Die Dolden-Johannisbeere (Ribes fasciculatum) ist ein kleiner, bis 1,5 Meter hoher Strauch mit tief gelben, duftenden Blüten und scharlachroten Früchten aus der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in China, Japan und Korea. Die Art wird nur sehr selten kultiviert.

Beschreibung

Die Dolden-Johannisbeere ist ein 1,5 Meter hoher, Laub abwerfender Strauch mit dicken, bräunlichen, unbewehrten Zweigen. Die Knospen sind bräunlich, 2 bis 5 Millimeter lang, eiförmig bis länglich eiförmig, kahl und spitz. Die Laubblätter haben einen 1 bis 3 Zentimeter langen, behaarten oder selten kahlen Stiel. Die Blattspreite ist einfach, drei- bis fünflappig, rundlich, selten ab 2 meist 3 bis 4 und selten bis 8 Zentimeter lang und 3,5 bis 5 (selten ab 2,5 bis 10) Zentimeter breit, mit gestutzter oder flach herzförmiger Basis. Die Lappen sind breit eiförmig, grob und stumpf gesägt mit stumpfem oder spitzem Ende. Der mittlere Lappen ist etwa gleich lang oder etwas länger als die seitlichen. Beide Seiten sind kahl oder behaart.

Die Blüten sind zweihäusig verteilt. Sie sind tief gelb und duftend. Die männlichen Blütenstände sind sitzende Dolden aus zwei bis neun Blüten. Die weiblichen Blüten stehen selten einzeln, meist in Büschel aus zwei bis vier, selten sechs Blüten. Die Tragblätter sind länglich, 5 bis 8 Millimeter lang, schwach flaumhaarig, einadrig und fallen früh ab. Die Blütenstiele sind kahl oder schwach behaart und selten ab 3 meist 5 bis 9 Millimeter lang. Der Blütenbecher ist kuppelförmig, gelblich grün, 2 bis 3 Millimeter lang, mit eiförmigen bis zungenförmigen, 2 bis 4 Millimeter langen und zur Blütezeit zurückgebogenen Zipfeln. Die Kronblätter sind tief gelb, 1,5 bis 2 Millimeter lang und rundlich bis fächerförmig. Die Staubblätter sind länger als die Kronblätter. Der Fruchtknoten ist birnenförmig. Die Früchte sind scharlachrot, rundlich mit Durchmesser von 6 bis 10 Millimeter.

Die Dolden-Johannisbeere blüht von April bis Mai, die Früchte reifen von Juli bis September.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in den chinesischen Provinzen Anhui, Gansu, Henan, Hubei, Jiangsu, Jiangxi, Shaanxi, Shandong und Zhejiang, auf den japanischen Inseln Honshū, Kyushu und Shikoku und auf der Koreanischen Halbinsel. Die Dolden-Johannisbeere wächst in Wäldern, Waldrändern und Bambuswäldern in Höhen von 700 bis 2400 Metern, auf frischen bis feuchten, sauren bis neutralen, sandig- bis lehmig-humosen, nährstoffreichen Böden an licht- bis halbschattigen Standorten. Die Art ist frosthart.

Systematik
Die Dolden-Johannisbeere (Ribes fasciculatum) ist eine Art aus der Gattung der Johannisbeeren (Ribes) in der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Sie wird in der Untergattung Berisia der Sektion Hemibotrya zugeordnet. Die Art wurde 1843 von Philipp Franz von Siebold und Joseph Gerhard Zuccarini erstmals wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Ribes leitet sich vom arabischen Namen einer Art der Rhabarber ab. Der Name wurde im Mittelalter wegen des säuerlichen Geschmacks der Beeren einiger Arten, der an den Geschmack des Rhabarbers erinnert, für die Johannisbeeren übernommen. Das Artepitheton fasciculatum stammt aus dem Lateinischen und bedeutet "gebündelt".

Es werden drei Varietäten unterschieden:
 Ribes fasciculatum  var. chinense  mit dicht behaarten Zweigen und Blattspreiten und kahlen Fruchtknoten und Früchten. Die Blattspreite ist etwa 10 Zentimeter lang.
 Ribes fasciculatum var. fasciculatum mit kahlen oder anfangs locker flaumig behaarten und später beinahe kahlen Zweigen und Blattspreiten.
 Ribes fasciculatum var. guizhouense  mit dicht behaarten Zweigen und Blattspreiten und anfangs flaumig behaarten Fruchtknoten und Früchten, die später verkahlen. Die Blattspreite ist etwa 6 Zentimeter lang.

Verwendung
Die Dolden-Johannisbeere wird sehr selten kultiviert.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 539.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Stachelbeergewächse
Beerenobst

Dolden-Johannisbeere


În statistică, testul Cucconi este un test non-parametric utilizat pentru compararea simultană a tendinței centrale și dispersiei (detectarea locației și schimbărilor de scară, cunoscută drept problema Behrens–Fisher) între două eșantioane. Multe teste de rang au fost propuse pentru problema Behrens–Fisher. Aproape toate sunt teste de tip Lepage, adică o combinație de testare a locației și testare a scării. Testul Cucconi a fost propus pentru prima dată de Cucconi.

Testul Cucconi nu este la fel de utilizat ca alte teste de locație și scară, dar este de interes pentru mai multe motive. În primul rând, din punct de vedere istoric, acesta a fost propus la câțiva ani înainte de testul Lepage, testul standard pentru două eșantioane în problema locație-scară. În al doilea rând, spre deosebire de alte teste de locație și scară, testul Cucconi nu este o combinație de teste de locație și teste de scară. În al treilea rând, este similar cu testele Lepage în ceea ce privește puterea și probabilitatea erorilor de tipul I și, foarte important, este mai ușor de calculat, deoarece necesită doar pe rangul unui eșantion în eșantionul combinat. Alte teste necesită multe alte informații, dar și estimarea prin permutații a mediei și a varianței, deoarece nu sunt disponibile formule analitice.

Testul Cucconi se bazează pe următoarea statistică:

unde  se bazează pe suma standardizată a pătratelor rangurilor din primul eșantion de elemente din eșantionul combinat, iar  se bazează pe suma standardizată a pătratelor contra-rangurilor din primul eșantion de elemente din eșantionul combinat.  este coeficientul de corelație între  și . Testul respinge ipoteza pentru valori mari, iar un tabel cu valori critice este disponibil. Valoarea p poate fi calculată cu ușurință prin permutări.

În perioada recentă, testul a devenit din ce în ce mai utilizat în aplicații din ce în ce mai diverse, precum hidrologie, psihologie aplicată și control industrial al calității.

Note

Teste

Test Cucconi


John Francis Wetzel (Waynesboro, Virginia; ) es un exjugador y exentrenador de baloncesto estadounidense que disputó siete temporadas en la NBA, además de ejercer como entrenador de los Phoenix Suns durante una temporada, y varias más como asistente en diversos equipos. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Hokies del Instituto Politécnico y Universidad Estatal de Virginia, promediando en su última temporada 18,5 puntos y 8,8 rebotes por partido. Lideró a su universidad en su primera aparición en un torneo de portemporada, el NIT de 1966. En 1965 fue elegido en el segundo mejor quinteto de la Southern Conference.

Profesional
Fue elegido en la septuagésimo quinta posición del Draft de la NBA de 1966 por Los Angeles Lakers, pero a causa de una fractura en una muñeca, su debut no se produjo hasta bien avanzada la temporada 1967-68, jugando como suplente, promediando 3,7 puntos y 2,2 rebotes por partido.

En  se produjo un Draft de Expansión, siendo elegido por los Phoenix Suns, donde sin embargo no debutaría hasta la temporada 1970-71 debido a que tuvo que cumplir con el servicio militar, promediando 4,7 puntos y 2,2 rebotes por partido. Jugó una temporada más, tras la cual fue despedido, ficando entonces como agente libre por Atlanta Hawks. Allí jugó tres temporadas, siempre como suplente, siendo la más destacada la última de ellas, en la que promedió 3,8 puntos y 1,8 rebotes por partido.

En  fue repescado por los Suns, donde jugaría su última temporada como profesional.

Entrenador
Tres años después de su retirada, fue contratado por su último equipo, los Suns, como entrenador asistente de John MacLeod. Permaneció en ese puesto hasta que en la temporada 1987-88 fue ascendido a entrenador principal, cargo que ocupó esa única temporada, logrando 28 victorias y 54 derrotas.

Posteriormente regresó al puesto de asistente, en los Portland Trail Blazers (1989-94), Golden State Warriors (1996-97) y Sacramento Kings (1998-04), hasta que en  se retiró definitivamente.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas como entrenador
 Ficha de John Wetzel en ultimatenba.com

Baloncestistas de Virginia
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de Los Angeles Lakers
Baloncestistas de los Atlanta Hawks
Baloncestistas de los Phoenix Suns
Baloncestistas de los Virginia Tech Hokies
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Entrenadores de la NBA
Entrenadores de los Phoenix Suns

John Wetzel


Joshua Hoyle (décédé le ) est professeur de théologie au Trinity College de Dublin et maître de l'University College d'Oxford pendant le Commonwealth d'Angleterre .

Biographie
Il est né à Sowerby, Yorkshire, et fait ses études au Magdalen Hall, à Oxford et au Trinity College, à Dublin, dont il devient membre. Il obtient son diplôme de docteur et est nommé professeur de théologie à l'université en 1621, après que James Ussher ait démissionné et que le premier choix  et le deuxième choix  aient refusé le poste . Fervent calviniste, il se heurte au prévôt William Bedell . Il est un enseignant assidu à Dublin, couvrant chaque livre et verset de la Bible et, quand il a fini, recommençant.

Au déclenchement de la rébellion irlandaise de 1641, il se réfugie à Londres, où il est nommé vicaire de Stepney, en remplacement du royaliste William Stampe . Sa prédication est jugée «trop scolaire» pour sa congrégation de Londres. En 1643, il devient membre de l'Assemblée de Westminster et assiste régulièrement à ses réunions. Il est présenté pour Sturminster Marshall, Dorset, par la Chambre des communes en février 1643. Il témoigne contre William Laud sur sa politique lorsqu'il était chancelier de l'Université de Dublin.

Il est employé par le comité du parlement pour la réforme de l'Université d'Oxford. Le 8 juillet 1648, Obadiah Walker (futur maître du University College) et d'autres sont expulsés de l'université pour leurs penchants royalistes. Le 10 juillet, le maître du University College, Thomas Walker, perd également son poste. Hoyle est ensuite nommé Master of University College et Regius Professor of Divinity. Hoyle se plaint de manque d'argent : un canonicat de Christ Church, Oxford, qui a été affecté au soutien de la chaire, est affecté à un autre avant la nomination de Hoyle, et les revenus du Master of University College sont faibles. Il meurt le 6 décembre 1654 et est inhumé dans l'ancienne chapelle de son collège.

