Maria Pia de Saxe-Coburgo e Bragança (March 13, 1907 – May 6, 1995), also known by her literary pseudonym Hilda de Toledano, was a Portuguese writer and journalist who claimed to be the illegitimate daughter of King Carlos I of Portugal. From 1932 she also claimed the right to the title of Duchess of Braganza and to be the rightful heiress to the throne of Portugal.

Maria Pia of Braganza claimed that King Carlos I legitimized her through a royal decree and placed her in the line of succession, however no proof was presented to demonstrate this and the King similarly did not have the personal authority to do so. Maria Pia's paternity was never proven and her claim to the throne or of royal ancestry never widely accepted.

Birth and baptism
Maria Pia de Saxe-Coburgo Gotha e Bragança was born Lisbon, Portugal, allegedly as the royal bastard daughter of an adulterous relationship between King Carlos I of Portugal, then married to the Princess Amélie of Orléans, and Maria Amélia Laredó e Murça, the daughter of a wealthy Brazilian couple who had moved to Europe: Armando Maurício Laredó and Maria Amélia Murça e Berhen. Maria Amélia's parents are sometimes given the title "baron", but they did not actually hold any noble title; their wealth and patrician status, however, may have allowed them to use such a title unquestioned.

Maria Amélia Laredó e Murça was not married at the time she gave birth to her daughter on March 13, 1907. Maria Pia of Braganza claimed that, shortly thereafter, she was taken by her mother and grandparents to Madrid, Spain. There, she said, she was baptised in the Church of Saint Fermin de los Navarros on April 15, 1907, and that the baptism was registered at the Church of the Blessed Virgin Mary of Mount Carmel and Saint Aloysius. She claimed that her baptismal registration recorded that her father was "D. Carlos de Sassonia-Coburgo y Savoya de la Casa de Braganza de Portugal".  This clearly refers to King Carlos I of Portugal, who at the time was married to another woman, Princess Amélie of Orléans.

It has been suggested that Maria Pia of Braganza was, in fact, one Hilda de Toledano, a girl of modest birth adopted by a Brazilian family.

The original baptismal registers of the Church of the Blessed Virgin Mary of Mount Carmel and Saint Aloysius were destroyed during the Spanish Civil War, and no original birth record of Maria Pia of Braganza has ever been made public. In 1939 the Vicar-General of the Diocese of Madrid-Alcalas issued a baptismal certificate to Maria Pia of Braganza with information provided to him at that time by Don Antonio Goicoechea y Cusculluela, a member of the Spanish parliament and the Governor of the Bank of Spain, who had reportedly been present at the baptism. Subsequently, Maria Pia of Braganza used this baptismal certificate as evidence for her claim to be the recognised daughter of King Carlos.

Maria Pia of Braganza also claimed that in the archives of the Diocese of Madrid-Alcalá there was a copy of a document signed by King Carlos March 14, 1907 in which he recognised Maria Pia of Braganza as his daughter and that "she may be called by my name and enjoy from now on the use of this name with the honours, prerogatives, rank, obligations and advantages of the princes of the House of Braganza of Portugal". Like the baptismal certificate, the original of this document did not survive.

Marriages and children

In 1925, at the age of eighteen, Maria Pia of Braganza married Francesco Javier Bilbao y Batista, a Cuban playboy twenty years her senior. He came from a rich family of cattle breeders.  Since Bilbao was divorced, the marriage was a civil one only and took place in the Cuban embassy in Paris. They had one daughter, Fátima Francisca Xaviera Iris Bilbao de Saxe-Coburgo e Bragança, in 1932, who became a cloistered nun in a convent.

Maria Pia of Braganza lived briefly with Bilbao in Cuba, before returning to Spain. Bilbao died November 15, 1935. Francisca died unmarried in 1982.

To escape the Spanish Civil War, Maria Pia of Braganza moved with her mother to Rome. In 1939, she married Giuseppe Blais, a colonel in the Italian carabinieri. At the time, members of the carabinieri were forbidden from marrying foreigners. The marriage was, therefore, celebrated clandestinely, and was not registered civilly until August 5, 1946. The union proved much happier and together they had a daughter, Maria da Glória Cristina Amélia Valéria Antónia Blais de Saxe-Coburgo e Bragança, born in 1946. Maria Cristina Blais de Saxe-Coburgo e Bragança (in Spain also called María Cristina Blais de Sajonia-Coburgo Braganza) married the Spanish sculptor Miguel Ortíz y Berrocal (1933–2006) and together they lived in Verona and had two sons: Carlos Miguel Berrocal de Saxe-Coburgo e Bragança (born 1976) and Beltrão José Berrocal de Saxe-Coburgo e Bragança (born 1978).

General Blais died in 1983. In 1985, Maria Pia of Braganza married António João da Costa Amado-Noivo (January 28, 1952 – December 29, 1996). At the time of the wedding, Maria Pia was 78, Amado-Noivo 33.

Literary career

Like many society ladies, Maria Pia of Braganza supplemented her income by writing. In the early 1930s she had a number of articles published in two Spanish newspapers Blanco y Negro and ABC.

In 1937, Maria Pia wrote her first book La hora de Alfonso XIII (The Hour of Alfonso XIII) published in Havana, Cuba, by Ucar, Garcia y Companía. This work, written in Spanish and published under the name "Hilda de Toledano", is a defence of King Alfonso XIII of Spain, who was living in exile at the time.

In 1954, Maria Pia wrote Un beso y ... nada más: confidencia consciente de una pecadora inconsciente (A Kiss and ... Nothing More: Conscious Confidences of an Unconscious Sinner) published in Madrid by Plenitud. This novel was also written in Spanish and published under the name "Hilda de Toledano".

In 1957, Maria Pia wrote Mémoires d'une infante vivante (Memoirs of a Living Infanta) published in Paris by Del Duca. This work, written in French and published under the name "Maria Pia de Saxe-Cobourg Bragance", is an autobiography. It marks the first attempt of Maria Pia to receive widespread public recognition for her claim that she was the bastard daughter of King Carlos I of Portugal. In the book, however, Maria Pia makes no claim to any dynastic rights. The book closes with the sentence, "I claim no sceptre but my pen, no crown but that bequeathed by my father and mother: my dignity." Instead, Maria Pia of Braganza suggests that the rightful heir to the Portuguese throne should be Princess Isabelle d'Orléans, eldest child of Henri, Count of Paris.

Controversies

Claim to the Portuguese throne

For at least several decades Maria Pia had claimed to be the bastard daughter of King Carlos I, and even to be entitled to the style "Her Royal Highness" and the title "Infanta". It was not, however, until 1957 that she claimed to be the rightful queen of Portugal in succession to Manuel II, the son of Carlos I (and the purported half-brother of Maria Pia) who had died childless in 1932.

On July 15, 1957, a group of ten Portuguese monarchists published a petition asking Maria Pia to claim the throne. In 1958 she went to Portugal where she was received by the President Francisco Craveiro Lopes; the Prime Minister, António de Oliveira Salazar, however, refused to meet her. In the presidential elections that year Maria Pia supported the failed candidacy of Humberto Delgado. She continued to support Delgado after he went into exile in Brazil.

From this point forward Maria Pia used the title "Duchess of Braganza". She attracted the support of a small minority of monarchists who were actively opposed to Salazar. Maria Pia of Braganza played on the rivalry in monarchist circles between the Miguelists and the constitutionalists, presenting herself as the "constitutional" (i.e. liberal) candidate. The support given to Salazar by Miguel's heir at the time, Duarte Nuno, in the 1950s enabled Maria Pia of Braganza even more to represent herself as the liberal and democratic claimant to the Portuguese throne.

Maria Pia was very active in her claim to the Portuguese throne. Articles about her appeared in Italian and Portuguese newspapers. In February 1965, she went to Portugal to visit the tomb of King Carlos. As she was leaving Portugal and returning to Spain, she was arrested and held in custody overnight. She was released without charge at the request of the Italian embassy. In 1976, she infamously checked out of a hotel in Lisbon, where she had stayed for several weeks, without paying the bill, claiming simply that as the Duchess of Braganza she was not obligated to pay for her lodging.

Maria Pia mixed frequently with the jet set idle rich. She claimed that for many years she maintained an ongoing friendship with the exiled King Alfonso XIII of Spain and his son Infante Jaime, Duke of Segovia, and this was confirmed by the first wife of the latter, Emanuela de Dampierre. Much correspondence exists between Maria Pia de Bragança and members of European royal families recording her efforts to gain legitimacy within royal circles, but most of the replies were merely polite but unsupportive.

Baptismal certificate

In October 1966 Duarte Nuno petitioned an ecclesiastical court of the Diocese of Madrid-Alcala to remove the name of King Carlos from the baptismal certificate of Maria Pia. Duarte Nuno claimed that there was no evidence that King Carlos was the father of Maria Pia. It is unusual for a baptismal registration to record the father of a bastard child. The Roman Ritual instructs the officiating priest only to record the father's name if the father himself requests it or if he is known to be the father from some public authentic document (Titulus XII, caput II). Clearly King Carlos was not present at Maria Pia's baptism, but Maria Pia claimed that the copy of the document purportedly signed by Carlos granting her the rights of the princes of Portugal was sufficient justification in ecclesiastical law for Carlos to be named her father on her baptismal certificate.

In February 1972 the case between Duarte Nuno and Maria Pia moved up to the Sacred Roman Rota, the normal appeal court for the Roman Catholic Church. On December 6, 1972, the court dismissed the claim, on the grounds that Duarte Nuno did not have legal standing in the case, being only the second cousin twice removed of King Carlos. The court did not address the primary question of whether there was sufficient evidence for Carlos being Maria Pia's father and thus named as such on the baptismal certificate. It did, however, question the necessity of changing a certificate which was over sixty years old.

Had the Roman Rota found in favour of Duarte Nuno, his supporters could have said that the court had determined that Carlos was not Maria Pia's father. Since the court found against Duarte Nuno, the supporters of Maria Pia of Braganza were able to say that the court had affirmed the validity of her baptismal certificate and therefore the validity of her claimed parentage – neither of which in fact actually occurred. The court found only that Duarte Nuno did not have the legal standing to bring such a case: "Patres Auditores de Turno ... decreverunt negative, seu non constare de legitimatione actoris ad causam".

Legal battle over property
In 1982 Maria Pia filed a claim for the restitution of the private real property of the Royal House of Portugal. It was rejected by the Supreme Tribunal of Justice at Lisbon on April 14, 1983. The Court found that Maria Pia had not established the identity of her father, despite the presentation of the same baptismal certificate presented to the court at the Vatican.

Rosario Poidimani

Rosario Poidimani (born Syracuse, August 25, 1941) is an Italian businessman. On December 2, 1985, Maria Pia signed a document purporting to amend the Portuguese Monarchic Constitution of 1838, and recognising Rosario Poidimani as her eventual heir. On February 19, 1986, she signed a second document affirming that there was a blood relationship between her and Rosario Poidimani – but not stating exactly what this relationship was. The Constitution of 1838, which excluded Miguel I of Portugal and his descendants, the present line of the Portuguese Royal family, was revoked in 1842, where the Constitutional Charter of 1826 was reinstated until the Republic, on October 5, 1910.

On April 3, 1987, Maria Pia signed a document abdicating her claim to the Portuguese throne and transferring her claimed rights to Rosario Poidimani. In the abdication document she stated that the reason for her action in favour of Rosario Poidimani was that she has been "totally deprived of the support of my descent".

Since 1987, Rosario Poidimani has styled himself "H.R.H. Dom Rosario of Saxe-Coburg and Gotha Braganza, 22nd Duke of Braganza", and has been active in promoting his claims.

In December 2003, Rosario Poidimani brought a libel suit in Italy against Guy Stair Sainty in response to Sainty's analysis of the claims of Maria Pia and Rosario Poidimani, A brief response to statements made by the supporters of the late Maria Pia de Saxe-Coburgo e Bragança, her grandson Carlos Miguel Berrocal y Blais, and her alleged cognate Rosario Poidimani in respect of their claims to the throne of Portugal. In August 2010 Rosario Poidimani won a decision against Sainty in the court of Vicenza; for defamation allegedly caused by the article, Sainty was ordered to pay twenty thousand euro in the judgment. However, that judgment was reversed by the Italian Court of Appeal of Venice, no. 730/2016 published March 30, 2016, RG n. 2667/2010, Repert. n. 680/2016 del March 30, 2016.

In 2007 Poidimani was arrested on the charge of fraud in connection with the alleged sale of diplomatic passports; Poidimani claimed that he had the right to issue these passports as head of the Royal House of Portugal and president of the IIRD. The Court of Busto Arsizio initially sentenced him to 5 years in prison in January 2011; However, on April 15, 2013, the Court of Appeal of Milan overturned the conviction and sentence. Rosario Poidimani has also initiated a number of complaints and lawsuits against Duarte Pio and against numerous Portuguese government officials.

Death
Maria Pia of Braganza died in Verona, Italy, in 1995. She was buried with her second husband General Blais in the Cimitero Monumentale of Verona.

Analysis
Maria Pia's claims, and those of Rosario Poidimani, have hinged upon the truth or falsehood of the following:
 that she was the illegitimate daughter of King Carlos I;
 that Carlos I had the constitutional power and the political clout (at a time shortly before his death and the overthrow of his son) to alter the line of succession to the Portuguese throne;
 that Carlos I both recognized Maria Pia of Braganza as his daughter and declared her a legitimate heir, despite her birth from an adulterine union;
 that Carlos I was able to do the above without causing public scandal or friction within the royal house, particularly in relation to Amelie of Orleans, his wife and their two sons;
 that Maria Pia of Braganza, supposedly heir-princess, could then marry foreigners and/or commoners (which she did twice), in apparent violation of the Constitution and/or the house laws of the Portuguese royal house;
 that her daughter Maria Cristina of Braganza , and Maria Cristina's sons, all waived their rights of succession;
 that she adopted Rosario Poidimani according to Italian laws comparable to those of Portugal; and that this adoption did not violate the house laws and/or Constitution; and
 that she could alter the succession line in favour of Rosario Poidimani, a foreigner and adopted son without authenticated blood relationship to her, although he claimed to be a descendant of Luis I of Portugal.

