India a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 117 de sportivi, cea mai numeroasă din istoria sa, care a concurat în 15 sporturi. Autoritatea Sporturilor stabilise ca obiectiv obținerea a 10–14 medalii. Cu doar două medalii (una de argint și una de bronz), India s-a aflat pe locul 67 în clasamentul final. Bilanțul a fost considerat unul dezamăgitor, India ocupând ultimul loc în clasamentul neoficial de medalii pe cap de locuitor.

Participanți
Delegația indiană a cuprins 117 de sportivi: 63 de bărbați și 54 de femei. Cel mai tânăr atlet din delegația a fost alergătoarea Jisna Mathew (17 de ani), cel mai vechi a fost jucătorul de tenis Leander Paes (43 de ani).

Medaliați

Note

Referințe
 India la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

India la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Nelli Kameneva () a fost o actriță moldoveancă de origine rusă.

Activitate
A absolvit Institutul de Artă Teatrală din Kiev în anul 1953. În același an debutează la Teatrul Rus "Anton Cehov" din Chișinău. A jucat de atunci 160 de roluri, printre care:
 Nastenka în Întâia primăvară de Galina Nikolaeva
 Marat în Mama copiilor săi de Aleksandr Afinoghenov
 Kolontai în Bolșevicii de Mihail Șatrov
 bătrâna Tankabike în În noaptea eclipsei de Mustai Karim
 regina Elisabeta în Maria Stuart de Friedrich Schiller
 bunica în O pisică pe acoperișul încins de Tennessee Williams
 Arcadina în Pescărușul de Anton Cehov

Rolurile sale evidențiau caracterul puternic, social activ al femeii. Nelli Kameneva a fost directoare artistică a Teatrului Național Dramatic Rus "Anton Cehov" din Chișinău în 1991-1994. În 1959, a câștigat un concurs de declamatori. A obținut o diplomă la Festivalul de muzică și cântece evreiești de la Birobidjan, 1990. A mai primit următoarele distincții:
 Artistă Emerită din RSSM (1965)
 Artistă a Poporului din RSSM (1982)
 Ordinul "Insigna de Onoare"
 Medalia "Meritul civic" (1994)

Actrița a decedat pe scenă în timpul unui spectacol. S-a întâmplat la 18 februarie 2007, pe scena Teatrului Cehov, în timp ce juca în spectacolul Prea multă minte strică de Aleksandr Griboedov. Actrița era așezată într-un jilț; la un moment dat ea s-a clătinat și a căzut pe podea. Medicii de la salvare nu au putut-o resuscita.

La doi ani de la moartea actriței, scena mică a teatrului a fost numită în memoria sa, iar în incinta teatrului a fost inaugurat un panou comemorativ cu numele ei.

Referințe

Bibliografie

Legături externe
 Biografie pe site-ul kino-teatr.ru
 Filmografie pe site-ul kino-teatr.ru

Nașteri în 1931
Decese în 2007
Actori moldoveni
Actori de teatru moldoveni
Actrițe sovietice
Artiști ai Poporului din RSS Moldovenească
Decese în Chișinău

Nelli Kameneva


Le big air masculin de snowboard aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu les 14 et , au Genting Secret Garden de Zhangjiakou.

Résultats

Qualifications

Finale

Notes et références

Big air hommes

Big air masculin de snowboard aux Jeux olympiques de 2022


Jak İhmalyan (Rusça Жак Ихмальян) (d. 30 Temmuz 1922 - ö.1 Nisan 1978) Türkiye Ermenilerinden ressam.

Yaşamı
Babası Konyalı Garbis ile annesi Kayserili Verkin'in ikinci oğlu olarak İstanbul'da doğdu. Resimle ilk ilişkisi 1936'da Abidin Dino ile başladı. 1942'de İDGSA Resim Bölümü Bedri Rahmi atölyesinde okudu. Akademi'de birinci sınıfı sınavla atladı. 1939'de TKP'ye girdi. 1944'te yeraltı faaliyetlerinden dolayı tevkif edildi. Tutukluluğu yaklaşık üç yıl sürdü. 1949'da pasaport almadan Suriye yoluyla Beyrut'a gidip yerleşti. Orada bazı okullarda resim öğretmenliği yaptı. Bir ara, Beyrut Havaalanı için, Fransız ressamı Simon Baltax ile birlikte, Halkların Dostluğu konulu bir pano yaptı.

 1956'da Polonya'ya geçerek Varşova Radyo Komitesinde çizgi filmler stüdyosunda çalıştı. Nâzım Hikmet'in Güneşi İçenlerin Türküsü adlı kitabının Leh dilindeki çevirisini resimledi. Jak, Moskova güdümlü Türkiye Komünist Partisi'nin unsurlarından olması nedeniyle partidaşı Şair Nazım Hikmet'in yakın dostları arasındaydı.

 1959'da Çin'e giderek ailece Pekin'e yerleşti. Daha çok Türkiye'ye yönelik yayın yapan Radyoda çalıştı ve bir yandan da ülkenin geleneksel ve çağdaş resmini inceledi.

 1961'de Sovyetler Birliği'ne geçti. 1963'te Moskova Devlet Üniversitesi Doğu Dilleri Enstitüsü Türkoloji bölümünde öğretim üyeliğine atandı. Türkçe öğretmenliğinin yanında, aynı zaman resimle de uğraştı. Arbat bölgesinde Taniyevih Sokağında atölyesi vardı. 1968 - 1978 arasında çeşitli sergiler düzenledi. 1974'te Sovyet Ressamlar Birliği'nde üye oldu. 1 Nisan 1978'de Moskova'da öldü, Erivan'da yakıldı.

 Ölümünden sonra çeşitli ülkelerde sergiler açıldı. Ölümünün 15. yılında 1993'te İstanbul'da (Galeri MD) bir anma sergisi yapıldı.13 resmini içeren bir kitap, galeri tarafından yayımlandı.

Jak İhmalyan'ın resimleri Türkiye'de, Ermenistan'da ve Fransa'da pek çok özel koleksiyonda yer almaktadır. Bazı yapıtları Rusya Doğu Halk Sanatı Devlet Müzesi ve Orhan Kemal Müzesi gibi müzelere girdi. Jak İhmalyan yazar Vartan İhmalyan'ın kardeşidir.

SergilerKorzhavin, Naum (1991). Jacques Ihmalyan Peintures. Paris. s. 29.

 2013 Şişmanoğlu Megaro, İstanbul
 1993 Galeri MD, İstanbul
 1991 Galeri Marie-Therese Cochin, Paris
 1985 Galeri İstasyon Sanat Evi, İstanbul
 1982 Eçmiyadzin Katedrali Müzesi, Vagharshapat
 1980 Ankara
 1980 Bakü, Tiflis, Erivan
 1979 Moskova
 1979 Ankara
 1978 Tartu
 1973 Astronomi Shternberg Enstitüsü, Moskova
 1972 Asya ve Afrika Kültür Evi Enstitüsü, Moskova
 1971 Vilnius
 1968 Yaratıcı İşçiler Merkezi, Moskova

Dış bağlantılar
 www.ihmalian.narod.ru: Jak İhmalyan
 www.biyografi.net: Jak İhmalyan

Kaynakça

1922 doğumlular
İstanbul doğumlu ressamlar
20. yüzyıl Türk ressamları
21. yüzyıl Türk ressamları
Türkiye Ermenileri
Moskova'da ölenler
1978 yılında ölenler

Jak İhmalyan


Elias Bronnemüller (auch Brunnemüller, Brunnenmüller, Bronmüller, Bronnemöller, Brunnemöller, * im 17. Jahrhundert; † nach 1712) war ein norddeutscher Komponist.

Leben und Wirken
Über Bronnemüllers Lebenslauf ist wenig bekannt. Johann Mattheson bezeichnete ihn als einen seiner Lehrer, der ihn um etwa 1690 unterrichtet haben soll. Außerdem erwähnte Mattheson, dass Bronnemüller ein Schüler Corellis, Alessandro Scarlattis und  Lonatis gewesen sei. 1703 besuchte Bronnemüller Arnhem, wo er eine Anstellung erhielt, aber schon kurze Zeit später weilte er in Den Haag und danach in Amsterdam, wo er sich niederließ. Dort erhielt er am 21. Juni 1709 das Privileg, seine eigenen Werke zu veröffentlichen. Bronnemüller veröffentlichte zwischen 1709 und 1712 in Amsterdam und Leeuwarden drei Sammlungen mit Instrumentalmusik.

Seine Werke sind im italienischen Stil der Zeit und entsprechen dem norddeutschen Geschmack. Die Sonaten folgen dem Stil der Kirchensonate mit der Satzfolge langsam-schnell-langsam-schnell, gelegentlich enthalten sie einen Tanzsatz. Die Cembalosuiten folgen keinem Standardmodell, sie beginnen mit einer Toccatina, ihr folgen mehrere Tanzsätze.

Werke (gedruckt)
 6 Sonaten für 2 Violinen, Viola und b.c. (Orgel) (Amsterdam, 1709)
 Fasciculus musicus (Leeuwarden, 1711): 3 Cembalosuiten; 1 Sonata für Oboe und b.c., 1 Sonata für Blockflöten und b.c., 1 Sonata für Violine und b.c., 3 Arietten für Violine und b.c., Oboe ad libitum
 6 Sonaten für Oboe, Violine oder Flöte und b.c. (Amsterdam, 1712)

Einzelnachweise

Komponist (Barock)
Komponist (Kirchenmusik)
Komponist (Deutschland)
Komponist (Niederlande)
Deutscher
Niederländer
Geboren im 17. Jahrhundert
Gestorben im 18. Jahrhundert
Mann

Elias Bronnemüller


Crystal Bayat, est une militante sociale afghane pour les droits des femmes connue pour ses protestations contre la prise du pouvoir par les talibans. Originaire de Ghazni, elle fait partie de la minorité ethnique chiite  des Bayat. Elle a grandi la majeure partie de sa vie dans la démocratie et les changements sociétaux positifs. Elle poursuit désormais son combat pour préserver les acquis des droits de l'homme afghans en tant qu'agent du changement.

En 2021, elle est désignée comme l'une des 100 femmes de la BBC.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Féministe afghane
Étudiant de l'université de Delhi
100 femmes de la BBC

Naissance à Kaboul

Crystal Bayat


Larchimandrite Dionisije Pantelić (en serbe cyrillique : , nom séculier Dragić Pantelić, en serbe cyrillique: Драган Пантелић), né le  à Riđevštica (Royaume de Yougoslavie) et mort le  au Monastère de Lipovac, est un théologien orthodoxe. Il est l'archimandrite du Monastère de Lipovac, près de Trstenik et un des plus importants higoumènes de Église orthodoxe serbe .

Biographie
L'archimandrite Dionisije a été l'higoumène du Monastère de Lipovac de 1974 à 2005.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Église orthodoxe serbe
 Monastère de Lipovac

Liens externes

 Dionisije Pantelic sur pastirdobri.com

Naissance en octobre 1932
Naissance à Trstenik
Étudiant de l'université de Belgrade
Professeur à l'université de Belgrade
Personnalité serbe du XXe siècle
Moine orthodoxe du XXe siècle
Moine orthodoxe du XXIe siècle
Lipovac higoumène Dionisije Pantelić
Enseignement orthodoxe
Décès à 90 ans
Décès en Serbie
Décès en juin 2023
Naissance en Yougoslavie

Dionisije Pantelić


Firestorm steht für:

 Firestorm (Comicreihe), eine Reihe US-amerikanischer Comics
 Firestorm (Film), einen US-amerikanischen Pornofilm aus dem Jahr 1984
 Firestorm (1997), US-amerikanischer Science-fiction-Film von John Shepphird
 Firestorm – Die letzte Schlacht, US-amerikanischer Science-Fiction-Film von 1985
 Firestorm – Brennendes Inferno, US-amerikanischer Katastrophenfilm aus dem Jahr 1998
 den Originaltitel des Katastrophenfilms Feuersturm über Kalifornien aus dem Jahr 1993
 den Originaltitel des Katastrophenfilms Wildfires – Lauffeuer aus dem Jahr 2006
 den Originaltitel der Erweiterung zum Computerspiel Command & Conquer: Tiberian Sun
 Motorola Firestorm, einem digitalen Meldeempfänger

Siehe auch
 Feuersturm

Firestorm


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 15. siječnja – Molière, francuski komediograf, scenarist i književnik († 1673.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Suze sina razmetnoga Ivana Gundulića

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1622.


Xerocomellus rubellus (Julius Vincenz von Krombholz, 1836 ex Josef Šutara, 2008), sin. Boletus rubellus (Julius Vincenz von Krombholz, 1836),  Xerocomus rubellus (Lucien Quélet, 1896) sau Hortiboletus rubellus (Julius Vincenz von Krombholz, 1836 ex Simonini, Vizzini & Gelardi, 2015), cunoscut în popor sub numele burete de stejar respectiv bureți de stejar, este o specie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în familia Boletaceae și de genul Xerocomellus. Acest burete coabitează, fiind un simbiont micoriza (formează micorize pe rădăcinile de arbori). În România, Basarabia și Bucovina de Nord se dezvoltă aproape mereu în grupuri și șiruri, în păduri de foioase prin luminișuri ierboase pe lângă stejari, câteodată și tei, chiar și în parcuri, începând în iunie până în octombrie (noiembrie).