Œuvres
À l'appui de James Ussher contre William Malone, il écrit A Rejoynder to Master Malone's Reply concernant Reall Presence, Dublin, 1641. Un sermon prêché par "JH", et imprimé en 1645 sous le titre Jehojades Justice against Mattan, Baal's Priest, &c., est également attribué à Hoyle.

Références

Liens externes

Écrivain anglais du XVIIe siècle
Étudiant de Trinity College (Dublin)
Théologien protestant du XVIIe siècle
Théologien anglais
Décès en décembre 1654

Joshua Hoyle


Die Lydia ist ein ehemaliges Fracht- und Passagierschiff, das seit 1967 als Touristenattraktion am Strand von Le Barcarès dient.

Einzelheiten
Das Schiff wurde im Jahre 1931 als Moonta auf der dänischen Werft Burmeister & Wain gebaut. Bis zum Februar 1955 fuhr die Moonta unter australischer Flagge für die Adelaide Steamship Company zwischen den Häfen Adelaide, Port Pirie, Port Lincoln, Whyalla und Wallaroo. Nach kurzer Aufliegezeit diente die Moonta ab Juni 1955 für ein halbes Jahr in Charter der Reederei Tasmanian Steamers. Am 21. Dezember 1955 übernahm die griechische Reederei Hellenic Mediterranean Lines das Schiff, benannte es in Lydia um und setzte es bei der Tochtergesellschaft Compania Naviera del Atlantico im Mittelmeer ein. Am 30. Dezember 1966 wurde die Lydia in Piräus außer Dienst gestellt und zum Verkauf angeboten.

Die Societe d'Economie Mixte d'Etudes et d'Amenagement des Pyrenees Orientales (S.E.M.E.T.A.) erwarb das Schiff 1967 und ließ es in Marseille für seinen Einsatz als antriebsloses Touristen- und Kasinoschiff umbauen. Am 10. Juni 1967 wurde die Lydia durch einen eigens gegrabenen Kanal an den Strand von Barcarès gezogen und auf der Position 42° 49' 39" N; 003° 2' 28" E festgesetzt, wo es inmitten eines Freizeitparks als Touristenattraktion mit Museum, Restaurant, Diskothek und Kasino dient. 1974 übernahm ein japanisches Unternehmen das Schiff.

Weiteres
Im Spielfilm Der Greifer spielen mehrere Szenen auf dem Schiff. Die von Jean-Paul Belmondo verkörperte Hauptfigur deckt im Casino des Schiffs eine mafiöse Gruppe auf.

Literatur

Einzelnachweise

Motorschiff
Museumsschiff
Le Barcarès
Burmeister & Wain
Museum in Okzitanien
Verkehrsmuseum in Frankreich

Lydia (Schiff)


Optik geribesleme bir ışık kaynağının çıkışının, girişine bağlanmasıyla oluşan durumdur. Kendi çektiği görüntüye bakan bir kamera optik geribeslemeye örnek gösterilebilir. Karşılıklı duran iki ayna da optik geribeslemenin basit bir örneğidir.

Yandaki film bir mum alevinin görüntüsünün bir kamera tarafından yakalandıktan sonra yükseltilip bir monitöre gönderilmesi ve monitörde oluşan görüntünün yeniden kamera tarafından yakalanması sonucunda oluşmuştur. Döngüyü başlatan ışık kaynağı olan mum söndürülse de döngü devam eder. Aslında elektron kameradan monitöre neredeyse ışık hızında hareket etse de monitörün yüzeyindeki fosforun parlayıp sönmesi için geçen zaman yüzünden resim o kadar hızlı değişmez.

Geribesleme
Girişim
Sanat teknikleri

Optik geribesleme


A Tariqa Maryamiyya é uma confraria sufi da ordem Shadhili fundada por Frithjof Schuon (1907-1998), poucos anos depois de ter ingressado, em 1932, na confraria do Xeique Ahmad al-Alawi. A ideia de que todas as religiões têm uma origem e uma sabedoria comuns é um dos pilares do ensinamento de Schuon.

História
Em 1932, Frithjof Schuon passou quatro meses na Argélia com Xeique Ahmad al-Alawi, que o iniciou no caminho sufi Alawiyya e lhe deu o nome de 'Īsā Nūr ad-Dīn. Em 1935, após uma segunda estadia na Argélia, Schuon fundou zauias na Suíça e na França, e iniciou aspirantes na confraria Alawi. As diferenças de perspectiva entre Schuon e a zauia mãe o levaram a assumir gradualmente sua independência, apoiado por René Guénon.

Ao longo de sua vida, Schuon mostrou uma devoção especial à figura de Maria, que ele expressou em sua obra doutrinária, poética e pictórica. Daí veio o nome Maryamiyya ("Mariana", em árabe) da tariqa que ele fundou como ramo da ordem Shadhiliyya-Darqawiyya-Alawiyyah.

Para Schuon, como para outros, todo caminho espiritual consiste em uma doutrina e um método. Metodicamente, a Tariqa Maryamiyya é baseada em ritos sufi, portanto islâmicos, e doutrinariamente sobre a philosophia perennis, ou seja, a "metafísica universal", com suas ramificações cosmológicas e antropológicas. Segundo William Stoddart, "a ideia central da filosofia perene é que a Verdade divina é una, atemporal e universal, e que as diversas religiões são apenas linguagens diferentes que expressam essa Verdade". Isto explica o uso, nos escritos de Schuon, de termos e conceitos de outras tradições como o hinduísmo, o budismo e o cristianismo.

Uma série de acadêmicos e estudiosos ocidentais que se dedicaram a discutir e expor aspectos do islamismo — como, por exemplo, Seyyed Hossein Nasr, Martin Lings, Titus Burckhardt, Victor Danner e William Stoddart — têm sido associados aos ensinamentos de Schuon, mas a influência desta corrente é mais importante no âmbito da filosofia tradicionalista ou perennialista do que especificamente no domínio dos ensinamentos islâmicos shadhilitas.

Em 1980, Frithjof Schuon emigrou da Suíça para os Estados Unidos, onde morreu em 5 de maio de 1998, aos 90 anos de idade, depois de ter dado sua independência aos diferentes ramos da tariqa.

Filosofia perene
Islão
Sufismo
 Ordens sufis
Sufistas Ordens

Tariqa Maryamiyya


Martín de Herrera (Herrera del Duque, Badajoz, 29 de julio de 1573) fue guerrero de Felipe II en América. Su tío fue Martín Gómez de Herrera, capellán de Reyes Nuevos en la Santa Iglesia Catedral de Toledo, uno de los panteones oficiales de los reyes de Castilla.

Trayectoria
En América, en Nueva España, fue alguacil mayor en varias ciudades del marquesado del Valle. Se unió a Pedro de Azcoeta, gobernador de Cartagena de Indias. En México reclutó a 800 soldados, con los que luchó en Filipinas contra unos corsarios, los sangleis. Fue herido de lanza y tras una larga convalecencia, sanó y conquistó Maluco y Ternate, hizo prisionero a su rey y volvió victorioso a Manila.

Véase también

 Martín Gómez de Herrera

Referencias

Conquistadores españoles
Historia de Filipinas
Nacidos en Herrera del Duque

Martín de Herrera


රූපවාහිනී සම්ප්‍රේෂණය
1927 දී ජෝන් ලොගී බෙයාඩ් දිගු-දුර රූපවාහිනී තරංගයක්"  සැතපුම් 438 දිග දුරකථන මාර්ගයක් හරහා ලන්ඩන් හා ග්ලාස් ගෝ අතර සම්ප්‍රේශණය කරන ලදී. බෙයාඩ් ලොව පලමු දිගු-දුර රූපවාහිනි දර්ශන ග්ලාස්ගෝ කේන්ද්‍රස්ථානයේ කේන්ද්‍ර හෝටලයට (central Hotel) වලට සම්ප්‍රේෂණය කරන ලදී. අනතුරුව ඔහු බෙයාඩ් රූපවාහිනී ප්‍රවර්ධන ආයතන පිහටවූ අතර 1928 දී අත්ලාන්තික් සාගරය හරහා ප්‍රථම රූපවාහිනි සම්ප්‍රේෂණය ලන්ඩන් සිට හාට්ස්ඩාලේ, නිව්යොක් වලට හා ප්‍රථම BBC රූපවාහිනී වැඩසටහන් සම්ප්‍රේෂණයද සිදුකලේය. 1929 නොවැම්බර් හිදී ප්‍රංශයේ බර්නාඩ් කාටන් සමඟ  එක්ව ඔහු ප්‍රංශයේ පලමු රූපාවහිනී ආයතනයය වන "රූපවාහිනී-බෙයාඩ්-නාටන්" ආයතනය ඇති කලේය. "එප්සොම් ඩර්බි" (Epsom Derby) නම් පළමු සජීවි වැඩසටහන 1931 දී වවිකාශය කිරීමට ඔහු පුරෝගාමී විය. ඔහු 1930 දී "ලන්ඩන් කොලීසියම්" "බර්ලින්", "පැරිස්" හා "ස්ටොක්හොල්ම්" හිදී අඩි දෙක x අඩි දෙකක රූප රාමුවක් ශාලා රූපවාහිනී පද්ධතියක් ප්‍රදර්ශනය කලේය. 1939 වන විට ඔහු තම ශාලා ප්‍රක්ෂේපණ පද්ධතිය බොක්සිං ක්‍රීඩා තරඟයක් පෙන්වීමට හැකි තරම් අඩි 15 x අඩි 12 රූප රාමුවක් තරමට දියුණු කර සිටියේය.

1929 සිට 1932 දක්වා 30-මාර්ග බෙයාඩ් පද්ධතියක් භාවිතයෙන් BBC සම්ප්‍රේෂකයන් රූපවාහිනී වැඩසටහන් ප්‍රචාරණය කිරීම සිදුවිය. 1932-1935 දක්වා BBC ය ඔවුන්ගේ වැඩසටහන් ඔවුන්ගේ 16 පෝට්ලන්ඩ් හි තිබු මැදිරියේ නිෂ්පාදනය කලේය. 1936 නොවැම්බර් හිදී BBC ය ඔවුන්ගේ බෙයාඩ් 240 මාර්ග සම්ප්‍රේෂණය EMI ඉලෙක්ට්‍රොනික සුපිරික්සීම් පද්ධතියකට මාරු කරන ලදී. මැක්‍රොනී සමඟ සංයුක්ත කිරීමෙන් අනතුරුට මෑතකදී එම පද්ධතිය 405-මාර්ග බවට පත්කර තිබේ. බෙයාඩ් පද්ධතියේ කැමරා රැගෙන යාමේ අපහසුව නිසා 1937 දී BBC ය බෙයාඩ් පද්ධතිය මඟින් ස්මප්‍රේෂණය අතහැර දමන ලදී.

