Çiftleşmeden sonra erkek konağı terk eder ve ölür. Dişi kene tam doyuncaya kadar kan emmeye devam eder, daha sonra uygun bir yerde konağını terk eder ve yumurtlar, yumurtladıktan sonra da kendisi ölür (Ixodidae) ya da ölmez (Argasidae).

Dişi keneler yumurtalarını taş, toprak ve merada yaprakların altına, toplu ve birbirine yapışık şekilde bırakırlar. Yumurtlama süresi ve miktarı, dişi kenenin az veya çok kan emmesine ve ısı ışık ve nem gibi diğer dış faktörlere bağlı olarak değişir.  Önceleri az, sonrasında çok sayıda yumurta çıkarılır. Sürenin sonuna doğru sayı tekrar azalır. Yumurtalar ilk çıktıklarında beyaz renklidir. Daha sonra kahverengi-kehribar renge dönerler. Yumurtalar ortalama 0.7-1.0 mm büyüklüktedir. Yumurta sayısı türlere ve kanla doyma derecelerine göre 200-15000 adet olabilir.

Dişi kenelerde ovaryum ile bağırsak irtibat halindedir. Bu yüzden bazı keneler kan emerken parazitleri sindirim sisteminden ovaryumlarına geçirirler. Bu parazitler ovaryumdan yumurtaya geçerek, yumurtadan çıkan larvaları enfekte ederler. Bu larvalar kan emerken parazitleri de hayvanlara taşırlar (transovaryal nakil).

Yumurta içinde larvanın gelişmesi ve daha sonraki gelişme dönemleri tür, ısı, nem gibi dış faktörlere bağlıdır. Toprakta bulunan yumurtalardan bir hafta içinde larvalar çıkar. Yumurtadan çıkan üç çift ayaklı larvalar 7-22 gün içinde kitinizasyonlarını tamamlayarak aktif hale geçip konakçı aramaya başlarlar.

Gelişim

Yumurtadan çıkan larvalar tıpkı böcekler gibi 3 çift bacaklıdır. Larvalar Haller organı sayesinde bir konağa tutunur. Türlere göre farklı sürelerde deri değiştirerek 4 çift bacaklı  nimf haline gelirler. Nimflerde larvalar gibi henüz genital organlar gelişmemiştir. Aç olan nimfler konaktan kan emerek doyar, deri değiştirerek aç ergin hâle gelir. Erkek ve dişi ergin keneler kan emerken çiftleşir ve doyduktan sonra dişi toprağa düşer ve yumurtlar.

Biyolojik gelişmelerine göre yaz keneleri üçe ayrılır: bir konaklı keneler: larva, nimf ve ergin dönemlerini aynı konak üzerinde geçirirler; iki konaklı keneler: larva ve nimf dönemini bir konakta, ergin dönemini farklı bir konakta geçirirler; üç konaklı keneler: larva bir konaktan kan emer ve toprağa düşer, toprakta deri değiştirerek aç nimf haline gelir. Aç nimfler ikinci bir konağa tutunur, doyup konağı terk eder, toprağa düşer deri değiştirir ve aç ergin kene haline gelir. Aç ergin keneler bir konağa tutunur, doyup konağı terk eder.

Yaz kenesigiller (Ixodidae), genellikle ilkbahar ve sonbahar mevsimleri arasında aktiftirler. Bunlar evcil hayvanların kulak kepçesi içinde ve dışında, boyun altında, karın, anal ve perianal bölgeler ile sırt ve kuyruk üzerinde bulunurlar.

Kenelerin hepsi zararlı, parazit ve kör değildir. Sığır ve köpek kene türleri gözlüdür. İnsan ve ehil hayvanlarda parazit yaşayanlar çeşitli hastalık mikroplarını bulaştırdıklarından sağlık bakımından zararlıdır ve birçok bakteri de üretmektedir.

Kenenin çıkarılması

Kan emen bir keneyi deriden bilgisizce söküp atmak hastalık bulaşma riskini artırdığından oldukça tehlikelidir. Çünkü çıkarılmaya çalışılan kene tepki olarak midesinde bulunan, mikrop ve bakterilerle dolu kanı tekrar geriye boşaltır. Cımbız, pens veya naylon ip yardımıyla deriye en yakın kısımdaki başından (ağız organellerinden) sıkıca tutularak dik olarak deriden çekilerek uzaklaştırılır.

Kene penseti

Türkiye'de son yıllarda görülen Kırım Kongo vakaları nedeniyle hemen hemen tüm klinik ve doğayla iç içe olan işletmelerde (maden ocağı revirleri vs.) özel bir kene çıkarıcı kit olan kene penseti kullanımı yaygınlaşmıştır.

Kene kaşığı
Keneye bağlı hastalıkların en yaygın olduğu ülkelerden olan Amerika'da keneyi döndürmeden kolayca ve güvenli bir şekilde çıkarmaya yarayan özel bir kaşık geliştirilmiştir. Bu araç özel şekli sayesinde ulaşılması güç olan kasık ve eklem yerleri gibi bölgelere yapışan kenelerin kolayca ve keneye zarar vermeden çıkarılmasını sağlar.

Acil durumda keneyi çıkarma
Keneleri mümkünse kendiniz çıkarmaya çalışmayın ve en kısa sürede uzman bir sağlık görevlisi tarafından çıkarılmasını sağlayın. Yalnızca birkaç saat içinde ulaşabileceğiniz yakınlıkta bir sağlık merkezi yoksa, keneyi T.C. Sağlık Bakanlığı tarafından önerilen yöntemlerle kendiniz çıkarmayı tercih edin.

Eğer herhangi bir sağlık kuruluşuna ulaşma imkânınız yoksa, şu adımları izleyin:

1) Kenenin üzerine hiçbir şekilde kimyasal madde dökmeyin, bunu yaparsanız kene rahatsız olup sizi bırakabilir fakat bu esnada emdiği kanın bir kısmını kusar, midesinden gelen tehlikeli virüs ve mikroplar vücudunuza bulaşır.

2) Ucu ince bir cımbız yardımıyla, kenenin vücudunuza en yakın noktasından (kan emdiği hortum) nazikçe ve sağlam bir şekilde kavrayın.

3) Sakın kenenin vücuduna dokunmayın, bu emdiği kanı geri boşaltmasına yol açar.

4) Kene çıktıktan sonra ısırılan yeri alkol, yoksa sabun ile temizleyin.

5) Keneyi uygun bir şekilde saklayın. Gerekirse tanımlama için kullanılabilir. Keneyi öldürmek için ezmeyin, patlamasına neden olabilir.

6) En yakın zamanda bir sağlık kuruluşundan yardım isteyin, kontrol yaptırın.

Kenenin kendiliğinden düşürülmesi yöntemi
Kenenin tutulup çekilmesini içeren çıkarma yöntemlerinin hepsi kenenin paniğe kapılıp midesindeki kanı boşaltmasına sebep olabilir. Bu yüzden kene çıkarılmamalı, kendiliğinden çıkması sağlanmalıdır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye ve Orta Asya kene türleri listesi
 Kırım-Kongo Kanamalı Ateşi
 Lyme hastalığı

Dış bağlantılar
 Kene nasıl çıkarılmalıdır? (Yahoo)
 Kene nasıl çıkarılmalıdır? (American Family Physician)

Kaynakça
Özel

Genel
 Zafer Karaer, Bayram Ali Yukarı, Levent  Aydın (1997) - Türkiye Keneleri ve Vektörlükleri; Parazitolojide Artropod Hastalıkları ve Vektörler, 1997
 Prof. Dr. Zati Vatansever, Prof. Dr. Münir Aktaş, Prof. Dr. Ayşen Gargılı, Prof. Dr. Levent Aydın (2009), Kırım-Kongo Kanamalı Ateşi (KKKA) Hastalığının Vektörü Keneler: Biyoloji, hastalık nakli, mücadele ve korunma yolları
 Önder Ergönül. Crimean- Congo Hemorrhagic Fever. Lancet Infect Dis 2006; 6: 203-214.
 Önder Ergönül, "Türkiye'de Yeni Bir Enfeksiyon: Kırım-Kongo Kanamalı Ateşi", STED, TTB; Haziran 2006
 Kenelerin küresel önemi (İngilizce)
 Systematik von Zecken (Almanca)
 S. C. Barker and A Murrell (2004), Systematics and evolution of ticks with a list of valid genus and species names Parasitology (2004), 129, S15–S36
 Mehmet Fatih AYDIN (2008) , Ixodid Keneler ve Naklettikleri Hastalıklar, Doktora semineri (danışman: Prof. Dr. Nazir Dumanlı), Fırat Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Veteriner Programı, Parazitoloji Anabilim Dalı , Elazığ, 2008
 Sabri Akman (2008) KKA (Kırım Kongo Kanamalı Ateşi)

Parasitiformes

Kene


පේද්‍රෝ ඒමෙම් පෙරෙයිරා යනු, පෘතුගීසි ලංකාවේ 17 වන සහ අවසාන  කැප්ටන්-මේජර්වරයා විය. 1591 දී පෘතුගාලයේ පළමුවන පිලිප් රජ විසින් පෙරෙයිරා පත් කරන ලද අතර, 1594 වන තුරු ඔහු කැප්ටන්-මේජර්වරයා විය. කැප්ටන්-මේජර් තනතුර අහෝසි කරන ලද අතර ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා වශයෙන්  පේද්‍රෝ ලෝපෙස් ඩි සෝසා පත්වූයේ  පෘතුගීසි ලංකාවේ ආණ්ඩුකාරයා ලෙසිනි.