There are no original documents to support Maria Pia's claims to be both a daughter of Carlos I and an heir to the Dukedom of Braganza and pretense to the throne of Portugal. Maria Pia's baptismal certificate from 1907 was destroyed and there is only a copy of the document in which Carlos I supposedly granted succession rights to Maria Pia. Nonetheless, there exist some records concerning a relationship between Maria Pia's mother Maria Amelia Laredó e Murça and King Carlos I. A biography of Infanta Eulalia of Spain purports to reveal some letters of the Portuguese King and also reveals the existence of Maria Pia of Braganza as King Carlos I's bastard daughter. King Alfonso XIII of Spain and his son Infante Jaime, Duke of Segovia seem to have had an ongoing friendship with Maria Pia; her supporters have interpreted this relationship as an affirmation on the part of Alfonso and Jaime de Borbón that they recognised Maria Pia de Bragança as Carlos's bastard daughter. In fact, most of the letters cited by Maria Pia in support of her claim were simply courteous replies by royals to her numerous queries and salutations.

Traditionally, the only way in which an illegitimate child of a Portuguese monarch could have been made legitimate and take his or her place in the line of succession was if his or her parents subsequently were married. At the time of Maria Pia's birth, Carlos was married to Queen Amelie and had two sons with her. Children born of adultery were specifically excluded from the line of succession.

Carlos I was a constitutional monarch. He did not claim autocratic power, but instead ruled according to the Constitutional Charter of 1826 which stated that the succession to the throne passed only to legitimate descendants. The Constitution, including all matters of succession, could only be amended by the Cortes. Even if Carlos had signed a document granting succession rights to Maria Pia, it would have had no legal value at all.

Just as Carlos could not unilaterally change the Constitutional Charter and grant Maria Pia succession rights, neither could Maria Pia (even if she were rightful queen of Portugal) unilaterally change the Constitution and grant succession rights to Rosario Poidimani above her daughter and grandsons.

The claims of Maria Pia of Braganza (or Hilda de Toledano) are similar to those of several Europeans born outside marriage who entertain the idea of descent from royalty; the late Enrico Vigo, who claimed the Byzantine Crown, is another example.

Further reading
 Maria Pia de Saxe-Cobourg Bragance; Mémoires d'une infante vivante. Paris: Del Duca, 1957. Maria Pia's own account of the first half of her life.
 Humberto Delgado; Memórias (Colecção "Compasso do tempo"). Lisbon, 1974, pp. 233–234.
 Manuel de Bettencourt e Galvão; Ao Serviço d'El-Rei (Cadernos Políticos), Lisbon: Gama, 1949, pp. 123–129.
 A.H. de Oliveira Marques; História de Portugal – Vol. III'''. Lisbon, 1982.
 Jean Pailler; Maria Pia: A Mulher que Queria Ser Rainha de Portugal. Lisbon: Bertrand, 2006. The standard biography of Maria Pia of Braganza (currently only available in Portuguese) written by a man who also wrote a biography of King Carlos I.
 Luís D'Oliveira Nunes; Maria Pia - A Guerreira. Edição do Autor, 2021.
 Mariano Robles Romero Robledo & José António Novais; Humberto Delgado : assassinato de um herói. Lisbon, 197-.
 Fernando Luso Soares; Maria Pia, Duquesa de Bragança contra D. Duarte Pio, o senhor de Santar. Lisbon: Minerva, 1983.
 Mário Soares; Portugal amordaçado: depoimento sobre os anos do fascismo. Lisbon: Arcádia, 1974, pp. 274–278.
 Francisco de Sousa Tavares; O caso de Maria Pia de Bragança (13/5/83), in Escritos Políticos I, Porto, Mário Figuerinhas, 1996, pp. 246–251.
 José María Zavala; La Infanta Republicana: Eulalia de Borbón, la oveja negra de la Dinastía. Madrid: Plaza & Janes, 2008.
 José María Zavala; Bastardos y Borbones. Los hijos desconocidos de la dinastía. Madrid: Plaza & Janes, 2011.
 Ronald H. Chilcote; The Portuguese Revolution: State and Class in the Transition to Democracy, page 37. Rowman & Littlefield Publishers; Reprint edition (August 31, 2012).
 Isabel Lencastre; Bastardos Reais – Os Filhos Ilegítimos Dos Reis De Portugal. Lisbon: Oficina do Livro, 2012.
 Fernando Dacosta; O Botequim da Liberdade. Lisbon: Casa das Letras, 2013, pag. 176–177.

See also
House of Braganza-Saxe-Coburg and Gotha

References

External links

Maria Pia of Saxe-Coburg and Gotha Braganza. Maria Pia's interviews and other appearances on television.
Maria Pia of Braganza: The Pretender. Maria Pia's biography by the author Jean Pailler.
Interviews and testimonies about Maria Pia of Braganza claims

1907 births
1995 deaths
20th-century Portuguese women
Pretenders to the Portuguese throne

Maria Pia de Saxe-Coburgo e Bragança


În astronomie, sfera lui Hill reprezintă regiunea în care domină atracția unui corp, față de perturbațiile altui corp mai masiv.
Pentru ca un corp să graviteze un altul, orbita lui trebuie să se afle în interiorul sferei Hill al celui pe care îl orbitează. De exemplu, în sistemul Soare–Pământ-Lună, orbita Lunii se situează în interiorul sferei Hill a Pământului.
Raza sferei Hill pentru orbite stabile (fără mari excentricități) este exprimată prin următoarea relație:

unde r este raza sferei Hill, d este distanța dintre cele două corpuri, M este masa corpului masiv, iar m este masa corpului pentru care se calculează raza sferei Hill (satelit).

În exemplul de mai sus, Soare-Pământ-Lună, în timp ce Terra orbitează Soarele la o distanță de 149,6 milioane de km, sfera Hill a Pământului este de aproximativ 1,5 milioane de km, iar orbita Lunii în jurul Pământului se plasează la doar 0,384 milioane de km. Astfel, Luna se situează în sfera în care gravitația Pământului este dominantă față de cea a Soarelui.

Orbite
Maree

Sfera lui Hill


was a district located in Shimane Prefecture, Japan.

As of 2004, the population before dissolution was 4,315 with the total area of 432.72 km2.

Former towns and villages
Hikimi
Mito

Merger
On November 1, 2004 - the towns of Hikimi and Mito were merged into the expanded city of Masuda. Therefore, Mino District was dissolved as a result of this merger.

See also
List of dissolved districts of Japan

Mino District

Mino District, Shimane


Azerbaijão participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022, realizados em Pequim, na China.

Foi a sétima aparição do país em Olimpíadas de Inverno. Foi representado por dois atletas: Ekaterina Ryabova e Vladimir Litvintsev, ambos na patinação artística.

Competidores
Esta foi a participação por modalidade nesta edição:

Desempenho

Masculino

Feminino

Ligações externas

Azerbaijao
2022
Desporto no Azerbaijão em 2022

Azerbaijão nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022


Brogliano (deutsch veraltet: Brojan oder Sankt Martin in Lämmertal) ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Vicenza in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 15 Kilometer nordwestlich von Vicenza am Agno. Brogliano liegt im Valle dell'Agno e Chiampo.

Gemeindepartnerschaften
Brogliano unterhält eine Partnerschaft mit der spanischen Gemeinde Alella in der Provinz Barcelona (Katalonien).

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Brogliano


Assolo (sardinski: Assòlu, Assòu) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 255 metara i ima 391 stanovnika. Prostire se na 16,37 km2. Gustoća naseljenosti je 24 st/km2.Susjedne općine su: Villa San Pietro, Albagiara, Genoni, Nureci, Senis i Villa Sant'Antonio.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Assolo


Den progressive periode (eng.: "The Progressive Era") er en betegnelse for en periode i amerikansk historie fra 1890'erne til 1920'erne, der var præget af udbredt social aktivisme og forsøg på at skabe politiske reformer. Den Progressive bevægelses hovedmål var at eliminere problemer forårsaget af industrialiseringen, urbaniseringen, immigration og korruption i staten.

Bevægelsen var først og fremmest rettet mod politiske maskiner deres chefer. At fjerne disse korrupte repræsentanter fra deres embede, ville danne grobund for mere direkte demokrati. De kæmpede også for regulering af monopoler (eng.:"Trust Busting") og virksomheder gennem antitrust love (monopol- og trustregulering). Disse antitrust love blev betragtet som et instrument, der kunne fremme lige konkurrence, hvilket var til legitime konkurrenters fordel.

Mange progressive støttede Spiritusforbuddet i USA, tilsynladende for at tilintetgøre de lokale chefer i saloonernes politisk magt, men andre ud fra en religiøs motivation.  På samme tidspunkt blev kvinders valgret fremmet for at bringe en "renere' kvindelig stemme ind i arenaen. Et andet tema var at opbygge en Effektivitetsbevægelse (eng.: "Efficiency Movement") i hver eneste sektor, hvori der kunne identificeres gamle metoder, som havde brug for modernisering, samt at anvende videnskabelige, lægevidenskabelige og ingeniørmæssige løsninger; en vigtig del af efficiency movement var scientific management, eller "Taylorisme".

Mange aktivister deltog i bestræbelserne på at reformere lokal regering (kommunerne), offentlig uddannelse, medicin, finans, forsikring, jernbaner, kirker og mange andre områder. Progressive transformerede, professionaliserede og "videnskabeliggjorde" de samfundsvidenskabelige fag, især historie, økonomi, og statskundskab. Indenfor fagområder veg tiden med amatørforfatteren for forskningsprofessoren, som udgav i de nye videnskabelige tidsskrifter og presser.

De nationale politiske ledere omfattede Theodore Roosevelt, Robert M. La Follette, Sr., og Charles Evans Hughes på den republikanske side og William Jennings Bryan, Woodrow Wilson og Al Smith på den demokratiske side. Dog eksisterede ledere for bevægelsen som var langt fra præsidentiel politik. Jane Addams, Grace Abbott, Edith Abbott og Sophonisba Breckinridge var blandt den Progressive Periodes mest indflydelsesrige reformatorer.

Til at starte med opererede bevægelsen hovedsageligt på lokale plan; senere udvidede den sig til delstatsligt og nationalt/føderalt plan. Progressive fik støtte fra middelklassen og tilhængere omfattede mange jurister og advokater, lærere, læger, ministre og forretningsfolk. Nogle progressive gik stærkt ind for naturvidenskabelig metode som blev anvendt til økonomi, stat (regering, parlamentarisk forsamling, myndigheder og offentlig administration), industri, finans, medicin, skolegang, teologi, uddannelse og endda familie. De fulgte på tidspunktet fremskridtene i Vesteuropa tæt og vedtog adskillige politikker, såsom en større transformation af bankvæsenet ved skabelsen af Federal Reserve System i 1913. Reformatorerne følte at gammeldags metoder førte til spild og ineffektivitet og søgte ivrigt efter "det bedste system".

Referencer

USA's historie

Progressive periode


Plasma processing is a plasma-based material processing technology that aims at modifying the chemical and physical properties of a surface.

Plasma processing techniques include:
Plasma activation
Plasma ashing
Plasma cleaning
Plasma electrolytic oxidation
Plasma etching
Plasma functionalization
Plasma polymerization
Corona treatment
Plasma modification

Related topics are plasma chemistry, chemical vapor deposition, and physical vapor deposition processes like sputter deposition, plasma iondoping, vacuum plasmaspraying, and reactive ion etching.

See also
List of plasma (physics) applications articles

References

Plasma processing


Amietina é um género de Scarabaeidae ou escaravelhos na superfamília Scarabaeoidea.

Escarabeídeos

Amietina


الاِمام المتوكل على اللّه إسماعيل بن القاسم بن محمد بن علي، بويع له بالإمامة بعد وفاة الموَيد سنة 1054هـ/1644م وتوفي في جبل ضوران في جمادي الآخر 1087هـ/1676م. وفي فترة حكمه امتدّت الدولة القاسمية إلى ظفار.

انظر أيضا

 أئمة اليمن

مراجع

أئمة اليمن
أئمة زيديون

إسماعيل بن القاسم بن محمد


Radu Ralea () a fost un chimist român, profesor universitar în cadrul Facultății de Chimie, Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași. A fost discipol și colaborator al academicianului Radu Cernătescu; alături de acesta, a pus bazele școlii românești de polarografie. De asemenea, a amenajat primul laborator de lucru cu izotopi radioactivi la Iași.

Educație
În perioada 1915-1927, Radu Ralea a urmat școala primară, apoi studiile liceale în cadrul Colegiului Național "Gheorghe Roșca Codreanu" ambele în Bârlad.

A continuat studiile la Facultatea de Științe, Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași, obținând licența în Chimie în 1931. Radu Ralea a urmat și cursurile Facultății de Chimie Industrială (Institutul Politehnic Iași), susținând practic examenele de diferență la disciplinele tehnice și obținând astfel diploma de "Inginer chimist" (1941).

În 1937 a obținut titlul de Doctor în chimie cu teza intitulată "Cercetări asupra reacțiilor albastrului de metilen cu săruri metalice" (profesor coordonator: Radu Cernătescu). În 1938 a pleacat pentru un an la Paris, ca cercetător postdoctoral la École Pratique des Hautes Études, unde și-a însușit metodele timpului referitoare la sinteza și caracterizarea compușilor anorganici (profesor coordonator: ). Ulterior a beneficiat de alte stagii de formare/ specializare la Moscova și Leningrad (URSS).

