Never Shout Never fue una banda estadounidense de Pop integrada por Christofer Drew (voz, guitarra), Hayden Kaiser (batería) y Taylor Macfee (bajo eléctrico). Drew fundó la banda el año 2007 en Joplin, Misuri, y entonces él era el único miembro que formaba parte de ella. Durante presentaciones en vivo, Drew contó con una «banda de apoyo» llamada The Shout, hasta que en 2011 quienes formaban parte de ella, pasaron a ser miembros oficiales de la banda. En ese entonces los miembros eran Kaiser, Macfee y Caleb Denison, pero antes estuvieron Dustin Dobernig (teclados, violín), Nathan Ellison (batería), Jude Zatski (teclados, guitarra) y Taylor Juwig (guitarra). Denison dejó la banda a principios de 2012.

Never Shout Never lanzó varios EP hasta enero de 2010, cuando publicó What is love?, su álbum debut. Este alcanzó la posición veinticuatro de la lista de ventas estadounidense Billboard 200, así como el lugar veintidós en Rock Albums, conteo que se encarga de disco de rock. Más tarde ese mismo año, el grupo lanzó Harmony, su segundo material de estudio, que ocupó la posición catorce del Billboard 200. Para la promoción de ambos discos, la banda, junto con otras, realizó varias giras durante el año 2010 y principios del 2011. La banda grabó su tercer álbum, Time travel, en Springfield, Misuri, y lo lanzó a la venta en septiembre de 2011. Tuvo menor éxito comercial que los dos anteriores.

El 13 de noviembre de 2012, Never Shout Never lanzó su cuarto álbum de estudio, Indigo.

El 7 de agosto de 2015 la banda lanzó su quinto y último álbum de estudio, Black Cat.

A finales de diciembre del 2018, el vocalista Christofer Drew, anunció por su cuenta de Twitter que Never Shout Never había llegado a su fin y anunció una última gira por Brasil y México; una vez que estas presentaciones concluyeran la banda se desintegraría.

El 12 de junio de 2020 el vocalista Christofer Drew lanza su LP titulado "Urnborn Spark" usando el nombre de la banda.

Historia

Primeros trabajos
En el año 2007 Christofer Drew Ingle subió a MySpace, bajo el seudónimo Never Shout Never, sus propias canciones, las cuales le ayudaron a hacerse conocido en dicha red social. El 29 de febrero de 2008 lanzó de forma independiente el EP Demo-shmemo. En julio, Never Shout Never apareció en Total Request Live de MTV. Entre octubre y noviembre de 2008, realizó una gira con hellogoodbye y Ace Enders.

Tras la fundación de su propia discográfica, Loveway, publicó los EP The yippee y Me & my uke, ambos en 2009. El mismo año, Never Shout Never se unió a Warner Bros., compañía con la cual se lanzó The summer el 23 de junio. The summer fue producido por Drew junto a Forrest Kline (vocalista de hellogoodbye) y llegó a la posición cincuenta y siete del conteo Billboard 200 de Estados Unidos. Never Shout Never participó en el festival de música The Bamboozle Roadshow 2009 junto a We the Kings, Forever The Sickest Kids, The Cab y Mercy Mercedes. También en 2009 Christofer Drew fue parte del Vans Warped Tour.

En noviembre de 2009, Never Shout Never recibió el premio Breaking Woodie entregado por mtvU.

What is love? y Harmony

En enero de 2010, Never Shout Never lanzó su álbum debut, What is love?, el cual alcanzó en la posición número veinticuatro del Billboard 200 y en Rock Albums obtuvo la posición número dos. Como parte de la promoción del disco, se publicó un vídeo para el sencillo «What is love?» en diciembre de 2009. Se lanzaron vídeos musicales para las canciones «I love you 5» y «Can't stand it». Entre marzo y mayo estuvieron en el Alternative Press Tour 2010 junto a The Cab, Hey Monday, The Summer Set y Every Avenue. Posteriormente participaron en la versión de ese año del Warped Tour.

En julio de 2010 se publicó en iTunes el EP Melody, que incluyó la canción «Coffee and cigarettes», la cual contó con un vídeo musical que se lanzó el mismo día que el EP. El segundo material de larga duración de Never Shout Never, Harmony, se lanzó en agosto del mismo año. Alcanzó el lugar catorce del Billboard 200 y en Digital Albums obtuvo la posición cuatro. Al igual que en What is love?, uno de los temas que trata en Harmony es el divorcio. El primer sencillo del álbum fue «cheatercheaterbestfriendeater».

The Maine y Never Shout Never realizaron la gira Harmony tour durante octubre y noviembre de 2010, siendo la primera fecha en Seattle, Washington, y la última en Chicago, Illinois. La revista Alternative Press escogió a NSN como banda del año 2010, por lo que en enero de 2011 Christofer Drew apareció en al portada de dicha publicación.

Time travel

Después de Harmony, Never Shout Never pasó de ser básicamente el seudónimo de Chris Drew a un «grupo completo», al cual se unieron Caleb Denison (guitarra, batería, percusión), Taylor Macfee (bajo eléctrico) y Hayden Kaiser (guitarra, percusión). Drew dijo: «Siempre quise que Never Shout Never fuera una banda, pero siempre ha habido otras personas que dicen que esto es mío». En una entrevista con Phoenix New Times, dijo que la agrupación irá en dirección del rock y argumentó: «estoy harto de las connotaciones negativas con la banda. Quiero volver a empezar y comenzar algo nuevo [...] Si mis fans están realmente "dentro" de las cosas de la [música] acústica, pueden encontrar a otros cien niños haciéndolo».

A principios de 2011, Never Shout Never y Christofer Drew ganaron las categorías Most Animal-Friendly Band y Favorite Animal-Friendly Celeb, respectivamente, en los premios Libby entregados por PETA.

En agosto de 2011, junto a Hey Monday, Never Shout Never hizo una gira por Sudamérica, en la que se visitó Brasil, Chile y Argentina. El tercer álbum de estudio de la banda, Time travel, fue grabado en Springfield, Misuri, y producido en su totalidad por los integrantes de la agrupación. Se lanzó el 20 de septiembre de 2011. Drew dijo sobre el álbum: «Yo sólo quería que fuera diferente a todo lo que hemos hecho, que fuera un poco más psicodélico. Siempre he pensado que sería genial viajar a través del tiempo». Se publicaron los sencillos «Time travel» y «Simplistic trance - like getaway». Dos días después del lanzamiento del disco, comenzaron el Time travel tour por los Estados Unidos junto a A Rocket to the Moon, Carter Hulsey, Fake Problems y Plain White T's.

Indigo

Varios medios de comunicación aseguraron que el cuarto disco de Never Shout Never se titularía Good times. Sin embargo, en mayo de 2012 los miembros de la banda confirmaron que su nuevo trabajo discográfico se titulará Indigo. El grupo lanzó el primer sencillo del álbum, «Magic», el 25 de septiembre de 2012, mientras que Indigo fue lanzado el 13 de noviembre del mismo año.

Estilo musical e influencias
El estilo musical de Never Shout Never ha sido catalogado generalmente entre folk, Pop, emo y rock alternativo. Maximiliano Poter de Rolling Stone Argentina dijo que con «muchas canciones folk sobre paz y amor [...] podemos llegar a una idea aproximada de Christofer Drew, voz, cuerpo y alma de Never Shout Never», y llamó también a Drew «el principito emo-folk». Jon Ableson de Alter The Press!, en una reseña a Time travel, dijo que en pistas como «Robot» existe una fusión entre los estilos de Radiohead, The Killers y MGMT.

Respecto a sus gustos, Christofer Drew dijo a AbsolutePunk: «Siempre he escuchado The Beatles. Me crié escuchando ese tipo de cosas». En otra ocasión, Drew dijo que algunos de sus álbumes favoritos son Abbey Road y Yellow Submarine. Algunas de las influencias en el álbum debut de la banda, What is love?, son Buddy Holly y The Beach Boys. Por otro lado, cuando Edward Stuart de Spinner le pregunto por sus influencias musicales, él respondió: «Paz, amor, felicidad, alegría, fe y esperanza» y llamó a Lady Gaga su «placer culpable» en la música.

Miembros de la banda

Miembros actuales
 Christofer Drew - voz, guitarra

Antiguos miembros
 Caleb Denison - guitarra, batería, percusión
Hayden Kaiser - guitarra, percusión

Discografía

Álbumes de estudio
 2010: What is love?
 2010: Harmony
 2011: Time travel
 2012: Indigo
 2013: Sunflower
 2015: Recycled Youth
 2015: Black Cat

EP
 2008: Demo-shmemo
 The yippee
 2009: Me & my uke
 The summer
 Never Shout Never
 2010: Melody
 2013: The Xmas
2020: Unborn Spark

Giras y festivales
 The Bamboozle Roadshow (2009)
 Vans Warped Tour (2009, 2010, 2013,2015,2016)
 The Alternative Press Tour (2010)
 The harmony tour (2010)
 Time travel tour (2011)
 Spring 2012 tour (2012)

Véase también
 Eatmewhileimhot!

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial de Never Shout Never (en inglés)

Artistas de Sire Records
Artistas de Warner Bros. Records
Grupos de música de Misuri
Grupos de rock de Misuri
Grupos de música separados en 2018

Never Shout Never


La Training Air Wing SIX (TW-6 ou TRAWING 6) est une escadre aérienne d'entraînement d'aéronefs de l'US Navy basée à la Naval Air Station Pensacola (NAS Pensacola), en Floride.

La TW-6 est l'une des cinq escadres aériennes d'entraînement du Naval Air Training Command et se compose d'un escadron d'entraînement sur l'avion monomoteur T-6B Texan II, d'un escadron d'entraînement sur l'avion à réaction T-45C Goshawk pour l' appontage sur porte-avions et d'un escadron de formation sur simulateur de vol. Elle forme des étudiants aviateurs navals de l'US Navy et de l'US Marine Corps et d'alliés internationaux.

La TW-6 forme environ 300 pilotes annuellement sur 40 T-6A Texan et 20 T-45C Goshawk. De plus, le 2ème Escadron d'entraînement de l'armée de l'air allemande (2. Deutsche Luftwaffenausbildungsstaffel) fait partie intégrante du programme d'entraînement militaire international.

Historique

Unités subordonnées
Le Training Air Wing Six se compose de deux escadrons en vol dont le code de queue est F :

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Naval Air Training Command
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 Training Air Wing Six - Site NAS Pensacola
  Naval Air Training Command - Site jetwashaviationphotos.com

Training Air Wing de l'United States Navy

Training Air Wing Six


Velištak je izvor vode koji se nalazi u Velimskom polju u općini Stankovci, Zadarska županija. U prošlosti je svojom vodom tvorio potok koji se ulijevao u rječicu Guduču.

Nedaleko od Velištaka je 2007. otkriveno je arheološko nalazište nazvano po njemu. Riječ je o najstarijem poznatom nalazištu hvarske kulture iz doba neolitika.

Radiokarbonskim datiranjem utvrđeno je kako je naselje osnovano 5000. pr. Kr. te je postojalo do 4700. pr. Kr.

Arheološkim iskapanjima koje provode djelatnici Muzeja grada Šibenika dosad su pronađeni ostaci naselja te preko 50 ukopanih jama koje su služile kao spremišta za hranu. Pronađeno je oruđe, lončarski proizvodi, keramičke posude ukrašene s urezanim višestrukim paralelnim linijama koje omeđuju geometrijske, lučne, spiralne i cik-cak motive te stilizirane životinjske likove.

Oruđe je izrađivano od kamena i od kosti, a nakit od školjaka.

Na osnovu pronađenih ostataka sjemenja i kostiju, može se rekonstruirati način života ljudi u tom neolitskom naselju. Uzgajali su uglavnom ovce i koze, manje goveda i svinje. U manjoj mjeri su se prehranjivali i divljim životinjama, jelenima, zečevima. Uzgajali su više vrsti ječma i pšenice, mahunarke (bob, grah, leću) i lan. Ostaci žrvnjeva svjedoče o uzgoju i obradi žita.

Jedan od najvažnijih nalaza na lokalitetu Velištak je posuda čija je vanjska površina potpuno prekrivena urezanim ornamentima. Sustavna analiza simboličkih motiva i njihovih strukturnih obrazaca na posudi pokazala je da se radi o najstarijem dosad pronađenom lunarnom kalendaru toga tipa u Europi.

Literatura
 Emil Podrug, Čista Mala – Velištak: prve tri istraživačke kampanje na nalazištu hvarske kulture, Diadora  glasilo Arheološkog muzeja u Zadru, 24 (2010.), str. 7–25.

Neolitik
Prapovijesni arheološki lokaliteti u Hrvatskoj
Zadarska županija

Velištak


زيلينيفكا (Зеленівка) هي مدينة في خيرسون أوبلاست في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5357 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

زيلينيفكا (خيرسون)


La Fondation Opale est un centre d'art situé à Lens en Suisse, à  d'altitude. Il est l'unique centre d'art en Europe consacré à l'art contemporain des Aborigènes d'Australie. Cette fondation culturelle privée, à but non lucratif, œuvre à la promotion du travail d'artistes indigènes australiens sur la base de la collection de sa présidente et fondatrice, .

Ses espaces d'exposition de plus de  permettent au public de découvrir un art contemporain sensible aux grandes thématiques universelles sous forme d'expositions, de programmes d'accompagnement (conférences, artist talks, concerts, performances, films), d'ateliers créatifs et de recherche.