ආශ්‍රිත

 සෙයිලෝහී කැප්ටන්-මේජර්වරු
16වන-සියවසේ පෘතුගීසි ජනයා

පේද්‍රෝ ඒමෙම් පෙරෙයිරා


Johai Ben-Nun (; * 17. Dezember 1924 in Haifa; † 6. Juni 1994 in New York City) war ein israelischer Konteradmiral (Aluf) und von 1960 bis 1966 der sechste Befehlshaber der israelischen Marine.

Leben
Johai Ben-Nun wurde in Haifa geboren; seine Eltern kamen mit der ersten Alija.

Im Jahr 1941 trat er der jüdischen paramilitärischen Organisation Palmach bei, wo er zum Gruppenführer aufstieg. 1944 schloss er sich dem Palyam an, der Marinegruppe des Palmach. In einer verdeckten Operation versenkte er 1945 zwei britische Schiffe der Royal Navy.

Beim Ausbruch des Israelischen Unabhängigkeitskrieges gründete Ben-Nun die Kampfschwimmereinheit Schajetet 13. Er befehligte die Streitkraft, die am 22. Oktober 1948 die Emir Faruk versenkte, ein Schiff der Ägyptischen Marine, innerhalb eines Marineeinsatzes der Operation Jo'av. Für den Einsatz erhielt er die Auszeichnung Held Israels sowie die israelische Tapferkeitsmedaille (Itur HaGvura).

Im Sinai-Krieg diente er als Kommandant der INS Yafo und war an der Erbeutung eines ägyptischen Zerstörers beteiligt. Nach dem Krieg befehligte er weiter die Schajetet 13.

Ben-Nun wurde 1960 zum Befehlshaber der Israelischen Marine ernannt. In dieser Position vergrößerte er die Flotte und erhöhte deren Angriffspotential. Obwohl er 1966 aus dem Dienst ausschied, beteiligte er sich während des Sechstagekriegs freiwillig an Marineoperationen sowie an Einsätzen in den Golanhöhen.

Neben seiner militärischen Karriere begründete er in Israel das halbamtliche Ozeanographische und Limnologische Institut, dessen Direktor er auch war.

Johai Ben-Nun starb 1994 in New York und wurde im Kibbuz Ma'agan Michael beigesetzt. In Haifa und Jerusalem wurden Straßen nach ihm benannt.

Weblinks

 Führer des Palyam (hebräisch)

Konteradmiral (Israel)
Israeli
Geboren 1924
Gestorben 1994
Mann

Johai Ben-Nun


Inno di Mameli (Il Canto degli Italiani, "İtalyanların Şarkısı"), İtalya'nın 1946'dan beri kullanılan millî marşı. Daha çok L'inno di Mameli ("Mameli'nin İlahisi") olarak bilinir ve çoğu yerde giriş sözlerinden dolayı Fratelli d'Italia ("İtalya'nın Kardeşleri") olarak geçer.

Marşın sözleri 1847 sonbaharında Cenova'da, o zamanlar henüz 20 yaşında olan (ölümünden iki yıl önce) Goffredo Mameli tarafından, İtalyan Bağımsızlık Savaşı'nın yolunu açan millî birlik mücadelesi sırasında yazılmıştır.

İki ay sonra, yine bir Cenovalı olan Michele Novaro tarafından Torino'da bestelenmiştir. Birleşme döneminde çok meşhur olan şarkı, bu popülerliğini daha sonra da devam ettirmiştir.

12 Ekim 1946'da İtalya resmen cumhuriyet oldu ve Il Canto degli Italiani fiili olarak millî marş kabul edildi. Ancak bu karar ancak 17 Kasım 2005'te, neredeyse 60 yıl sonra resmileştirildi.

Tartışmalar
Bazı İtalyanlar (hem uzmanlardan hem sıradan vatandaşlardan) Fratelli d'Italianın artık değiştirilmesi gerektiğini savunur. Bunun sebebi müzikal olarak zayıf olması ve sözlerinin artık ilgi çekmeyen bazı belirli olayları anlatmasıdır. Yine de, Fratelli d'Italia tüm dünyada bilinir ve her İtalyan tarafından hemen tanınır, bu yüzden büyük tartışmalar olmadan bu marşın değişmesi çok zordur.

Dış bağlantılar
  (706 KB, .ogg)
 Quirinale (Devlet Başkanlık Sarayı) sayfasında farklı performanslar
 Sözsüz MP3 versiyonu

Ulusal marşlar
İtalya'nın ulusal sembolleri
İtalyanca şarkılar
1847 şarkıları

Inno di Mameli


Alpiscorpius caporiaccoi est une espèce de scorpions de la famille des Euscorpiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Bosnie-Herzégovine. Elle se rencontre vers Barevo.

Description
Le mâle décrit par Tropea en 2021 mesure  et la femelle . Alpiscorpius caporiaccoi mesure de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Euscorpius mingrelicus caporiaccoi par Bonacina en 1980. Elle suit son espèce dans le genre Alpiscorpius en 2019. Elle est élevée au rang d'espèce par Tropea en 2021.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur de Lodovico di Caporiacco.

Publication originale
 Bonacina, 1980 : « Sistematica specifica e sottospecifica del complesso Euscorpius germanus (Scorpiones, Chactidae). » Rivista del Museo Civico di Scienze Naturali Enrico Caffi (Bergamo), , .

Liens externes
 The Scorpion Files : Jan Ove Rein, Trondheim, Norwegian University of Science and Technology

Notes et références

Euscorpiidae
Espèce de scorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Bosnie-Herzégovine

Alpiscorpius caporiaccoi


Asociația artistică a fost o societate artistică care s-a înființat în luna martie 1913 cu ocazia primei expoziții pe care a organizat-o la Ateneul Român. Ea s-a înființat ca urmare a desfășurării expoziției din anul 1912 a Salonului oficial, care conform metehnelor ce au rămas nealterate în astfel de evenimente controlate de stat, au generat adversități, intervenții și atitudini clientelare în judecarea de către juriu a operelor de artă. Au existat reclamații și proteste făcute la ministerul de resort și perspectiva participarii artiștilor la viitoarele expoziții a Salonului era sumbră. Ca urmare a unei astfel de situații, mai mulți artiști, dintre care unii erau elevii Școlii de Belle-Arte din București, au decis înființarea unei noi organizații care să le reprezinte interesele față de autorități.

Practic, expoziția de la Ateneul Român din martie 1913 a fost actul de naștere a noii asociații artistice. Vernisajul a fost făcut doar de către membrii fondatori: Sofronie Constantinescu, Ignat Bednarik, Biciovski, Dumitru Brăiescu, Marin Georgescu, Aurel Mănciulescu, Petre Bulgăraș, Cotty, Raymond Horn, Panait Mihăilescu, Constantin Petrescu, Oscar Schmidt, P. Rădulescu, P. Popescu, Petre Troteanu, Ion Dumitru, Horia Boambă, Ion Jalea, Oscar Han, etc.

În cadrul expoziției au fost expuse 176 de exponate din domeniul picturii, sculpturii și artei decorative. Presa a reținut din toată expoziția doar faptul că ea a reprezentat o etapă promițătoare a noii generații care s-a format în România.

Perioada anilor 1913 - 1916, a fost una un propice în vânzarea de pictură deoarece a crescut număul amatorilor de artă ca urmare a îmbogățirii lor de pe urma războiiului. Tinerii artiști au fost încurajați din această cauză și au deschis în anul 1914 o nouă expoziție, de această dată în clădirea Tinerimii artistice, fosta Panoramă Grivița. Din cauză că presa nu a menționat decât anunțul vernisajului, astăzi nu se cunosc participanții la eveniment. Prin faptul că asociația a mai deschis în februarie 1916 o nouă expoziție, se poate considera că asociația a avut un anumit impact în manifestările expoziționale de tip artistic din București. În februarie 1916, presa a precizat că pe lângă vechii membri ca Dumitru Brăiescu, Petre Troteanu, Sofronie Constantinescu, Horia Boambă, Aurel Mănciulescu, Oscar Han, au mai fost prezenți și Adam Bălțatu, Aurel Băieșu, George Chirovici, Otto Briese, Ion Cristoloveanu, Sabin Pop, N. Pop, Vasile Velisaratu, Alexandrina Biju, I. Protopoescu și A. Davidoglu.