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 5-10 cm, este destul de cărnoasă, inițial semisferică cu bordură răsfrântă în jos, apoi convexă, la bătrânețe plană cu marginea ondulată și răsfrântă în sus. Cuticula este în tinerețe catifelată și nelucioasă, în vârstă adesea unsuroasă, pe vreme uscată deseori crăpată, coloritul de obicei de un roșu ca căpșunii până roșu ca zmeura, decolorând cu avansarea în maturitate spre slab gri-maroniu sau slab ocru.
 Tuburile și porii: sporiferele sunt relativ lungi, aderente la picior, devenind cu vârsta bombate, la început lucios galben-aurii, apoi de un verzui-măsliniu. Porii de aceiași culoare sunt destul de largi și neregulat unghiulari care o schimbă la leziune în albăstrui sau albastru-verzui.
 Piciorul: are o înălțime de 5-10 (12) cm și o lățime de 0,8-1,8 cm, este cilindric, deseori curbat, subțiat la bază, plin, cu fond galben care este acoperit de mici pete sau dungi roșii longitudinale. La atingere, tija se decolorează slab albastru.
 Carnea: este în pălărie cărnoasă, inițial tare, dar repede moale, cea a piciorului fiind mai dură, coloritul fiind albicios până alb-gălbui. În cazul tăierii se colorează ușor gri-albăstrui. Mirosul este fructuos, gustul fiind plăcut, ușor acrișor.
 Caracteristici microscopice: are spori elipsoidali-fuziformi cu o mărime de 7,5-13 (17) x 3,5-6 microni. Pulberea lor este deschis măslinie.
 Reacții chimice: Cuticula și coaja piciorului se colorează cu acid sulfuric mai intensiv roșu, decolorând după scurt timp, iar tuburile, porii și carnea portocaliu, cuticula cuanilină roșu, cu Clorură de fier (III) negru-măsliniu, toată ciuperca cu Hidroxid de potasiu maroniu, carnea cu sulfat de fier ușor gri-verzui și cu tinctură de Guaiacum de asemenea.

Confuzii
Buretele poate fi confundat numai cu specii comestibile, de exemplu cu: Boletus badius sin. Imleria badia, Boletus ferrugineus sin. Xerocomus ferrugineus, Boletus subtomentosus, Chalciporus piperatus, sin. Boletus piperatus, Gyrodon lividus, Gyroporus castaneus, Leccinellum crocipodium sin. Leccinum crocipodium (comestibil), Pseudoboletus parasiticus, Suillus bovinus, Suillus cavipes, Suillus granulatus, Xerocomellus chrysenteron, Xerocomellus porosporus sin. Boletus porosporus, Xerocomus porosporus, Xerocomellus pruinatus sin. Boletus pruinatus, Xerocomus pruinatus (comestibil), sau Xerocomellus zelleri sin. Boletus zelleri.

Specii asemănătoare

Valorificare
Acest burete este destul de gustos. Deși ceva mai mic, el poate fi pregătit în bucătărie ca hribul murg. La exemplare mai bătrâne îndepărtați porii precum piciorul.

Atenție! Consumul hribului de mușchi infectat cu  ciuperca de mucegai Hypomyces chrysospermus (mucegaiul hribului) provoacă intoxicații serioase! Infestarea începe mereu în domeniul porilor.

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Giacomo Bresadola: "Iconographia Mycologica, vol. XIX, Editura Società Botanica Italiana, Milano 1931, p. 941
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas" ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Rolf Singer: "Die Pilze Mitteleuropas", vol. 5 și 6: "Die Röhrlinge, pârțile 1 și 2", Editura Justus Klinkhardt, Bad Heilbrunn 1965-1967
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Xerocomellus rubellus, film, RO

Boletaceae
Micoriză
Ciuperci comestibile
1836 în știință

Xerocomellus rubellus


Rodrigo Rodrigues – jornalista esportivo brasileiro
Rodrigo Rodrigues (ator)
Rodrigo José Rodrigues – político e administrador colonial português
Rodrigo Rodrigues (1873-1956) – poeta e historiador português

Desambiguação

Rodrigo Rodrigues (desambiguação)


16700 Seiwa este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16700 Seiwa este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Ōizumi de Takao Kobayashi. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 3,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

16700 Seiwa


La U.S. Route 72, Ruta Federal 72 y también como la Ruta Estatal de Alabama 2, y abreviada SR 2 (en inglés: Alabama State Route 2) es una autopista estadounidense ubicada en el estado de Alabama. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La carretera tiene una longitud de 542,3 km (337 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Alabama 2 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Alabama por sus siglas en inglés ALDOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Alabama 2 es atravesada principalmente por la       .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ALDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Alabama
Carreteras federales de Alabama

en:U.S. Route 72#Alabama

U.S. Route 72 (Alabama)


Gilman Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Gilman Township (Iowa)
 Gilman Township (Kansas)

Gilman Township


Enfermagem Forense
A Enfermagem Forense é uma especialidade da ciência forense que combina os princípios da enfermagem e da ciência forense para auxiliar na investigação de crimes<sup>[1].

Enfermagem Forense pelo Mundo
A Enfermagem Forense é uma prática globalmente reconhecida, com profissionais atuando em diversos países ao redor do mundo. Esses enfermeiros desempenham um papel crucial na coleta e preservação de evidências, bem como no tratamento e apoio a vítimas de violência e abuso[2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12][13][14][15][16][17][18].

Enfermagem Forense no Brasil
No Brasil, a enfermagem forense é uma área em crescimento, com profissionais cada vez mais envolvidos em casos de violência e abuso, bem como em questões legais relacionadas à saúde[7][16][24][25]. No Brasil, a Enfermagem Forense foi reconhecida pelo COFEN como especialidade em 2011 por meio da Resolução 389 (COFEN, 2011). Desde então, vem sendo debatida a atuação e papel do enfermeiro forense. Porém, foi no ano de 2017, por meio da Resolução Cofen nº 556 que houve a regulamentação das áreas de atuação desse profissional. No Brasil, o Enfermeiro Forense é definido, de acordo com o artigo 1º da Resolução Cofen nº 389/2011, que diz: "[...] bacharel em enfermagem, portador do título de especialização lato ou stricto sensu em enfermagem forense emitido por Instituição de Ensino Superior (IES) reconhecida pelo MEC, ou concedido por Sociedades, Associações ou Colégios de Especialistas, registrado no âmbito do Sistema Cofen/Conselhos Regionais [...]" (COFEN, 2011, 2017).

Etimologia
A palavra "forense" vem do latim "forensis", que significa "pertencente ou adequado ao fórum". Na Roma antiga, o fórum era um local onde se realizavam debates públicos, incluindo julgamentos. Portanto, o termo "forense" refere-se a qualquer trabalho ou discussão adequada para o tribunal. "[...] O especialista em enfermagem forense combina a perspicácia tradicional da enfermagem com os da ciência forense e da justiça [...]." (LYNCH; DUVAL, 2011, p. 55).

História - No Mundo e no Brasil
A história da enfermagem forense é complexa e multifacetada, com raízes em várias disciplinas, incluindo medicina, enfermagem, direito e ciências sociais. No Brasil, a enfermagem forense começou a ganhar destaque no início do século XXI, com a formação de sociedades profissionais e a publicação de pesquisas na área[7][19][20].

Métodos Iniciais
O primeiro relato de enfermagem forense envolveu a coleta e preservação de evidências em casos de violência e abuso. Isso incluiu a documentação de lesões físicas, a coleta de amostras biológicas para análise e a prestação de depoimentos em tribunal[1][24][25].

Origens — No Mundo e no Brasil
A enfermagem forense tem suas origens na medicina forense, com uma longa história de uso na resolução de crimes. No Brasil, a enfermagem forense começou a ganhar destaque no início do século XXI, com a formação de sociedades profissionais e a publicação de pesquisas na área[7][19][21][24][25].

Artigos Sobre Enfermagem Forense
Existem vários artigos publicados sobre a enfermagem forense, tanto no Brasil quanto internacionalmente. Estes artigos abordam uma variedade de tópicos, incluindo a coleta e preservação de evidências, o tratamento e apoio a vítimas de violência e abuso, e a formação e certificação de enfermeiros forenses[7][16][19][20][21].

Cultura Popular
A enfermagem forense também tem uma presença na cultura popular, com enfermeiros forenses aparecendo em programas de televisão, filmes e livros. Estes retratos da enfermagem forense ajudam a aumentar a conscientização sobre a profissão e o importante trabalho que os enfermeiros forenses fazem.

Ligações externas
[1] Lynch, V.A., 2011. Forensic nursing science: Global strategies in health and justice. Egypt. J. Forensic Sci. 1, 69–76. https://doi.org/10.1016/j.ejfs.2011.04.001

[2] Alsaif, D.M., Alfaraidy, M., Alsowayigh, K., Alhusain, A., Almadani, O.M., 2014. Forensic experience of Saudi nurses; an emerging need for forensic qualifications. J. Forensic Leg. Med. 27, 13–16. https://doi.org/10.1016/j.jflm.2014.07.004

[3] BouHaidar, R., Rutty, J.E., Rutty, G.N., 2004. Forensic web watch - Forensic nursing. J. Clin. Forensic Med. 11, 220–222. https://doi.org/10.1016/j.jcfm.2004.07.001

[4] Burton, C.W., Williams, J.R., Anderson, J., 2019. Trauma-Informed Care Education in Baccalaureate Nursing Curricula in the United States: Applying the American Association of Colleges of Nursing Essentials. J. Forensic Nurs. 15, 214–221. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000263

[5] Cochran, C.B., 2019. An Evidence-Based Approach to Suicide Risk Assessment After Sexual Assault. J. Forensic Nurs. 15, 84–92. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000241

[6] Covington, D., 2020. 2020: Year of the Forensic Nurse and Midwife. J. Forensic Nurs. 16, E1–E2. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000279

[7] Esteves, R.B., Lasiuk, G.C., Cardoso, L., Kent-Wilkinson, A., 2014a. Toward the establishment of a forensic nursing specialty in Brazil: An integrative literature review. J. Forensic Nurs. 10, 189–198. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000048

[8] Foresman-Capuzzi, J., 2014. CSI & U: Collection and Preservation of Evidence in the Emergency Department. J. Emerg. Nurs. 40, 229–236. https://doi.org/10.1016/j.jen.2013.04.005

[9] Goldman, S., Goyal, D., 2019. Knowledge Regarding Child Victims of Commercial Sexual Exploitation and the Feasibility of Using a Smartphone Application: A Pilot Study. J. Forensic Nurs. 15, 103–109. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000240

[10] Hoft, M., Haddad, L., 2017. Screening Children for Abuse and Neglect: A Review of the Literature. J. Forensic Nurs. 13, 26–34. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000136

[11] International Association of Forensic Nurses (IAFN), 2021. Frequently Asked Questions — International Association of Forensic Nurses [WWW Document]. Copyr. © 2014 – 2021 Forensic Nurses. All rights Reserv. https://www.forensicnurses.org/page/FNFAQs

[12] Jacob, J.D., 2012. The rhetoric of therapy in forensic psychiatric nursing. J. Forensic Nurs. 8, 178–187. https://doi.org/10.1111/j.1939-3938.2012.01146.x

[13] Maruca, A.T., Dion, K., Lobelo, A.A., Ampiah-Bonney, O., Chen, C., Sanger, K., Zucker, D., 2017. Self-Care Management in Corrections: Perspectives From Persons With an Incarceration Experience. J. Forensic Nurs. 13, 126–134. https://doi.org/10.1097/JFN.0000000000000162

[14] Office, J., Women, V.A., 2018. National Training Standards for Sexual Assault Medical Forensic Examiners U. S. Department of Justice Office on Violence Against Women.