Histoire
La Fondation Opale a ouvert ses portes en . Située au bord du Lac du Louché, la Fondation a repris le bâtiment de la Fondation Pierre Arnaud, conçu par l'architecte Jean-Pierre Emery et inauguré en 2013. Les  de panneaux solaires en façade qui reflètent les eaux du lac alpin et les cimes alentours intègrent le bâtiment dans son environnement naturel.

Collection et expositions
La collection Bérengère Primat comprend plus de  d'art datant pour la plus ancienne de 1880, la majorité étant principalement de l'art contemporain. La collection est en pleine expansion par des acquisitions régulières et sert de base pour les expositions annuelles de la Fondation Opale, complétées par des prêts de collectionneurs et d'institutions publiques.

Chaque année, la Fondation Opale présente une exposition majeure et deux à trois Special Focus. Son exposition inaugurale en  était la première rétrospective des photographies et des films de l'environnementaliste, photographe et activiste Yann Arthus-Bertrand. Les expositions qui lui ont fait suite présentent différentes thématiques de l'art aborigène contemporain, établissant des passerelles avec des œuvres d'art moderne et contemporain du monde entier.

Expositions principales
 2019-2020 : Before Time Began
 2020-2021 : Resonance
 2021-2022 : Breath of Life - La vie n'est qu'un souffle

Special Focus
Special Focus est un espace consacré à des expositions de courte durée.
  -  : Robert Fielding
  -  : Painting the Country
  -  : Mystère et Modernité
  -  : Walala Tjapaltjarri – Autoportrait
  -  : Michael Cook – Broken Dreams
  -  : Superstudio
  -  : Vladimir Skoda
  -  : Lena Herzog – Last Whispers: Prelude

Expositions hors les murs
  –  : Mapa Wiya (Your Map's Not Needed): Australian Aboriginal Art from the Fondation Opale, The Menil Collection, Houston
  –  : Before Time Began, Musée Art et Histoire, Bruxelles

Publications
  .
  .
  .
  .
  .
  .
  .
  .

Presse

Notes et références

Culture dans le canton du Valais

Fondation Opale


20607 Vernazza este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
20607 Vernazza este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,86 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 9,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 20001-21000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

20607 Vernazza


Akure is a city in south-western Nigeria. It is the capital and largest city of Ondo State. The city had a population of 403,000 as of the 2006 population census. It currently hosts a population of 774,000.

History

Pre-1914

Rock engravings prior to the Mesolithic period, have been discovered on the outskirts of Akure. Also the oldest Homo sapiens fossil ever found in West Africa thus far was discovered there, dating back to around 11,000 years ago. The Akure Kingdom is regarded as one of the sixteen ancient Ekiti kingdoms.

According to oral history, a person by the name of Alakure founded Akure, but Omoremilekun Asodeboyede (a descendant of Oduduwa) actually established the present dynasty of monarchs and the modern Akure Kingdom.a. The Prince left Ile-Ife, where Oduduwa ruled, in search of a place to settle after passing a strict test administered by Oduduwa himself, and eventually founded the city upon his arrival in the Akure region and his conquering of the Alakure. Asodeboyede represents the wave of princely descendants from Ile-Ife who ousted the indigenous rulers of the region.
The Oba's Palace is located at the centre of the town, and was built in 1150 AD.
It has over 16 courtyards (ùà), with each having its unique purpose. Ùà Lílá (big courtyard, which serves as the town hall), Ùà Ùbúra (courtyard for swearing oaths), Ùà Jẹ́mifọhùn, Ùà Ùkómọ (courtyard for naming ceremonies), Ùà Ògògà (courtyard of the Ògògà), Ùà Oriole (courtyard for sacred religious oaths taken by chiefs and the king), Ùà Ojukoto (where religious ceremonies are held), Ùà Agbeto (courtyard where babalawo and priests of Ifa meet to offer prayers and council), Ùà Ameshe (where criminals were punished), are some of the names of the courtyards. At present, a bigger and more modern palace is being built to the south of the old palace's grounds. Oja Oba, which means the Oba's Market, is just a stone's throw away from the Palace.

Akure's King is known as the Deji of Akure and is supported by six (6) high chiefs (Iwarefa) in his or her domain. The totem of Akure is the Leopard. Omoremilekun (Asodeboyede), the first king of Akure, was himself called Ekun, meaning "Leopard" (this was his regnal name). It is for this reason that every descendant of the Akure clan has been addressed by outsiders as Omo Ekun during the recitation of his or her praise poetry or, alternatively, as 'Omo Akure Oloyemekun', since Omoremilekun was said to have stayed for a while at Igbo Ooye ascending to the region that would become his kingdom.

1914–present
In 1915, the colonial government merged the divisions of Owo, Ondo and Ekiti to form a new province with headquarters in Akure. In 1976, the town became the capital of Ondo State.

Adebiyi Adegboye Adesida Afunbiowo II was chosen as the Deji of Akure on 13 August 2010 to succeed the previous Oba Oluwadamilare Adeshina, who had been dethroned on 10 June 2010 for gross misconduct.  Afunbiowo's daughter, the Omoba Adetutu, was appointed princess regent following his demise on the 30th of November, 2013.

In 2015, Omoba Aladetoyinbo Ogunlade Aladelusi successfully emerged the new monarch of Akure after beating twelve other contestants nominated by the Osupa ruling house to become the 47th Deji of Akure and was appointed as chairman of the Ondo State Council of Obas by the incubent Governor of Ondo State;Governor Akeredolu.

s about 7°25' north of the equator and 5°19' east of the Ekiti. It is about  southwest of Abuja and  north of Lagos State. Residential districts are of varying density, some area such as Arakale, Ayedun Quarters, Ijoka, and Oja-Oba consist of over , while areas such as Ijapo Estate, Alagbaka Estate, Avenue and Idofin have between . The town is situated in the tropical rainforest zone in Nigeria.

Economy
Akure has two television and eight radio stations: NTA Akure, Ondo State Television, Sunshine Radio Akure, Adaba FM, Futa FM, Empire Radio,  Positive FM Akure, Orange FM, Galaxy Radio, Crest FM, and Breeze FM.

Akure is the trading avenue for a farming region where cocoa, yam, cassava, maize and tobacco are grown. Cotton is also grown and used to weave cloth. Grains like rice, beans, and millet are very common as they are the major sources of carbohydrate. It has a vibrant agricultural community who organise an annual trade fair under the shield of the Ondo State Agricultural Commodities Association

Shopping and restaurants
In Akure, there are many establishments which include restaurants such as Chicken Republic, Tantalizers, Captain Cook, Deja Vu Hotel and Suites, City Center Akure, Mr. Bigg's, LAH Kitchen & Lounge among other.
The major supermarkets are NAO supermarket, AFOYEM supermarket, CECI supermarket, PEP stores, Omega supermarket, and DE CHRIS supermarket, OUK supermarket, God's Love supermarket amongst others while there's also a Shoprite Akure mall.

Climate
The capital city of Ondo State, Akure has a tropical humid climate which embodies two different seasons, wet and dry season

Temperature
The average annual temperature is 25.8 °C (78.5 °F) in Akure. A daily maximum temperature above 30 °C is typical during the hot season, which lasts about 2.0 months from late January to late March. March has an average high temperature of 30.5 °C and an average low temperature of 22 °C typically at nights, making it the hottest month of the year.

A daily maximum temperature below 27.8 °C is typical during the 3.8 months of the cool season, which runs from mid June to early October. August, with average lows of 20.5 °C and highs of 26.6 °F, is the coolest month of the year.

Cloud cover
Over the course of the year, there are noticeable seasonal variations in Akure's average percentage of cloud coverage.
Around mid February, the year's cloudier period begins. It lasts for 9.1 months, ending around November 15. Thence, and lasting for 2.9 months, the clearer season in Akure ends around February 12. The sky is clear, mostly clear, or partly overcast 49% of the time on average in December, the clearest month of the year in Akure. The cloudiest month in Akure is April, when the sky is overcast or mostly cloudy 86% of the time on average.

Rainfall
The total annual rainfall in Akure is . With a typical 31-days of at least 12.7 mm rainfall, the rainy season lasts about 9.6 months, from February 6 to November 24. In Akure, September is the wettest month, with an average rainfall of 228.6 mm. From November 24 to February 6, the year's rainless season lasts for 2.4 months. With an average rainfall of 5.1mm inches, January is the driest month.

Health and education
The state specialist hospital in Akure is equipped and staffed with trained medical personnel to cater to the health needs of the populace. To supplement the efforts of the state specialist hospital in this regard, there are other government health centres and private clinics. 'Abiye'  health programme of Governor Mimiko's administration was recognized by World Health Organization (WHO) as one of the best health programs on maternal health programs with the establishment of Mother-Child hospital in Akure. St. John And Mary Hospital, St. David's Hospital, Tim-Unity Specialist Hospital, Oludare Hospital, Sckye Hospital, Nigeria Police Cottage Hospital, MIDAS HOSPITALS, Newday Medical Centre, Akure, First mercy specialists Hospital (Avon Healthcare), Joe Jane Hospital

The city has tertiary institutions which include: the Federal University of Technology Akure, Federal College of Agriculture, School of Nursing and Midwifery, and School of Health Technology. It also has famous secondary schools like St. Thomas Aquinas College, Oyemekun Grammar School, St. Louis Grammar School, and Fiwasaye Girls' Grammar School. The first two are for boys while the latter two are for girls in the tradition of early schools in school feca. The town also hosts to Federal Government Girls' College and St. Peter's Unity Secondary School, amongst many others. Primary schools are widespread but most of them often lack quality, there are few that offer quality education but are accessible to few elites.

City
There are two other communities with their separate kings, cultures and traditions beside the Akure kingdom. The more prominent of the pair is Isinkan, while the second of them is Isolo. The ruler of Isinkan is known as the Iralepo while that of Isolo is known as the Osolo of Isolo. In the olden days, the three communities (Akure, Isinkan and Isolo) were located some distances apart. The war with the Benin empire in the pre-colonial period necessitated that the three communities move closer together however, and they have occupied their current positions ever since. Other nearby towns include Isarun, Ilara, Igbaraoke, Iju, Itaogbolu, Idanre, Owo, Ikere and Ondo.

The most influential Deji in recent history was Oba Adesida I who was known as Afunbiowo. Several Dejis after him were his direct descendants. Akure is also the birthplace of notable Nigerians like Chief Olu Falae (a one time presidential candidate of a political party who reigns as a titled aristocrat of the realm), legal luminary Dr Akinola Aguda and several personalities in the academia, industry, the military, judiciary and the civil service. Philip Emeagwali, the Gordon Bell Prize winner, and the mother of King Sunny Adé are both citizens of Akure. Akure is also the hometown of Ralph Alabi, a former chairman of Guinness Nigeria, and Kole Omotosho.

Sports
For sporting events, Akure has a stadium with a capacity to sit 16,000 spectators. A new state-of-the-art stadium is under construction on the northern flank of the city. The town is the home base of Nigeria Premier League team, the Sunshine Stars. Akure have indulged into so many sporting activities and has won so many. A new stadium is under construction In Akure. Sunshine Stars FC of Akure, on Sunday, defeated Lobi Stars of Makurdi on Match Day 15 to earn their first victory of the second stanza of Group B of the Nigeria Professional Football League, NPFL.

Football clubs
G-fold football league

Sunshine Stars F.C.

Wonderxchange Football Club

Religion
Akure is a city with varied, liberal religious leanings. Christianity, Islam and the traditional Yoruba religion form the basis of faith for most residents. Religious syncretism exists among all three religions, with many Christians and Muslims still participating in traditional festivals. There is a preponderance of churches in the city. The Central Mosque, on the Oba Adesida Road, is a major landmark in the city. Worthy of mention is the fact that Akure enjoy a peaceful co-existence.

Politics
Akure is currently represented in the state's house of assembly by Hon. Simeon Toluwani folahan (Akure South I), Hon. (Dr.) Abiodun Faleye (Akure North), and Hon. Olajide David Sunday (Akure South II).

Notable people
Kayode Ajulo, Lawyer & Arbitrator
Harry Garuba (1958–2020), poet and professor of African Studies and English
Hon. Simeon Toluwani Borokini, Politician
Godfrey Oboabona, Footballer

Gallery

References

The Case for a New Federal Capital in Nigeria

State capitals in Nigeria
Populated places in Ondo State
Cities in Yorubaland
Cities in Nigeria
Populated places established in the 12th century

Akure


Tristör, kontrollü yarı iletken bir anahtarlama elemanıdır. SCR olarak da bilinirler. SCR silikon kontrollü doğrultucu (veya yarı iletken kontrollü doğrultucu) anlamına gelmektedir. Özellikle güç elektroniği devrelerinde kullanılan tristörler çok hızlı açma ve kapama özelliğine sahiptirler. Son teknikle saniyede 25.000 defa açıp kapama yapan tristörler yapılmıştır. Dört katlı bir yarı iletkenden meydana gelen tristörler (P-N-P-N) kapı (gate) ucu ile iletken yapılabilmektedir. Doğru akım ve Alternatif akımla çalışırlar. Her yönlü akım geçirirler. Anot-Katot ve gate olmak üzere üç bağlantı ucu mevcuttur. Yüksek güçlü tristörlerde anot geniş bir taban üzerine tespit edilir. Bu tristörün hem kolay soğutulmasını hem de kolay monte edilmesini sağlar. Katot kalın bir kablo ile gate ucu ince bir bükülebilir kablo ile çıkartılmıştır.