O dată cu intrarea în Primul Război Mondial a României, activitatea asociației s-a închis. După terminarea războiului, asociația, ca și alte societăți artistice, nu a mai putut să-și reia activitatea.

Referințe

Bibliografie
Petre Oprea: Societăți artistice bucureștene, Editura Meridiane, București, 1969, pag. 67 - 68

Legături externe

Fondări în 1913
Desființări în 1916
Organizații de artă din România
Evenimente în România

Asociația artistică


Leopold I may refer to:

Leopold I, Margrave of Austria (d. 994), first Margrave of Austria
Leopold I, Duke of Austria (1290–1326), co-Duke of Austria and Styria with Frederick I
Leopold I, Holy Roman Emperor (1640–1705), Holy Roman Emperor, King of Germany, Hungary and Bohemia
Leopold I, Prince of Anhalt-Dessau (1676–1747), Prince of Anhalt-Dessau
Leopold I, Prince of Lippe (1767–1802), ruler of the Principality of Lippe
Leopold I, Grand Duke of Baden (1790–1852)
Leopold I of Belgium (1790–1865), first King of the Belgians

Leopold I


Félix Fénéon (født 22. juni 1861, død 29. februar 1944) var en fransk kunstkritiker, anarkist, journalist, tidsskriftsredaktør og gallerist.

Værker
 Les impressionnistes (1886)
  Nyheder på tre linjer. Oversættelse og forord ved Jens Eichler Lorenzen. Forlaget mellemgaard, 2019
 Œuvres (ed. Jean Paulhan). Paris, Gallimard, 1948
 Œuvres plus que complètes (ed. Joan U. Halperin). Genève: Droz, 1970

Eksterne henvisninger

Journalister fra Frankrig
Kunstkritikere fra Frankrig

Félix Fénéon


Amel Tuka () este un alergător bosniac pe distanțe medii care s-a specializat în proba de 800 de metri. Tuka deține două recorduri naționale ale Bosniei și Herțegovinei în cadrul probelor de 400 de metri și 800 de metri. Pe 17 iulie 2015, cu timpul său de 1:42,51, Tuka a fost lider pe plan mondial în urma cursei masculine la 800 de metri din Monaco pentru anul 2015. Ulterior, a câștigat prima medalie a țării sale la o competiție de atletism de top, reușind să termine pe locul al treilea la proba de 800 de metri la Campionatul Mondial de Atletism din 2015.

Cariera
Tuka a fost recrutat de Atletski Klub Zenica pentru a se dedica în întregime atletismului, după ce a câștigat o cursă de 400 de metri în Zenica. De atunci a devenit cel mai competitiv alergător pe distanțe mijlocii din țară, după ce a concurat și a câștigat medalii în numeroase campionate regionale și continentale (europene).

În iunie 2013, Tuka a câștigat cursa de 800 de metri în cadrul Ligii a treia a Campionatului European pe Echipe 2013, cu o durată de 1:51,11. Cu mai puțin de o lună mai târziu, Tuka a câștigat locul al treilea la Campionatul European de Atletism U23 din 2013 la 800 de metri, înregistrând un record național de 1:46,29. După campionat, Tuka s-a mutat din Bosnia în Verona, Italia, pentru a se antrena cu antrenorul Gianni Ghidini.

La Campionatele Europene de Atletism din 2014, Tuka s-a clasat pe locul șase în finala de 800 de metri la masculin, depășindu-și recordul personal cu un timp de 1:46,12.

La 1 iulie 2015, Tuka a câștigat proba de 800 de metri la cea de-a 20-a Întâlnire Anuală Internațională la Velenje, Slovenia și s-a calificat pentru Jocurile Olimpice de vară din 2016, cu un timp de 1:44.19. Pe 11 iulie 2015, el a alergat și mai repede, câștigând proba de 800 de metri la Madrid, cu un timp de 1:43,84. Rezultatul de la Madrid îl făcea pe Tuka să fie cel de-al șaptelea cel mai rapid alergător în cursa de 800 de metri din lume, la egalitate cu Boris Berian. Doar șase zile mai târziu, la competiția Herculis din Monaco, Tuka și-a îmbunătățit timpul câștigând cursa cu 1:42,51, făcându-l cel de-al unsprezecelea cel mai rapid alergător pe 800 de metri al tuturor timpurilor și cel mai rapid din lume la acea vreme. În acest timp a câștigat în cursa alergată cu medaliatul cu argint la Jocurile Olimpice, Nigel Amos și cu deținătorul titlului mondial, Mohammed Aman.

Jocurile Olimpice de vară 2016
El a concurat la Jocurile Olimpice de Vară din 2016, unde a terminat pe locul 12 în cursa de 800 de metri. Prin atingerea semifinalelor de la Rio, Tuka a devenit primul alergător din Bosnia și Herțegovina care trece de prima rundă de la Jocurile Olimpice după ce Jasmin Salihović a fost eliminat la Jocurile Olimpice de Vară din 2004. Amel Tuka a fost purtătorul steagului bosniac pentru țara sa la ceremonia de deschidere a jocurilor.

La Campionatul Mondial din 2019 de la Doha a obținut medalia de argint. La Jocurile Olimpice de la Tokyo s-a clasat pe locul șase.

Stilul de funcționare
Amel Tuka a spus că, atunci când era mai tânăr, îl avea ca idol pe Jeremy Wariner, care l-a influențat să alerge în curse de 400 de metri (în loc de cea mai populară, de 100 de metri).

Referințe

Legături externe

Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2020
Nașteri în 1991
Oameni în viață
Atleți bosniaci
Alergători

Amel Tuka


John-Anker Hametner Larsen er en dansk fisker fra Thyborøn. Han er, via sit rederi, blandt de største industrifiskere i Danmark og fik i 2017 en mængde presseopmærksomhed som en af de såkaldte "kvotekonger". Han har desuden en række erhvervsinteresser i Thyborøn og sidder i bestyrelsen for Thyborøn Fjernvarme.

Kilder

Personer fra Thyborøn
Fiskere

John-Anker Hametner Larsen


Aceasta este o listă de veterani români:

Al Doilea Război Mondial
 Ion Anastasescu
 Constantin Biriș
 Igor Burcă
 Gheorghe Cojocea
 Otilia-Eugenia David, medic
 Oleg Dombrovschi
 Lăcătușu Dumitrașcu
 Emilian Ezechil
 Victor Goanta
 Ioan Haicu Vida
 Radu Mărculescu
 Octavian Țebrean
 Glodeanu Ghe. Vasile
Bilan Ivan
Gheorghiță Ghe. Lazăr (n. 25 dec 1910 - 8 mar 1999), din comuna Tichilești , județul Braila, a luptat ca infanterist. Plecând din Constanta a luptat in Caucaz, A plecat de la Constanta in Caucaz, Cotul Donului, la Simferopol, la Sevastopol, in Stramtoarea Kerci.
 Roșoga C. Mihai (n. 18 mai 1923 – d. 5 ianuarie 2006), din Stupărei, județul Vâlcea, a luptat în munții Tatra (1945)
 Săraru Constantin (n. 1915 – d. 1988), din Stupărei, județul Vâlcea, ultimul supraviețuitor al Masacrului de la Fântâna Albă (1941)
 Dumitru Ion (n. 11 martie 1925 – d. 13 septembrie 2019), din comuna Mihăești, județul Vâlcea, ambulanțier la Spitalul de Pneumoftiziologie "Constantin Anastasatu", a luptat în Ungaria (1945)
 Nicu Petre (n. 5 august 1923 – d. 29 octombrie 2016), a luptat la Oarba de Mureș (1944)
 Andreica N. Ion (n. 22 mai 1917 – d. 22 aprilie 1989), a luptat în Tatra Mică (1945)
 Budișteanu Simion (n. 3 februarie 1925 – d. 5 noiembrie 1982), socrul profesorului Ion Soare, a luptat în Ungaria (1945)
 Drăgan Neculai (n. 1919 – d. 2019), din Viișoara, comuna Târgu Trotuș, județul Bacău
 Dumitru Nicolae (n. 1910 – d. 1979), a luptat la Donetsk (1941)
 Vețeleanu Emil (n. 1919, Copăceni, județul Vâlcea - d. 2020, Râmnicu Vâlcea), din Ocnele Mari
 Popescu Ion (n. 1917 – d. 1990), a luptat în Bătălia de la Odesa (1941), a fost închis în gulaguri
 Popescu Ion (n. 1909 – d. 1992), avocat, a luptat la Incidentul militar de frontieră din Maramureș din 3 iulie 1940
 Roșoga C. Gheorghe (n. 1912 – d. 1996, București), consilier la Primăria sectorului 5, a luptat la Bătălia de la Stalingrad
 Roșoga C. Petre (n. 1913 – d. 1999), judecător, a luptat la Târgu Frumos
 Nicu Gheorghe (n. 1 ianuarie 1921 – d. 25 aprilie 2010), a luptat la Bătălia de la Stalingrad
 Brânzan Gheorghe (n. 1915 – d. 2008), adjutant plutonier
 Sima Gheorghe (n. 1922 – d. 1994), colonel

