Krúpskaya  es una stanitsa del raión de Výselki del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en las llanuras de Kubán-Priazov, a orillas del Beisuzhok Pervi, afluente del Beisug, 28 km al nordeste de Výselki y 107 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 132 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Krúpskoye, al que pertenece asimismo Pervomaiski. El municipio en su conjunto contaba con 1 610 habitantes.

Economía

La principal empresa de la localidad es la ZAO Krupskoye, parte de la firma Agrokompleks, dedicada al sector agrícola.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Крупская (станица).''
 El municipio en la web del raión .
 Mapa en maps.vlasenko.net .

Balkovskaya

Krúpskaya (Rusia)


Evanescence (telaffuz:ˌɛvəˈnɛsəns), Amerikalı rock müzik grubu. 1995 yılında grubun vokalisti Amy Lee ve gitaristi Ben Moody tarafından Little Rock, Arkansas'ta kurulmuştur.

Daha önce "Childish Intentions" ve "Stricken" gibi isimlerle de anılan grup en son "Evanescence" adını aldı. İki özel EP ve Bigwig Enterprises'ın yardımlarıyla Origin adını taşıyan demo CD'nin kaydedilmesinin ardından, grup 4 Mart 2003'te ilk uzunçalar albümü olan Fallenı Wind-up Records üzerinden satışa sundu. Dünya çapında 15 milyondan fazla kopyası satan bu albüm ve Daredevil filminin müziği olarak da kullanılan "Bring Me To Life" şarkısı sayesinde, grup iki Grammy Ödülü kazandı. Daha sonra 25 Mayıs 2004 tarihli Paris konserini 23 Kasım'da Anywhere But Home adı altında yayınlayan grup, bu albümü ile 1 milyonluk satışa ulaştı. 3 Ekim 2006'da grup 4 milyondan fazla satan ikinci stüdyo albümü The Open Dooru satışa çıkardı. Bu albümün 5 Ocak 2006'da başlayıp 9 Aralık 2007'de sona eren turnesinin ardından grup müziğe ara vermeye karar verdi.

Evanescence'ta birkaç eleman değişikliği yaşandı. Bunların ilki, solo olarak Hristiyan müziği üzerine çalışmaya karar veren klavyeci David Hodges oldu. 2003'te grubu bırakmaya karar veren kurucu ve gitarist Moody'nin yerine Cold grubundan Terry Balsamo geldi. 2006'da basçı Will Boyd'un grup ile yollarını ayırmasıyla Tim McCord grupta görev almaya başladı. 2007'de ise gruptan ayrıldıkları beyan edilen davulcu Rocky Gray ve gitarist John LeCompt'ın yerini "The Open Door" turnesi boyunca Will Hunt ve Troy McLawhorn doldurdu. Troy McLawhorn turneden sonra gruptan ayrılsa da, Will Hunt grubun bateristi olarak grupta kaldı. Grubun lideri Lee şu anda tek değişmemiş Evanescence üyesidir.

Haziran 2009'da Amy Lee Evanescence'ın resmi sitesinde yaptığı açıklamada, grubun yeni bir albüm için hazırlık içerisinde olduğunu bildirdi.

Tarihçe

Kuruluş

Evanescence grubu; vokalist, piyanist ve şarkı yazarı Amy Lee ile eski gitarist ve şarkı yazarı Ben Moody tarafından 1995 yılında kuruldu. Birbirlerini daha önce de tanımakta olan ikili, 1994'te Little Rock'taki bir gençlik kampında; Moody'nin, Lee'yi 1993 yılı hiti "I'd Do Anything for Love (But I Won't Do That)" (Meat Loaf) adlı parçayı piyanoda çalarken duymasıyla tanışmıştı. Lee tarafından yazılan "Solitude" ve "Give Unto Me" ile Moody tarafından yazılan "Understanding" ve "My Immortal" ikili tarafından aranje edildi.

Lee ve Moody'nin şarkılarından ikisinin yerel radyolarda çalınması, grubun ülkede tanınmasını ve konser isteklerinin artmasını sağladı. Nitekim grup canlı bir gösteri sergiledi ve böylece yerel çevrenin en popüler gruplarından biri haline geldi. Grubun adı için "Childish Intentions" ve "Stricken" gibi adlar denendikten sonra, "yok olmak" "buhar olup uçmak" anlamına gelen "Evanescence"ta karar kılındı. Lee, sonrasında "gizemli, karanlık ve dinleyicinin aklında kalıcı" olduğundan bu adı sevdiğini söylemiştir.

İlk demo CD'leri olan "Origin"in (2000) yanı sıra grup iki adet EP yayınladı. İlki kendi adlarını taşıyan "Evanescence EP", ikincisi ise "Whisper EP" adıyla da bilinen ve 50 kopyası basılan "Sound Asleep EP" idi. "Origin" ve bu iki EP, grubun ilk stüdyo albümü "Fallen" daki parçaların bazılarının demo sürümlerini içermektedir. Sonradan bu eski parçaların internetten indirilmesine izin verilmiştir. Evanescence şu an Hard Rock müzik türüyle ilgileniyor.

Fallen

2003'ün başlarında grubun kadrosu, Amy Lee ve Ben Moody'nin arkadaşları olan John LeCompt, Rocky Gray ve Will Boyd'un katılmasıyla tamamlandı ve grup Evanescence'ın ilk şarkılarını tekrar kaydetti. Bu sırada Wind-up Records ile anlaşma imzalandı ve sıradaki albüm olan "Fallen" üzerine çalışılmaya başlandı. Beşli, "Fallen" albümünü düzenlemek için uğraşırken video oyun şirketi Nintendo ile "Nintendo Fusion Tour"da çalmak için anlaşma imzaladı.

Fallen albümü "Billboard İlk 10" listesinde 43 hafta geçirerek, ABD'de 6 platin plak kazandı. 6,6 milyonu ABD'de olmak üzere tüm dünyada 15 milyondan fazla kopyası satıldı. Albüm, 104 hafta boyunca "Billboard İlk 200" listesinde kalarak tarihte "Billboard İlk 50" listesinde en az bir yıl geçiren sekiz albümden biri haline geldi.

Evanescence'ın ilk teklisi olan, Paul McCoy (12 Stones)'un konuk vokal olarak yer aldığı "Bring Me To Life"; "Billboard Hot 100" listesinde 5. sıraya, İngiltere listelerinde de 1. sıraya ulaştı ve bir ay (Haziran-Temmuz 2003) boyunca yerini korudu. WWE No Way Out 2003 için de resmi müzik olarak kullanıldı. "My Immortal" teklisi, ABD ve İngiltere listelerinde 7. sıraya ulaştı. Her iki şarkı da "Daredevil" filminin müziği olarak kullanıldı. "Bring Me to Life" sayesinde dört dalda aday gösterildikleri 2004 Grammy Ödülleri'nde Evanescence "En İyi Yeni Sanatçı" ve "En İyi Hard Rock Performansı" dallarında ödülü evine götüren grup oldu. Albümden çıkan diğer tekliler olan "Going Under" (5. ABD Modern Rock Parçaları, 8. İngiltere Listeleri) ve "Everybody's Fool" (36. ABD Modern Rock Parçaları, 23. İngiltere Listeleri) için de klipler çekildi.

Anywhere But Home

23 Kasım 2004'te, Evanescence yeni kadrosu ile Anywhere But Home adını taşıyan bir konser CD'si/DVD'si yayınladı. DVD; 25 Mayıs 2004 tarihinde Paris'te verilen konser, sahne arkası görüntüler ve imzalama aşamasında çekilen fotoğraflardan oluşuyordu. CD'de ise konserde çalınan şarkıların yanı sıra tekli olarak yayınlanan "Missing" (1. İspanya) parçası ve CD'de "Breathe No More" ("Elektra" filminin müziği), "Farther Away" ve Korn cover'ı "Thoughtless" parçaları yer aldı.

The Open Door

Amy Lee ve John LeCompt, ikinci stüdyo albümü "The Open Door"un tanıtımı için; Londra (6 Eylül 2006, İngiltere), Barselona (8 Eylül 2006, İspanya) ve Paris'i (11 Eylül 2006, Fransa) ziyaret etti. Eleştirilerde, yarışmaları kazanarak soru sorma ve fotoğraf imzalatma hakkına da sahip olan hayranlara şarkıların akustik versiyonları dinletildi. 2 Ekim 2006'da, albüm İngiltere'de satışa sunulduğunda, Evanescence konuk olduğu Late Night with Conan O'Brien programında "Call Me When You're Sober" parçasını çaldı. Ayrıca Metal Edge dergisinin basın ve fotoğraf çekimleri için New York'a gidildi.

Kanada ve ABD'de 3 Ekim 2006'da piyasaya sürülen 13 şarkılık albüm; İngiltere'de 2 Ekim 2006'da, Avustralya'da ise 30 Eylül 2006'da satışa sunuldu. ABD'de ilk haftasında 447,000 kopyası satılan albüm ABD'de Billboard 200 albüm listesinde 1 numaraya kadar tırmandı.

Albümün kayıt aşaması; Amy Lee'nin yaratım aşamasını doruğa ulaştırmak istemesi, diğer grup elemanları yan projeleriyle meşgul olması, gitarist Terry Balsamo'nun kalp krizi geçirmesi ve menajerlerini kaybetmiş olmaları nedeniyle yavaş ilerledi. Her ne kadar Lee Evboard adlı internet hayran forumunda yeni Evanescence albümünün Mart 2006'da tamamlanacağını belirtmiş olsa da, yayın tarihi 3 Ekim'e çekildi; bir iddiaya göre bunun nedeni ise "Wind-up Records'un yakında yayınlanacak olan modern rock ve alternatif rock listelerinde çıkış yapan "Call Me When You're Sober" teklisinde birtakım değişikler yapma isteği" idi. "Call Me When You're Sober"ın Los Angeles'ta çekilen müzik videosu "Kırmızı Başlıklı Kız" adlı masala dayanıyordu. "The Open Door" albümü ve "Call Me When You're Sober"ın videosu iTunes'ta 15 Ağustos 2006 tarihinde ön sipariş için halka açıldı.

Lee, "Narnia Günlükleri: Aslan, Cadı ve Dolap" filmi için bir parçayı kaleme aldığını ancak şarkı "çok karanlık ve epik" olduğu için geri çevrildiğini bildirdi. Ona göre bu sadece "The Open Door için daha fazla materyal" demekti. "Narnia" filmi için yazıldığı söylenen bir diğer parça ise bir Mozart şarkısından etkilenmiş olan "Lacrymosa"ydı. Ancak, "Narnia"nın prodüktörleri, bu bilginin "kendileri için yeni" olduğunu belirterek herhangi bir Evanescence parçasının filmin müziğinde yer almasının düşülmediğini açıkladı.

The Open Door albümünün 5 Ekim 2006'da Toronto şehrinde başlayan turnesi Kanada, ABD ve Avrupa'yı kapsadı. 5 Ocak 2007'de devam eden bu ilk tur; Kanada (Stone Sour grubuyla birlikte), Japonya ve Avustralya (Shihad grubuyla birlikte) gibi ülkeleri de kapsadıktan sonra ilkbahardaki ikinci tur için Chevelle ve Finger Eleven gruplarıyla birlikte ABD'ye döndü. Turlarının bir parçası olarak, Evanescence 15 Nisan 2007 tarihinde Quilmes Rock 07 adlı Arjantin festivalinde Aerosmith, Velvet Revolver ve yerel gruplarla birlikte çıktı. Aynı zamanda, Korn ile birlikte, Family Values Tour 2007 festivalinin ana gruplarından oldu. 26 Haziran 2007 tarihinde Ra'anana, İsrail'de hayata geçen, tüm biletleri tükenmiş konser ile Avrupa turnesi kapatıldı. 9 Aralık 2007'de ise turne tamamen sona erdi.

Evanescence

Haziran 2009'da Amy Lee, Evanescence'ın resmi sitesinde yaptığı açıklamada, grubun 2010 yılında çıkarmayı planladığı yeni albümleri için hazırlık içerisinde olduğunu bildirdi. Lee ayrıca yeni albümdeki müziğin önceki çalışmaların gelişmişi ve "daha iyi, daha güçlü ve daha ilginç" olacağını da sözlerine ekledi.

Birçok duyarlı sanatçı gibi Evanescence da Haiti'de yaşananlara göz yummadı ve Together Again şarkısını internette satışa çıkararak gelirini Haiti'ye bağışladı. Şarkının indirilmesi 22 Şubat'tan itibaren serbest hale geldi. Haiti'ye yardım etmek isteyenler en az 5 dolara grubun şarkısını indirebildi, böylece oradaki insanlara yardım elini uzattı.

Grup yazma sürecine Haziran 2009'da başladı. Albümün yayınlanma tarihi birkaç kez değiştirildi. En başta grup 22 Şubat 2010'da prodüktör Steve Lillywhite ile stüdyoya girdi ama sonra onunla kayıt yapmayı bıraktılar; çünkü "meydana çıkan şey hoş değildi". O zamanlar albümün yayınlanma tarihi 2010'un Ağustos veya Eylül ayı olarak düşünülüyordu, ama ardından Lee Evanescence'in stüdyoyu bıraktığını açıkladı. 11 Nisan 2011'de grup yeni prodüktör Nick Raskulinecz ile tekrar stüdyoya döndü ve kayıtlar 8 Temmuz 2011'de tamamlandı. Albümden ilk tekli olan "What You Want" 9 Ağustos 2011 tarihinde yayınlandı. En sonunda albüm 11 Ekim 2011 tarihinde "Evanescence" adıyla piyasaya çıktı.

Amy Lee, albümün adının Evanescence olmasının nedenini şöyle açıklıyor:

"Albümün adının Evanescence olmasını istedik çünkü grup gerçekten bir değişim geçirdi. Artık gerçek Evanescence oldu."

Kadrodaki değişimler

22 Ekim 2003'te, "Fallen" albümünün Avrupa turu sırasında, Moody söylendiğine göre müzikal ayrılıklar nedeniyle grubu bıraktı. Amy Lee, birkaç ay sonra gerçekleşen bir söyleşide, "[...] eğer bir şeyler değişmezse ikinci kaydın yapılamayacağı noktaya gelmiştik." sözleriyle yorumunu bildirdi. Lee ve Moody iyi arkadaşlar olduğu için bu birtakım karışıklıklara yol açtı. Lee ise bu olayın grup içerisinde yaşanan gerginliklerin bir sonucu olduğunu belirtti. Moody'nin yerine gelen kişi Cold grubundan Terry Balsamo oldu.

14 Temmuz 2006'da grubun kayıt firmasının konuşmacısı, bas gitarist Will Boyd'un "başka bir büyük tura çıkmak istememesi" ve "ailesiyle daha fazla vakit geçirmeyi tercih etmesi" nedeniyle Evanescence'tan ayrıldığını bildirdi. 10 Ağustos 2006'da resmi internet sitelerinde gösterilen, MTV ile yapılmış bir söyleşide, Amy Lee; eski The Revolution Smile gitaristi Tim McCord'un grupta bas çalacağını bildirdi.