Tristörü doğru polarize etmek için anotuna (+) katotuna (-) gerilim verilmelidir. Uygulanan bu gerilim değeri çok arttırılırsa bir noktadan sonra tristör aniden iletime geçip A –K direnci  dolayısı ile A – K voltajı düşer geçen akım artar. Eğer ters polarize edilip gerilim arttırılırsa yine bir noktadan sonra ters yönde ani akım artışı olur. Bu ise istenmeyen bir durumdur ve tristörü bozar. Tristörün doğru polarize edilip A –K voltajının arttırılması ile iletime geçirilmesi kullanılan bir yöntem değildir. Çoğunlukla A – K doğru polarize edildikten sonra geyte ufak bir gerilim darbesi verilip tristör iletime geçirilir. Tristör bu şekilde iletime geçtikten sonra geyt gerilimi kesilse bile tristör iletimde kalır

Tristörler bir kere iletken oldu mu (eğer besleme voltajı kesilmezse) devamlı iletimde kalır. Bunun için özel metotlarla tristörleri yalıtkan duruma geçirmek gerekir. Bu davranışa iki durumu kararlı (bistable) davranış denir. Tristörler güç elektroniğinin gelişmesinde çok önemli rol oynamıştır. Bunun için 2000 Volt ve 3300 Ampere kadar çalışabilen tristörler yapılmıştır. Tristörlerde en büyük problem, açma-kapama esnasında meydana gelen ısıyı ve enerji birikimini dağıtmaktır. Bunun için çok çeşitli metotlar geliştirilmiştir.

SCRlerin yüksek gerilim ve amper değerlerinde kullanılabilmelerinin sebebi gerilim düşümlerinin 1-2 volt kadar az olması ve dolayısıyla iletim durumundayken ısı kaybının oldukça düşük olmasıdır. Gerilim düşümü u elemanın üzerinden geçen akım ise I ise ısı kaybı p aşağıdaki formülle hesaplanabilir.

Tristörler diğer yarı iletken elemanlar gibi teorik olarak sonsuz ömre sahiptirler ancak aşırı sıcaklıkta bu eleman tahrip olur.

Tristörün Kendiliğinden İletime Geçmesi

Tristörler tetikleme sinyalleri ile iletime sokulurlar ancak bazı durumlarda eleman kendiliğinden iletime girebilir. Bu durumda elemanı kontrol edemeyiz. Bu durumları sıralayalım:

 Elemanın uçlarındaki gerilimin yükselme hızı kritik yükselme hızından büyükse
 Elemanın uçlarındaki gerilim sıfır devrilme gerilimi değerinden eşit veya büyükse
 Elemanı kesime sokmak için elemana ters yönde gerilim uygularız. Ters yönde gerilim uygulama süresi sönme süresinden küçükse

Tristörümüz kendiliğinden iletime girer.

Dış bağlantılar

 Tristör nedir ? Nasıl çalışır ? Tristör Kullanım Alanları

Elektronik devre elemanları
Elektrik terimleri
Elektronik terimleri

Tristör


Katteøjetågen eller NGC 6543 er en planetarisk tåge i den nordlige konstellation af Dragen, opdaget af William Herschel 15. februar 1786. Det var den første planetariske tåge, hvis spektrum blev undersøgt, hvilket den engelske amatørastronom William Huggins gjorde i 1864.

Begivenheder i 1786
Stjernetåger

Katteøjetågen


A Supercopa Italiana de Voleibol Masculino de 2020 foi a 25ª edição desta competição organizada pela Lega Pallavolo Serie A, consórcio de clubes filiado à Federação Italiana de Voleibol (FIPAV) que ocorreu entre 13 de setembro e 25 de setembro.

O Sir Safety Perugia conquistou seu terceiro título da competição ao derrotar na final o Lube Macerata. O ponteiro polonês Wilfredo León foi eleito o melhor jogador do torneio.

Regulamento
A competição foi disputada em duas semifinais (em caso de empate nos sets, seria disputado um golden set), e uma final única.

Equipes participantes

Resultados

 Semifinais
Jogos de ida

|}

Jogos de volta

|- align=center
| colspan=2|Golden set || align=right|Lube Macerata || 15–12 || align=left|Trentino Volley
|}

 Final

|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Italiana de Voleibol Masculino
2020 no voleibol
Desporto na Itália em 2020


Proba masculină de săritura în înălțime de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 a avut loc în perioada 14–16 august la Stadionul Olimpic.

Recorduri
Înaintea acestei competiții, recordurile mondiale și olimpice erau următoarele:

Rezultate

Calificări
Baremul de calificare: 2,31 m (Q) sau printre primii 12 săritori (q)

Finală

Note

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - Săritura în înălțime (masculin)


Mike Mbaud est un joueur néerlandais de rugby à XV qui évolue au poste de talonneur.

Biographie
Mike Mbaud naît à Harderwijk au sein d'une famille d'origine nigérianne. A l'âge de 2 ans, sa famille déménage à Gouda, où il pratique le football au sein des .

A 6 ans, sa famille déménage pour raisons professionnelles à Milton Keynes en Angleterre. C'est là, à l'école, qu'il découvre le rugby. Rapidement, le jeune talent est intégré aux sélections régionales. Il est ensuite détecté par les Wasps, qui l'intègrent à leur académie. En parallèle, il poursuit ses études au . Devenu international néerlandais des moins de 20 ans, il revient aux Pays-Bas en 2019 sur les conseils de ses entraîneurs en sélection. Il rejoint le  en février 2019 pour terminer l'année sportive. Cela lui permet aussi de mieux préparer le championnat d'Europe des moins de 20 ans.

De retour en Angleterre, il rejoint à l'intersaison 2019 l'académie des Ealing Trailfinders, tout en ayant la possibilité de poursuivre un cursus scolaire au sein de l'Université Brunel de Londres. En parallèle, il est prêté au  qui évolue en , le  échelon anglais. Il dispute 9 rencontres de championnat sous les couleurs de Sutton & Epsom.

En 2021, il devient international sénior avec les Pays-Bas à l'occasion du championnat d'Europe. Il y dispute 3 rencontres, toujours en tant que remplaçant. Il manque plusieurs rencontres internationales à cause d'une blessure au pied, avant d'être prêté en 2021 au Rugby Napoli Afragola, qui évolue en Serie A. Il retrouve la sélection nationale à l'occasion du championnat d'Europe 2022.

En 2022, il s'engage en faveur des Southern Knights, franchise semi-professionnelle de .

Statistiques

En sélection

Références

Liens externes

Joueur international néerlandais de rugby à XV
Talonneur (rugby à XV)
Naissance à Harderwijk

Mike Mbaud


IRIS-T SLM ( ) sustav je protuzračne obrane koji je razvila njemačka tvrtka Diehl Defense. Prema opisu proizvođača, raketa IRIS-T SL prikladna je za sveobuhvatnu obranu u krugu od 360° protiv zrakoplova, helikoptera, dronova, krstarećih i balističkih projektila kratkog dometa. Razvoj je završen 2014. godine.

Tehnologija
Sustavom IRIS-T SLM prvi je put realiziran taktički sustav protuzračne obrane koji je potpuno neovisan o vozilu nosaču. Sve komponente integrirane su u standardizirane okvire ISO-kontejnera od 20 stopa i stoga se mogu transportirati na raznim vozilima – kamionima, brodovima, željezničkim vagonima ili u zrakoplovima, primjerice vojnim transportnim zrakoplovima C-130 i A400M.

Ostale značajke su radar od 360 stupnjeva, mogućnost istovremenog napada na više ciljeva, prikladnost za sve vremenske uvjete i plug-and-fight dizajn, što znači da se komponente poput dodatnih lansirnih uređaja mogu postaviti zajedno prema potrebi. Samo radar, središte taktičkih operacija (TOC) i lanser nude sveobuhvatnu zaštitu u radijusu od 40 km.

Radar
Glavni senzor IRIS-T SLM jest trodimenzionalni aktivni elektronički skenirani antenski niz CEAFAR, višenamjenski radar tvrtke CEA Technologies. Omogućuje pokrivenost od 360 stupnjeva, a koristi se i za nadzor zračnog prostora i za pružanje podataka o ciljevima. Po potrebi se može nadopuniti elektrooptičkim senzorima.

Središte taktičkih operacija (TOC)
U taktičkom operativnom središtu (TOC) rade dva operatera. Komunikacija s ostalim elementima sustava odvija se radio-vezom ili optičkim kabelom. Osim toga, TOC ima podatkovna sučelja i komunikacijske mogućnosti potrebne za povezivanje s višim upravljačkim ili informacijskim strukturama. Ova vanjska veza može biti u stvarnom vremenu ili s odgodom.

Lanseri
Raketa-nosač ima osam efektora (raketa) IRIS-T SL. Pokreću se okomito kako bi omogućili pokrivenost od 360 stupnjeva. Lanser je potpuno automatski niveliran i spreman za paljbu samo deset minuta nakon ulaska na položaj. Istovremeni napad na nekoliko ciljeva moguć je zbog velike brzine paljbe. Ponovno punjenje traje oko 15 minuta.

Lanseri imaju sve potrebne elemente kao što su računalo za upravljanje oružjem, generator ili antene, tako da se mogu postaviti do 20 km udaljenosti od TOC-a.

Raketa

Sustav protuzračne obrane koristi verziju IRIS-T s poboljšanim performansama kao efektor. IRIS-T SL ima poboljšani raketni motor, koji može letjeti do 25 km u visinu i 40 km u duljinu. Osim toga, postoji mogućnost podešavanja cilja pomoću GPS-a i ažuriranja podataka o cilju tijekom leta putem podatkovne veze.

U konačnom pristupu metu detektira infracrveno tražilo koje je već isprobano i testirano s IRIS-T i za koje se kaže da je otporno na smetnje od aktivnih i pasivnih protumjera.

Osnovna verzija IRIS-T koja se nosi na zrakoplovima ima cijenu od oko 400.000 eura. Cijena za IRIS-T SL još nije poznata.

Troškovi

Nakon napada Rusije na Ukrajinu, Ukrajini je osigurana isporuka oružanog sustava početkom lipnja 2022. Ukrajinski veleposlanik naknadno je izjavio da paket koji se sastoji od visokoučinkovitog radara, lansera i kontrolnog vozila te projektila ima cijenu od 140 milijuna eura.

Izvori

Vanjske poveznice
 Luftverteidigungsysteme IRIS-T SLM/SLS diehl.com
 Diehl Defence: IRIS-T SLM youtube.com

Njemačke rakete zemlja-zrak

IRIS-T SLM


Hot Chocolate je britanski sastav osnovan 1968. u Brixtonu. Izvornu postavu činili su Errol Brown, Tony Connor, Larry Ferguson, Harvey Hinsley, Patrick Olive i Tony Wilson. Vrh popularnosti dosegli su sredinom 70-ih te početkom 80-ih godina 20. stoljeća iz kojeg su vremena poznati singlovi: "Emma" (1974.), "You Sexy Thing" (1975.), "So You Win Again" (1977.), "Every 1's a Winner" (1978.), "It Started with a Kiss" (1982.) i drugi.

Studijski albumi
 Cicero Park (1974.)
 Hot Chocolate (1975.)
 Man to Man (1976.)
 Every 1's a Winner (1978.)
 Going Through the Motions (1979.)
 Class (1980.)
 Mystery (1982.)
 Love Shot (1983.)
 Strictly Dance (1993.)

Izvori

Britanski glazbeni sastavi

Hot Chocolate


Cette page concerne l'année 2022 en arts plastiques

Événements

Œuvres

Décès

 18 février : Yves Milet-Desfougères, peintre et graveur français (° ),
 26 février : Antonio Seguí, peintre argentin (° ),
 25 avril : France Slana, peintre, collectionneur et illustrateur slovène (° ),
 30 mai : Morio Matsui, peintre japonais (° ),
 26 octobre :  Pierre Soulages, peintre et graveur français (° ),
 8 novembre : Lee Bontecou, sculptrice, lithographe et graveuse américaine (° ),
 10 novembre : Hervé Télémaque, peintre français d'origine haïtienne (° ),
 11 novembre :
 Claudius de Cap Blanc, sculpteur français (° ),
 Joan Vila-Grau, peintre et vitrailliste espagnol (° ),
 12 novembre : Claude Perchat, graphiste et illustratrice française (° ),
 12 décembre : Josef Schagerl, sculpteur autrichien (° ),
 21 décembre : Franz Gertsch, peintre suisse (° ).

Notes et références

Notes

Références

Chronologie des arts plastiques
Arts plastiques

2022 en arts plastiques


Parodia penicillata ist eine Pflanzenart aus der Gattung Parodia in der Familie der Kakteengewächse (Cactaceae). Das Artepitheton penicillata stammt aus dem Lateinischen, bedeutet 'wie ein Künstlerpinsel' und verweist auf Anordnung der Dornen.

Beschreibung
Parodia penicillata wächst meist einzeln. Die grünen anfangs kugelförmigen Triebe werden später zylindrisch. Sie erreichen Wuchshöhen von bis zu 30 Zentimeter (selten bis zu 70 Zentimeter) und Durchmesser von 12 Zentimeter. Die etwa 19 spiralförmig angeordneten Rippen sind deutlich gehöckert. Die auf ihnen befindlichen Areolen sind stark bewollt. Der einzelne Mitteldorn weist eine Länge von 2,5 bis 5 Zentimeter auf. Er lässt sich kaum von den etwa 40 sehr unterschiedlich langen Randdornen unterscheiden. Die dünnen Randdornen liegen an der Trieboberfläche an, sind gelblich bis fast farblos und glasig und 0,8 bis 1,5 Zentimeter (selten bis 2 Zentimeter) lang.