Sasca Vasile (n.15 iunie 1904-d.13 ianuarie 1976)
Evu Ioan (n.1923 -d. 2006), soldat, a luptat in impotriva Germaniei.
Ciocan Ilie (n. 1913), din Bratia Vale, comuna Galicea, județul Vâlcea. A luptat la Cotu Donului (1942)
 Apostol Gheorghe (1912-1995), soldat, din Comuna Dumbrava, Jud. Prahova, a luptat în Batalionul 2 Vânători de Munte pe frontul de est. A participat la eliberarea Bucovinei de Nord și la luptele din Crimeea până la 28 martie, 1942 când a fost rănit și trimis în țară. S-a remarcat în luptele de la Dealul Capela inainte de marele asalt asupra Sevastopolului.
 Dincă Petre (1922-2013)Comuna Stoenești judetul Olt,a luptat la Odessa, sergent
 Spiridon Bantaș (1923-2004) Sat Gănești , comuna Cavadinești , Jud Galați , infanterie . A fost rănit la mână în munții Tatra (Slovacia).

Note

Legături externe
 Războiul mocnit dintre veteranii României, 11 mai 2008, Vlad Stoicescu, Andrei Crăciun, Evenimentul zilei

Veterani
Listă
Români

Listă de veterani români


Australian Open-mesterskabet i herresingle 2015 var den 103. turnering om Australian Open-mesterskabet i herresingle. Turneringen var en del af Australian Open 2015 og bliver spillet i Melbourne Park i Melbourne, Victoria, Australien i perioden 19. januar - 1. februar 2015.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i herresingle androg US$ ??.???.??? (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på ?? % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere, der var fordelt på:
 104 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering pr.  2015.
 8 spillere, der har modtaget et wild card.
 16 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på ATP's verdensrangliste pr.  2015 blev seedet:

Wild cards

Otte spillere modtog et wild card til hovedturneringen. Deres verdensranglisteplacering pr.  2015 er angivet i parentes.

Kvalifikanter

16 spillere kvalificerede sig fra kvalifikationsturneringen til hovedturneringen.

Se afsnittet Kvalifikation.

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

I kvalifikationsturneringen spillede 128 spillere om 16 ledige pladser i hovedturneringen. Heraf havde seks spillere har modtaget et wildcard (WC).

Følgende 16 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Resultater

Se også
 Australian Open-mesterskabet i damesingle 2015
 Australian Open-mesterskabet i herredouble 2015
 Australian Open-mesterskabet i damedouble 2015
 Australian Open-mesterskabet i mixed double 2015

Eksterne henvisninger

 Australian Open

Noter

Australian Open 2015
2015
ATP World Tour 2015


Yeni Zelanda millî futbol takımı; Yeni Zelanda'yı uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. Okyanusya kıtasının  en çok başarı yakalamış takımıdır. Ülke; 1982 ve 2010 yıllarında olmak üzere 2(iki) kez FIFA Dünya Kupası'na katılmıştır.

1982 FIFA Dünya Kupası
İlk katıldığı Dünya Kupası olan 1982 FIFA Dünya Kupası'nda, turnuvadaki bütün maçlarında farklı sonuçlarla mağlubiyete uğrayarak İskoçya, SSCB ve Brezilya karşısında puan alamadan -10 averaj ile evine döndü.

2010 FIFA Dünya Kupası
Avustralya'nın 2006 FIFA Dünya Kupası'nda katılmasından sonra, Asya Elemeleri'ne dahil edilmesi ile birlikte FIFA Dünya Kupası Okyanusya elemelerinde zayıf takımlarla karşılaşmaya başlayan Yeni Zelanda, final grubunu oynadığı 6 maçta 15 puan toplayarak lider tamamladı. Böylelikle 2010 FIFA Dünya Kupası'nın düzenleneceği Güney Afrika Cumhuriyeti'ne gitmek için Asya elemeleri beşincisi Bahreyn ile baraj maçları oynama hakkını kazanan Yeni Zelanda; bu maçların ilkinde rakip sahadaki maçtan golsüz eşitlikle ayrıldı. Rövanş maçında Rory Fallon'un 45. dakikada attığı golle ilk devreyi 1-0 önde kapatan Yeni Zelanda; ikinci devrenin başlarında Bahreyn'in faydalanamadığı penaltı atışının ardından tek gollü üstünlüğünü koruyarak Dünya Kupası'na katılma hakkını elde etti. 2010 FIFA Dünya Kupası'nda ilk maçta Slovakya ile 1-1 berabere kalan Yeni Zelanda; aynı tarifeyi büyük bir sürprize imza atarak İtalya karşısında da uyguladı. Son maçta ise Paraguay'ı yenerse tarihinde ilk kez gruptan çıkmaya hak kazanacak olan Yeni Zelanda; 3. maçını da beraberlikle bitirince İtalya'nın önünde grup üçüncüsü olarak turnuvaya veda etti.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi
Konfederasyon Kupası'na tarihinde ilk kez 1999'da katılma hakkı elde eden Yeni Zelanda; Brezilya, ABD ve Almanya karşısında puan toplayamayarak elendi. 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda da benzer şekilde Fransa, Kolombiya ve Japonya karşısında puan alamayarak elendi. 2008 yılındaki Okyanusya şampiyonluğunun ardından 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası'na katıldı. İlk maçında Avrupa şampiyonu İspanya'ya 5-0, ardından ev sahibi Güney Afrika'ya 2-0'lık sonuçlarla boyun eğen Yeni Zelanda; son karşılaşmasında Irak ile 0-0 berabere kalarak 3. kez katıldığı Konfederasyon Kupası'nda ilk kez puanla tanıştıysa da grup sonuncusu olarak turnuvaya ilk turda veda etti.

OFC Uluslar Kupası tarihi

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular 15 ve 18 Kasım 2019'da İrlanda Cumhuriyeti ve Litvanya'ya karşı oynayacakları hazırlık maçları için çağrıldılar.

Kaynakça

Yeni Zelanda millî futbol takımı


Nas Portas do Cu é o décimo quarto álbum de estúdio do músico brasileiro Rogério Skylab, e o segundo volume da "Trilogia do Cu".  Foi lançado em 1º de janeiro de 2019,  e está disponível para download gratuito no site oficial do músico  e para streaming.

O álbum e a trilogia da qual faz parte como um todo foram originalmente anunciados pela Skylab em sua página oficial no Facebook em 7 de março de 2018.  Em postagem posterior, de 3 de dezembro, ele afirmou que a produção de Nas Portas do Cu estava "quase concluída" e que seria lançada em 1º de janeiro do ano seguinte.  Lívio Tragtenberg, que colaborou com Skylab na trilogia de álbuns Skylab & Tragtenberg, contribuiu com Nas Portas do Cu pré-mixando o álbum e fornecendo as amostras.

A faixa "Catatau" é uma referência ao romance experimental homônimo de Paulo Leminski, publicado originalmente em 1975.

Recepção critica

Escrevendo para o webzine Esquinas, da Fundação Cásper Líbero, Henrique Artuni falou muito favoravelmente de Nas Portas do Cu, chamando-o de um álbum "cuja grandeza pode ser comparada a Skylab VII, Skylab X e Skygirls ". Ele também elogiou Skylab como um "artista camaleônico" e observou como ele e sua música "amadureceram" visivelmente com o tempo.

Lista de Faixas

Ficha Técnica

 Rogério Skylab – vocal, produção
 Thiago Martins – guitarra elétrica, violão clássico
 Yves Aworet – baixo
 Alex Curi – bateria
 Lívio Tragtenberg – pré-mixagem, samples
 Vânius Marques – mixagem, masterização
 Solange Venturi – arte da capa

Álbuns disponibilizados gratuitamente
Controvérsias sobre obscenidade na música
Álbuns independentes
Álbuns de Rogério Skylab
Álbuns de 2019

Nas Portas do Cu


An Pycreus acaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Nelmes. An Pycreus acaulis in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Malawi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus acaulis


Charles Gordon-Lennox, 5th Duke of Richmond  (né Lennox; 3 August 179121 October 1860), of Goodwood House near Chichester in West Sussex, was a British peer, soldier and prominent Conservative politician.