අයිසැක් ෂොන්‍බර්ග් යටතේ ගෙනගිය අලුතින් පටන් ගත් EMI - මාර්කෝනි (මෙයට RCA හා ව්ලැද්මීර් ස්වොරියකින්ගේ බලපත්‍ර වලට පරිශීලනයටද හැකියා තිබිණි) ආයත‍නයේ ඉලෙක්ට්‍රොනික රූපවාහිනී පද්ධතිය බෙයාඩ් රූපවාහිනී පද්ධතිය ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී. එසේම ෆිලියෝ T. ෆැන්ස්වරක්ගේ ඉලෙක්ට්‍රොනික රූප උපකරණය බලපත්‍ර සම්මුතියක ආධාරයෙන් බෙයාඩ් ආයතනයට පරිශීලනයට ලැබිණ. කෙසේ වුවත් මෙම රූප වි‍ච්ඡේදක කැමරාව ආලෝක සංවේදීතාවයෙන් හිඟ වූ අතර එයට වැඩි දීප්තියක් අවශ්‍ය වුයේය.

බෙයාඩ් ලොකු දායකත්වයක් ඉලෙක්ට්‍රොනික රූපවාහිනී ක්ෂේත්‍රයට යාන්ත්‍රික පද්ධතිවල භාවිතය අවසානයෙන් පසුව ලබා දෙන ලදී. පාට පෙරනයක් සවිකල කවයක් ඉදිරියෙන් කැරෙන කැතෝඩ කිරණ නලයක් ආධාරයෙන්  1939 දී, ඔහු වර්ණ රූපවාහිනී දර්ශන පනේවන ලදී. පසුව මෙම ක්‍රමයට ඇමරිකාවේ CBS හා RCA මඟින් ද යොදාගන්නා ලදී. 1944 අගෝස්තු 16 දින ඔහු ලොව ප්‍රථම සම්පූර්ණ ඉලෙක්ට්‍රොනික වර්ණ රූපවාහිනී දර්ශනය පෙන්වන ලදී. ඔහුගේ 600-තීරු වර්ණ පද්ධතිය රූපයක් නිර්මාණය කිරීමට 6 වරක් ප්‍රස්තාර කරන (scanning) ත්‍රිත්ව-වියමනක් (triple interlacing) යොදාගන්නා ලදී. 1943 දී යුද්ධයෙන් පසුව රූපවාහිනී සම්ප්‍රේෂණ සිදුකිරීම සලකා බැලීම සඳහා හැන්කී කොමිටිය පත්කරන ලදී. බෙයාඩ් තමන්ගේ 1000-තීරු ටෙලික්‍රෝම් ඉලෙක්ට්‍රොනික වර්ණ පද්ධතිය යුද්ධයෙන් පසු සම්මතය බවට පත්කරගන්නා ලෙස හැන්කී කොමිටියට ඒත්තු ගැන්වීය. හැන්කී කොමිටියේ සැලසුම් සියල්ල පාර්ශ්විකවව යුද්ධයෙන්-පසු ප්‍රතිසංස්කරණ අභියෝග නිසා නැතිවිය. මොනොත්‍රෝම් 405-තීරු සම්මතය 1985 දක්වා සමහර ප්‍රදේශවල දිගටම පැවතිණ. දශක 3කින් පසුව 625-තීරු පද්ධතිය 1964 දී හඳුන්වා දුන් අතර 1967 දී PAL වර්ණ පද්ධතිය හඳුන්වා දෙන ලදී.

රූපවාහිනී සම්ප්‍රේෂණය


The Naughty Nineties este un film de comedie american din 1945. În rolurile principale joacă actorii Bud Abbott și Lou Costello.

Distribuție
Bud Abbott
Lou Costello
Alan Curtis
Rita Johnson

Note

Legături externe

Filme din 1945
Filme în limba engleză
Filme de comedie din anii 1940
Filme de comedie americane
Filme de comedie
Filme Universal Pictures

The Naughty Nineties


Ittireddu (sardisk: Itirèddu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 313 meters højde og har 504 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 23,69 km² og grænser til kommunerne Bonorva, Mores, Nughedu San Nicolò og Ozieri.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Ittireddu


Marie de Médicis peut faire référence à plusieurs personnages de la famille Médicis :

 Marie de Médicis (1440-1479), fille naturelle de Pierre Ier
 Marie de Médicis (1445-1479), fille de Pierre Ier
 Marie de Médicis (1540-1557), fille de Cosme Ier
 Marie de Médicis (1575-1642), épouse du roi de France Henri IV et mère de Louis XIII
Homonymie dynastique

Marie de Médicis (homonymie)


Die dem heiligen Leonhard geweihte römisch-katholische Pfarrkirche Gnesau, eine ehemalige Wehrkirche, umgeben von einem Wehrkirchhof, steht im Dorf Gnesau in der Gemeinde Gnesau in Kärnten. Urkundlich 1213 erwähnt, wird die Kirche 1499 erstmals als Pfarre genannt.

Baubeschreibung
Die romanische Chorturmkirche ist eine Saalkirche, die auf einen Bau vor 1213 aufbaut. Sie ist äußerlich durch die Höherlegung des Gewölbes verändert. Dabei verloren die am Bau noch vorhandenen Schießscharten ihre ursprüngliche Bedeutung. Der Turm mit einem Kern aus dem 14. Jahrhundert wurde 1723 erhöht und mit einem barocken Zwiebelhelm versehen. Daran schließt der spätgotische Chor aus dem letzten Drittel des 15. Jahrhunderts, der von gestuften Strebepfeilern gestützt wird. Im östlichen Spitzbogenfenster hinter dem Hochaltar hat sich das ursprüngliche Maßwerk erhalten. Die übrigen Fenster wurden im späten 18. Jahrhundert mit der Kirchenfassade verändert, als diese eine klassizistische Architekturgliederung erhielt. Die als glatte, helle Gliederung in den Rauputz versenkten Formen zeigen neben Pilastern und Bändern ionische Säulen und gotische Fensterformen. Die Eingangsportale an der West- und Südseite mit gotischen Türen werden durch Pfeilervorhallen geschützt. In der südlichen Vorhalle ist ein Opfertisch aufgebaut.

Im Turm sind folgende Glocken erhalten: von Peter Pfinzing, datiert 1491, von Heinrich Dirsam, datiert 1592, von David Polster, datiert 1656 und eine von 1485.

Das annähernd quadratische Langhaus wird durch zwei achteckige Pfeiler in drei Schiffe geteilt. Darüber erhebt sich ein Stichkappengewölbe auf Konsolen. Die Orgelempore mit vorgewölbter Brüstung aus polychromiertem Holz entstand um 1780. An den spitzbogigen Triumphbogen schließt das Turmquadrat mit einer Spitztonne und der zweijochige Chor mit einem Fünfachtelschluss. Als Baumeister des Chores wird Bartholomäus Vierthaler angenommen. Über dem Chor ruht ein netzförmiges Kreuzrippengewölbe auf zarten Diensten mit Blattwerkskapitellen. Vom Turmquadrat führt ein kleines Rundbogenportal in die ehemalige Sakristei im Norden und ein spätgotisches Kielbogenportal mit eisenbeschlagener Tür in die südliche, heutige Sakristei mit einem Sterngratgewölbe. Der gotische Schlussstein am Scheitel des Chorhaupts zeigt die Imago Christi. Die Glasfenster gestaltete 1982 Günther Kraus.

Einrichtung

Der Hochaltar von 1760 füllt den Chor in Höhe und Breite aus. Das Mittelbild zeigt den heiligen Leonhard. Daneben stehen die Figuren der Heiligen Martin von Tours und Bartholomäus und über den Opfergangsportalen die Apostelfürsten Simon Petrus und Paulus von Tarsus. Im Aufsatz ist eine Krönung Mariens zwischen den Pestheiligen Sebastian und Rochus von Montpellier zu sehen.
Die beiden Seitenaltäre von 1771 sind Werke des Tischlers Anton Zöderer und des Malers Peter Kröll. Das Altarblatt des linken Seitenaltars stellt den Anna Maria lesen lehrend dar, daneben die Statuen der Heiligen Jakobus der Ältere und Joachim. Das Bild der heiligen Barbara von Nikomedien am rechten Seitenaltar wird flankiert von den Statuen der Heiligen Katharina von Alexandrien und Margareta von Antiochia.
Auf der 1771 von Anton Zöderer geschaffene Kanzel sind am Kanzelkorb die vier Evangelisten und am Schalldecken Putti mit den Symbolen der Theologische Tugenden. Im Chor steht eine Konsolstatue einer bedeutenden Skulptur einer Mondsichelmadonna der jüngeren Villacher Werkstatt um 1520 sowie ein heiliger Josef von Nazaret vom Beginn des 18. Jahrhunderts.
Zur weiteren Ausstattung der Kirche gehören ein Betgestühl von 1760 und ein spätgotischer Taufstein.

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 211 f.
 Barbara Kienzl: Die barocken Kanzeln in Kärnten. Verlag des Kärntner Landesarchivs, Klagenfurt 1986, ISBN 3-900531-16-1, S. 283 f.

Kirchengebäude in Gnesau
Gnesau
Gnesau
Gnesau
Gnesau

Pfarrkirche Gnesau


Jasenjačevke (melikovke, melije lat. Meliaceae), velika biljna porodica u redu Sapindales koja je ime dobila po rodu Melia ili očenašica. Sastoji se od 52 roda s preko 740 vrsta.

Većina vrsta su drveće i (rijetko) grmlje, porijeklom iz tropskih i suptropskih regija. Većina članova porodice ima velike složene listove, s listićima raspoređenim u obliku pera, i razgranate cvjetne grozdove. Plod je mesnat i obojen ili kožasta čahura. Važniji predstavcnici su mahagoni (Swietenia), tona ili surensko drvo (Toona), aglaja, kabraleja, karapa, cedrela, entandrofragma, gujare, lansijum i dr.

Stabla iz rodova Swietenia, Entandrophragma i Cedrela (osobito španjolski cedar, C. odorata) su gospodarski važna stabla i cijenjena su kao izvor drva mahagonija. Drvo neem, koje se također naziva i stablo margose (Azadirachta indica), uzgaja se diljem tropskih krajeva Starog svijeta, osobito u Indiji i jugoistočnoj Aziji, i izvor je drva te ljekovitih ulja i smola. Langsat (Lansium domesticum) porijeklom je iz zapadne jugoistočne Azije i uzgaja se zbog jestivih plodova. Kineska bobica (Melia azedarach), koja se naziva i perzijski jorgovan, ukrasno je azijsko drvo s okruglim žutim plodovima, koje se često uzgaja u mnogim tropskim i toplim umjerenim područjima.

