Beyşehir Gölü, Göller Yöresi'inde, Konya ve Isparta illeri topraklarında bulunan, Türkiye'nin üçüncü büyük gölü, en büyük tatlı su gölü.

Batı ve güneyinde Toros Dağları, doğusunda volkanik  Erenler Dağı, kuzeybatı güneydoğu yönünde ise Sultan Dağları ve Anamas Dağı ile çevrili tektonik bir çukurlukta yer almaktadır.

Genel özellikleri
Yüzeyi denizden 1.121 m yüksekte ve 651 km² yüzölçümünde olan gölün GD–KB doğrultusunda uzunluğu 50 km, bu doğrultuya dik genişliği ise 18–20 km kadardır. En geniş yer Çiftlik köyü ile Kaşaklı Körfezi arasında 26 km'dir. En dar yeri Hoyran (Gölyaka) ile Akburun köyleri arasında 14 km'dir.

Suları tatlı olup, derinliği en çok 8–9 m civarındadır. En derin yeri farklı kaynaklarda 12, 14, 15 m olarak geçmektedir. Batı kıyıları derin ve dik, kuzey kıyıları derin, güney ve doğu kıyıları sığdır.Göller yağışlarla göle dökülen akarsularla ve kaynaklarla beslenirler. Eğer bir göle buharlaşma yoluyla kaybettiğinden daha fazla su gelirse göl suları yükselir. Gölün fazla suları göl çanağının en alçak yerinde bir dere halinde dışarı akmaya başlar.

Çevresi, 2.000 m yüksekliğini aşan dağlarla çevrilidir. Fazla suları, yapılan kanal ile Çarşamba Suyu'na verilir. Beyşehir Gölü, "Uluarık" olarak adlandırılan, Çarşamba (Beyşehir) Çayı adlı gideğeni aracılığı ile güneydoğu yönünde yaklaşık 60 km yol alarak Suğla (Karaviran) Gölü'ne dökülmektedir. Konya Ovasının sulanması için Beyşehir kazası yanında büyük bir regülatör yapılmıştır. Göller Bölgesinin en büyük gölüdür. Büyük kısmı Konya, az bir bölümü Isparta topraklarında yer alır. Konya'daki alan 523 km², Isparta'da 130 km²'dir.

Konumu

İç Anadolu Bölgesi'nin batısına yakın, Isparta ile Beyşehir arasındadır. Gölü İç Anadolu Bölgesi'nden ayıran Sultan Dağları takriben 100 km uzunluğundadır. Bu dağlar aynı zamanda Eğirdir ve Akşehir Gölü ile Beyşehir Gölü havzalarının su bölümü çizgisi konumundadır. Sultan Dağları, Beyşehir Gölü Havzası'nı KD'dan çevreledikten sonra yerini Erenler (2319 m) ve Alacadağları'na (2203 m) bırakmaktadır.

Suğla ve Beyşehir gölleri arasında bulunan Seydişehir–Beyşehir çöküntü oluğunun doğusundaki dağlar: Sultan Dağları, Göl Dağları, Geyik Dağları, Batı Torosların iç koludur. Göl'ün batı kıyıları yüksek ve dik olup bu bölümde eğimin azaldığı bölgelerde Yenişar Ovası bulunur. Doğu ve güney kıyılar ise daha alçaktır. Hafif eğimli olan bu kıyıların gerisinde batı yönünde Yeşildağ ve doğu yönünde Kıreli ovaları uzanmaktadır.

Gölün tabanı neojen göl tortularıyla doludur. Gölün bir özelliği de içinde pek çok adanın bulunmasıdır. Suların seviyesine bağlı sayıları değişmekle beraber 10 kayalık ve 27 ada bulunur. Bunlardan bazıları; İğdeli, Akburun, Kızkalesi, Mada, Yılanlı, Külbent, İğdeli, Aygır, Orta, Keçi ve Hacıarif adalarıdır. Bazı adalar eski zamanlardan itibaren yerleşim amaçlı kullanılmıştır.

Hidrografya
Beyşehir Gölü'ne sularını gönderen alan (Beyşehir Gölü Havzası) 4200 km2'dir. 651 km2 alana sahip göl, kendinden 6–7 kat büyük bir alanın sularını toplamaktadır.  Gölde bulunan değişik kaçakların bulunması göle gelen ve giden suyun belirlenmesini engellemektedir. Havzaya su gönderen 30 kadar dere bulunmaktadır. Derelerin bazıları yazın kurusa da kaynak suları her mevsim göle ulaşır. Çevre istasyonların ortalaması alınarak, göl yüzeyine düşen yıllık ortalama yağış 726 mm hesap edilmiştir.

16 havza göle su göndermektedir. Bunlardan, Yeşildağ–Soğuksu havzası 459 km², Üstünler Çayı'nın havzası 168 km²'dir. Yeşildağ Dere 1000 lt/sn,  Han Boğazı Dere 650 lt/sn, Eflatun dere 500 lt/sn, Yenişarbademli Dere 20–50 lt/sn, Armutlu Dere 5–10 lt/sn akışlara sahiptir. Gölün tek çıkışı olan Çarşamba Çayı'nın ortalama akımı 343,8 hm³/yıl'dır.

Gölden düdenlerden su kaçakları olmaktadır. Batı kıyısındaki düden yüksekte olduğundan, kaçak 1123 m seviyesine gelindiğinde başlamaktadır. Ortalama kaçak 5 m³/sn iken, 1976 Mart'ında 29,7 m³/sn ile en büyük kaçak yaşanmıştır. Gölden Manavgat Nehri'na doğru düdenlerden su kaçağı bulunduğu bilinmektedir. Küre ve Homat burunlarında, Mada Adası'nın doğusunda, Kül Adası ve Hacı Arif adası çevresinde düdenlerden boşalım gerçekleşir.

Beyşehir Gölü'nün güneyinde yer alan Gembos Polyesi'nin sularını Manavgat Çayı'na göndermektedir. Karstik formasyon içinden, yeraltından olan bu akışa, 2005'te yapılan Gembos Derivasyon Kanalı ve Derebucak Barajı ile müdahale edilmiştir. Yapılan kanal ile Beyşehir Gölü'ne yönlendirilen sular, göl seviyesini yükseltmiş, Manavgat Çayı'nın sularında azalma belirlenmiştir.

Beyşehir Gölü Havzasında yeraltısuyu akım yönü göle doğrudur. Gölden çevre tarım arazileri için sulama suyu çekilmektedir. Yapılan araştırmada, sulu tarım alanı 100.000 ha geçerse, göl minimum su kotu 1118,6 m'ye düşmektedir. Sulanan alan 80.000 ha olduğunda sulama yapılabilmekte fakat göl seviyesi düşmektedir. Göl seviyesinin sulamaya rağmen korunabildiği alan 40.000 ha olarak belirlenmiştir.

Yerleşim
Zamanımızdan 10.000–7.000 yıl önce sıcaklık artmış, Anadolu kapalı havzalarındaki göllerde kuruma ve geri çekilme yaşanmıştır. Kuruyan alüvyal alanlara yerleşimler yapılmıştır. Gölün kuzeyindeki Çukurkent yerleşmesi bu zamana aittir. Çevrede Neolitik, Kalkolitik, Tunç, Demir çağlarına ait yerleşme kalıntıları bulunur. Bu yerleşimlerin kesintili kullanılmasının, gölün kabarıp–çekilmesine bağlı olduğu anlaşılmıştır. Çekinik zamanlarda göl seviyesi bugünden daha aşağıdadır. Günümüzde göl fazla çekilince su altından eski yerleşimler görülmektedir. Suyun çekildiği zamanlarda yerleşim kuran insanlar, sular yükseldiğinde alanı terk etmiştir. MÖ 6000'e tarihlenen Erbaba yerleşimi gölden birkaç km uzaktadır. MÖ 3000'e tarihlenen Kuşluca yerleşimi ancak sular çekildiğinde meydana çıkmaktadır.

Mada Adası'na 1866'da Rus Kazakların yerleştirilmiştir. İklime uyum sağlayamayan Kazakların çoğu adayı terk etmiş, bir zaman sonra 7–8 hane kalmıştır.

Göl suyunun kabarıp–çekilmesi, tarım alanlarının darlığı geçmişten itibaren kıyılarda büyük yerleşimlerin kurulmasını engellemektedir.

Göl çevresinde günümüzde bulunan yerleşmeler şunlardır: Beyşehir, Yenişarbademli, Kıreli,Üzümlü, Yeşildağ, Üstünler, Kurucaova, Belceğiz, Gölyaka, Gedikli, Yassıbel, Budak, Tolca, Akburun, Karayaka, Yenikaya, Gölkaşı, Bademli, Kıyakdede, Gölkonak, Karadiken, Ağılönü, Avdancık, Sarıkabal, Kuşluca, Çiftlik.

Adalar

Türkiye'de göl içindeki ada sayısı bakımından Beyşehir Gölü ilk sıradadır. Adalar günümüzde geçici yerleşme ve çevre yerleşimlerin ekonomik faaliyetlerini destekler mahiyettedir.

Adalarda Roma ve Bizans kalıntıları da bulunur: Kirse ve Hacıarif adalarında tapınak, Kızılada'da mezar ve hamam, Kuşkondu adasında mezar bulunmuştur. Mındıras adasında antik kalıntılar, Çeçen ve Akburun adalarında hamam harabeleri bulunur. Sular çekildiğinde Höyük Adası'nın güneybatısında mezarlık, Manarga Adasında antik yerleşme görülmektedir. Türk egemenliğinden sonra, 1277'de, Gölyaka köyü civarında Kubadabad sarayına bağlı iç kale mahiyetindeki şato Kızkalesi Adası'nda kurulmuştur.

Gölün kuzeybatısındaki Mada Adası (İğneliada) ve doğudaki Çeçen Adası'nda sürekli yerleşim bulunur. Mada Adası Şarkikaraağaç'ın, Gedikli köyüne bağlı Kumluca mahallesidir. Çeçen Adası'nda üç hane yaşamaktadır . Çeçen Adası için Aşağıağıl, Telkenli ve Gavur adası isimleri de kullanılmaktadır.

Taşkınlar
Beyşehir Gölü'nde buharlaşma ve yağış normal düzeyde olduğunda, göle gelen ve giden su dengededir. Fakat yağış artığı veya azaldığı zamanlarda önemli seviye değişimleri olmaktadır. Göl en yüksek seviyeye Mayıs ayında, en düşük seviyeye Ekim ayında ulaşmaktadır.