[15] Passos, T.S., Santos Santana, M.F., Cordero-Ramos, N., Almeida-Santos, M.A., 2020. Profile of Reported Trafficking in Persons in Brazil Between 2009 and 2017. J. Interpers. Violence 088626052097621. https://doi.org/10.1177/0886260520976219

[16] Silva, J.O.M.M., Santos, L.F.S.S., Dos Santos, S.M., Da Silva, D.P., Santos, V.S., De Melo, C.M., 2020. Preservation of Forensic Evidence by Nurses in a Prehospital Emergency Care Service in Brazil. J. Trauma Nurs. 27, 58–62. https://doi.org/10.1097/JTN.0000000000000483

[17] Tetikcok, R., Ozer, E., Cakir, L., Enginyurt, O., İscanli, M.D., Cankaya, S., Ozer, F., 2016. Violence towards women is a public health problem. J. Forensic Leg. Med. 44, 150–157. https://doi.org/10.1016/j.jflm.2016.10.009

[18] Tozzo, P., Ponzano, E., Spigarolo, G., Nespeca, P., Caenazzo, L., 2018. Collecting sexual assault history and forensic evidence from adult women in the emergency department: a retrospective study. BMC Health Serv. Res. 18, 383. https://doi.org/10.1186/s12913-018-3205-8

[19] de Oliveira Musse, J., Santos, V.S., da Silva Santos, D., dos Santos, F.P., de Melo, C.M., 2020. Preservation of forensic traces by health professionals in a hospital in Northeast Brazil. Forensic Sci. Int. 306, 110057. https://doi.org/10.1016/j.forsciint.2019.110057

[20] Furtado, B.M.A.S.M., Fernandes, C.L.E. de A., Silva, J. de O.M., Silva, F.P. da, Esteves, R.B., 2021. Investigation in forensic nursing: trajectories and possibilities of action. Rev. da Esc. Enferm. da USP 55.  https://doi.org/10.1590/1980-220X-REEUSP-2020-0586

[21] Silva, K.B., Silva, R. de C., 2009.Enfermagem forense: uma especialidade a conhecer. Cogitare Enferm. 14, 564–568. http://www.revenf.bvs.br/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S1414-85362009000300023&lng=es&nrm=iso

[22] Sociedade Brasileira de Enfermagem Forense (SOBEF). (2023). https://sobef.com.br/

[23] Associação Brasileira de Enfermagem Forense (ABFORENSE). (2023). https://www.abeforense.org.br/

[24] Conselho Federal de Enfermagem - COFEN. (2017). Resolução nº 556/2017, 23 de agosto de 2017. Regulamenta a atividade do Enfermeiro Forense no Brasil, e dá outras providências. Diário Oficial da União. http://www.cofen.gov.br/resolucao-cofen-no-05562017_54582.html

[25] Conselho Federal de Enfermagem - COFEN. (2011). Resolução nº 389, 18 de outubro de 2011. Conselho Federal de Enfermagem: procedimentos de título de pós-graduação lato e stricto sensu concedido a Enfermeiros e lista as Especialidades. Diário Oficial da União. http://www.cofen.gov.br/resoluo-cofen-n-3892011_8036.html
[26] Academy of Forensic Nursing (AFN). (2023). https://www.goafn.org/

Ciência forense
Enfermagem
Investigação criminal

Enfermagem forense


An Cephalocarpus obovoideus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Cephalocarpus obovoideus in nahilalakip ha genus nga Cephalocarpus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cephalocarpus

Cephalocarpus obovoideus


Det er bare os høns er en dansk animationsfilm fra 1992, der er instrueret af Jannik Hastrup efter eget manuskript.

Handling
En mand vil have høns, erfaringerne har han ikke, men man kan vel lære? Et par flotte eksemplarer af slagsen flytter ind - og langsomt, men sikkert overtager de styringen. De brokker sig over den service de får, og til sidst har manden problemer med at være herre i eget hus. Høns vil gerne have et selvstændigt liv, og det har man jo også hørt om i kønsrolledebatten, ikke?

Referencer

Eksterne henvisninger

Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Det er bare os høns


Carey McWilliams (December 13, 1905 – June 27, 1980) was an American author, editor, and lawyer. He is best known for his writings about California politics and culture, including the condition of migrant farm workers and the internment of Japanese Americans during World War II. From 1955 to 1975, he edited The Nation magazine.

Early years
McWilliams was born December 13, 1905 in Steamboat Springs, Colorado. His father was a cattle rancher and also a State Senator. His father died three months before he graduated from Wolfe Hall Military Academy in 1921. He attended University of Denver but was asked to leave during his Freshman year for "celebrating St. Patrick's Day too enthusiastically." He first came to California in 1922, a day or two later.

McWilliams attended the University of Southern California from which he obtained a law degree in 1927.

From 1927 to 1938, McWilliams practiced law in Los Angeles at Black, Hammock & Black. Some of his cases, including his defense of striking Mexican citrus workers, prefigured his later writing.

During the 1920s and early 1930s, McWilliams joined a loose network of mostly Southern California writers that included Robinson Jeffers, John Fante, Louis Adamic, and Upton Sinclair. His literary career also benefited greatly from his relationships with Mary Austin and H.L. Mencken. Mencken provided an outlet for McWilliams's early journalism and floated the idea for his first book, a 1929 biography of popular writer and sometime Californian Ambrose Bierce.

During the 1940s, McWilliams lived in Echo Park, California, a neighborhood of Los Angeles. He owned his home at 2041 Alvarado Street until the 1970s, well after he moved to New York in 1951.

Political activity and publications
The Depression and the rise of European fascism in the 1930s radicalized McWilliams. He began working with left-wing political and legal organizations, including the American Civil Liberties Union and the National Lawyers Guild. He also wrote for Pacific Weekly, Controversy, The Nation, and other progressive magazines. He continued to represent workers in and around Los Angeles, helped organize unions and guilds, and served as a trial examiner for the new National Labor Relations Board.

McWilliams's activism took many forms. In the early 1940s, he helped overturn the convictions of mostly Latino youths following the so-called Sleepy Lagoon murder trial. He also helped cool the city's temperature during the Zoot Suit Riots of 1943, when scuffles between servicemen and Latino youths spun out of control.

Once out of government, McWilliams became an outspoken critic of the removal and internment of Japanese American citizens and almost immediately began writing an exposé on the topic. Published in 1944, Prejudice: Japanese-Americans: Symbol of Racial Intolerance was cited by Justice Frank Murphy in his dissenting opinion in Korematsu v. United States, the Supreme Court decision that upheld the constitutionality of the exclusion.

His first bestseller, Factories in the Field, appeared in 1939 and ranks among his most enduring works. Published within months of John Steinbeck's The Grapes of Wrath, it examines the lives of migrant farm workers in California and condemns the politics and consequences of California agricultural land monopoly and large-scale agribusiness. Shortly before its publication, McWilliams accepted an offer from incoming Governor Culbert Olson to head California's Division of Immigration and Housing. Over his four-year term (1938-1942), he focused on improving agricultural working conditions and wages, but his hopes for major reform deteriorated with the advent of World War II.

McWilliams left his government post in 1942, when incoming Governor Earl Warren promised campaign audiences that his first official act would be to fire him. McWilliams was a sharp critic of Warren, whom he described as "the personification of Smart Reaction," but he became an enthusiastic admirer after Warren joined the US Supreme Court the following decade. No such conversion occurred in his attitude toward another California politician, Richard Nixon, whom McWilliams described in 1950 as "a dapper little man with an astonishing capacity for petty malice."

After leaving the state government, McWilliams continued to write prolifically. He turned his attention to issues of racial and ethnic equality, writing a series of important books (including Brothers Under the Skin, Prejudice, North from Mexico, and A Mask for Privilege) that dealt with the treatment of immigrant and minority groups. He also produced two regional portraits, Southern California Country: An Island on the Land (1946, American Folkways series) and California: The Great Exception (1949), which many aficionados still regard as the finest interpretive histories of those areas. Decades after its publication, Southern California Country inspired Robert Towne's Oscar-winning original screenplay for Chinatown (1974).

In 1951, McWilliams moved to New York City to work at The Nation under editor Freda Kirchwey. For the next decade, he helped shepherd the magazine through its most difficult period. Taking over as editor in 1955, he stayed until 1975 and is credited with strengthening the magazine's investigative reporting. He also published the early work of Ralph Nader, Howard Zinn, Theodore Roszak, William Ryan (psychologist) and Hunter S. Thompson. William Ryan credited McWilliams with challenging him to write what became his classic book 'Blaming the victim' (1971). Hunter S. Thompson credited McWilliams with the idea for his first bestselling book, Hell's Angels: A Strange and Terrible Saga (1967).

Accusations of communist sympathies
Witch Hunt (1950) was an early attempt to combat McCarthyism, which McWilliams considered a grave threat to civil liberties and healthy politics. Although he was never a member of the Communist Party, he was a frequent target of anticommunist attacks. In the 1940s, he was called before the Committee on Un-American Activities in California. FBI director J. Edgar Hoover placed him on the Custodial Detention List, making him a candidate for detention in case of national emergency even though McWilliams was serving in the state government at the time.

Several years later, a group of Los Angeles screenwriters, directors, and producers known as the Hollywood Ten was cited for contempt of Congress after refusing to answer a House committee's questions about Communist Party membership. McWilliams drafted a Supreme Court amicus brief for two of them, John Howard Lawson and Dalton Trumbo. (The Court declined to hear their appeal.)

McWilliams and Bay of Pigs story
McWilliams was the first American reporter to reveal that the CIA was training a group of Cuban exiles in Guatemala for the Bay of Pigs Invasion. His article for The Nation, "Are We Training Cuban Guerrillas?", was published in November 1960, during the Eisenhower Administration, five months before the invasion occurred.

The story was largely ignored by major newspapers like The New York Times and The Washington Post. Arthur M. Schlesinger, Jr., an aide to President John F. Kennedy, pressured The New Republic not to run a story about the guerrilla force. Following the failure of the invasion, Kennedy expressed regret that more information about the invasion plan was not published by telling Times reporter Turner Catledge, "If you had printed more about the operation, you would have saved us from a colossal mistake."

Death and legacy
McWilliams died in New York City on June 27, 1980, at 74. Since his death, his critical fortunes have risen steadily. The American Political Science Association gives an annual Carey McWilliams Award "to honor a major journalistic contribution to our understanding of politics." In Embattled Dreams (2002), California historian Kevin Starr calls McWilliams "the single finest nonfiction on California–ever," and biographer Peter Richardson maintains that McWilliams might be the most versatile American public intellectual of the twentieth century.

His first son, Wilson Carey McWilliams, was a noted political scientist who taught at Rutgers University. His second son, Jerry McWilliams, was an expert on vinyl disc records preservation. McWilliams had two grandchildren: Susan McWilliams Barndt, a professor of politics at Pomona College, and Helen McWilliams, the lead singer of VAGIANT Boston.

McWilliams's papers are housed in the Bancroft Library at the University of California, Berkeley and at Special Collections at the University of California, Los Angeles.

Works
Ambrose Bierce: A Biography (New York: A. & C. Boni, 1929). Revised edition: Archon Books, 1967.
America Is In the Heart, A Personal History, by Carlos Bulosan: Introduction by Carey McWilliams (Seattle: University of Washington Press, 1973; reissue 2014 with addition of New Introduction by Marilyn C. Alquizola and Lane Ryo Hirabayashi)
Brothers Under the Skin: African-Americans and Other Minorities. (Boston: Little, Brown and Company, 1943).
California: The Great Exception (New York: Current Books, 1949).
(Edited by McWilliams) The California Revolution, (New York: Grossman Publishers, 1968).
The Education of Carey McWilliams (New York: Simon and Schuster, 1979).
Factories in the Field: The Story of Migratory Farm Labor in California (Boston: Little, Brown and Company, 1939).
Ill Fares the Land: Migrants and Migratory Labor in the United States (Boston: Little, Brown and Company, 1942).
Louis Adamic and Shadow-America (Los Angeles: A. Whipple, 1935).
A Mask for Privilege: Anti-Semitism in America (Boston: Little, Brown, 1948).
The Mexicans in America: A Students' Guide to Localized History (New York: Teachers College Press, 1968).
North from Mexico: The Spanish-Speaking People of the US (Philadelphia: Lippincott, 1949).
Politics of Personality: California, The Nation, October 27, 1962.
Prejudice: Japanese-Americans, Symbol of Racial Intolerance (Boston: Little, Brown, 1944).
Race Discrimination – and the Law (New York: National Federation for Constitutional Liberties, 1945).
Small Farm and Big Farm (New York: Public Affairs Committee, 1945).
Southern California Country: An Island on the Land (American Folkways series, New York: Duell, Sloan & Pearce, 1946). Also published as Southern California: An Island on the Land (Santa Barbara: Peregrine Smith, 1973).
What About Our Japanese-Americans? (New York: Public Affairs Committee, 1944).
 Witch Hunt: The Revival of Heresy (Boston: Little, Brown, 1950).

References

Further reading
Corman, Catherine A. "Teaching – and Learning from – Carey McWilliams," California History December 22, 2001.
Critser, Greg. "The Political Rebellion of Carey McWilliams," UCLA Historical Journal 4 (1983: 34–65.
Critser, Greg. "The Making of a Cultural Rebel: Carey McWilliams, 1924–1930," Pacific Historical Review 55 (1986): 226–55.
Davis, Mike. "Optimism of the Will", The Nation, September 19, 2005.
Geary, Daniel. "Carey McWilliams and Antifascism, 1934–1943," Journal of American History Vol. 90, No. 3, December 2003, 912–934.
Peter Richardson. American Prophet: The Life and Work of Carey McWilliams (Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press, 2005; rpt. University of California Press, 2019).
Richardson, Peter.  "Carey McWilliams: The California Years", UCLA Library, May 2005.
Stewart, Dean & Jeannine Gendar (eds.). Fool's Paradise: A Carey McWilliams Reader (Santa Clara, California: Santa Clara University Press, 2001).

External links
 Carey McWilliams Quotes
 Co-written Letters to the Editor of the New York Review of Books entitled The "Excelsior" Affair, Ford's Better Idea, Violence in Oakland, and Protest
 Interview of Carey McWilliams, Center for Oral History Research, UCLA Library Special Collections, University of California, Los Angeles.
 List of winners of the American Political Science Association's Carey McWilliams award
 NewsScan "Honorary Subscriber" Page on McWilliams
 Guide to the Carey McWilliams Papers at The Bancroft Library
 1965 talk at UCLA on the anticipated impact of computers YouTube, Retrieved 30 August 2015

20th-century American non-fiction writers
American political writers
American magazine editors
The Nation editors
American male journalists
20th-century American lawyers
California lawyers
Agricultural labor in the United States
Mexican-American history
USC Gould School of Law alumni
People from Echo Park, Los Angeles
1905 births
1980 deaths
20th-century American male writers

Carey McWilliams (journalist)


Agadão Portekiz'de Águeda belediyesine bağlı olan, 35,34 km2 yüzölçümüne sahip, 496 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Águeda'nın bucakları

Agadão


Hermann Würth ist der Name folgender Personen:

* Hermann Würth (Bildhauer) (1880–1953), Schweizer Bildhauer
 Hermann Würth (Unternehmer) (1892–nach 1972), deutscher Unternehmer

Hermann Würth


Song Renqiong (chino: 宋任穷 o 宋韵琴; 11 de julio de 1909  –  8 de enero de 2005) fue político chino, general del Ejército Popular de Liberación de la República Popular China.