Die orangegelben bis roten Blüten erreichen Längen von bis zu 5 Zentimeter und Durchmesser von 4 Zentimeter. Ihr Perikarpell und die Blütenröhre sind mit weißer Wolle sowie ein bis zwei braunen Borsten, die aus jeder Schuppenachsel entspringen, bedeckt. Die Narben sind hellgelb. Die dünnwandigen, länglichen, anfangs rötlichen Früchte werden bei Reife olivbraun. Sie weisen Durchmesser von bis zu 7 Millimeter auf. Die Früchte enthalten glänzend dunkelbraune Samen von 0,6 Millimeter Durchmesser.

Verbreitung, Systematik und Gefährdung
Parodia penicillata ist in der  argentinischen Provinz Salta bei Cafayate in Höhenlagen von 1000 bis 2000 Metern verbreitet.

Die Erstbeschreibung durch H. Fechser und M. G. van der Steeg wurde 1960 veröffentlicht. Taxonomische Synonyme sind Parodia penicillata var. nivosa  (1966, nom. inval. ICBN-Artikel 37.1) und Parodia penicillata var. fulviceps  (1992).

In der Roten Liste gefährdeter Arten der IUCN wird die Art als "", d. h. als stark gefährdet geführt.

Nachweise

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

 Fotos

Parodia (Kakteen)
Penicillata

Parodia penicillata


Mihai Cristian Vasile () este un istoric și politolog român. A studiat cultura, sistemul educațional, ideologia și propaganda în perioada comunistă. A publicat monografii consacrate Bisericii Ortodoxe Române și Bisericii Greco-Catolice. Ca membru în Comisia Prezidențială pentru Analiza Dictaturii Comuniste din România a participat la redactarea Raportului final de condamnare a comunismului.

Studii
Acesta este licențiat în istorie în cadrul Facultății de Istorie a Universității din București și științe politice în cadrul Facultatății de Științe Politice și Administrative din aceeași universitate. Deține titlul de master în istorie contemporană și de doctor în istorie. În anul 2019 a obținut abilitarea putând îndruma doctoranzi în domeniul Istorie.

Activitate

Este cercetător științific la Institutul de Istorie "Nicolae Iorga", unde activează în cadrul Programului de cercetare "România și Europa în secolul XX". În 2009 a avut o bursă de cercetare la Woodrow Wilson International Center for Scholars.

Între 2006 și 2009 a fost consilier în cadrul Departamentului Politic al Administrației Prezidențiale (secretar științific în Comisia Prezidențială pentru Analiza Dictaturii Comuniste din România și coordonator al Comisiei Prezidențiale Consultative pentru Analiza Dictaturii Comuniste din România. A fost director științific al Institutului de Investigare a Crimelor Comunismului și Memoria Exilului Românesc.

Din 2018 este secretar general de redacție al revistei Studii și Materiale de Istorie Contemporană, publicată de Institutul de Istorie "Nicolae Iorga". În 2020 a devenit redactor sef adjunct al periodicului. Începând din același an a fost cooptat în cadrul Școlii de Studii Avansate a Academiei Române (SCOSAAR), unde predă și conduce doctorate în Istorie.

Cărți publicate
 Viața intelectuală și artistică în primul deceniu al regimului Ceaușescu, 1965–1974, București, Editura Humanitas, 282 p. (ISBN: 978-973-50-4703-0).
 Politicile culturale comuniste în timpul regimului Gheorghiu-Dej, București, Editura Humanitas, 2011, 341 p. (ISBN 978-973-50-3324-8). Premiul "Nicolae Bălcescu" al Academiei Române (acordat în 2013 pentru cartea cea mai reprezentativă din anul 2011).
 Literatura și artele în România comunistă, 1948–1953, București, Editura Humanitas, 2010, 335 p. (ISBN 978-973-50-2773-5).
 Perfectul acrobat. Leonte Răutu, măștile răului (în colaborare cu Vladimir Tismăneanu), București, Editura Humanitas, 2008, 463 p. (ISBN 978-973-50-2238-9).
 Biserica Ortodoxă Română în primul deceniu comunist, București, Editura Curtea Veche, 2005, 291 p. (ISBN 973-669-136-5).
 Între Vatican și Kremlin. Biserica Greco-Catolică în timpul regimului comunist, București, Editura Curtea Veche, 2004, 381p. (ISBN 973-8356-89-X).

Volume editate
 Tineri și tineret în România socialistă. Identitate, ideologie și dinamici socio-culturale (coeditor, împreună cu Mioara Anton și Bogdan Cristian Iacob), Târgoviște, Editura Cetatea de Scaun, 2022, 316 pp. ISBN 978-606-537-555-0.
 Centenarul femeilor în arta românească, vol. 3, Artiste uitate din România. Cercetări și studii despre contribuția femeilor la istoria artei românești, Voluntari, Postmodernism Museum, 2021 [2022], pp. 232-250. ISBN 978-606-94719-6-8.
 Centenarul femeilor din arta românească (în colaborare cu Cosmin Nasui et al.), volumul 2, Voluntari, Editura Postmodernism Museum, 2018. ISBN 978-606-94719-0-6.
 Centenarul femeilor din arta românească (în colaborare cu Cosmin Nasui et al.), Editura PostModernism Museum, Voluntari, 2017.
 Naționalism și multiculturalism în cultura vizuală din România (în colaborare cu Cosmin Nasui et al.), Voluntari, Editura PostModernism Museum, 2017, 120 pp. ISBN 978-606-93751-5-0.
 "Ne trebuie oameni!" Elite intelectuale și transformări istorice în România modernă și contemporană (Târgoviște, Editura Cetatea de Scaun, 2017, 442 pp, (ISBN 978-606-537-385-3).
 Raport final (editor în colaborare cu Vladimir Tismăneanu și Dorin Dobrincu), București, Comisia Prezidențială pentru Analiza Dictaturii Comuniste din România, Editura Humanitas, 2007, 879 p. (ISBN 978-973-50-1836-8).
 Istoria Bisericii Greco-Catolice sub regimul comunist 1945–1989. Documente și mărturii, Iași, Editura Polirom, 2003, 209p. (ISBN 973-681-259-6).

Articole publicate

 The Institute of Philosophy in Communist Romania Under Gheorghiu-Dej Regime, 1949-65, în "History of Communism in Europe", no. 9 (2018), pp. 161-186; https://www.ceeol.com/search/article-detail?id=897924
 Book Discussion on Diana Mishkova, Beyond Balkanism: The Scholarly Making of a Region, Routledge, London; New York, 2019, 282pp. ISBN 978-0-8153-7670-5, în "East Central Europe", vol. 47, nr. 2-3, 2020, pp. 395-409. (în colaborare cu Lucija Balikić); https://www.academia.edu/44658475/Diana_Mishkova_Beyond_Balkanism_the_Scholarly_Politics_of_Region_Making
 The Impact of the 1956 Hungarian Revolution on Institutional Censorship in communist Romania, în "Caietele Echinox", no. 39, 2020, pp. 91-104; http://caieteleechinox.lett.ubbcluj.ro/wp-content/uploads/2020/11/CaieteEchinox39-2020-pp.91-104.pdf
 The Orthodox Factor in the Foreign Policy of Post-communist Romania, in Maria Toropova (ed.), Rethinking the Religious Factor in Foreign Policy, Wiesbaden, Springer Verlag, 2021, pp. 105-127, ISBN 978-3-658-33775-9; https://www.amazon.com/Rethinking-Religious-Foreign-Politik-Religion/dp/3658337753
 The Greek Catholic Church: A Troubled Recent Past and a Painful Transitional Justice, în Lucian Turcescu and Lavinia Stan (editori), Church Reckoning with Communism in Post-1989 Romania, Lanham, MD: Lexington Books–Rowman & Littlefield, 2021, pp. 115-135, ISBN 978-1-4985-8027-4; Church Reckoning with Communism in Post-1989 Romania - 9781498580274 (rowman.com)
 The Patriarchate, the Presidency and the secret police archives: Studying religions in post-communist Romania, în James Kapaló, Kinga Povedák (editori), The Secret Police and the Religious Underground in Communist and Post-Communist Eastern Europe, London and New York, Routledge-Taylor and Francis, 2021, pp. 275-288, ISBN 9-780-367-279; https://www.routledge.com/The-Secret-Police-and-the-Religious-Underground-in-Communist-and-Post-Communist/Kapalo-Povedak/p/book/9780367279998?gclid=CjwKCAjwrNmWBhA4EiwAHbjEQDKN8g-H23zK-_Jb9zyE82QsZcdWrMmmwWpN5KbE_IV7W2x2i_7vuhoC90cQAvD_BwE#
 "The Catholic Hungarian Danger" and the Communist Offensive Against the Greek Catholic Church in Post-War Romania, 1945-1948, în András Fejérdy, Bernadett Wirthné Diera (editors), The Trial of Cardinal József Mindszenty from the Perspective of Seventy Years: The Fate of Church Leaders in Central and Eastern Europe, Città del Vaticano, Pontificio Comitato di Scienze Storiche–Libreria Editrice Vaticana, 2021, pp. 259-267, ISBN 978-88-266-0610-1. https://neb.hu/asset/phpWxjkoC.pdf

Note

Bibliografie
 https://www.lapunkt.ro/2014/09/fictiuni-20-de-ani-de-la-absolvirea-liceului/
 http://iini.ro/Dr%20Cristian%20Vasile.htm
 https://iini.academia.edu/CristianVasile
 http://modernitati-fragmentare.ro/wp-content/uploads/2015/11/CV.Europass.Ro_.Vasile.pdf
 http://www.humanitas.ro/cristian-vasile
 Emisiunea Înapoi la argument], realizator Horia-Roman Patapievici

Nașteri în 1976
Istorici români
Oameni în viață
Bucureșteni

Cristian Vasile (istoric)


الأشرفية، وتقع في لواء الكورة التابعة لمحافظة إربد، إن هذه المنطقة لها تاريخ عريق حيث أنه يقال أن الجب الذي وضع فيه يوسف يقع في وسط القرية القديمة خان زينة وقد أطلق عليها هذا الاسم قديما لكثرة ما كان بها من خانات لبيع العطور والذهب والحلي والزينة، وغربها تقع القرية التي يعتقد أن يعقوب والد يوسف قد سكنها وتدعى دير قيقوب. يبلغ عدد سكانها8,000 نسمة.ويوجد بها المسجد العمري بني في عهد أمير المومنين عمر بن الخطاب.

حدود البلدة
تحد الأشرفية أراضي زوبيا وتبنة شرقا، حتى الأغوار وطبقة فحل وسيل الحمة غربا، كفرالماء شمالا، كفر راكب وأراضي الحاوي وأحراش السنديان جنوبا.

أ
قرى محافظة إربد
أماكن مأهولة في لواء الكورة

الأشرفية (إربد)


Flammes Vives est une association de poésie créée par Jean Aubert en 1950.

Historique
L'association apparaît au milieu du vingtième siècle, s'orientant à la fois sur la poésie Française, mais aussi Italienne, Romande, et insulaire. Dans Huit poètes de Madagascar, l'écrivain-poète Jean Aubert rappelle son rôle humain. Les premiers numéros représentent un hommage à des poètes notoires dont Tristan Klingsor et Paul Fort, s'attachant à la culture du vers dans le Monde, s'ouvrant aussi à la peinture, comme l'exposition du Salon des peintres témoins de leur temps, et au théâtre, comme celui de Jean Cocteau. Paraît ainsi une revue à sujets, thèmes, débats, ou plus proche du florilège, avec une recension des livres, revues amies, actives de l'époque. Y participent notamment Maurice Carême, Jehan Despert, Pierre Grosclaude, Pierre Robert Leclercq, Raymond Schaltin. François Brousse y fait un passage de 1954 à 1970. Son siège fut autrefois au 50 rue de Montreuil du onzième arrondissement de la ville de Paris. Claude Prouvost devient le président à partir de 2003, Jean Aubert devenant le président d'honneur jusqu'en 2011, ayant publié de nombreux auteurs contemporains.

Organisation
Le but est de mettre en valeur une poésie accessible, privilégiant l'intelligibilité, où toutes les formes poétiques sont admises, n'étant pas hermétique à l'imperfection, mais sensible aux écritures personnelles. La structure interne est composée d'un conseil d'administration, d'un ensemble de collaborateurs et de membres connus ou émergeant, principalement issus du monde de la poésie.

Elle publie des anthologies à un rythme semestriel, ainsi que les ouvrages des auteurs du Prix Jean Aubert, ou reconnus unanimement par un comité de lecture. Dès 2010, elle est en partenariat avec l'association Parole & Poésie, dotée d'une revue intitulée Rose des temps, dirigée par Patrick Picornot et Aumane Placide, présentant écrivains, maisons d'éditions, recueils poétiques de tous horizons, qui se voit récompensée par le Prix de la presse poétique de la Société des poètes français en 2012, avant de former un comité de rédaction regroupant poètes, critiques, journalistes, relatant les événements marquants de l'actualité littéraire, à une échelle à la fois locale et internationale.

Prix Flammes Vives et Jean Aubert
À l'origine, le Prix Flammes Vives est décerné sporadiquement de 1953 à 2003. À partir de 2004, il est rebaptisé Prix Jean Aubert, dans l'esprit de son fondateur, la remise du Prix devenant alors plus régulière et annuelle.