1910–1911 yıllarında Suğla ve Beyşehir gölleri büyük taşkınlar yapmıştır. Bozkır, Seydişehir ve Beyşehir kazalarına bağlı 30'a yakın yerleşim taşkınlardan etkilenmiştir. Taşkınların sebebi bu zamanda yapımına başlanan Konya Ovası Sulama projesinin uygulama hatalarıdır. Ölümün olmadığı köylerde evler yıkılmış, tarlalar 2 yıl süren taşkınların etkisi ile su altında kalmıştır. Yağışların çok fazla olduğu zamanlarda göl taşmakta, Konya Ovasına kadar sular yayılmaktadır. 1501–1504 yılları arası aşırı yağışlı geçmiş, taşan sular, Konya Ovası'nı basmıştır. Bağdat Seferi sırasında gölün taştığını gören IV. Murat, suyun farklı bir yöne kanalize edilmesini emretmiştir. 1731'de göl yine taşmış ve ovayı su basmıştır. Adları günümüzde yer isimleri olarak kullanılan bazı köyler taşkınlardan dolayı terk edilmiştir.

1123,35 m seviyesinden doğal yolla gölü boşaltan Çarşamba Çayı, sular artığında yetersiz kalmakta, taşkınlar oluşmaktaydı. 1908–1914 arasında yapılan sulama projesinde Beyşehir Regülatörü 1121,03 m kotuna yapılmış, taşkınlar kontrol edilmeye çalışılmıştır.

Canlı hayatı
Gölde bol miktarda Sazan Balığı, Aynalı Sazan, Turna, Levrek, Kadife Balığı vardır. Beyşehir Gölü Milli Parkı kapsamında koruma altındadır. Göl civarında çok miktarda yaban domuzu sürüler halinde bulunur.

Göçmen su kuşları
Birçok göçmen su kuşları avlanmak, kamış adalarda kuluçkaya yatmak (üremek) ve bazıları kışlamak için Beyşehir Gölüne gelirler, bunlar;

 Küçük karabatak (Phalacrocorax pygmeus),
 Bayağı kaşıkçı (Platalea leucorodia),
 Dalmaçya Pelikanı (Pelecanus crispus),
 Bayağı balaban (Botaurus stellaris),
 Balıkçılgiller (Ardeidae),
 Alaca balıkçıl (Ardeola ralloides),
 Erguvani balıkçıl (Ardea purpurea),
 Pasbaş patka (Aythya nyroca),
 Gülen sumru (Sterna nilotica),
 Büyük cılıbıt (Charadrius leschenaultii),
 Sakarca kazı (Anser albifrons),
 Küçük sakarca kazı (Anser erythropus),
 Sakarmeke (Fulica atra),
 Dikkuyruk (Oxyura leucocephala),
 Kılıçgagagiller'den (Himantopus himantopus),
 Bayağı aynak (Plegadis falcinellus) ve kamışların arasında kum adalarda Kolyeli büyük yağmurcunu (Charadrius hiaticula'') kuluçkaya yattıkları gözlenmiştir.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Anadolu Doğa ve Kültür Belgeselleri Derneğinin (ADOKBEL) hazırladığı Beyşehir Gölü Belgeseli
 Uzaydan Beyşehir Gölü
Tarihî Süreçte Beyşehir Gölü Adalarında İskân, Nüfus ve Sosyo-Ekonomik Faaliyetler

Göl
Konya'daki göller
Göller Yöresi
İç Anadolu Bölgesi
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Beyşehir Gölü


Cristiana Oprea (n. 11 martie 1992) este un pilot de raliuri român. Este prima româncă pilot care a concurat în Campionatul Mondial de Raliuri și în Campionatul European de Raliuri FIA ERC (în afara țării). În prezent, concurează în Cupa Opel 2022 cu o mașină 100% electrică de raliu și în FIA Balkan Rally Trophy cu un Peugeot 208 R2. A debutat în automobilism în 2015, întâi în rolul de copilot alături de George Grigorescu, apoi ca pilot în Cupa DACIA, pilotând o Dacia Sandero 0.9 TCe.

Ea a participat în Campionatul European de Raliuri și în Campionatul Național de Raliuri, iar în iulie 2018 ea și copilotul Diana Hațegan au devenit singurul echipaj feminin românesc din ultimii 50 de ani care a participat la un raliu în afara țării, cu ocazia Rally Sliven din Bulgaria, etapă a FIA European Rally Trophy.

În iulie 2019, tot alături de copilotul Diana Hațegan, au devenit primul echipaj feminin care a reprezentat România în Campionatul European de Raliuri, la Rally di Roma Capitale, etapa de debut la care au câștigat cele mai multe puncte în clasamentul ERC Ladies Trophy, pilotând un Peugeot 208 R2.

În aprilie 2022, Cristiana a participat la Raliul Croației, devenind astfel prima româncă pilot care a concurat în Campionatul Mondial de Raliuri FIA WRC.

Biografie

Studii, carieră și debutul în automobilism
Cristiana este dublă absolventă a Universității de Arhitectură și Urbanism "Ion Mincu" din București. Ea a urmat cursurile Facultății de Urbanism (2010-2014) și ale Facultății de Arhitectură (2011-2017), însă nu a profesat niciodată, dorindu-și să își urmeze pasiunea pentru mașini. În 2015 a ocupat pentru o scurtă perioadă postul de PR al Federației Române de Automobilism Sportiv, rol care i-a oferit primul contact cu lumea automobilismului. A debutat în raliuri în 2015 la Transilvania Rally, copilot alături de pilotul George Grigorescu, Maestru al Sportului și fondatorul competiției monomarcă Cupa DACIA.

Centru de Excelență în Automobilism București
În 2017, Cristiana a creat conceptul unui Centru de Excelență în Automobilism București, ca temă a proiectului de diplomă la Facultatea de Arhitectură.

Palmares
Cristiana Oprea a concurat 2 sezoane complete, 2017 și 2018, în Cupa DACIA, parte a Campionatului Național de Raliuri.

Anul 2017 a marcat sezonul de debut, în care a concurat la 7 etape cu o Dacia Sandero 0.9 TCe având-o copilot pe Ioana Stan. A terminat pe locul 6 din 9 echipaje debutante și pe locul 12 din 18 echipaje înscrise în total în competiția monomarcă.

Sezonul 2018, deși parcurs în întregime fără sponsori la fel ca în sezonul de debut, a reușit să termine pe locul 5 general Cupa DACIA, cel mai bun rezultat al unei femei pilot din 2007 până în prezent, de când a concurat Alina Bunica.

Cristiana a început sezonul 2019 în forță, marcând primul podium al carierei la Raliul Argeșului, unde alături de copilotul Diana Hațegan a urcat pe locul 2 în clasamentul general Cupa DACIA. Astfel au scris o pagină în istoria Cupei DACIA, Cristiana devenind prima femeie pilot și, implicit, primul echipaj feminin care a urcat pe podiumul general al competiției în cele 13 ediții.
În iulie 2019, alături de copilotul Diana Hațegan, a devenit primul echipaj feminin care a reprezentat România în Campionatul European de Raliuri, la Rally di Roma Capitale, etapa de debut la care au câștigat cele mai multe puncte în clasamentul ERC Ladies Trophy.

În aprilie 2022, Cristiana Oprea a participat împreună cu copilotul Andrei Mitrașcă la Raliul Croației, devenind astfel prima româncă pilot care a concurat în Campionatul Mondial de Raliuri FIA WRC.

Femei în Motorsport
Cristiana Oprea este fondatoarea și administratorul platformei Femei în Motorsport, care aliniază România la direcțiile de dezvoltare stabilite de FIA prin Comisia Women in Motorsport. Platforma Femei în Motorsport își asumă rolul de a promova toate femeile implicate în automobilismul și motociclismul românesc, active sau din trecut, încurajând o cultură care facilitează și valorifică implicarea acestora în toate ariile motorsportului.

Jurnalism auto
Cristiana este jurnalist auto freelancer și scrie pe teme din domeniul auto, motorsport, mobilitate și lifestyle pe blogul său Cristianaoprea.ro.

Note

Legături externe
 Site oficial
 Cristiana Oprea profil ewrc

Nașteri în 1992
Piloți români de curse auto

Cristiana Oprea


Mato Ivić, hrvatski pravnik i saborski zastupnik iz 2. polovice 19. stoljeća, pisac brojnih zakona, rodom iz Slavonije. Djelovao u Zemunu kao odvjetnik, ugledni Zemunac, borac za kućne zadruge i promicatelj širenja kućnih zadruga u Hrvata, borac za hrvatsku pravnu tradiciju. Kad je Zemun proglašen slobodnim carskim gradom, izravno podređen zemaljskoj vladi u Zagrebu, umjesto magistrata komunitetskog, Zemun je dobio gradsko poglavarstvo. Dr Mato Ivić kao gradski zastupnik izabran je u Hrvatski sabor. I danas u Zemunu postoji ulica, ali ne više Mate Ivića nego samo Ivićeva ulica.

Bio je najpoznatiji stručnjak u Hrvatskoj za kućne zadruge svog vremena. 1874. je godine njemačkom jeziku objavio knjigu o zadrugama. U knjizi se založio se u njoj za konzerviranje zadruga uz bolju zakonsku regulativu koja bi omogućila uvjetnu diobu, ali istodobno i osnivanje novih zadruga, postoje li za to želje i mogućnosti. Nije ostao samo na teoriji, nego je u jednom poglavlju napisao praktične primjere kako bi trebala izgledati buduća zadruga. Zadrugu je smatrao uvjeto bolje budućnosti hrvatskog naroda.

1870-ih je djelovao na poboljšavanju zakonodavstva Vojne Krajine te usklađivanja istog sa zakonodavstvom Hrvatske.
Bio u zadružnom povjerenstvu koje je 1880. izradilo krajiški zakon o zadrugama. Bio je jedan od najutjecajnijih članova povjerenstva. Nakon sjedinjenja Krajine s Hrvatskom 1881. godine, a posebno nakon što je postao narodni zastupnik u Hrvatskom saboru, založio se za novo zakonodavstvo. Spada u među zaslužnije tvorce jedinstvenog zadružnog zakona iz 1889. godine koji je uz novelu iz 1902. ostao na snazi sve do 1941. godine. Iviću pripada Poslije je općeprihvaćena jedna zakonska odrednica koja je Ivićevo djelo. Njome je kućna zadruga prema trećim osobama u biti pravna osoba.

Borac za autentično hrvatskog zakondavstvo i hrvatsko običajno pravo. Odbacivao je strane utjecaje i intervencije u hrvatsko običajno pravo. Zastupao je domaće pravno reguliranje zadružnih zakona i jedan je od ondašnjih rijetkih pristaša ne samo održanja nego i širenja kućnih zadruga.

Izvori

Životopisi, Zemun
Hrvatski pravnici
Hrvatski političari do 1918.
Zadruge

Mato Ivić


Lehew bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Lehew (New Mexico)
 Lehew (Virginia)
 Lehew (West Virginia)

Lehew


Cabov este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 389 de locuitori.