Activitate profesională
În 1931 a fost încadrat ca asistent universitar în cadrul Catedrei de Chimie fizică și Analitică, Facultatea de Chimie a Universității "Alexandru Ioan Cuza" din Iași, unde a lucrat sub îndrumarea lui Radu Cernătescu. În 1934 a fost  înființat postul de conferențiar pentru disciplina "Radioactivitate și Structura materiei", post ocupat de către viitorul academician Horia Hulubei. Pe perioada în care Horia Hulubei a fost plecat la Paris ca cercetător postdoctoral, poziția a fost suplinită de către Radu Ralea, care a luat astfel primul contact cu disciplina Radiochimie.

După un stagiu postdoctoral efectuat la Paris a revenit în România (1939) ca asistent în cadrul Institutului Politehnic "Gheorghe Asachi" din Iași. Forțat de împrejurări (începerea celui de-al doilea Război Mondial), și-a întrerupe activitatea universitară, trecând în industrie (Întreprinderea Textila-Iași și alte întreprinderi de profil din Modova) până în 1946. A revenit apoi la activitatea didactică, inițial la Institutul Politehnic "Gheorghe Asachi", (1946) iar apoi la Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" (1948).

Activitate didactică
Radu Ralea a instruit numeroase generații de chimiști, în cadrul Facultății de Chimie. Preocupat de continua ridicare a nivelului de studiu, a publicat în anul 1965 în premieră în România, un curs de "Chimia și structura combinațiilor complexe". De asemenea, a predat cursuri moderne de "Chimie anorganică", "Analiză chimică", "Radiochimie" și "Combinații complexe". Iată cum îl descrie unul dintre colaboratorii săi: "[...] Radu Ralea manifesta o blândețe deosebită, bunăvoință și răbdare, dar și suficientă severitate și intransigență părintească atunci când apăreau situații ce impuneau luarea unor astfel de masuri dojenitoare, făcute corect și la obiect [...]. Eram lăsați să ne manifestăm din plin personalitatea noastră științifică, accepta dialogul, chiar dacă făceam erori în  aprecierea teoretică a rezultatelor noastre sau nu știam deloc să interpretăm ceea ce am obținut în laborator, însă Profesorul, de foarte multe ori, după câteva  secunde de cugetare, ne surprindea pur și simplu cu câte o explicație științifică justificatoare, corectă, la care nu ne-am gândit, ori singuri n-am fi ajuns la ea din lipsă de experiență. Ținea foarte mult la colectivul său de lucru și de foarte multe ori ne sprijinea și ne lua apărarea în situații ce impuneau intervenția sa energică și autoritară".

Activitate științifică
Analiza fizico-chimică a constituit o preocupare permanentă a cercetătorului Radu Ralea. Ca urmare a colaborării cu Jaroslav Heyrovský, laureat al Premiului Nobel pentru Chimie (de altfel, bun prieten), Radu Ralea a aplicat pentru prima oară metoda polarografică la nivel național. Polarografia a fost unul dintre cele mai importante domenii de cercetare abordate de către acesta, fiind considerat cofondator al școlii românești de polarografie (alături de Radu Cernătescu).

De asemenea, a întreprins cercetări în domeniul radiochimiei. Activitatea științifică a profesorului Radu Ralea s-a concretizat prin publicarea a 90 de lucrări din domeniul chimiei anorganice, chimiei analitice și chimiei fizice. Demne de menționat sunt următoarele teme de cercetare:

 polarografie oscilografică ca mijloc de cercetare în stabilirea mecanismelor de reacție a numeroșilor derivați amino-cobaltici sau cobalt-diacidotetraminici
 activarea radicalului azo din compuși organici
 emisia de fotoni prin termoliza azo-hidrurilor
 dozari potențiometrice și colorimetrice ale bromului liber, a ionilor bromură/ bromat, sau a cationilor Co(II), Cu(II) si K(I), cu aplicatii industriale imediate în controlul fluxului  tehnologic
 stabilirea polarografică a influenței substituienților polari asupra pirocatechinei, nicotin-amidei, sau a derivaților de clor-nitrobenzen
 polimerizarea fotochimică
 studii fizico-chimice asupra structurii diferitelor combinații complexe
 analiza termică a unor compuși anorganici
 schimbul izotopic
 radiopolarografia

Activitate managerială
Ca urmare a stagiului de specializare efectuat în 1960 la Universitatea Mihail Lomonosov (Moscova) în laboratorul academicianului sovietic , în 1962 a înființat primul laborator de radiochimie din Iași. Acesta a fost preluat în 1966 de către profesorul Alexandru Cecal, care l-a transformat într-un centru de cercetare remarcabil.

Din 1964 până la decesul survenit în 1966, a fost Șeful Catedrei de Chimie Anorganică și Analitică din cadrul Facultății de Chimie, Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași. În paralel, a activat ca Șef de sector în cadrul Institutului de Chimie "Petru Poni" al Academiei Române, Filiala Iași, unde a dezvoltat laboratoare de cercetare polarografică și de combinații complexe.

Note

Nașteri în 1908
Decese în 1966
Chimiști români
Ingineri români
Absolvenți ai Universității din Iași
Profesori universitari români
Cadre didactice universitare ale Universității Alexandru Ioan Cuza din Iași
Bârlădeni
Cercetători români

Radu Ralea


Ubiraci Conceição (Breves, 24 de janeiro de 1954) é um cordelista paraense, membro da Academia Paraense de Literatura de Cordel.

Biografia
Ubiraci Arnóbio Ferreira da Conceição nasceu no município de Breves, na Ilha de Marajó, no Pará. Ele começou a escrever quando tinha 15 anos, inspirado nos antigos folhetos que contavam a história de Lampião (cordéis que sua madrinha lia para ele) e, por isso, suas prmeiras obras de cordel abordavam assuntos políticos de sua cidade natal. Uma época em que, segundo ele mesmo, não conhecia nem rima nem métrica.

Ubiraci Conceição é convidado para diversas coletâneas e eventos com cordelistas nortistas.

Reconhecimento
É membro da Academia Paraense de Literatura de Cordel.

Escritores do Pará
Cordelistas do Brasil
Breves

Ubiraci Conceição


An Ponerorchis brevicalcarata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Eugène Finet, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Károly Rezsö Soó von Bere. An Ponerorchis brevicalcarata in nahilalakip ha genus nga Ponerorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ponerorchis

Ponerorchis brevicalcarata


An Eriocaulon buchananii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Eriocaulon buchananii in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 E. b. andongense
 E. b. buchananii

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon buchananii


Agrilus manatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

manatus

Agrilus manatus


Susheela Raman, Hint/Çingene asıllı, İngiltere'de doğup büyümüş şarkıcı.

Avustralya'da yaşayan Raman, İngiltere'nin en önemli prodüktörü olan Sam Mills ile 2001'de yaptığı ilk albümü "Salt Rain" yalnızca İngiltere'de 200 bin sattı. Hint ve folk rock tarzında şarkılar seslendirmektedir.

Albümleri
 Salt Rain (2001)
 Love Trap (2003)
 Music for Crocodiles (2005)
 Vel  (2011)

Diğer bilgiler
Susheela Raman aynı zamanda Mercan Dede'nin 'Su' (2004) albümünde 'Ab-ı Beka' adlı parçada vokal yapmıştır. Nagumomo parçasına 'cheb mami' adlı Cezayir asıllı sanatçıyla düet yapmıştır.

1973 doğumlular
İngiliz kadın şarkıcılar
Hint asıllı İngilizler
Hint müzisyenler
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları
Avustralya'daki İngiliz göçmenler

Susheela Raman


Svijet

Književna djela

 Junak našeg doba Mihaila Jurjeviča Ljermontova

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 16. ožujka – Sully Prudhomme, francuski književnik († 1907.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1839.


Ariana Grande-Butera (f. 26. júní 1993) er bandarísk söngkona og leikkona. Hún fæddist í Boca Raton, Flórída og er af ítölskum ættum. Hún varð fyrst fræg fyrir hlutverkið sitt sem Cat Valentine í sjónvarpsþáttunum Victorious og Sam & Cat á Nickelodeon. Þegar Grande var fimmtán ára lék hún Charlotte í Broadway söngleiknum 13. Einnig lék hún í kvikmyndinni Swindle þar sem hún fór með hlutverkið Amanda Benson, eða Mandy the Mutant.

Fyrsta breiðskífa Grande var Yours Truly (2013) sem náði góðum vinsældum þar sem lagið "The Way" komst í topp tíu á Billboard Hot 100. My Everything (2014) var önnur platan hennar og inniheldur hún lög í EDM stíl. Á plötunni má finna lögin "Problem", "Bang Bang" og "Break Free" sem hlutu mikilla vinsælda. Þriðja platan, Dangerous Woman (2016), var fyrsta breiðskífa Grande til að lenda í fyrsta sæti í Bretlandi. Persónulegir erfiðleikar höfðu áhrif á fjórðu og fimmtu plötu hennar, Sweetener (2018) og Thank U, Next (2019), og eru lögin í stíl við trapp tónlistarstefnuna. Platan Thank U, Next sló ýmis met og varð hún mest streymda popp plata í útgáfuviku í sögu Bandaríkjanna. Einnig var hún tilnefnd sem breiðskífa ársins af Grammy-verðlaununum. Grande varð fyrsti einstaklings tónlistarmaðurinn til að eiga þrjú efstu lögin samtímis á Billboard Hot 100; "7 Rings", "Break Up with Your Girlfriend, I'm Bored" og "Thank U, Next". Sjötta platan hennar, Positions (2020), náði fyrsta sæti í Bandaríkjunum og Bretlandi ásamt samnefnda laginu á plötunni.

Æska
Ariana Grande-Butera var fædd þann 26. júní 1993 í Boca Raton, Flórída. Móðir hennar, Joan Grande, er framkvæmdastjóri House-McCann Communications sem sér um framleiðslu á boðskiptakerfum og öryggisbúnaði. Faðir hennar, Edward Butera, er grafískur hönnuður og á sitt eigið fyrirtæki í Boca Raton. Grande er af ítölskum ættum og hefur lýst sjálfri sér sem ítölsk-bandarískri með rætur að rekja til Sikileyjar og Abrútsi. Hún á eldri hálfbróður, Frankie Grande, og eru þau sammæðra. Hann er leikari, dansari og framleiðandi. Hún viðheldur góðu sambandi við ömmu sína í móðurætt, Marjorie Grande, sem hún kallar "Nonna". Fjölskylda Grande flutti frá New York til Flórída fyrir fæðingu hennar, og skildu foreldrar hennar þegar hún var átta ára gömul.

Þegar hún var yngri, kom hún fram í Fort Lauderdale Children's Theater þar sem hún lék í ýmsum leikritum. Fyrsta hlutverkið hennar var í söngleiknum Annie og lék hún einnig í The Wizard of Oz og Beauty and the Beast. Á þessum tíma gekk Grande í Pine Crest School og North Broward Preparatory School. Þegar Grande var átta ára, söng hún þjóðsöng Bandaríkjanna, "The Star-Spangled Banner", á heimaleik Panthers.

Ferill

2008–2012: Byrjun ferilsins og Nickelodeon

Árið 2008 fékk Grande hlutverk í Broadway söngleiknum 13 sem klappstýran Charlotte. Á sama tíma hætti hún að mæta í skólann en var þó ennþá skráð og fékk einkakennslu. Fyrsta hlutverkið hennar í sjónvarpi var í Nickelodeon þáttunum Victorious þar sem hún lék persónuna Cat Valentine. Þættirnir voru fyrst sýndir í mars 2010 og hlaut fyrsti þátturinn 5,7 milljón áhorf. Þeir gengu yfir fjórar þáttaraðir og var seinasti þátturinn sýndur þann 17. júlí 2014. Eftir fyrstu seríuna byrjaði Grande að vinna í sinni fyrstu breiðskífu. Það var þó ekki fyrr en í desember 2011 þegar hún gaf út fyrsta lagið sitt, "Put Your Hearts Up".

2013–2015: Yours Truly og My Everything
Fyrsta breiðskífa Grande var Yours Truly en gekk upprunalega undir nafninu Daydreamin'''. Platan var gefin út 30. ágúst 2013 og náði fyrsta sæti á bandaríska plötulistanum Billboard 200. Í fyrstu vikunni seldust 138.000 eintök. Á plötunni má finna "The Way" sem var flutt ásamt rapparanum Mac Miller. Fyrir auglýsingu plötunnar tók hún m.a. upp lag með Nathan Sykes úr The Wanted og kom fram á tónleikum hjá Justin Bieber. Hún hóf einnig stutta tónleikaför undir nafninu The Listening Sessions. Undir lok árs gaf hún út stuttskífuna Christmas Kisses.My Everything var önnur plata Grande sem var gefin út 25. ágúst 2014 og komst hún efst á Billboard 200. Á henni má finna lög ásamt Iggy Azalea, Zedd og The Weeknd. Sama ár kom Grande fram á laginu "Bang Bang" ásamt Nicki Minaj og Jessie J. Hún hóf fyrsta stóra tónleikaferðalagið sitt árið 2015 og kallaði það The Honeymoon Tour. Haldnir voru tónleikar í Norður-Ameríku, Evrópu, Asíu og Suður-Ameríku. Önnur stuttskífan, Christmas & Chill kom út sama ár.

 2015–2017: Dangerous Woman
Grande byrjaði upptökur við þriðju plötuna Dangerous Woman, upprunalega undir nafninu Moonlight, árið 2015. Árið eftir gaf hún út lagið undir sama nafni sem náði tíunda sæti á Billboard Hot 100. Önnur vinsæl lög af plötunni eru "Focus", "Into You" og "Side to Side" með Nicki Minaj. Platan var gefin út 20. maí 2016 og náði hún öðru sæti á Billboard 200.