Rodovi

 Familia Meliaceae Juss. (771 spp.)
 Subfamilia Cedreloideae Arn.
 Chukrasia A. Juss. (1 sp.)
 Schmardaea H. Karst. (1 sp.)
 Capuronianthus J.-F. Leroy (2 spp.)
 Lovoa Harms (2 spp.)
 Entandrophragma C. DC. (11 spp.)
 Toona (Endl.) M. Roem. (6 spp.)
 Cedrela P. Browne (16 spp.)
 Soymida A. Juss. (1 sp.)
 Neobeguea J.-F. Leroy (3 spp.)
 Pseudocedrela Harms (1 sp.)
 Swietenia Jacq. (4 spp.)
 Khaya A. Juss. (8 spp.)
 Xylocarpus J. Koenig (3 spp.)
 Carapa Aubl. (20 spp.)
 Subfamilia Melioideae Arn.
 Tribus Melieae DC.
 Owenia F. Muell. (5 spp.)
 Melia L. (2 spp.)
 Azadirachta A. Juss. (2 spp.)
 Tribus Quivisiantheae Reveal
 Sandoricum Cav. (5 spp.)
 Quivisianthe Baill. (1 sp.)
 Ekebergia Sparrm. (3 spp.)
 Tribus neopisan
 Walsura Roxb. (16 spp.)
 Heynea Roxb. (2 spp.)
 Tribus Vavaeeae Harms
 Vavaea Benth. (5 spp.)
 Tribus Trichilieae DC.
 Lepidotrichilia (Harms) J.-F. Leroy (4 spp.)
 Astrotrichilia (Harms) J.-F. Leroy ex T. D. Penn. & Styles (13 spp.)
 Munronia Wight (7 spp.)
 Cipadessa Blume (1 sp.)
 Pseudoclausena T. P. Clark (1 sp.)
 Nymania Lindb. (1 sp.)
 Naregamia Wight & Arn. (2 spp.)
 Calodecaryia J.-F. Leroy (2 spp.)
 Turraea L. (65 spp.)
 Humbertioturraea J.-F. Leroy (7 spp.)
 Malleastrum (Baill.) J.-F. Leroy (25 spp.)
 Pterorhachis Harms (2 spp.)
 Trichilia P. Browne (114 spp.)
 Didymocheton Blume (43 spp.)
 Cabralea A. Juss. (1 sp.)
 Aglaia Lour. (127 spp.)
 Aphanamixis Pierre (3 spp.)
 Lansium Corrêa (3 spp.)
 Reinwardtiodendron Koord. (6 spp.)
 Sphaerosacme Wall. ex Royle (1 sp.)
 Epicharis Blume (7 spp.)
 Dysoxylum Blume (39 spp.)
 Pseudocarapa Hemsl. (5 spp.)
 Goniocheton Blume (4 spp.)
 Guarea L. (74 spp.)
 Heckeldora Pierre (7 spp.)
 Leplaea Vermoesen (7 spp.)
 Neoguarea (Harms) E. J. M. Koenen & J. J. De Wild. (1 sp.)
 Ruagea H. Karst. (11 spp.)
 Turraeanthus Baill. (3 spp.)
 Chisocheton Blume (51 spp.)
 Prasoxylon M. Roem. (7 spp.)
 Anthocarapa Pierre (1 sp.)
 Synoum A. Juss. (1 sp.)
 Pseudobersama Verdc.

Vanjske poveznice

Izvori

Sapindolike

Jasenjačevke


Pequeno sábado (, , Bokmål e , , nynorsk: litle laurdag, ) é um conceito europeu especialmente celebrado nos países nórdicos que adiciona quarta-feira à lista de "dias de bebida". Muitas discotecas e bares ficam abertos até tarde e oferecem muitos tipos de "pequenos especiais de sábado" como shows de música e bebidas especiais.

Variantes por país
Adolescentes e jovens adultos suecos e noruegueses costumam usar lillördag, ou lille lørdag, como sinônimo de quarta-feira (Onsdag em sueco e norueguês).

Na Bulgária, "малката събота" é bem conhecido entre os jovens e as gerações mais velhas também, e é muito comum as pessoas saírem para beber. A percepção comum é que uma pessoa vai ficar muito bêbada na quarta-feira e usar a quinta-feira para ir trabalhar para ficar sóbria até que a mesma pessoa esteja sóbria o suficiente para sair na sexta-feira e ficar bêbada novamente depois do trabalho.

No Reino Unido e na Irlanda, "Little Saturday Wednesdays" oferecem descontos para estudantes em alguns bares, e a quarta-feira como Little Saturday é em alguns lugares vista como a noite dos estudantes, embora não seja tão difundida quanto em outros países.

Na Suécia, a tradição vem do piglördag (as empregadas de sábado), que caiu em uma quarta-feira. Esse era o dia em que a empregada tinha folga, pois normalmente não tinha folga aos sábados.

O equivalente finlandês é chamado pikkulauantai. O dia é visto como o início do fim de semana e, portanto, dá um motivo para festa. É comum entre os estudantes das grandes cidades sair às quartas-feiras para se divertirem.

"Little Saturday" também é um termo comum entre os moradores de Knox Prairie, North Texas Plains, referindo-se a um fim de semana antecipado.

"Little Saturday" referindo-se à quarta-feira também é um conceito bem conhecido entre os sul-africanos, jovens e velhos e é usado para justificar uma bebida no meio da semana quando a semana parece muito longa.

Em Ithaca NY, Little Saturdays são referenciados como "Terapia de Grupo".

Cultura da Bulgária
Cultura da Finlândia
Cultura da Noruega
Cultura da Suécia

Pequeno sábado


Janika (titlul original: Janika) este un film de comedie maghiar, realizat în 1949 de regizorul Márton Keleti, după piesa de teatru omonimă a scriitorului István Békeffy, protagoniști fiind actorii Ida Turay, Sándor Szabó și Mária Mezei.

Conținut

Renumita artistă tocmai repetă costumată rolul unui băiat de paisprezece ani, Janika, când pe neașteptate se întoarce după cincisprezece ani de emigrație în străinătate, soțul ei, pentru terminarea căsniciei printr-un divorț legal, să se poată căsători cu logodnica sa din america. Scriitorul văzând-o, crede că are în fața sa pe fiul său...

Distribuție
 Ida Turay - Gizi / Janika
 Sándor Szabó - Balla János
 Mária Mezei - Daisy
 Gyula Gózon - nenea Edus
 Hilda Gobbi - Malvin
 László Kemény - Adorján
 Edit Hlatky - Vera
 Ella Gombaszögi - mama lui Gizi
 Gábor Rajnay - tata lui Gizi
 Kálmán Latabár - Fenek Jenõ
 Márta Fónay - Bözsike
 László Keleti - Pincér
 Sándor Kömíves

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1949
Filme regizate de Márton Keleti
Filme în limba maghiară
Filme alb-negru
Filme de comedie

Janika


8785 Boltwood este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8785 Boltwood este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Nikolai Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 3,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1978
Centura de asteroizi

8785 Boltwood


Cornish Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cornish Township (Aitkin County, Minnesota)
 Cornish Township (Sibley County, Minnesota)

Cornish Township


Hepatosit; bağırsaklardan emilen besin maddelerinin kan yoluyla geldiği ve vücuda yararlı hale getirildiği hücrelerin genel adıdır. Bu işlemleri gerçekleştiren çok sayıda enzim bu hücrelerde bulunur. Artık maddeleri karaciğerden uzaklaştıran safra sıvısını salgılar. Bu sıvı, hücreler arasındaki özel kanallarla safra kesesine ulaşır.

Yapısı
Tipik hepatosit hücresi 20-30 µm boyutundadır ve kübik bir yapısı vardır. Tipik hepatosit hacmi ise 3.4 x 10−9 cm3 'tür. Granülsüz endoplazmik retikulum birçok insan hücresinde küçük olmasına rağmen hepatositte büyüktür.

Karaciğer anatomisi
Hayvan hücreleri
İnsan hücreleri

Hepatosit


مديرية التعزية إحدى مديريات محافظة تعز. بلغ عدد سكانها 198169 نسمة عام 2004.

تقع في الجزء الشمالي من محافظة تعز.

الحدود
 شمالها : محافظة إب
 جنوبها: مدينة تعز
 شرقها: مديرية ماوية
 غربها: مديرية شرعب السلام والرونة، وجزء من مديرية مقبنة.
 المساحة: 581.3 كم2
 السكان: 198.772 نسمة
 الكثافة السكانية: 342/ كم2

التقسيم الإداري

تتكون إدارياً من (20) عزلة متباينة المساحة والسكان، حيث تعتبر عزلة الجندية العليا أكبر عزل المديرية بمساحة (91) كم2. كما أنها الأكثر سكاناً (27.437) نسمة حسب تعداد ديسمبر 2004م وفيها 21 قرية، 17 محلة.

وبقية العزل هي : الشعبانية السفلى (12 قرية و19محلة)، الشعبانية العليا (7 قرى، 17 محلة)، الأصرار (7 قرى، 17 محلة)، الاعمور (8 قرى، 12 محلة)، الجندية السفلى (12 قرية، 23 محلة)، الحيمة السفلى (4 قرى، 18 محلة)، الحيمة العليا (5 قرى، 14 محلة)، الزواقر (5 قرى، 26 محلة)، المسنح (3 قرى، 5 محلات)، الهشمة (17 قرية، 40 محلة)، الاجعود (3 قرى، 28 محلة)، قياض (5 قرى، 29 محلة)، الجعدي (قرية واحدة، 10 محلات)، مخلاف أسفل الحصين (6 قرى، 71 محلة)، القصيبة (14 قرية، 4 محلات)، الشحنة (4 قرى، 46 محلة)، الدعيسة (7 قرى، 45 محلة)، حذران (6 قرى، 46 محلة)، الربيعي (13 قرية، 39 محلة).

 المواقع والمزارات الأثرية والتاريخية والسياحية:

يوجد بها العديد من المواقع الأثرية المشهورة تاريخياً مثل : (جامع الجند) الذي بني في عصر الصحابي الجليل معاذ بن جبل عام 6هـ (627م) عندما بعثه الرسول الأعظم (ص) إلى اليمن، ويقع الجامع في عزلة الجندية السفلى، ويعتبر من أهم المزارات في المحافظة، حيث تُنظَم له زيارات سنوية في أول جمعة من رجب.

كما توجد بعض الحصون التاريخية القديمة في عزلتي الحيمة العليا والمسنح، وهناك عدد من المواقع التاريخية والأثرية الأخرى.

 الأنشطة الاقتصادية للسكان:

معظم سكان المديرية يعملون في الزراعة الموسمية التي تعتمد على الأمطار، وفي زراعة القات وتسويقه، وبعضهم يعملون في الوظائف العامة والخاصة، وممارسة الحرف اليدوية مثل استخراج الأحجار من المقاطع الموجودة في بعض العزل، وكذا ممارسة النشاط التجاري في مدينة تعز.