Istoric
Localitatea Cabov este atestată documentar din 1410.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Cabov


සූත්‍ර පිටකය ත්‍රිපිටකයේ කොටසකි. සූත්‍ර පිටකයේ ප්‍රධාන ඉලක්කය වන්නේ ධර්මය පිළිබඳ ප්‍රතිපාදනයයි. බුදු රජාණන් වහන්සේ නොයෙක් විට කරන ලද දේශණා මෙහි ඇතුළත් වේ. පොදු ජනයාට අවබෝධ වන ලෙස සාමාන්‍ය කතා ව්‍යවහාරයෙන් ඔබ්බට නොගොස් දෙසු අවවාදාන්විත සූත්‍ර, උපමා කතා ගාථා ආදී වූ උපදේශයන් අඩංගු වන්නේද සුත්‍ර පිටකයේය. සාමාන්‍ය කතා ව්‍යවහාරයෙන් පවත්වන ලද හෙයින් මෙයට වෝහාර දේසනා යැයිද කියනු ලැබේ.

මුල් සූත්‍ර ග්‍රන්ථ
මූලික වශයෙන් බුද්ධ භාෂිත අඩංගුවන කොටස් මුල් සූත්‍ර ග්‍රන්ථ නමින් හැඳින්වේ. මෙම කොටස් ප්‍රථම ධර්ම සංගායනාවේදීම සම්පිණ්ඩනය කල බවට සැලකේ.

දීඝ නිකාය

කොටස් 3ක් යටතේ මෙහි සූත්‍ර 34ක් වේ. බුදු රජාණන් වහන්සේගේ සමකාලීන දාර්ශනිකයන්ගේ මත පිළිබඳ විස්තර අඩංගු වන්නේ ද  දීඝ නිකායේය.

මජ්ඣිම නිකාය

මෙහි මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ සූත්‍ර 152ක් ඇත. කර්මය, ධ්‍යාන, සමාධි, ආත්මවාදයේ දෝෂ සහ නිර්වාණය ආදිය පිළිබඳ විස්තර මෙම සූත්‍ර වල අඩංගුය.පණ්ණාසක වශයෙන් 3 කි.

සංයුක්ත නිකාය
මෙම සංයුත්තනිකාය තුළ කොටස් පහකි. මෙහුදි බුදුරජාණන් වහන්සේ විසින් බ්‍රාහ්මණ , ගෘහපති, දේවතා ආදී පුද්ගලයන්ගෙගප්‍රශ්න විසඳු ආකාරය දැක්වේ. අට්ඨකතාචාර්‍ය බුද්ධදත්ත හිමිට අනුව නම් මෙම සංයුත්තනිකායෙහි සූත්‍ර 7762 කි. නමුත් බුද්ධ ජයන්ති ත්‍රිපිටකයෙ සූත්‍ර පිටකයෙ එන සංයුත්තනිකාය තුළ එතරම් සූත්‍ර අපට හමු නොවේ. මෙහි සූත්‍ර දේශනා ගද්‍ය පද්‍ය ලෙසින් අපට අධ්‍යනයේදි හමු වේ. ධාතු, ඛන්ධ , ධ්‍යාන, මාර්ගඵල, සතිපට්ඨාන, බොජ්ඣංග ලෙස බොහෝ ධර්ම කරුණු ඇතුළත් වේ.

අංගුත්තර නිකාය

මෙය නිපාත 11 කට බෙදා ඇත.බුද්ධ දේශනාව තුළ අන්තර්ගත කරුණු අංගයෙන් අංගයට  කරුණු ඇතුලත්කොට ඇති හෙයින් අංග+උත්තර > අංගුත්තර යන නාමය යෙදීම සිදුකොට ඇත.කරුණු එකක් පමණක් ඇතුලත් සූත්‍ර ඒකක නිපාතයටත් ,කරුණු 2 ක් අන්තර්ගත සූත්‍ර දුක නිපාතයටත් වශයෙන් කරුණු 11ක් අන්තර්ගත සූත්‍ර ඒකාදස නිපාතයටත් අන්තර්ගත කොට ඇත.නිපාත වශයෙන් 11 ක් වුවද සූත්‍ර වශයෙන් 9557ක් අංගුත්තර නිකායේ විද්‍යමාන වෙයි.

පශ්චාත් සූත්‍ර ග්‍රන්ථ

ඛුද්දක නිකාය

සමහර සම්ප්‍රදායන්ගේ පමණක් ත්‍රිපිටකයේ සූත්‍ර පිටකයට අතුලත්කොට ඇති පශ්චාත් සූත්‍ර ග්‍රන්ථ කොටසකි. මෙම නිකායට ග්‍රන්ථ 15 ක් අයත් වේ.
ග්‍රන්ථ 15 නම්:

1:ඛුද්දක පාඨ
2:ධම්ම පද
3:උදාන
4:ඉති උත්තක
5:සුත්ත නිපාත
6:විමාන වත්ථු
7:පේත වත්ථු
8:ථේර ගාථා
9:ථේරී ගාථා
10:ජාතක
11:නිද්දෙස
12:පටිසම්භිදා
13:අපදාන
14:බුද්ධ වංශ
15:චරියා පිටක

බාහිර යොමු

සම්පූර්ණ සූත්‍ර පිටකය
ත්‍රිපිටකය සිංහලෙන්
thipitaka books

සූත්‍ර පිටකය

සූත්‍ර පිටකය


The ENSTA Paris, officially École nationale supérieure de techniques avancées () is a prestigious French graduate school of engineering (école d'ingénieurs). Founded in 1741, it is the oldest "grande école" in France. It is located in Palaiseau in the south of Paris, on the Paris-Saclay campus, and is a constituent faculty of the Polytechnic Institute of Paris. In 2021, 180 engineers graduated from the school.

ENSTA Paris affords its students a general training course in engineering. To this end, the school provides high-level scientific and technological training. The teaching is given by research professors with the participation of numerous auxiliary teachers from the economic and industrial world familiar with the latest technical developments in a wide variety of fields. The general nature of the training on offer enables ENSTA graduates to find a career in various sectors such as the automotive or naval industry, networks and telecommunications, space propulsion, robotics, oceanology and the environment.

Research, one of the school's primary missions, makes a significant contribution to both fundamental and applied fields, meeting the needs of businesses and also contributing to the school's scholarly outlook. Roughly half of the research at the school is the responsibility of the school's research professors, and the other half is carried out by researchers from the CNRS, the INSERM, and the  working at ENSTA premises.

History
Originally, the school was the brainchild of Henri-Louis Duhamel du Monceau, inspector general of the Navy. He had identified the need to give the Navy's master carpenters a theoretical education, particularly in mathematics and physics, which were making quick progress, so that they would have a clearer understanding of their trade.

Duhamel du Monceau founded the first school in his home in Paris on the Isle Saint Louis in 1741. This date is recognised as the origin of the institution. In 1748 it was moved to the royal library on rue Richelieu, and in 1753 to the Louvre Palace, immediately adjacent to the Académie des Sciences.  It was closed in 1759 during the Seven Years' War.  In 1765, he managed to persuade the duc de Choiseul to reopen it as part of a sweeping overhaul of the navy.  Duhamel du Monceau continued to run the school for the rest of his life.

The School of Student Engineer Constructors, as it was known, was closed in 1793 during the French Revolution.  It reopened in 1795 as an application school for the Ecole Polytechnique. Later on, it became known as Ecole nationale supérieure du Génie maritime (National Higher College of Maritime Engineering).

In 1970, the Délégation générale pour l'Armement (Arms administration of the Ministry of Defence) merged the school with three of its other establishments:

- the École nationale supérieure des Poudres (Powders and explosives institute)

- the École nationale supérieure de l'Armement (Arms engineering institute)

- the École des Ingénieurs hydrographes de la Marine (Hydrographic institute).

This formed the École nationale supérieure de Techniques avancées (ENSTA), the role of which is to train engineers in the naval, mechanical, nuclear, chemical, electronic and related fields. The scientific skills of each of the founding institutes survives in the broad range of research disciplines covered at ENSTA, as well as in the more general nature of its teaching and the variety of specialities offered to the students.

Today, ENSTA's legal status is that of a "public administrative establishment", placed under the supervision of the Ministry of Defence. It is headed by a general officer of the Corps of Ordnance Ingineers (DGA). Some former graduates of  attend ENSTA before joining the military Corps of Ordnance Engineers, which staffs the DGA.

Rankings

National ranking (ranked as ENSTA Paris for its Master of Sciences in Engineering)

International ranking (ranked as Institut Polytechnique de Paris)

Academics
ENSTA Paris is a Grande École, a French institution of higher education that is separate from, but parallel and connected to the main framework of the French public university system. Similar to the Ivy League in the United States, Oxbridge in the UK, and C9 League in China, Grandes Écoles are elite academic institutions that admit students through an extremely competitive process. Grandes Écoles typically they have much smaller class sizes and student bodies than public universities in France, and many of their programs are taught in English. While most Grandes Écoles are more expensive than French universities, ENSTA Paris charges the same tuition fees: €243 annually for the master's degree in 2021/2022 International internships, study abroad opportunities, and close ties with government and the corporate world are a hallmark of the Grandes Écoles. Degrees from ENSTA Paris are accredited by the Conférence des Grandes Écoles and awarded by the Ministry of National Education (France) (). Alums go on to occupy elite positions within government, administration, and corporate firms in France.

Degrees

Diplôme d'Ingénieur de l'ENSTA Paris (equivalent to a Master of Sciences in Engineering)
Master's degree in Nuclear Plant Design
Master's degree in Acoustical engineering
Master's degree in Maritime engineering : transport systems and offshore energies
Master's degree in Operational research
Master's degree in Analysis, modeling, simulation
Master's degree in Consulting in Organization, Strategy
Master's degree in Cyber-physical systems design
Master's degree in Processes, energy, environment
Mastère Spécialisé Maritime Engineering: transport, energy, sustainable development
Mastère Spécialisé Architecture and security of information systems
Mastère Spécialisé Design and Exploitation of Autonomous Maritime System
Mastère Spécialisé Project Manager in charging infrastructure and electric vehicles
Mastère Spécialisé Engineering of Localization Systems and Multi-Sensors

Notable alumni

Military and politics

 Alain Bouquin, General Commander of the French Foreign Legion
 Eugène Deloncle
 Édouard Jean Baptiste Milhaud
Guillaume Delcourt

Engineering and industry

Louis-Émile Bertin
Valérie Cornetet
Henri Dupuy de Lôme
Jacques-Noël Sané
Léonce Verny
Ernest Mercier, former President of Alstom
Jerome Guillen, President of Automotive at Tesla, Inc.
Fatim-Zahra Ammor Moroccan Minister

Chemistry

 Paul Marie Eugène Vieille

Physics

 Gérard Albert Mourou, Physics Nobel Prize 2018
François Forget, Astrophysicist and Member of the French Academy of Sciences

Mathematics

Charles Dupin

References

External links
  ENSTA Paris

ParisTech
Engineering universities and colleges in France
Grandes écoles
Universities in Île-de-France
Universities and colleges established in 1970
1970 establishments in France
Educational institutions established in 1741
Universities and colleges established in the 18th century
1741 establishments in France

ENSTA Paris


HD 75898 b (Veles) divovski je plinoviti planet koji kruži oko zvijezde HD 75898 Stribor. Gotovo je trostruko (točnije 2,71 puta) masivniji od Jupitera i potrebna su mu 422,9 dana da jedanput obiđe oko svoje zvijezde, od koje je udaljen 1,191 astronomsku jedinicu. Veles je otkriven metodom otkrivanja egzoplaneta koja se zove metoda radijalne brzine. Veles je otkriven 2007. godine takvim opažanjima sa zvjezdarnice W. M. Keck Observatory na Havajima u SAD-u.