4 Mayıs 2007 tarihinde gitarist John LeCompt, Evanescence'tan atıldığını ve davulcu Rocky Gray'in de ayrılmaya karar verdiğini açıkladı. LeCompt MySpace sayfasında; Lee'nin hiçbir uyarı veya görüşme yapmaksızın cep telefonunu arayarak kendisini gruptan kovduğunu iddia eden bir yazı yayımladı. Daha sonra MySpace'inde bir açıklama yayımlayan Rocky Gray, Wind-up Records'un kendisine basına bu olay hakkında konuşmasını yasakladığını bildirdi. Lee grubun resmi sitesinde, kadrodaki bu değişikliklere rağmen hiçbir konser ya da turnenin iptal edilmeyeceğini açıkladı.

17 Mayıs 2007 tarihinde Wind-up şirketi, Dark New Day grubunun elemanları olan davulcu Will Hunt ile gitarist Troy McLawhorn'un, Gray ve LeCompt'un yerini dolduracağını duyurdu. Ancak, EvThreads.com adlı forumda "Will ve Troy'u bir süre için ödünç alıyoruz" diyen Lee iki sanatçının Dark New Day'i bırakmayacağını bildirdi. İlk başta Hunt ve McLawhorn'un Eylül 2007'deki Family Values Tour'a kadar gruba eşlik edeceği açıklanmıştı, ancak ikisi de "The Open Door" turnesinin sonuna kadar Evanescence konserlerinde yer aldılar. Bu günlerde, kendisi ve grubunun bir molada olduğunu belirten Lee yakın zamanda çıkması planlanan herhangi bir albüm olmadığını bildirdi.

Müzik tarzı, eleştiriler ve tartışmalar
Kritikler Evanescence'ı farklı türden gruplarla karşılaştırmaktadır. Buna Linkin Park ve P.O.D. gibi nu metal toplulukları, Nightwish ve Within Temptation gibi senfonik metal grupları, Lacuna Coil ve Type O Negative gibi gotik metal hareketleri örnek olarak gösterilebilir. Evanescence'ı nu metal, senfonik rock ve gotik rock gibi türlerle de ilişkilendiren Johnny Loftus; grubun Hristiyan tarafının "Tourniquet" adını taşıyan şarkıdaki "Kurtarılamayacak kadar kayıp mıyım? / Çok mu kayıbım? / Tanrım, sargı bezim / Kurtuluşu bana geri ver." gibi sözlerle açığa çıktığını belirtmektedir. Eleştirmen Cammila Albertson (Allmusic) Evanescence'ın gotik metalden bir adım uzakta olduğunu, yaptıkları müziğin "zaten kollara ayrılmış bir tür olan metalin pop versiyonu" olduğunu söylemiştir. Bunun yanı sıra Metal Hammer, Rolling Stone ve Blender gibi yayınlar da Evanescence'ı bir gotik metal grubu olarak göstermiştir. Evanescence'ın "The Open Door" albümü (özellikle de "Lithium" adını taşıyan parça) Allmusic eleştirmeni Stephen Thomas Erlewine tarafından "epik gotik rock" şeklinde tanımlanmıştır. About.com'un eleştirmenlerinden Bill Lamb kısaca "pop-gotik" olarak tanımlarken; Blender'dan David Browne ayrıntılara inerek "melankolik Enya'nın dokunuşlarıyla gotik Hristiyan nü-metal" der. Allmusic'ten Johnny Loftus ise Evanescence'ı alternatif metal türünün altında sayar. Onun dışında grubun adı alternatif rock, hard rock, post-grunge, pop ve elektronika tarzlarının altında da sayılmaktadır.

Evanescence'ın heavy metal ile olan ilişkisi de tartışmalıdır. Popüler bir müzik sitesi olan Metalstorm, grubu bir metal müzik grubu olarak kabul etmez. Metal-archives ve Rateyourmusic gibi yoğun katılımlı müzik sitelerindeki dinleyiciler tarafından da grup herhangi bir heavy metal türü altında değerlendirilmez. Bunların yanı sıra, Moonspell'den Fernando Ribeiro, Evanescence'ın bir metal grubu olmadığını ileri sürmektedir. Gotik doom metal grubu My Dying Bride'dan Aaron Stainthorpe ise Evanescence'ın My Dying Bride'a benzeyen bir müzik yaptığını ama bunu daha ticari bir yöne çevirdiğini söyler.

Hristiyan tartışması

Başlangıçta Hristiyan müzik marketlerinde tanıtımı yapılan Evanescence bir Hristiyan rock grubu olarak anılmak istemediğini açıkça belirtmiştir. Nisan 2003'te, Wind-up Records'un başkanı Alan Meltzer grubun albümlerinin Hristiyan satış mağazalarından kaldırılmasını isteyen bir basın açıklaması yaptı.

Ben Moody, 2003 yılında Entertainment Weekly ile yapılan bir söyleşide "Aslında Hristiyan listelerinde yüksek bir yerdeyiz ama ne işimiz var orada?" şeklinde bir açıklama yapmıştır. Bu, Moody'nin daha önce söylediklerine ters düşüyordu: "Yaptığımız müzikle, Hristiyanlığın bir katı kurallar topluluğu olmadığını kanıtlayacağımızı umuyoruz. Dinleyicilere iletmeyi her şeyden çok istediğimiz mesaj basit - Tanrı Sevgidir." Bunların sonucunda; Hristiyan cemiyetinde birtakım eleştirilere maruz kalan grubun, "Fallen" albümünün Hristiyan müzik marketlerine dağıtılmasını onayladığı iddia edildi. Tartışmanın ilk dönemlerinde çoğu Hristiyan radyosu "Bring Me To Life" parçasını çalma listelerinden çıkardı. "Radio&Records"un "Hristiyan Rock İlk 10" listesinde bir hafta 5. sırada olan şarkı sonraki haftada listedeki yerini tamamen kaybetti.

2006'da Billboard dergisi Amy Lee'ye grubun Hristiyan olup olmadığını sorduğunda Lee'den gelen cevap şöyle oldu:

Grup üyeleri

Şimdiki üyeler
 Amy Lee - Vokal, Piyano, Klavye, Arp (1995–günümüz)
 Jen Majura  - Ritim Gitar (2015–günümüz)
 Tim McCord - Bas Gitar (2006–günümüz)
 Will Hunt - Bateri (The Open Door albüm turnesi 2007–günümüz)
 Troy McLawhorn – Solo gitar (The Open Door albüm turnesi 2007–günümüz)

Eski üyeler
 David Hodges – Klavye, Geri vokal (1999–Aralık 19, 2002)
 Ben Moody – Gitar (kurucu, 1995–Ekim 22, 2003)
 William Boyd – Bas gitar  (Haziran 2003–Temmuz 14, 2006)
 Rocky Gray – Bateri (2002–Mayıs 4, 2007)
 John LeCompt – Solo gitar, Geri vokal (2002–Mayıs 4, 2007)
 Terry Balsamo – Lead gitar (2003–2015)

Üye Değişim Kronolojisi

Diskografi

 2003: Fallen
 2004: Anywhere But Home
 2006: The Open Door
 2011: Evanescence
 2017: Synthesis
 2021: The Bitter Truth

Grammy Ödülleri

Kaynakça

Dipnotlar

Dış bağlantılar

 Evanescence Resmi Web Sitesi
Sosyal Ağlar
 Evanescence Facebook Sayfası
 Evanescence MySpace Sayfası
 Evanescence Twitter Sayfası

Amerikalı alternatif metal grupları
Grammy Ödülü sahipleri
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Kerrang! Ödülü sahipleri
1995'te kurulan müzik grupları
En İyi Yeni Sanatçı Grammy Ödülü sahipleri

Evanescence


1. travnja
Vijeće sigurnosti razmotrit će pitanje slanja 1.600 plavih kaciga za nadgledanje prekida vatre u Hrvatskoj, a broj vojnika koji će se smjesta poslati u BiH smanjen je na zahtjev SAD na 3.500, stoji u jednoglasno usvojenoj Rezoluciji 908 Vijeća sigurnosti.

2. travnja
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman prihvatio poziv predsjednika Predsjedništva BiH Alije Izetbegovića da posjeti BiH.

3. travnja
Londonski The Times upozorava da će američko odbijanje da se pošalje još 8.500 vojnika u BiH učvrstiti uvjerenje bosanskih Srba da Washington neće biti ustrajniji na području bivše Jugoslavije...te da mogu zadržati osvojena područja, samo ako izdrže dovoljno dugo.
Vlada, parlament i tijela hercegbosanskih vlasti radit će dok se područja ne podijele na kantone i u njima izaberu organi vlasti, izjavio kandidat za predsjednika Federacije BiH Krešimir Zubak u intervjuu Večernjem listu.

4. travnja
Provedba zagrebačkog sporazuma o prekidu vatre i razdvajanju snaga hrvatske vojske i lokalnih Srba se poštuje, u Istočnom sektoru otvorene su dvije nadzorne točke, između Nuštra i Bršadina i Vinkovaca i Mirkovaca.
Kako je priopćeno iz Ministarstva vanjskih poslova, dr. Mate Granić izrazio zabrinutost UNPROFOR-u u povodu srpskih artiljerijskih napada na Županju i Gunju u bosanskoj Posavini, te zločinima nad Muslimanima i Hrvatima na području Prijedora.
Srpske jedinice nastavljaju silovite napade na muslimansku enklavu Goražde, muslimanski branitelji uspjeli održati položaje, ali je proteklih dana na tom području poginulo 47 osoba, a više od 200 ih je teže ili lakše ranjeno.
Voditelj Ureda Republike Hrvatske u SRJ dr. Zvonimir Marković predao predsjedniku jugoslavenske vlade dr. Radoju Kontiću punomoćje hrvatske Vlade.

5. travnja
Postignut potpuni prekid vatra između hrvatske vojske i pobunjenih Srba, a oružje, je povučeno bez teškoća, istaknuto na konferenciji za novinare u Zagrebu načelnika stožera UNPROFOR-a generala Charlesa Richija.
Sarajevski radio javio da su srpske snage probile južne crte obrane Goražda, te zauzele nekoliko sela.
Međunarodni odbor Crvenog križa suspendirao planove za hitnu evakuaciju više tisuća Hrvata i Muslimana iz Prijedora, nakon što je Radovan Karadžić drastično ograničio broj ljudi kojima će biti dopuštena evakuacija.

6. travnja
U Bolu na Braču došlo do teškog incidenta kada su pripadnici UNPROFOR-a engleske nacionalnosti skinuli i potrgali hrvatsku zastavu.
Krivac za rušenje starog mosta u Mostaru je, jasno, onaj koji ga je srušio, ali i onaj tko je naručio i platio snimanje.Na cijelom prostoru BiH prisutne su sve moguće tajne službe,rekao veleposlanik Republike Hrvatske u BiH dr. Zdravko Sančević u intervjuu Večernjem listu.

7. travnja
U vojnom skladištu u Dubokom Jarku kraj Sesveta došlo do snažne eksplozije u kojoj je, prema prvim procjenama, bilo dvadesetak ranjenih. Detonacije su se čule i u središtu Zagreba, a projektili su padali po Sesvetama, Svetom Ivanu Zelini, Trnovčici i Ravnicama.
Na sastanku Kluba saborskih zastupnika HDZ-a, sazvanom zbog poznatih događaja s dvojicom predsjednika domova, Josipom Manolićem i Stjepanom Mesićem, predsjednik stranke dr. Franjo Tuđman ponudio Manoliću da, ako hoće ostane u stranci i bude zastupnikom u Saboru, ili da osnuje svoju stranku, ili da se priključi nekoj od 30-ak već postojećih stranaka.

8. travnja
Dan nakon strahovite eksplozije u vojnom skladištu u Dubokom jarku kraj Sesveta ustanovljeno da je petero ljudi u nesreći nestalo, a sedamnaest ozlijeđeno.
Delegacija Židovske općine Zagreba i izaslanstvo predsjednika Republike Hrvatske dr. Franje Tuđmana nisu u povodu židovskog blagdana Jom ha-šoa ve ha-gvura (Dan stradanja i junaštva) mogli položiti vijence na spomen području Jasenovac, jer, kako im je priopćeno na UNPROFOR-ovom check-pointu, Srbi ne dopuštaju da Predsjednikovo izaslanstvo i vijenac nastave put, tako da su vijenci bačeni u Savu 15 kilometara uzvodno od Jasenovca.
Veleposlanik BiH pri UN Muhamed Šećirbej izjavio da ključne informacije koje iz Goražda šalju promatrači UN ne dolaze cjelovite do sjedišta UN-a.

9. travnja
Američki predsjednik Bill Clinton izjavio da SAD ne isključuju uporabu sile radi zaštite snaga UN u Goraždu, koje je pod srpskom opsadom.

10. travnja
Dva NATO-va zrakoplova F-16 C bombardirala srpske položaje u muslimanskoj enklavi u Goraždu, javlja Hina, koja također izvještava da je južni dio Goražda pao u srpske ruke. Odluku o napadu donio je Y. Akashi, konzultirajući se s Boutrosom Ghalijem.

22. travnja
Snage NATO otpočet će zračne napade na položaje bosanskih Srba ne bude li ispunjen samo jedan od uvjeta koje je Sjeveroatlanski savez uputio iz Bruxellesa, i to, da odmah prestanu napadi bosanskih Srba na Goražde, da se srpske snage povuku od središta prije 24. travnja u 2 sata po ponoći, te ako snage UN, konvoji humanitarne pomoći i medicinske ekipe ne budu mogli slobodno, bez zapreke ući u Goražde.

23. travnja
Raskol u HDZ-u nije uspio, poruka je koju je Predsjedništvo stranke uputilo članstvu i javnosti. Svojom zasebnom političkom djelatnošću i inicijativom za osnivanje nove stranke, Manolić i Mesić nastavili su i produbili rabotu onih što su iz oporbe i izvana pozivali na promjenu ustavnog poretka, ostavku predsjednika Republike i prijevremene izbore.
I nakon ultimatuma NATO-a i stupanja na snagu prekida vatre, što ga je u petak 22 sata utanačio Yasushi Akashi sa Slobodanom Miloševićem, Karadžićem i Mladićem, Srbi nastavljaju granatirati Goražde.
U 81. godini preminuo bivši, 87. po redu, američki predsjednik Richard Nixon.
Rusija podržala ultimatum koji je NATO objavio bosanskim Srbima, a Kozirev ističe da zračni udari moraju biti koordinirani s UN i da ne smiju izići iz okvira zaštite sigurnosne zone.

24. travnja
Posebni izaslanik UN Yasushi Akashi izjavio novinarima u Zagrebu da Srbi u Goraždu uglavnom poštuju ultimatum, te da nema potrebe za zračnim udarima. Vođa Bosanskih Srba Karadžić izjavio u Beogradu da nema razloga za bombardiranje, jer Srbi u potpunosti poštuju sporazum sklopljen s UN u Beogradu.
Zatišje je u Goraždu nastalo kada je postrojbe UNPROFOR-a u subotu 23. travnja navečer ušla u Goražde a zrakoplovi NATO-a nadlijetali grad.
U srpskim bombardiranjima Goražda od početka ofenzive 29. ožujka poginulo 715 osoba a 1970 ih je ranjeno, objavila glasnogovornica UNCHR-a Sylvana Foa.