Song nació en Liuyang, Provincia de Hunan. Durante la Primera guerra sino-japonesa, fue vicedirector del departamento político de la 129a. División. Al final de la Guerra Civil China, fue vice comisario político del Ejército del Campo Noreste.

Luego del establecimiento de la RPCh en 1949, fue secretario del Comité del Partido Comunista de China (PCCh) en la Provincia de Yunnan, vicesecretario del Buró del Suroeste del PCCh, vicesecretario-general del Comité Central del PCCh, ministro n.º 2, n.º 3 y n.º 7 del Departamento de Industria Mecánica, y Secretario n.º 1 del Buró del Noreste del PCCh. Fue Vice Presidente de la 4.ª y 5.ª. Conferencia Consultiva Política del Pueblo Chino. Fue miembro alterno del Politburó del 8.º. Comité Central del PCCh, secretario del Secretariado Central del . Comité Central del PCCh, y miembro del politburó del 12do.

Fue Vice-Presidente del  Comité Central de la Conferencia Consultiva Política. Falleció a los 96 años en Pekín, luego de padecer una enfermedad. Aunque Song Renqiong falleció antes de Zhao Ziyang, el solicitó que su arreglo floral con unad dedicatoria estuviese en el funeral de Zhao.

Fue Presidente Honorario de la Asociación China de Voleibol.

Véase también
 Historia de la República Popular China

Políticos de China del siglo XX
Comunistas de China
Nacidos en Changsha
Miembros del Partido Comunista de China

Song Renqiong


Mersin'in Anamur ilçesinde iklim koşulları neticesinde birçok tropikal meyve ve sebze yetişebilmektedir. Bundan dolayı çok zengin bir mutfağı vardır.

Yöre yemekleri

Kapama (börek)
Mısır unu taze çökelek ve yağdan oluşan bir tür yöre yemeğidir.

Keşkek
Mısır dövmesidir. Yahnisi, ayranlısı, yağlısı, sütlüsü, yoğurtlusu meşhurdur. Yörede düğün yemeği olarak da bilinir. Ve Anamur yöresine aittir.

Batırık
Mersin'in diğer ilçelerinde, Ermenek ve Karaman civarında da bilinen batırık kadınların bir araya geldikleri vakit vazgeçilmezlerinden olan, kısıra benzeyen yöresel bir yemektir. Kısırdan farklı olarak içine yağ konmaz ve soğuk çorba şeklinde servis edilir. Ayrıca kavrulmuş ve dövülmüş fıstık, kavrulup dövülmüş susam(küncü), dövülmüş ceviz, haşlanmış lahana, haşlanmış asma yaprağı ve isteğe bağlı başka sebzeler eklenebilir.

İstenirse sulandırlımadan kısırından bir miktarı ayrılıp öylece tüketilebilir. Özellikle yaz aylarında içine buz katılarak servis edilir, serinlik verir.

Batırık'a Anamur'da fıstık, Ermenek'te ise ceviz konulur.Bu yemek Alanya-Ermenek-Silifke'yi içine alan Taşeli yöresinin bir yemeğidir.

Gölevez
Gölevez (Taro) bitkisinin yumruları patates gibi kullanılır.Geniş yapraklı devetabanını andıran çok su isteyen bir bitkidir. Çeşitli pişirme şekilleri vardır. Genellikle kuru fasulye ile birlikte,salçalı,kıymalı,etli yemeği yapılarak, kızartarak, haşlayarak üzerinde sosla yenir. Çok önemli besin kaynağıdır.

Yumrunun kenarlarında "fili" olarak adlandırılan yuvarlak çıkıntılar vardır. Yumrudan yemek yapılır.

Fili haşlanarak sumakla yenilebilir veya una bulanıp kızartılır. Kızartılmış filinin üzerine sarımsaklı yoğurt ve sos dökülebilir. Ayrıca kuru fasulyenin içine de eklenebilir.

Samsıra
Susam (küncü) kavrulur, biraz pembeleşince pekmez ilave edilir. Bu karışım koyulaşana kadar kaynatılır ve soğumaya bırakılır. Eli yakmayacak kadar ılık olunca, çiğ köfte gibi sıkılarak servis edilir. Ya da sıcakken bir ekmek tahtası (senit) üzerine serilir, donunca akide şekeri gibi parçalara ayrılarak yenir.

Heleş
incirden yapılan bir çeşit tatlı. (reçel)

Maş Çorbası
Maş diye bilinen fasulyeye benzer bir bitkinin tanelerinden çorbası yapılır.

Bakla
Haşlanmış bakla zeytinyağlı ve dereotlu pişirilir. İstenirse sarmısaklı yoğurtla üzerine sos yapılıp yenilir.

Yoğurtlu Patates

Haşlanmış patates ince ince bir tepsiye doğranır. Üzerine sarmısaklı yoğurt ve salçalı lezzetli bir sos dökülür.

Börülce

Halk ağzında ülübü de denir. Fasulyeye benzer bir bitkidir. Taze fasulye gibi pişirilir.

Palize
Jöleye benzer soğuk muhallebi tarzında hafif bir tatlıdır. Eflatun mor renkli olur.

Baklava
Yörede ev baklavası cevizli yapılır.Özel günlerde, bayramlarda,düğünlerde ve cenazelerde ikram edilir.

Düğün yemekleri
Anamur yöresi düğünlerinde tam bir ziyafet verilir. Gelen konuklara geniş bir menü sunulur.

Mevlid ve diğer toplantılarda da bu menü kullanılır.
 Çorba (tavuklu şehriye çorbası)
 Kuru Fasulye (etli)
 Pilav (üzerinde etle servis edilir.)
 Keşkek (yoğurtlu ve yahnili servis edilir.)
 Salata (her zaman bulunmasa da birçok düğünde servis edilir.)
 Helva (yörede amin çorbası olarak da adlandırlır. Bunun yerine farklı tatlılar da servis edilebilir.)
 Yahni

Bişi (pişi)
El büyüklüğünde ince hamur yağda kızartılır.

Yöresi yemekleri
Güney mutfağı

Anamur yöresi yemekleri


Shabanovskoye  es un selo del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en el borde septentrional del Cáucaso, a orillas del Shebsh, afluente del Afips, de la cuenca del Kubán, 33 km al sur de Séverskaya y 56 km al suroeste de Krasnodar. Tenía 340 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Shabanovskoye, al que pertenece asimismo Tjamaja. El municipio contaba en total con 557 habitantes.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Шабановское.
 El municipio en la web del raión .
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net
  en Panoramio
  de Lenin junto a la oficina de Correos de Rusia en Panoramio

Localidades del raión de Séverskaya del krai de Krasnodar

Shabanovskoye


Matilda is a 1988 children's novel by British author Roald Dahl. It was published by Jonathan Cape. The story features Matilda Wormwood, a precocious child with an uncaring mother and father, and her time in school run by the tyrannical headmistress Miss Trunchbull.

The book has been adapted in various media, including an audio reading by actress Kate Winslet; a 1996 feature film Matilda directed by Danny DeVito; a two-part BBC Radio 4 programme; and a 2010–2011 musical Matilda the Musical which ran on the West End in London, Broadway in New York, and around the world. A film adaptation of the musical, Matilda the Musical, was released in 2022.

In 2003, Matilda was listed at number 74 in The Big Read, a BBC survey of the British public of the top 200 novels of all time. In 2012, Matilda was ranked number 30 among all-time best children's novels in a survey published by School Library Journal, a US monthly. Time magazine named Matilda in its list of the 100 Best Young-Adult Books of All Time. In 2012, Matilda Wormwood appeared on a Royal Mail commemorative postage stamp.

Plot
In a small [[Buckinghamshire]] village forty minutes by bus away from Reading and 8 miles from Aylesbury, Matilda Wormwood is born to Mr and Mrs Wormwood. She immediately shows amazing precocity, learning to speak at age one and to read at age three and a half, perusing all the children's books in the library by the age of four and three months and moving on to longer classics such as Great Expectations and Jane Eyre. However, her parents emotionally abuse her and completely refuse to acknowledge her abilities; to keep from getting frustrated, Matilda finds herself forced to pull pranks on them, such as gluing her father's hat to his head, sticking a parrot in the chimney to simulate a burglar or ghost, and bleaching her father's hair with peroxide.

At the age of five and a half, Matilda enters school and befriends her polite and compassionate teacher Jennifer Honey, who is astonished by her intellectual abilities. Miss Honey tries to move Matilda into a higher class, but the tyrannical headmistress, Miss Agatha Trunchbull, refuses. Miss Honey also tries to talk to Mr and Mrs Wormwood about their daughter's intelligence, but they ignore her, with the mother contending "brainy-ness" is an undesirable trait in a little girl.

Miss Trunchbull later confronts a girl called Amanda Thripp for wearing pigtails (the headmistress repeatedly displays a dislike of long hair throughout the book) and does a hammer throw with the girl over the playground fence. A boy called Bruce Bogtrotter is later caught by the cook stealing a piece of Miss Trunchbull's cake; the headmistress makes him attempt to eat an  wide cake in front of the assembly, then smashes the platter over his head in rage after he unexpectedly succeeds.

Matilda quickly develops a particularly strong bond with Miss Honey and watches as  Trunchbull terrorises her students with deliberately creative, over-the-top punishments to prevent parents from believing them, such as throwing them in a dark closet dubbed "The Chokey", which is lined with nails and broken glass. When Matilda's friend Lavender plays a practical joke on Trunchbull by placing a newt in her jug of water, Matilda is blamed; in anger, she uses an unexpected power of telekinesis to tip the glass of water containing the newt onto Trunchbull.

Matilda reveals her new powers to Miss Honey, who confides that after her wealthy father, Dr Magnus Honey, suspiciously died, she was raised by an abusive aunt, revealed to be Miss Trunchbull. Trunchbull appears, among other misdeeds, to be withholding her niece's inheritance; Miss Honey has to live in poverty in a derelict farm cottage, and her salary is being paid into Miss Trunchbull's bank account for the first 10 years of her teaching career while she is restricted to £1 per week in pocket money. Preparing to avenge Miss Honey, Matilda practises her telekinesis at home. Later, during a sadistic lesson that Miss Trunchbull is teaching, Matilda telekinetically raises a piece of chalk to the blackboard and begins to use it to write, posing as the spirit of Magnus Honey. Addressing Miss Trunchbull using her first name (Agatha), "Magnus" demands that Miss Trunchbull hand over Miss Honey's house and wages and leave the school, causing Miss Trunchbull to faint.

The next day, the school's deputy headmaster, Mr Trilby, visits Trunchbull's house and finds it empty, except for signs of Trunchbull's hasty exit. She is never seen again, and the next day Miss Honey receives a letter from a local solicitor's office, telling her that her father's lifetime savings were safe in her bank and the property she lived in as a child was left to her. Trilby becomes the new headmaster, proving himself to be capable and good-natured, overwhelmingly improving the school's atmosphere and curriculum, and quickly moving Matilda into the top-form class with the 11-year-olds. Rather to Matilda's relief, she soon is no longer capable of telekinesis. Miss Honey theorises this is because Matilda is using her brainpower on a more challenging curriculum, leaving less of her brain's enormous energy free.

Matilda continues to visit Miss Honey at her house regularly, returning home one day to find her parents and her older brother Michael hastily packing to leave for Spain. Miss Honey explains this is because the police found out Mr Wormwood has been selling stolen cars. Matilda asks permission to live with Miss Honey, to which her parents rather distractedly agree. Matilda and Miss Honey find their happy ending, as the Wormwoods drive away, never to be seen again.

Writing the novel
Dahl's initial draft for the novel portrayed Matilda as a wicked, irrational girl, her name being drawn from Hilaire Belloc's poem "Matilda Who Told Such Dreadful Lies", who tortured her innocent parents and used her psychokinetic powers to help an unethical teacher win money at horse racing. Dahl's biographer Jeremy Treglown went through the author's documents, including the drafts for the novel, and noted that the American editor Stephen Roxburgh at Farrar, Straus and Giroux had been instrumental in reshaping the story. It was the editor's idea to make Matilda an innocent child who loved books, with her powers manifesting as a result of abuse she endured. Roxburgh also suggested various changes to the main characters that were incorporated into the finished novel. As Dahl decided to take the manuscript to a different publishers the two had a falling out. The edited version of the manuscript was published by Puffin Books. Dahl explained in an interview that he "got it wrong" at first and that the book took over a year to rewrite though he failed to mention Roxburgh's input.