Planet Veles, dok kruži oko Stribora, čas se nalazi u Risu, čas se nalazi u Raku. Nalazi se na koordinatama 08h 53m 50,8053s po rektascenziji i +33° 03′ 24,5230″ po deklinaciji.

Vidi još
 WASP-63

Izvori

Egzoplaneti

HD 75898 b


Burnley er en by i Burnley-distriktet, Lancashire, England, med  indbyggere. Distriktet har et befolkningstal på 87.522 (pr. 2015). Byen ligger 292 km fra London.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i England
Lancashire

Burnley


"Adı Bahtiyar", Ahmet Kaya'nın seslendirdiği sözleri Yusuf Hayaloğlu'na müziği Ahmet Kaya'ya ait şarkı. 1989 yılında Barış Müzik'ten çıkan "Adı: Bahtiyar - İyimser Bir Gül" albümünde Gökyüzü ismiyle yer almaktadır. Mayıs 1990'da çıkan Resitaller 2 albümünde de vardır. Şiir, Yusuf Hayaloğlu tarafından Kod Adı Bahtiyar olarak yazılmıştır, fakat Ahmet Kaya parçayı çoğunlukla "Adı Bahtiyar" biçiminde seslendirdiğinden parçanın adı da böyle kalmıştır. Daha sonra Naşide Göktürk de Ahmet Kaya'nın anısına çıkarılan Dinle Sevgili Ülkem albümünde seslendirmiştir.

Şarkı, "suçu saz çalmak" olan birinin hapishaneye atılması, daha sonra Yozgat'a sürülmesi ve nihayetinde hapishanede şüpheli biçimde ölmesini anlatır.

Dış bağlantılar
 Ahmet Kaya resmi sitesi, şarkı sözleri

Arabesk şarkılar
1989 şarkıları
1980'lerde Türkçe şarkılar

Adı Bahtiyar


Halifeliğin kaldırılması, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 3 Mart 1924 tarihinde çıkardığı kanunla halifelik makamını kaldırmasıdır.

Devletin laikleştirilmesi yolunda yapılmış siyasi bir devrimdir. Bu karar ile 16. yüzyıldan itibaren Osmanlı padişahlarının taşıdığı; son Osmanlı padişahı Vahdettin'in ülkeyi terk etmesinden sonra TBMM tarafından Abdülmecid Efendi'ye verilmiş olan halifelik unvanı ortadan kalkmıştır. Yasanın gerekçesi, birinci maddede "halifeliğin hükûmet, Cumhuriyet, yani TBMM'nin anlam ve kavramı içinde zaten saklı olduğu" ifadesi ile açıklanmıştır.

Tarihçe
Halife sözcüğü İslam devletlerinde Muhammed'den sonraki devlet başkanlığı kurumunu ifade eder. Halifelerin seçimle belirlendiği Dört Halife devrinden sonra saltanata dönüşen halifelik kurumu; 945 yılında Büveyhîler'in Abbâsî Hanedanı'nın başkenti Bağdat'ı işgalinden sonra farklı siyasi otoritelerin himayesindeki bir ruhani önderlik haline dönüşmüş ve 13.-16. yüzyıllarda Memluk himayesinde Mısır'da yaşamıştır. Osmanlı Devleti'nde ise halife unvanını ilk kez I. Murad kullanmıştır. I. Selim'in Mısır'ı fethi sonrası Osmanlıların hilâfet iddiası güçlenmiş ve kesinleşmiştir.

Osmanlı Devleti I. Dünya Savaşı sonunda yıkıldı. Ankara'da kurulan bir meclis hükûmeti ülkeyi yönetmekteydi. 1 Kasım 1922'de saltanatın hilâfetten ayrılmasına ilişkin yasanın Meclis'ten geçmesi ile Osmanlı Devleti'nin son padişahı Vahdettin, halife sıfatıyla kalmıştır. Vahdettin'in 17 Kasım 1922'de İngiliz harp gemisi HMS Malaya ile İstanbul'dan gizlice ayrılması üzerine 18 Kasım'da mecliste gizli bir oturum düzenlenmişti. Bu oturumda Vahdettin'in halife unvanıyla İngilizlere başvurması onun bütün İslam âleminde ihaneti olarak değerlendirilmiş ve İslam imameti için TBMM tarafından yeni bir kişinin seçilip İslam âlemine bildirilmesine karar verilmiştir. Meclis 19 Kasım 1922 tarihli oturumunda seçime katılan 162 mebustan 142'sinin oyu ile Osmanlı Hanedanı üyesi Abdülmecid Efendi'yi halife olarak seçti.

Yeni halifenin kendine tanınan sınırların dışına çıkması, halkın ve bir kısım siyasetçilerin halifeye bağlılığının devam etmesi ve nihayet basında başlayan sert tartışmalar, gelişmeleri hilâfetin kaldırılması yönüne sürüklemiştir.

Hilafetin kaldırılmasına giden süreç

Vahdettin'in Türkiye'den ayrılışı ve yeni halifenin seçimi 19 Kasım'da basın yoluyla halka duyurulmuştu. Saltanatın kaldırılmasından sonra bu saltanatın başka bir adla aynı sülalede devam etmesini önlemek için halifeliğin yetkisiz bir unvan olarak bırakılmasında hükûmet büyük titizlik gösterdi. Sade bir biat töreni düzenlenmesini isteyen Ankara hükûmetinin bütün çabalara karşın Abdülmecid Efendi gösterişli bir törenle halifeliği üstlendi.

Meclis'teki gelenekselci hilafet taraftarları, hilafete siyasal bir otorite kazandırmak istiyorlardı. Muhalifler bu yoldaki düşünce ve isteklerini 15 Ocak 1923'te dağıttıkları bir risale ile ortaya koydular. Afyon milletvekili İsmail Şükrü'nün imzasını taşıyan "Hilâfet-i İslâm ve Büyük Millet Meclisi" başlıklı risalede saltanatın kaldırılmasının uygun görüldüğü, ancak hilâfetin asla kaldırılamayacağı, halifenin sadece ruhanî sorumluluklarının değil dünyevî görevlerinin de bulunduğu ve içinde yaşanan olağanüstü şartların normale dönmesiyle halifenin bunları yerine getireceği belirtiliyor ve İslam âlemine sabırla beklemesi tavsiye ediliyordu. O sırada yurt gezisi nedeniyle Ankara dışında bulunan Mustafa Kemal'e çok ilgi gören bu risalenin haberi İzmit'te iken ulaşmış verdiği nutuklarda Hilafete yönelik tavırlarını net bir şekilde
göstermesine olanak sağlamıştı. 17 Ocak 1923'te yaptığı ünlü basın toplantısında bir soru üzerine halifelerin, aleyhine bir hareketleri olduğu takdirde milletin onları başından defedebileceğini söyledi.

Yeni Türk devletinin kurucu meclisi olan birinci meclis 15 Nisan 1923'te son oturumunu yapmış; yeni meclis 11 Ağustos 1923'teki ilk oturumunda Lozan Barış Antlaşması'nı onaylamıştı. İkinci meclisin 25. toplantısında hilafete ayrılan bütçe konusunda şikayetler gündeme geldi. Konu, bu meselenin genel bütçe içinde değil tek başına incelenmek üzere 1924 bütçesine bırakılması ile kapandı. Yeni meclis 29 Ekim 1923'te cumhuriyeti ilan etti. Mustafa Kemal Paşa'nın cumhurbaşkanlığına getirilmesi ile bazı vekillerin Halife'yi devletin başına getirerek çözmek istedikleri devlet başkanlığı meselesi çözülmüş oldu.

24 Kasım 1923 tarihinde, Seyid Amir Ali ve III. Ağa Han, Hindistan Hilafet Hareketi adına İsmet Paşa'ya bir mektup gönderdi. Türkiye'nin yeni milliyetçi hükûmetince bu bir dış müdahale olarak yorumlandı; her türlü dış müdahale, Türk egemenliğine hakaret ve daha da kötüsü devlet güvenliğine tehdit olarak nitelendirildi. Mustafa Kemal Paşa derhal şansını yakaladı. Dahası, Ocak 1924'te Halife Abdülmecid Efendi'nin hilâfet ödeneğinin artırılması ve İstanbul'a gelen resmî heyetlerin kendisini de ziyaret etmeleri yolundaki istekleri halifeliğin kaldırılması sürecini hızlandırdı. Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal, halifenin yabancı devlet temsilcileriyle görüşme isteğini Türkiye Cumhuriyeti'nin istikbaline açık bir tecavüz olarak nitelendirdi ve halifeyi saltanat hülyası içinde olmaması için uyardı. 25 Şubat 1924'te bütçe görüşmeleri sırasında Meclis'te halifenin ve hanedanın ödeneği konusu tartışıldı.

Kanunun çıkması

3 Mart 1924 günü Urfa vekili Şeyh Saffet Efendi ve elli üç arkadaşının hazırladığı, hilâfetin kaldırılmasına dair on iki maddeden oluşan bir kanun teklifi Meclis'e getirildi. Teklif okunduktan sonra halifenin hal'edildiğini ve hilâfetin kaldırıldığını bildiren birinci madde; ardından hanedan üyelerinin yurt dışına çıkarılmasına dair 2. madde aynen kabul edildi. Oturuma katılan 158 üyenin 157'sinin oyuyla kabul edilmiş; tek ret oyunu Gümüşhane mebusu Zeki Bey vermiştir.

Aynı oturumda daha önce Şer'iye ve Evkaf ve Erkân-ı Harbiye-i Umumiye Vekaleti'nin İlgasına Dair Kanun ile Tevhid-i Tedrisat Kanunu da kabul edilmiş ve Diyanet İşleri Reisliği'nin kurulması kararlaştırılmıştır.