25. travnja
Moj posjet Beogradu uvjetovali smo otvaranjem komunikacija, i na to nismo dobili izravan odgovor. Beograd i posredno i izravno šalje poruke da želi pregovarati. Mi jesno za normalizaciju, ali će njezina brzina ovisiti o procesu reintegracije okupiranih područja, izjavio dr. Mate Granić u intervjuu Večernjem listu.
Dok je Srba postojat će tri srpske države - Srbija, republika srpska i republika srpska krajina, izjavio Milan Martić na komemorativnom skupu u Jasenovcu, kome su, među ostalima, prisustvovali iz Beograda Buba Morina, Klara Mandić, Borislav Mikelić, a umjesto očekivanog patrijarha Pavla stigao je episkop slavonski Lukijan.
Jačamo hrvatski loby, želimo izgraditi zajedništvo iseljenih Hrvata kakvo su postigli drugi iseljenički narodi, poput Židova, Iraca, Talijana, Poljaka, rekao ravnatelj Hrvatske matice iseljenika Hrvatskog informativnog centra Ante Beljo u intervjuu Večernjem listu.

26. travnja
Iz srpske agresivne politike osvajanja tuđih teritorija izrastao je brutalan rat u Hrvatskoj i BiH, rekao predsjednik Sabora Stjepan Mesić, koji je vodio višestranačko izaslanstvo Sabora u razgovoru s izaslanstvom ruske državne Dume u Zagrebu.
General-pukovnik Ante Roso razriješen, na sjednici Predsjedničkog vijeća Herceg-Bosne u Mostaru, dužnosti načelnika glavnog stožera HVO-a i imenovan, u ime hrvatskog naroda, na najvišu dužnost u Združeno zapovjedništvo HVO-a i Armije BiH.
Slobodan Milošević iz Srbije, bosanski vođa Radova Karadžić i general Ratko Mladić opsjednuti su psihopatskom mržnjom. Bez grižnje savjesti ubijaju civile u Goraždu, jer, ti ljudi pripadaju drugoj vjeri, piše Anthony Lewis u New York Timesu.
Izvaci iz zadnje knjige preminulog američkog predsjednika Nixona pokazuju da je bio vrlo kritičan prema politici sadašnjeg predsjednika prema Bosni, koja je bila meka, slaba i neodlučna.

27. travnja
Zapovjednik Hrvatske vojske zbornog područja Osijek, general-bojnik Đuro Dečak, izjavio na konferenciji za novinare u Osijeku da odredbe Zagrebačkog sporazuma nisu u Istočnom sektoru u cijelosti provedene, jer srpska strana još nije premjestila teško oružje na udaljenost od 10 kilometara od crte prekida vatre.
U Londonu počela rad Skupina za kontakte predstavnika SAD, Rusije, Velike Britanije, Francuske, Njemačke, UN i Europske unije, čiji je zadatak rješavanje krize u bivšoj Jugoslaviji.
Posebni izaslanik glavnog tajnika UN-a Yasushi Akashi smatra da zračni napadi oko Goražda trenutačno nisu potrebni jer su snage bosanskih Srba povukle teško naoružanje izvan zone isključenja 20 kilometara oko grada, objavljeno u priopćenju UNPROFOR-a u Zagrebu.
Vijeće sigurnosti UN odobrilo slanje dodatnih 6.500 vojnika snagama UNPROFOR-a na području bivše Jugoslavije.

28. travnja
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman priopćio američkom veleposlaniku u Hrvatskoj Peteru Galbraithu, kojega je primio u Predsjedničkim dvorima, da će se odmah pristupiti pregovorima o zaključenju sporazuma Vlade RH i Vlade SAD o gospodarskoj, tehničkoj i drugoj pomoći.
Voditelj delegacije Republike Hrvatske za pregovore sa Srbima iz privremeno okupiranih teritorija ing. Hrvoje Šarinić uputio posebnom izaslaniku glavnog tajnika UN Yasushiju Akashiju pismo, u kojem stoji da srpska strana nije izvršila brojne obveze koje je preuzela Sporazumom o prekidu vatre, od kojih posebno ističe izvlačenje teškog oružja, razdvajanje snaga, te da nije prihvatila rad policije prema prijedlogu UNCIVPOL-a.

29. travnja
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman primio u Predsjedničkim dvorima posebnog izaslanika američkog Predsjednika za bivšu Jugoslaviju Charlesa Redmana.
Hrvatska i SAD potpisale u Zagrebu prvi financijski dogovor o američkom kreditu od deset milijuna dolara za uvoz pamuka.

30. travnja
Parlamentarci iz više desetaka zemalja sa svih kontinenata okupljeni u Europskom parlamentu u Bruxellesu uputili apel svjetskoj javnosti da se zaustavi srpski agresor u Bosni i da se žrtvama agresije ukine embargo na oružje.

Izvori

1994/4

Kronologija Domovinskog rata: travanj 1994.


Cuirassiers (;  ) were cavalry equipped with a cuirass, sword, and pistols. Cuirassiers first appeared in mid-to-late 16th century Europe as a result of armoured cavalry, such as  men-at-arms and demi-lancers discarding their lances and adopting pistols as their primary weapon. In the later part of the 17th century, the cuirassier lost his limb armour and subsequently wore only the cuirass (breastplate and backplate), and sometimes a helmet. By this time, the sword or sabre had become his primary weapon, with pistols relegated to a secondary function.

Cuirassiers achieved increased prominence during the Napoleonic Wars and were last fielded in the opening stages of World War I (1914–1918). A number of countries continue to use cuirassiers as ceremonial troops.

The French term cuirassier means "one with a cuirass" (), the breastplate armour which they wore.

16th and 17th centuries

The first cuirassiers were similar in appearance to the fully armoured Late Medieval man-at-arms. They wore three-quarter armour that covered the entire upper body as well as the front half of the legs down to the knee. The head was protected by a close helm, burgonet, or lobster-tailed pot helmet, usually worn with a gorget for the neck. The torso was protected by a breast and back plate, sometimes reinforced by a plackart. The arms and shoulders were fully armoured with pauldrons, rerebraces, elbow couters, and vambraces. Armoured gauntlets were often abandoned, particularly for the right hand, as they interfered with the loading of pistols. Long tassets, instead of a combination of short tassets with cuisses, protected the front of the thighs and knees, and riding boots were substituted for lower leg armour (greaves and sabatons). Weapons included a pair of pistols in saddle holsters (these were the primary weapons instead of a lance), a sword, and sometimes a "horseman's pick" (a type of war hammer). By the mid-16th century, Barding (horse armour) largely fell into dissue on the battlefield. Therefore, it was more commonly used for ceremonial purposes such as parades or festivals.

The armour of a cuirassier was very expensive; in England, in 1629, a cuirassier's equipment cost four pounds and 10 shillings, whilst a harquebusier's (a lighter type of cavalry) was a mere one pound and six shillings.

During the latter half of the 16th century, the heavy "knightly" lance gradually fell out of use perhaps because of the widespread adoption of the infantry pike. Also, the lance required a great amount of practice to perfect its use, whilst proficiency in the use of firearms was considerably more easily acquired. The lancer or demi-lancer, when he had abandoned his lance, became the pistol-armed cuirassier or reiter.

The adoption of the pistol as the primary weapon led to the development of the stately caracole tactic, where cuirassiers fired their pistols at the enemy, then retired to reload whilst their comrades advanced in turn to maintain the firing. Following some initial successes, this tactic proved to be extremely ineffective as infantry, with superior firearms and numbers, could easily outgun the cuirassiers. The change from cavalry reliant on firearms to shock-capable close combat cavalry reliant mainly on the sword was often attributed to Gustavus Adolphus of Sweden in the 1620s and early 1630s. Gustavus Adolphus also reduced the number of ranks in a cavalry formation from the previously usual six to ten, for pistol-based tactics, to three to suit his sword-based shock tactics, or as a partial remedy to the frequent numerical inferiority of his cavalry arm.

Only two cuirassier regiments were raised during the English Civil War, the Lifeguard of the Earl of Essex and the 'London lobsters,' though individuals within other regiments did serve in full armour. With the refinement of infantry firearms, especially the introduction of the powerful musket, the usefulness of the protection afforded by full armour became greatly lessened. By the mid-17th century, the fully armoured cuirassier was becoming increasingly anachronistic. "It will kill a man to serve in a whole cuirass" commented a late 17th century observer.  The cuirassier lost his limb armour and entered the 18th century with just the breast and backplate.

18th and 19th centuries

Body armour, was restricted to a cuirass, which fell in and out of use during the 18th century; for example British cavalry entered the War of the Spanish Succession without body armour, although they readopted it during the conflict. Cuirassiers played a prominent role in the armies of Austria, and of Frederick the Great of Prussia. By the time of the French Revolutionary Wars, few heavy cavalry regiments, except those of Austria, wore the cuirass on campaign. The twelve Austrian cuirassier regiments in existence between 1768 and 1802 (when the number was reduced) unusually wore only a front plate. This reduced the burden of the weight carried by the individual trooper, but left his back unprotected during a swirling cavalry melee.

Most heavy cavalry from c. 1700 to c. 1785 wore the tricorne hat, which evolved into the bicorne, or cocked hat, towards the close of the century. In the first two decades of the 19th century, helmets, often of hardened leather with brass reinforcement (though the French used iron-skulled helmets for their cuirassiers), replaced the bicorne hat.

A resurgence of armoured cavalry took place in France under the rule of Napoleon Bonaparte, who increased the number of armoured regiments from one to, ultimately, sixteen (fourteen cuirassier regiments plus two Carabiniers-à-Cheval regiments).

During the first few decades of the 19th century most of the major states of Europe, except Austria which had retained its armoured cavalry, readopted the cuirass for some of their heavy cavalry in emulation of the French. The Russians fielded two divisions of armoured cavalry, but most other states armoured a few senior regiments: Prussia three regiments, the Kingdom of Saxony three, the Kingdom of Westphalia two, Spain one (Coraceros Españoles) and the Duchy of Warsaw one. The three Household Cavalry regiments of the British Army (1st and 2nd Life Guards and Royal Horse Guards) adopted cuirasses shortly after the Napoleonic Wars as a part of their full dress uniforms, but never had occasion to wear the armour in battle.. However as late as 1887 these regiments were still wearing cuirasses on maneuvers in "field day order".

Cuirassiers were generally the senior branch of the mounted portion of an army, retaining their status as heavy cavalry—"big men on big horses". Their value as a heavy striking force during the Napoleonic Wars ensured that the French, Russian, and Prussian armies continued to use cuirassier regiments throughout the 19th century. The Austrian cuirassiers were abolished in 1868.

For the reasons of both climate and cost, cuirassiers of the 19th century type seldom appeared outside of Europe and Latin America . However Ranjit Singh's Sikh Army (the Khalsa) of the 1830s included two regiments of cuirassiers equipped and armed in French fashion. Four hundred carabinier cuirasses were imported from France while helmets and uniforms were manufactured in Wazirabad.

Effectiveness during the Napoleonic Wars
Though the armour could not protect against contemporary flintlock musket fire, it could deflect shots fired from long-range, stop ricochets, and offer protection from all but very close range pistol fire. More importantly, in an age which saw cavalry used in large numbers, the breastplates (along with the helmets) provided excellent protection against the swords and lances of opposing cavalry and infantry equipped with bayonets, and, on a much smaller scale, polearms (including sergeants equipped with spontoons and halberds). It also had some psychological effect for the wearer (effectively making the cuirassier more willing to plunge into the thick of fighting) and the enemy (adding intimidation), while it also added weight to a charge, especially in cavalry versus cavalry actions.

Napoleonic French cuirasses were originally intended to be proof against three musket shots at close range; however, this was never achieved in practice. The regulations eventually recognised this, and cuirasses were subsequently only expected to be proof against one shot at long range.<ref>Elting, J.R. (1988) Swords Around a Throne: Napoleon's Grande Armée, London, p. 230</ref>

The utility of this armour was sometimes disputed. Prussian cuirassiers had abandoned the armoured cuirass before the Napoleonic Wars, but were reissued with it in 1814. During this period, a single British cavalry regiment (Royal Horse Guards) wore cuirasses during the Netherlands campaign of 1794, using breastplates taken from store. The Austrian cuirassiers traded protection for mobility by wearing only the half-cuirass (without back plate) and helmet. Napoleon believed it sufficiently useful that he had cuirassier-style armour issued to his two carabinier regiments after the Battle of Wagram. The Russians, having abandoned Austrian-style half-cuirasses in 1801, reissued full cuirasses in 1812 for all Army and Guard cuirassier regiments, with troops receiving them during the summer 1812 and wearing cuirasses at Borodino. After Battle of Tarutino the Pskov dragoon regiment received captured French cuirasses and was officially upgraded to a cuirassier regiment. Despite being metallurgically more advanced than the plate armour of old, the Napoleonic era cuirass was still quite cumbersome and hot to wear in warm weather; however, the added protection that it gave to the wearer and the imposing appearance of an armoured cavalryman were factors favouring its retention.

Franco-Prussian War

The last occasions when cuirassiers played a major tactical role as shock cavalry wearing traditional armour was during the Franco-Prussian War (1870–1871). The French cuirassiers numbered 11 regiments at the outbreak of war but had not seen active service since the Battle of Waterloo. A brigade comprising the 6th and 9th Regiments had served in the Crimean War but had not actually encountered the enemy. Accordingly, the prospect of action against the Prussian Army, which included 10 cuirassier regiments of its own, was seen as an opportunity for a strongly traditional branch of the French cavalry to prove its continuing relevance. In the event, in a series of massed charges against Prussian infantry and artillery at Froeschwiller and Rezonville, the French cuirassiers suffered very heavy losses for little return.

19th and 20th centuries

In 1914, the German Army still retained cuirassiers (ten regiments including the Gardes du Corps and the Guards Cuirassiers); as did the French (twelve regiments) and the Russian (four regiments, all of the Imperial Guard) armies. The Austrians had dispensed with breastplates in 1860 and formally abolished the twelve Kuirassier regiments as the heavy cavalry branch of their army in 1868. Influenced by the French example, the Belgian Army created two regiments of cuirassiers in 1830 and then for reasons of economy they were converted to lancers in 1863.

By the end of the 19th century, the German and Russian cuirassiers used the breastplates only as part of their peacetime parade dress, but the French regiments still wore the cuirass and plumed helmet (both with cloth covers) on active service during the first few weeks of World War I. Amongst ceremonial units the Spanish Escolta Real (Royal Escort) Squadron, the Argentinian Presidential Bodyguard, and the Italian Cuirassier (Corazzieri) Corps all wore cuirasses as part of their mounted full dress in the early 20th century.