Reception
The year after the book was published, it received the 1989 Red House Children's Book Award. In 2003, Matilda was listed at number 74 in The Big Read, a BBC poll of the British public of the top 200 novels of all time. In 2012 Matilda was ranked number 30 on a list of the top 100 children's novels published by School Library Journal, a monthly with primarily US audience. It was the first of four books by Dahl among the Top 100, more than any other writer. Time magazine included Matilda in its list of the 100 Best Young-Adult Books of All Time. Worldwide sales have reached 17 million, and since 2016 sales have spiked to the extent that it outsells Dahl's other works.

Dahl's inspiration
The "mean and loathsome" Mrs Pratchett, owner of the sweet shop Dahl frequented as a boy in Cardiff, inspired Dahl's creation of Miss Trunchbull. Mr Wormwood was based on a real-life character from Dahl's home village of Great Missenden in Buckinghamshire. The library in Great Missenden was the inspiration for Mrs Phelps's library, where Matilda devours classic literature by the age of four and three months. On Matilda's love of reading books, Lucy Dahl stated that her father's novel was, in part, about his love for books: "I think that there was a deep genuine fear within his heart that books were going to go away and he wanted to write about it."

Adaptations

In 1990, the Redgrave Theatre in Farnham produced a musical version, adapted by Rony Robinson with music by Ken Howard and Alan Blaikley, which toured the UK. It starred Annabelle Lanyon as Matilda and Jonathan Linsley as Miss Trunchbull and had mixed reviews. A second musical version of the novel, Matilda the Musical, written by Dennis Kelly and Tim Minchin and commissioned by the Royal Shakespeare Company, premiered in November 2010. It opened at the Cambridge Theatre in the West End on 24 November 2011. It opened on Broadway on 11 April 2013 at the Shubert Theatre. The musical has since done a US tour and opened in July 2015 in Australia. The stage version has become hugely popular with audiences and praised by critics, and won multiple Olivier Awards in the UK and Tony Awards in the US. One critic called it "the best British musical since Billy Elliot".

The novel was made into the film Matilda in 1996. It starred Mara Wilson as Matilda, and was directed by Danny DeVito, who also portrayed Mr Wormwood and narrated the story. The film changed the setting and nationality of every character (except Trunchbull who is played by Welsh actress Pam Ferris) from British to American. Although not a commercial success, it received critical acclaim at the time of its release, and on Rotten Tomatoes has a score of 90% based on reviews from 21 critics.

In December 2009, BBC Radio 4's Classic Serial broadcast a two-part adaptation by Charlotte Jones of the novel with Lenny Henry as the Narrator, Lauren Mote as Matilda, Nichola McAuliffe as Miss Trunchbull, Emerald O'Hanrahan as Miss Honey, Claire Rushbrook as Mrs. Wormwood and John Biggins as Mr. Wormwood.

In 2013, Kate Winslet, the English actress, spoke the English-language audiobook recording of Matilda. In 2014, the American Library Association shortlisted her for an Odyssey Award for her audiobook performance.

On 27 November 2018, Netflix was revealed to be adapting Matilda as an animated series, which will be part of an "animated event series" along with other Roald Dahl books such as The BFG, The Twits, and Charlie and the Chocolate Factory. A film adaptation of the musical was released by Sony Pictures Releasing and Netflix in 2022. It stars Alisha Weir as Matilda and Emma Thompson as Miss Trunchbull. It is directed by Matthew Warchus.

The novel at 30
Celebrating 30 years of the book's publication in October 2018, original illustrator Quentin Blake imagined what Matilda might be doing as a grown-up woman today. He drew images of her undertaking three possible roles: an explorer, an astrophysicist, and a librarian at the British Library.

2023 censorship controversy

Despite Roald Dahl having enjoined his publishers not to "so much as change a single comma in one of my books", in February 2023 Puffin Books, a division of Penguin Books, announced it would be re-writing portions of many of Dahl's children's novels, changing the language to, in the publisher's words, "ensure that it can continue to be enjoyed by all today." The decision was met with sharp criticism from groups and public figures including authors Salman Rushdie, Christopher Paolini, British prime minister Rishi Sunak, Queen Camilla, Kemi Badenoch, PEN America, and Brian Cox. Dahl's publishers in the United States, France, and the Netherlands announced they had declined to incorporate the changes. Following the backlash, on 23 February 2023, Puffin announced it would release an unedited selection of Dahl's children's books as "The Roald Dahl Classic Collection" because of "the importance of keeping Dahl's classic texts in print."

In Matilda, more than sixty changes were made, including replacing references to Rudyard Kipling and Joseph Conrad with Jane Austen and John Steinbeck, removing references to skin colour (such as "turning white", "beginning to go dark red", "red in the face", and "white as paper"), removing or changing the words fat, mad, and crazy (such as changing "wobbling crazily" to "wobbling unsteadily"), removing the word madonna, and changing heroine to hero.

Connections to other Roald Dahl books
One of Miss Trunchbull's punishments is to force an overweight child, Bruce Bogtrotter, to eat an enormous chocolate cake, which makes him so full that he cannot move. The cook had caught him stealing a piece of cake from the kitchen. In Roald Dahl's Revolting Recipes one of the recipes is based on that cake. Bruce is a more sympathetic variation of Augustus Gloop (from Charlie and the Chocolate Factory) and similar gluttons, and he is praised for finishing the cake without suffering nausea. The short story The Magic Finger by Roald Dahl, released in 1966, may have been a precursor to Matilda. A young girl has power within her finger to do things to other people when she gets emotional about a cause she feels strongly about.

See also
Attachment theory
Child abuse

References

Children's books by Roald Dahl
1988 British novels
British novels adapted into films
British novels adapted into plays
British fantasy novels
BILBY Award-winning works
British children's novels
Novels by Roald Dahl
Jonathan Cape books
Novels about bullying
Novels about child abuse
Novels about telekinesis
Novels set in Buckinghamshire
1988 children's books
Novels about teachers
Children's fantasy novels
Children's books about bullying

Matilda (novel)


Rejsen er en dansk eksperimentalfilm fra 1990 instrueret af Fanny Knight.

Handling
Filmen er en drøm. Den er en rejse i tid og rum. En allegorisk fortælling i billede og lyd. Der er ingen ord.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1990

Rejsen (eksperimentalfilm)


Ahmed Fathy Gaafar (en árabe أحمد جعفر, El-bagour, Monufia 25 de diciembre de 1985) es un futbolista egipcio. Actualmente juega para el Zamalek SC de la Primera División.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Egipto

Ahmed Gaafar


Gerçek Zamanlı İşletim Sistemi (RTOS), verileri ve önemli zaman kısıtlamalı olayları işleyen gerçek zamanlı uygulamalar için işletim sistemi'dir.

RTOS, çoklu görev veya çoklu programlama ortamında sistem kaynaklarının zamanlayıcı, veri arabellekler veya sabit görev önceliği ile paylaşımını yöneten Unix gibi bir zaman paylaşımlı işletim sisteminden farklıdır. İşleme süresi gereksiniminin enaz tutulması yerine tam olarak anlaşılması ve sınırlandırılması gerekir. Tüm işlemler tanımlanan kısıtlamalar dahilinde gerçekleşmelidir. Gerçek zamanlı işletim sistemleri olay güdümlü ve önleyici'dir yani işletim sistemi rekabet eden görevlerin ilgili önceliğini izleyebilir ve görev önceliğinde değişiklik yapabilir.
Olaya dayalı sistemler önceliklerine göre görevler arasında geçiş yaparken, zaman paylaşımlı sistemler saat kesintilerine göre görevler arasında geçiş yapar.

Özellikler
RTOS'un önemli bir özelliği uygulamanın görevi kabul etme ve bitirmesi için gereken süreye ilişkin tutarlılık seviyesidir; değişkenlik bir çeşit 'titreşim'dir. (ing: jitter)

"Sert" gerçek zamanlı işletim sisteminin (sert RTOS), "yumuşak" gerçek zamanlı işletim sisteminden (yumuşak RTOS) daha az titreşimi vardır. Geç cevap sert RTOS'ta yanlış cevap iken, yumuşak RTOS'da geç cevap olarak kabul edilebilir. Başlıca tasarım hedefi yüksek miktarda çıktı değil, yumuşak veya sert performans kategorisinin garantisidir. Genellikle veya genel olarak bir son teslim tarihini karşılayabilen bir RTOS, yumuşak bir gerçek zamanlı işletim sistemidir, ancak bir son teslim tarihini deterministik olarak karşılayabilirse, bu sert gerçek zamanlı bir işletim sistemidir.

RTOS'un zaman programlaması için gelişmiş algoritması vardır. Zamanlayıcı esnekliği, işlem önceliklerinin daha geniş bir bilgisayar sistemi düzenlemesine olanak tanır, ancak gerçek zamanlı bir işletim sistemi daha çok dar bir uygulama grubuna ayrılmıştır. Gerçek zamanlı bir işletim sistemindeki temel faktörler minimum kesme gecikmesi ve minimum iş parçacığı değiştirme gecikmesidir; gerçek zamanlı bir işletim sistemi belirli bir sürede gerçekleştirebileceği iş miktarından çok, ne kadar hızlı veya ne kadar tahmin edilebilir şekilde tepki verebileceğine göre daha değerlendirilir.

Tüm işletim sistemi türleri için işletim sistemleri listesi'ne bakın.

Tasarım felsefeleri
RTOS, bir girdi uyaranını işlemek için geçen sürenin, aynı türden bir sonraki girdi uyaranına kadar geçen süreden daha kısa olduğu bir işletim sistemidir.

En yaygın tasarımlar şunlardır:
 Olaya dayalı – yalnızca daha yüksek öncelikli bir olayın hizmete ihtiyacı olduğunda görevler arasında geçiş yapar; önleyici öncelik veya öncelik planlaması denilir.
 Zaman paylaşımı – görevleri normal saatli bir kesintide ve olaylarda değiştirir; round-robin denilir.

Zaman paylaşımı tasarımları, görevleri kesinlikle gerekenden daha sık değiştirir ama daha sorunsuz çoklu görev sağlayarak, işlemin veya kullanıcının bir makineyi tek başına kullandığı yanılsamasını verir.

İlk CPU tasarımları, görevleri değiştirmek için CPU'nun yararlı başka hiçbir şey yapamadığı birçok döngüye ihtiyaç duyuyordu. Geçiş çok uzun sürdüğü için, ilk işletim sistemleri gereksiz görev geçişlerinden kaçınarak boşa harcanan CPU zamanını en aza indirmeye çalıştı.

Planlama
Tipik tasarımlarda, bir görevin üç durumu vardır:
 Çalışıyor (CPU üzerinde yürütülüyor);
 Hazır (yürütülmeye hazır);
 Engellendi (örneğin I/O gibi bir olay bekleniyor).

CPU başına aynı anda yalnızca bir görev çalışabileceğinden çoğu görev çoğu zaman engellenir veya hazırdır. Hazır kuyruğundaki öğe sayısı, sistemin gerçekleştirmesi gereken görev sayısına ve sistemin kullandığı zamanlayıcı türüne bağlı olarak büyük ölçüde değişebilir. Daha basit, önleyici olmayan ancak yine de çok görevli sistemlerde, bir görevin CPU'daki zamanını diğer görevlere vermesi gerekir; bu da hazır kuyruğunun yürütülmeye hazır durumda daha fazla sayıda genel göreve sahip olmasına neden olabilir (kaynak açlığı).

Genellikle, programlayıcıdaki hazır listenin veri yapısı, önalımın engellendiği süre boyunca, programlayıcının kritik bölümünde harcanan en kötü durum süresini en aza indirecek şekilde tasarlanır ve bazı durumlarda tüm kesintiler devre dışı bırakılır ama veri yapısının seçimi aynı zamanda hazır listede olabilecek maksimum görev sayısına da bağlıdır.

Hazır listesinde hiçbir zaman birkaç görevden fazlası yoksa, hazır görevlerden oluşan çift bağlantılı liste muhtemelen en uygunudur. Hazır listesi genellikle yalnızca birkaç görev içeriyorsa, ancak bazen daha fazlasını içeriyorsa, liste önceliğe göre sıralanmalıdır. Bu şekilde, çalıştırılacak en yüksek öncelikli görevi bulmak, tüm listeyi yinelemeyi gerektirmez. Bir görev eklemek, listenin sonuna veya eklenen görevden daha düşük önceliğe sahip bir göreve ulaşana kadar hazır listede yürümeyi gerektirir.

Bu arama sırasında önalımı engellememeye özen gösterilmelidir. Daha uzun kritik bölümler küçük parçalara bölünmelidir. Düşük öncelikli bir görevin eklenmesi sırasında yüksek öncelikli bir görevi hazır hale getiren bir kesinti meydana gelirse, bu yüksek öncelikli görev eklenebilir ve düşük öncelikli görev eklenmeden hemen önce çalıştırılabilir.

Bazen geri dönüş süresi olarak adlandırılan kritik yanıt süresi, yeni bir hazır görevi kuyruğa almak ve en yüksek öncelikli görevin durumunu çalışır duruma getirmek için geçen süredir. İyi tasarlanmış bir RTOS'ta, yeni bir görevin hazırlanması her hazır kuyruk girişi için 3 ila 20 talimat alacaktır ve en yüksek önceliğe sahip hazır görevin geri yüklenmesi 5 ila 30 talimat alacaktır.