Lauréats du Prix Jean Aubert

 2021 Jo Cassen pour Le souvenir s'accroche au clou
 2020 Denise Duong pour La corde sensible
 2019 Jean-François Zanette pour Le tombeau de l'avenir
 2018 Christian Boeswillward pour La tristesse des soleils
 2017 Pierre Clermont pour Chansons d'automne
 2016 Gabriel Kopp pour L'heure du dragon
 2015 Patrice Dufétel pour Le ciel sur l'épaule
 2014 Pascal Lecordier pour L'éveil
 2013 Jean Moraisin pour La chair du fruit
 2012 Dominique Joye pour Au rivage de mes yeux
 2011 Renée-Lise Jonin pour Envol clair obscur
 2010 Arielle Thomann pour Fenêtres sur mots
 2009 Yvonne Le Meur-Rollet pour Deux souffles sur la flamme
 2008 Éliane Zinino Gérard pour La genèse des sources
 2007 Jean-François Zanette pour L'archipel des solitudes
 2006 Roger Forst pour Le chant des chants d'amour
 2005 Patrick Picornot pour Suite cérétane
 2004 Roland Marx pour L'écoin

Concours Flammes Vives
En marge du Prix Jean Aubert, est organisé annuellement, depuis 2005, le concours Flammes Vives de la poésie, qui récompense principalement des poèmes isolés avec une mention d'or, d'argent et de bronze.

Notes et références

Liens externes

 Site officiel de Flammes Vives http://www.flammesvives.com/
 Association Parole & poésie https://www.printempsdespoetes.com/Association-Parole-Poesie

Association ou organisme ayant son siège en France
Poésie française

Flammes Vives


(en français La Lanterne bleue) est un film allemand réalisé par Rudolf Biebrach sorti en 1918.

Synopsis
La danseuse Sabine et sa sœur Ellen mènent une vie vertueuse jusqu'à ce qu'un événement dramatique bouleverse tout : le Legationsrater von Guntershausen séduit Sabine et en fait son amante. Au bout d'un moment, cependant, il la laisse tomber, et Ellen aussi, repoussée par le style de vie moralement détendu de Sabine, se détourne de sa sœur. Sabine finit alors par travailler comme hôtesse dans un bar appelé "".

Un jour, elle devient accidentellement l'ange gardien de l'enfant du Geheimerrater Kurt Franzius, qu'elle sauve d'un grand danger. Par amour et par gratitude, Sabine il aimerait épouser Sabine. Mais lorsqu'il apprend la vie antérieure de Sabine par le séducteur Guntershausen, il s'éloigne de son intention. En désespoir de cause, Sabine, désormais complètement isolée, veut s'empoisonner, mais avant cela, elle meurt subitement d'une crise cardiaque.

Fiche technique
 Titre original :
 Réalisation : Rudolf Biebrach
 Scénario : Irene Daland d'après le roman de Paul Lindau
 Musique : Giuseppe Becce
 Direction artistique :
 Photographie : Karl Freund
 Producteur : Oskar Messter
 Société de production : Messters Projektion
 Société de distribution : UFA
 Pays d'origine :
 Langue : allemand
 Format : Noir et blanc - 1,33:1 -
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de sortie :
  : .
  : .
  : .

Distribution
 Henny Porten : Sabine Steinhardt
 Johanna Zimmermann : Ellen, sa sœur
 Ferdinand von Alten : von Guntershausen
 Bruno Eichgrün : Kurt Franzius
 Rudolf Biebrach : Korachi, le propriétaire de
 Karl Elzer : Fören, banquier
 Clara Heinrich :  Geheimrat Franzius
 Gertrude Hoffmann : Hilde Franzius, la sœur
 Paul Biensfeldt : Schweydam, professeur de danse
 Walfried Mellin : Kind Herbert

Production
 est réalisé dans le studio de Messter-Film à Berlin, Blücherstrasse 32. Selon la version, le film en cinq actes mesurait  (l'original, ) ou  (nouvelle censure en ) et est présenté aux censeurs allemands en .

Source de traduction

Voir aussi

Liens externes

Film allemand sorti en 1918
Film en allemand
Film allemand en noir et blanc
Film muet allemand
Film dramatique allemand
Adaptation d'un roman allemand au cinéma

Die blaue Laterne


Thunderbirds ist ein britisch-US-amerikanischer Science-Fiction-Jugendfilm aus dem Jahr 2004, basierend auf der gleichnamigen Fernsehserie aus den 1960er Jahren. Regie führte Jonathan Frakes, die Hauptrollen spielten unter anderem Bill Paxton, Anthony Edwards, Vanessa Hudgens und Ben Kingsley. Der Film startete am 30. September 2004 in den deutschen Kinos.

Handlung
Die Familie Tracy gehört zur International-Rescue-Organisation und die Thunderbirds sind ihre fünf Verkehrsmittel: eine Rakete, ein Rettungs- und Transportshuttle, ein U-Boot, ein Raumschiff und eine Raumstation. Ertönt der Notruf "Thunderbirds – bitte kommen!", ist es an Jeff Tracy und seinen Söhnen, die Welt vor einer Katastrophe zu bewahren. Als ein Meteoritensturm die Erde bedroht, macht sich Tracy mit seinen Söhnen sofort auf den Weg ins All. Doch der Notruf war eine Falle ihres Erzfeindes The Hood, der die Welt in seine Gewalt bringen und die Thunderbirds auslöschen will. Als die Lage hoffnungslos erscheint, liegen alle Hoffnungen auf dem jüngsten Sohn Alan, der auf der Insel verblieb.

The Hood entert mittlerweile die Insel und will den Shuttle Thunderbird 2 stehlen, um zehn internationale Banken auszurauben und die Welt ins Chaos zu stürzen. Alan kann mit seinen Freunden und einem entwendeten Prozessor fliehen. Da aber mit Mord gedroht wird, gibt Alan den Prozessor zurück und landet mit anderen Personen im Kühlraum. Ihnen gelingt es zu fliehen und die Kinder bekommen erstmals die Erlaubnis, einen Thunderbird-Shuttle zu steuern. In London soll der erste Einbruch stattfinden und dort retten sie zunächst einen verunglückten Waggon. In der Bank of London schließlich kommt es zum Kampf zwischen den Gruppen. Nachdem Alan beinahe von dem gegnerischen Tunnelbohrer zermalmt worden wäre, nutzt Tintin ihre psychischen Kräfte und bringt The Hood fast in Lebensgefahr. Jedoch wird er von Alan gerettet und der Polizei zugeführt.

Zurück auf der Insel wird Alan nun feierlich zu den Thunderbirds gezählt und der erste Auftrag lässt nicht lange auf sich warten.

Veröffentlichung
Der Film startete am 24. Juli 2004 in den britischen und am 30. Juli 2004 in den US-amerikanischen Kinos. In Deutschland war der Kinostart am 30. September 2004; hier erschien er am 3. März 2005 auf DVD. In den USA konnte der Film lediglich 28 Mio. US-Dollar seiner 57 Mio. US-Dollar Produktionskosten wieder einspielen.

Kritik
TV Spielfilm fand, dass "Action und Tricks aus der eher preiswerten Abteilung" stammen. "Die Figuren wecken kein dauerhaftes Interesse, das nette Sixties-Design ist an eine Zielgruppe von Acht- bis Zwölfjährige verschenkt."

Hintergrund
 Die Szenen auf Tracy Island entstanden auf den Seychellen.
 Die Ehefrau des Regisseurs Jonathan Frakes, Genie Francis, hat eine kleine Rolle als Lisa Lowe.

Weblinks

 Offizielle Internetpräsenz

Einzelnachweise

Filmtitel 2004
Science-Fiction-Film
Jugendfilm
Britischer Film
Französischer Film
US-amerikanischer Film

Thunderbirds (Film)


Hamza Amari (en ), né le , est un coureur cycliste algérien.

Biographie

Aux Championnats d'Afrique de cyclisme sur route 2022 à Charm el-Cheikh, il est médaillé de bronze en course en ligne élites et médaillé d'or en course en ligne des moins de 23 ans.

Palmarès sur route
 2019
  et  du Tour du Sahel
  du championnat d'Algérie sur route juniors
 2021
  de la Classique de Tipasa
 2022
  Champion d'Afrique sur route espoirs
  Champion d'Algérie du contre-la-montre espoirs
  du Grand Prix de la ville d'Oran
 Tour de Syrie :
 Classement général

 Tour de Ghardaïa :
 Classement général
  (contre-la-montre)
  du championnat d'Algérie du contre-la-montre
  du championnat d'Algérie sur route espoirs
  Médaillé de bronze du championnat d'Afrique sur route
  Médaillé de bronze du championnat arabe sur route espoirs
 2023
  Championne d'Afrique du contre-la-montre par équipes
  Médaillé d'argent du championnat d'Afrique du contre-la-montre espoirs
  Médaillé d'argent du contre-la-montre par équipes des Jeux panarabes
  Médaillé de bronze du championnat d'Afrique sur route espoirs
  de la Tropicale Amissa Bongo

Classements mondiaux

Palmarès sur piste

Championnats d'Afrique
 Le Caire 2020
  Médaillé de bronze du keirin juniors
  Médaillé de bronze de la course aux points juniors

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste algérien
Naissance en février 2002

Hamza Amari


Rusalka (rus. "Русалка") - ruski film redatelja Vasilija Gončarova.

Radnja
Film je zasnovan na predstavi Rusalka Aleksandra Puškina.

Uloge
 Vasilij Stepanov
 Aleksandra Gončarova
 Andrej Gromov

Izvori

Vanjske poveznice
 Rusalka na Kino Poisk

Ruski filmovi 1910-ih

Rusalka (1910.)


හරිතලව වනාහි ප්‍රභාසංස්ලේෂණය සිදුකරන සූන්‍යෂ්ටික සෛලවල පමණක් දැකිය හැකි ද්විපටලමය ඉන්‍ද්‍රිකා ය.

ව්‍යුහමය ලක්‍ෂණ
සිනිඳු ද්විපටලයකින් යුතුය. එම පටල අතර අන්තර් සෛලීය අවකාශය නමැති කුඩා අවකාශයක් වේ. අභ්‍යන්තර පටලයෙන් ඇතුලට නෙරායාමක් සේ ඇතිවන තරලමය හා කුහරමය නාල 'සූස්තර' නමින් හඳුන්වයි. මෙම සූස්තරවල සමහර ස්ථාන විශාලවී කැටි බඳු ව්‍යුහ සාදයි. ඒවා 'තයිලකොයිඩ' නම් වේ. තයිලකොයිඩ එකක් මත එකක් පිහිටා 'පංජරකණිකා' සෑදේ. ක්ලෝරෆීල් ආදී වර්ණක එතුල ගිලී පවතී.
සෑම හරිතලවයක ම, ක්ලෝරෆීල් a පවතී. එසේ ම ක්ලෝරෆීල් b, කැරොටිනයිඩ හෙවත් කැරටීන් හා සැන්තෆීල් ආදිය ද හරිතලව තුල පවතී.හරිතලවය ද්විකරණය වියහැකි ඉන්ද්‍රිකාවකි. හරිතලවයක පූරකයෙහි චක්‍රීය DNA අණුවක්, 70 s රයිබසෝම , ප්‍රභාසoස්ලෙෂණයේ එන්සයිම , ජලය දක්නට ලැබේ.තවද

කෘත්‍ය
ප්‍රභාසංස්ලේෂණයේදී සූර්ය ශක්තිය බවට පත්වන්නේ හරිතලව තුලය. මෙහි ඇති රයිබසෝම මගින් ප්‍රෝටීන සංස්ලේෂණය කෙරෙන අතර හරිතලව තුළ ප්‍රභාසංස්ලේෂණ එන්සියම ගබඩා කෙරේ. හරිතලව කොපුවෙන් ආරක්‍ෂාව ද පංජර කණිකා මගින් ආලෝක ප්‍රතික්‍රියාව ද පංජරයෙන් අඳුරු ප්‍රතික්‍රියාව ද පිෂ්ට කණිකා හා තෙල් බිඳු මගින් ආහාර සංචිත කිරීම ද චක්‍රීය DNA මගින් ආවේණික ලක්‍ෂණ පාලනය ද සිදු වේ.

සෛල ජීව විද්‍යාව
ඉන්ද්‍රිකා

හරිතලව


Derebeyi, Anadolu'da XVIII. asırdan itibaren kendi başlarına buyruk olan ve hükûmetin memuru iken zamanla bu bağları kopan nüfuz ve kudret sahibi kişiler hakkında kullanılan bir tâbirdir. Hükûmet tarafından müsamaha gören fakat asayişi bozdukları zaman da üzerlerine kuvvet gönderilen derebeyleri zamanla güçlenip hanedanlık kurmuşlardır. XIX. asrın başlarında ülkenin nüfuzu bunların eline geçmiş, hükûmetin nüfuzu ise neredeyse sıfıra düşmüştü. II. Mahmut'un ciddi uğraşları sayesinde derebeylerin nüfuzu kırılmış ve ülkede merkezi idare yeniden tesis edilmiştir.

Osmanlı devlet teşkilatı
Tarih terimleri

Derebeyi


An Guzmania butcheri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Guzmania butcheri in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania butcheri


Thalasoterapia este un film documentar românesc de scurtmetraj din 1988 regizat de David Reu.

Prezentare

Documentează oportunitățile de talasoterapie oferite de litoralul românesc al Mării Negre.

Note

Legături externe

Vezi și
 1988 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1988
Filme regizate de David Reu
Filme documentare româneștiFilme Româniafilm

Thalasoterapia


Foundation kan henvise til:

 Foundation (kosmetik) - et kosmetikprodukt
 Stiftelsen - den danske titel på en science fiction-serie Foundation skrevet af Isaac Asimov

Foundation


O Le Golf National é um campo de golfe de 18 buracos na França, perto de Paris. Projetado pelos arquitetos Hubert Chesneau e Robert Von Hagge, em colaboração com Pierre Thevenin, está localizado em Guyancourt, a sudoeste do centro de Paris.