The retention of cuirasses as part of their field uniform by the French Army in 1914 reflected the historic prestige of this branch of the cavalry, dating back through the Franco-Prussian War to the campaigns of the Napoleonic Wars. Before the war, it had been argued within the army that the cuirass should be limited to parade dress, but upon mobilisation in 1914 the only concession made to active service was the addition of a cover of brown or blue cloth over the shining steel and brass of the metal equipment to make the wearer less visible. Within a few weeks, most French regiments stopped wearing the cuirass, as it served no real purpose in this new war. It was not however formally withdrawn until October 1915.

The Russian and German cuirassiers ceased to exist when the Imperial armies in both countries were disbanded; respectively in 1917 (due to the Russian Revolution) and in 1918 (due to the Treaty of Versailles). The French cuirassiers continued in existence after World War I, although without their traditional armour and reduced in numbers to only the six regiments that had been most decorated during the war. Five of these units had achieved their distinctions serving as "cuirassiers à pied" or dismounted cavalry in the trenches. The surviving cuirassier regiments were amongst the first mounted cavalry in the French Army to be mechanised during the 1930s. One cuirassier regiment still forms part of the French Army in the modern day.

Cuirassiers today
The French army maintains one historic cuirassier regiment as a mechanised armoured unit: the 12e Régiment de Cuirassiers based at Olivet.
The Italian army maintains the Cuirassiers' Regiment (Italian: Reggimento Corazzieri) as the honour guard of the President of the Italian Republic. They are part of the Carabinieri.
The Spanish army maintains a cavalry detachment as part of the Spanish Royal Guard, who wear cuirasses and are sometimes known as cuirassiers (Spanish: Coraceros). Their proper title is Royal Escort Squadron (Escuadrón de Escolta Real).
The British army maintains cuirassiers through the Household Cavalry, they wear cuirasses as part of their parade equipment on formal occasions but were never formally designated as cuirassiers, instead retaining the titles Lifeguards and Horse Guards.
The Chilean army maintains an armored brigade which uses the title 1st Cuirassiers Armored Brigade.
The Argentine army maintains the 7th Tank Cavalry, which also uses the title of Colonel Ramon Estomba's "Cuirassiers" . In addition the 4th Reconnaissance Cavalry Regiment (Mountain) retains the title of Coraceros General Lavalle'' (General Lavalle's Cuirassiers). This latter regiment maintains a mounted fanfare and ceremonial escort in the Argentine cuirassier uniform of 1910, although the body armor of that period is no longer worn.

Cuirassier harness evolution
The development of firearms, which reduced the effectiveness of expensive heavy armour, led to a considerable reduction of the size and complexity of the latter. This form of protection was reduced in the latter half of the 17th century to the breastplate and the helmet, both of which eventually became largely decorative against projectiles but still retained their effectiveness against swords, lances, bayonets, and other edged weapons.

See also
Dragoon
Hussar

References

External links

 Napoleonic Cavalry: Cuirassiers, Dragoons
Painting of a cuirassier regiment during the Napoleonic wars
A detailed history of French cuirassier regiments
Régiment Belge
North American's 3rd Regiment
Napoleonic Cavalry Association

Cavalry
16th- and 17th-century warrior types
18th- and 19th-century warrior types
Combat occupations
Military units and formations of the Early Modern period
Obsolete occupations
Western plate armour

Cuirassier


Lasse Bolander (født 9. december 1968) er en dansk erhvervsmand. Han sidder i dag i en række bestyrelser.
COOP Danmark, formand
Spejder Sport, formand
Nordjyske Medier, formand
Dagbladet Information, formand

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Lasse Bolander


În chimia cuantică, HOMO și LUMO sunt tipuri de orbitali moleculari. Acronimele provin de la highest occupied molecular orbital (orbitalul molecular ocupat cu cel mai înalt nivel de energie) și respectiv lowest unoccupied molecular orbital (orbitalul molecular neocupat cu cel mai scăzut nivel de energie).

Vezi și
 Orbital molecular

Referințe

Legături externe
OrbiMol  bază de date de orbitali moleculari

Chimie cuantică

HOMO/LUMO


Abies balsamea este o specie nord-americană de brad, nativă Canadei Centrale și de Est și nord-estului Statelor Unite ale Americii.

Note

Pinaceae

Abies balsamea


Goðafoss (Gudernes vandfald) er et af elven Skjálfandafljóts mange vandfald, det falder 12 meter over en bredde på omkring 30 meter. Det ligger i det nordlige Island, under 20 km øst for Akureyri. Vandfaldet ligger ved nationalvej 1 i Þingeyjarsveit. Det er ca. 12 meter højt og et af Islands store turistattraktioner.

Goðafoss fik sit navn efter at lovsigemanden Thorgeir (Þorgeir Ljósvetningagoði) kastede de hedenske gudebilleder (goð) i vandfaldet efter at kristendommen blev vedtaget på Altinget i 1000.

Se også
 Kristendommens indførelse i Norden

Eksterne henvisninger

Vandfald i Island

Goðafoss


NGC 7761 je lećasta galaktika u zviježđu Vodenjaku.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7761
  Auke Slotegraaf: NGC 7761 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7761 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7750 - 7799

7761

NGC 7761


Bhimsen Gururaj Joshi () (canarés: ಪಂಡಿತ ಭೀಮಸೇನ ಗುರುರಾಜ ಜೋಷಿ) (marathi: भीमसेन गुरुराज जोशी) (Ron, 4 de febrero de 1922-Pune, 24 de enero de 2011), fue un famoso cantante indio de música clásica indostaní. Se formó en la escuela "Kirana Gharana" fundada por Sawai Gandharva, junto con su primo Abdul Waheed Khan, uno de los más destacados de la música clásica indostánica, y especialmente conocidos por la práctica del género khyal.

Biografía
Bhimsen Joshi nació en Gadag en Karnataka, su familia era originaria de Kannadiga. En 1933, con sólo 11 años de edad, Bhimsen dejó su casa por su cuenta para aprender las técnicas de canto, su maestro fue Guru-shishya: tradición (maestro-discípulo). Pasó tres años en Gwalior, Lucknow y Rampur al norte de la India en busca de un buen maestro. Pero su padre, en su persecución, finalmente tras encontrarlo lo trajo de vuelta a casa.

En 1936, Rambhau Kundgolkar, conocido como Sawai Gandharva de, decidió enseñar a Bhimsen Joshi música indostánica entre 1936 y 1940. Esto lo dejó y se impuso estrictamente durante 16 horas diarias en el Riyaz (práctica musical).

Bhimsen Joshi por primera vez realizó un concierto a la edad de 19 años de edad, luego lanzó su primer álbum un año después, hizo unas cuantas canciones devocionales en Canarés y en hindi.

Estudiantes
Joshi enseñó a numerosos estudiantes, varios de los cuales tuvieron éxito comercial. Fueron: Madhava Gudi, Shripati Padegar, Shrikant Deshpande, Rajendra Dixit (Rathod), su hijo Shrinivas Joshi, Sanjeev Jahagirdar, Ashutosh Bharadwaj, Anand Bhate, Pandit Upendra Bhat, Pandit Harish Tiwari, Pandit Rajendra Kandalgaonkar.

Distinciones
 1972 - Premio Padma Shri
 1976 - Premio Académico Sangeet Natak Award
 1985 - Premio Padma Bhushan
 1985 - National Film Award for Best Male Playback Singer: Thumak Thumak (Ankahee'' (1985)
 1986 - "Primer disco de platino"
 1999 - Padma Vibhushan
 2000 - "Aditya Vikram Birla Kalashikhar Puraskar"
 2001 - "Nadoja Award" from Kannada University
 2002 - Maharashtra Bhushan
 2003 - "Swathi Sangeetha Puraskaram" by Government of Kerala
 2005 - Karnataka Ratna
 2008 - Bharat Ratna máximo honor civil de India
 2008 - "Swami Haridas Award"
 2009 - "Lifetime achievement award" by Delhi government.
 2010 - "S V Narayanaswamy Rao National Award" por Rama Seva Mandali, Bangalore.

Referencias

Enlaces externos
 (en inglés) Bhimsen Joshi
 (en inglés) Bhimsen Joshi Picture Album
 (en inglés) Bhimsen Joshi: List of Classical Vocal Recordings
 División de películas documentales de Bhimsen Joshi

Personas de Karnataka
Cantantes de música clásica indostaní
Cantantes masculinos de India
Cantantes en maratí
Premio Académico Sangeet Natak
Premio Bharat Ratna
Premio Padma Shri
Premio Padma Bhushan
Premio Padma Vibhushan

Bhimsen Joshi


In mathematics, the oscillation of a function or a sequence is a number that quantifies how much that sequence or function varies between its extreme values as it approaches infinity or a point. As is the case with limits, there are several definitions that put the intuitive concept into a form suitable for a mathematical treatment: oscillation of a sequence of real numbers, oscillation of a real-valued function at a point, and oscillation of a function on an interval (or open set).

Definitions

Oscillation of a sequence
Let  be a sequence of real numbers. The oscillation  of that sequence is defined as the difference (possibly infinite) between the limit superior and limit inferior of :

.

The oscillation is zero if and only if the sequence converges. It is undefined if  and  are both equal to +∞ or both equal to −∞, that is, if the sequence tends to +∞ or −∞.

Oscillation of a function on an open set
Let  be a real-valued function of a real variable.  The oscillation of  on an interval  in its domain is the difference between the supremum and infimum of :

More generally, if  is a function on a topological space  (such as a metric space), then the oscillation of  on an open set  is

Oscillation of a function at a point
The oscillation of a function  of a real variable at a point  is defined as the limit as  of the oscillation of  on an -neighborhood of :

This is the same as the difference between the limit superior and limit inferior of the function at , provided the point  is not excluded from the limits.

More generally, if  is a real-valued function on a metric space, then the oscillation is

Examples

 has oscillation ∞ at  = 0, and oscillation 0 at other finite  and at −∞ and +∞.
 (the topologist's sine curve) has oscillation 2 at  = 0, and 0 elsewhere.
 has oscillation 0 at every finite , and 2 at −∞ and +∞.
or 1, -1, 1, -1, 1, -1... has oscillation 2.

In the last example the sequence is periodic, and any sequence that is periodic without being constant will have non-zero oscillation. However, non-zero oscillation does not usually indicate periodicity.

Geometrically, the graph of an oscillating function on the real numbers follows some  path in the xy-plane, without settling into ever-smaller regions. In well-behaved cases the path might look like a loop coming back on itself, that is, periodic behaviour; in the worst cases quite irregular movement covering a whole region.

Continuity
Oscillation can be used to define continuity of a function, and is easily equivalent to the usual ε-δ definition (in the case of functions defined everywhere on the real line): a function ƒ is continuous at a point x0 if and only if the oscillation is zero; in symbols,  A benefit of this definition is that it quantifies discontinuity: the oscillation gives how much the function is discontinuous at a point.

For example, in the classification of discontinuities:
 in a removable discontinuity, the distance that the value of the function is off by is the oscillation;
 in a jump discontinuity, the size of the jump is the oscillation (assuming that the value at the point lies between these limits from the two sides);
 in an essential discontinuity, oscillation measures the failure of a limit to exist.

This definition is useful in descriptive set theory to study the set of discontinuities and continuous points – the continuous points are the intersection of the sets where the oscillation is less than ε (hence a Gδ set) – and gives a very quick proof of one direction of the Lebesgue integrability condition.

The oscillation is equivalent to the ε-δ definition by a simple re-arrangement, and by using a limit (lim sup, lim inf) to define oscillation: if (at a given point) for a given ε0 there is no δ that satisfies the ε-δ definition, then the oscillation is at least ε0, and conversely if for every ε there is a desired δ, the oscillation is 0. The oscillation definition can be naturally generalized to maps from a topological space to a metric space.

Generalizations
More generally, if f : X → Y is a function from a topological space X into a metric space Y, then the oscillation of f is defined at each x ∈ X by

See also
 Wave equation
 Wave envelope
 Grandi's series
 Bounded mean oscillation

References

Further reading

Real analysis
Limits (mathematics)
Sequences and series
Functions and mappings
Oscillation

Oscillation (mathematics)


An Sasa fugeshiensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gen-Iti Koidzumi. An Sasa fugeshiensis in nahilalakip ha genus nga Sasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sasa

Sasa fugeshiensis


Podhorie este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 904 locuitori.

Istoric
Localitatea Podhorie este atestată documentar din 1393.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Podhorie, Žilina


Strophurus es un género de geckos de la familia Diplodactylidae. Estos geckos son endémicos de Australia.

Contiene especies de geckos muy cercanos a los nocturnos y arborícolas Diplodactylus. Estas especies también han sido previamente clasificadas como Diplodactylus antes de unirse a este género. La característica más destacable de este género es la capacidad de proyectar una sustancia defensiva producida en una glándula de la cola .

Especies
Se reconocen las siguientes 19 especies:
 Strophurus assimilis (Storr, 1988).
 Strophurus ciliaris (Boulenger, 1885).
 Strophurus elderi (Stirling & Zietz, 1893).
 Strophurus horneri Oliver & Parkin, 2014.
 Strophurus intermedius (Ogilby, 1892).
 Strophurus jeanae (Storr, 1988).
 Strophurus krisalys Sadlier, O'meally & Shea, 2005.
 Strophurus mcmillani (Storr, 1978).
 Strophurus michaelseni (Werner, 1910).
 Strophurus rankini (Storr, 1979).
 Strophurus robinsoni (Smith, 1995).
 Strophurus spinigerus (Gray, 1842).
 Strophurus spinula Sadlier, Beatson, Brennan & Bauer, 2023.
 Strophurus strophurus (Duméril & Bibron, 1836).
 Strophurus taeniatus (Lönnberg & Andersson, 1913).
 Strophurus taenicauda (De Vis, 1886).
 Strophurus wellingtonae Storr, 1988.
 Strophurus williamsi Kluge, 1963.
 Strophurus wilsoni Storr, 1983.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Strophurus


إليزابيث وودفيل (1437-1492) هي ابنة ريتشارد وودفيل وزوجة الملك إدوارد الرابع حتى موته في عام 1483، ملكة إنجلترا (1466-1483)

الحياة المبكرة والزواج السابق
هي ابنة ريتشارد وودفيل وكانت وصيفة شرف للملكة مارغريت أنجو زوجة الملك هنري السادس في الثماني سنوات من عمرها حتى شبابها و تزوجت من السير جون غراي دوق بدفورد و أنجبت منه طفلان وقتل في معركة سانت الثانية و رحلت مع طفليها إلى بدفورد لترعاهما هناك .

زوجة الملك إدوارد الرابع
عزم الملك الجديد الذي أطاح التاج من رأس الملك هنري السادس أن يتزوج الأرملة الجميلة الشابة التي تعيش في بدفورد مع طفليها حيث كان الوضع أن يتزوج إدوارد أميرة فرنسية لأسباب سياسية فتزوج من وودفيل سرا مع عائلتها و عندما أصبح الأمر علنا فتح الطريق أمام شقيقه ريتشارد لاحقا :ريتشارد الثالث لأنتزاع العرش من شقيقه إدوارد الرابع لا سيما كان زواجهم أمام البرلمان لاغيا وباطلا حتى أختلقوا الأعذار عندما أنجبت إليزابيث عشرة أطفال على التوالي لأدوارد و تم تبسيط الأمر أمام قوانين البرلمان لمدة ى أطول يستطيع فيها إدوارد أن يفر من القضية .