Í febrúar 2017 hóf hún tónleikaferðina Dangerous Woman Tour. Þann 22. maí 2017 var gerð sjálfsmorðsárás á einum tónleikum Grande þar sem 22 manns létust og hundruðir særðust. Ferðalaginu var tímabundið aflýst og voru góðgerðartónleikarnir One Love Manchester haldnir þann 4. júní. Á þeim söfnuðust 23 milljónir dollara sem var gefið til þeirra sem urðu fyrir áhrifum árásarinnar. Á tónleikunum komu nokkrir þekktir söngvarar fram; Liam Gallagher, Robbie Williams, Justin Bieber, Katy Perry, Miley Cyrus ásamt öðrum.

 2018–2019: Sweetener og Thank U, Next

Grande byrjaði að vinna í fjórðu plötunni, Sweetener, ásamt Pharrell Williams árið 2016 en vegna árásarinnar í Manchester var verkefnið sett á pásu. Það var ekki fyrr en 17. ágúst 2018 sem að platan var gefið út. Á henni má finna lögin "No Tears Left to Cry" og "God is a Woman". Fjórir tónleikar voru haldnir fyrir plötuna undir nafninu The Sweetener Sessions.

Í nóvember 2018 gaf Grande út lagið "Thank U, Next" og þar af leiðandi tilkynnti fimmtu plötuna undir sama nafni. Mörg met voru slegin, þar á meðal var það mest horfða tónlistarmyndbandið á YouTube á einum degi, og var það mest streymda lagið eftir söngkonu á Spotify innan sólarhrings. Það met stóð ekki lengi þar sem lagið "7 Rings" var gefið út stuttu eftir sem varð eitt vinsælasta lag Grande frá upphafi. Þriðja laginu af plötunni, "Break Up with Your Girlfriend, I'm Bored", var svo gefið út og varð Grande fyrsti einstaklings tónlistarmaðurinn til að eiga þrjú efstu lögin samtímis á Billboard Hot 100. Því afreki var seinast náð af Bítlunum árið 1964. Platan Thank U, Next var síðan gefin út þann 8. febrúar 2019.

Grande var tilnefnd til ýmissa verðlauna, m.a. Grammy Awards, Brit Award, Billboard Music Awards og MTV Video Music Awards. Í mars 2019 hóf hún fjórða tónlistarferðalagið sitt, Sweetener World Tour, sem var kynning fyrir báðar plöturnar.

 Síðan 2020: Positions og Wicked
Í byrjun árs 2020 var Grande tilnefnd til margra verðlauna á iHeartRadio Music Awards. Í maí gaf hún út lagið "Stuck with U" með Justin Bieber í góðgerðarskyni vegna COVID-19 faraldursins. Sama mánuð gaf hún út "Rain on Me" með Lady Gaga sem seinna vann verðlaunin lag ársins á MTV Video Music-verðlaununum og Grammy-verðlaun.Positions var sjötta plata Grande sem var gefin út 30. október 2020. Hún náði fyrsta sæti á Billboard 200 og var fimmta platan hennar til að gera svo. Á plötunni má finna lög með Doja Cat og The Weeknd. Þann 14. október 2020 var tilkynnt að Grande myndi koma fram í Netflix kvikmyndinni Don't Look Up ásamt Leonardo DiCaprio, Jennifer Lawrence og Meryl Streep. Myndin var gefin út á veitunni þann 24. desember 2021. Í mars 2021 undirritaði hún samning að hún myndi verða dómari í tuttugasta og fyrstu seríu af The Voice.

Í nóvember 2021 var tilkynnt að Grande myndi leika Glinda í kvikmyndum byggðar á söngleiknum Wicked. Fyrsti hlutinn, Wicked: Part One, verður frumsýndur 27. nóvember 2024.

 Einkalíf
 Heilsa og einkatrú
Grande hefur glímt við blóðsykursfall (e. hypoglycemia), sem hún telur að sé vegna léglegrar mataræðis. Hún þjáist af áfallastreituröskun (PTSD) og kvíða eftir hryðjuverkaárásina í Manchester árið 2017. Hún hefur einnig sagt að hún hefur verið hjá sálfræðingi í meira en áratug, eftir að hún byrjaði að fá hjálp stuttu eftir skilnað foreldra hennar.

Hún var alin upp sem rómversk-kaþólsk en hætti í trúnni þar sem hún stendur gegn afstöðu kirkjunnar gagnvart samkynhneigð, þar sem hálfbróðir hennar Frankie er samkynhneigður. Nokkur lög frá henni, eins og "Break Your Heart Right Back", styðja réttindi hinsegin fólks. Hún hefur einnig staðið fyrir jákvæðu viðhorfi á tjáningu kynvitunds og kynhneigðar.

 Samband
Grande byrjaði í sambandi með fasteignasalanum Dalton Gomez í janúar 2020. Ekki var vitað mikið um samband þeirra fyrr en það var opinberað í tónlistarmyndbandinu hennar og Justin Bieber fyrir lagið "Stuck with U". Grande tilkynnti trúlofun þeirra þann 20. desember 2020, og héldu þau athöfnina þann 15. maí 2021 þar sem þau giftu sig heima hjá sér í Montecito, Kaliforníu. Þau skildu í október árið 2023.

 Útgefið efni

 Breiðskífur
 Yours Truly (2013)
 My Everything (2014)
 Dangerous Woman (2016)
 Sweetener (2018)
 Thank U, Next (2019)
 Positions (2020)

 Stuttskífur
 Christmas Kisses (2013)
 Christmas & Chill (2015)

 Safnplötur
 The Remix (2015)
 The Best (2017)

 Tónleikaplötur
 K Bye for Now (SWT Live) (2019)

 Tónleikaför
 Ferðalög
 The Listening Sessions (2013)
 The Honeymoon Tour (2015)
 Dangerous Woman Tour (2017)
 Sweetener World Tour (2019)

 Kynning
 The Sweetener Sessions (2018)

 Opnunaratriði
 Justin Bieber – Believe Tour (2013)

 Kvikmyndir og sjónvarp
 Snowflake, the White Gorilla (2011)
 Underdogs (2016)
 Zoolander 2 (2016)
 Mariah Carey's Magical Christmas Special (2020)
 Ariana Grande: Excuse Me, I Love You (2020)
 Billie Eilish: The World's a Little Blurry (2021)
 Don't Look Up'' (2021)

Leiklist

Tilvísanir

Tenglar

Bandarískir söngvarar
Bandarískir leikarar

Ariana Grande


172318 Wangshui este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
172318 Wangshui este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Apache Point Observatory în cadrul programului Sloan Digital Sky Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,79 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 9,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 172001-173000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

172318 Wangshui


An Stipa aristiglumis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Stipa aristiglumis in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa aristiglumis


Olaylar
 Alâeddin Paşa, ilk Osmanlı veziri oldu.

Doğumlar
 8 Nisan - I. Pedro, Portekiz kralı (ö. 1367)
 25 Mayıs - Togon Temür, Çin'de Yuan Hanedanının (Moğol) son imparatoru (ö. 1370)
 tarihi bilinmeyen
 Lalla-Ded, Keşmirli Brahman azize (ö. 1390)
 Mihail Panaretos, Bizanslı tarihçi (ö. y. 1390)
 Şâtıbî, Endülüslü Malikî fıkıhçısı, dil bilgini (ö. 1388)

Ölümler
 1 Mart - Ayurbarvada Buyantu Han, 8. Moğol Hanı, Yuan hanedanının 4. İmparatoru ve Çin imparatoru (d. 1285)
 12 Ekim - IX. Mihail, Bizans İmparatoru (d. 1277)

1320


Cam ya da sırça, saydam veya yarı saydam, genellikle sert, kırılgan olan ve sıvıların muhafazasına imkân veren, inorganik amorf yapıda katı bir malzeme. Antik çağlardan beri gerek inşaat malzemesi, gerekse süs eşyası olarak camdan faydalanılmaktadır. Günümüzde hâlen basit araç gereçlerden iletişime ve uzay teknolojilerine kadar çok yaygın bir kullanım alanı vardır. Örneğin pencere camları, cam ambalaj, ayna, lamba, sofra takımı ve optiklerde yaygın pratik, teknolojik ve dekoratif kullanıma sahiptir.

En bilinen ve tarihsel olarak en eski üretilen cam türleri, kumun birincil bileşeni olan kimyasal bileşik silika (silisyum dioksit veya kuvars) bazlı "silikat camlardır". Yaklaşık %70 silika içeren soda kireç camı, üretilen camın yaklaşık %90'ını oluşturur. İçme bardakları ve gözlükler gibi bazı nesneler o kadar yaygın olarak silikat bazlı camdan yapılır ki, basitçe malzemenin adıyla anılırlar.

Cam ani soğutulmuş alkali ve toprak alkali metal oksitleriyle, diğer kimi metal oksitlerin çözülmesinden oluşan akışkan bir malzeme olup ana maddesi (SiO2) silisyumdur. Cam amorf yapısını koruyarak katılaşır. Üretim sırasında hızlı soğuma nedeniyle kristal yapı yerine amorf yapı oluşur. Bu yapı cama sağlamlık ve saydamlık özelliğini kazandırır. Katılarda görülen kristallenme özelliklerini göstermediği için kimileyin sıvı olarak adlandırılır. Bu adlandırma esasen amorf yapısından dolayıdır.

Cam, metal tuzları eklenerek renklendirilebilir, emaye cam olarak boyanabilir ve basılabilir. Camın kırılma, yansıma ve iletme özellikleri, camı mercek, prizmalar ve optoelektronik malzemelerin üretimi için uygun hale getirir. Ekstrüde cam elyafı, iletişim ağlarında optik fiberler, cam yünü veya cam elyafı ile güçlendirilmiş (cam fiber) termal yalıtım malzemesi olarak kullanılır.

Tarihçe

Camın tarihi antik çağlara uzanır. İlk olarak ne zaman üretildiği net olarak bilinmese de, elde mevcut en eski cam eşyalar yaklaşık olarak MÖ 2500 yıllarına ait Antik Mısır boncuklarıdır. Daha geç dönem Mısır bulgularında ise tüye benzer renkli zikzak paternleri olan cam kaplara rastlanır. Camdan, modern anlamda mozaik yapımına ise Ptolemaic devirde İskenderiye'de ve Antik Roma medeniyetlerinde rastlanır.

Faz

Cam bir amorf katıdır. Bu haliyle de yer yer davranış olarak sıvı halde bir maddeye benzer. Sıvı maddelerin genel özelliklerinden olan viskozite, camda da bulunan bir niteliktir. Diğer bir deyişle cam akışkan bir maddedir ancak akış süresi o kadar uzundur ki bu akışı bir insan gözleyemez, yaşam süresi yetmez. Bu yüzden bizler camı sıvı bir madde olarak nitelendirebiliriz. Bundan başka camlar, katılar kadar belirgin erime sıcaklığı olmayan, sıvı davranışı gösteren katı bir faz olarak da nitelendirilebilir.

Sıcak cam çalışma tekniği, geleneksel olarak alev sanatı olarak da adlandırılır.

Malzemeler
Adi camın bileşimine giren üç grup madde vardır. Bunlar cam haline gelebilen oksitler, eriticiler ve stabilizatörler denilen maddelerdir. Camın bileşimine giren bu maddeler kum-soda-kireç olarak da adlandırılabilirler. Adi camın bileşimine giren maddelerin dışında cama önemli özellikler kazandıran ve üretimde kimi yararlar sağlayan yardımcı bileşenler vardır.

Camlaşma niteliği olan bu maddeler genelde ağ oluşturan kimi oksitlerdir. Kuvars kumu bunların başında gelir. Ağ oluşturan oksitlerin en önemlileri ise SiO2,  B2O3 ve P2O5 (fosfor) dir.

Eriticiler
Ağ oluşturan ve cam haline gelebilen oksitlerin erimelerini kolaylaştırmak amacıyla cam bileşimine katılan maddelere eriticiler denir. Bu maddeler cam hammadesinin erime sıcaklığını düşürerek onların erimelerini kolaylaştırır. Özellikle 1713 ˚C'deki silisyumun erime derecesi 1550˚C'ye düşer. Eriticiler ağ içine girerek onu değiştirdiği için eriticilere modifikatör de denmektedir. Cam üretiminde kullanılan en önemli eritici madde, sodyum karbonat (Na2CO3) ya da yaygın kullanılan ismi ile Soda'dır. Soda, birim fiyat olarak ,cam üretiminde kullanılan en pahalı hammaddelerden birisidir.

Stabilizatörler (Sabitleştiriciler)
Stabilizatörler, camın kimyasal dayanımı, kırılma indisi, dielektrik nitelikleri üzerinde etki yaparlar. Formülüne stabilizatör ilave edilmemiş bir cam su karşısında stabil nitelik göstermez. Bu camlara su camı denilir. Stabilizatör olarak kullanılan  maddelerin başlıcaları CaO, BaO, PbO, MgO ve ZnO'dur. CaO kireç taşının (CaCO3), MgO ise dolomitin (MgCO3) cam formülüne katılması ile sağlanmış olur. Bu iki maddenin ısıtılması ile bünyelerindeki CO2 çıkar ve geriye oksitler kalır. CaCO3 = CaO+ CO2 gibi.

Yardımcı Bileşenler (İkincil Bileşenler)
Bu bileşenler genelde adi camın formülüne girmezler, ancak değişik cam türlerinde değişik etkiler sağlamak üzere kullanılan oksitlerdir. Mesela:

 Mangan dioksit (MnO2) camın rengini açar,
 Arsenik (As2O3) renk verir, saflaştırır,
 Sülfür (Na2SO4) redükleyicidir,
 Potasyum nitrat (KNO3) camın saydamlığını giderir.