Daha gelişmiş sistemlerde gerçek zamanlı görevler, bilgi işlem kaynaklarını gerçek zamanlı olmayan birçok görevle paylaşır ve hazır liste keyfi olarak uzun olabilir. Bu tür sistemlerde, bağlantılı bir liste olarak uygulanan bir planlayıcı hazır listesi yetersiz kalacaktır.

Kaynakça

Gömülü işletim sistemleri

İşletim sistemleri

RTOS


The Campbell Playhouse a fost un serial-antologie difuzat în perioada 1938-1940 de postul de radio CBS și care a fost regizat și interpretat de Orson Welles. Produs de Welles și John Houseman, el a fost o continuare sponsorizată a serialului The Mercury Theatre on the Air. Serialul conținea adaptări cu o durată de oră a unor piese clasice și romane, precum și adaptări ale unor filme populare.

Când Welles a părăsit serialul la sfârșitul celui de-al doilea sezon, The Campbell Playhouse și-a schimbat formatul într-un serial săptămânal cu episoade de 30 minute care a mai fost difuzat încă un sezon (1940-1941).

Producție

Ca un rezultat direct al titlurilor de primă pagină generate de dramatizarea radiofonică a romanului The War of the Worlds realizată în 1938 de Orson Welles, compania Campbell Soup a acceptat să devină sponsor. Serialul Mercury Theatre on the Air a fost difuzat pentru ultima oară în 4 decembrie 1938, iar The Campbell Playhouse a început pe 9 decembrie 1938.

Serialul a debutat cu adaptarea realizată de Welles a romanului Rebecca (1938), cu Margaret Sullavan și Mildred Natwick în rolurile principale. Această dramatizare radiofonică a fost prima adaptare a romanului lui Daphne du Maurier; autoarea a fost intervievată în direct de la Londra la încheierea emisiunii.

Bernard Herrmann a avut timp să compună o coloană sonoră completă pentru "Rebecca". "A fost ceva absolut frumos", a spus producătorul asociat Paul Stewart, "și a fost prima dată când am înțeles că Benny era ceva mai mult decât un tip care putea scrie piese muzicale". Herrmann a folosit ulterior tema principală a filmului ca bază a muzicii sale pentru filmul Jane Eyre.

Deși personalul artistic a rămas același, spectacolul a avut un aspect diferit ca urmare a implicării sponsorului. Actorii serialului Mercury au fost eliberați de obligația de a juca roluri secundare în noul serial. A apărut, de asemenea, o ruptură artistică din ce în ce mai mare între Welles, care profita de avantajele notorietății sale dobândite în urma spectacolului din seara de Halloween, și Houseman, care a devenit mai degrabă un angajat decât un partener. Houseman a lucrat în principal ca redactor supervizor al spectacolelor radiofonice.

Howard E. Koch a lucrat ca scenarist al serialului până la episodul "The Glass Key" (10 martie 1939), când a plecat la Hollywood. El a fost urmat de Howard Teichmann, care a scris scenariile dramatizărilor timp de doi ani.

După semnarea unui contract de film cu RKO în august 1939, Welles a făcut naveta de la Hollywood la New York pentru două episoade duminicale ale serialului The Campbell Playhouse. În noiembrie 1939 producția serialului s-a mutat de la New York la Los Angeles.

Scenaristul Herman J. Mankiewicz a fost angajat de compania teatrală Mercury și a scris cinci episoade ale serialului Campbell Playhouse, care au fost difuzate în perioada 12 noiembrie 1939 - 17 martie 1940. Mankiewicz s-a dovedit a fi util și a colaborat cu Houseman. Episodul "Mr. Deeds Goes to Town" include o glumă: medicul vienez căruia i s-a cerut să-l declare nebun pe Deeds este numit dr. Herman Mankiewicz.

După o ceartă cu privire la bani la 16 decembrie 1939, John Houseman a demisionat de la compania teatrală Mercury Theatre și s-a întors la New York. Două luni mai târziu Welles l-a angajat înapoi pentru a lucra cu Mankiewicz la primul proiect cinematografic al lui Welles, Cetățeanul Kane.

După 20 de spectacole Campbell a început să exercite un control creativ mai strict asupra serialului The Campbell Playhouse și a avut control deplin asupra selecției poveștilor. Diana Bourbon, o funcționară cu rang executiv în cadrul agenției Ward Wheelock, a fost numită ca persoană de legătură între Welles și Campbell. Bourbon a acționat ca producător de facto și a avut frecvent dispute cu Welles cu privire la povestea dramatizată și la distribuție. O dispută notabilă a apărut după difuzarea episodului "Algiers", care a folosit un ansamblu de sunete elaborate atent pentru a recrea atmosfera din Casbah. Întrebat de ce sunetele de pe fundal erau atât de puternice, Welles a răspuns: "Cine ți-a spus că este fundalul?"

Au fost alese opere literare clasice în locul mai multor opere sugerate de Welles, inclusiv Of Human Hearts; drepturile de adaptare a mai multor opere literare precum Rogue Male, La răscruce de vânturi  și The Little Foxes nu au putut fi obținute. Când contractul său cu Campbell s-a încheiat, Welles a decis să nu mai continue într-un alt sezon. "M-am săturat să am inima sfâșiată din cauza unui scenariu masacrat de cenzura radiofonică", a spus el. După difuzarea episodului din 31 martie 1940 - o readaptare a romanului Jane Eyre, după ce dramatizarea romanului Alice Adams sugerată de Welles nu a fost acceptată — Welles și Campbell s-au despărțit în condiții amiabile.

The Campbell Playhouse a revenit la radio în 29 noiembrie 1940 ca un serial săptămânal CBS de 30 de minute care a fost difuzat pentru ultima dată pe 13 iunie 1941. Serialul a fost produs de Diana Bourbon. Accentul serialului a fost deplasat de la adaptarea romanelor și pieselor de teatru clasice către povestiri mai populare și mai ușurele, cu roluri interpretate în continuare de actori de film.

Episoade

Note

Vezi și

 Academy Award Theater
 Author's Playhouse
 Cavalcade of America
 CBS Radio Workshop
 The Cresta Blanca Hollywood Players
 Curtain Time
 Ford Theatre
 General Electric Theater
 Lux Radio Theater
 The Mercury Theatre on the Air
 The MGM Theater of the Air
 Screen Director's Playhouse
 The Screen Guild Theater
 Suspense
 Stars over Hollywood (radio program)
 Theater Guild on the Air

Legături externe
 Campbell Playhouse at the Internet Archive
 The Campbell Playhouse: Script of A Christmas Carol (December 24, 1939) (full text)
 Mercury Theatre site with Campbell Playhouse shows

 The Definitive: Guide to The Campbell Playhouse
 Frank M. Passage's Campbell Playhouse log
 Zoot Radio, free old time radio show downloads of The Campbell Playhouse

Seriale radiofonice
Orson Welles

The Campbell Playhouse (serial radiofonic)


Fred Rubi, auch Fredy Rubi (* 12. Oktober 1926 in Wengen; † 5. September 1997 in Adelboden), war ein Schweizer Skirennfahrer und Politiker. Er gewann 1950 Abfahrt und Kombination des Lauberhornrennens und erreichte den vierten Abfahrtsrang bei den Olympischen Winterspielen 1952. Rubi studierte Nationalökonomie an der Universität Bern (Dr. rer. pol. 1953), wurde 1954 Kurdirektor in Adelboden und schuf die Internationalen Adelbodner Skitage. Ab 1966 war er auch in verschiedenen Funktionen in der Politik tätig.

Biografie
1944 stand der damals 17-jährige Rubi erstmals bei den Lauberhornrennen in seinem Geburtsort Wengen auf dem Podest, als er Zweiter der Abfahrt und jeweils Dritter in Slalom und Kombination wurde. Zwei Jahre später gewann er bei den Schweizer Meisterschaften in Davos die Abfahrt der Junioren. Seinen bis dahin grössten Erfolg feierte Rubi im Januar 1950: Er gewann die Abfahrt und die Kombination des Lauberhornrennens, ebenso wie einen erstmals zu diesem Anlass durchgeführten Riesenslalom. 20 Jahre zuvor hatte sein Vater Christian Rubi die erste Lauberhornabfahrt gewonnen. Mit diesen Siegen sicherte sich Rubi auch sein Ticket für die Weltmeisterschaften 1950 in Aspen. Er war dort allerdings durch eine Verletzung beeinträchtigt und erreichte nur den 38. Platz in der Abfahrt.

Bei seinem zweiten Grossereignis, den Olympischen Winterspielen 1952 in Oslo, war Rubi erfolgreicher. Er fuhr in der Abfahrt auf den vierten Platz, wobei ihm auf die Medaillenränge nur eine Zehntelsekunde fehlte. Im Slalom fuhr er im zweiten Durchgang die Bestzeit, doch nach einem Sturz im ersten Lauf reichte dies nur noch für den siebten Endrang. Den Riesenslalom beendete er auf Rang zwölf. Zuvor war er bei den Lauberhornrennen 1952 jeweils Dritter im Slalom und in der Kombination geworden. 1953 belegte Rubi bei der Internationalen Skiwoche in Sestriere den vierten Platz in der Abfahrt und den dritten Rang in der Dreierkombination (Abfahrt/Slalom/Riesenslalom). Ebenfalls 1953 wurde er Schweizer Meister in der Abfahrt und in der Kombination. Seinen ersten Schweizer Meistertitel hatte Rubi bereits zwei Jahre zuvor in der Kombination gewonnen. Nachdem er 1954 erneut Schweizer Meister in der Abfahrt geworden war, stürzte Rubi bei den Trainingsfahrten der Weltmeisterschaften 1954 in Åre schwer. Er prallte ausgangs des Steilhanges in eine vereiste Schneemauer und zog sich eine schwere Rückenstauchung zu, die das Ende seiner Karriere bedeutete.

Rubi hatte während seiner aktiven Laufbahn das Bergführerpatent (1949) und das Skilehrerpatent (1952) erlangt und wurde später Präsident der Bernischen Bergführer- und Skilehrerkommission. Im selben Jahr, in dem er seine Karriere beenden musste, wurde er zum Kurdirektor von Adelboden gewählt. Dieses Amt übte er bis 1991 aus. Rubi bemühte sich, wichtige Skirennen nach Adelboden zu bringen, was ihm dank seinen guten Beziehungen als ehemaliger Skirennfahrer auch gelang. Bereits 1955 wurden die ersten Internationalen Adelbodner Skitage abgehalten, die seither jährlich stattfinden und seit 1967 zum Programm des damals neu geschaffenen Weltcups gehören. Im Organisationskomitee dieser Rennen war Rubi bis 1994 Präsident (altershalber Rücktritt nach 40 Jahren), danach Ehrenpräsident.

Neben seiner Tätigkeit als Kurdirektor war Rubi, wie schon sein Vater, ein engagierter Politiker. Er gehörte der Sozialdemokratischen Partei der Schweiz an, war von 1966 bis 1973 Gemeinderat in Adelboden, von 1974 bis 1981 Gemeindepräsident und von 1967 bis 1987 Nationalrat. Er war Mitglied zahlreicher parlamentarischer Kommissionen, Mitarbeiter in der Schweizerischen Verkehrszentrale sowie in der bundesrätlichen Kommission für Fremdenverkehr und veröffentlichte zahlreiche Publikationen zum Thema Tourismus.

Erfolge

Olympische Winterspiele
(zählten zugleich als Weltmeisterschaften)
 Oslo 1952: 4. Abfahrt, 7. Slalom, 12. Riesenslalom

Weltmeisterschaften
 Aspen 1950: 38. Abfahrt

Schweizer Meisterschaften
 Vierfacher Schweizer Meister:
 2× Abfahrt (1953 und 1954)
 2× Kombination (1951 und 1953)

Weitere Erfolge
 Sieg in Abfahrt und Kombination des Lauberhornrennens 1950

Weblinks

Einzelnachweise

Alpiner Skirennläufer (Schweiz)
Schweizer Meister (Ski Alpin)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Teilnehmer einer Alpinen Skiweltmeisterschaft
Nationalrat (Bern)
Kommunalpolitiker (Kanton Bern)
SP-Mitglied (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1926
Gestorben 1997
Mann

Fred Rubi


Rokitansky ou Rokitanski est un nom de famille autrichien portée par :

 Alexander Rokitansky (1956- ), médecin et professeur autrichien ;
 Carl von Rokitansky (1804–1878), médecin pathologiste, anthropologue, philosophe et homme politique autrichien, éponyme de plusieurs notions en médecine, parmi lesquelles une maladie génétique, le syndrome de Rokitansky-Küster-Hauser ;
 Gert Rokitansky (1906–1987), ornithologue autrichien ;
 Hans von Rokitansky (1835–1909), chanteur d'opéra (basse) et professeur de chant ;
  (1848–1924), autrice de livres de cuisine autrichienne ;
 Prokop von Rokitansky (1842–1928), pathologiste et médecin interniste autrichien, professeur à l'université d'Innsbruck ;
  (1836–1896), chanteur d'opéra autrichien et professeur de chant ;
 Karl Rokitansky, gynécologue, professeur à l'université de Graz.