Origins
He was born "Charles Lennox", the son and heir of Charles Lennox, 4th Duke of Richmond (1764-1819) by his wife Lady Charlotte Gordon, the eldest child of Alexander Gordon, 4th Duke of Gordon. Until his father's death in 1819 he was styled Earl of March, a courtesy title, being one of his father's subsidiary titles.

Education
He was educated at Westminster School in London and Trinity College, Dublin.

Military career

As Earl of March, he served on Wellington's staff in the Peninsular War, during which time he volunteered to join the 52nd (Oxfordshire) Regiment of Foot's advance storming party on the fortress of Ciudad Rodrigo. He formally joined the 52nd Foot in 1813 and took command of a company of soldiers at the Battle of Orthez in 1814, where he was severely wounded; the musket-ball in his chest was never removed. During the Battle of Waterloo (1815) he was aide-de-camp to the Prince of Orange, and following the latter's wounding, served as aide-de-camp to Wellington. He was chiefly responsible for the institution in 1847 of the Military General Service Medal for all survivors of the campaigns between 1793 and 1814, considered by many belated as hitherto there had only been a Waterloo Medal. He campaigned in Parliament and also enlisted the interest of Queen Victoria. Richmond himself received the medal with eight clasps.

On 19 October 1817, he reformed the Goodwood Troop of Yeomanry Artillery, originally raised by the 3rd Duke in 1797. The unit supported the cavalry of the Sussex Yeomanry but was disbanded in December 1827. Richmond was appointed Colonel of the Royal Sussex Light Infantry Militia on 4 December 1819, and Colonel-in-Chief of its offshoot the Royal Sussex Militia Artillery, on its formation in April 1853.

Political career
Richmond sat as a Member of Parliament for Chichester between 1812 and 1819. The latter year he succeeded his father in the dukedom and entered the House of Lords where he was a vehement opponent of Roman Catholic emancipation, and later was a leader of the opposition to Peel's free trade policy, as he was the president of the Central Agricultural Protection Society, which campaigned for the preservation of the Corn Laws. Although a vigorous Conservative and Ultra-Tory for most of his career, Richmond's anger with Wellington over Catholic Emancipation prompted him to lead the Ultras into joining Earl Grey's reforming Whig government in 1830 (Lang, 1999).

He served under Grey as Postmaster General between 1830 and 1834. He was sworn of the Privy Council in 1830, and in 1831 was appointed to serve on the Government Commission upon Emigration, which was wound up in 1832.

Richmond was Lord Lieutenant of Sussex between 1835 and 1860 and was appointed a Knight of the Garter in 1829.

In 1836, on inheriting the estates of his childless maternal uncle George Gordon, 5th Duke of Gordon, he was required by the terms of the bequest to assume the surname of Gordon before that of Lennox; he duly took the surname Gordon-Lennox for himself and his issue, by royal licence dated 9 August 1836.

Marriage and children
On 10 April 1817 he married Lady Caroline Paget (1797 – March 1874), a daughter of Henry Paget, 1st Marquess of Anglesey by his wife Lady Caroline Villiers, by whom he had five sons and five daughters:

Sons
 Charles Gordon-Lennox, 6th Duke of Richmond (1818–1903), eldest son and heir;
 Fitzroy George Charles Gordon-Lennox (11 June 1820March 1841), lost at sea aboard
 Rt. Hon. Lord Henry Charles George Gordon-Lennox (2 November 182129 August 1886), married Amelia Brooman and left no children
 Captain Lord Alexander Francis Charles Gordon-Lennox (14 June 182522 January 1892), married Emily Towneley and left children
 Lord George Charles Gordon-Lennox (22 October 182927 February 1877), married Minnie Palmer and left no children

Daughters
 Lady Caroline Amelia Gordon-Lennox (18 June 181930 April 1890), who married John Ponsonby, 5th Earl of Bessborough;
 Lady Augusta Catherine Gordon-Lennox (14 January 18273 April 1904), who married Prince Edward of Saxe-Weimar (1823–1902);
 Lady Cecilia Catherine Gordon-Lennox (13 April 18385 October 1910), who married Charles Bingham, 4th Earl of Lucan.

Death and burial
He died at Portland Place, Marylebone, London, in October 1860, aged 69 and was succeeded in the dukedom by his eldest son Charles Gordon-Lennox, 6th Duke of Richmond (1818–1903).

See also
Duchess of Richmond's Ball

References

|-

1791 births
1860 deaths
305
205
Charles
52nd Regiment of Foot officers
Sussex Yeomanry officers
Sussex Militia officers
Knights of the Garter
Lord-Lieutenants of Sussex
March, Charles Lennox, Earl of
United Kingdom Postmasters General
March, Charles Lennox, Earl of
March, Charles Lennox, Earl of
Richmond, D5
Fellows of the Royal Society
Ultra-Tory peers
Burials at Chichester Cathedral
Members of the Privy Council of the United Kingdom
March, Charles Lennox, Earl of
Dukes of Aubigny
Charles
People of the Battle of Waterloo


Hvad skal vi med aviser? er en dansk debatfilm fra 1967, der er instrueret af Tue Ritzau.

Handling
En række unge mennesker fra forskellige erhverv fortæller i interviews og samtaler med redaktør Arne Trier Pedersen om deres forhold til aviser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1967

Debatfilm fra Danmark

Hvad skal vi med aviser?


Whakapapa skifield is a commercial skifield on the northern side of Mount Ruapehu in Tongariro National Park, New Zealand. It is one of three skifields on the mountain, the others being Turoa, which is on Ruapehu's south-western slopes and Tukino on the eastern slopes. The ski season is generally from late June to late October, depending on snow and weather conditions. The terrain at Whakapapa Skifield is divided up as 25% beginner, 50% intermediate and 25% advanced.

Access to the skifield is by Bruce Road, a two-lane,  sealed road. Limited accommodation and refreshments are available at the entry to the skifield, and elsewhere on the mountain. Alpine huts are provided for trampers and climbers. Ruapehu's two skifields are collectively the largest ski resort in New Zealand. Turoa has a slightly longer season, generally opening a week before Whakapapa and closing early November. Both are operated by Ruapehu Alpine Lifts. Chateau Tongariro, which has appeared on several New Zealand stamps, is a feature of Whakapapa village.

History
The first people to ski the slopes of Ruapehu were Bill Mead and Bernard Drake who purchased a pair of skis from Europe in 1913 and later formed the Ruapehu Ski Club. Bill Salt, Mead, Drake and others helped to then build the first hut on the skifield in 1923, a small corrugated iron shack which still stands to this day. Skiing slowly progressed on the skifield, hindered by World War 2 with the road expanded in the 1930s to accommodate more traffic. Some small rope tows were built before the first ski lifts, the first being installed in 1938 at Scoria Flat by the Tourist Department and a further 5-6 more over the following years . By 1951 skiing had become quite popular and Walter Haensli was granted a license to operate a ski lift at Whakapapa. In 1953 Ruapehu Alpine Lifts was formed and the company purchase the license from Haensli, installing the first chairlift in New Zealand in 1954. This chairlift was built by GMD Müller and was a single seater Diesel-Electric driven lift capable of taking 350 people an hour up to Hut Flat. Sir Edmund Hillary officially opened the chairlift on August 1, 1954. A year later the Staircase T-Bar extended up the Staircase slopes until it was removed in the late 1990s.

Following on from the success, the No.2 Chairlift was opened in May of 1956 extending from Hut Flat to the top of Knoll Ridge. This lift was destroyed by an ice storm a week later due to the extreme build-up of rime ice - common in Ruapehu's maritime climate. Over the following years more ski companies opened up and Ski Enterprises Ltd opened a rope tow then a T-Bar on the National Downhill slopes while Happy Ski Valley Ltd commenced operations of rope tows going up Meads Wall. During the 70s many of the rope tows were phased out for more comfortable poma lifts and eventually more chairlifts in the late 70s. The top half of the No.2 Chairlift was moved to run from the base of the Rockgarden, west to the Downhill Ski Club and a two seater chair replaced the Rockgarden single chair.

The late 70s and early 80s signalled a period of fast growth for the ski area with snow groomers purchased in 1977, A double chairlift up the staircase slopes and the first T-Bar on the upper mountain. 1981, 1982 and 1983 saw the installation of the Te Heuheu Valley T-Bar, Knoll Ridge T-Bar and the National Downhill No.2 T-Bar and Double Chairlift. In 1987 the Staircase double chair was moved down to serve the Rockgarden slopes and New Zealand's first High Speed Detachable Quad was installed by Doppelmayr and named the Waterfall Express. The late 80s saw RAL purchase Happy Ski Valley and their license, the No.2 T-Bar moved up the mountain to become the current Far West T-Bar and the first snowmaking system installed in Happy Valley in 1990.

In 1995, skiers were evacuated from the skifield when a small volcanic eruption occurred at the crater lake, ejecting rocks, ash and steam.