الملكة الأم
كانت إليزابيث أما على طفلان من السير جون من ثم أنجبت عشرة أطفال تبقى منهن سبعة أطفال على قيد الحياة للملك إدوارد الرابع وهم:

من السير جون غراي:
 ريتشارد غراي
 توماس غراي

من الملك إدوارد الرابع:
 الأميرة إليزابيث يورك لاحقا: زوجة الملك هنري السابع من إنكلترا(1466-1508)
 الأميرة ماري يورك (1467-1482)
 الأميرة سايسلي يورك (1469-1507)
 إدوارد أمير ويلز لاحقا :الملك إدوارد الخامس (1470-1483) ذات أقصر حكم
 الأمير مارجريت يورك (1472) توفيت بنفس العام وهي من الثلاثة المتوفون
 الأمير ريتشارد دوق يورك (1473-1483) توفي مع شقيقه إدوارد في البرج
 الأميرة آن يورك الكونتيسة (1475-1511)
 الأمير جورج (1477-1479) وهو من الثلاثة المتوفون
 الأميرة كاترين يورك (1479-1527) كونتيسة من ديفون
 الأميرة بريدجيت يورك (1480-1517) راهبة في دير

الترمل للمرة الثالثة والوفاة
في عام 1483 توفي الملك إدوارد الرابع وترك العرش لابنه الصغير إدوارد أكمل فيها شقيق الملك السابق ريتشارد الثالث خطته فيها فقد قال للبرلمان بادعاء أن إليزابيث وودفيل ليست زوجة ملكية وأن إدوارد وأشقائه أطفال غير شرعيين فتم سجن إدوارد و شقيقه الأصغر في برج لندن وقتلوا هناك و تم أبعاد إليزابيث و كان ريتشارد يدعو نفسه أنه هو الوريث الشرعي بعد شقيقه حيث استمرت حرب الوردتين حتى جاء هنري تيدور النبيل قضى على خصمه من يورك ريتشارد الثالث من ثم كانت أمه من نسل لانستكر وانتهت الحرب بزواج هنري بأبنة إليزابيث وودفيل الكبيرة إليزابيث يورك و تم ذلك بتصالح الأسرتين فقد ربطت أسرة تيودور بالعائلتين و توج هنري تيدور ملكا باسم هنري السابع و في عام 1492 أجرت إليزابيث نشاطات في سنها المتوسط من ثم توفت في الدير و تم تحضير جنازة بسيطة مع بناتها و دفنت في كنيسة القديس جورج.

مراجع

وصلات خارجية

ملكات الأم
أسرة وودفيل
أسرة يورك
أشخاص في حرب الوردتين
أشخاص من جنوب نورثهامبتونشاير
أقران ملكيون أيرلنديون
إدوارد الرابع ملك إنجلترا
إنجليز في القرن 15
إنجليز من أصل بلجيكي
إنجليز من أصل لوكسمبورغي
إنجليزيات في القرن 15
عقيلات ملوك إنجلترا
مدفونون في كنيسة القديس جورج
مواليد 1437
مواليد عقد 1430
مؤسسو مدارس وكليات إنجليزية
نبلاء إنجليز في القرن 15
نساء من عهد أسرة تيودور
وفيات 1492
مؤسسو كليات جامعة كامبريدج

إليزابيث وودفيل


Zeit im Bild (ZiB) war eine deutsche Illustrierte, die in der Sowjetischen Besatzungszone bzw. in der Deutschen Demokratischen Republik erschien.

Die Zeitschrift wurde im Januar 1946 auf Beschluss der sächsischen SPD- und KPD-Landesvorstände zur Vorbereitung der Vereinigung der beiden Parteien geschaffen. Als erste paritätische Chefredakteure wurden Oskar Kurpat von der SPD und Hans Schrecker von der KPD benannt. Von der Sowjetischen Militäradministration in Deutschland (SMAD) wurde das ehemalige Goehle-Werk in Dresden als Redaktions-, Verlags- und Druckereigebäude zur Verfügung gestellt. Die erste Nummer der ZiB erschien am 1. März 1946, noch vor der Zwangsvereinigung von SPD und KPD.

Von 1946 bis 1953 arbeitete Max Zimmering als Kulturredakteur der Illustrierten Zeit im Bild.

Zeit im Bild wurde ab 1946 vom Sachsenverlag in Dresden herausgegeben. 1952 gründete die SED den Verlag Zeit im Bild, der die Zeitschrift übernahm. Gedruckt wurde die Zeitschrift vom Druckhaus der Sächsischen Zeitung.

Sie erschien zunächst vierzehntäglich. Anlässlich des zehnjährigen Bestehens wurde die Erscheinungsweise 1957 auf zehntägliches Erscheinen umgestellt und das Format vergrößert. Ab 1960 erschien die Zeit im Bild wöchentlich.

Der Schwerpunkt lag auf ausgedehnten Fotoanteilen. Im Oktober 1969 ging die "Zeit im Bild" in der Neuen Berliner Illustrierten auf.

Weblinks

 Zeit im Bild bei www.ddr-comics.de

Einzelnachweise

Publikumszeitschrift (Deutschland)
Zeitschrift (DDR)
Antiquarische Zeitschrift (Dresden)
Ersterscheinung 1946
Erscheinen eingestellt 1969

Zeit im Bild (Zeitschrift)


Le W.P. Snyder Jr., également connu sous le nom de W.H. Clingerman, W.P. Snyder Jr. State Memorial ou J.L. Perry, est un pousseur à vapeur et à roues à aubes historique amarré sur la rivière Muskingum à Marietta en Ohio, au musée de la rivière Ohio. Il est le seul pousseur à vapeur à roue arrière  intact encore sur le système fluvial du pays.

Il a été classé au registre national des lieux historiques le 11 novembre 1970
et nommé National Historic Landmark le 29 juin 1989 .

Descriptif et historique
W.P. Snyder Jr. est un pousseur à vapeur à roue arrière, qui a été construit à l'origine sous le nom de W.H. Clingerman de la Carnegie Steel Company en 1918 par Rees & Sons Company de Pittsburgh en Pennsylvanie. En 1938, il est rebaptisé J. L. Perry, et en 1945 A-1. En août 1945, il est vendu à Crucible Steel Company de Pittsburgh et rebaptisé W. P. Snyder Jr. en septembre 1945.

C'était un navire jumeau du W. H. Colvin Jr., et il poussait une barge à charbon sur la rivière Monongahela jusqu'à ce qu'il soit désarmé le 23 septembre 1953, à Crucible, en Pennsylvanie.

Préservation
À l'été 1955, le bateau a été donné à l'Ohio Historical Society pour être exposé au Ohio River Museum à Marietta en Ohio. W.P. Snyder Jr. était le dernier bateau à vapeur à passer à l'écluse 1, sur la rivière Muskingum, avant que celle-ci ne soit supprimée.

W. P. Snyder Jr. a été amarré en permanence sur la rivière Muskingum à Marietta, Ohio, au Ohio River Museum. Le 21 novembre 2009, W.P. Snyder Jr. a été remorqué de Marietta à South Point, Ohio, pour faire remplacer sa coque. Il est revenu à son poste d'amarrage le 17 septembre 2010.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes

  Autre pousseur en Ohio : Donald B.

Liens externes

 Centenaire du W.P. Snyder Jr. Marietta Museum

Bateau à roues à aubes
Bateau lancé en 1918
Navire construit en Pennsylvanie
Navire musée dans l'Ohio
Bateau inscrit au Registre national des lieux historiques dans l'Ohio
Registre national des lieux historiques en 1970
National Historic Landmark dans l'Ohio
National Historic Landmark en 1989
Comté de Washington (Ohio)

W. P. Snyder Jr.


Adalar sözcüğüyle aşağıdakilerden biri kastedilmiş olabilir:

 Ada veya Takımada
 Adalar Denizi
 Adalar Müzesi

Yerleşim yerleri
 Adalar, İstanbul ili ilçesi
 Prens Adaları Yukarıdaki ilçe ile aynı coğrafya
 Adalar, Kırıkhan, Hatay ili Kırıkhan ilçesine bağlı mahalle
 Adalar, Ağlı, Kastamonu ili Ağlı ilçesine bağlı köy
 Adalar, Eskişehir, Eskişehir ili Porsuk Çayı kenarında, Atatürk Caddesi ile Köprübaşı arasında kalan bölgeye verilen ad.

Adalar (anlam ayrımı)


Aluguel por temporada é uma modalidade de aluguel temporária em que pessoas físicas ou jurídicas oferecem acomodações privadas para locação por curto período de tempo.
As hospedagens disponíveis para aluguel por temporada contemplam desde apartamentos e casas totalmente mobiliados até quartos em casas compartilhadas, cabanas, casas-barco, casas-contêineres, ilhas e fazendas inteiras, entre outros.
Popularmente, os locadores de aluguel por temporada são conhecidos como anfitriões, enquanto os locatários são chamados de hóspedes.

Legislação no Brasil

Como se trata de uma atividade relativamente nova, cada país está adequando as próprias legislações para regulamentar o aluguel por temporada, de acordo com as suas particularidades. No Brasil, a Lei do Inquilinato (Lei nº 8245/91) estabelece os principais conceitos e normas referentes ao aluguel de temporada nos artigos 48, 49 e 50. Uma das regras previstas na lei é o período máximo de locação, que não deve ultrapassar 90 dias.

Em abril de 2021, uma decisão tomada pelo Superior Tribunal de Justiça (STJ) permitiu a proibição do aluguel por plataformas digitais em condomínios, desde que estabelecida em convenção. Essa se tornou uma das jurisprudências de maior impacto à prática do aluguel por temporada no país.

Mercado

O mercado global de aluguel por temporada movimentou US$ 91,2 bilhões em 2021 e deve chegar aos US$ 315 bilhões em 2031, crescendo a índice médio de 12,4% por ano. A Europa detém a maior participação no mercado mundial e deve continuar em expansão, com crescimento médio de 11,9% até 2031. A região da Ásia-Pacífico é a que mostra maior potencial de avaço, principalmente em países como Índia, China, Austrália, Indonésia e Japão.
Em 2020, o mercado de aluguel por temporada sofreu forte impacto pela queda abrupta nas viagens em razão da pandemia de Covid-19. Entretanto, esse foi o segmento do turismo que mais rapidamente começou a apresentar melhora, impulsionado por tendências como o trabalho remoto e o staycation, principalmente em regiões afastadas dos grandes centros urbanos.

Com a recuperação pós-pandemia, o Airbnb obteve, pela primeira vez, um saldo anual positivo. A plataforma anunciou que, em 2022, alcançou lucro de US$ 1,9 bilhão, sendo US$ 319 milhões apenas no último trimestre, e o número recorde de 6,6 milhões de imóveis cadastrados no mundo todo. Algumas das características que atraem os hóspedes para o aluguel por temporada são o custo-benefício, principalmente em comparação com outras acomodações no mesmo padrão, conforto, privacidade, possibilidade de viajar com pets e estrutura para o preparo de refeições.

Movimentação na América Latina

Na América Latina, o mercado de aluguel de temporada ainda está com uma taxa de reservas 14% mais baixa do que o período pré-pandemia, mas algumas regiões já mostram resultados positivos. Em países da América Central, a ocupação média cresceu 29% entre setembro de 2020 e agosto de 2022. Mais especificamente no Brasil, o aluguel de temporada tem uma receita projetada de US$ 2,11 bilhões para 2023, o que representa um crescimento de 19,9% em relação a 2022. Até 2027, o número de usuários deve alcançar 34,61 milhões de pessoas no país.

Em 2022, o grupo argentino Despegar (Decolar no Brasil), adquiriu 51% da startup brasileira Stays.net, que opera um software especializado em gestão de aluguel por temporada, para fortalecer a atuação no segmento, que hoje representa 5% do faturamento do grupo. A expectativa é chegar a 140 mil imóveis por temporada cadastrados em três anos e competir com as principais plataformas do mercado, como Airbnb e Booking.com.

Aluguel
Setor imobiliário

Aluguel por temporada


Les Smertae étaient un peuple de l'ancienne Grande-Bretagne, connu uniquement par une seule mention du géographe Claude Ptolémée vers 150. D'après sa description générale et les emplacements approximatifs de leurs voisins, leur territoire se trouvait dans le centre du Sutherland actuel. Ptolémée ne leur attribue pas de ville ou de lieu principal.

Leur nom se retrouve dans le toponyme de Càrn Smeart, un ancien tumulus situé sur la crête entre les rivières Carron et Oykel.

L'étymologie du nom Smertae n'est pas connue avec certitude. Cependant, l'entrée 1794 de l' soutient que l'élément *smert- se rapproche du verbe gallois darmerth (*do-ɸare-smertā-) signifiant « fournir » et du nom armerth (*ɸare-smertā-s) signifiant « fourniture » ainsi que du vieil irlandais airmert (*ɸare-smerto-m) signifiant « préparation ».