 المقومات الاقتصادية للمديرية :

أولا : الإنتاج الزراعي : - الحبوب : تزرع الذرة الرفيعة بأنواعها (البيضاء، الحمراء، الصفراء). كما يتم إنتاج الدخن بكميات متوسطة، وذلك في معظم عزل المديرية، وتعتمد زراعة هذه الأنواع على مياه الأمطار، وكذلك يتم اناتاج الذرة الشامية بكميات قليلة، وتعتمد زراعتها على مياه الآبار والغيول بدرجة رئيسية.

- الخضروات : تزرع الطماطم - البطاطا – الكوسا- الفجل- الكراث- والبسباس في بعض العزل مثل عزلة الجندية السفلى، الزواقر حذران، الشحنة، الربيعي، الشعبانية السفلى، الحيمة العليا.

ويتم إنتاج معظم هذه الأنواع بكميات متوسطة يتم تسويقها في مدينة [تعز].

- الفواكة : يزرع عَمْب الفلفل (الباباي) بكميات لا بأس بها. وكذا الجوافة بكميات قليلة.

ثانياً : الرعي وتربية الحيوانات : تربى في المديرية الأغنام بكميات متوسطة، والأبقار، والإبل في بعض العزل.

ثالثاًُ : تربية الدواجن والنحل : توجد في المديرية مزارع حديثة لتربية الدواجن اللاحمة. كما يتم تربية النحل بكميات قليلة في عزل الجندية، الاجعو، الحيمة السفلى، الحيمة العليا، الاعمور. وتنتج هذه المناحل كميات قليلة من العسل يستهلك محلياً ويسوق الفائض إلى عاصمة المحافظة.

الموقع الرسمي لمحافظة تعز

مصادر

محافظة تعز
مديريات اليمن
مديريات محافظة تعز

مديرية التعزية


Kaşıçalıklar,  Aksaray ilinin Ağaçören ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Aksaray il merkezine 70 km, Ağaçören ilçe merkezine 11 km uzaklıktadır. Komşuları Abdiuşağı, Yağmurhüyüğü, Hüsrevköy ve Hacıismailli köyleridir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ağaçören belde ve köyleri

Kaşıçalıklar, Ağaçören


Tozluburun, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1859 yılı kayıtlarında Tozluburun ya da Tuzluburun olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 41 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Tozluburun, Çorum


|}

Die Straßenbahn Jaén ist eine im Jahr 2011 fertiggestellte Straßenbahnlinie in der spanischen Stadt Jaén, die nie in den planmäßigen Betrieb gegangen ist. Sie verläuft vom Zentrum der Stadt 4,7 Kilometer in nördlicher Richtung. Die Bauarbeiten für die Bahn begannen im April 2009. Der Betrieb ist nach einem kurzen kostenlosen Probebetrieb, der am 3. Mai 2011 begann, eingestellt worden. Ab dem 18. Juni 2012 wurden für eine Woche wieder Probefahrten durchgeführt. Die Strecke besitzt zehn Haltestellen und verbindet Einkaufszentren, Industriegebiete und andere wichtige Punkte der Stadt. Es gab ursprünglich auch Pläne, eine zweite Linie zu bauen, die Jaén mit anderen Städten seines Umlandes verbinden würde.

Planung und Bau
Der Bau der Straßenbahnstrecke kostete 74,8 Millionen Euro und wurde von einer Arbeitsgemeinschaft aus folgenden Unternehmen ausgeführt: Alstom, Gea21, Ghenova, Inabensa, Mipelsa und Straßenbau Morales. Dabei wurde der Verkehrsraum auf den wichtigsten Straßen der Stadt grundlegend umstrukturiert, so dass die Gebiete längs der Straßenbahnstrecke städtebaulich aufgewertet wurden. Ebenso wurde das Busliniennetz neu gestaltet. Die Fahrzeuge wurden beim französischen Hersteller Alstom beschafft.

Streckenverlauf
Die Linie 1 verläuft oberirdisch im Stadtgebiet von Jaén. Sie ist durchgängig mit eigenem Gleiskörper ausgestattet und unterliegt deshalb nur an Kreuzungen den Einflüssen des Straßenverkehrs.

Ursprünglich geplante Erweiterungen
Die Möglichkeit des Baus weiterer Strecken wurde angekündigt, die verschiedene Stadtteile sowie Umlandgemeinden an das Zentrum anbinden würden. Eine der möglichen Strecken würden entlang der Avenida de Andalucía und der Carretera de Córdoba verlaufen, von wo sie das Stadtgebiet verlassen würde, um Torredelcampo, Jamilena, Torredonjimeno, Martos, Mancha Real, Las Infantas und Mengíbar zu erreichen.

Haltestellen und Fahrzeuge
Jede Straßenbahnhaltestelle wurde individuell gestaltet, ebenso bekam jeder Straßenbahnwagen eine eigene Farbgebung. Im Zusammenhang damit veranstaltete die Stadtverwaltung von Jaén einen Ideenwettbewerb für ihr Design. Der Wettbewerb umfasste drei Kategorien: Schüler an Grundschulen und weiterführenden Schulen, Schüler der Oberstufe und Berufsschüler und Besucher der Seniorenzentren. Für jede der Kategorien wurde eine Spielekonsole, ein Laptop und eine zweitägige Reise nach Barcelona für zwei Personen ausgeschrieben.  Die Teilnahmefrist endete am 7. Mai 2010 mit 5455 eingereichten Vorschlägen. Einige Tage später, am 18. Mai, wurden die Gewinner des Ideenwettbewerbs bekannt gegeben. Darüber hinaus wurde bekannt gegeben, dass die Finanzierung der Fahrzeuge durch die Regierung von Andalusien über das öffentliche Unternehmen Ferrocarriles de la Junta de Andalucía erfolgen werden, die sie der Stadt Jaén für eine monatliche Nutzungsgebühr überlassen werde.

Rollmaterial

Für die Straßenbahn Jaén wurden fünf Straßenbahnwagen des Typs Citadis 302 vom französischen Hersteller Alstom beschafft. Die Bahnen sind 32 Meter lang, 2,4 Meter breit und 3,2 Meter hoch. Sie weisen auf ganzer Länge einen niederflurigen Wagenboden auf, so dass sie vollständig barrierefrei sind. Außerdem sind in jedem Modul Möglichkeiten zur Befestigung von Fahrrädern vorhanden. Die Gesamtkapazität beträgt 182 Fahrgäste.

Werkstätten und Depots

Der Betriebshof der Straßenbahn Jaén umfasst ein Gelände von 20 000 Quadratmetern und befindet sich an der Endstelle Vaciacostales auf dem ehemaligen Gelände der örtlichen Polizei. Für die Polizei wurde ein neues Kommissariat im Stadtbezirk Expansión Norte errichtet.

Archäologische Funde
Die Arbeiten zum Bau der Straßenbahn legten viele archäologische Funde von großem Wert frei. Insgesamt wurden 25 000 Stücke gefunden, geborgen und katalogisiert. Herausragende Fundstücke sind 120 menschliche Körper, die zur Analyse in die schwedische Stadt Uppsala geschickt wurden. Auf archäologische Funde stieß man in sechs verschiedenen Abschnitten der Trasse:

 Abschnitt 1: Er befindet sich auf der Höhe der Hermanitas de los Pobres, wo ein islamischer Bauernhof (ein Wochenendhaus) gefunden wurde, der in zwei Phasen gebaut worden war: während des Kalifats von Córdoba (10. bis 11. Jahrhundert) und in der Almohaden-Zeit (12. bis 13. Jahrhundert).
 Abschnitt 2: Er befindet sich zwischen dem Plaza de los Perfumes und dem Plaza Jaén por la Paz. Hier wurden Bruchstücke aus der Kupfersteinzeit (Hütten, Ackerfurchen und Pfostenlöcher) sowie eine Wasserleitung aus der Römischen Kaiserzeit und Reste des alten Bahnhofs gefunden.
 Abschnitt 3: Er befindet sich auf dem Plaza Jaén por la Paz. Hier wurde ein Wohngebiet aus der Zeit des Kalifats von Córdoba über Strukturen aus der Urgeschichte, die Teil des großen Dorfes Marroquíes Bajos waren, gefunden.
 Abschnitt 4: Dieser Abschnitt verläuft längs der Avenida Doctor Eduardo García-Triviño. Man fand die Entwässerung von Marroquíes Bajos und beschädigte Strukturen von Häusern aus der Kupfersteinzeit.
 Abschnitt 5: Er befindet sich neben dem Gründerzentrum. Man fand Hütten, die zu Bestattungszwecken genutzt wurden, wo Leichen in sitzender Haltung begraben wurden, umgeben von tierischen Überresten. Dort befand sich eine Begräbnisstätte mit einem Durchmesser von neun Metern, die offenbar die größte auf dem Gebiet der Marroquíes Bajos war.
 Abschnitt 6: Hier handelt es sich um die Fläche, auf der der Park-and-Ride-Platz angelegt wurde. Man fand eine römische Wasserleitung.

Kontroversen, Stilllegung und Aktuelles
Die damalige Oppositionspartei im Rat von Jaén, die Partido Popular, startete eine groß angelegte Kampagne gegen den Bau der Straßenbahn in der Stadt, begleitet von einer Unterschriftensammlung. Außerdem wurde kritisiert, dass die Planung nicht in Richtung der Südlichen Peripherie erweitert wurde – nach San Felipe, el Tomillo und la Glorieta – die noch stärker vom  Zentrum und dem Erweiterungsgebiet abgeschnitten seien. Demgegenüber betonte die Regierung von Andalusien, dass die Straßenbahn einen neuen Impuls für die Stadt Jaén bedeuten werde.

Da die Partido Popular bei den Kommunalwahlen am 22. Mai 2011 die absolute Mehrheit der Stimmen erlangte, wurde die Eröffnung der betriebsbereiten Straßenbahn politisch verhindert. Am 15. Juli 2013 beschloss der Stadtrat endgültig, die Straßenbahn nicht in Betrieb zu nehmen.

Am 10. Mai 2018 unterzeichnete die Regierung von Andalusien und die Stadtverwaltung von Jaen eine Vereinbarung über die Reaktivierung der Straßenbahn. Die andalusische Regierung stellt in Aussicht 75 % der 1,5 Millionen Euro der prognostizierten jährlichen Betriebskosten zu zahlen, während das Konsistorium die verbleibenden 25 % übernehmen würde. Am 12. Juni bekräftigte der Stadtrat diesen Plan. Die Dienste der Straßenbahn sind demnach notwendig für die Metropolregion. Diese Bestätigung ist erforderlich, um das öffentliche Interesse zu begründen.

Im ersten Quartal 2022 wurden Vergabearbeiten für Inbetriebnahme und Wartung vom Ministerium für öffentliche Arbeiten der andalusischen Regierung ausgeschrieben. Für die Wiederinbetriebnahme der Strecke, welche für 2024 vorgesehen ist, sind 4,3 Mio. € für die Infrastruktur veranschlagt. Seit Januar 2023 werden dafür auf dem Depot Testfahrten durchgeführt.