In 2002 the snowmaking was expanded to cover the Rockgarden and in 2005 a pump station was built under the Waterfall Express lower terminal to facilitate snowmaking all the way up the staircase slopes to the base of the Waterfall T-Bar.

In 2016 the Rangatira Express built by Leitner Poma replaced the Centennial and Rockgarden chairs and the second hand Delta Quad replaced the Waterfall T-Bar. In 2019, after a NZD $15m grant from the government Provincial Growth Fund  the Sky Waka Gondola was built from the Top of the Bruce up to Knoll Ridge. In the process of doing this, the Waterfall Express which had begun to show its age was removed to make way from the new gondola, completing over 100,000 hours of run time in its 32 year lifespan.

Voluntary administration
In 2022 following a poor snow season attributed largely to climate change, Ruapehu Alpine Lifts, the parent company of both Whakapapa  and Turoa skifields, entered voluntary administration in an attempt to avoid bankruptcy.  The company is a not-for-profit business that was established by members of ski clubs in 1953. In August 2022, Ruapehu Alpine Lifts laid off 130 workers and its total debt climbed to over NZ$30 million. The financial situation of Ruapehu Alpine Lifts deteriorated rapidly following disruptions from the COVID-19 pandemic. Efforts to secure additional funds from investors or the New Zealand government initially failed.

However, in December 2022, the government provided a $6 million loan to Ruapehu Alpine Lifts, to help ensure that both Ruapehu skifields could operate in winter 2023. This was in addition to $15 million  provided in 2018 from the Provincial Growth Fund.

Happy Valley

Happy Valley is a large beginner's area at Whakapapa separated from the rest of the skifield in its own little valley and is considered one of the best in the country. The area has a cafe and ski hire facility, there is also a double chair lift, and 4 magic carpet lifts including a dedicated snow sledding area.  Access to Happy Valley is by way of two glass-enclosed 26 person elevators which travel 22m down into the canyon.

Lifts

There is a new lift systems that has been proposed. The Knoll ridge Express will replace the Knoll Ridge T-Bar and possible the Valley T-Bar as well, starting from the top of the Rangatira Express and ending in a similar spot to where the Knoll Ridge T-Bar's top terminal is. If the plan goes ahead it will be a six seater with a top speed of 5 meters per second and the ability to transport 3,200 people per hour.  A new gondola was installed for the 2019 season, called the Sky Waka, that can transport over 3000 people an hour from the base area at an elevation of 1630m to the Knoll Ridge Cafe at 2020m to provide access to the upper mountain.

2009 arson attacks

On 13 February 2009 arson destroyed two buildings at the skifield: the main chalet and an implement shed containing three snow groomers. The damage was estimated at $11 to 12.5 million. The main chalet, the Knoll Ridge Cafe was replaced by a new, more modern, facility slightly lower down the mountain with less visual impact than the old chalet.

Weather
Weather conditions can be changeable over the day, and mountain visitors are advised to be prepared and carry basic survival equipment. Although severe weather is unusual and generally forecast, it has claimed several lives over the years, including a party of soldiers undergoing winter survival training in 1990. The same storm also trapped a Japanese tourist when the weather unexpectedly closed in on him, but he built a snow cave and sheltered in it until he was rescued days later.

On July 5, 2003, about 350 skiers and 70 skifield staff were trapped on the mountain overnight at Top o'the Bruce when a sudden snow storm blew up and within a few minutes made the access road too dangerous to descend. They spent the night in relative comfort and all descended safely the next morning. Such rapidly changing conditions are typical of the weather on New Zealand mountains.
Again on Saturday July 26, 2008, skiers and staff were trapped on the mountain overnight when a fast approaching storm caused the skifield to be closed at 10:30 am and made the road too dangerous for cars without chains or 4WD to leave the area. By 3pm there were still over 100 cars in the Whakapapa car park and those who had not been able to leave by that point were told to settle in for the night. All cars were able to leave safely the next morning.

Whakapapa Village climate
Whakapapa Village, within 10 minutes of the skifield, has mild summers with max summer temperatures around 20, and very cold winters for NZ standards with snow falling on some days, with an elevation just shy of 1200 meters. The average daytime high in July is 6 degrees, compared to the 17 in February. Severe frosts occur frequently in the winter months. Whakapapa is a very wet place, with over 2000mm of rain accumulating annually.

Ski Clubs
There are a total of 47 Ski Clubs located between the Top of the Bruce and Hut Flat, with the majority of them being located around the loop road. Many of these clubs have been around for over 50 years and  have anywhere between 200-1000 members. The clubs often have either a custodian who is in charge of coordinating the lodge during the winter season and cooking meals, while others operate on a member system where they are in charge of cooking meals or providing personal food. Accommodation is provided in combined bunkroom style and on average 32 beds per club.

Iwikau climate
Being more than 400 metres higher than Whakapapa Village, Iwikau is considerably cooler year-round with an average annual temperature of 5.5 °C. Maximum temperatures vary from 16.6 °C in February to 3.6 °C in July. Minimum temperatures range from 5.2 °C in February to -3.1 °C in July. The climate is classified as Cfc, or sub-polar oceanic. The driest month is February, with 196 mm of precipitation, and the wettest month is July, with 399 mm of precipitation. Annually, 3733 mm of precipitation falls on Iwikau.

Other activities

Sledding At Whakapapa
Across from Happy Valley is a tubing park called 'the sliding zone'. It is a large area dedicated to tubing, and within walking distance from the base area.

Guided Crater Lake Walks
Offered in the summer months of the year, there is an option to view the volcanic crater lake at the top of the mountain. Visitors take a chairlift ride up to 2020m, from which a guide takes visitors on a 6-hour walk around the lake.

References

External links

Ski areas and resorts in New Zealand
Sports venues in Manawatū-Whanganui

Whakapapa skifield


Rose Chelimo (* 12. Juli 1989) ist eine bahrainische Langstreckenläuferin kenianischer Herkunft, die sich auf Straßenläufe spezialisiert hat und seit 2016 für Bahrain startberechtigt ist.

Karriere
2010 siegte sie bei den 20 km von Paris und wurde jeweils Zweite beim Saint-Denis-Halbmarathon und bei den Foulées Monterelaises. Im Jahr darauf wurde sie Vierte beim Humarathon, Zweite beim Lille-Halbmarathon, stellte einen Streckenrekord bei Auray – Vannes auf, wurde Dritte bei den 20 km von Paris und gewann die Foulées Monterelaises.

2012 wurde sie Siebte beim RAK-Halbmarathon, Vierte beim Prag-Halbmarathon und Fünfte beim 10-km-Rennen des Paderborner Osterlaufs. 2014 gewann sie in Hamburg den 25. Internationalen Alsterlauf über 10 Kilometer und stellte mit 32:05 min einen neuen Streckenrekord auf. 2015 gewann sie unter anderem den Lissabon-Halbmarathon und den Budweis-Halbmarathon und wurde Zweite beim Olmütz-Halbmarathon.

2016 gewann Chelimo den Seoul International Marathon in persönlicher Bestleistung von 2:24:14 h. Für die Olympischen Spiele in Rio de Janeiro wechselte sie die Nationalität und startet seitdem für Bahrain. Sie erreichte dort den achten Platz im Marathon mit einer Zeit von 2:27:36 h.

2017 belegte Chelimo beim Boston-Marathon in 2:22:51 h den zweiten Platz hinter der Kenianerin Edna Ngeringwony Kiplagat. Bei den Weltmeisterschaften in London gewann sie in der Zeit von 2:27:11 h die Goldmedaille im Marathonlauf und setzte sich hier mit einem Vorsprung von sieben Sekunden gegen Kiplagat durch.

Bei den Halbmarathon-Weltmeisterschaften 2018 in Valencia erreichte Chelimo den 14. Platz. Einen Monat später wurde sie beim London-Marathon Sechste. Bei den Asienspielen in Jakarta gewann sie die Goldmedaille im Marathonlauf.

Persönliche Bestzeiten
 10-km-Straßenlauf: 31:58 min, 4. Januar 2015, Adana
 Halbmarathon: 1:08:08 h, 12. Februar 2016, Ra's al-Chaima
 Marathon: 2:22:51 h, 17. April 2017, Boston

Weblinks

Einzelnachweise

10-km-Straßenläufer (Kenia)
Halbmarathonläufer (Kenia)
Marathonläufer (Bahrain)
Olympiateilnehmer (Bahrain)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer an den Asienspielen (Bahrain)
Asienspielesieger (Leichtathletik)
Weltmeister (Marathonlauf)
Kenianer
Bahrainer
Geboren 1989
Frau

Rose Chelimo


Senna Comasco (bis 1863 einfach Senna) ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Como in der Lombardei.