Bibliographie

 Claude Ptolémée, Traité de géographie
 RIVET A.L.F, The Place-Names of Roman Britain, Batsford Ltd, 1979

Histoire de l'Écosse
Peuple brittonique

Smertae


ඉතිහාසය:

වර්තමානයේ පෝලන්තය හා ජර්මනිය අතර ප්‍රදේශයක් අතීතයේදී පොමරේනියාව නමින්. මේ ප්‍රදේශය තමයි මොවුන්ගේ මුල් නිජබිම වුණේ. මොවුන්ට "පොමරේනියන්" යන නම ලැබුනේ මේ නිසයි. අපේ රටේ බොහෝ දෙනා මොවුන්ව "පොමනේරියන්", "කොමනේරියන්" වැනි වැරදි නම් වලින් හඳුන්වනවා. නමුත් නිවැරදි නම පොමරේනියන් (Pomeranian) බව මතක තබාගන්න.
මුල්ම යුගයේදී නම් මොවුන් ප්‍රමාණයෙන් ගොඩක් විශාල ව සිටි බව වාර්තා වෙනවා. එනම් කිලෝ 15ක් පමණ බර පොමරේනියන් සුනඛයින් අතීතයේදී දකින්න ලැබී තිබෙනවා. නමුත් අද වන දකින්න ලැබෙන්නේ ප්‍රමාණයෙන් බෙහෙවින් කුඩා අය පමණයි. මොවුන් වැඩි වශයෙන් සුරතලුන් ලෙස පමණක් ම ඇතිකරනු ලබනවා. කලාතුරකින් සර්කස් කටයුතු වලටත් පුහුණු කරවන අවස්ථා දැකගන්න පුළුවන්.
ශරීර ප්‍රමාණය:

ඉතාම කුඩා හුරුබුහුටි සුනඛ වර්ගයක්. උරහිස තෙක් උස අඟල් 6-12 පමණ වන අතර බර 1.5kg - 3.5kg පමණ වෙනවා. මොවුන්ගේ ගැහැණු හා පිරිමි සතුන් අතර ප්‍රමාණයෙන් කැපීපෙනෙන වෙනසක් නැහැ.
වර්ණ හා දේහ ලක්ෂණ:

තනි කළු පැහැය, තනි සුදු පැහැය, ක්‍රීම් පැහැය සහ තැඹිලි පාටට හුරු දුඹුරු පැහැය යන ප්‍රධාන වර්ණ 4න් මොවුන් දැකගන්න ලැබෙනවා. මීට අමතරව නිලට හුරු අළු පැහැය, ලා අළු පැහැය, තද දුඹුරු, දුඹුරු හා සුදු, කළු හා දුඹුරු වැනි වර්ණ සංකලන රැසකින් මොවුන් දැකගන්න පුළුවන්.
සෘජුව ඉහලට පිහිටි කන් දෙකක් සහිත වන අතර ලොම් වලින් පිරුණු වලිගය ඉහලට නැවී පිහිටන පරිදි තිබෙනවා. ඒ වගේම මුළු ශරීරයම සිනිඳු, දිගු ලොම් වලින් ආවරණය වී තිබෙනවා. මේ නිසා මොවුන්ට බොහොම අලංකාර පෙනුමක් ලැබෙනවා. මේ ලොම් ගැටගැසීම වැලක්වීමට නිතර පනාවකින් පීරීම ඉතාම වැදගත්. ඒ වගේම වසරකට දෙවතාවක් පමණ සුළුවශයෙන් ලොම් හැලීම දකින්න පුළුවන්. පමණට වඩා ලොම් වැඩියෙන් වැවුනොත් කතුරකින් ලොම් කපා තරමක් කොට කිරීම ද සිදු කරන්න වගබලාගත යුතුයි.

ගතිලක්ෂණ:

පවුලට බෙහෙවින් ලැදි දඟකාර කුඩා දරුවෙකුගේ හැසිරීම් පෙන්වන අපූරු සුරතල් සුනඛ වර්ගයක්. ස්වාමියා ඇතුළු පවුලේ අයගේ අවධානය බෙහෙවින් බලාපොරොත්තු වෙන මොවුන් තමන්ව නොසලකා හරින්නේ යයි හැඟුනොත් බෙහෙවින් දුක් වන බවත්, ආහාර පවා ප්‍රතික්ෂේප කරන බවත් දකින්න ලැබෙනවා. ඒ නිසා මොවුන්ට හොඳින් ආදරය ලබා දීම වැදගත්. මේ නිසා පුංචි ළදරුවන් සිටින නිවසකට නම් මොවුන් එතරම් සුදුසු නැහැ. නමුත් සෙල්ලම් කරන වයසේ ළමුන් සිටින නිවසකට නම් සුදුසු බව කියන්න පුළුවන්.
ප්‍රමාණයෙන් කෙතරම් කුඩා වුනත් සමහර අවස්ථා වල තමන්ගේ තරම නොදැන වැඩ කිරීමේ මුරණ්ඩු ගති ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරනවා. මේ නිසා මොවුන් තමන්ට වඩා විශාල සුනඛයන්ට පහරදීමට ගොස් අනතුරු සිදුකරගැනීමටත් ඉඩ තිබෙනවා. එබැවින් ඒ ගැන සැලකිලිමත් වීම වැදගත්. නමුත් නිවසේ ඇතිකරන වෙනත් සුනඛ වර්ග සමඟ සමගියෙන් සිටීමට සාමාන්‍යයෙන් මොවුන් සමත් වෙනවා.
අමුත්තන් එතරම් ප්‍රිය නොකරන මොවුන් අමුත්තෙක් නිවසට පැමිණෙන විට මහ හඬින් බුරමින් ඉදිරියට යනු දකින්න ලැබෙනවා. ඒ වගේම මොවුන් පුංචි උනත් අමුත්තන් සපා කෑමටත් පෙළඹෙන අවස්ථා දකින්න පුළුවන්. කුඩා කාලයේ සිටම මොවුන්ව හොඳින් කීකරු කරගැනීම සහ හොඳ පුරුදු කියා දීම වැදගත්. නැතිනම් අකීකරු වීමටත් ඉඩ තිබෙනවා. නමුත් හොඳ බුද්ධිමත් සුනඛ වර්ගයක් නිසා හොඳින් පුහුණු කලොත් පවුලේ නීති රීති තේරුම්ගෙන හොඳින් ජීවත් වීමට මොවුන් සමත් වෙනවා. පොමරේනියන් කියන්නේ බොහොම කඩිසර සුනඛ වර්ගයක්. ඒත් ප්‍රමාණයෙන් කුඩා නිසා මොවුන් ඇති කිරීමට විශාල ඉඩකඩක් අවශ්‍ය නෑ. නමුත් දිනපතාම සෙල්ලම් කිරීමට අවස්තාව ලබා දීම වැදගත්. එසේම විවිධ සෙල්ලම්බඩු ලබා දුන්නොත් තනිවම ඒවා සමඟ සෙල්ලම් කිරීමටත් මොවුන් කැමතියි. කූඩුවක දමා වෙන් කර තබනවාට වඩා මොවුන් කැමති පවුලේ අය සමඟ නිවස තුලට වී ජීවත් වීමටයි.

සෞඛ්‍යය:

අවුරුදු 12-15 පමණ ඉතාම හොඳ ආයුකාලයකට හිමිකම් කියන සුනඛ වර්ගයක් බව වාර්තා වෙනවා. සාපේක්ෂව ලෙඩ රෝග අඩුයි. නමුත් සුනඛ වර්ග අතරින් මොවුන්ට දත් දිරා යාමේ අවදානම තරමක් වැඩි බව වාර්තා වල සඳහන් වෙනවා. මේ නිසා නිතර පරීක්ෂා කර බලා අවශ්‍ය නම් පශුවෛද්‍යවරයෙකු ගේ උපදෙස් ගැනීම වැදගත්. මීට අමතරව ඝන ලොම් තට්ටුව නිසා මොවුන්ට සමේ රෝග ඇති විය හැකි බැවින් නිතර ලොම් පීරීම හා පිරිසිදුව තැබීම වැදගත්.
සාමාන්‍යයෙන් මොවුන් වරකට බිහි කරන්නේ පැටවුන් 1-3 අතර වැනි සුළු ප්‍රමාණයක්. ඒ වගේම මොවුන් ප්‍රමාණයෙන් කුඩා නිසා සමහර විට පැටවුන් බිහි කිරීම පශුවෛද්‍ය වරයෙකු ගේ සහය ඇතිව සිසේරියන් සැත්කමක් මගින් කිරීමට සිදු වෙන අවස්ථා තිබෙනවා. මේ නිසා මොවුන් පැටවුන් බිහි කිරීමට සුදානම් වුනොත් අනිවාර්යයෙන්ම පශුවෛද්‍ය වරයෙකු ලවා පරීක්ෂා කරවාගෙන උපදෙස් ලබාගැනීම සුදුසුයි.

Pomaranian


Léglise Sainte-Osmane est une église catholique située à Sainte-Osmane, en France.

Localisation
L'église est située dans le département français de la Sarthe, dans le bourg de Sainte-Osmane.

Histoire

Architecture

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques depuis le .

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Sarthe
 Liste des églises de la Sarthe

Liens externes

Sainte-Osmane Sainte-Osmane
Monument historique inscrit en 1926

Église Sainte-Osmane de Sainte-Osmane


Phyllis Smith (San Luis, Misuri, 10 de julio de 1951) es una actriz estadounidense. Es conocida por su papel de Phyllis Lapin en la serie de NBC, The Office, que se emitió de 2005 a 2013.

Biografía
Nació en el barrio The Hill, en la ciudad de St. Luis, Misuri. Es graduada de licenciatura en educación primaria en la Universidad de Misuri-St. Louis en 1972.

En los años 1970 y 1980, trabajó como bailarina, animadora del equipo de fútbol San Louis Cardinals, y como artista de burlesque ("No me desnudaba, pero yo llevaba plumas", señalaba Smith), viéndose obligada a dejar la danza después de sufrir una lesión en la rodilla.

Smith, trabajó más tarde en Hollywood como actriz y en procesos de casting; en este contexto, trabajaba como ayudante de casting para The Office cuando le ofrecieron el papel de Phyllis Lapin, un personaje creado específicamente para ella, como una vendedora de voz suave que tiende a estar en desacuerdo con su jefe Michael Scott. Recibió el Screen Actors Guild Awards en 2006 y 2007 por dicho papel, en la categoría Mejor Interpretación de un Reparto en una serie de Comedia, junto al resto de sus compañeros de rodaje.

El 24 de junio de 2008, Smith se presentó con el elenco de The Office en Celebrity Family Feud.

En 2011, Smith interpretó un papel de relevancia en la película Bad Teacher, con Cameron Díaz, Justin Timberlake y Jason Segel.

Carrera
 The Office (2005-2013) - Phyllis Lapin.
 Arrested Development (2005) - Carla.
 The 40-Year-Old Virgin (2005) - Madre de Andy.
 The Office: The Accountants (2006) - Phyllis.
 I Want Someone to Eat Cheese With (2006) - OA Lady / Marsha.
 The Office: The Outburst (2008) - Phyllis.
 Butter (2011) - Nancy.
 Bad Teacher (2011) - Lynn.
 Alvin and the Chipmunks: Chipwrecked (3D) (2011) - Azafata.
 Inside Out (2015) - Tristeza (voz)
 The OA (2016) - Betty

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actrices de Misuri
Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Humoristas de Estados Unidos
Animadoras

Phyllis Smith


ඇන්තනි රොනල්ඩ් (ටෝනි) ක්‍රැෆ්ටර්, (උපත 1940 දෙසැම්බර් 5 දකුණු ඕස්ට්‍රේලියාවේ මවුන්ට් බාර්කර් හි), විශ්‍රාමික ඕස්ට්‍රේලියානු ටෙස්ට් ක්‍රිකට් තරඟ විනිසුරුවෙකි.

ඔහු 1979 සහ 1992 අතර කාලය තුළ ටෙස්ට් තරග 33ක් විනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කර ඇති අතර, එය එතෙක් ඕස්ට්‍රේලියානු විනිසුරුවරයෙකු විසින් ක්‍රීඩා කළ වැඩිම ටෙස්ට් තරග සංඛ්‍යාව විය. (පෙර ඉහළම අගය වූයේ බොබ් ක්‍රොකට් ගේ තරග 32 යි.) ඔහුගේ පළමු තරඟය ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය අතර 1979 පෙබරවාරි 10 සිට පෙබරවාරි 14 දක්වා සිඩ්නිහිදී පැවති අතර, එංගලන්තය කඩුලු 9කින් ජයග්‍රහණය කළ අතර එමඟින් අළු බඳුන රඳවා තබා ගත්තේය. ඕස්ට්‍රේලියානු නායක ග්‍රැහැම් යාලෝප් පළමු ඉනිමේ මුළු ලකුණු 198 න් ලකුණු 121 ක් රැස් කළ නමුත් ඉයන් බොතම්, ජෝන් එම්බුරේ සහ ජෙෆ් මිලර්ට එරෙහිව ඉනිම දෙකෙහිම ඉතිරි පිතිකරුවන් අසාර්ථක විය. ක්‍රාෆ්ටර්ගේ සහකරු වූයේ දොන් වෙසර් ය.

ක්‍රැෆ්ටර් ගේ අවසන් ටෙස්ට් තරගය ඕස්ට්‍රේලියාව සහ ඉන්දියාව අතර 1992 පෙබරවාරි 1 සිට පෙබරවාරි 5 දක්වා පර්ත් හිදී පැවැත්විණි, ඕස්ට්‍රේලියාව ලකුණු 300 කින් ජයග්‍රහණය කළේය, ඩේවිඩ් බූන්, ඩීන් ජෝන්ස් සහ ටොම් මූඩි ශතක ලබා ගත් අතර මයික් විට්නි කඩුලු 11ක් දවා ගත්තේය. ඉන්දීය පිතිකරු සචින් තෙන්ඩුල්කාර් ද ශතකයක් රැස් කළා. ක්‍රාෆ්ටර් ගේ සගයා වූයේ ටෙරී පෲ ය.

ක්‍රාෆ්ටර් 1979 සහ 1992 අතර එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරඟ 84 ක් විනිශ්චය කළේය.

ඔහු 1979 සහ 1984 කාන්තා ටෙස්ට් තරග දෙකක විනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කළේය.

ඔහු 1974 සහ 1992 අතර ඔහුගේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ පළමු පෙළ තරග 94ක් විනිශ්චය කර ඇති අතර, එම වාරයේ ෂෙෆීල්ඩ් පළිහ අවසන් මහා තරගයට සහභාගි වීමෙන් පසු විශ්‍රාම ගියේය. 1992 සහ 2001 අතර, ක්‍රාෆ්ටර් ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් මණ්ඩලයේ විනිසුරු සංවර්ධන කළමනාකරු ලෙස සේවය කළේය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1940 උපත්

ටෝනි ක්‍රාෆ්ටර්


Dansk Film-Avis nr. 538 er en ugerevy produceret Dansk Film Avis.

Dansk Film Avis var en dansk redigeret udgave af de tyske ugerevyer prodceret af Deutsche Wochenschau.

Handling
1. 8000 danske arbejdere er fra Tyskland ankommet på juleorlov, stemningen er høj i togene og ved færgen.

2. Fodboldspillernes julestævne i Københavns Idrætspark sætter rekord med 11.000 tilskuere. Svend Frederiksen fra Frem scorer sejersmålet og vinder dermed over B.93.

3. Sukkervarefabrikken i juletravlheden. Mange flitttige hænder laver juletræspynt: hvordan en juletræskugle bliver til.

4. Juleudstilling i et stort varehus i Berlin.

5. Japans kejser inspicerer sine tropper. England og USA har skaffet sig en modstander, som ikke er til at spøge med.

6. Fra den finske front: Rensdyr er gode hjælpere for de finske og tyske soldater. Kampe i Karelen. Forsyninger skal frem til de tyske og finske soldater.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1944
Ugerevyer
Reportagefilm fra Danmark

Dansk Film-Avis nr. 538


IAMI Shafaq (Farsça: شفق, şafak, gün doğmadan az önce), İran Hava Kuvvetleri tarafından geliştirilmekte olan bir jet uçağıdır. Bu uçağın tasarımcısı olarak tanıtılan kişi İranlı bir uçak mühendisi olan [[Shafige Bafarin]] olarak tanıtıldı. Projenin başlangıcında Suhoy ve Mikoyan şirketlerinden yaklaşık 20 mühendis irana giderek projede yer almışlardır. Özellikle Integral adlı Rus uçak şirketi projede başlarda aktif rol oynamış ancak ABD baskılarından dolayı projeden çekilmişlerdir. Projenin şu ana kadar açıklanmış görüntüleri tamamı maketlerden ibaret olup hiçbir test uçuşu resmîyette gerçekleşmemiştir. Projenin gerçekliği sır perdesi olarak durmaktadır. Tüm benzerliğine rağmen MiG uçaklarına benzerliği İran rejimi tarafından reddelmekte ve tamamen İranın yerli tasarımı olduğunu savunmaktadır. Proje [[Devrim Muhafızları]]na ait üniversitede yapılmakta ve İran savunma bakanlığı tarafından karşılanmaktadır.