Weblinks

 Alle folgenden Links verweisen auf Seiten in spanischer Sprache:

 Offizielle Präsentation der Straßenbahn Jaén der Regierung von Andalusien.
 Video der Stadtverwaltung Jaén zur Neuordnung des Straßenverkehrs.
 Artikel zur Straßenbahn Jaén von José Menor Toribio
 Delegation des Colegio Oficial de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos bei der Straßenbahn Jaén
 Straßenbahn Jaén auf SkyscraperCity
 Straßenbahn Jaén auf Urbanity

Einzelnachweise

Jaén
Jaen
Nicht realisiertes Verkehrsprojekt
Verkehr (Andalusien)

Straßenbahn Jaén


Orfeo es una ópera en un prólogo y tres actos con música de Luigi Rossi y libreto de Francesco Buti. Se estrenó el 2 de marzo de 1647 en el palacio del difunto cardenal Richelieu (Palais Cardinal), en el Teatro del Palais-Royal, en París.

Fue el cardenal Mazarino quien llamó a Luigi Rossi a París, confiándole el libreto de Buti, en el cual el mito de Orfeo era adaptado libremente con el fin de insertar alguna simbología que glorificara el poder soberano del rey de Francia, parangoneando en particular la lira de Orfeo con el lis de Francia.

El espectáculo duró seis horas, con pasajes coreográficos, como era el gusto del teatro musical francés a cuyas convenciones la ópera de Luigi Rossi, aunque en idioma italiano, se adaptó completamente. La coreografía fue confiada a Giovan Battista Balbi y la escenografía a Giacomo Torelli. Tuvo gran éxito, a pesar de que el libreto fue juzgado desde entonces desorganizado.

La partitura, considerada perdida, fue encontrada en el año 1888 por Romain Rolland en la Biblioteca Chigi de Roma, pero inicialmente no fue atribuida a Luigi Rossi. La primera representación en tiempos modernos tuvo lugar el 11 de junio de 1985 en el Teatro alla Scala, bajo la dirección de Bruno Rigacci y dirección escénica de Luca Ronconi.

Enlaces externos

Operamanager (incluye también la trama)
Orfeo di Luigi Rossi «Le magazine de l'opéra baroque» (página dedicada a la ópera y a las ejecuciones en tiempos modernos)

Óperas de Luigi Rossi
Óperas en italiano
Óperas de 1647
Óperas estrenadas en París
Rossi
Eurídice (ópera)

Orfeo (Rossi)


Olaylar

Doğumlar
 Davud ez-Zahirî, İslam'daki fıkıh mezheplerinden olan Zahiri mezhebinin kurucusu (ö. 884)
 Ebu Davud - Sünen-i Ebu Davud olarak anılan eserin müellifi, muhaddis (ö. 889)

Ölümler
 IV. Stephanus, İtalyan din adamı, papa (d. 770)

817


Kentleşme, kentsel yaşam biçimlerinin gelişimi olarak tarif edilmektedir. Başka bir deyişle, dar bir alana yerleşen büyük nüfus birikimi, yeni fiziksel ve sosyal oluşum, karmaşık ilişkiler ağı, iş dallarının farklılaşması ve kendine özgü bir kültürel sistemin ortaya çıkması olarak tanımlanmaktadır. Kentleşme, kente göç eden bireyin ya da kentte ikamet eden nüfusun değişim sürecini oluşturur ve sosyal, kültürel, ekonomik özellikleri ile ele alınır. Kentlileşme sosyal bakımdan, kente özgü tavır ve davranış biçimlerinin benimsenmesi ile gerçekleşirken kırsal alanlarda yaşayanlar daha farklı ekonomik ve sosyo-kültürel yaşam biçimine sahiptir.

Kentsel yaşam biçimleri ikiye ayrılır: Fiziksel kentleşme, işlevsel kentleşme.

Fiziksel kentleşme; şehirlerin büyümesiyle ilgilidir.

İşlevsel kentleşme; insanların değişen davranışlarını kapsar..

Yüzyıllardır görülen fiziksel kentleşme süreci, (özellikle 19. yüzyılda Avrupa'da) gelişmekte ve gelişmiş olan ülkelerde son yıllarda büyük oranda hızlanmıştır. Sanayileşmiş ülkelerde, kırsal alanlardaki kentsel yaşam biçimleriyle birlikte fiziksel kentleşme de gelişmeye başlamıştır. Tarihsel inceleme sonucunda kentsel nüfus oranında artış görülmüş, 2008 yılında dünyada ilk defa şehir nüfusunun, kırsal alanlara göre daha fazla olduğu tespit edilmiştir. Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu'na göre ise 2030 yılında, 5 milyar insanın şehirde yaşayacağı tahmin edilmektedir.

Kentleşme olgusu nüfusun yer değiştirmesinin ötesinde ekonomik, toplumsal, kültürel ve siyasal büyük çaplı dönüşümleri de gerektirir.

Türkiye'de, kentleşme hareketlerinin gelişimi 1950 öncesi ve sonrası olmak üzere iki farklı dönemden oluşmaktadır. Kent nüfusu 1950'ye kadar çok yavaş artış gösterirken bu tarihten sonra özellikle kırsal alanlarda çok hızlı bir gelişme sürecine girilmiştir. Bunun nedeni ise, yapısal dönüşümlerin çözülmesi ve günümüzde hala devam eden kentlere yönelik yoğun göçlerdir.

Kentleşme süreci 1980'lerden sonra çeşitli toplumsal sorunlara bağlı olarak büyük kentlere göçü gerektirmiştir. Bunun sebebi ise hedeflenen ekonomik büyümenin sağlanamaması, yüksek oranda seyreden enflasyon ve milli gelirin artmamasıdır. Bu göçler özellikle gecekondulaşma olmak üzere önemli maddi ve kültürel sorunlar doğurmuştur.

Tarihçe
Kentlerin ortaya çıkışının ilk öncülleri, Neolitik Dönem'de Torosların Güneydoğu eteklerinde bulunan "Bereketli Hilal" adı verilen bölgede görülmüştür. Diyarbakır- Çayönü, Körtik Tepe, Batman- Hallan Çemi, Urfa- Nevali Çori, Göbekli Tepe ilk Neolitik yerleşkelerdir ve insanoğlunun toprağa yerleşip üretici duruma geçtiği dönemde kurulmuştur. İkinci öncülleri ise; Orta Anadolu'da MÖ 7000'lerde Konya- Çatalhöyük ve Kuzey Irak- Jarmo yerleşkeleridir. MÖ 4000'li yılların sonlarında ise, Güney Mezopotamya'da Sümerler tarafından Ur, Uruk, Eridu Site'leri kurulmuştur. Daha sonraları Nil Havzası'nda da buna benzer kentler kurulmuştur.

Tarımdaki "artı ürün" ile bundan doğan kentler arası ticari ilişki, kentlerin surlarla çevrilmesi, insanların kutsal değerler etrafında birleşmesi, yazı ve hukuk'un ortaya çıkması ve bununla birlikte toplumsal sınıfların oluşmaya başlaması kentleşme sürecindeki öncel faktörler olmuştur.

Ege Kıyılarında ise, tarıma elverişli arazilerin yokluğu nedeniyle maden çıkarma, çıkarılan madenlerden çeşitli aletlerin üretimi, denizcilik ve ticaretin gelişmesi kentlerin yapısını etkileyen etmenleri oluşturmuştur.

MÖ 2000'lerde kentleşme hızı artmıştır ancak MÖ 1200'lerde "Deniz Kavimleri Göçü" Ege'de Miken, Anadolu'da Hitit Uygarlığı'nın yıkılmasına neden olmuştur. Bu yıkım kentlere göçle gelen topluluklara ve dolayısıyla kentleşme olgusuna da büyük bir darbe olarak kabul edilmiştir.

MÖ 1000'li yıllarda, yeniden gelişmeye başlayan kentler önce Batı Anadolu Kıyılarında, 9. yüzyıl başlarından itibaren ise Anadolu'nun doğusu ve iç kısımlarında varlığını göstermiştir.

Orta çağın ilk dönemlerinde, üretici iş gücü olarak toprağa bağlı bulunan serfler nedeniyle, toplumsal yapı kırsal alanda örgütlenmiştir. Onuncu yüzyıla gelindiğinde ise, ticaretin canlanmasıyla birlikte eski site devletleri ortadan kalkmış, "komün yönetimleri" ortaya çıkmıştır. Tüccar ve zanaatkarlardan oluşan komün yönetimleri, kırsal kesimden net bir şekilde ayrılmış ve büyümeye başlamıştır. On beşinci yüzyılda ticari rekabetler, aralarındaki anlaşmazlıklar nedeniyle iç düzenlerinin bozulması ve sınıf çatışmaları komünlerin özerkliklerini kaybetmelerine yol açmıştır.

16. yüzyılda sanayileşme ile büyüyen kentlerin demokratik ve toplumsal hareketliliğin odağı olmaya başlaması, bu kentlerde hızlı nüfus artışı ve çağdaş anlamda kentleşmenin ortaya çıkmasına neden olmuştur.

Sanayi devrimi sonrası dönem
Sanayi Devrimi ile ulaşılan yeni teknik buluşlar, makineler ve beraberinde getirdiği toplumsal değişmelerin sonucu olarak "işçi" sınıfı ortaya çıkmış, iş bölümü ve uzmanlaşma ile birlikte daha çok sayıda işçi ihtiyacı doğmuştur. Bunun sonucu olarak da, çalışmak için kente gelen insanların barınma ihtiyacını karşılayacak alanlar yetersiz kalmış, kent dışında kurulmuş olan fabrikalar çevresinde işçi mahalleleri oluşmuştur. Böylece, sanayi devrimi ile gelişen kent yaşamındaki değişimler; hem ekonomik alanda hem de sosyal, siyasi ve kültürel alanlarda meydana gelmiştir.

Başta İngiltere olmak üzere, 19. asır başlarına kadar dünya genelinde sanayi imalatının üretim biçimi ve örgütlenme yapısı büyük ölçüde benzer özellikler sergilemiştir. Ancak 19. yüzyılın başlarından itibaren Sanayi Devrimi bütün geleneksel üretim merkezlerini dar boğaza sokmuştur.

19. yüzyılda batıdaki sanayileşme hareketi, kentleşme sürecini başlatmıştır. Günümüzde, dünya üzerindeki ülkelerin çoğunda, kentlerde yaşayanların, kırlarda yaşayanlara oranla sayısı daha da artmaktadır. Kentlerin asıl gelişmesi sanayi devriminden sonra olmuştur. Sanayi devrimi, kentleşme sürecinde gelişmeyi etkileyen önemli bir aşamadır. Sanayi devrimi, kentlerin gelişmesinde, büyümesinde, büyük endüstri merkezleri halini almasında önemli bir yere sahiptir.