Rokitansky peut aussi faire référence à :
 Rokitansky, groupe de musique autrichien ;
 Mont Rokitansky, autre nom du Mont Pico sur l'île Brabant de l'archipel Palmer, en Antarctique

Rokitansky


Sör John Edward Lennard-Jones  (27 Ekim 1894 – 1 Kasım 1954) İngiliz bir matematikçi ve Bristol Üniversitesi'nde teorik fizik ve ardından Cambridge Üniversitesi'nde teorik bilim profesörü idi. Modern hesaplamalı kimyanın, günümüz sayısal kimya alanının kurucusu olarak kabul edilebilir.

Lennard-Jones, bilim insanları arasında, molekül yapısı, valans ve moleküller arası kuvvet alanlarında yaptığı çalışmalarla bilinir. Bu alanlarda onlarca yıl boyunca yapılan araştırmalar, onun 1929'da yazdığı makaleden esinlenmektedir.

Hayatının erken dönemi ve eğitimi
Lennard-Jones 27 Ekim 1894'te Mary Ellen ve sigorta acentesi sahibi Hugh Jones'un en büyük oğlu olarak Leigh, Lancashire'da doğdu. Leigh Grammar School'da eğitim gördü, Manchester Üniversitesi'nde okumaya devam etti, 1915'te matematikte birinci sınıf onur derecesi ile mezun oldu.

Kariyeri
Lennard-Jones, moleküler yapı, değerlilik ve moleküller arası kuvvetler üzerine yaptığı çalışmalarla bilim adamları arasında iyi tanınmaktadır. Bu konularla ilgili birkaç on yıl boyunca yapılan araştırmaların çoğu, 1929'da yayınladığı bir makaleden gelişti.  Sıvı ve yüzey katalizi hakkındaki teorileri de etkili olmaya devam ediyor. Çok az olsa da etkili makaleler yazdı.

Ana ilgi alanı atomik ve moleküler yapı, özellikle atomik parçacıklar arasındaki kuvvetler, kimyasal bağların doğası ve suyun donarken neden genişlediği gibi temel konulardı. Birleşik Krallık'ta ilk Teorik Kimya Kürsüsünü elinde bulundurarak, fizik ve organik kimyadaki fenomenlere yeni kuantum mekaniği kavramları ve atom altı parçacıkların etkileşimleri uygulayan bir araştırma okulu kurdu. Bölüm, S. F. Boys, C. A. Coulson, G. G. Hall, A. Hurley ve J. Pople dahil olmak üzere birçok önemli bilim insanı ve matematikçiyi cezbetti.

Soy gazın atomları, çekici bir van der Waals kuvvetinin, örtüşen elektron yörüngelerinden kaynaklanan bir itme kuvvetini dengelediği bir potansiyel yoluyla etkileşime girer. Bu potansiyele iyi bilinen bir yaklaşım, Lennard-Jones potansiyeli olarak adlandırılan, atomların ayrılmasının bir fonksiyonu olarak potansiyel enerjinin bir açıklamasıdır. Ayrıca onun adını taşıyan Lennard-Jones Laboratuvarı, Keele Üniversitesi Kimya ve Fizik Okulu'na ev sahipliği yapmaktadır. Kraliyet Kimya Topluluğu, bir Lennard-Jones Madalyası ve her iki yılda bir Lennard-Jones konferansına ev sahipliği yapar.

Keele Üniversitesi, Lennard-Jones'un yayınlanmış çalışmalarının bir koleksiyonuna ve onun adına bir laboratuvara sahiptir. Profesör C. A. Coulson, 1928-1932 yılları arasında Cambridge Üniversitesi Kütüphanesi'nde düzenlenen ders notlarını topladı, Lennard-Jones'un derslerini kaydetti. Coulson, 'Bunların Britanya'da verilen teorik kimya (veya daha doğrusu kuantum kimyası) üzerine ilk dersler olduğundan şüpheleniyorum' diye yazdı. Lennard-Jones'un özel belgeleri Cambridge'deki Churchill Arşiv Merkezi'nde tutulur.

26 Ağustos 1925'te Kathleen Mary Lennard ile evlendi ve onun soyadını kendi soyadına Lennard-Jones olmacak şekilde ekledi. Çiftin John ve Mary adında iki çocuğu oldu. 1 Kasım 1954'te Stoke-on-Trent'te kanserden öldü.

Önemli biyografik tarihlerin özeti
 1894 Lancashire, Leigh'de John Edward Jones olarak doğdu ve klasiklerde uzmanlaştığı Leigh Grammar School'da eğitim gördü.
 1912 Manchester Üniversitesi'nde lisans öğrencisi olarak matematik okudu.
 Kraliyet Uçuş Kolordusu'nda 1915–18 Birinci Dünya Savaşı hizmeti
 1919–22 Manchester Üniversitesi'nde Bilim Doktoru derecesi ve Matematik dersleri için çalışmalar.
 1922 Manchester'da Bilim Doktoru derecesi aldı.
 1922–4 Cambridge, Trinity College'da, Ralph H. Fowler'ın gözetiminde Kıdemli 1851 Sergisi ile araştırma öğrencisi. O zamanlar Manchester'da Matematik Profesörü olan Sydney Chapman, 1914'te Trinity'de Öğretim Görevlisiydi ve Jones'a oraya başvurmasını tavsiye etti.
 1924 Cambridge'de Doktora derecesi aldı. Yarı ampirik bir atomlar arası kuvvet yasası önerdi.
 1925 Kathleen Lennard ile evlendi ve karısının soyadını kendi soyadına ekleyerek Lennard-Jones oldu.
 1925–32 Bristol Üniversitesi Teorik Fizik Profesörü oldu.
 1929, Moleküler orbitaller için Atomik Orbitallerin Doğrusal Kombinasyonunu tanıttığı makalesini yazdı.
 1929 Di- ve poli-atomik moleküllerin spektrumlarını incelemek için çalışma yapmak üzere Gerhard Herzberg'i (1971 Nobel Kimya Ödülü Sahibi) Bristol'e getirdi.
 1930–2 Bristol Üniversitesi Fen Fakültesi Dekanı oldu.
 1931 Makalesi atomik Kendi Kendine Tutarlı Alan (SCF: Self-Consistent Field) denklemleri için bir yöntem sundu. Lennard-Jones potansiyelini önerdi.
 1932–53 John Humphrey Plummer Teorik Kimya Profesörü, Cambridge Üniversitesi. Cambridge Üniversitesi Kimya Laboratuvarı teorik kimya bölümünü kurdu.
 1934 Makalesi hidrokarbon serbest radikallerinin enerjilerini ve yapılarını açıklamak için grup teorisini uyguladı.
 1933 Kraliyet Cemiyeti'nden bir üye seçildi.
 1934 Yüksek lisans öğrencisi Charles Coulson (1972'de Oxford Üniversitesi'nin ilk Teorik Kimya Profesörü) doktorasını tamamladı
 1937 Konjuge hidrokarbonlar üzerine makale yazdı.
 1937 Maurice Wilkes'in araştırmacı olduğu Cambridge Üniversitesi Matematik Laboratuvarı'nın (şimdi Bilgisayar Bilimi ve Teknolojisi Bölümü) ilk yöneticisi oldu.
 1939 Savaşın başlangıcında, Balistik hesaplamalar için matematik laboratuvarını devralan Arz Bakanlığı'na Silahlanma Araştırma Baş Müfettişi olarak atanan, bu amaçla bir matematikçi ekibi geliştirdi.
 1942–5 Bilimsel Araştırma (Savunma) Genel Direktörü, Tedarik Bakanlığı
 1942–7 Bilimsel ve Endüstriyel Araştırma Dairesi Danışma Kurulu Üyesi.
 1946 Knighted (KBE), Cambridge'e geri döndü.
 1947–53 Arz Bakanlığı Bilimsel Danışma Konseyi Başkanı
 1948–50 Faraday Topluluğu Başkanı
 1949 Makalesi, moleküler orbitalleri yerelleştirilmiş eşdeğer orbitallere doğru bir şekilde dönüştürebilen tekil dönüşümler altında determinantal dalga fonksiyonunun değişmez olduğunu göstererek, diatomik orbitallerin yalnızca değerlik elektronları için kullanılmasını haklı çıkardı.
 1950 Makalesi, moleküler orbitalleri, SCF Hamiltonian'ın özfonksiyonları olarak tamamen tanımladı.
 1951 Yüksek lisans öğrencisi John Pople (1998 Nobel Kimya Ödülü Sahibi) doktorasını tamamladı.
 1953 Değerlik teorisine ve kimyasal bileşiklerin yapısının analizine kuantum mekaniğini uygulayan çalışması için Royal Society'nin Davy Madalyası verildi.
 1953, Alexander Lindsay'i North Staffordshire Üniversite Koleji'nin (şimdiki Keele Üniversitesi) müdürü olarak başarılı oldu. Linus Pauling ile İngiltere'deki daha fazla üniversite ve teknoloji enstitüsüne duyulan ihtiyaç hakkında yazıştı.
 1954 Oxford Üniversitesi Fahri bilim doktorası; 60 yaşında Stoke-on-Trent'de öldü.

Ödülleri ve onurlandırılması
Cambridge Üniversitesi'ndeki Lennard-Jones Merkezi onun onuruna isimlendirildi.

Keele üniversitesindeki kimya/tıbbi kimya ve fizik okulu onun adını almıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Lennard-Jones potansiyeli

Dış bağlantılar

Konuyla ilgili yayınlar

1894 doğumlular
1954 yılında ölenler
20. yüzyıl Britanyalı matematikçileri
Bristol Üniversitesi akademisyenleri
Britanyalı fizikçiler
Britanyalı matematikçiler
Cambridge Üniversitesi öğretim üyeleri
Hesaplamalı kimyagerler
I. Dünya Savaşı'nda Britanya Ordusu personeli
Manchester Üniversitesinde öğrenim görenler
Royal Society üyeleri
Teorik kimyagerler
Trinity College'da öğrenim görenler

John Lennard-Jones


Chabařovice ()er en by i det nordvestlige Tjekkiet.

Den er beliggende i regionen Ústí nad Labem, 70 km nordvest for hovedstaden Prag. Chabarovice ligger 175 meter over havets overflade, og antallet af indbyggere er .

Kildeangivelser

Eksterne henvisninger

Byer i Tjekkiet

Chabařovice


Zürcher, Automobilfabrik Orion AG, zuvor Zürcher & Huber, Automobilfabrik Orion, war ein Schweizer Hersteller von Automobilen, Lastkraftwagen und Automobilzubehör.

Unternehmensgeschichte

Alfred Zürcher, der zuvor bei der Waffenfabrik Martini tätig war, eröffnete 1898 im Zürcher Stadtteil Hottingen eine Werkstatt. Am 21. Juni 1900 gründete er zusammen mit Jean Huber das Unternehmen Zürcher & Huber, Automobilfabrik Orion zur Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Orion. Zunächst wurden Automobile hergestellt. Ab 1902 entstanden nur noch Lastwagen und Autobusse. Zwischen 1903 und 1905 wurden 50 Exemplare des Oldsmobile Curved Dash importiert und verkauft. 1904 folgte die Umwandlung in eine Aktiengesellschaft namens Zürcher, Automobilfabrik Orion AG. Zweigbetriebe existierten in Bologna und Marseille. 1910 endete die Fahrzeugproduktion. Neben der Reparatur von Nutzfahrzeugen stellte das Unternehmen nun Kühler her. Zwischen 1918 und 1935 erfolgte der Vertrieb von Fahrzeugen von Mathis. Anschliessend entstanden noch Felgen, Kühler, Wagenheizungen und anderes Zubehör. 1976 oder 1977 folgte die Übernahme durch den international tätigen Technologiekonzern AL-KO.

Personenwagen Vis-à-vis
Das einzige Modell war der Vis-à-vis. Ein wassergekühlter Einzylindermotor war vorne im Fahrzeug montiert und trieb die Hinterachse an. Die Karosserieform Vis-à-vis bot Platz für vier Personen.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 2 G–O. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Weblinks

 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH zur Pkw-Produktion (abgerufen am 19. März 2012)
 GTÜ Gesellschaft für Technische Überwachung mbH zur Lkw-Produktion (abgerufen am 19. März 2012)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Schweiz)
Ehemaliger Lkw-Hersteller (Schweiz)
Ehemaliger Omnibushersteller (Schweiz)
Produzierendes Unternehmen (Zürich)
Gegründet 1898
Aufgelöst 1976
Ehemaliges Unternehmen (Zürich)

Automobilfabrik Orion


Die Liste der Botschafter der Vereinigten Staaten in Usbekistan bietet einen Überblick über die Leiter der US-amerikanischen diplomatischen Vertretung in Usbekistan seit 1992. Die ehemalige sowjetische Unionsrepublik hatte sich am 1. September 1991 für unabhängig erklärt; die Vereinigten Staaten erkannten den neuen Staat am 25. Dezember desselben Jahres an. Am 19. Februar 1992 nahmen beide Länder diplomatische Beziehungen auf, ehe am 16. März dieses Jahres dann die US-Botschaft in Taschkent eröffnet wurde, die zunächst unter der Leitung von Geschäftsträger Michael Mozur stand. Mit Henry Lee Clarke nahm der erste offizielle Botschafter im September 1992 seinen Dienst auf.