Hanedan üyelerine yurt dışına çıkmaları için on günlük bir süre tanınmışken Abdülmecid Efendi aynı gece on bir kişilik ailesiyle beraber Çatalca İstasyonu'ndan trene bindirildi; sınıra kadar kendisine İstanbul valisi ve emniyet müdürü refakat ettiler.

Halifeliğin kaldırılmasından sonraki gelişmeler

Dış gelişmeler

Türkiye'den ayrıldıktan sonra İsviçre'ye giden Abdülmecid Efendi, 11 Mart 1924 günü haber ajansları vasıtasıyla bir bildiri yayınladı ve Türkiye hükûmetinin kararını reddettiğini duyurarak Müslümanları bir kongre toplamaya çağırdı. Birkaç gün sonra İsviçre hükûmeti tarafından kendisine, siyasal propaganda yapmama şartıyla oturma izni verildiği hatırlatıldı. Ekim 1924'te Fransa'ya geçen Abdülmecid Efendi hilâfet konusunda İslam âleminden umduğu ilgiyi bulamadığı için kendisini daha çok ibadete, resim çalışmalarına ve müziğe vermiştir.

Türkiye'de halifeliğin kaldırılmasından sonra, 7 Mart 1924'te, Hicaz Kralı Hüseyin, Mekke ve Medine'nin elinde olmasına dayanarak kendisini Halife ilân etti. Hüseyin'in halifeliğine en büyük tepki Necd'deki Suudilerden gelmiştir. Suudi orduları 1925'te Mekke'yi ele geçirdi; İbni Suud 1926 yılının ocak ayında Hicaz Kralı olarak taç giydi. Suudiler 1926 başlarında Kahire'de bir İslam kongresi toplayıp hilafet konusunu ele almak istedilerse de konu ciddi olarak ele alınmadan kongre 1926 mayısında sona erdi.

Türkiye Cumhuriyeti'nin hilâfeti bütünüyle kaldırıp Abdülmecid Efendi ve ailesini yurt dışına çıkarması Hindistan'da hilafet otoritesini savunmak üzere kurulmuş Hindistan Hilafet Hareketi içinde anlaşmazlık doğmasına neden oldu. Kimileri kararın tartışılmasını, kimileri halifeliğin Mustafa Kemal Paşa'ya teklif edilmesini, kimileri ise Türklerin tutumunda İslam'a aykırı bir taraf olmadığı için Hint Müslümanlarının da Türkleri örnek almasını istiyordu. Hindistan Hilafet Hareketi bu tartışmalarla bütünlüğünü kaybetti; hilafet hareketine ilgi azaldı. İslam dünyasındaki bazı uygun görülen kişilere teklif ederek bu kurumu yeniden canlandırma girişimleri olduysa da bu girişimler gerçekleşmedi.

Mısır'da tartışmalar, laik hükûmeti savunan ve halifeliğe karşı çıkan Ali Abdurrazık'ın ihtilaflı bir kitabına odaklandı.

Bugün pan-İslami koordinasyon için iki çerçeve var: Her ikisi de 1960'larda kurulan, Dünya İslam Birliği ve İslam İşbirliği Teşkilatı.

Kanun maddesi

Kanun Adı: Hilafetin İlgasına ve Hanedan-ı Osmani'nin Türkiye Cumhuriyeti Memalik-i Haricine Çıkarılmasına Dair Kanun Maddesi
Kanun Numarası: 431
Kabul Tarihi: 3 Mart 1924
Resmî Gazete Tarihi ve Numarası: 6 Mart 1924 - 63

Madde 1:

Ayrıca bakınız
 Saltanatın kaldırılması

Dış bağlantılar
 T. B. M. M. Gizli Celse Zabıtları, 18 Kasım 1922 (Abdülmecid Efendi'nin Halife seçilmesi)

Kaynakça

Kaldırılması
1924'te Türkiye

Hilâfetin kaldırılması


David Wells (né le  à Romford près de Londres) est un coureur cycliste britannique, principalement actif dans les années 1970.

Biographie

Chez les amateurs français, David Wells remporte notamment l'Essor breton en 1973, la Flèche d'or et le Grand Prix des Nations amateurs en 1974 ou encore Paris-Connerré en 1977. Il évolue ensuite au niveau professionnel pendant quelques mois au sein de l'équipe Jobo-Spidel en 1978.

Palmarès
 1971
 Romford August Series :
 Classement général

 1973
 Classement général de l'Essor breton
  de la Flèche finistérienne
 1974
 Flèche d'or (avec Jean-Pierre Biderre)
 Grand Prix des Nations amateurs
 1975
 Classement général du Circuit franco-belge
  de Bordeaux-Saintes
 1977
  du Tour d'Armor
 Paris-Connerré
  du Grand Prix Gilbert-Bousquet
  du Tour d'Armor

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Coureur cycliste anglais
Naissance en avril 1951
Naissance à Romford

David Wells (cyclisme)


Brooklyn Nine-Nine este un sitcom american creat de Dan Goor și Michael Schur acesta a avut premiera la 17 septembrie 2013 pe canalul Fox. Serialul îi are ca protagoniști pe detectivii Jake Peralta (Andy Samberg), Amy Santiago (Melissa Fumero) și căpitanul Raymond Holt (Andre Braugher). Acțiunea se desfășoară în Secția nr. 99 de politie din Brooklyn. Celelalte roluri sunt interpretate de Stephanie Beatriz (Rosa Diaz), Terry Crews (Terry Jeffords), Joe Lo Truglio (Charles Boyle), Chelsea Peretti (Gina Linetti), Dirk Blocker (Michael Hitchcock) și Joel McKinnon Miller (Norm Scully).

Seriale de televiziune NBC
Seriale de televiziune din 2013

Brooklyn Nine-Nine


Compludo es una localidad española del municipio de Ponferrada, en la comarca de El Bierzo, provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León. Se encuentra dentro del espacio cultural de la Tebaida leonesa, donde a partir del  se establecieron numerosos de los primeros eremitas cristianos buscando el retiro para dedicarse a la oración y la meditación.

Historia

Su origen se remonta al , cuando Fructuoso de Braga funda su primer monasterio en las inmediaciones bajo la advocación de los santos niños Justo y Pastor, y su nombre derivaría de Complutum (Alcalá de Henares), la ciudad donde ambos sufrieron martirio.

Demografía

Patrimonio

En la localidad se encuentra la iglesia de San Justo y San Pastor, del , y la herrería, Monumento Nacional desde 1968 y que tradicionalmente se asociaba al primitivo monasterio del , aunque nuevos estudios sitúan su construcción a principios del . La herrería, conocida también por el nombre de Fragua de Compludo, está completamente restaurada y es funcional.

Galería de imágenes

Referencias

Localidades de Ponferrada
Localidades del Valle de Compludo

Compludo


Pedraza La Vieja est la capitale de la paroisse civile de José Ignacio del Pumar de la municipalité d'Ezequiel Zamora dans l'État de Barinas au Venezuela.

Références

Localité dans l'État de Barinas

Pedraza La Vieja


Upu ist der Name einer Gottheit der ägyptischen Mythologie. Er war der Beschützer von Hathor und Bekämpfer der "Feinde der Sonne". Er wurde als sitzender, schreitender oder aufrecht stehender Pavian mit Krötengesicht dargestellt. In den Krypten von Dendera findet sich eine Darstellung von Upu, wie er lange, spitz zulaufende Messer in den Händen hält. Upu wurde in späterer Zeit mit dem Gott Atum gleichgesetzt.

Literatur
 Wolfgang Waitkus: Die Geburt des Harsomtus aus der Blüte. Zur Bedeutung und Funktion einiger Kultgegenstände des Tempels von Dendera. In: Studien zur Altägyptischen Kultur (SAK). Bd. 30, 2002, , S. 384, 392 & 394.
 Wolfgang Waitkus: Die Texte in den unteren Krypten des Hathortempels von Dendera. Ihre Aussagen zur Funktion und Bedeutung dieser Räume (= Münchner Ägyptologische Studien (MÄS). Bd. 47). von Zabern, Mainz 1997, ISBN 3-805-32322-0 (Zugleich: Hamburg, Univ., Diss., 1991). S. 137.

Ägyptische Gottheit
Männliche Gottheit

Upu


What Lies Beneath is a 2000 American psychological supernatural horror film directed by Robert Zemeckis from a screenplay written by Clark Gregg, based on a story by Sarah Kernochan and Gregg. It stars Harrison Ford and Michelle Pfeiffer, with Diana Scarwid, Joe Morton, James Remar and Miranda Otto appearing in supporting roles. It was the first film released by Zemeckis' production company, ImageMovers. The original film score was composed by Alan Silvestri.

What Lies Beneath was theatrically released on July 21, 2000, by DreamWorks Pictures and 20th Century Fox. While it received generally mixed reviews from critics, who praised Pfeiffer's performance while criticizing the screenplay, the film was a box office success, grossing $291.4 million worldwide against a production budget of $100 million, becoming the tenth highest-grossing film of the year.

What Lies Beneath was nominated for the Saturn Award for Best Horror Film at the 27th Saturn Awards, in addition to nominations for Zemeckis and Pfeiffer for Best Director and Best Actress, respectively. At the 7th Blockbuster Entertainment Awards, Ford and Pfeiffer won Favorite Actor – Suspense and Favorite Actress – Suspense, and Scarwid was nominated for Favorite Supporting Actress – Suspense.

Plot
Former cellist Claire Spencer and her husband Norman, an accomplished scientist and professor, live a quiet life at their lakeside home in Vermont. Their relationship is strained, particularly after Claire's daughter, Caitlin, leaves for college. Claire notices their new neighbors, Mary and Warren Feur, have a volatile relationship and, after Mary is unseen for several days, suspects Warren may have killed her.

Claire believes she sees a woman's body in the lake, and senses an unseen presence in the house. A framed article about Norman falls off his desk and shatters, leading Claire to discover an odd key inside a vent. She finds her bathtub mysteriously filled, and sees another woman's reflection in the water. Confiding in a psychiatrist, Claire and her mystic friend, Jody, hold a failed séance. She finds the bathtub filled again with the message "You know" written on the steamy mirror, while her computer inexplicably types the initials "MEF".

Convinced she is haunted by Mary's ghost, Claire confronts Warren, but Mary is alive and well, explaining that she went to stay with her mother in Providence after a fight with Warren. On the back of Norman's article, Claire finds a story about a missing woman named Madison Elizabeth Frank — "MEF". She tracks down Madison's mother and visits her daughter's bedroom, where she steals a lock of Madison's hair and notices a photo of her wearing an unusual necklace.