Biçimlendirme

Ana maddelerin hazırlanması ve eritme evrelerinden sonra sıra dinlendirilmiş cam hamurunun biçimlendirilmesine denir. Cam malzeme, sekiz yöntemle biçimlendirilir:
a) Üfleme (Şişirme) Yöntemi Camcılıkta "pipo" denilen uzun içi boş olan çubuğun ucuna alınan maden, bir miktar şişirilerek fıska denilen minik bir top şekline getirilir ve soğuktan çok fazla etkilenip çatlamayacak kadar soğutulur. Daha sonra yapılacak cam ürününün ağırlık ve boyutları dikkate alınarak fıskanın ucuna tekrar maden alınır. Alınan maden, kalıp kullanılacaksa kalıptan bir miktar küçük boyutta şişirilip kalıba sokulur. Kalıp içerisinde üflemeye devam edildiğinde kalıbın şekil boy ve desenlerine göre cam elde edilir. Kalıp kullanılmayacaksa sallama, uzatma gibi yöntemlerle cama şekil verilir. Bu durumda çeşitli araç gereç kullanılarak cam soğuyup sertleşene kadar istenilen şekillere sokulabilir.
b) Dökme-Silindirleme Yöntemi
c) Çekme Yöntemi
d) Yüzdürme Yöntemi Günlük hayatın büyük bir kısmında yer eden ev camlarının üretiminde bu yöntem kullanılmaktadır. Büyük boyutlarda ve her iki yüzeyi düz olan ev-ofis camları ısı yalıtımlı camların üretiminde kullanılan yüzdürme yöntemi, ergimiş camın yoğunluğu camın yoğunluğundan daha ağır ve erime derecesi daha düşük olan sıvı kalayın üstüne kontrollü bir şekilde dökülüp yüzdürülmesiyle şekillendirme yöntemidir
e) Presleme Yöntemi Pres tezgâhlarında manuel olarak madenci tarafından "fonga" denilen ucu top şeklindeki uzun bir çubuk ile bırakılan maden, otomatik ve el preslerine bağlanan küçük boyutlardaki kalıplara bırakılır. Uygulanan basınçla sıkışan, iç ve dış kalıbın içerisinde soğutularak cam elde edilir. büyük boyutlarda pres yönteminin kullanılmasında çeşitli sakıncalar bulunur. Maksimum 2,5 kg'a kadar pres yöntemi ile üretim yapılabilir.
f) Lif Haline Getirme Yöntemi
g) Köpük Haline Getirme Yöntemi
h) Savurma Yöntemi Bu yöntemde 500-900 devir arasında moment verilmeye müsait tezgâhlara bağlı kalıplar içerisine farklı tarzlarda bırakılan akıcı biçimdeki maden, dönüş esnasında santrifüj kuvvetin etkisiyle dışa doğru açılma eğilimi gösterirler. Taban, kimi bardak çeşitleri, avizeler, meyvelikler ve bu tarzdaki cam çeşitleri bu yöntemle elde edilirler.
ı) Diğer biçimlendirme yöntemleri

İşleme
Biçimlendirme sonrasında üretilen cam, kullanılacak niteliklere sahip olmayabilir. Aşağıda belirtilen yöntemler ve uygulanan işlemlerle camı kullanılacak alana uygun hale getirilmektedir.

Kesim işlemi
Üretim ardından istenilen boyutlara ulaşmayan camlar istenilen ebat veya şekil düzeltme amacıyla kesim işlemi yapılmaktadır. Elmas kesimi, CNC kesimi, pürmüz ısıl kesim türlerinden bazılarıdır. Üfleme yöntemiyle üretilen bardakların uç kısımları düz ve keskin olduklarından dolayı pürmüz ısıl kesimle düz bir şekle getirilir ve kesici alet kullanılmadığından dudak kısımları kesici olmamaktadır.

Temperleme

Temperleme işlemi; yatay hat üzerinde camın dış yüzeylerine daha fazla basınç gerilimi, cam ortasına ise dolaylı bir çekme gerilimi kazandırmak için, ölçüsüne göre kesilmiş ve kenarları düzeltilmiş camın, ergime noktasına kadar (625-645 °C) kontrollü ısıtılıp, hızla soğutularak camın yüzeylerine 6000 Pa basınç ön gerilimi kazandırma aşamalarını içerir. Temperleme işlemi uygulanmış cam; işlem görmemiş normal camlara göre kırılmaya ve ısıya karşı yaklaşık 4-5 kat daha fazla dayanıklı olduğundan ve kırıldığı zaman zar büyüklüğünde çok küçük, daha az keskin parçalara ayrılarak yaralanma riskini azalttığından dolayı güvenlik camı özelliğine sahiptir.

Temperleme işlemi yapılmış camlara kumlama, koparma, boyama haricinde herhangi bir başka işlem; kesim, delik delme, havşa açma, kenar ve yüzey taşlama işlemleri yapıldığı durumlarda cam patlamaktadır. Bu nedenle temperleme işlemine girecek camın; ölçülendirme, rodajlama, delme vb. ihtiyaç olacak işlemlerin temperleme işleminden önce yapılması gereklidir.

Temperleme işlemi uygulanacak camların kenarlarına mutlaka rodaj veya zımpara işlemi uygulanmalı, camın kenarında veya delik kenarında yer alan çapaklar havşa işlemi yapılarak temizlenmelidir, yoksa cam temperleme işlemi sırasında fırında patlar. Temperleme işlemi uygulanacak camda yer alan deliklerin çapı en az cam kalınlığı kadar olmalıdır. Delik çapının cam kalınlığından küçük olduğu durumda cam temperleme işlemi sırasında fırında patlar. Ayrıca cam üzerinde yer alan delikler cam kenarına çok yakın olmamalı ve belli bir bölgede birbirine yakın konumda yoğunlaşmamalıdır.

Temperli camlar; diğer normal camlara oranla çok daha fazla güvenlik içerdiklerinden ve daha sağlam olduklarından özellikle motorlu araçlarda, binaların cephe camlarında, bahçelerin camla kapatılarak kış bahçesi oluşturmada, balkon kapatmada, işyerlerini camla bölmede, merdiven basamağı yapımında, asansör camlarında, duş kabinlerinde, bombeli endüstriyel buzdolaplarında, bazı beyaz eşyalarda, kafeterya, pastane gibi işletmelerde camlama ve balkon ihtiyaçları için kullanılırlar.

Rodajlama

Camın keskin uçlarına elmas taş ile profil kazandırma işlemidir.

Lamine
Kırılmaz cam olarak bilinse de aslında kırılan fakat dağılmayan camdır. Plaka haline getirilmiş iki plaka camın iki tarafında yapışkanlı bir folyo (p.v.b.) ile birleştirilmesi ile oluşur. Böylece camın mukavemeti arttığı gibi kırılsa dahi dağılmayıp bir arada kaldığı için hırsızlık gibi durumlara karşı camın güvenlikli olarak kullanıldığı yerlerde tercih sebebi. Otomobillerde kaza anında camın dağılmasını ve muhtemel yaralanmaları engellemek için de lamine cam tercih edilir. Kaza anında muhtemel darbede daha az sertlik için ön cam laminedir. Ayrıca bu camlar tempersiz normal bombeli camlardır, çatlama ve kırılma durumunda görüş durumunun bozulmamasını sağlar. Her türlü düz ve bombeli camın projeli olarak lamine edilmesi çok katlı ve istenilen kalınlığın elde edilmesi otoklav prosesi ve vakumlama ile sağlanabilir.

Renklendirme
Şeffaf camlar camın uygulama alanına göre dekoratif bir görüntü oluşturmayacağı için kullanım alanına göre renklendirilebilirler. Baskı ve püskürtmeli olarak boyanan camlar gerektiği durumlarda temperlenir ya da tansiyonsal ısıl işlem uygulanarak boya ile camın iyice tutunması sağlanır. Tansiyonsal ısıl işlemde, giriş sıcaklığı 550 °C'lik fırına gönderilir ve 1,5 saatlik silindirli bant sistemiyle, diğer taraftan 55 °C olarak çıkar.

Asit ve kumlama

Asit ve kumlama işlemi, cam yüzeyinde aşındırma meydana getirerek dekoratif görüntü verme işlemleridir. Bu görünümün oluşması için cam yüzeyi kâğıt ya da PVC folyo ile kaplanır. Bu folyolar elle ya da özel kesim makinelerinde kesimi yapılarak yapıştırılabilir. Bu folyoların üzerindeki deseni ortaya çıkaracak şekilde, kumlama yapılmak istenen bölgedekilerin cam yüzeyinden kaldırılması ile ve daha sonra da  basınçlı boya tabancalarının nozulları değiştirilerek cam yüzeyine tazyikli hava püskürtmek suretiyle yapılan işleme kumlama denir.

Asit işleminde ise cama etki eden tek asit olan HF (hidroflorik asit) kullanılır. Bunda da yukarıda anlatıldığı gibi açıkta kalan bölgeye asit dökerek cam yüzeyi ile reaksiyona girmesi ve o bölgede bir aşınma oluşturulması bir yöntemdir. Diğer bir yöntem ise asit kopartma adı verilen işlemdir. Bu işlemde, önce kumlama yapılarak tüm yüzeyi aşındırılan cam üzerine kaynatılarak zamk haline getirilmiş ve bu arada içine bir miktar HF (hidroflorik asit) ilave edilmiş boncuk tutkalının ince bir tabaka halinde sıvanması ve kurumaya bırakılması ile yapılır. Kurudukça yüzey gerilimi sebebiyle cam üstünde zar gibi kalkmalar başlar ve kopartma adı verilen işlem meydana gelmiş olur.

Bombeli Temper
Bu işlemde temperleme anında ısıl şok uygulanan cam soğutulmadan, belirli radius (yarıçap) oranında bükülür. Temper makinesindeki soğutma bükülme anında uygulanmaktadır. Bir kenarı 230 mm'den küçük olan camlar silindirler arasında tutunamayacağından dolayı temperleme ve bombeleme yapılamaz.

Etimoloji
Farsça ve Orta Farsça (Pehlevice veya Partça) cām جام  "bardak, kadeh, sürahi" sözcüğünden alıntıdır. Farsça sözcük Avesta (Zend) dilinde aynı anlama gelen yāme- sözcüğü ile eş kökenlidir.

Cam türleri

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Heykel malzemeleri
Pencereler
Malzemeler
Ambalaj malzemeleri
Amorf katı
Dielektrikler

Cam


Zgrada na Tomislavovom trgu 1, građevina u mjestu i gradu Samobor, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Stambeno - poslovna uglovnica nalazi se na Trgu kralja Tomislava 1 u središtu Samobora. Tlocrtno je u obliku slova U te definira istočni ugao Stražničke ulice i glavnog trga. To je jednokatna građevina sagrađena u kasnobaroknim stilskim oblicima u drugoj polovici 18. stoljeća. U prizemlju glavnog krila prema Trgu nalazile su se trgovine, a kat je imao stambenu funkciju. Za razliku od prostranog prizemlja svođenog bačvastim i križnim svodom, kat je organiziran linijski s nizom soba u koje se pristupa iz hodnika te koje imaju imaju drvene grednike ožbukanog podgleda. Recentno je adaptirana za potrebe kavane "Livadić" u prizemlju te hotela na katu. Pripada najstarijem građevnom sloju Trga.

Zaštita
Pod oznakom 4737 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambeno-poslovne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Samoboru

Zgrada, Tomislavov trg 1 (Samobor)


Two ships of the United States Navy have been named USS Dubuque, after the city of Dubuque, Iowa.

  was a gunboat first commissioned in 1905 and seeing periodic service until 1945.
  is an , commissioned in 1967 and decommissioned in 2011.

United States Navy ship names

USS Dubuque


Neptune Orient Lines Limited (NOL) was a Singaporean container shipping company. It was founded in 1968 as Singapore's national shipping line, but was later sold as a subsidiary to French shipping company CMA CGM in 2016. On 1 October 2020, NOL was restructured into a regional hub and was renamed to CMA CGM Asia Pacific Limited.

History
In December 1968, Neptune Orient Lines was started as Singapore's national shipping line. Wholly owned by the Singapore Government, it was formed in an effort to develop and support Singapore's economy.

Containerization
In the 1970s, containerization was introduced. In the mid-1970s, NOL's managing director was Goh Chok Tong, who went on to become Singapore's second Prime Minister.

In 1975, NOL then entered the Asia-Europe trade as part of the ACE Group consortium with partners OOCL, K Line, COSCO and Franco-Belgian Services, known as the "third force" in the container-shipping world. Meanwhile, it entered the key Trans-Pacific Trade with a standalone service.

Merger with APL
In 1997, NOL made a US$825 million acquisition of American President Lines (APL), whose heritage dates back to 1848. Following the merger, the APL name was adopted as the public brand name. The NOL name was retained for the holding company, which was listed on the Singapore Exchange and was well known to its investors. The company focused on managing global supply chains in 2001 when APL Logistics was established as a separate business unit.

In 1998, during the Asian economic crisis, NOL saw losses mount to US$460 million, while its debt was more than US$4 billion. The company sold off assets to clear the debt and by 1999 was profitable again.

In 2003, NOL completed the divestment of its tankering businesses AET and NAS, to concentrate on the company's core container shipping and logistics services.

On 1 October 2011, Ng Yat Chung was appointed as CEO of NOL, replacing Ron Widdows.

On 17 February 2015, APL Logistics was sold to Kintetsu World Express, Inc. for US$1.2 billion.

Sale of NOL to France's CMA CGM
On 9 June 2016, it was announced that Temasek will tender its NOL shares to shipping company CMA CGM. CMA launched an all-cash voluntary conditional general offer for outstanding NOL shares at SG$1.30 a piece. The deal is worth SG$3.38 billion and eventually will be delisted from the Singapore Exchange.

The company announced in May 2016 reported net losses of US$105.1 million (SG$142 million) for the first quarter ended 31 March, higher than the US$10.8 million a year earlier. Former CEO Ng Yat Chung acknowledged that the company had been "a bit slow and reluctant to change".