Instalações
A construção começou há 36 anos, em julho de 1987, e estreou três anos depois, em 5 de outubro de 1990, inaugurada por Roger Bambuck, ministro da Juventude e Esportes.

O Le Golf National tem capacidade para 80.000 espectadores. O Albatros (Albatross) é o curso principal do campeonato, par 72 com 7.331 jardas (6.703 m). Os outros cursos são o Aigle (Eagle), par 71 e 6.224 jardas (5.691 m), e o curso curto de nove buracos Oiselet (Birdie) é par 32.

Ligação externa
 Página oficial

Construções desportivas de Paris
Yvelines
Golfe da França

Le Golf National


Bonnement es una parada ferroviaria ubicada en el paraje rural del mismo nombre, en el partido de General Belgrano, Provincia de Buenos Aires, Argentina, en cercanías del río homónimo.

Servicios
Es una estación intermedia del ramal entre Altamirano y Las Flores.

No presta servicios de pasajeros.

Sus vías están concesionadas a la empresa privada de cargas Ferrosur Roca. Sin embargo, el último tren que corrió por este ramal fue en 2005.

Véase también
 Ramal Altamirano - Chas - Las Flores
 Bonnement
 Ferrocarril General Roca

Referencias

Bonnement
Bonnement
Partido de General Belgrano

Estación Bonnement


An Stelis superbiens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Stelis superbiens in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis superbiens


Le château de Ledavrée  est un château-fort ruiné du  situé à Clamerey (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Le château au nord-ouest du hameau de Lédavrée, dont l'étymologie variable évoque « la haie d'arbre » (Layer d'Avrée).

Historique

Le 23 juillet 1366, Guillaume de Clugny, bailli d'Auxois, adresse un courrier à la seigneurie de Lée d'Avrées. En 1381 à Clamerey est remarquée la tombe de Louis Quinard de Thelis, sire de Les Davrées. En 1425 est signalée l'existence d'un château appartenant à Guillaume de Gelans à Les Davrées de Clamerey. En 1488, Lédavrée semble être un fief de Soussey-sur-Brionne. Le 8 septembre 1554, Denis de Gerlans, seigneur de Thenissey en revend le quart à Denis de Gerlans. En 1564 Jean Bouton vend Les Dauvrées à Philippe de Dio. En 1589, le comte de Tavannes chasse les Ligueurs de Guillaume Duprat du château d'où ils empêchaient le ravitaillement de Semur-en-Auxois.

Architecture

Composés d'une haute enceinte rectangulaire entourée d'un fossé sec et garnie de tours sur deux angles opposés, les vestiges du château de Ledavrée sont parmi les mieux conservées de Bourgogne. L'entrée est au sud, face au village, par une porte charretière avec deux rainures de flèches du pont levis flanquée de deux canonnières. À gauche, on relève les traces d'une porte charretière plus ancienne qui a été bouchée. Le long des petits côtés du rectangle, à l'est et à l'ouest, se dressent deux corps de bâtiments séparés par une cour.

Le bâtiment le plus ancien, à l'est, semble avoir été démonté le premier et il n'en subsiste que des traces. Le bâtiment occidental est effondré, mais on y distingue encore les caves, le rez-de-chaussée et trois étages ouverts de croisées sur les courtines sud et ouest. La façade interne a disparu, laissant apparaître une tourelle d'escalier hexagonale en œuvre dont l'escalier en vis a disparu. L'angle sud-ouest du bâtiment est garni d'une tourelle haute et étroite percée de canonnières aux deuxième et troisième étages. Une tourelle identique défend l'angle nord-est du château. Au nord, le château est fermé par une courtine aveugle aussi haute que le bâtiment oriental.

Les restes du château de Ledavrée sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du 10 novembre 1928.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Ledavrée
Ledavrée
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1928

Château de Ledavrée


Kölelik, bir insanın başka birinin malı ve mülkü olması. Başka bir kişinin malı ve mülkü olan kişiye köle, memlûk veya kul; köle sahibine ise efendi veya mevla denir.

Çok eski tarihlerden beri savaşta esir düşenler, ağır suç işleyenler, borcunu ödeyemeyenler, korsanlar tarafından kaçırılanlar köle kabul edilir, köle pazarlarında satılırdı.

Erkek kölelerin çocukları da köle olur. Cariyelerin efendilerinden oğulları Yahudi ve Arap toplumları gibi bazı toplumlarda köle kabul edilmemişlerdir. Ziraat ve ticaretle uğraşan bütün toplumlarda köleliğin çeşitli şekillerine rastlanmaktadır. Mezopotamya'da, eski Mısır'da Yunan'da, Roma'da, İslam öncesi İran, Orta Asya ve Anadolu'da yaşayan kavimlerde kölelik son derece doğal sosyal bir olgu olarak kabul edilirdi.

Etimoloji ve isimlendirme
Köle kelimesinin kökeni belirsizdir. Nişanyan Sözlük, Arapça köle anlamına gelen ġulām, Farsça piç manasındaki kola, veya Türkçe kul kelimesinin sözcüğün kökenini oluşturabileceğinin belirtir. Diğer yandan kelime yük hayvanı anlamına gelen Türkçe kölük kelimesiyle de karşılaştırılmıştır. Türkçede ilk kullanım 15. yüzyılın sonlarında kaydedilmiştir. Meninski'nin Thesaurus eserinde de yer almaktadır.

Köle kelimesi yerine Türkçede bazen kul, bende, halayık, esir ve kadın köle için de cariye veya odalık tabirlerinin kullanıldığı görülmektedir.

Tarihçe
Kölelik, yazılı tarihten daha eski olup, pek çok farklı kültürde yer almıştır. Avcı-toplayıcı toplumlarda, kölelik için üretici rantı ile toplumsal tabakalaşmaya olan ihtiyaçtan dolayı köleliğin nadir olduğu tespit edilmiştir. Buna karşın çok zengin kaynaklara sahip bölgelerde yaşayan avcı-toplayıcı halklarda (örneğin somon avcılığı yapan bazı Kızılderili halkları) yer almıştır. Yaklaşık 11.000 yıl önce meydana gelmiş tarım devrimiyle beraber kölelik yaygın bir kurum haline gelmiştir.

İlk yazılı kaynaklara göre kölelik topluma çoktan yerleşmiş bir kurum olarak ele alınmıştır. Yaklaşık olarak MÖ 1760'de yazılmış Hammurabi Kanunları, bir kölenin kaçmasına yardım eden veya kaçak bir köleyi barındıran kişiler için ölüm cezası hükmetmektedir. Antik Çağ medeniyetlerinin hemen hemen hepsinde kölelik var olmuştur. Köleler, borçların ödenememesi, bir suça ceza olarak, savaş esirleri, çocukların terk edilmesi veya kölelerin çocuklarının da köleleştirilmesi gibi farklı metotlar vasıtasıyla elde edilmiştir.

Batı ülkeleri

Kölelik, Orta Çağ'ın bitimine değin, Batı toplumunun iktisadî ve sosyal açıdan ayrılmaz bir parçası olmuştur.

Batı dünyasında; feodalizmin tarih sahnesinden çekilerek yerini burjuva ekonomik sistemine bırakmaya başladığı ana kadar kölelik kurumu, emek veriminin düşük ve teknik imkânların son derece kısıtlı olması sebebiyle en önemli üretim aracı olagelmiştir. Son derece ağır şartları haiz olan köle hayatında ancak 19. yüzyıl sonlarından itibaren bir miktar düzelme meydana gelmiştir.

Arap ülkeleri

Kölelik, İslam öncesi Arabistan'da yaygın bir kurum olmuştur. İslam öncesi ve sonrası devirde diğer coğrafyalarda olduğu gibi Araplarda da kölelik sistemi mevcuttu.

Teorik olarak, İslami yasalar köleliği bir sınıf veya ırka göre ayırmamakla birlikte, pratikte genellikle böyle olmamıştır. Köleler, İslami devletlerde alt sınıf işlerden, Padişah'ın yanındaki üst sınıf işlere kadar çeşitli sosyal ve ekonomik rolleri üstlenmişlerdir. Buna ek olarak kölelerden orduda yararlanılmış, Gazneliler, Harezmşahlar, Delhi Sultanlığı ve Memlükler gibi devletler köleler tarafından kurulmuştur. Bazı durumlarda, kölelere davranılan kötü muameleden ötürü Zenc İsyanı gibi çeşitli ayaklanmalar meydana gelmiştir. Ülke içi köle nüfusu artan talebi karşılayamadığından ötürü, çeşitli devletler tarafından Müslüman olmayan bölgelerden köle ithalatı yapılmış, kölelerin tutsak edilmesi ve taşınması sırasında çok miktarda ölüm gerçekleşmiştir.

Arap köle ticareti, Batı Asya ile Kuzey ve Güneydoğu Afrika'da yoğunlaşmıştı. Tarihçilere göre Arap köle ticareti bin yıldan fazla sürmüştür. Bu zarfta Hint Okyanusu, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'nın kıyı bölgelerine Arap tüccarlar tarafından yaklaşık 17 milyon köle taşınmıştır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında kölelik Müslüman bölgelerde, bölgeye genişleyen Fransa ve Birleşik Krallık gibi devletlerin baskı ve teşviki ile yasaklanmaya başlanmıştır.

Osmanlı İmparatorluğu

Osmanlı'da köleliğe Osman Bey zamanında da rastlanmakla beraber, kölelik kurumu Orhan Bey zamanında yerleşmiştir. Osmanlı devletinde köle kaynakları genel olarak iki ana başlık altında toplanmaktaydı. Bunlardan birisi savaşlar, diğeri de ticaret yoluyla ortaya çıkan kölelikti. Haremin ortaya çıkması ise Fatih Sultan Mehmet döneminde gerçekleşmiştir. Bunda artan fetihler ve genişleyen topraklar önemli bir rol oynamaktaydı. Bu tarihlerden sonra kölelik ve bununla birlikte köle ticareti Osmanlı Devleti'nde yerini alıyor ve köle ticareti devletin de dolaylı olarak destek verdiği bir uygulama oluyordu. Ancak ilerleyen yıllarda kölelerin belirli bir çalışma süresi sonunda azat edilmesi, kölelerin evlenme haklarının sahiplerince karşılanması gibi düzenlemelerle, köle ticaretini kısıtlamaya ve kölelere yapılan kötü muameleleri önlemeye çalıştı.

Sultan Abdülmecid döneminde 1847'de yayınlanan fermanla köle ticareti resmi olarak kaldırılmıştır. Ancak uygulamanın önüne ancak imparatorluğun son yıllarında geçilebilmiştir. Osmanlı'dan sonra kurulan Türkiye Cumhuriyeti de köleliğe ilişkin bütün uluslararası antlaşmaların altına imza atmış ve Türkiye Cumhuriyeti'nde kölelik hiçbir zaman hukuken var olmamıştır.

Köleliğin yasaklanması
İlk kanunlar İngiltere'de ve ABD'de 19. yüzyılın ilk çeyreğinde, 1807 yılında çıkarılmış, daha sonra diğer Avrupa devletleri onları izlemiştir.

Osmanlı'da kölelik, Sultan Abdülmecid döneminde 1847'de bir fermanla yasaklanmıştır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında kölelik Müslüman bölgelerde, bölgeye genişleyen Fransa ve Birleşik Krallık gibi devletlerin baskı ve teşviki ile yasaklanmaya başlanmıştır. Suudi Arabistan, Yemen ile birlikte, Birleşik Krallık'ın baskısı altında köleliği 1962 yılında kaldırmıştır. 60'larda Suudi Arabistan'daki köle nüfusu 300.000 olarak tespit edilmiştir. Bunu 1970 yılında Umman takip etmiştir. Moritanya'da köleliğe karşı ilk yasa Fransızlar tarafından 1905'te çıkartılmış, ancak devlet daha sonra, 1981 yılında, köleliği yasaklayan son devlet olana kadar kölelik karşıtı bir yasa çıkarmamıştır. Moritanya'da köleliğe karşı herhangi bir yaptırım uygulan ilk yasa ise 2007 yılında çıkmıştır. Günümüzde Müslüman çoğunluğun yaşadığı Çad, Moritanya, Nijer, Mali ve Sudan gibi ülkelerde kölelik hala yaygın bir kurumdur.

1926'da Milletler Cemiyeti bütün dünyada köleliği yasaklamış, daha sonra Birleşmiş Milletler de bu hükmü teyit etmiştir.

Dini görüşler

İslam
İslam'da kölelik, tarih boyunca birbirinden farklı şekillerde ve görüşlerde ele alınmış bir konudur. Kur'an ve hadislerde kölelikle ilgili ifadeler aşağıda verilmiştir:
Ey iman edenler! Öldürülenler hakkında üzerinize kısas yazılmıştır. Hür kişiye karşılık hür, köleye karşılık köle, dişiye karşılık dişi. Kim kardeşi tarafından herhangi bir şekilde affa uğrarsa, bu durumda örfü izlemek ve affedene en güzel biçimde bir ödeme yapmak gerekir. (2/178)
Allah size kendinizden bir misal vermektedir: Size verdiğimiz rızıklarda, emrinizde bulunan kölelerinizin de eşit surette hak sahibi olmalarına razı olur ve birbirinizi saydığınız gibi bu ortaklarınızı sayar mısınız? (Rum Suresi 28)
 "Herhangi bir köle kaçarsa, korunma ve güvenlik hakkını yitirmiş olur." "Bir köle kaçtığı zaman, onun hiçbir namazı kabul edilmez." (Müslim, İman 123-124)

Şeriata göre insanlar satın alma, savaştan geri kalanların esir edilmeleri ve ganimet olarak cihat yapanlara dağıtılmaları ve ayrıca bu esir ve kölelerin yine esir veya köle olan insanlardan yaptıkları çocukların köle veya cariye sayılmaları yoluyla köleleştirilebilir. Muâmelât bakımından köle mal gibidir. Alınıp satılabilir, hibe edilebilir, kiralanabilir, ortak mülkiyete konu olabilir. Kazandıkları efendisine âit olur. Kendisine karşı yapılacak haksız fiilden elde edilecek tazminatları efendisi alır. Başkasına karşı işleyeceği haksız fiillerde ise zararı ya efendisi öder ya da köleyi zarar görene devreder.