İngiltere'de endüstri alanındaki yeni buluşların ortaya çıkması tarım alanındaki ilerlemeler ve mülkiyetle ilgili yeni gelişmeler, köylülerin endüstri bölgelerine göç etmelerine neden olmuştur. İngiltere'de başlayan endüstrileşme hareketleri kısa zaman sonra Almanya, Fransa, İsviçre ve Belçika gibi diğer Avrupa ülkelerine de yayılmıştır.

Endüstri devriminin kentte yarattığı değişim, kentin fiziki planlamasını da etkilemiş olup kentin dışında veya uzağında yeni yerleşim alanlarını oluşturmuştur.

Kentleşme Nedenleri
Bugün kentleşme süreci, özellikle endüstri alanında gelişmişlik seviyesine yakın ya da gelişmiş devletlerde gerçekleşmektedir. Aynı zaman da bu durumu, kırsal bölgelerde neredeyse hiç iş imkanının olmayışı ya da savaşlar nedeniyle ekonominin kötüleşmesi hızlandırmaktadır. Bu nedenler özellikle bu tür ülkelerde hızla büyüyen çok sayıda yeni şehrin oluşmasına sebep olur. Burada en büyük sorun, bu şehirlerin derme çatma ya da vergilendirilemeyen imar alanlarına sahip olmalarıdır. Bununla birlikte yeni oluşan bu şehirlerde şartlar birçok yönden beklenildiği gibi değildir (bknz. Gecekondulaşma/ çarpık kentleşme). Buna rağmen yine de köyden şehre göç edenler için "şehir" geldikleri yerden çok daha iyi imkanlara sahiptir. Bu kentleşme yöntemi kırsal göç ya da ''köyden şehre göç" olarak adlandırılabilir. Bu kavram bir ülke içindeki geleneksel göç kavramını ifade etmekle birlikte, gelişen göç nedenlerine ve ülkenin kırsal bölgesinden şehre göç anlamına denk düşmektedir.

İlk olarak kente bir kişi göç eder ve sonrasında ise onu diğer kişiler takip eder. Bu tür göç olayına ise "Zincirleme Göç" denir.

Fakat her ne kadar köyden şehre göç, endüstride gelişme gösteren ülkelerde ilk akla geliyor gibi dursa da; aynı zamanda endüstri uluslarında da söz konusudur. Bu durum, yani köyden şehre göç, tarım arazilerinde çalışacak iş gücünün azalmasına neden olur. Bu durumdan özellikle kentsel yığışım içerisinde olan kadınlar etkilenmektedir. Bunun da sebebi hizmet sektörü içerisinde kendilerine çalışma alanı bulma eğilimidir. Böylelikle kırsal bölgelerde nüfus anlamında eşit dağılım gerçekleşmez.

Böyle bölgelerde yüksek maliyetler ve az kar marjı nedeniyle alt yapı çalışmaları şehirlerde olduğu gibi hızlı ilerleme kaydedemez.

Köyden şehre göçün aksine bir de şehirden köye ya da kırsala yerleşim söz konusudur. Bu tür göçte, iyi kazanan orta gelire mensup aileler banliyö ya da çevresine yerleşmek adına şehri terk eder.

Kentleşmeye etki eden faktörler
Kentleşmenin oranı ülkeden ülkeye, ülkenin az gelişmişlik veya gelişmişliğine göre farklılık göstermesine rağmen, yukarıdaki göç nedenine bağlı olarak; kentleşmeye etki eden itici, çekici ve siyasi faktör olmak üzere evrensel nedenleri de vardır. Bu çerçevede bu nedenlerin açıklanması, kentleşmenin sebeplerini ortaya çıkaracaktır.

İtici Faktörler (Ekonomik Sebepler)
İtici faktörler, kentleşme nedenleri arasında ekonomik durum ile ilişkilendirilir. Ekonomik nedenler, kentleşme ile ilgili gelişmelerde en üstte duran temel nedendir. Bu sebepler ise sanayileşme ve makineleşmeyle birlikte geçimini tarım ile sağlayan insanların kente yönelmelerine neden olur. Ayrıca özellikle az gelişmiş ülkeler de tarımsal verimlilikte yaşanan kaos ve kırsal bölgelerde kişi başına düşen gelirin az olması; ekilebilen toprakların dengesiz dağılımı, iklim koşulları ve yaşanan erozyonlar bu bölge yaşayanlarının kente yönelmelerini güçlendiren nedenlerdendir.

Ayrıca itici faktörlerin bir diğer nedeni de kentlerin sunduğu ekonomik üstünlüklerin fazla oluşudur. B. Goodall "The Economics of Urban Areas" adlı kitabında ekonomik üstünlükleri beş noktada toplamaktadır.
 Uzmanlaşma: Hem üretim maliyetinde bir azalmaya, hem de gelirlerde bir artışa yol açmaktadır.
 Dışsal biriktirimler (tasarruflar): Birbirinin tamamlayıcısı olan, birbirinin ürettiği mal ve hizmetlere gereksinme duyan üretim birimlerinin, aynı yerleşme yerini yeğ tutmaları halinde sağladıkları ekonomik yararlardır.
 Kentleşme biriktirimleri: Çeşitli ekonomik faaliyetlerin belli bir merkezde yığılma sonucunda sağladığı üstünlüklerdir.
 Ucuz ve kalifiye işgücü bulmanın kolaylığı.
 Kentte yaşayan insanlar, daha geniş çalışma olanaklarının yanı sıra -köylerde bulmaları güç olan türlü mal ve hizmetlerden yararlanabilirler.
Bütün bunlar ve özellikle kentteki iyi yaşam koşulları, kırsal bölgelerin itici nedenleriyle birleşince kente göçü kaçınılmaz kılmaktadır.

Kentler, kalkınma ile birbirini tetikleyen ve tamamlayan önemli bir olgu olagelmiştir. Nitekim sosyal kalkınmanın ekonomik kalkınmayı tetiklemesi gibi tam tersi de ekonomik kalkınmanın da sosyal kalkınmayı tetiklemesi, kentsel çerçevede mümkündür. Artık sosyal kalkınma kavramı günümüzde kentlerin oluşturduğu sosyal iklimlerin bir sonucu olarak görülmektedir. Bunların bütünü de kalkınmanın dinamiklerini barındıran kentlerin yükümlülüklerindeki rollerini dile getirmektedir. Bu yüzden insanlar göç ederken sosyal imkanları olan yanı ekonomik anlamda gelişmiş ve sosyal sermayesi yüksek şehirleri tercih etmektedirler.

Çekici Faktörler (Sosyolojik-Psikolojik Nedenler)
Kent, insan ilişkisi açısından fizyolojik, ekonomik, sosyal ve kültürel ihtiyaçların belirli düzeyde karşılandığı yerdir. Bir başka ifadeyle kentler daha iyi eğitim, sağlık, vb. hizmet, çalıştığı işte yükselme isteği taşıyan, daha fazla gelir, daha güzel ve iyi konut isteyen insanlar için yerleşim merkezleri olmuştur. Sağladığı bu imkanlar nedeniyle çekim merkezi haline gelmiştir.

Aynı zamanda kentlerin çekim merkezi haline gelmesine etmen olarak, özellikle kimi yazarların eserlerin de şehirlere güzel atıflarda bulunması gösterilebilir. Bunun gibi "İstanbul'un taşı toprağı altın" sözü de büyük kentin çekiciliğini gösteren ifadelerdendir.

Siyasi ve İletici Faktörler (Siyasal ve Teknolojik Nedenler)
Kentleşme sürecini etkileyen faktörlerden biri de siyasi ve iletici faktörlerdir. Ülke içerisinde alınan siyasi kararlar, yönetim yapısı, yasaların uygulanması ve ülkenin uluslararası ilişkileri kentleşmeyi etkileyip, süreci hızlandırmaktadır. İngiltere' nin 1946 yılında kabul ettiği "Yeni Kentler Yasası" kentleşme sürecinde siyasi kararların ne derece etkili olduğunun bir örneğidir. Ayrıca ülkelerin yaşadığı savaşlar ve siyasi kaos, kentleşme üzerinde etkili olan unsurlardır. Örneğin Ankara'nın başkent ilan edilmesi savaş sonrası yeni ve modern Türkiye inşasının görünür yüzünü temsil etmektedir.

İletici faktörler, iletişim- haberleşme ve ulaşım imkanları olarak kabul edilir. Köy ile kent arasındaki en önemli engel, mesafedir. Ulaşım olanaklarının iyileştirilmesiyle birlikte mesafeler kısalmıştır. Bu durum ise köyden şehre göçü olumlu etkilemiş, kentleşme sürecini hızlandırmıştır.

Teknoloji dünyası içerisinde değerlendirilen ve hem iletişim- haberleşme hem de bilgi kaynağı olan medyanın toplumları etkileme gücü oldukça kuvvetlidir. Haberleşme araçlarındaki gelişme bireysellik kavramının öne çıkmasını etkilemiş bu da toplumun hareketliliğini arttırmıştır.
İletici faktörler, diğer etmenlerin etkilerini azaltıcı ya da çoğaltıcı bir etkiye sahiptir. Ayrıca itici ve çekici faktörler arasında bir nevi aracıdır da.

Gelişmiş Ülkeler ve Gelişmekte Olan Ülkeler Arasındaki Kentleşme Farklılıkları
Gelişmiş ülkelerde meydana gelen kentleşme sürecinde, toprağa bağlı geleneksel toplumdan-yoğun iş gücüne dayalı şehir toplumuna doğru gerçekleşen bir dönüşüm söz konusu olmuştur. Kentleşme ve endüstrileşme süreçleri ya tarım reformu ile derinlemesine bir gelişim içerisinde ya da birbirleriyle eş zamanlı gerçekleşmişlerdir.
Günümüz gelişmekte olan ülkelerinde meydana gelen kentleşme süreci, 1920'li yıllarda Latin Amerika'da başlamış olup, II. Dünya Savaşı sonrasında ise diğer ülkelere yayılma göstermiştir. Ancak bununla birlikte bilindiği gibi, gelişmiş ülkelerin kentleşme süreci temelinde bazı farklılıklar yatar:
 19. yüzyılda, endüstrileşmekte olan ülkelerde şehirlerin hızlı büyümesine neden olan en önemli etken sanayileşmeye bağlı olarak gerçekleşen göç olmuştur. Her ne kadar etkisi daha az olsa da, doğal yoldan nüfus artışı ve gelişen hukuki yapı ile yönetim şeklinin son zamanlarda birbiriyle uyumlu oluşu şehir nüfusunun artışına neden olmaktadırlar
 Gelişmiş ülkelerdeki şehir nüfusu, endüstrileşmiş Avrupa ülkelerinin birçoğunda ve üstelik (Max Weber'in ifadesiyle) "Batı Şehrinin" yerel politika gelenekleri olmaksızın hızla gelişmektedir. Gelişmiş ülkelerde birbiri ile uyumlu ve birbirine bağlı olarak işleyen toplumsal yaşam biçimleri, istisnalar olsa de yakın dönemde endüstrileşmiş ülkeler ile henüz endüstrileşmekte olan ülkelerde mevcut değildir. Gelişmiş ülkelerin megakentlerinde meydana gelen yıllık nüfus artışının %40-50 oranında müsebbibi olan yoğun göçler ve buna eşlik eden doğal nüfus artışı bu kentlerde katlanan sorunlara yol açmaktadırlar. Ancak altyapı gelişme çalışmaları şehirlerin hızlı büyümesine paralel hızda gelişmemiştir. Moritanya'nın başkenti Nuakşot'un nüfusu 1958 yılından 500 kişi iken 2008 yılında 800.000 kişiye ulaşmıştır. Bu sayının, çadırda ve kenar mahallelerde yaşayan nüfusun sürekli artışı ile,  % 160.000 oranında artarak iki milyona da ulaşma olasılığı bulunmaktadır. Hint bir ekonomist ve aynı zamanda 2010 yılında Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) araştırma ödeneği alan Yayati Gosh, birçok ülkede, neoliberal reformun etkisi altında gerçekleşen şehir planlamasının çöküşünü eleştirmiş ve bunu "kalabalıkların, güvensizliklerin ve eşitsizliklerinin canavar kentlerini yaratma eğilimi olarak tanımlamıştır".