On 28 June 2016, CMA CGM said it will proceed to delist NOL, after it crossed the 90 per cent ownership threshold in the company and NOL was subsequently delisted on 5 September 2016.

In May 2017, less than a year after the NOL acquisition, CMA reported turning a net profit of $26 million from the NOL business in the first quarter of the year.

Restructuring to CMA CGM Asia Pacific Limited
On 7 July 2020, CMA CGM announced a restructuring of its services in the Asia-Pacific region. NOL and CMA's regional office was reorganized into a regional hub and renamed to CMA CGM Asia Pacific Limited on 1 October 2020.

References

See also
List of largest container shipping companies

1968 establishments in Singapore
Transport companies established in 1968
Government-owned companies of Singapore
Shipping companies of Singapore
Singaporean companies established in 1968
Temasek Holdings
Transport operators of Singapore
Singaporean brands
Companies formerly listed on the Singapore Exchange
2016 mergers and acquisitions
Multinational companies headquartered in Singapore
Container shipping companies

Neptune Orient Lines


බටහිර ක්‍රිස්තියානි ආගමෙහි, මළවුන්ගේ දිනය සිහිකරනුයේ ප්‍රධාන වශයෙන් කතෝලික සභාවෙහි වන අතර,  එංගලන්ත සභා සංසදයෙහි සමහරක් සභාවන් සහ පැරණි කතෝලික සභාවන් විසින්ද එය සිහිකරනු ලැබේ. පෙරදිග ඕර්තඩොක්ස් සභාව විසින් වසරක් තුල මළවුන්ගේ දින කිහිපයක් සමරනු ලැබේ.

රෝමානු කතෝලික සභාවෙහි රෝමානු සම්ප්‍රදායයීය ජන වන්දනාව පරිදි මෙම සැමරීමෙහි නිල නාමය "මෙලොවින් නික්ම ගිය සියලු ඇදහිලිවතුන්ගේ ස්ම‍රණෝත්සවය" වෙයි.

අපරදිග  පිළිවෙත් පරිදී මළවුන්ගේ දිනයෙහි මංගල්‍යය පැවැත්වෙන්නේ නොවැම්බර් 2 වනදා වන අතර  සියළු සාන්තුවරයන්ගේ දිනයට පසුදින වෙයි.

මළවුන්ගේ දිනය


Communication Theory of Secrecy Systems ("Teoria da comunicação dos sistemas de sigilo") é um artigo publicado em 1949 por Claude Shannon discutindo a criptografia do ponto de vista da teoria da informação. É um dos tratamentos fundamentais (sem dúvida o tratamento fundamental) da criptografia moderna. É também uma prova de que todas as cifras teoricamente inquebráveis devem ter os mesmos requisitos que o one-time pad.

Shannon publicou uma versão anterior desta pesquisa no relatório anteriormente classificado A Mathematical Theory of Cryptography, Memorandum MM 45-110-02, 1 de setembro de 1945, Bell Laboratories. Este relatório também precede a publicação de sua "A Mathematical Theory of Communication", que apareceu em 1948.

Fontes

 Shannon, Claude. "Communication Theory of Secrecy Systems", Bell System Technical Journal, vol. 28(4), page 656–715, 1949.
 Shannon, Claude. "A Mathematical Theory of Cryptography", Memorandum MM 45-110-02, Sept. 1, 1945, Bell Laboratories.

Referências

Links externos

 Online retyped copy of the paper
 Scanned version of the published BSTJ paper

Teoria da informação
Documentos de 1945

Communication Theory of Secrecy Systems


Limba niue este o limbă vorbită în insula Niue, fosta colonie britanică care guvernează singură în Oceania.

Legături externe

Learn to speak Niue - Vagahau Niue - the Niuean Language. www.learnniue.com is a teaching resource for everyone one wishes to learn the Niuean Language. www.learnniue.com incorporates graded units and online audio. www.learniue.com is a New Zealand Ministry of Pacific Island Affairs project.
Niuean Basic Vocabulary List
Daily Learning of the Niue Language
Support Proposal for Wikipedia in Niuean Language

Limbi polineziene

Limba niue


Computerwelt er en dansk kortfilm fra 1999 med instruktion og manuskript af Bo Vase.

Handling
En metafilmisk komposition, hvor computeren bliver en måde at tænke og leve på.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Computerwelt


පුනීත් රාජ්කුමාර් (උපත 1975 මාර්තු 17) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවකු, පිළිවැයුම් ගායකයකු සහ රූපවාහිනී නිවේදකයෙකි. ඔහු ප්‍රධාන වශයෙන්ම කන්නඩ සිනමාවේ කටයුතු කරයි. කන්නඩ සිනමාවේ ඉහළම රසික පිරිසක් ඇති නළුවකු ලෙසද මොහු සැලකේ. "අප්පු" ලෙස ද හැඳින්වෙන මොහු චිත්‍රපට 25ක ප්‍රධාන නළුවා ලෙස කටයුතු කොට් ඇත; ළමාවියේ දී ඔහු සිය පියා වූ රාජ්කුමාර් සනග චරිත නිරූපණය කළේ ය. වසන්ත ගීතා (1980), භාග්‍යවන්තා (1981), චලිසුවා මොඩගලු (1982), ඒරඩු නක්ෂත්‍රගලු (1983) සහ බේට්ටාඩ හූවු (1985) යන චිත්‍රපටවල ඔහුගේ රංගනය පැසසුමට ලක් විය. බේට්ටාඩ හූවු චිත්‍රපටයේ ඔහු නිරූපණය කළ අප්පුගේ චරිතය සඳහා ඔහු හොඳම ළමා නළුවා සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය හිමි කරගත්තේ ය. පුනීත්ගේ පළමු ප්‍රධාන චරිතය වූයේ  2002 වර්ෂයේ අප්පු චිත්‍රපටයේ ඔහු නිරූපණය කළ චරිතයයි.

ඔහු ආර්ථික වශයෙන් සාර්ථක වූ චිත්‍රපට ගණනාවකම ප්‍රධාන නළුවා ලෙස කටයුතු කොට ඇත්. මෙම චිත්‍රපට අතරට අප්පු (2002), අභී (2003), වීර කන්නඩිගා (2004), මෞර්යා (2004),
ආකාශ් (2005), අරසු (2007), මිලානා (2007), වම්ශි (2008), රාම් (2009),
ජැකී  (2010), හුඩුගරු (2011), දොඩ්මානේ හුඩ්ගා (2016) සහ රාජකුමාරා (2017) වැනි චිත්‍රපට අයත් වේ. එසේම ඔහු කන්නඩ සිනමාවේ ඉහළම ගෙවීමක් ලබන නළුවකු ලෙස ද සැලකේ. 2012දී ඔහු රූපවාහිනී නිවේදකයකු ලෙස සිය වෘත්තිය ආරම්භ කළේ හූ වෝන්ට්ස් ටු බී අ මිලියනෙයර්?හි කන්නඩ ප්‍රභේදය වූ කන්නඩාඩ කෝටිපති නම් ජනප්‍රිය තරග වැඩසටහන ඔස්සේ ය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1975 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
20වන සියවසේ ඉන්දියානු නළුවෝ
21වන සියවසේ ඉන්දියානු නළුවෝ
ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන දකුණ ජයග්‍රාහකයෝ
ඉන්දියානු ළමා නළුවෝ
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නිවේදකයෝ
කන්නඩ නළුවෝ
කන්නඩ පිළිවැයුම් ගායකයෝ
කන්නඩ රූපවාහිනියේ නළුවෝ
බැංගලෝරයේ නළුවෝ
කන්නඩ සිනමාවේ නළුවෝ
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවෝ
ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන (ඉන්දියාව) ජයග්‍රාහකයෝ
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
බැංගලෝරයේ ගායකයෝ
ඉන්දියානු චිත්‍රපට ගායකයෝ
SIIMA සම්මාන ජයග්‍රාහකයෝ
චරිත කතා

පුනීත් රාජ්කුමාර්


Pleea, monotiski biljni rod iz porodice tofildijevke. Domovina su joj Alabama, Florida i Sjeverna i Južna Karolina. Jedina vrsta je Pleea tenuifolia, lokalno nazivana rush featherling.

Višegodišnja je biljka koja cvjeta u kolovozu, rujnu, listopadu i studenom bijelim cvjetovima. Naraste do 45 cm (18 inči) visine.

Sinonimi
 Ennearina pleiana Raf.
 Tofieldia tenuifolia (Michx.) Utech

Izvori

Tofildijevke

Pleea


Onthophagus xanthopterus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1908.

Referências

Ligações externas

xanthopterus
Coleópteros descritos em 1908

Onthophagus xanthopterus


Úkraínska byltingin, einnig kölluð virðuleikabyltingin (úkraínska: Революція гідності; Revoljútsíja hídností) af stuðningsmönnum hennar, átti sér stað þegar úkraínska forsetanum Víktori Janúkovytsj var steypt af stóli í febrúar árið 2014. Byltingin fór fram í kjölfar hinna mannskæðu Evromajdan-mótmæla sem brutust út í Kænugarði eftir að Janúkovytsj ákvað að hætta við samning um nánara samstarf Úkraínu við Evrópusambandið og undirritaði þess í stað starfssamning við Rússland. Eftir að til átaka kom milli mótmælenda og lögreglu flúði Janúkovytsj land og var í kjölfarið leystur frá störfum af úkraínska þinginu.

Rússar, bandamenn þeirra og innlendir stuðningsmenn Janúkovytsj líta á atburðina árið 2014 sem valdarán gegn lýðræðislega kjörinni stjórn sem hafi verið skipulagt og fjármagnað af Bandaríkjunum og hinum vesturveldunum. Eftir að Janúkovytsj hrökklaðist frá völdum sendu Rússar herlið á Krímskaga og innlimuðu hann í Rússland í kjölfar atkvæðagreiðslu. Rússar sendu jafnframt herafla inn í Donbas-héruðin í austurhluta Úkraínu til að styðja hreyfingar aðskilnaðarsinna sem höfnuðu stjórnarskiptunum í Kænugarði og sóttust eftir nánara sambandi eða samruna við Rússland. Þessir atburðir voru upphaf hernaðardeilna milli Rússlands og Úkraínu sem standa enn í dag og náðu hámarki með innrás Rússa í Úkraínu árið 2022.

Söguágrip
Rætur úkraínsku byltingarinnar liggja í langvarandi klofningi meðal Úkraínumanna milli þeirra sem aðhyllast nánara samband við Evrópu og Vesturlönd og þeirra sem aðhyllast áframhaldandi náið samband við grannríkið Rússland, sem er náskyld þjóð Úkraínumönnum og hefur ráðið yfir landsvæði Úkraínu mikinn hluta af sögu hennar. Sögulega séð hefur vesturhluti Úkraínu, þar sem meirihluti íbúa talar úkraínsku og úkraínsk þjóðernisvitund er útbreiddari, hallað sér að Evrópu en austurhlutinn, þar sem margir íbúar eru rússneskumælandi, hefur viljað rækta sambandið við Rússa.

Ágreiningur um þessi efni leiddi árið 2004  til appelsínugulu byltingarinnar svokölluðu, þar sem fjöldamótmæli gegn ætluðu kosningasvindli leiddu til þess að forsetakosningar voru endurteknar og Víktor Júsjtsjenko var kjörinn forseti Úkraínu. Júsjtsjenko var hallur undir Vesturlönd og vildi leiða Úkraínu inn í Evrópusambandið og Atlantshafsbandalagið. Á forsetatíð Júsjtsjenkos frá 2004 til 2010 miðaði hins vegar lítið áfram í þeim efnum, einkum vegna ágreinings milli Júsjtsjenkos og forsætisráðherrans Júlíu Tymosjenko. Þessi ágreiningur og óánægja með brostin fyrirheit appelsínugulu byltingarinnar stuðluðu að því að árið 2010 var Víktor Janúkovytsj kjörinn forseti í hnífjöfnum kosningum á móti Tymosjenko. Janúkovytsj hafði tapað gegn Júsjtsjenko í kosningunum 2004 og var afar vilhallur Rússum.

Stjórnartíð Janúkovytsj

Eftir að Janúkovytsj tók við embætti forseta var Júlía Tymosjenko ákærð fyrir að hafa misbeitt valdi sínu í tengslum við gassamning sem hún gerði við Rússland á meðan hún var forsætisráðherra árið 2009. Árið 2011 var hún síðan dæmd í sjö ára fangelsi. Árið 2013 úrskurðaði Mannréttindadómstóll Evrópu að dómurinn gegn Tymosjenko hefði verið ólöglegur og gerræðislegur. Fangelsun hennar erfiðaði því samskipti stjórnar Janúkovytsj við Evrópusambandið, sem stóð á þessum tíma í viðræðum um samstarfssamning við Úkraínu.

Á forsetatíð sinni hafði Víktor Júsjtsjenko hafið að semja við Evrópusambandið um samning um nánara viðskipta- og efnahagssamband Úkraínu og ESB. Janúkovytsj hafði lengst af gefið út að stjórn hans myndi halda þessum viðræðum áfram og að hann myndi undirrita samninginn fyrir hönd Úkraínu. Stjórn Vladímírs Pútín í Rússlandi beitti Janúkovytsj hins vegar þrýstingi til þess að koma í veg fyrir að Úkraína yki samstarf sitt við ESB. Rússar beittu ýmsum viðskiptaþvingunum til að ráða Úkraínumönnum frá því að skrifa undir samstarfssamninginn, meðal annars með því að stöðva innflutning á súkkulaði frá úkraínsku sælgætisverksmiðjunni Roshen.