İslam'a göre bir Müslüman çok sayıda cariyeye diğer bir deyişle kadın kölelere sahip olabilir ve Müslüman bir erkeğin bu cariyelerle nikahsız ilişkileri helal sayılır. İslam hukukuna göre bir köle veya cariye, efendisine belli bir özgürlük bedeli ödemek koşuluyla özgür kalabilir. Köle veya cariyenin efendisine ücret ödemesi ile özgür kalmasına mükatebe denir ve Kur'an'da Nur Suresi'nin 33. ayetinde bu husus kısmen detaylandırılmıştır. Ayrıca sahibinden çocuğu olan bir köle, sahibinin ölümü ile özgür duruma gelir.

Kısas uygulamalarında: Kısas aşirete dayalı toplum düzeninde misilleme olarak anlaşılan ve toplumsal denklik şartı üzerinden yürütülen bir uygulamadır. Öldürülen kişinin kadın, erkek, köle-hür insan, seçkin ya da sıradan olması göz önüne alınarak katilin aşiretinden öldürülene denk birisi öldürülür. Örneğin köleye karşılık ancak bir köle, kadına karşılık bir kadın öldürülebilirdi. Kısasta sosyal denklik şartı, sosyal olarak alt sınıfta bulunanların üst sınıftan birini öldürmelerinde kısasın uygulanacağı, üst sınıftan birinin alt sınıftan birini öldürmesi durumunda kısas uygulanamayacağı, ancak diyet ödenebileceği anlamına gelmektedir. Kur'an'da kısas toplumsal denklik şartı ile birlikte (Bakara 178) ele alınır. Hanefilere göre bir köleyi öldüren hür kimse de kısas yoluyla öldürülür. Diğer mezheplere göre, bu durumda kısas uygulanmaz. Köle ve cariyelere zina ve zina iftirası suçunda hürlere verilen cezânın yarısı hırsızlık ve irtidad suçlarında tam cezâ uygulanır. (Nisa Suresi, 25)

İslam fıkhına göre kölenin şahitliği kabul edilmez.

Ayrıca bakınız
Senetli kölelik
Zevce satışı
2015 Modern Kölelik Yasası

Notlar

Kölelik


An Trichosalpinx barbelifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Roberto Vásquez. An Trichosalpinx barbelifera in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx barbelifera


Capel es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Mole Valley, en el condado de Surrey (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Capel tiene una superficie de 26,13 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Capel tenía 3624 habitantes (49,92% varones, 50,08% mujeres) y una densidad de población de 138,69 hab/km². El 18,46% eran menores de 16 años, el 74,78% tenían entre 16 y 74 y el 6,76% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,81 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 24,4% estaban solteros, el 59,56% casados y el 16,04% divorciados o viudos.

El 93,9% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,4% de la población, mientras que el 3,7% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,26% eran blancos, el 0,47% mestizos, el 0,88% asiáticos, el 0,17% negros y el 0,22% de cualquier otro salvo chinos. El cristianismo era profesado por el 75,1%, el budismo por el 0,28%, el hinduismo por el 0,44%, el judaísmo por el 0,17%, el islam por el 0,63% y cualquier otra religión, salvo el sijismo, por el 0,22%. El 14,57% no eran religiosos y el 8,58% no marcaron ninguna opción en el censo.

1855 habitantes eran económicamente activos, 1855 de ellos (97,27%) empleados y 52 (2,73%) desempleados. Había 1594 hogares con residentes, 33 vacíos y 16 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Surrey
Parroquias civiles de Surrey

Capel (Surrey)


Painflow war eine finnische Industrial-Metal-Band aus Kokkola, die im Jahr 1997 gegründet und 2002 umbenannt wurde.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 1997 gegründet. Durch ihr erstes Demo erreichte die Band einen Vertrag mit Massacre Records. Das Debütalbum wurde im deutschen Hagen von Siggi Bemm produziert. Jedoch war die Band mit der Abmischung nicht zufrieden, sodass Mikko Karmila das Album erneut abmischte.

Als das Album fertiggestellt war, beging Jarkko Mäki, Programmierer des Drumcomputers und Gitarrist, im Jahr 1999 Selbstmord. Dadurch wurde Ville Janatuinen neuer Gitarrist. Audio-Visual-Aids wurde im Juli 1999 veröffentlicht. In Finnland wurde das Album mit anderer Covergestaltung über Spinefarm Records veröffentlicht. Es folgten Live-Auftritte, wofür der Schlagzeuger Lauri Bexar zur Band kam. Zudem wurde Gitarrist Pekka Hackspick durch Arjo Mennstrom ersetzt. Nach einigen Auftritten verließen Ville Janatuinen und Bassist Mika Hotakainen die Band departing. Als neuer Gitarrist kam Rami Kaartamo zur Gruppe. Die Band trennte sich von Massacre Records und benannte sich im Jahr 2002 in God's an Insect um. Die Band bestand aus Sänger Aki Viljamaa, den Gitarristen Pekka Hackspik und Rami Kaartamo und Schlagzeuger Lauri Bexar. Momentan heißt die Band Zero Industry und hat keinen Plattenvertrag.

Diskografie
 Frontline (Single, 1999, Massacre Records)
 Audio-Visual-Aids (Album, 1999, Massacre Records / Spinefarm Records (Finnland))

Einzelnachweise

Finnische Band
Industrial-Metal-Band

Painflow


Onthophagus ochii é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Masumoto em 1988.

Referências

Ligações externas

ochii
Coleópteros descritos em 1988

Onthophagus ochii


Zgrada Osnovne škole, Magistratska 37 je objekt u općini Donja Stubica.

Opis
Zgrada ljekarne smještena je u samom središtu Donje Stubice. Dao ju je sagraditi zagrebački ljekarnik Eugen Feller 1901. godine. Jednokatna je pravokutna građevina s podrumom pod cijelim tlocrtom. Prizemni dio organiziran je u dva dijela, za laboratorij i ljekarnu, a do kata, namijenjenog za stanovanje, dolazi se stubištem koje je tlocrtno istureno na dvorišnoj strani. Karakteristično pročelje simetrično je koncipirano: nad središnjim ulazom u ljekarnu u zoni kata je balkon, a u krovnoj zoni bogata atika koja završava vazom. Dekorativni detalji pročelja rastvorenog nizom prozora imaju neobarokne karakteristike.

Izvori

Građevine u Donjoj Stubici

Zgrada ljekarne (Donja Stubica)


Cendere, bir şeyi sıkmak, ezmek gibi işlerde kullanılan düzenek.
 Mecaz anlamda manevi baskı.
 Cendere Çayı, Adıyaman'da, Kahta Çayı'nın kolu.
 Cendere Köprüsü, Adıyaman'da tek kemerli, tarihi Komagene köprüsü
 Cendere, Nallıhan, Ankara ili Nallıhan ilçesine bağlı mahalle
 İstanbul ili Kâğıthane ilçesinde bir semt
 Cendere, Kurtlar Vadisi ve Kurtlar Vadisi Pusu dizilerinde çalan bir müzik ismi.
 Cendere, bir Güven Turan şiir kitabı.
 Cendere, Kolera'nın, klibi de çekilen Orda Olmak albümündeki şarkısı.
 Cendere, Aziz Çalışlar'ın radyo oyunu.

Cendere


Köprübaşı, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1919 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 103 km, Kargı ilçe merkezine 29 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Köprübaşı, Kargı


Cesur Yeni Dünya, Aldous Huxley'in bir romanı, magnum opus'udur. Brave New World romanın özgün adıdır. Shakespeare'in zamanında "brave" kelimesi "güzel" anlamına geliyordu, yani kitabın isminin asıl manası "Güzel Yeni Dünya" dır.

Romanın kurgusu Londra'da 26. yüzyılda geçmektedir ve distopik bir atmosfer mevcuttur. Romanda üreme teknolojisi, öjenik ve hipnopedi (uykuda öğretim) sayesinde toplum değiştirilmiştir. Aslında tanımlanan dünya bir ütopya olarak da gözükebilir, fakat ironik bir ütopya; zira insanlık sağlıklı, teknolojik açıdan gelişmiş, savaşlar ve yoksulluk yok edilmiştir; tüm ırkların eşit olduğu ve herkesin mutlak olarak mutlu olduğu bir dünya vardır. Fakat, ironik biçimde, tüm bu gelişmeler birey için çok önemli olan birçok değerin yok edilmesi, kaldırılması ile başarılmıştır; aile, kültürel çeşitlilik, sanat, edebiyat ve felsefe artık yoktur. Yeni Dünya'da tanrı Ford'dur. Ayrıca salt zevki önüne gelenle seks yapmada ve vücutta yan etkileri en aza indirilmiş bir uyuşturucu olan soma kullanmada bulan toplum hazcı (hedonistik) bir topluma dönüşmüştür.

Romanın ismi, Shakespeare'in Fırtına isimli eserinden, perde V, sahne I'deki Miranda'nın konuşmasından alınmıştır:

Türkçe çevirisi:

Çeviri : Can Yücel

Geçmiş ve genel durum

Aldous Huxley romanı 1931'de İngiltere'de yaşarken kaleme aldı. Bu dönemde zaten başarılı bir yazar ve sosyal hicivci olarak tanınmaktaydı. Cesur Yeni Dünya, Huxley'in beşinci romanı ve ilk distopya denemesidir. Kitap, Yevgeni İvanoviç Zamyatin'in MIY (Biz) isimli kara ütopyası'ndan oldukça etkilenmiştir (bu kara ütopya George Orwell'in 1984 isimli eserini de etkilemiştir).

Karakterler
Bernard-Marx: Alfa-Artı psikoloğu. Uygarlığın önceden belirlenmiş rollerine seve seve razı olmaları için yetiştirilmiş ve şartlandırılmış modern insanları arasında duygu kavramının farkında olan istisnalardandır. Fakat Marx Londra Kuluçka ve Şartlandırma Merkezi'nde mutsuzdur. Çünkü fiziksel olarak diğer Alfa-Artılardan farklıdır (neredeyse bir Delta kadar kısadır), bu nedenle de dışlanmaktadır. Hatta yapay kanına fazla alkol konulduğundan bu hale geldiği iddia edilmektedir. Yalnızlık için duyduğu özlem, zorunlu cinsel özgürlüğün bitmek bilmeyen hazlarından duyduğu hoşnutsuzluk, Bernard'ın kaçma duygusunu güçlendirir. Bu yüzden eski, ilkel yaşama biçiminin hala sürdürüldüğü az sayıdaki vahşi ayrı bölgelerinden birine (New Mexico) yapacağı ziyaret derdine çare olmasa da dönerken beraberinde Londra'ya getirdiği 'Vahşi', teknik uygarlığı farklı bir gözle değerlendirir, onlara neleri kaybettirdiklerini hatırlatır.

''John the Savage (Vahşi): Linda ve Thomas'ın oğludur. Yeni Dünya'lı olan Linda, bir gezide New Mexico'da unutluş ve John'a kazara hamile kalmıştır. Vahşi, bulup okuyabildiği tek kitap olan Shakespeare derlemesiyle yaşamını biçimlendirmekte, Dünya'ya ozanca bir algılamayla bakıp, adeta bir sirk maymunu yapılması niyetiyle getirildiği Yeni Dünya'daki saçmalıklara soneler ve oyunlarla karşı durmaya çalışmaktadır. Ama Eski Dünya'da "yabancı veya ten rengi farklı" olduğu için dışlanan, Yeni Dünya'da ise yaşam alanı bulamayan Vahşi'nin dünyası bu ağırlığı taşıyamaz.Henry Foster: Hatchery'nin yöneticisi ve Lenina'nın partneri.Lenina Crowne: Beta-Artı Embriyo çalışanı, sarışın ve etine dolgun, John'ın sevdiği kız.Mustapha Mond: Batı Avrupa Dünya Denetçisi. Diğer insanların mutluluğu uğruna çok sevdiği gerçek bilimden vazgeçmiş insan.Fanny Crowne: Beta Embriyo çalışanı, Lenina'nın arkadaşı.Benito Hoover: Lenina'nın Alfa-Artı arkadaşıdır. Bernard'dan hiç hoşlanmaz.Helmholtz Watson: Alfa-Artı insanı. Duygusal Mühendislik Koleji'nde doçent, Bernard-Marx ve John'ın (Vahşi) güvenip, sırlarını paylaştıkları insan. Bernard gibi o da üretim hatasıdır. Hissetmesi veya cinsellikten kendini soyutlaması antisosyal ve hoşgörülemez aykırı davranışlardır.Linda: John'un annesidir. Ayrı bölgede mahsur kalmadan önce Londra'da Beta-Eksi bir embriyo işçisidir... Uygar dünyada normal olan davranışları (istediğiyle cinsel ilişkiye girmek vs. - Çünkü "Herkes herkese aittir") nedeniyle vahşi ayrı bölgesinde dışlanmıştır.Yaşlı Mitsima: John'a Indian'ı ve kilden çömlek yapmayı öğreten kişi.Popé: Linda'nın ayrı bölgedeki sevgilisi.Kuluçka ve Şartlandırma Merkezi'': Seri insan üretimi ve eğitiminin yapıldığı merkez. Bokanovski yöntemiyle tek yumurtadan yüze yakın ikiz embriyo oluşturulmakta, bu yüzden dünya nüfusu 2 milyardan fazla olmasına rağmen 10.000 soyadını paylaşmaktadır. Bu merkezde sosyal sınıfları ve görevleri önceden belirlenmiş, neredeyse her türlü hastalığa (yaşlanmaya bile) karşı bağışık insanlar üretilir. Zihinsel hiyerarşik bir sosyal kast sistemi vardır. İnsanlar, Alfa-Artı entelektüellerden Epsilon-Eksi yarı moronlara kadar sıralanır. Yine aynı merkezde Pavlov tarzı şartlandırmayla herkes kasttaki yerini, ait olduğu sınıfı ve yapmak zorunda olduğu işi sevmeye, bireyselliğe değil topluma önem vermeye ve sürekli tüketmeye şartlandırılır. Cesur Yeni Dünya'nın mutlu ve istikrarlı insanları oluşturulur.