Kentleşme Türleri
Farklı kentleşme türleri arasında belirli değişiklikler vardır:

Fiziksel Kentleşme
Mimari ve mekânsal-alansal, kentsel yayılma-genişlemeyi ifade eder.

Fonksiyonel- İşlevsel kentleşme
Şehir ve Kırsal alanın birbirinin içine geçmesini, birbirinin devamı gibi görünmesini ifade eder. Bununla birlikte şehrin üretimi artmış yeni iletişim bilgi ağları gelişmiştir.

Sosyal Kentleşme
Kent halkının değer yargıları ve yönergelerinin kırsalda da benimsenmesi ve aynı zamanda tüketim alışkanlıklarının da kırsalda yaşayan insanlar üzerinde genel olarak yer bulmasını ifade eder.

Demografik Kentleşme
Bir alanda, şehirde ya da ülkede yaşayan nüfusun artmakta olan oranı buna işaret eder. Kentleşme oranı demografik duruma ve sürece göre değerlendirilir. Kentlerde her şey resmi açıdan  o ülkenin kendi yasal düzenine göre yönlendirilir.

Kentsel Sistemin yoğunlaşması
Şehirlerin sayısı artmaktadır, bu ödünç alınan ya da yeniden kurulan şehirler aracılığıyla gerçekleşmektedir. Yüksek Orta Çağ, Barok ve Sanayi dönemi temel aşamalara örnek olarak verilebilir.

Kentleşme Sonuçları
Şehirlere göç etme; bina sayısında artışa neden olduğu gibi sokak ve alt yapıların da çoğalmasını hızlandırır. Ayrıca bu durum mevcut şehirlerin genişlemesini etkiler ve şehrin doğal alanlarını yok eder. Dünyada ve Türkiye'de kentleşme hızlı bir gelişim göstermektedir. Bununla birlikte hızlı kentleşme beraberinde avantajlar ve dezavantajlar getirir. Bunları şu şekilde sıralamak mümkündür.

Avantajları
Daha Fazla Yaşam Alanı Sağlaması: Kentleşme yatay değil dikey gelişmeyi ifade eder. Kentleşme sonunda kentlerde yapılan yüksek katlı binalar bunun tipik örneğidir. Bu sayede canlılara daha fazla yaşam alanı sağlanmış olmaktadır.

Enerji Etkinliğinin Yükselmesi: Kentsel gelişme çeşitli açılardan enerjide etkinliğin artmasına neden olabilir. Örneğin müstakil bir evin ısınmasında harcanılan enerji bir apartmanı ısıtmak için harcanılan enerjiden çok daha fazladır. Burada önemli olan diğer bir nokta apartman dairelerinin en uygun bir büyüklüğe sahip olmasıdır. Günümüzde yapılan apartman içindeki iki katlı daireler bu tasarrufu sağlamayabilir. Başka bir örnek toplu taşımacılıktır. Toplu taşıma sonucu tüketilen benzin miktarında bir tasarruf sağlanabilir. Özellikle kentleşme ile birlikte ortaya çıkan trafik sorununun da çözümü bireyleri toplu taşımaya yöneltmektir.

Etkili Katı Atık Yönetim Sistemleri: Kentlerde oluşturulan geri dönüşüm merkezleri, çöpleri belirli bir alana yaymaktansa geri kazanma yollarını araştırarak ulusal kaynakların israfını önleyebilmektedir.

Daha İyi Sosyal Olanaklar: Eğitim seviyesinin yükselmesi kentleşmenin önde gelen faydaları arasındadır. Kentsel alanlarda doğum oranları, kırsal alanlardan daha düşüktür. Bu ise nüfus artışının neden olduğu çevresel bozulmaları azaltan bir etmendir. Bireylere kentlerde sunulan aile planlaması eğitimleri, kırsal alanlardan daha fazladır. Kentleşme bireylere iş bulmada da daha iyi olanaklar sağlayabilir (özellikle Türkiye'de İstanbul, Ankara gibi büyük şehirlerimizin yoğun göç almasının nedeni kırsal kesimde yaşayan ve yeterli olanaklara sahip olamayan halkın kentlerde iş bulma ümididir). Kentleşme yukarıda anılanlar yanında bireylere daha iyi sağlık hizmeti ve daha iyi bir sosyal yaşam da sağlayabilir.

Dezavantajları
 İklim Üzerindeki Etkiler: Kentleşme sonucu ortaya çıkan yapılanma aşırı ısınmaya neden olmaktadır. Örneğin; yollar, binalar, kaldırımlar gün boyu depoladıkları enerjisi geceleyin serbest bırakarak iklimin aşırı ısınmasına neden olmaktadır.
 Hava kirliliği: Hava kirliliği kentlerin temel sorunlarından birisidir.
 Su Kaynakları Üzerindeki Etkiler: Kentleşme sonucunda ortaya çıkan en önemli problemlerden biri de su kaynaklarının kirlenmesi ve azalmasıdır. Özellikle büyük kentlerde yaşanan aşırı su tüketimi su kaynaklarını tehdit eder boyutlara ulaşmıştır. Kentlerde yaşanan çarpık yapılanma suyun hidrolojik döngüsünü de bozmaktadır. Suyun kirlenmesine neden olan en büyük etken ise lağım sularıdır.
 Topraklar ve Kır Arazileri: Günümüzde, dünyadaki toplam arazinin yaklaşık %1'ini kentler kaplamaktadır. Kentsel genişlemenin bugünkü hızıyla devam etmesi dünya üzerindeki yaşanabilir yerlerin azalmasına neden olacaktır.
 Maliyetlerin Artışı: Kentlerin ölçüsüz ve aşırı bir şekilde büyümesinin bir diğer olumsuz etkisi de artan maliyetler nedeniyle ekonomik ve mali açıdan ek yük getirmesidir. Şöyle ki; belirli bir büyüklüğü aşan mahalli idarelerdeki iletişim güçlükleri, yoğun bürokrasi ve politik baskılar sonucu artan personel sayısı verimliliği düşürürken, maliyetlerin giderek artmasına neden olmaktadır.
 Kentleşmenin neden olduğu bu sorunların çözümünde çok sayıda yöntem önerilmektedir. Bunların bir kısmı kentlerdeki yoğun nüfusun azaltılması ve genişlemenin önlenmesi hareketi (Kentlerin Amenajmanı) olarak isimlendirilirken, bir kısım çalışmalar ise yeni kentler kurulmasını önermektedir.
 Çarpık Yapılaşma: Kentlerin hızlı büyümesi, kentte yapılara olan talebin artması ve buna paralel olarak da rantın yükselmesi beraberinde imara aykırı, kaçak yapılaşmayı beraberinde getirmektedir. Özellikle kent yönetimlerinin yetersiz kalması durumunda bu gelişme kent yaşamını ciddi tehdit eder boyutlara çıkmaktadır. Çarpık yapılaşma çeşitli şekillerde gerçekleşmektedir.
 1950'lerde nüfusun yüzde 70'i kırsal bölgelerde yaşarken, 2008 yılından beri dünya nüfusunun yarısı şehirlerde yaşamaktadır. Birleşmiş milletlerin tahminlerine göre, kent nüfusunun oranı 2030'da yüzde 60 artacak ve 2050 yıllarında bu oran kesin yüzde 70'leri bulacaktır.
 Türkiye'de ise kentleşme hareketlerinin gelişimi incelendiğinde, 1950 öncesi ve sonrası olmak üzere iki farklı dönemden söz etmek mümkündür. Nitekim, 1950'ye kadar çok yavaş artış kaydeden (kendi iç dinamikleriyle) ülke kent nüfusu, bu tarihten sonra özellikle kırsal alanlardaki yapısal dönüşümlerden kaynaklanan çözülmenin, kentlere yönelik yoğun göçlere neden olması sonucunda, çok hızlı bir artış sürecine girmiştir. 1950'den sonra artan ve kırdan kente yönelik göçlerin şekillendirdiği bu hızlı kentleşme, günümüzde de devam etmektedir. Başlangıçta daha çok sanayi faaliyetlerinin geliştiği İstanbul, İzmir, Ankara, Adana gibi geleneksel merkezlere yönelik olan göçler, bugün farklı nedenlerle daha geniş bir alana yayılmış görünmektedir.
 Nüfus artışı oranıyla bağlantılı olarak, gelişmiş ülkelerdeki kentleşme; ekolojik, ekonomik ve sosyal durumlarıyla değerlendirilemez. Mega şehirlerin oluşumunda görülen sorunların yanı sıra, son yıllarda artan tartışmalar, bu gelişmiş ülkelerdeki kalkınmayı sağlayan nedenleri araştırmaya yöneltmiştir.
 Kentleşmenin bir diğer sonucu da doğum oranlarının düşüşüdür. Özellikle gelişmiş ülkelerde kırsal bölgelere nazaran doğum oranları daha düşüktür, endüstrileşmiş ülkelerde ise hemen hemen hiçbir fark yoktur. Türkiye' de bu oran son yıllarda azalma göstermiştir.
 Yapılan araştırmalara göre buna sebep olan etmenlerin başında, Türkiye'nin nüfusunun giderek yaşlanması gösterilmektedir.

Ayrıca bakınız

 Türkiye'de kentleşme

Kaynakça

Şehir planlaması

Kentleşme


TKE may refer to:

 Tau Kappa Epsilon, a college fraternity.
 Turbulence kinetic energy, a property of turbulent flows.
 Tenakee Seaplane Base, Tenakee Springs, Alaska, IATA code TKE
 TK Elevator

TKE


An Carex sclerocarpa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet. An Carex sclerocarpa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex sclerocarpa