Weblinks
 Webpräsenz der US-Botschaft in Usbekistan

Usbekistan
!
Vereinigte Staaten


Erenköy, Samsun ilinin Terme ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Türklerin yerleşiminden önce Ermeniler ve Rumların yoğun olarak yaşadığı mahallede, Minas Ağa olarak bilinen bir Ermeninin Samsun, Çarşamba ve Terme'deki isyanları deruhte ettiği bilinmektedir. Samsun ve çevresinin önemi, Trabzon'a yakın olmasından ve çevresindeki Sivas, Merzifon, Amasya ve daha içerilerdeki çetelerin buralarda bulunmasından ileri gelmektedir. Samsun merkezinde yapılan aramalarda birçok silah ve cephane, Ermeni kilisesinin zeminliğinde büyük çapta bomba ve bomba imaline yarayan çok miktarda araç ve gereç bulunmuştur. Bu sandıkların üzerinde Ermenice "Samsun Ermeni piskoposluğuna verilecektir" cümlesi yazılmıştır. Samsun'da Ermeni mahallelerindeki Ermeniler açıkça silahlı bir şekilde gezmekten çekinmiyorlardı. Canik'te meydana gelen karışıklıklarda Minasoğlu çetesinin de rolü büyük olmuştur. Terme civarındaki kurşunlu ormanlarında saklanan Minasoğlu, civardaki Ermeni ve diğer köylerden 10'u Rum ve diğerleri Ermeni olmak üzere 500 silahlı adam toplamıştır. Bundan da büyük bir isyan planlandığı anlaşılmaktadır. O dönem Samsun ahalisinden Hamayak adlı bir Ermeni, Atina ve Londra'daki Ermeni komitelerinden silah talep etmiş ve komitenin işareti olan yüzükle dolaşmaktan çekinmemiştir. Bu dönemde Ermeniler dış güçlerin de yardımıyla hızla silahlanmışlardır. Bu silahlanma ilçelere kadar yayılmıştır.

İstiklal Madalyası Alan Kişiler
1317 doğumlu, Halil Baş lakap  Sarıhalil

Hüseyin Ayaz lakap Uyuzu Hüseyin

Coğrafya
Samsun il merkezine 80 km, Terme ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Terme'nin mahalleleri

Erenköy, Terme


An Carex bijiangensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.Yun Liang ngan S.R.Zhang. An Carex bijiangensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex bijiangensis


Aelita (), ou O declínio de Marte, é uma novela de ficção científica do escritor russo Alekséi Tolstói publicada pela primeira vez em 1923.

Resumo
A história inicia-se na União Soviética, logo após o fim da Guerra Civil Russa. O engenheiro Mstislav Sergeyevich Loss projeta e constrói um foguetão de detonação de pulso inovador e decide fazer uma expedição a Marte. Procura um companheiro para a viagem e após o encontrar, o soldado na reserva Alexei Gusev, acabam por partir da Terra.

Chegados a Marte, descobrem que o planeta é habitado por uma civilização avançada. No entanto, a desigualdade social entre a classe dominante e os trabalhadores é muito grande lembrando a situação do início do capitalismo, com os trabalhadores a viver em túneis subterrâneos perto das máquinas com que trabalham.

Depois, é-lhes explicado que os marcianos são descendentes tanto de raças locais quanto de atlantes que foram para lá após o naufrágio do seu continente natal na Terra (tendo Tolstoi sido inspirado pelos livros de Helena Blavatsky). Marte era então governado por Engenheiros, mas nem tudo estava bem. Ao falar perante uma assembleia, o líder, Tuscub, afirma que a cidade deve ser destruída para facilitar a queda de Marte. Aelita, a bela filha de Tuscub e a princesa de Marte, mais tarde revela a Loss que o planeta está a morrer, que as calotes polares não estão a derreter como acontecia antes e que o planeta está enfrentando uma catástrofe ambiental.

Enquanto o aventureiro Gusev lidera uma revolta popular contra o ditador, o mais cerebral Loss apaixona-se por Aelita. Quando a rebelião é derrotada, Gusev e Loss são forçados a fugir de Marte e acabam por regressar à Terra. A viagem é prolongada com os efeitos da alta velocidade e da dilatação do tempo resultando numa perda de mais de três anos. O destino preciso da própria Aelita é desconhecido. No final é sugerido que ela realmente sobreviveu, já que Loss ouve mensagens de rádio recebidas de Marte mencionando o nome dele.

Adaptações
O romance foi adaptado ao cinema inicialmente na União Soviética na época do cinema mudo num filme com o mesmo título, dirigido por Yakov Protazanov, em 1924, e mais tarde pelo realizador húngaro András Rajnai, em 1980.

Andrija Maurović (desenhador) e Krešimir Kovačić (escritor), na Iugoslávia, usaram-no numa banda desenhada em série, publicada em 1935-1936, intitulada Ljubavnica s Marsa (Amante de Marte).

Traduções
 Tolstói, Alekséi. Aelita. Tradução da edição espanhola: Paulo Costa. Lisboa: Editorial Caminho, 1981, 174 pp.

Ver também
 Prémio Aelita
 1923 na ficção científica

Ligações externas
 Aelita na SovLit
 Aelita: Princesa russa de Marte? na ERBzine

Romances da Rússia adaptados para o cinema
Romances planetários
Atlântida na ficção

Aelita (livro)


Cursa Gent–Wevelgem 2016 a fost ediția a 78-a a cursei clasice de ciclism Gent–Wevelgem, cursă de o zi. S-a desfășurat pe data de 27 martie 2016 și face parte din calendarul UCI World Tour 2016.

Cursa a fost câștigată de Sagan, care a scăpat cu Cancellara și Sep Vanmarcke (LottoNL-Jumbo) pe Kemmelberg, după o serie de evadări și a avut loc în prima jumătate a cursei. Lor li s-a alăturat Vyacheslav Kuznetsov (Echipa Katusha), care s-a aflat și în evadarea timpurie a zilei, iar grupul de patru oameni au ajuns la linia de sosire împreună. Sagan a câștigat sprint-ul, pe locul al doilea a venit Vanmarcke și Kuznetsov al treilea.

În timpul porțiunii franceze a cursei, ciclistul belgian Antoine Demoitié (Wanty-Groupe Gobert) a căzut și apoi a fost lovit de o motocicletă aparținând organizatorilor, decedând mai târziu în acea seară.

Echipe participante
La această cursă au participat 25 de echipe: cele 18 din Circuitul mondial UCI invitate automat, la care s-au adăugat șapte echipe continentale care au primit wildcard-uri.

Echipe UCI World

  Ag2r-La Mondiale
  Astana
  BMC Racing Team
  Etixx-Quick Step
  FDJ
  IAM Cycling
  Lampre-Merida
  Lotto Soudal
  Movistar

  Orica-GreenEDGE
  Cannondale-Garmin
  Giant-Alpecin
  Team Katusha
  LottoNL–Jumbo
  Dimension Data
  Team Sky
  Tinkoff-Saxo
  Trek-Segafredo

Echipe continentale profesioniste UCI

  CCC–Sprandi–Polkowice
  Cofidis
  Bardiani–CSF
  Direct Énergie

  Roompot–Oranje Peloton
  Topsport Vlaanderen–Baloise
  Wanty–Groupe Gobert

Rezultate

Referințe

Legături externe

Ciclism
2016 în sport
UCI World Tour

Cursa Gent–Wevelgem 2016


Iver Munk (død 1539) var en dansk biskop. Han var bror til Mogens Olufsen Munk.

Munk blev 1497 magister og kannik i Ribe. År 1499 blev han biskop i samme by. Han tilhørte oppositionen mod Christian 2. og havde stærke holstenske forbindelse. Han var også med til at indsætte Frederik 1. i stedet. Den nye konge var dog fortaler for reformationen, hvilket Munk var imod. Ved Frederiks død og indsættelse af Christian 3. var Munk stadig i opposition til kongemagten, og var således med til Grevens Fejde.

Eksterne henvisninger

Danskere i 1400-tallet
Danskere i 1500-tallet
Biskopper over Ribe Stift

Iver Munk


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1958:

الكبار

فردي رجال

 أشلي كوبر هزم  مالكوم أندرسون 7-5 6-3 6-4

فردي سيدات

 أنجيلا مورتايمر باريت هزم  لوراين كوغلان 6-3, 6-4

مراجع

أحداث يناير 1958 الرياضية
1958
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
كرة المضرب في 1958
كرة مضرب أسترالية في 1958
أحداث يناير 1958 الرياضية في أستراليا

البطولات الأسترالية 1958 (كرة مضرب)


Agrilus archaicus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1916.

Referências

archaicus

Agrilus archaicus


Hiawatha Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Hiawatha Township (Kansas)
 Hiawatha Township (Michigan)

Hiawatha Township


Austrijska čitaonica, Središnja knjižnica Austrijanaca u Hrvatskoj (njemački: Die Österreich Bibliothek; Zentralbibliothek der Österreicher in der Republik Kroatien) u Osijeku osnovana je 1996. godine u okviru Gradske i sveučilišne knjižnice u Osijeku. Republika Austrija pomaže rad knjižnice i čitaonice sustavom austrijskih knjižnica u inozemstvu, tzv. Österreich-Bibliotheken im Auslan koje vodi Odjel za kulturu Saveznog ministarstva za Europu, integraciju i međunarodne poslove.

Izvori

Vidi još
 Austrijanci u Hrvatskoj
 Manjinski jezici u Hrvatskoj

Austrijska čitaonica
Osijek


الأفضلية المطلقة أو الميزة المطلقة   هي عندما يتمكن المُنتِج من إنتاج سلعة أو خدمة ما بكميات أكبر بنفس التكلفة، أو نفس الكمية بتكلفة أقل ، مقارنةً بالمُنتِجين الآخرين.

.

تعريف
يمكن تعريف الأفضلية المطلقة بأنها مصطلح يشير إلى أفضلية تتمتع بها دولة عندما تكون قادرة، رغم استخدامها موارد محدودة جدا، على إنتاج مقدار يزيد عما تنتجه دول أخرى تعالج نفس الموارد.

في الاقتصاد الدولي تمثل الميزة المطلقة قدرة الدولة A على إنتاج سلعة ما بشكل أكثر كفاءة (أي بمخرجات أكثر لكل وحدة من المدخلات) من الدولة B، وامتلاك الميزة المطلقة لايعني بالضرورة ان في وسع الدولة A تصدير سلعتها إلى الدولة B بنجاح فقد يكون لدى الدولة B ميزة نسبية أو مايسمى (أفضلية مقارنة).

مفهوم
هي نظرية تعود لعالم الاجتماع آدم سميث عام 1776 م وتهتم بالدول التي لديها فائض أو ميزة ما في إنتاج سلعة معينة. فيجب على الدولة ان تهتم في إنتاج هذه السلعة.
يجادل سميث بأن تخصص الدول في المنتجات التي يتمتع كل منها بميزة مطلقة فيها ثم تداول تلك المنتجات ، يمكن أن يجعل جميع البلدان أفضل حالًا.
مثال :
دولتين مثال أمريكا والصين كل الدولتين تنتج القماش ولكن يوجد اختلاف في الموارد اللازمة للإنتاج في أمريكا أكثر من الصين. في هذه الحالة يمكن للولايات المتحدة التخصص في إنتاج هذا المنتج ويحصل التبادل التجاري بين الدولتين فتتحقق الفائدة وفقا لهذه النظرية.

المصادر

انظر أيضا
 الأفضلية المقارنة

وصلات خارجية
 الأفضلية المطلقة - منظمة التجارة العالمية

نظرية التجارة الدولية

أفضلية مطلقة


Stokes may refer to:

People
 Stokes (surname), a surname (including a list of people with the name)
 Governor Stokes (disambiguation)
 Senator Stokes (disambiguation)

Science
 Stokes (unit), a measure of viscosity
 Stokes boundary layer
 Stokes drift
 Stokes equation (disambiguation)
 Stokes flow
 Stokes' law
 Stokes' law of sound attenuation
 Stokes line
 Stokes number
 Stokes parameters
 Stokes radius
 Stokes relations
 Stokes shift
 Stokes stream function
 Stokes' theorem
 Stokes wave
 Campbell–Stokes recorder
 Navier–Stokes equations

Places
 Stokes Bay (disambiguation)
 Stokes Township (disambiguation)

Australia
 Stokes, Queensland, a locality in the Shire of Carpentaria, Queensland
 Stokes County, Queensland
 Stokes National Park, in the Goldfields-Esperance region of Western Australia

Canada
 Stokes Mountain, a mountain in Nunavut
 Stokes Range, a mountain range in Nunavut

New Zealand
 Stokes Valley, a suburb of Lower Hutt
 Stokes State Forest, a state park in Sussex County

United States
 Stokes, North Carolina
 Stokes County, North Carolina
 Stokes State Forest, Sussex County, New Jersey

In space
 Stokes (lunar crater), Moon
 Stokes (Martian crater), Mars

Groups, companies, organizations
 Stokes Valley RFC, a rugby football club in Stokes Valley, New Zealand
 Frederick A. Stokes Company, a publisher owned by Frederick A. Stokes
 Stoke's, beers made by McCashin's Brewery, Nelson, New Zealand

Other uses
 USS Stokes (AKA-68), a US Navy cargo ship
 Stokes mortar, a weapon

See also

 Stokes House (disambiguation)

 Stoke (disambiguation)

Stokes