Kitaptaki karakterlerin isim kökenleri

 Bernard Marx, George Bernard Shaw ve Karl Marx
 Lenina Crowne, Vladimir Lenin
 Fanny Crowne, Fanya Kaplan, Lenin'i öldürmek için başarısız bir suikast girişimi düzenleyen kişi.
 Polly Trotsky, Lev Troçki
 Benito Hoover, Benito Mussolini, Herbert Hoover
 Helmholtz Watson, Hermann von Helmholtz, John B. Watson
 Darwin Bonaparte, Napolyon Bonapart, Charles Darwin
 Herbert Bakunin, Herbert Spencer, Mikhail Bakunin
 Mustapha Mond, Mustafa Kemal Atatürk, Sir Alfred Mond
 Primo Mellon, Miguel Primo de Rivera, Andrew Mellon
 Sarojini Engels, Friedrich Engels, Sarojini Naidu
 Fifi Bradlaugh, Charles Bradlaugh
 Joanna Diesel, Rudolf Diesel
 Jean-Jacques Habibullah, Jean-Jacques Rousseau, Habibullah Han

Ayrıca bakınız
İthaki Bilimkurgu Klasikleri dizisi
Le Monde'un Yüzyılın 100 Kitabı listesi

Kaynakça

1930'larda Birleşik Krallık romanları
1932 romanları
Fantastik romanlar
Distopya romanları
Bilimkurgu romanları
Fütüroloji
Kurguda öjenik
Kurguda genetik mühendisliği
Kurguda zihin kontrolü
Yasaklanmış kitaplar
Totalitarizm ile ilgili romanlar
İntihal tartışmalarına konu olan romanlar

Cesur Yeni Dünya


"Demonii" ("The Demons") este o povestire științifico-fantastică scrisă de autorul american Robert Sheckley. A apărut inițial în revista Fantasy Magazine din martie 1953 și apoi a fost publicată în colecția de povestiri Untouched by Human Hands (1954).
În limba română a fost tradusă de Delia Ivănescu și a fost publicată în volumul Monștrii (1995, Editura Nemira, Colecția Nautilus).

Prezentare

Referințe și note

Legături externe

Povestiri americane
Povestiri de Robert Sheckley
Povestiri din 1953
Povestiri științifico-fantastice
Povestiri umoristice
1953 în științifico-fantastic

Demonii (povestire)


Markowa  is a village in Łańcut County, Subcarpathian Voivodeship, in south-eastern Poland. It is the seat of the gmina (administrative district) called Gmina Markowa. It lies approximately  south-east of Łańcut and  east of the regional capital Rzeszów.

History
The village was founded in the 14th century by the Polish noble family of Pilecki, and was settled by the descendants of Germans colonists, who called it Markhof. The Pileckis also founded a Catholic parish in the village.

During World War II it was under German occupation.

On 24 March 1944 a patrol of German police came to the house of Józef and Wiktoria Ulma, where they found eight Jewish members of the Szall and Goldman families. At first the Germans executed all the Jews. Then they shot the pregnant Wiktoria and her husband. When the six children began to scream at the sight of their parents' bodies, Joseph Kokott, a German police officer (Volksdeutsche from Koblov in Hlučín Region), shot them after consulting with his superior. The other killers were Eilert Dieken, Michael Dziewulski and Erich Wilde. Afterwards the Germans robbed the house and workshop of the Ulma family and organized an alcoholic libation. On the 60th anniversary of this tragedy, a memorial was erected in memory of the family. The family was beatified by the Catholic Church, with the ceremony taking place in Markowa on 10 September 2023 by papal delegate Cardinal Marcello Semeraro. Other Polish families also hid Jews in Markowa, and at least 17 Jews survived the German occupation and the Holocaust in five Polish homes.

The Markowa Ulma-Family Museum of Poles Who Saved Jews in World War II is located in the village.

See also

 Walddeutsche
 Rescue of Jews by Poles during the Holocaust

References

External links

 The Righteous and their world. Markowa through the lens of Józef Ulma, by Mateusz Szpytma, Institute of National Remembrance, Poland
Franciszek Kotula, "Pochodzenie domów przysłupowych w Rzeszowskiem." Kwartalnik Historii Kultury Materialnej Jahr. V., Nr. 3/4, 1957, S. 557
 Story of the survival of the Riesenbach family
 Gisele Hildebrandt, Otto Adamski. Dorfimfersuchungen in dem alten deutsch-ukrainischen Grenzbereich von Landshuf. 1943. Kraków. Markowa

Villages in Łańcut County
14th-century establishments in Poland
Populated places established in the 14th century

Markowa


Old Tongue or The Old Tongue may refer to:
 An ancient language
 An extinct language

Arts and entertainment
 Old Tongue (poem), by Jackie Kay
Old Tongues, a 1994 Dutch film
 The fictional languages depicted as so named in these media franchises:
 A Song of Ice and Fireby George R. R. Martin
 The Wheel of Time by Robert Jordan and Brandon Sanderson
 Star Wars by George Lucas

See also
 List of languages by first written accounts
 Tongue (disambiguation)

Old Tongue


An Coelorachis cylindrica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Valentine Nash. An Coelorachis cylindrica in nahilalakip ha genus nga Coelorachis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Coelorachis

Coelorachis cylindrica


Dennis G. Fentie (November 8, 1950 – August 30, 2019) was a Canadian politician. He was the seventh premier of Yukon and leader of the Yukon Party, serving from 2002 to 2011, as well as the MLA for Watson Lake.

Before entering politics, Fentie was involved in logging, tourism, mining, trucking, and fuel distribution in and around Watson Lake. Fentie had served as director of both the Association of Yukon Forests and the Watson Lake Chamber of Commerce.

Fentie was elected twice (in 1996 and 2000) as a NDP MLA after which he joined the Yukon party, later getting elected as its leader. In the 2002 election, Fentie led the Yukon Party to a majority government. The party won 12 of 18 seats available in the Yukon Legislative Assembly. Fentie was re-elected for a fourth time in the riding of Watson Lake and the Yukon Party was voted to a second straight majority government. The Yukon Party won 12 of 18 seats in the legislative assembly. On April 27, 2011, Fentie announced he would be resigning and would not be running for re-election.

In 2003, Fentie along with two other territorial premiers opposed the Health Accord proposed by Ottawa. He maintained that the deal did not take into consideration the ground realities and cost of delivering services in the northern regions. Eventually a new funding deal was brought up as a result of which the three territories received greater funding from Ottawa. Among Fentie's major accomplishments were the establishment of the hospitals at Watson Lake and Dawson City, updates of Robert Campbell Highway and increase in the industry in Watson Lake. Fentie along with the officials and MLAs conducted the annual community tours, to visit every community and conducted public meetings with the residents to let their problems be known to the bureaucrats.

Biography
Fentie was born in Edmonton, Alberta on November 8, 1950. In 1962, Fentie moved to Watson Lake. Prior to entering politics, Fentie was involved in a variety of economic activities in and around Watson Lake. These activities include logging, tourism, mining, trucking, and fuel distribution. Fentie served as director of both the Association of Yukon Forests and the Watson Lake Chamber of Commerce, and the owner and manager of Francis River Construction. He died of cancer at the age of 68 on August 30, 2019.

Political career

NDP
Fentie was first elected MLA for Watson Lake in the 1996 election as a member of Yukon New Democratic Party, succeeding retiring incumbent John Devries. He was re-elected in the 2000 election as an NDP MLA.

Yukon Party
In May 2002, Fentie left the NDP, crossing the floor to sit with the Yukon Party. One month later, Fentie was selected as the next Yukon Party leader. In the 2002 election, Fentie led the Yukon Party to a majority government, defeating incumbent Premier Pat Duncan and the Liberals. The party won 12 of 18 seats available in the Yukon Legislative Assembly.

After the 2002 election, it was revealed he had been convicted and spent time in prison for heroin trafficking in 1974 when he was 24 years old. During the 2002 election campaign, he made it public that he had spent time in jail for a narcotics charge but did not make the fact it was heroin public since he had received a pardon. He had received a full pardon for the offence in 1996.

Fentie's majority government was reduced to minority government status in August 2006, when three Yukon Party MLAs resigned or chose to sit as independents. Copperbelt MLA Haakon Arntzen resigned after facing sexual assault charges and Klondike MLA Peter Jenkins was ousted after refusing to repay a government loan.

With a minority government, Fentie called the 2006 election for October 10. Fentie was re-elected for a fourth time in the riding of Watson Lake and the Yukon Party was voted to a second straight majority government. The Yukon Party under Fentie's leadership won 12 of 18 seats in the legislative assembly.

In early 2011, he was featured in an episode of CBC Television's Make the Politician Work.

On April 27, 2011, Fentie announced he would be resigning and would not be running for re-election.

Social Initiatives
According to senator Pat Duncan who was defeated by Fentie's Yukon Party in 2002, "He was a tireless champion of Watson Lake and Southeast Yukon, especially the forestry and mining industry in the Legislature in Piers McDonald's government. His strong advocacy for the Yukon continued in Opposition with the Yukon Party and as premier."

Yukon MP Larry Bagnell stated that Fentie took stands on certain issues independent of the party politics. Serving as the Yukon Party premier, Fentie pursued several leftist socially progressive initiatives, while as an NDP member he had pursued rightist initiatives.

In 2003, Fentie along with two other territorial premiers refused to agree to the Health Accord proposed by Ottawa meant for the rest of Canada. The three opposing premiers maintained that the deal did not take into consideration the ground realities and cost of delivery in the northern regions. Fentie had stated that, "An ambulance ride in Ottawa is a plane ride in the territories." Eventually a new funding deal was brought up and agreed upon as a result of which the three territories received greater funding from Ottawa.

According to the Yukon Party Leader Stacey Hassard, "He was a down-to-earth, truck-driving type guy." Fentie worked to ensure that problems faced by Yukoners are known to the bureaucrats. Fentie insisted that the officials were available for annual tours where Fentie and MLAs would visit every community. Public meetings with the residents were also organised.

Hassard stated that the hospitals at Watson Lake and Dawson City were credited to efforts by Fentie. While noting down few of Fentie's accomplishments, Watson Lake Mayor Cheryl O'Brien credited Fentie, with the establishment of the hospital, updates to Robert Campbell Highway and increase in the industry in Watson Lake.

Electoral record

Yukon general election, 2006

|-

|-

| Liberal
| Rick Harder
| align="right"|196
| align="right"|25.6%
| align="right"|+4.4%
|-

| NDP
| Rachael Lewis
| align="right"|45
| align="right"|5.8%
| align="right"|-10.0%
|-

| Independent
| Dale Robert Worsfold
| align="right"|28
| align="right"|3.6%
| align="right"|+3.6%
|-
! align=left colspan=3|Total
! align=right| 764
! align=right| 100.0%
! align=right| –
|}

Yukon general election, 2002

|-

|-

| Liberal
| Tom Cove
| align="right"|174
| align="right"|21.1%
| align="right"|-10.9%
|-

| NDP
| Kathy Magun
| align="right"|130
| align="right"|15.8%
| align="right"|-35.3%
|-
! align=left colspan=3|Total
! align=right| 825
! align=right| 100.0%
! align=right| –
|}

Yukon general election, 2000

|-

| NDP
| Dennis Fentie
| align="right"|434
| align="right"|51.1%
| align="right"|-1.7%
|-

| Liberal
| Isaac Wood
| align="right"|272
| align="right"|32.0%
| align="right"|+19.3%
|-

|-
! align=left colspan=3|Total
! align=right| 850
! align=right| 100.0%
! align=right| –
|}

Yukon general election, 1996

|-

| NDP
| Dennis Fentie
| align="right"|442
| align="right"|52.8%
| align="right"|+18.3%

| Liberal
| Dave Kalles
| align="right"|106
| align="right"|12.7%
| align="right"|+5.9%
|-

| Independent
| Mickey Thomas
| align="right"|40
| align="right"|4.8%
| align="right"|+4.8%
|-
! align=left colspan=3|Total
! align=right| 837
! align=right| 100.0%
! align=right| –
|}

References

External links
 Government of Yukon Territory – Premier's Website

1950 births
2019 deaths
Politicians from Whitehorse
Politicians from Edmonton
Premiers of Yukon
Yukon New Democratic Party MLAs
Yukon Party MLAs
Yukon political party leaders
Deaths from cancer in Yukon
Members of the Executive Council of Yukon
21st-century Canadian politicians
Canadian drug traffickers
Canadian politicians convicted of crimes

Dennis Fentie