Kullanan ülkeler
 İran

Dış bağlantılar
 Shafaq (Before Dawn) page on GlobalSecurity.org
 Iran Military forum
 Fighter aircraft page (in Farsi)

İran savaş uçakları

Shafaq


Levica je politička udruga u Srbiji koju vodi društveni i politički aktivist Slobodan Milovanović.

U svom djelovanju udruga se zalaže za okupljanje progresivnih snaga i ostvarenje ciljeva na području socijalne, ekološke i socijalne pravde. Na političkoj sceni Srbije Ljevica je pozicionirana kao opozicija Srpskoj naprednoj stranci i Aleksandru Vučiću.

Povijest
Program Levice temelji se na četiri osnovna dokumenta (Nacionalna programska platforma "Srbija za sve", Novi društveni ugovor, Srbija na prvom mjestu i Fiskalna strategija).

Udruga je od početka svog djelovanja donijela i nekoliko programskih deklaracija u kojima ističe svoju privrženost temama vojno-političke neutralnosti, ekologije, rada, mentalnog zdravlja te nesuradnje sa strankama i pojedincima okupljenim oko vladajuće koalicije.

Predsjednik udruge Milovanović predložio je okvir za moguće rješenje statusa Kosova u autorskom tekstu za Danas objavljenom 12. kolovoza 2022. godine.

Izvori

Srpske političke stranke

Levica


جلجولية هي قرية عربية تقع ضمن المثلث الجنوبي وحسب التقسيم الإداري الإسرائيلي في اللواء الأوسط.

الموقع
تقع جلجولية في منطقة المركز على الجهة الشرقية من شارع 444، يحدها من الجهة الشمالية وعلى ما يقارب 3 كلم مدينة قلقيلية ومن الجهة الجنوبية قرية كفر برا والتي تبعد ما يقارب 2 كلم. وعلى بعد 35 كلم شرقاً من البحر الأبيض المتوسط.

السكان
عام 1922 م سكن جلجولية قرابة (123) شخصاً، وعام 1931 م قد قطنوا البلدة فقط (260) شخصاً بينهم (134) ذكراً و(126) من الإناث، لهم ستون بيتاً.

عام 1945 م قدروا بـِ (740) عربياً مسلماً، وفي عام 1961 م بلغ التعداد (1,320) عربياً.

ويبلغ عدد السكان (8,600) نسمة:
 (22%) موظفين ومعلمين.
 (30%) أصحاب حرف.
 (20%) عُمال.
 (6%) مزارعين.
 (22%) عاطلين عن العمل.

أعلام
ينسب إلى جلجولية ثلة من العلماء وقد ذكر التاريخ منهم :
 عمران بن إدريس، أبو محمد زين الدين الجلجولي ثم الدمشقي الشافعي ولد عام 734 هـ وتوفي عام 803 هـ.
 محمد بن علي بن سالم ألغزي الجلجولي، ولد في جلجولية وأقام بها وهو يعد من علماء القرن التاسع.
 موسى بن رجب بن راشد بن ناصر الدين محمد الشرف الكناني الجلجولي المقدسي الشافعي، ولد في جلجولية سنة (721–880 هـ) وقد نشأ بها وأخذ العلم عن علمائها وعلماء القدس حيث ولع بالنظم والأدب.
 القاضي شمس الدين أبو عبد الله محمد بن بدر الدين حسن الجلجولي.

المساحة
تبلغ مساحة جلجولية اليوم ما يُقارب (1,900) دونماً:
 (1,000) دونماً مساحة بناء.
 (900) دونماً للزراعة.

بلغت مساحة أراضي جلجولية قبل عام 1948 م (12,685) دونماً تحيط بها قرية حبلة وخربة خريش وكفر قاسم وكفر سابا وبيار عدس.

التسمية
تعد جلجولية من البلدان القديمة التي ذكرها التاريخ فقد نشأت على أنقاض بلدة كنعانية قديمة
تعرف باسم جلجال.

في عهد الرومان ذكرت المصادر الاسم جلجوليس، وفي أخرى فرنجية ذكرت باسم جوليلرا.

وفي عصر المماليك في عام 1265 م قسّم الظاهر بيبرس آن ذاك القرية بالتساوي بين قواده الثلاثة وهم:
 الأمير علاء الدين كشغندي الشمسي الذي أستشهد في حصار عكا سنة 690 هـ.
 بدر الدين بكتاش الغزي أمير السلاح الذي عمل كمسئول عن السلاح في عصر ملوك السلطانية.
 الأمير بدر الدين بكتوت بجكا الرومي.

الآثار
تحتوي القرية على آثار مختلفة منها:
 أنقاض جامع.
 بئر أبو العون.
 خان، الذي كان مركز للراحة على طريق مصر-الشام أُقيمت بأوائل القرن الثامن الهجري.

التربية والتعليم
حتى سنوات الأربعين الأولى لم يكن في جلجولية مدرسة رسمية (حكومية) ولكن الأطفال كانوا يتلقون العلم في الكُتاب.

وفي سنوات الثلاثين كان هناك شيخ الذي يعرف بإمام البلد ومعلم الكُتاب الشيخ يوسف السيفاريني. فكان يُعلم الأطفال في غرفة كانت بجانب دكان شحادة مرار التي كان يشارك في رأس مالها.

في سنة 1940 م جاءت عائلة الشيخ سعيد محمد رابي من رنتيس والذي أصبح إماما للقرية ومعلماً للكُتاب. وكان الكُتاب في غرفة كبيرة في دار عمر الجيوسي بينما كان عدد من أولاد القرية يدرسون في مدرسة قلقيلية الابتدائية، فكانوا يسافرون يومياً مشياً على الأقدام أو على ظهور.

وظل الحال هكذا حتى سنة 1945 م حيث قام الأهالي ببناء غرفة كبيرة جعلوها مدرسة، وأرسلت إليهم دائرة المعارف معلماً من قلقيلية.

ترتيب الطلاب كان في المدرسة من الصف الأول إلى الرابع وكل صف يجلس على سرب من المقاعد حيث كانوا يتعلمون جميعاً داخل تلك الغرفة.

وفي عام 1948 م خرج المعلم من القرية ولم يعد في القرية مدرسة حكومية. وفي أوائل تلك السنة دخل الجيش العراقي وأصبح هو المسئول عن القرية (وكما هو معروف عن منطقة المثلث، جنين وطولكرم ونابلس وقراها).

أحس الأهالي بضرورة أن يكون لأبنائهم مدرسة، فاقترح المختار سعيد إبراهيم رابي أن يقوم أحد الشبان المتعلمين بتدريس الطلاب في غرفة المدرسة التي بنتها القرية. وقد وقع الاختيار على الشاب مصطفى مرار ليقوم بالمهمة حتى كان دخول إسرائيل في 19/05/1949 وأصبحت هي المسئولة إدارياً عن المدرسة، عُين المندوب العام لوزارة المعارف الشاب مصطفى مرار في وظيفته، استمر مصطفى مرار في العمل مدة سنة التحق بعدها بدار المعلمين في يافا واستلم إدارة المدرسة في هذه الفترة السيد محمد عبد الرحمن أبو خيط من قرية الطيرة وعُين معلماً معه السيد بكر أبو كشك.

في سنة (1952-1953 مـ)، تفاقم عدد الطلاب والطالبات متصاعداً عشرات المرات بسبب تطبيق قانون التعليم الإلزامي الذي صدر في تلك الفترة. فأقرت التربية والتعليم عدد من الغرف ليتعلم بها الطلاب.

مصدر

المثلث (إسرائيل)
المنطقة الوسطى (إسرائيل)
بلدات عربية في إسرائيل
قرى عربية في إسرائيل
مجالس محلية في المنطقة الوسطى (إسرائيل)
مجالس محلية في إسرائيل

جلجولية


Colonnella ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Teramo in den Abruzzen. Die Gemeinde liegt etwa 27,5 Kilometer nordöstlich von Teramo, etwa 22,5 Kilometer östlich von Ascoli Piceno und etwa 4,5 Kilometer westlich zur Adriaküste im Val Vibrata. Colonnella grenzt unmittelbar an die Provinz Ascoli Piceno, diese nördliche Gemeindegrenze bildet der Tronto.

Geschichte
Das Gebiet um Colonnella wurde schon von Plinius dem Älteren beschrieben. Erstmals urkundlich erwähnt wird Colonnella allerdings erst zwischen 936 und 962 in den Chroniken von Farfa.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Adriaautobahn Autostrada A14 von Bologna Richtung Tarent.

Gemeindepartnerschaften
 Trets, Département Bouches-du-Rhône, Frankreich

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Abruzzen
Ersterwähnung im 10. Jahrhundert
Weinbauort in Italien

Colonnella


El Jardín Botánico de la Torre Vieja ( en francés: Parc botanique de la Tour Vieille) es un jardín público, y jardín botánico, cerca del centro de la ciudad de Alès, Francia.

Localización

Parc botanique de la Tour Vieille Hôtel de Ville Alès, département du Gard, Languedoc-Roussillon France-Francia.

Planos y vistas satelitales.

Es visitable a diario todo el año. La entrada es libre.

Historia
El parque fue creado por un amante del paisajísmo, que estuvo abandonado durante algunos años antes de que lo adquiriera la ciudad en 1973.

El ayuntamiento rehabilitó el jardín, además del invernadero y la torre imitando antigua, y lo abrió al público en 1981.

Colecciones botánicas
En 1990 se efectuó su primer inventariado botánico identificando 200 especies y variedades de plantas; actualmente hay más de 700.

Entre los especímenes destaca un Cedrus deodara de gran porte, una pequeña cuenca paisajista con ejemplares de Nelumbo.

También hay en el parque un campo de minigolf.

Referencias

Enlaces externos
 Villes Alès
 Entrada en la página de Jardinez (Francés)
 Entrada en la página de Villages en France (Francés), con fotos
 Entrada en la página, La Nature (Francés)

Tour Vieille, Parc botanique de la
Tour Vieille
Tour Vieille, Parc botanique de la

Jardín botánico de la Tour Vieille


Policijska akademija (engleski izvornik: Police Academy 4: Citizens on Patrol), američka filmska komedija iz 1987. godine. Četvrta iz franšize Policijske akademije.

Sažetak
Zapovjednik Eric Lassard (George Gaynes) je zaključio da je policija preopterećena i s premalo ljudi te je izašao sa zamisli o novačenju civila dragovoljaca koji će usporedno raditi s na programu "Građani pozornici".
Carey Mahoney (Steve Guttenberg) i prijatelji Moses Hightower (Bubba Smith), Larvell Jones (Michael Winslow), Eugene Tackleberry (David Graf), Zed (Bobcat Goldthwait), Sweetchuck (Tim Kazurinsky), Laverne Hooks (Marion Ramsey) i Debbie Callahan (Leslie Easterbrook) dobili su zadaću uvježbavati civile. U skupini civila dragovoljaca su ogromni Tommy "House" Conklin (Tab Thacker), gung-ho stariji građanin Lois Feldman (Billie Bird), Tackleberryjev punac te skejterski delinkventi Kyle (David Spade) i Arnie (Brian Backer). Potonje je uhvatio kap. Harris, i sudac je već bio na putu za baciti knjigu na njih kad je uto progovorio Mahoney i rekao sucu neka puste Arnieja i Kylea pridružiti se programu Građana pozornika kao alternativnu kaznu za njih. Sudac se složio i pridružio im se njihov neuspješni odvjetnik Butterworth (Derek McGrath). Kap. Thaddeus Harris (G. W. Bailey) smatra taj program bezumnim, želi da program Građana pozornika propadne i da on preuzme Akademiju.

Američki filmovi 1980-ih
Filmske komedije

Policijska akademija 4: Građani pozornici


Pidasa (Antik Yunanca: Πήδασα), Muğla'nın Bodrum ilçesinde bulunan Roma dönemine ait antik yerleşimdir.

Leleg şehirlerinden günümüze en iyi korunarak kalan Pedasa'dır. Bugün buraya Gökçeler adı verilmektedir. Çevre halkı Pedasa'dan Gökçeler Kalesi diye söz eder. Konacık mahallesinden bir yol ve yönlendirme levhaları sayesinde antik kent rahatlıkla ulaşılbilir. Çevrede görülen kümbetleri andıran, kuru duvar tekniğiyle yapılmış, kubbeli mezarlar Pedasa'ya yaklaşıldığını anlatır. Bu mezarlar 1919-1921 yıllarında İtalyan hafirler tarafından açılmıştır. Buluntular Geometrik Devre tarihlendirilmiştir. Mezarların küçük bir girişi vardır. Kubbeli tek bir odadan ibarettir. Yerel taşlar kullanılarak bindirme tekniğiyle yapılmıştır.

Gökçeler günümüzde bazı çobanların büyükbaş hayvanlarını otlattıkları bir yerdir. Lelegler'in Pedasa'sından iç kale dışında hemen hiçbir şey kalmamıştır. Ancak, yüzeyde yapı kalıntılarının izleri görülmektedir. İç kale günümüze oldukça iyi bir durumda gelmiştir. Özellikle doğu bölümü çok sağlamdır. Dar kale kapıları kule ile takviye edilmiştir. Kale yapımında kuru duvar tekniği kullanılmıştır. İç kale yüksek bir kaya üzerine oturtulmuştur. Doğudaki kulelerden çevreye bakıldığında yer yer sur duvarları izlenebilmektedir. Şehrin güneybatısında, sur duvarlarının dışında, vadide sözü edilen Athena tapınağından günümüze birkaç taş dizisinden başka bir şey kalmamıştır. Herodotos bir kaynakta kent ile ilgili yazısında  Pedasesliler Halikarnassos'un ötesinde kıyıdan içeride oturuyorlardı  Herodotos Pedasa'nın lokalizasyonu için en önemli bilgiyi burada ifade etmektedir.  Halikarnassos üzerindeki tek kent Pedasa'dır. Bu görüş 2008 yılında Tapınak terasında bulunan bir yazıtla kesinlik kazanmıştır.