Geographie
Die Gemeinde liegt etwa 5 Kilometer südsüdöstlich von Como und umfasst die Fraktionen Navedano und Bassone. Durch Senna Comasco fließen der Rio Acquanegro und der Roggia Segrada. Die Nachbargemeinden sind: Cantù, Capiago Intimiano, Casnate con Bernate, Como und Cucciago.

Geschichte
Um 820 wird ein Curti Sinna erwähnt.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche Santa Maria Assunta (13. Jahrhundert)
 Kirche Sant'Antonio da Padova

Literatur
 Senna Comasco auf tuttitalia.it/lombardia

Weblinks

 Senna Comasco auf lombardiabeniculturali.it
 Senna Comasco auf comuni-italiani.it
 Senna Comasco auf tuttitalia.it
 Senna Comasco auf lombardia.indettaglio.it

Einzelnachweise

Ort in der Lombardei

Senna Comasco


Vive-Hadsund Sogn er et sogn i Hadsund Provsti, Aalborg Stift. Sognet blev etableret ved en sammenlægning af Vive Sogn og Hadsund Sogn i 2016. Sognet udgør sit eget pastorat.

Sognet ligger i Mariagerfjord Kommune, Region Nordjylland.

Geografi
Sognets areal er 34,1 km². Dets sydlige grænser dannes af Mariager Fjord, mod sydvest er Oue Sogn, mod nordvest Rostrup Sogn og mod nord og øst Visborg Sogn. Sognets største by er Hadsund.

Administrativ historik
Den 1. januar 2016 blev sognet etableret ved en sammenlægning mellem Vive Sogn og Hadsund Sogn. Sognet er hørende til Hadsund Provsti under Aalborg Stift.

Det er beliggende i Mariagerfjord Kommune under Region Nordjylland.

Kirker
I sognet er der to kirker.
 Hadsund Kirke
 Vive Kirke

Autoriserede stednavne
I Vive-Hadsund Sogn findes flg. autoriserede stednavne:

 Farsdal (bebyggelse)
 Femhøj (areal)
 Grevelund (bebyggelse, ejerlav)
 Grevelund Hede (bebyggelse)
 Hadsund (bebyggelse, ejerlav)
 Hadsund Huse (bebyggelse)
 Hadsundbroen (bro)
 Halkær (bebyggelse)
 Marienhøj Plantage (areal)
 Røde Huse (bebyggelse)
 Skallehøj (bebyggelse)
 Stevn (bebyggelse, ejerlav)
 Stevn Mark (bebyggelse)
 Svalhøj (bebyggelse)
 Søndergårde (bebyggelse)
 Visborg Skovmark (bebyggelse)
 Vive (bebyggelse, ejerlav)
 Vive Hede (bebyggelse)
 Vive Mark (bebyggelse)
 Østergårde (bebyggelse, ejerlav)
 Ålborgdal (bebyggelse)

Referencer

Eksterne henvisninger

Se også
 Vive Sogn
 Hadsund Sogn

Sogne i Mariagerfjord Kommune
Sogne i Aalborg Stift
Sogne i Hindsted Herred
Etableret i 2016
Hadsund

Vive-Hadsund Sogn


Simone Branca (født 25. marts 1992) er en italiensk fodboldspiller, der tidligere har spillet i den danske 1. division for Vejle Boldklub.

Karriere

Novara
Simone Branca fik sin fodboldopdragelse i Novara, hvor han optrådte 44 gange for klubbens ungdomshold, Primavera-holdet. Han var i klubben i 2011/2012-sæsonen, hvor Novara spillede i Serie A.

Serie C-klubber
Branca skiftede i sommeren 2012 til Serie C-klubben F.C. Südtirol, hvor han spillede 88 kampe på tre sæsoner. I sin sidste sæson spillede han under træner Adolfo Sormani. I sommeren 2015 skiftede han videre til U.S. Alessandria, hvor han fik 99 kampe for Serie C-klubben på 2,5 år.

Alt i alt spillede Simone Branca 168 kampe i Serie C til og med den 21. januar 2018, hvor han spillede sin sidste kamp for U.S. Alessandria i 1-0-sejren over Pro Piacenza. Han fik 90 minutter.

Vejle Boldklub
Den 26. januar 2018 offentligjorde Vejle Boldklub, at klubben havde hentet Branca på en fri transfer. VB-træner Adolfo Sormani kendte Branca fra deres fælles fortid i F.C. Südtirol. Han fik tildelt trøjenummer 23.

Ved sin debut blev Simone Branca den første italiener på Vejle Boldklubs divisionshold. Tidligere har blandt andet italienskfødte Valentino Lai spillet for VB, men han betragtes som svensker på trods af sit dobbelte statsborgerskab. Branca var i klubben i en halv sæson og var med til at sikre oprykningen til Superligaen i 2018.

Referencer

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub

Simone Branca


, owned by , is a tower and well-known landmark of Osaka, Japan and advertises Hitachi. It is located in the Shinsekai district of Naniwa-ku, Osaka. Its total height is ; the main observation deck is at a height of .

History

The current tower is the second to occupy the site. The original tower, patterned after the Eiffel Tower and the Arc de Triomphe, was built in 1912, and was connected to the adjacent amusement park, Luna Park, by an  aerial cable car. At the time of its construction, its height of  made it the second tallest structure in Asia. It quickly became one of the most popular locations in the city, drawing visitors from all over the area. The original structure suffered a fire in 1943 which severely damaged it, and rather than repair the structure, it was disassembled and the steel used for the war effort.

After the war, citizens lobbied to rebuild the beloved tower. A private company, the Tsūtenkaku Kanko Co. Ltd. was established and Tachū Naitō, Japan's "Father of Towers" was selected to design it. The new, eight-sided structure was opened in 1956.

On the fifth floor observation deck is enshrined Billiken, the God of Happiness or "things as they ought to be". Billiken, a popular American charm doll that came to Japan in about 1910, was enshrined within Luna Park when it opened. When the park closed in 1923, the wooden statue of Billiken went missing. As a part of an effort to revive the tower, a copy of Billiken was made from an old photograph and placed inside the tower in 1979. The statue of Billiken became closely associated with the tower and is a popular symbol of good luck. Each year thousands of visitors place a coin in his donation box and rub the soles of his feet to make their wishes come true.

The tower is also famous for its neon lights, which change every few years (they were shut off during the oil crisis of 1974–76). The neon lights have now been replaced by LED lighting, showing a different color set for every two months (e.g. pink for cherry blossom in March/April). Hitachi has sponsored the tower since 1957, and the light designs usually spell out Hitachi advertisements, although one side of the tower is usually occupied by a public service announcement. The lights on top of the tower are a weather beacon indicating tomorrow's weather forecast by a combination of different colors.

Access
 JR West, Osaka Loop Line and Yamatoji Line, Shin-Imamiya Station, East Exit (10-minute walk)
 Nankai Railway, Nankai Main Line and Koya Line, Shin-Imamiya Station, East Exit (10-minute walk)
 Osaka Municipal Subway Sakaisuji Line (brown line), Ebisuchō Station, Exit 3 (3-minute walk)
 Osaka Municipal Subway Midosuji Line (red line), Dobutsuen-mae Station, Exit 5 (10-minute walk)
 Hankai Tramway, Hankai Line, Ebisucho Station (3-minute walk)

References

External links

Buildings and structures in Osaka
Hitachi
Observation towers in Japan
Towers completed in 1912
Tourist attractions in Osaka
1912 establishments in Japan
Naniwa-ku, Osaka

Tsūtenkaku


Olimpos ya da Olympus aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Dağlar

Antik Çağ
Antik çağda toplam 19 dağ Olimpos ismini taşımıştır (eski Yunanca'da ve bağlı kaynaklarda Olympos, Latince'de ve bağlı kaynaklarda Olympus). Bunlardan bazıları,

 Olimpos Dağı, Eski Yunan Mitolojisi'nde tanrıların oturduğu kabul edilen ve 2919 m. yükseklikle Yunanistan'ın en yüksek zirvesini oluşturan Teselya bölgesindeki dağ,
 Mysia Olimpos Dağı (Uludağ), Bursa'da, antik çağda Mysia Olimposu olarak da anılmış olan ve Marmara Bölgesi'nin en yüksek zirvesini oluşturan dağ,
 Paphlagonia Olimpos Dağı (Arıt Dağı), Antik çağda ve 19. yüzyıl Batılı gezginleri tarafından Paphlagonia Olimpos'u olarak anılan bu dağ, Bartın merkezi doğusunda, il merkezi ile Arıt beldesi arasındaki Arıt Dağı'na denk düşmektedir.
 Olimpos Köyü, Antalya'da antik kent kalıntıları bulunan bir vadi ve aynı zamanda tatil yöresi,
 Olimpos Tepesi (Kıbrıs), Kıbrıs adasının 1952 m. ile en yüksek zirvesini oluşturan dağ,
 Tahtalı Dağı, Batı Toroslar'da, Bey Dağları grubunun içinde, Teke Yarımadası'nda Beydağları Milli Parkı sınırları içinde yer alan dağ. Antik çağda bu dağın adı Olympos'tur.