Performing a ritual from a book, Claire attempts to conjure Madison. Seemingly possessed by her spirit, she aggressively seduces Norman, shocking him by speaking as Madison until she drops the lock of hair. Becoming herself again, Claire recalls a repressed memory about Norman's affair with a student, Madison, which he admits happened during a rough patch in their marriage. Claire leaves to spend the night with Jody, who reveals that a year earlier, she saw Norman arguing with a woman at a café in Adamant, a nearby town.

Returning home, Claire finds Norman unconscious in the tub, which he assures her was an accident and not a suicide attempt. He tells her that an unstable Madison confronted him at home when he ended their affair, but denies killing her. Standing on the dock with Madison's hair, Claire is pulled into the lake by an unseen force, spotting a jewelry box matching Madison's necklace. Norman pulls her to safety, and together they burn the lock of hair.

Claire's suspicions return when Norman claims not to know the café in Adamant, where she sees the same necklace and jewelry box at a nearby shop. Recovering the box from the lake and unlocking it with the key from Norman's office, she finds Madison's necklace inside. She confronts Norman, who says that he came home to find Madison had killed herself; in desperation, he pushed her car into the lake with her body inside. Norman agrees to confess and calls the police, but Claire discovers he dialed 4-1-1 instead. He paralyzes her with halothane, admitting that he murdered Madison when she threatened to expose their affair to the dean.

Norman places Claire in the bathtub, filling it with water to stage her suicide. As he removes Madison's necklace from Claire's neck, her face contorts into Madison's corpse and he jerks back, smashing his head on the sink and knocking him unconscious. As the water level rises, Claire recovers enough to partially turn off the tap and dislodge the plug, barely surviving drowning. She flees in Norman's truck, but he climbs on and attacks her. They crash into the lake, dislodging Madison's car and her body while Norman tries to drown Claire. Madison grabs Norman, allowing Claire to escape as Norman drowns and Madison's ghost drifts away. Later that winter, Claire places a rose on Madison's grave.

Cast
Michelle Pfeiffer as Claire Spencer, Norman's wife.
Harrison Ford as Dr. Norman Spencer, a successful college professor and scientist, Claire's second husband.
Diana Scarwid as Jody, a mystic and Claire's best friend.
Miranda Otto as Mary Feur, Norman and Claire's neighbor.
James Remar as Warren Feur, Norman and Claire's neighbor and Mary's husband.
Katharine Towne as Caitlin Spencer, Claire's daughter and Norman's stepdaughter.
Ray Baker as Dr. Stan Powell
Joe Morton as Dr. Drayton, a therapist whom Claire visits upon Norman's urging.
Amber Valletta as Madison Elizabeth Frank, a murdered young woman with whom Norman has had an affair.
Wendy Crewson as Elena

Production
Documentary filmmaker Sarah Kernochan had adapted a personal experience with the paranormal as a script treatment featuring a retirement aged couple dealing with restless but compassionate spirits. DreamWorks commissioned a rewrite from actor-writer Clark Gregg. This script was later delivered in 1998 by Steven Spielberg himself to his director friend Robert Zemeckis, who had signed a deal for DreamWorks to distribute the films of newly founded production company ImageMovers, and announced interest in doing a thriller film. Harrison Ford then signed on to star in the film, even agreeing to clear room in his schedule for the project. Michelle Pfeiffer then followed as DreamWorks started to deal with 20th Century Fox regarding the film's distribution. Ford and Pfeiffer were Zemeckis' first and only choices for the lead roles. Fox agreed to distribute both What Lies Beneath and Zemeckis' other project Cast Away,  with the thriller having DreamWorks doing the domestic distribution and Fox the international one.

Zemeckis filmed What Lies Beneath while Cast Away was shut down to allow Tom Hanks to lose weight and grow a beard for his character's development. As Gregg had to remain with production for rewrites, he had to decline Aaron Sorkin's offer to read for a major role in Sports Night - though Sorkin would later write for Gregg a minor role in the final episodes of the series.

Reception

Box office
What Lies Beneath opened in 2,813 theaters in North America and grossed $29,702,959 for an average of $10,559 per theater. It reached the number one spot at the box office upon opening, beating X-Men. The film ended up earning $155,464,351 domestically and $135,956,000 internationally for a total of $291,420,351 worldwide, close to triple its production budget of $100 million.

Critical response
On Rotten Tomatoes the film holds an approval rating of 47% based on 126 reviews, with an average rating of 5.50/10. The site's critics consensus reads: "Robert Zemeckis is unable to salvage an uncompelling and unoriginal film." Metacritic assigned the film a weighted average score of 51 out of 100, based on 35 critics, indicating "mixed or average reviews". Audiences polled by CinemaScore gave the film an average grade of "B+" on an A+ to F scale.

The New York Times wrote that "at the start, [Zemeckis] zaps us with quick, glib scares, just to show he still knows how, but his heart isn't in this kind of material anymore. His reflexes are a little slow." The Los Angeles Times called it "spooky with a polished kind of creepiness added in... What Lies Beneath nevertheless feels more planned than passionate, scary at points but unconvincing overall." Roger Ebert awarded the film 2 out of 4 stars, writing for the Chicago Sun-Times: "Lacking a smarter screenplay, it milks the genuine skills of its actors and director for more than it deserves, and then runs off the rails in an ending more laughable than scary. Along the way, yes, there are some good moments." Time Out thought that "after a slow build that at times makes every hair stand on endZemeckis rolls out every thriller cliché there is. A pity, because until then it's a smart, realistically staged, adult-oriented and extraordinarily effective domestic chiller." Empire wrote: "The biggest surprise is, perhaps, that what emerges is no masterpiece, but a semi-sophisticated shocker, playfully homaging Hitchcock like a mechanical masterclass in doing 'genre'. The first hour is great fun... It's an enjoyably giddy ride, certainly, but once you're back from the edge of your seat, you realise most of the creaks and groans are from the decomposing script."

Michelle Pfeiffer received some positive notice for her performance. Roger Ebert called her "convincing and sympathetic."

In his review, Ebert said that he felt the problem with Zemeckis' desire to direct a Hitchcockian film (What Lies Beneath contains several musical, visual and plot references to Psycho and Vertigo, among other Hitchcock films) was Zemeckis' decision to involve the supernatural, a device Ebert felt Alfred Hitchcock himself would never have done.

Accolades

See also
List of ghost films

References

External links

2000 horror films
2000 thriller films
2000s American films
2000s ghost films
2000 psychological thriller films
2000s psychological horror films
2000s supernatural films
American thriller films
American ghost films
American haunted house films
American psychological horror films
American supernatural horror films
2000s English-language films
Films about amnesia
Films about scandalous teacher–student relationships
Films set in country houses
Films set in Vermont
Films set on lakes
Films shot in Vermont
Adultery in films
Films scored by Alan Silvestri
Films produced by Robert Zemeckis
Films directed by Robert Zemeckis
DreamWorks Pictures films
20th Century Fox films
ImageMovers films

What Lies Beneath


Bioassay (kurz für englisch biological assay, "biologische Untersuchung") ist der wissenschaftliche Fachbegriff für die In-vivo-Untersuchung der Wirkung, die bestimmte chemische Stoffe auf lebende Organismen haben. Bioassays sind standardisierte Tests, mit denen Substanzen in einer Probe nachgewiesen werden oder beispielsweise die Potenz von Arzneimitteln oder Giftstoffen oder die Wirkung von Pheromonen gemessen wird. Bei quantitativen Bioassays kommen regelmäßig Methoden der Biostatistik zum Einsatz.

Qualitative Bioassays
Qualitative Bioassays untersuchen, wie hoch die Dosis der interessierenden Substanz sein muss, um eine bestimmte Wirkung auszulösen. Beispiele:
 Welche Dosis von Digitalis löst einen Herzstillstand aus?
 Welche Dosis von Insulin löst einen Krampfanfall aus?
 Welche Dosis von Androstenon löst bei der brünftigen Sau die Duldungsstarre aus?
 Was ist die sogenannte mittlere letale Dosis (LD50) einer Substanz, bei der die Hälfte der Versuchstiere stirbt?

Ein klassisches qualitatives Bioassay ist das Experiment von Arnold Adolph Berthold, der männliche Küken kastrierte und zeigte, dass wegen der fehlenden Sexualhormone ihre Entwicklung zu Hähnen gestoppt wurde.

Quantitative Bioassays

Die proportionalen Zusammenhänge zwischen Dosis und Wirkungsstärke untersuchen quantitative Bioassays. Beispiele sind die (erwünschte) Hauptwirkung sowie (unerwünschte) Nebenwirkungen neuer Medikamente oder der Zusammenhang zwischen Adrenalin und Blutdruck.

Praktische Anwendungen
 Bei unbekannten Stoffen kann ihre Wirkung auf Organismen, insbesondere ihre Giftigkeit, mit der einer bekannten Substanz verglichen werden.
 In den USA ist es einigen Industrieunternehmen und auch städtischen Kläranlagen vorgeschrieben, regelmäßig Bioassays durchzuführen, um die Ungefährlichkeit ihrer Abwässer nachzuweisen.

Siehe auch
 Bundesinstitut für Risikobewertung
 Mittlere effektive Konzentration (EC50)
 Hershberger-Test
 Pharmaforschung
 Pharmakodynamik
 Pharmakokinetik

Einzelnachweise

Literatur
 Manfred Olschewski, Siegfried Schach, Manfred Schumacher, Martin Schumacher: Bioassay. Band 1 von Arbeitsberichte der Abteilung Statistik, Universität Dortmund, 1979

Weblinks
 Whole Effluent Toxicity Basics (PowerPoint file) – New Jersey Department of Environmental Protection
 PubChem BioAssay Database
 Bioassay Ontology
 Bundesinstitut für Risikobewertung

Pharmakologie
Toxikologie
Umweltindikation
Wasserqualität

Bioassay


Sirija je administrativno podijeljena u 14 pokrajina, a one su dalje podijeljene u okruge, ukupno njih 65. Svaki okrug nosi ime po svojem administrativnom sjedištu. Okruzi su dalje podijeljeni u nahije, kojih ukupno ima 281.