Kazı ve Araştırmalar
2007 yılında henüz Bakanlar Kurulu kararı ile kazıların başlanmasından önce alanda yapılan yüzey araştırmaları sırasında makro vejetasyon altında gizlenmiş alanda kaçak kazılarla tahrip edilmiş, kuzey-güney aksında görülen derin bir kaçak kazı çukuru kesitinde saptanan kült adağı terrakotta mask ve heykelcikler o zaman tapınağın yeri konusunda önemli bir veri olarak değerlendirilmişti.
Kutsal Alan MÖ 6. yüzyıldaki Pedasis topraklarının mutlak yönetim merkezi olan Gökçeler Kalesi'nin batısında akropolis'e 250 m uzaklıkta, kentin batı girişindeki yolun düzlüğe ulaştığı noktada kuzeye doğru yükselen tepenin alt yamacında yer alır. Tapınağın önünden geçen yol iç kısımlara doğru Pedasa'nın MÖ 6./5. yüzyıllardaki yönetim merkezi olan akropol ve mezarlık alanlarına ve aşağı
doğal limanlara yönelen yol aksının kesişme noktasındadır. Kutsal Alan önünden geçerek denize yönelen batı yolu aynı zamanda yerleşimin Bitez ve Gümbet doğal limanları ile Alos K'arnos (Halikarnassos)'a bağlanan yol ağı üzerindeydi. Kutsal Alan'ın aşağı kent düzlüğüne ulaşımı 50 m uzunluğundaki bölümünü açığa çıkardığımız tören yolu ile sağlanmaktadır. Dokuz metre genişliğindeki taş döşeli bu özel yolun alt bölümü Maussollos'un Leleg yerleşmelerini Halikarnassos ile birleştirdiği zamanda inşa edilmiş Karakol Binası ile sınırlanmıştır. Tören yolunun ulaştığı en yüksek noktada konumlanan ante'li Dor tapınağı ve onun güney yanındaki açık hava tapınım alanını güneyden sınırlayan büyük teras Athena Kutsal Alanı'ndan günümüze ulaşan ana kalıntılardır. MS 12.- MS 13. yüzyıllarda alanının yerleşim yeri olarak kullanıldığı Doğu Roma Dönemi'nde tören yolu ve Kutsal Alan yapılarının tamamı, kendi özgün malzemesi ile kullanılarak büyük ölçüde tahrip edilmiştir.
Kente ulaşan ziyaretçileri karşılayan yarımadanın Leleg döneminden bilinen en eski ve ilk tapınağına sahip olan Kutsal alan, çok sayıda yazıt yanında anıtlar ve yapılara ait mimari parçaların en yoğun görüldüğü yerdir. Bu ayrıcalıklı durum Kutsal Alan'ın eski bir Anadolu  bitig Edebiyat Fakültesi Dergisi 2021/1200 geleneğini devam ettiren Pedases halkının toplanma yeri(agorası) olarak kullanılmasından başka türlü açıklanamaz. Doğrudan erken evrelerin yürüme tabanı üzerine oturan geç dönem yapılarının tamamına yakın bölümü korunarak gerçekleştirilen temizlik ve araştırma sondajları ile Kutsal Alan'da yerleşik in-situ kalıntıların tasar, yapım evresi ve yüklendikleri işlevler ile ilgili aşağıda genel hatları ile özetlenen bazı önemli sonuçlara ulaşılabilmiştir.

Kutsal Alanlar
19. yüzyılın sonlarına doğru Tapınak Terası'nın altındaki Karakol Binası olarak tanımladığımız yapının yanında bulunan, olasılıkla MÖ geç 5. yüzyıla ait, Athena Pedasis'e adanmış olan heykel kaidesi üzerindeki
yazıt, Athena Tapınağı'nın varlığı ve kentin lokalizasyonu hakkında ilk önemli belge olarak yerini almıştır (Paton ve Myres 1896,193-194).

Athena Kutsal Alanı Mimarisi
Tapınağın cephesi batıya denize doğru değil Arkaik Pedasa'nın mutlak yönetim merkezi akropolis'e yönlendirilmiştir. Topoğrafyanın eğimli profili doğuya doğru yol, güneye doğru ise teras duvarları ile çözülmüştür. Kutsal yolun ulaştığı tapınağın önündeki açık hava kutsal alanı, gerçekleştirilen kült etkinliklerinin her dönemdeki odağı olmuştur. Burada MÖ 4. yüzyıldan başlayıp MS 1. yüzyıla kadar onarımlarla kullanılan taban plakalarının altında kazılarla gün yüzüne çıkarılan bir duvar temeli, Kutsal Alan'ın MÖ 7./6. yüzyıl tarihli ilk kullanım evresine ilişkin en eski mimari kalıntılarından biri olarak değerlendirilmektedir. Tapınak güney cella duvarının 6 m önünde ve ona paralel olarak doğuya doğru 7 m uzunluğunda devam eden, anakaya özelliğinde kırmızı renkli sert bir zemine oturtulmuş plaka taşlardan yapılma bu duvarın doğu uçta sadece bir tek taş dizgesiyle izlenmesi, önde tahrip olduğunu göstermektedir. İkinci evrede inşa edilen ante'li tapınağın güney duvarının tapınağın diğer duvarlarından neredeyse iki kat daha fazla kalınlaştırılması yanında teknik ve işçilik farklılıkları 2. evrede inşa edilen ante tapınağı güney duvarının ilk evre tapınağı kuzey duvarının değiştirilerek kullanıldığı görüşünü güçlendirmektedir. Buna göre tapınağın ölçülerinin kısa kenarlarda yaklaşık 6 m, uzun kenarlarda 11 m olarak tahmin etmek mümkündür. Erken tapınağın yaklaşık 6 m güneyindeki teras duvarı hem ilk hem de 2. evre ante'li tapınağı için onarılarak ortak kullanılmıştır. Yapının oturduğu arazinin eğimi nedeniyle oluşturulan teras duvarına ait kalıntılar yapı duvarının 9 m kadar güneyinde saptanmıştır. Bu alanda gerçekleştirilen Orta Teras sondaj çalışmalarında ele geçen malzeme 2.50 m yüksekliğinde korunmuş Orta Teras duvarının MÖ 6. yüzyılın ilk yarısında inşa edildiği ve bu bölümde yaklaşık 7 m genişliğinde bir yürüme düzlüğü oluşturulduğunu ortaya koymuştur. Arkaik evre tapınağının oturduğu tepe alt yamacının kuzeye doğru genişletilerek buraya bir ante tapınağının inşa edilmesi ikinci yapılanma evresinde Kutsal Alan'da büyük bir değişime gidildiğini göstermektedir. İkinci evrede tapınak ve Kutsal Alan için büyük bir teras inşa edilmiştir. Tapınağın yaklaşık 25 m uzağında  bitig Edebiyat Fakültesi Dergisi 2021/1 Pedasa Kazı ve Araştırmaları inşa edilen ve doğudan batıya uzanarak karakol binasına yakın yerde sonlanan yaklaşık 60 m uzunluğundaki bölümü ile neredeyse ilk yapım evresindeki konstrüksiyonunu koruyan Kutsal Alan Alt Terası, Pedasa'dan günümüze ulaşan en etkili kalıntılardan biridir. İçten 6.60 x 6.95 m ölçülerinde naos ve 4.55 x 6.65 m ölçülerindeki pronaos'tan oluşan tapınak, boşlukları sıkıştırılmış toprak ile düzeltilmiş anakaya tabanı üzerine oturtulmuştur. Cephe ve yanlarda serbest inşa edilen tapınağın kuzey uzun duvarı teras duvarı ile bütünleştirilmiştir. Tabanı sonraki evre müdahaleleriyle yer yer değişikliğe uğrasa da çok köşeli kesilmiş düzgün kireçtaşı plakalardan oluşan tapınağa en az iki basamakla ulaşılmaktadır. Pronaos'u sınırlayan kapı ve naos duvarlarının altında Leleg yapılarında sıkça kullanılan geniş tutulmuş alçak seki düzenlemesinin yanında Tapınak güney yan duvarının boydan boya diğer duvarlardan kalın inşa edilmiş olması da ilgi çekicidir.
Bu duvar içinde biri tahrip edilmiş içten boyutları 2.30 x 0.80 m ve 0.50 yüksekliğinde o aynı ölçülerde yan yana iki büyük niş ve doğu yan tarafta üç basamaklı stel altlığı inşa edilmiştir. Öndeki kült yerini kuzeyden sınırlayan tapınak güney duvarının önü farklı boyutlarda adak stelleri ile donatılmıştır ki bunlara ait bazı parçalar kazı sırasında ele geçmiştir. Tanrı yontusu ve değişik adakların konulması için inşa edilen nişli alanın önünde dıştan ölçüleri 1.00 x 1.20 m, derinliği 0.40 m olan bir eschara (kült ocağı) yer alır. Böylece tapınak güney dış duvarının önündeki 9.75 x 11.70 m ölçülerinde bir teras üzerine oturan alanın ritüeller için ayrıldığı anlaşılmaktadır. Eski tapınak alanın yeniden düzenlendiği bu yer ante'li tapınak, kutsal yol ve büyük teras duvarının inşa edildiği aynı süreçte son şekline kavuşmuştur.

Açık hava kült alanı
Açık hava kült alanının düzenlemesi için aynı dönemde batı tarafı anakaya üzerine oturan ortak bir duvarla ayrılan belki de kült yemeklerinin yendiği andron ya da adakların saklandığı iki mekânla sınırlandırılmıştır. Kült etkinliği için inşa edilen mimari kalıntılar bunlarla sınırlı değildir. Doğu-batı doğrultusunda uzayan ilk yapım evresi duvar kalıntısının güney yakınındaki cephesi güneye dönük, doğu iç duvarları kaçak kazı ile tahrip edilmiş at nalı şeklindeki yapı ve onunla birleştirilmiş batıya doğru devam eden duvar uzantısı bunlar arasındadır. Bunlardan güneye cephe veren ve olasılıkla bir zamanlar basamaklara sahip ön kesiminin ilk ve ikinci evre tapınaklarının ortak kullanılan güney teras duvarı inşası tarafından tahrip edilen at nalı şeklindeki erken yapının orta teras ile ilişkili olabileceği de gözden uzak tutulmamaktadır.bitig Edebiyat Fakültesi Dergisi 2021/1202
Arkeolojik malzeme ışığında yapım evrelerinin inşa tarihi söz konusu edildiğinde, Kutsal Alan ilk yapım evresini temsil eden ilk evre tapınağı için kullanılabilecek başta kapı pervazını yanlardan taçlandıran Leleg plaster başlığı ve üst yapıya ait diğer İon kymation bezemeli dizgelerinin stili MÖ 6. yüzyılın ilk yarısını adres göstermektedir ki tarih olarak kendisinden sonra inşa edilen Alazeytin kalesi 30 no'lu yapı için W. Radt (1970) tarafından önerilen rekonstrüksiyonu ile koşutluk göstermektedir. MÖ 10. yüzyıldan Roma Dönemi içlerine dek etkin olduğu anlaşılan Kutsal Alan'ın tüm yarımada için taşıdığı önem, ele geçen yazıtlar, MÖ 2. yüzyıla tarihlenen Athena heykeli ve çok sayıda buluntu ile de desteklemektedir. Sondajlardan gelen malzeme ışığında MÖ 4. ortalarından hemen sonra köklü bir değişim geçiren Athena Kutsal Alanı, yapılanma süreçleri ve malzemesi ile başta Leleg Yarımadası olmak üzere henüz taşları tam olarak yerine oturtulamayan kutsal alan mimarlığının gelişim süreçlerinin takibi ve yorumlanması için önemli bir referans olmaktadır.

Akropolis
Pedasa Akropolisi'nde ikinci halka surun batı alt yamacında yerleşik kentin bilinen tek tapınağı olabilecek yapı ve çevresinde yapılan araştırmalarda yıllar içinde açılan kaçak kazı çukurlarının günümüzde daha da genişletildiği görülmüştür. Kaçak kazı çukuru çevresinde bulunan parçalar Geç Arkaik Döneme ait olduğu görülmüştür. Ancak bu tarihin tapınağın kullanım evresine ne denli yol gösterebileceği şimdilik kesin değildir. Yoğun taş yıkıntısı altında gizlenmiş tapınağın planı konusunda bugün için fazla bir yorum yapma olanağı olmadığı sanılmaktadır. Yapılan arkeolojik çalışmalarda çıkan veriler klasik bir tapınaktan çok bir kült yapısından söz etme durumu olduğunu açıklamaktadır. Yapının plan ve gerçek işlevi ise ancak kapsamlı kazılar sonucu anlaşılabilir.

Kaynakça

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler

Pidasa


Georg Christian Unger (né le  à Bayreuth et mort le  à Berlin) est un architecte et constructeur de Frédéric le Grand à Potsdam et à Berlin. Il est l'un des artistes les plus importants du rococo frédéricien.

Biographie
Il étudie à l'Académie de Bayreuth avec Carl von Gontard et plus tard, comme son professeur, est allé à Potsdam et à Berlin et travaille comme maître d'œuvre avec . Après le déménagement de Gontard à Potsdam et Berlin, il est son plus proche collaborateur pendant des années et termine sa formation. Selon les propres plans d'Unger, des maisons de ville ainsi que des bâtiments publics et militaires sont construits à Potsdam.

En 1787, Unger devient Oberhofbaurat, en 1788 il devient directeur de l'Immediatbaukommission.

Unger fournit les conceptions d'environ 260 bâtiments, dont beaucoup sont réalisés par lui-même. Il développe un nouveau type de construction à partir des exigences de  : le Bürgerpalais, un immeuble d'habitation bourgeois aux allures de palais. Unger crée également un grand nombre de bâtiments à Berlin : rien que 40 sur l'Unter den Linden, 13 palais sur la Gendarmenmarkt et plus de 40 sur la Leipziger Straße.

Georg Christian Unger décède à Berlin en 1799 à l'âge de 55 ans. Il est enterré au cimetière des paroisses de Dorotheenstadt et Friedrichswerder devant la . La tombe n'a pas été conservée.

Grands travaux

  à Potsdam (1769)
 Porte de Brandebourg à Potsdam (côté champs, côté ville d'après les plans de Gontard, 1770)
  à Potsdam (1770–1772)
  à  (1771)
 Reconstruction des  à Potsdam (1771-1775)
 Ancienne bibliothèque royale sur la Bebelplatz à Berlin (1775-1780)
 Nouveau bâtiment de la maison des cadets de Berlin (1776-1779)
 Tours de la cathédrale allemande et française de Berlin (avec Carl von Gontard, 1780-1785)
 Bâtiment de tête de la  de Potsdam (1781)
 Jägerbrücke avec colonnades à Berlin (1782)
  (1783-1784)
  sur l'Alexanderplatz à Berlin (1783)

Bibliographie

 Unger, Georg Christian. In: Hans Vollmer (Hrsg.): Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Begründet von Ulrich Thieme und Felix Becker. Band 33: Theodotos–Urlaub. E. A. Seemann, Leipzig 1939, S. 571–572.
 Christian Wendland: Georg Christian Unger. Baumeister Friedrichs des Großen in Potsdam und Berlin. J. Strauss Verlag, Potsdam 2002 .

Liens externes

 77 fiches d'architecture dans les archives de la TU Berlin avec de nombreux plans de maisons dans le vieux Berlin et Potsdam

Références

Architecte allemand du XVIIIe siècle
Naissance en mai 1743
Naissance à Bayreuth
Naissance dans la principauté de Bayreuth
Décès en février 1799
Décès à Berlin
Décès à 55 ans

Georg Christian Unger