Hagvöxtur í Úkraínu hafði verið neikvæður frá árinu 2012 og því voru miklar vonir bundnar við samstarfssamninginn við ESB. Landið rambaði á barmi greiðslufalls en Vladímír Pútín hvatti Janúkovytsj til að hafna samningnum við ESB og þiggja þess í stað stuðningspakka frá Rússlandi upp á 15 milljarða Bandaríkjadala. Í október 2013 tilkynnti Janúkovytsj á síðustu stundu að hann myndi ekki skrifa undir samninginn við Evrópusambandið og myndi þess í stað þiggja tilboð Pútíns. Samtök iðnrekenda höfðu varað við því að frekari refsiaðgerðir Rússa myndu skaða efnahag Úkraínu ef af samkomulaginu yrði.

Evromajdan-hreyfingin

Samkomulagið við ESB hafði notið víðtæks stuðnings í Úkraínu, sér í lagi í vesturhlutanum, og ákvörðun Janúkovytsj um að hætta við það kom flatt upp á marga. Júlía Tymosjenko, sem enn sat í fangelsi, hvatti landsmenn til að mótmæla ákvörðuninni og knýja forsetann til að ganga að samningnum. Í nóvember 2013 hófust fjöldamótmæli gegn Janúkovytsj sem hlutu nafnið Evromajdan, í höfuðið á Majdan-torginu (eða Sjálfstæðistorginu) í Kænugarði. Um miðjan desember höfðu um 200.000 mótmælendur safnast saman í Kænugarði. Auk þess að krefjast þess að samningurinn við ESB yrði undirritaður fóru mótmælin að beinast með almennari hætti gegn spillingu og gerræði í ríkisstjórn Úkraínu. Mótmælendur kröfðust þess meðal annars að Júlía Tymosjenko yrði látin laus úr haldi og að stjórnarskrárbreytingar frá árinu 2004 yrðu teknar upp á ný, en með þeim höfðu völd forseta Úkraínu verið skert. Þrír fyrrverandi forsetar Úkraínu, þeir Leoníd Kravtsjúk, Leoníd Kútsjma og Víktor Júsjtsjenko, gáfu út sameiginlega yfirlýsingu þar sem þeir lýstu yfir stuðningi við kröfur mótmælendanna.

Mikill hiti færðist í mótmælin á næstu mánuðum og til átaka kom milli lögreglu og mótmælenda. Þann 30. desember 2013 gerði óeirðalögreglan Berkút árás á mótmælendur á Sjálfstæðistorginu í Kænugarði en mætti harðri mótspyrnu. Þann 19. febrúar 2014 höfðu að minnsta kosti 25 manns látist og allt að 1.000 manns særst í átökum þegar óeirðalögregla gerði atlögu að stærstu búðum mótmælendanna. Kaflaskil urðu í átökunum þann 20. febrúar þegar leyniskyttur skutu af húsþökum á mótmælendur á Sjálfstæðistorginu.

Vegna mótmælanna samþykkti úkraínska þingið með miklum meirihluta að skerða stjórnarskrárbundin völd forsetans í samræmi við breytingarnar frá árinu 2004. Þann 21. febrúar skrifaði Janúkovytsj undir samkomulag um að forsetakosningum yrði flýtt og þær haldnar fyrir lok ársins. Sama kvöld flúði Janúkovytsj hins vegar frá Kænugarði og hélt til Karkív, þar sem hann naut enn umtalsverðs stuðnings. Janúkovytsj flúði síðan til Rússlands og sagðist hafa neyðst til að yfirgefa landið vegna ótta um líf sitt.

Eftir að Janúkovytsj hvarf frá Úkraínu kaus úkraínska þingið með miklum meirihluta að víkja honum úr embætti. Oleksandr Túrtsjynov var útnefndur forseti til bráðabirgða og hann tók að sér að mynda þjóðstjórn fram að kosningum. Janúkovytsj viðurkenndi ekki stjórnarskiptin og sakaði þingið um að hafa tekið þátt í valdaráni gegn sér. Í Úkraínu var Júlíu Tymosjenko jafnframt sleppt úr fangelsi og Berkút-lögreglusveitirnar voru leystar upp.

Eftirmálar
Rússar brugðust við óeirðunum í Kænugarði með því að senda herlið á Krímskaga með stuðningi héraðsstjórnvalda sem ekki viðurkenndu stjórnarskiptin. Rússar og stuðningsmenn þeirra á Krímskaga héldu í kjölfarið atkvæðagreiðslu þar sem samþykkt var að Krímskagi yrði innlimaður í rússneska sambandslýðveldið.

Þegar kosningar voru haldnar í maí 2014 var auðkýfingurinn Petro Porosjenko kjörinn nýr forseti Úkraínu. Árið 2014 hófust jafnframt uppreisnir í austurhluta Úkraínu, þar sem meirihluti íbúa er rússneskumælandi. Aðskilnaðarsinnar í austurhluta landsins andmæltu nýju stjórnvöldunum í Kænugarði vegna fjandskaps þeirra við Rússland og vegna ítaka öfgahægrisinnaðra þjóðernisflokka og hreyfinga eins og Svoboda í nýju stjórninni. Aðskilnaðarsinnarnir lýstu yfir stofnun sjálfstæðra "alþýðulýðvelda" í Donetsk og Lúhansk. Rússar veittu aðskilnaðarsinnunum aðstoð en stjórnvöld í Rússlandi neituðu því jafnan að um væri að ræða rússneska stjórnarhermenn. Innlimun Krímskaga og stuðningur Rússa við aðskilnaðarsinna í Donbas-héruðunum hefur leitt til áframhaldandi hernaðardeilna Rússlands og Úkraínu.

Tengt efni
 Appelsínugula byltingin
 Innlimun Rússlands á Krímskaga
 Stríð Rússlands og Úkraínu
 Innrás Rússa í Úkraínu 2022

Tilvísanir

2014
Byltingar
Saga Úkraínu

Úkraínska byltingin 2014


Die Liste der Bürgermeister von Freital enthält die seit der Stadtgründung 1921 amtierenden Bürgermeister und Oberbürgermeister der Stadt Freital.

Insgesamt hatte die Stadt 23 Bürgermeister. Nach der Stadtgründung führte der ehemalige Potschappler Gemeindevorstand Max Baumann die Amtsgeschäfte. Auf ihn folgte ab 1. Mai 1922 Carl Wedderkopf als erster gewählter Bürgermeister der Stadt. Der SPD-Politiker Klaus Pollack hatte dieses Amt in den 1990er Jahren als einziger zweimal inne, im Jahr 1992 zunächst provisorisch, bevor er 1994 regulär gewählt wurde. Die längste Amtszeit übte Walter Daehn aus, er war von 1972 bis 1990 etwa 18 Jahre lang Bürgermeister Freitals.

Von 1922 bis 1950 wurde der Titel Oberbürgermeister geführt. Seit der Ernennung Freitals zur Großen Kreisstadt 1997 ist dies wieder der Fall.

Nachdem der zu Beginn des 21. Jahrhunderts gewählte Klaus Mättig (CDU) aus Altersgründen nicht erneut antreten konnte, wurde Uwe Rumberg (parteilos, zuvor CDU) am 7. Juni 2015 mit 51,3 % der gültigen Stimmen zum Oberbürgermeister gewählt. Sein Amt trat er am 1. August 2015 an; 2022 wurde er, inzwischen aus der CDU ausgetreten, für eine weitere siebenjährige Amtszeit gewählt.

Liste der Bürgermeister

Quellen

!
Freital
Burgermeister Freital

Liste der Bürgermeister von Freital


El escudo de armas de Winnipeg es la plena realización de escudos de armas usadas por el gobierno municipal como un símbolo oficial. Estas armas fueron concedidas en 1972 por el Colegio de Armas en Inglaterra y reemplazaron el escudo de armas primitivo.

El escudo consta de 13 estrellas en su parte superior, que simbolizan los trece gobiernos municipales que se unificaron para crear la ciudad, y una flor de azafrán de la pradera. En su parte superior a modo de timbre lleva la Puerta de Fort Garry, que representa la historia de Winnipeg como centro comercial de pieles en la Bahía de Hudson. El lema de la cinta inferior, "UNUM CUM VIRTUTE MULTORUM" en latín, significa "Uno con la fuerza de muchos".

El escudo de armas fue utilizado para crear la bandera de Winnipeg en 1975.

Véase también

Referencias

Winnipeg
Winnipeg

Escudo de Winnipeg


ويليام سكوت «بيل» غولدبرغ  (من مواليد 27 ديسمبر 1966) هو لاعب كرة قدم سابق ومصارع أمريكي. ومن المعروف أن أول ظهوره له كان مع (WCW) بين عامي 1997 و2001، وفي المصارعة العالمية للترفيه (WWE) بين عامي 2003 و2004.

غولدبرغ هو بطل العالم مرتين: مرة واحدة بطل العالم مع WCW ومرة واحدة بطل العالم للوزن الثقيل في WWE، يتم التعرف عليه من قبل WWE على أنه أول بطل للعالم (undefeated world champion) في تاريخ مصارعة المحترفين. أول بطل ظفر بالبطولتين لحقه بعدل ذلك كريس بنواه وبوكر تي وهو بطل الولايات المتحدة للوزن الثقيل (مريتن) وبطل الافرقة الثنائية (مرة) مع بريت هارت.

قبل أن يصبح مصارع محترف كان غولدبرغ لاعب كرة قدم لكن الإصابة ابعدته وتقاعده من المصارعة، وقال أنه بدأ العمل كمعلق ومنذ عام 2010 أصبح وصاحب (كراج محل) على شبكة DIY.

كرة القدم
غولدبرغ حصل على منحة دراسية للعب لجامعة جورجيا وقد استطاع الوصول لفريق كرة القدم حيث شغل منصب الدفاع وقد تم اختياره بعد ذلك للعب بدوري الاضواد NFL.

لعب لفريق لوس انجلوس رامس في موسم عام 1990، تلاها فريق اتلانتا فالكن لموسمين 1992-1994. بعد أن سرح من فريق اتلانتا فالكن تم اختياره في عام 1995 من قبل فريق التوسعة الجديدة كارولينا باثفايندر ولكن لم يلعب مع الفريق انتهت مسيرة غولدبرغ عندما أصيب بتمزق أسفل البطن من حوضه. كان لديه آمال في العودة إلى الدوري بعد إعادة التأهيل ولكن لم يصل إلى هدفه أبداً وانتهت أحلامه هنا.

المصارعة المحترفة

بطولة العالم للمصارعة (1997-2001) wcw

ظهر أول مرة كمحترف سنة 1997، وحركته القاضية «جاك همر». خلال إعادة التأهيل lk الإصابة، بدأ غولدبرغ تعلم فنون الدفاع عن النفس. وكان قد رآه كلا من ليكس لوغر وستينج الذي حثه على محاولة مصارعة المحترفين على الرغم من أن ليس من محبي المصارعة الا انه رأها كبديل له عن حياته الكروية وبدأ التدريب في WCW .

مسيرته في WWE
ظهر جولدبيرج لأول مرة في WWE بعد مهرجان راسلمينيا 19 عام 2003 في عرض رو بمدينة سياتل حيث هاجم ذا روك بضربة سبير لتبدا العداوة للتحضير لمباراة الأحلام بين وحش ونجم WCW الأول بيل جولدبيرج واسطورة WWE ذا روك لتختم العداوة بينهما في مهرجان باكلاش الذي انتصر به جولدبيرج لتبدا عداوة جولدبيرج مع النجم كريس جيريكو واقيمت مباراتهما في عرض باد بلود 2003 وانتصر بها جولدبيرج أيضا ليدخل جولدبيرج في دائرة التنافس على لقب العالم للوزن الثقيل مع حامله تربل اتش واستمرت العداوة بينهما لعدة أشهر تمكن جولدبيرج خلالها من انتزاع بطولة العالم للوزن الثقيل في مهرجان انفورغفن ليكون أول مصارع من WCW يفوز ببطولة العالم في اتحاد WWE وبعد ان خسر جولدبيرج حزامه لتربل اتش في مهرجان ارمجدون دخل في عدة عداوات قصيرة مع نجوم مثل مارك هنري وباتيستا.