Alep

Pokrajina je podijeljena u 10 okruga i 46 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Afrin (7)
 Nahija Afrin
 Nahija Bulbul
 Nahija Jindires
 Nahija Rajo
 Nahija Sharran
 Nahija Shaykh al-Hadid
 Nahija Maabatli
 Okrug Atarib (3)
 Nahija Atarib
 Nahija Ibbin Samaan
 Nahija Urum al-Kubrah
 Okrug Ayn al-Arab (4)
 Nahija Ayn al-Arab
 Nahija Shuyukh Tahtani
 Nahija Sarrin
 Nahija Al-Jalabiyah
 Okrug Azaz (6)
 Nahija Azaz
 Nahija Akhtarin
 Nahija Tell Rifaat
 Nahija Mare'
 Nahija Nubl
 Nahija Sawran
 Okrug Al-Bab (4)
 Nahija al-Bab
 Nahija Tadef
 Nahija al-Rai
 Nahija Arima
 Okrug Dayr Hafir (3)
 Nahija Dayr Hafir
 Nahija Rasm Harmil al-Imam
 Nahija Kuweires Sharqi
 Okrug Jarabulus (2)
 Nahija Jarabulus
 Nahija Ghandoura
 Okrug Manbij (5)
 Nahija Manbij
 Nahija Abu Kahf
 Nahija Abu Qilqil
 Nahija al-Khafsah
 Nahija Maskanah
 Okrug Jabal Sam'an (7)
 Nahija Jabal Sam'an (uključuje i grad Alep)
 Nahija Tell ad-Daman
 Nahija Haritan
 Nahija Darat Izza
 Nahija al-Zirbah
 Nahija Zammar
 Nahija Al-Hadher
 Okrug as-Safira (5)
 Nahija as-Safira
 Nahija Tell Aran
 Nahija Khanasir
 Nahija Banan
 Nahija al-Hajib

Damask

Pokrajina uključuje samo glavni grad Damask i palestinski izbjeglički kamp Yarmouk. Potpuno je okružena pokrajinom Rif Dimashq.

Daraa

Pokrajina je podijeljena u 3 okruga i 17 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Al-Sanamayn (3)
 Nahija Al-Sanamayn
 Nahija Al-Masmiyah
 Nahija Ghabaghib
 Okrug Daraa (8)
 Nahija Daraa
 Nahija Bosra
 Nahija Khirbet Ghazaleh
 Nahija Al-Shajara
 Nahija Da'el
 Nahija Muzayrib
 Nahija Al-Jiza
 Nahija Al-Musayfirah
 Okrug Izra' (6)
 Nahija Izra'
 Nahija Jasim
 Nahija Al-Hirak
 Nahija Nawa
 Nahija Al-Shaykh Maskin
 Nahija Tasil

Deir ez-Zor

Pokrajina je podijeljena u 3 okruga i 14 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Abu Kamal (4)
 Nahija Abu Kamal
 Nahija Hajin
 Nahija Al-Jalaa
 Nahija Al-Susah
 Okrug Deir ez-Zor (7)
 Nahija Deir ez-Zor
 Nahija Al-Kasrah
 Nahija Al-Busayrah
 Nahija Al-Muhasan
 Nahija Al-Tabni
 Nahija Khasham
 Nahija Al-Suwar
 Okrug Mayadin (3)
 Nahija Mayadin
 Nahija Diban
 Nahija Al-Asharah

Hama

Pokrajina je podijeljena u 5 okruga i 22 nahije (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Al-Suqaylabiyah (5)
 Nahija Al-Suqaylabiyah
 Nahija Tell Salhab
 Nahija Al-Ziyarah
 Nahija Shathah
 Nahija Qalaat al-Madiq
 Okrug Hama (4)
 Nahija Hama
 Nahija Suran
 Nahija Hirbnafsah
 Nahija Al-Hamraa
 Okrug Masyaf (5)
 Nahija Masyaf
 Nahija Jubb Ramlah
 Nahija Awj
 Nahija Ayn Halaqim
 Nahija Wadi al-Uyun
 Okrug Mahardah (3)
 Nahija Mahardah
 Nahija Kafr Zita
 Nahija Karnaz
 Okrug Salamiyah (5)
 Nahija Salamiyah
 Nahija Barri Sharqi
 Nahija Al-Saan
 Nahija Sabburah
 Nahija Uqayribat

Al-Hasakah

Pokrajina je podijeljena u 4 okruga i 16 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Al-Malikiyah (3)
 Nahija Al-Malikiyah
 Nahija Al-Yaarubiyah
 Nahija Al-Jawadiyah
 Okrug Qamishli (4)
 Nahija Al-Qahtaniyah
 Nahija Tell Hamis
 Nahija Qamishli
 Nahija Amuda
 Okrug Ras al-Ayn (2)
 Nahija Ras al-Ayn
 Nahija Al-Darbasiyah
 Okrug Al-Hasakah (7)
 Nahija Bir al-Helou al-Wardiya
 Nahija Al-Hawl
 Nahija Al-Hasakah
 Nahija Tell Tamer
 Nahija Al-Arishah
 Nahija Al-Shaddadah
 Nahija Markada

Homs

Pokrajina je podijeljena u 7 okruga i 25 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Homs (10)
 Nahija Homs
 Nahija Khirbet
 Nahija Ayn al-Niser
 Nahija Furqlus
 Nahija Al-Riqama
 Nahija Al-Qaryatayn
 Nahija Mahin
 Nahija Hisyah
 Nahija Sadad
 Nahija Shin
 Okrug Al-Mukharram (2)
 Nahija al-Mukharram
 Nahija Jubb al-Jarrah
 Okrug Al-Rastan (2)
 Nahija ar-Rastan
 Nahija Talbiseh
 Okrug Al-Qusayr (2)
 Nahija Al-Qusayr
 Nahija Al-Hoz
 Okrug Tadmur (2)
 Nahija Tadmur
 Nahija Al-Sukhnah
 Okrug Taldou (3)
 Nahija Taldou
 Nahija Kafr Laha
 Nahija Al-Qabu
 Okrug Talkalakh (4)
 Nahija Talkalakh
 Nahija Hadidah
 Nahija Al-Nasirah
 Nahija Al-Hawash

Idlib

Pokrajina je podijeljena u 5 okruga i 26 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Ariha (3)
 Nahija Ariha
 Nahija Ihsim
 Nahija Muhambal
 Okrug Harem (6)
 Nahija Harem
 Nahija Al-Dana
 Nahija Salqin
 Nahija Kafr Takharim
 Nahija Qurqania
 Nahija Armanaz
 Okrug Idlib (7)
 Nahija Idlib
 Nahija Abu al-Duhur
 Nahija Binnish
 Nahija Saraqib
 Nahija Taftanaz
 Nahija Maarrat Misrin
 Nahija Sarmin
 Okrug Jisr al-Shughur (4)
 Nahija Jisr al-Shughur
 Nahija Bidama
 Nahija Darkush
 Nahija Al-Janudiyah
 Okrug Ma'arrat al-Nu'man (6)
 Nahija Ma'arrat al-Nu'man
 Nahija Khan Shaykhun
 Nahija Sinjar
 Nahija Kafr Nabl
 Nahija Al-Tamanah
 Nahija Hish

Latakija

Pokrajina je podijeljena u 4 okruga i 22 nahije (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Al-Haffah (5)
 Nahija Al-Haffah
 Nahija Slinfah
 Nahija Ayn al-Tineh
 Nahija Kinsabba
 Nahija Muzayraa
 Okrug Jableh (6)
 Nahija Jableh
 Nahija Ayn al-Sharqiyah
 Nahija Al-Qutailibiyah
 Nahija Ayn Shiqaq
 Nahija Daliyah
 Nahija Beit Yashout
 Okrug Latakija (7)
 Nahija Latakija
 Nahija Al-Bahluliyah
 Nahija Rabia
 Nahija Ayn al-Baydah
 Nahija Qastal Ma'af
 Nahija Kessab
 Nahija Hanadi
 Okrug Qardaha (4)
 Nahija Qardaha
 Nahija Harf al-Musaytirah
 Nahija Al-Fakhurah
 Nahija Jawbat Burghal

Quneitra

Pokrajina je podijeljena u 2 okruga i 6 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Fiq (2)
 Nahija Fiq
 Nahija Elmahjer
 Okrug Quneitra (4)
 Nahija Quneitra (većim dijelom u neutralnoj zoni od 1973.)
 Nahija Jabta Elhashab
 Nahija Massade (pod izraelskom okupacijom od 1967.)
 Nahija Hushnia (pod izraelskom okupacijom od 1967.)

Raqqa

Pokrajina je podijeljena u 3 okruga i 10 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Tell Abyad (3)
 Nahija Tell Abyad
 Nahija Suluk
 Nahija Ayn Issa
 Okrug Al-Thawrah (3)
 Nahija Al-Thawrah
 Nahija Al-Mansurah
 Nahija Al-Jarniyah
 Okrug Raqqa (4)
 Nahija Raqqa
 Nahija Al-Sabkhah
 Nahija Al-Karamah
 Nahija Maadan

Rif Dimashq

Pokrajina je podijeljena u 10 okruga i 37 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Markaz Rif Dimashq (6)
 Nahija al-Kiswah
 Nahija Babbila
 Nahija Jaramana
 Nahija al-Malihah
 Nahija Kafr Batna
 Nahija Arbin
 Okrug Douma (7)
 Nahija Douma
 Nahija Harasta
 Nahija Al-Sabe' Biyar
 Nahija Al-Dumayr
 Nahija Al-Nashabiyah
 Nahija Al-Ghizlaniyah
 Nahija Harran al-Awamid
 Okrug Al-Qutayfah (4)
 Nahija al-Qutayfah
 Nahija Jayroud
 Nahija Maaloula
 Nahija ar-Ruhaybah
 Okrug Al-Tall (3)
 Nahija al-Tall
 Nahija Saidnaya
 Nahija Rankous
 Okrug Yabroud (2)
 Nahija Yabroud
 Nahija Assal al-Ward
 Okrug An-Nabek (3)
 Nahija an-Nabek
 Nahija Deir Atiyah
 Nahija Qara
 Okrug Al-Zabadani (3)
 Nahija al-Zabadani
 Nahija Madaya
 Nahija Serghaya
 Okrug Qatana (3)
 Nahija Qatana
 Nahija Beit Jen
 Nahija Sa'sa'
 Okrug Darayya (3)
 Nahija Darayya
 Nahija Sahnaya
 Nahija al-Hajar al-Aswad
 Okrug Qudsaya (3)
 Nahija Qudsaya
 Nahija Al-Dimas
 Nahija Ain al-Fijah

As-Suwayda

Pokrajina je podijeljena u 3 okruga i 12 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):
 Okrug Shahba (4)
 Nahija Shahba
 Nahija Shaqqa
 Nahija al-Ariqah
 Nahija al-Surah al-Saghirah
 Okrug As-Suwayda (3)
 Nahija as-Suwayda
 Nahija al-Mazraa
 Nahija al-Mushannaf
 Okrug Salkhad (5)
 Nahija Salkhad
 Nahija al-Qrayya
 Nahija al-Ghariyah
 Nahija Thaybin
 Nahija Malah

Tartus

Pokrajina je podijeljena u 5 okruga i 27 nahija (u zagradama je broj nahija u okrugu):