Bu tarihi isimden esinlenerek, ABD'de iki dağa ve Mars'ta bir dağa aynı isim verilmiştir.

Olympos Yunanca bir kelime olmadığına dair varsayımlar da bulunmaktadır. Bu adın kaynağı ve anlamı tam anlamıyla bilinmese de eski Anadolu dillerinden geldiği ve çoğunlukla "yüksek dağ" anlamını taşıdığı anlaşılmaktadır. Gökyüzündeki bulutlara kadar doruğu uzanan ve tanrıların yerleşim edindiği inancı Sümerlerden Yunan'a girmiştir.

Amerika Birleşik Devletleri
 Mount Olympus (Washington), Washington eyâletinde bir dağ,
 Mount Olympus (Utah), Utah eyâletinde bir dağ,

Mars
 Olympus Mons, Mars'ta bulunan ve güneş sisteminin bütününde bilinen en yüksek volkan.

Mitoloji
Oniki Olimposlu

Kişiler
 Olympus (müzisyen), eski Yunan medeniyeti çağında yarı-efsanevi iki müzisyenin adı,

Müzik
 Olimpos, Direc-t grubunun ikinci albümünün adı

Yerleşim yerleri

Yunanistan
 Olympos, Kerpe, Kerpe Adasında bir kasaba,
 Olympos, Larissa, Larisa kentinde bir kasaba

Amerika Birleşik Devletleri
 Mount Olympus, Los Angeles, California, Los Angeles'in Hollywood bölgesinde bir mahalle,
 Mount Olympus, San Francisco, Kaliforniya, San Fransisco'nun Parnassus/Ashbury Heights bölgesinde bir mahalle,

İş Dünyası
 Olympus (şirket), Japonya merkezli bir optik şirketi,
 Rolls-Royce Olympus, bir jet motorunun ve deniz türbininin ismi,

Dipnotlar

Olimpos


RuPaul's Drag Race: UK vs The World est une émission de téléréalité de compétition britannique dérivée de RuPaul's Drag Race et produite par World of Wonder, dans laquelle d'anciennes candidates des différentes versions de la franchise Drag Race sont invitées afin de concourir dans le but de gagner leur place dans le Drag Race Hall of Fame.

Format
Dans l'ensemble, le format d'émission de RuPaul's Drag Race: UK vs The World est similaire à celui de RuPaul's Drag Race — chaque épisode est consisté d'un mini challenge, où la gagnante peut éventuellement gagner un avantage pour le maxi challenge ; d'un maxi challenge, déterminant les candidates en danger d'élimination ; et d'un lip-sync, déterminant la candidate éliminée. Toutefois, le format d'élimination des candidates a été modifié : le format d'élimination inclut pour les candidates la capacité de s'éliminer entre elles. Le lip-sync des candidates devient un lip sync for your legacy entre les deux meilleures candidates de l'épisode, qui choisissent juste avant le lip-sync une candidate à éliminer parmi celles en danger d'élimination. La gagnante du lip-sync reçoit le pouvoir d'éliminer l'une des candidates en danger. La perdante est sauve et conserve sa place dans la compétition.

Juges de RuPaul's Drag Race: UK vs The World
Après le défi et le défilé de la semaine, les candidates font face à un panel de jurés afin d'entendre les critiques de leur performance. Le jugement se compose de deux parties ; une première partie avec les meilleures et pires candidates de la semaine sur le podium et une deuxième partie de délibérations entre les juges en l'absence de toutes les candidates.

Juges invités
Des personnalités sont souvent invitées dans le panel des jurés. Leur présence peut avoir un rapport avec le thème du défi de la semaine ou avec la chanson prévue pour le lip-sync de l'épisode.

Saison 1

Lip-syncs
Dans l'ensemble, le format d'émission de RuPaul's Drag Race All Stars est similaire à celui de RuPaul's Drag Race — chaque épisode est consisté d'un mini challenge, où la gagnante peut éventuellement gagner un avantage pour le maxi challenge ; d'un maxi challenge, déterminant les candidates en danger d'élimination ; et d'un lip-sync, déterminant la candidate éliminée.

Le format d'élimination inclut pour les candidates la capacité de s'éliminer entre elles. Le lip-sync des candidates devient un lip sync for the world entre les deux meilleures candidates de l'épisode, qui choisissent avant le lip-sync une candidate à éliminer parmi celles en danger d'élimination. La gagnante du lip-sync reçoit  le pouvoir d'éliminer l'une des candidates en danger. La perdante est sauve et conserve sa place dans la compétition.

Récompenses
Chaque saison, la gagnante de l'émission reçoit une sélection de récompenses.

Saison 1

 Une collaboration musicale avec RuPaul.

Résumé des saisons

Galerie des gagnantes

Progression des candidates

Saison 1 (2022)

La première saison de RuPaul's Drag Race: UK vs The World est diffusée à partir du  sur BBC Three. Le casting est composé de neuf candidates. Les juges principaux sont RuPaul, Michelle Visage, Alan Carr et Graham Norton.

La gagnante de la première saison de RuPaul's Drag Race: UK vs The World est Blu Hydrangea, avec Mo Heart comme seconde.

Notes et références

Liens externes

RuPaul's Drag Race
Transidentité à la télévision
Émission de télévision produite au Royaume-Uni
LGBT à la télévision au Royaume-Uni
Émission de téléréalité
Émission de télévision de la BBC

RuPaul's Drag Race: UK vs The World


Türkmenoğlu, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 80 km, Devrek ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devrek belde ve köyleri

Türkmenoğlu, Devrek


Onthophagus rubricollis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hope em 1831.

Referências

Ligações externas

rubricollis
Coleópteros descritos em 1831

Onthophagus rubricollis


Michelle Davina Hoogendoorn, née le 12 novembre 1995 à Nieuwerkerk aan den IJssel aux Pays-Bas, est une chanteuse néerlandaise. Elle est notamment connue pour avoir réalisé la reprise de la chanson Duurt te lang grâce à laquelle elle a atteint la première place du Top 40 au Pays-Bas.

Carrière
Davina Michelle a commencé sa carrière avec une apparition télévisée en 2016 dans une émission néerlandaise appelée Idols. Lors de son audition, elle a chanté la chanson Nobody's Perfect de Jessie J et Chandelier de Sia.

En février 2017, Davina Michelle lance sa chaîne YouTube où elle publie chaque semaine une reprise d'une chanson en anglais. En août 2017, Davina Michelle publie une vidéo dans laquelle elle reprend la chanson What About Us de la chanteuse Pink. Cette reprise a atteint 22 millions de vues sur YouTube. Suite à cette vidéo, le magazine Glamour publie une vidéo dans laquelle la chanteuse Pink qualifie la reprise comme "That's better than I will ever sound" ce qui pourrait être traduit par "C'est mieux que je ne le penserai jamais" . Suite à cela, Davina Michelle a été invitée à plusieurs émissions télévisées comme le RTL Night Late ou encore De Wereld Draait Door, deux émissions néerlandaises .

En 2018, Davina Michelle a participé à une émission néerlandaise appelée Beste Zangers, où elle a interprété une reprise du titre Duurt te lang du rappeur Glen Faria. Suite à cette émission, sa reprise a été classée numéro 1 aux Pays-Bas pendant 6 semaines. Ce single a été certifié de 5 fois disque de platine aux Pays-Bas.

En mai 2019, Davina Michelle a collaboré avec le chanteur Marco Borsato et le disc jockey Armin Van Buuren pour créer le single Hoe Het Danst. Ce titre a été un grand succès aux Pays-Bas et en Belgique, où le single est resté en tête des charts pendant 10 semaines.

En février 2020, Davina Michelle a sorti le single Beat Me, qui devait servir d'hymne pour le Grand Prix des Pays-Bas 2020, mais qui a finalement été annulé en raison de la pandémie de Covid-19. Cependant, Davina Michelle était présente lors de l'édition 2021 du Grand Prix des Pays-Bas, où elle a interprété l'hymne national des Pays-Bas. Elle a répété sa performance après la victoire du pilote néerlandais Max Verstappen.

Le 18 mai 2021, Davina Michelle a interprété son nouveau single Sweet Water lors de la demi-finale du Concours Eurovision de la chanson 2021 qui s'est tenue à Rotterdam. Cette prestation a eu lieu dans le cadre d'un entracte intitulé The Power of Water, en compagnie de l'actrice néerlandaise Thekla Reuten.

Discographie

Albums

Singles

Chanteuse néerlandaise
Musique néerlandaise

Davina Michelle