عداوته مع بروك ليسنر 2004
في عرض رويال رامبل 2004 حصلت مناوشة كلامية بين حامل لقب wwe بروك ليسنر وجولدبيرج خلف الكوالييس وكانت شبيهة بظهورهما معا في عرض سرفايفر سيريز عام 2003 وخلال مباراة الرويال رامبل دخل جولدبيرج بالرقم 30 وبدا المواجهة ليتدخل بروك ليسنر ليهاجم جولدبيرج من الخلف وينفذ حركة f5 عليه ليستغل كرت انجل الموقف ويقصي جولدبيرج من الرويال رامبل

وفي عرض نو وي اوت 2004 الخاص بسماك داون تدخل جولدبيرج ليسبب خسارة بروك ليسنر لحزام wwe لصالح ادي غيريرو لتحدد بينهما مباراة كان حكمها الخاص ستون كولد ستيف اوستن في مهرجان راسلمينيا 20 في قاعة ماديسن سكوير غاردن وانتصر فيها جولدبيرج ولكن لم تكن الجماهير تبدي أي اهتمام بالمباراة لعلمهم بان بروك ليسنر وجولدبيرج سيتركون اتحاد wwe بعد المباراة وخلال المباراة تعرض جولدبيرج وبروك ليسنر للاستجانات من الحضور وقام جولدبيرج بشتم الجماهير وترك اتحاد wwe غاضبا حيث كانت علاقته مع إدارة wwe متوترة

عودته عام 2016
قامت شركة 2k للالعاب باختيار جولدبيرج ليكون نجم الطلب المسبق للعبة wwe 2k17 وخلال هذه الفترة كثرت الاقاويل عن عودة جولدبيرج لاتحاد wwe وانه تم انهاء الخلافات مع فينس مكمان وحدثت تصريحات قوية بين جولدبيرج وبروك ليسنر في وسائل الاعلام ليظهر بول هيمان في عرض الرو ليتحدى جولدبيرج لمواجهة جديدة مع بروك ليسنر في سرفايفر سيريس ليعود جولدبيرج لعرض الرو بعد غياب 12 سنة عن الحلبات وفي لحظة اسطورية تلقى جولدبيرج ترحيبا كبيرا وحارا من جماهير دينفر التي بدات بالهتاف باسمه ووافق جولدبيرج على تحدي بروك ليسنر وتم تحديد المباراة في عرض سرفايفر سيريس 2016 انتصر بها جولدبيرج في مدة دقيقة و26 ثانية في لحظة صادمة قام بتدمير بروك ليسنر ليكون ثاني من يهزم بروك ليسنر انتصاريين متتالين في العروض الشهرية وقام أيضا باقصاء بروك ليسنر في عرض رويال رامبل 2017 وحدثت مواجهة بينه وبين اندرتيكر خلال المبارة قبل ان يقوم باقصاءه

فوزه ببطولة wwe العالمية 2017
تحدى جولدبيرج حامل اللقب كيفين اوينز لمباراة في عرض فاست لين 2017 وانتصر بها جولدبيرج بعد تدخل كريس جيريكو ليعود لدائرة الالقاب ثانية

وتحدى بروك ليسنر جولدبيرج لمباراة اخيرة بينهما في عرض راسلمينيا 33 وعلى لقب البطولة العالمية ل wwe وقدما مباراة اسطورية سيطر عليها جولدبيرج قبل ان يخطى في تنفيذ حركة سبير لينفذ بروك ليسنر عليه 10 حركات جورمن سوبلكس وf5 ليهزم بروك ليسنر جولدبيرج للمرة الأولى بعد 12 عام من بداية عداوتهما وبعد راسلمينيا ودع جولدبيرج جمهور wwe في لحظة مؤثرة وقدم خطاب والدموع في عينيه ولكنه لمح لعودته بقوله لا تقولوا مستحيل ابدا وبعدها بعام اعلنت wwe ان جولدبيرج سيتصدر قاعة المشاهير لعام 2018 وتم تقديمه من بول هيمان

روابط خارجية

المراجع
Bill Goldberg

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أتلانتا (جورجيا)
أظهرة كرة قدم أمريكيون
أعضاء قاعة مشاهير دبليو دبليو إي
أعلام كرة القدم الأمريكية اليهودية
أمريكيون من أصل يهودي روسي
أمريكيون من أصل يهودي روماني
رياضيون أمريكيون يهود
رياضيون من أتلانتا (جورجيا)
رياضيون من أوسيانسيدي (كاليفورنيا)
رياضيون من تلسا (أوكلاهوما)
كتاب مذكرات أمريكيون
لاعبو أتلانتا فالكونز
لاعبو كارولاينا بانثرز
لاعبو كرة قدم أمريكية من أوكلاهوما
لاعبو كرة قدم أمريكيون
لاعبو لوس أنجيليس رامز
مدافعون عن حقوق الحيوان
مذيعو فنون قتال مختلطة
مسجلو بث صوتي أمريكيون
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
مصارعون محترفون أمريكيون
مصارعون محترفون في القرن 20
مصارعون محترفون في القرن 21
مصارعون محترفون من أوكلاهوما
مصارعون محترفون من كاليفورنيا
مصارعون محترفون يهود
مصطدمو دفاع كرة القدم الأمريكية
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
مواليد 1966
مواليد في تلسا

بيل غولدبيرغ


Stedesand (Frizce: Stääsönj), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 15.19 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 873 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Christian Steensen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-boekingharde.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Stedesand


The International Tennis Hall of Fame is located in Newport, Rhode Island, United States. It honors both players and other contributors to the sport of tennis. The complex, the former Newport Casino, includes a museum, 13 grass tennis courts, an indoor tennis facility with three courts, three outdoor hard courts, one green clay court, a court tennis facility, and a theatre. The International Tennis Hall of Fame is a non-profit organization with the goal of preserving, celebrating, and inspiring the sport of tennis around the world.

History

The hall of fame and museum are located in the Newport Casino, which was commissioned in 1879 by James Gordon Bennett Jr. as part of an exclusive resort for wealthy Newport summer residents. It was designed by Charles McKim along with Stanford White, who did the interiors. It is an example of Victorian Shingle Style architecture. In 1881, the Real Tennis Court (housing the National Tennis Club) and the Casino Theatre were constructed at the east end of the campus. The club was opened on July 1, 1880, after a six-month construction period and quickly became a fashionable venue for Newport summer residents.

The United States Lawn Tennis Association held its first championships at the Newport Casino in 1881. The event was held annually through 1914, by which time tennis had become the key attraction at the resort. The championship was suspended during World War I.

But by the 1950s, the retreat was struggling financially, as tourism preferences changed. It was at risk of being demolished for redevelopment of modern retail space, but the building was purchased and saved by Jimmy and Candy Van Alen, wealthy Newport summer residents. A sportsman himself, in 1954, Jimmy Van Alen established the National Tennis Hall of Fame and Museum in the Casino. The combination of tennis matches and the museum allowed the building to be saved.

Van Alen intended the facility to be "a shrine to the ideals of the game", and was elected president of the hall in 1957. The International Tennis Hall of Fame was officially sanctioned by the United States Tennis Association at its foundation in 1954. In 1975, with the induction of England's Fred Perry, the organization officially became the International Tennis Hall of Fame. It was recognized by the International Tennis Federation in 1986. The first Hall of Fame members were inducted in 1955; as of 2023, a total of 262 inductees from 27 countries have been recognized.

In 2015, Martina Hingis was appointed as the first Global Ambassador for the International Tennis Hall of Fame. In 2016, Guga Kuerten was appointed a Global Ambassador, and in 2017 Michael Chang was appointed a Global Ambassador.

The current Board of Governors includes former professional tennis players Kim Clijsters (Honorary President), Patrick McEnroe (President), Gigi Fernández, Katrina Adams, and Vijay Amritraj.

TeamFAME
TeamFAME is the International Tennis Hall of Fame's National Junior Tennis & Learning (NJTL) Chapter that began in 2018 and is housed in the historic Canfield House building (now owned by the ITHF). TeamFAME: Future Aces Modeling Excellence, provides out-of-school activities to help the underserved community reach their goals, learn new skills, and change lives on and off the court. TeamFAME works to inspire future leaders through character, education, academic, enrichment, and healthy living. There are year long programs for kids, such as after school programs and summer tennis programs that run for 10 weeks in local neighborhoods. To learn more about TeamFAME visit the International Tennis Hall of Fame.

Museum

The museum chronicles the history of the sport from the 12th century through the modern day. The museum's permanent collection contains approximately 30,000 objects, including modern and historic tennis equipment, fine art, decorative arts, artifacts from Hall of Famers and other significant figures within the sport, trophies, textiles and clothing, ephemera, and furnishings. The mseum's Information Research Center (IRC) houses 5,000 books, 3,000+ audio-visual materials, 1 million plus photographic images, and a comprehensive collection of magazines, programs, periodicals, blueprints and archival materials. The collection is displayed year-round in the museum's  of exhibit space. The museum also offers several digital exhibits.

The museum reopened in May 2015 following a nearly complete renovation of its exhibition spaces. The redesigned and reinterpreted galleries encompass more than 12,000 square feet of interactive exhibits, videos, and approximately 2,000 artifacts related to tennis' history and champions past and present.

The museum was initially accredited by the American Alliance of Museums in 2013, and subsequently reaccredited in 2022.

The museum became a Smithsonian Affiliate in 2017.

The museum is also a partner of the Google Arts & Culture initiative.

Awards
For a description of each award and a list of its recipients, see footnote
Chairman's Award
Davis Cup Award of Excellence
Eugene L. Scott Award
Fed Cup Award of Excellence
Golden Achievement Award
Joseph F. Cullman 3rd Award
Samuel Hardy Award
Tennis Educational Merit Award

Infosys Hall of Fame Open
The Hall of Fame hosts several tournaments, including the Infosys Hall of Fame Open in July. The Infosys Hall of Fame Open is a part of the US Open Series, as well as being part of the men's ATP World Tour, the tournament is the only grass court event in North America. Top male players come to Newport directly from Wimbledon to compete for the Van Alen Cup at the International Tennis Hall of Fame. Past champions include Americans John Isner (4× Hall of Fame Open Champion) and Mardy Fish, two-time champion Fabrice Santoro of France, and Australia's Lleyton Hewitt. During the tournament, Tennis Hall of Famers are officially inducted in front of family, friends, fans, and fellow members of the Tennis Hall of Fame.

Members
Being inducted into the Tennis Hall of Fame is the ultimate honor in tennis. It represents the sum of one's achievements and contributions as being among the most important and transformative in tennis history. There is a seven-step process to be inducted into the Tennis Hall of Fame. A player or contributor must be nominated to be inducted, and then the national enshrinement committee reviews their eligibility. Once it is decided if they are eligible, the committee reviews if the nominee will be considered by voters. After review, the voting begins; both group and fan voting takes place. A nominee must receive at least 75% from the Official Voting Group result or a combined total of 75% or more from the Official Voting Group result and any bonus percentage points they earn through the Fan Vote. Votes are tallied by an independent accounting firm. The class induction is announced in January, and the new class is inducted into the Tennis Hall of Fame in July at the International Tennis Hall of Fame.

For further details, see footnote
For a list of inductees—alphabetically, by country, and by year of induction—see footnote
Note: Inductees are listed below in two categories (Player category and Contributor category).''

Player category

*note -  Bob Hewitt of South Africa was inducted into the Tennis Hall of Fame in 1992, but he was suspended indefinitely in 2012 and expelled from the Hall in 2016 after being convicted of child sexual offences.

Contributor category

Global Ambassador category

Nationalities

See also

 Tenniseum
 List of sports awards honoring women

References

External links

 11 Intriguing Items at the International Tennis Hall of Fame article
 International Tennis Hall of Fame article
 International Tennis Hall of Fame digital exhibits
 Hall of Fame Open

Hall of Fame
History of tennis
Tennis venues in Rhode Island
Sports museums in Rhode Island
Sports venues in Rhode Island
Halls of fame in Rhode Island
Sports halls of fame
Museums in Newport, Rhode Island
Landmarks in Rhode Island
Buildings and structures in Newport, Rhode Island
Sports awards honoring women
Awards established in 1955
Sports organizations established in 1954
1954 establishments in Rhode Island

International Tennis Hall of Fame


José Gabriel Carrizo Jaén (Penonomé, 25 juin 1983) est un homme politique panaméen qui est vice-président du Panama depuis le  juillet 2019.

Jeunesse
José Carrizo est né le 25 juin 1983. Il a étudié à l'Université de Santa María la Antigua (USMA) et a obtenu un baccalauréat en droits politiques et civils en 2000.

Vie privée
José Carrizo est marié, il a trois enfants.

Carrière professionnelle
Jose Carrizo est avocat.

Références

Vice-président du Panama
Naissance en juin 1983

José Gabriel Carrizo


Arleško Kraljevstvo također znano i pod imenom Drugo Burgundsko Kraljevstvo bila je samostalna država između 933. i 1032. godine, a od tada do prestanka svojega postojanja 1378. godine bilo je dio Svetog Rimskog Carstva.

Kraljevstvo

Koristeći raspad Zapadnofranačkog kraljevstva Boso od Provanse proglašava sebe 15. prosinca 879. godine kraljem Provanse. To dovodi do napada franačkoga napada na njegovu državu pri čemu je Boso bio izgubio područje od kojeg su nastali: Burgundsko Vojvodstvo i Kraljevstvo Gornje Burgundije za čijeg će kralja 888. biti izabran Rudolf I. od Burgundije. Na ostacima Bosove države njegov se sin Luj III. Slijepi 890. kruni za kralja Donje Burgundije. Kraljevi obje Burgundije početkom devetog stoljeća okreću se prema Italiji pokušavajući tamo osvojiti teritorij i postati kraljevi. U tim ratovima Luja je porazio car Berengara 905. nakon čega svu vlast u državi postepeno predaje Hugu od Italije. Tijekom borbi za Italiju između Rudolfa II. kralja Gornje Burgundije i Huga od Italije regenta Donje Burgundije postiže se dogovor 924. po kojemu Rudolf II. postaje kralj oba kraljevstva (bez vojvodstva) 928. godine, a Hugo kralj Italije.

Nakon Rudolfove smrti 937. godine počinje pedesetšestogodišnja mirna vladavina njegovog sina Konrada Miroljubivog čiji je jedini rat bila istodobna invazija Saracena i Mađara koje okreće jedne protiv drugih i oboje uništava. Nasljeđuje ga sin Rudolf III. tijekom čije vladavine nastaje unutrašnja feudalna anarhija. Smrću Rudolfa III. 6. rujna 1032. izumire vladajuća dinastija Arleškog Kraljevstva, anektiralo ga je Sveto Rimsko Carstvo čiji car postaje kralj Burgundije. Tijekom sljedećih 346 godina Arleško Kraljevstvo samo nominalno postoji, njeni carski vladari daruju ili potvrđuju nezavisnost raznih njegovih dijelova (Savoja, Provansa, zapadna Švicarska itd.), a druge dijelove daruju francuskim kraljevima. 1378. godine car Karlo IV. Luksemburški za vladara ostatka teritorija Arleškog kraljevstva postavio je Karla VI., kralja Francuske (tada samo prijestolonasljednika) čime i formalno prestaje postojati Arleško Kraljevstvo bez obzira na to što titula arleškoga kralja ostaje u rukama svetih rimskih careva sve do 1806. godine.

Unutarnje poveznice
 Kraljevstvo Burgunda
 Burgundsko Vojvodstvo

Izvori

Povijest Francuske do 1914.
Povijest Švicarske
Bivše države

Arleško Kraljevstvo