 Okrug Al-Shaykh Badr (3)
 Nahija Al-Shaykh Badr
 Nahija Brummanet al-Mashayekh
 Nahija Al-Qamsiyah
 Okrug Baniyas (7)
 Nahija Baniyas
 Nahija Al-Rawda
 Nahija Al-Annazah
 Nahija Al-Qadmus
 Nahija Hammam Wasel
 Nahija Al-Tawahin
 Nahija Talin
 Okrug Duraykish (4)
 Nahija Duraykish
 Nahija Junaynet Ruslan
 Nahija Hamin
 Nahija Dweir Ruslan
 Okrug Safita (6)
 Nahija Safita
 Nahija Mashta al-Helu
 Nahija Al-Bariqiyah
 Nahija Sebei
 Nahija Al-Sisiniyah
 Nahija Ras al-Khashufah
 Okrug Tartus (7)
 Nahija Tartus
 Nahija Arwad
 Nahija Al-Hamidiyah
 Nahija Khirbet al-Maazah
 Nahija Al-Sawda
 Nahija Al-Karimah
 Nahija Al-Safsafah

Sirijski okruzi


An Caladium smaragdinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Heinrich Koch ngan Carl David Bouché. An Caladium smaragdinum in nahilalakip ha genus nga Caladium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caladium

Caladium smaragdinum


An Najas rigida in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Griffiths. An Najas rigida in nahilalakip ha genus nga Najas, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Najas

Najas rigida


Old Hickory may refer to:

Nickname
Andrew Jackson (1767–1845), seventh president of the United States
30th Infantry Division (United States) a unit of the Army National Guard in World Wars I and II

Places
Old Hickory (LaCour, Louisiana), on the National Register of Historic Places listings in Louisiana
Old Hickory Historic District, on the National Register of Historic Places listings in Tennessee
Old Hickory, Tennessee, a town named for Jackson, near to the site of The Hermitage
Old Hickory Boulevard, the name of several roads in Nashville, Tennessee, named for Jackson
Old Hickory Lake, a man-made reservoir along the path of the Cumberland River in Middle Tennessee, named for Jackson
Old Hickory Lake Arboretum, an environmental study area adjacent to Old Hickory Lake in Tennessee
Old Hickory Lock and Dam, the lock and dam which hold Old Hickory Lake in Tennessee
Old Hickory Mall, an enclosed shopping mall in Jackson, Tennessee
Old Hickory Square, a square in Kerkrade, the Netherlands.

Popular Culture
Old Hickory (band)

Old Hickory


Kill your darlings er en dansk kortfilm fra 2010, der er instrueret af Nicolai Hjorth efter manuskript af Thomas Porsager.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Kortfilm fra Danmark

Kill your darlings


Gordon Campbell peut désigner :

 Gordon Campbell (1886 - 1953), vice-amiral et homme politique britannique ;
 Gordon Campbell (1921 - 2005), homme politique et diplomate britannique ;
 Gordon Campbell (1948-), homme politique canadien ;

Gordon Campbell


The Art of Dying  es un álbum de la banda de thrash metal, Death Angel lanzado en 2004. Fue el primer álbum de la banda con material original desde el álbum de 1990 llamado Act III. El álbum alcanzó el puesto # 50 en el Billboard Independent Albums de 2004.

Lista de canciones
 Thrown to the Wolves (Cavenstany) - 6:55
 5 Steps of Freedom (Cavenstany, Galeon, Pepa) - 4:47
 Thicker Than Blood  (Cavenstany, Osegueda) - 3:44
 The Devil Incarnate (Cavenstany, Pepa) - 6:07
 Famine (Cavenstany, Galeon, Pepa) - 4:31
 Prophecy (Cavenstany, Galeon) - 5:11
 No (Cavenstany, Osegueda) - 3:25
 Spirit (Galeon) - 6:24
 Land of Blood (Cavenstany, Galeon, Pepa) - 3:39
 Never Me (Cavenstany, Osegueda) - 5:17
 Word to the Wise (Cavenstany) - 4:56

Créditos
 Mark Osegueda - Voces
 Rob Cavestany - Guitarra
 Ted Aguilar - Guitarra
 Dennis Pepa - Bajo
 Andy Galeon - Batería

Referencias

Álbumes de 2004
Álbumes de Nuclear Blast Records
Álbumes en inglés

The Art of Dying


Gwen Lister (East London, 5 de dezembro de 1953) é uma jornalista, editora, anti-apartheid e ativista da liberdade de imprensa namibiana.

Primeiros anos
Ao crescer sob o regime do Apartheid, Lister resolveu combatê-lo quando adulta e concluiu que o Sudoeste da África seria um lugar mais eficaz para fazê-lo do que a África do Sul. Ela frequentou a Universidade da Cidade do Cabo em 1975, recebendo um diploma de bacharel. Após a formatura, ela foi trabalhar como jornalista no Windhoek Advertiser, da Namíbia, como correspondente de política. Posteriormente, ela deixou o jornal após interferência em sua reportagem por seus editores.

Jornalismo independente
Ela e o colega jornalista Hannes Smith começaram o semanário independente Windhoek Observer em 1978. Como editora de jornal sobre política, Lister queria dar à Organização do Povo do Sudoeste Africano, movimento de libertação da Namíbia, "um 'rosto humano', mostrando ao povo, incluindo os brancos, que eles não eram os 'terroristas' e 'comunistas' e a 'ameaça negra' que o regime colonial fez com que fossem através de sua propaganda geral." Ela também criticou as práticas de apartheid da África do Sul na Namíbia, atraindo a ira do governo. O Observer foi oficialmente banido em maio de 1984, depois que Lister viajou para a Zâmbia para relatar as negociações de independência da Namíbia. Embora a proibição tenha sido suspensa após um apelo ao Conselho de Apelação de Publicações de Pretória, a administração do Observer a rebaixou por tê-la provocado, provocando a demissão de Lister e uma paralisação da equipe do jornal.

Após sua demissão, Lister trabalhou como freelancer para a BBC News e para a Capital Radio 604 da África do Sul. Em dezembro de 1984, Lister expôs um documento autorizando a interceptação de sua correspondência pelas autoridades sul-africanas, fazendo com que ela fosse presa e detida por uma semana sob a Lei de Segredos Oficiais. O International Press Institute (IPI), com sede na Áustria, descreveu a prisão como "uma tentativa óbvia de impedi-la de criar um novo jornal". A polícia confiscou seu passaporte e exigiu que ela se apresentasse três vezes por semana.

Em agosto de 1985, Lister começou um novo jornal independente, intitulado The Namibian. Sua reportagem sobre abusos de direitos humanos por forças sul-africanas trouxeram nova raiva do governo e um boicote à publicidade por parte da comunidade empresarial branca. Em 1987, as autoridades sul-africanas proibiram o jornal de imprimir uma fotografia do cadáver de um insurgente amarrado a um veículo blindado; Lister contestou a proibição no tribunal.

Em 1991, um mercenário do Escritório de Cooperação Civil – um esquadrão de ataque do governo sul-africano – que havia sido preso pelo assassinato do ativista da SWAPO, Anton Lubowski, afirmou que ele também havia sido enviado à Namíbia para envenenar Lister. O escritório da The Namibian foi baleado e atacado com gás lacrimogêneo e, em outubro de 1988, foi bombardeado por um grupo de vigilantes africânderes chamado White Wolves. No mesmo ano, ela foi detida por vários dias sem acusação depois de publicar um documento do governo propondo novos poderes de polícia na Namíbia; ela estava grávida de quatro meses na época.

No mesmo ano, Lister co-presidiu a conferência da Organização das Nações Unidas para a Educação, a Ciência e a Cultura (UNESCO) sobre Mídia Africana Livre, Independente e Pluralista, que teve a Declaração de Windhoek como um de seus resultados. Durante este tempo, Lister também co-fundou o Instituto de Mídia da África Austral (abreviado do inglês: MISA), trabalhando como presidente.

Em março de 2011, após 26 anos como editora do The Namibian, ela foi substituída por Tangeni Amupadhi.

Prêmios e reconhecimento
Lister ganhou vários prêmios internacionais de mídia por seu trabalho. Em 1992, ela recebeu o Prêmio Internacional de Liberdade de Imprensa do Comitê para a Proteção dos Jornalistas, com sede nos Estados Unidos, reconhecendo os jornalistas "que corajosamente forneceram cobertura de notícias e pontos de vista independentes em circunstâncias difíceis". A Universidade de Harvard concedeu a ela sua bolsa Nieman para jornalistas em meio de carreira em 1996. Em 1997, ela recebeu o Prêmio MISA de Liberdade de Imprensa. O Instituto de Mídia da África Austral premiou Lister por ter "quase sozinho mantido o manto da liberdade de imprensa na Namíbia".

Em 2000, o IPI indicou Lister como uma dos 50 Heróis Mundiais da Liberdade de Imprensa referente aos cinquenta anos anteriores. Em 2004, ela recebeu o prêmio Courage in Journalism da Fundação Internacional das Mulheres na Comunicação Social.

Vida pessoal
Lister publicou suas memórias, intitulado Comrade Editor: On life, journalism and the birth of Namibia, em 2021. Lister casou-se duas vezes: Johnny 'JJ' Snyman em 1979, com quem teve sua filha Shane (nascida em 1980); e Mark Verbaan em 1988, com quem teve sua filha Liberty (nascida em 1988). Ela se divorciou de seu segundo marido em 2000 e começou um relacionamento lésbico com a artista Jo Rogge.

Ela é uma ávida fã do esporte de squash desde os 49 anos de idade, e foi escolhida como patrona da Associação de Squash da Namíbia.

Bibliografia

Ligações externas

 The Namibian (em inglês)

Alunos da Universidade da Cidade do Cabo
Pessoas vivas
Nascidos em 1953
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Gwen Lister


عامر بن عبد قيس
أبو عبد الله ويقال أبو عمرو التميمي العنبري البصري وصفه الذهبي بالقدوة الولي الزاهد

روايته
روى عن عمر وسلمان وعنه الحسن ومحمد بي سيرين وأبو عبد الرحمن الحبلي وغيرهم وقلما روى

قال العجلي كان ثقة من عباد التابعين رآه كعب الأحبار فقال هذا راهب هذه الأمة وقال أبو عبيد في القراءات كان عامر بن عبد الله الذي يعرف بابن عبد قيس يقرئ الناس

وعن عباد عن يونس عن الحسن أن عامرا كان يقول من أقرئ فيأتيه ناس فيقرئهم القرآن ثم يقوم فيصلي إلى الظهر ثم يصلي إلى العصر ثم يقرئ الناس إلى المغرب ثم يصلي ما بين العشاءين ثم ينصرف إلى منزله فيأكل رغيفا وينام نومة خفيفة ثم يقوم لصلاته ثم يتسحر رغيفا ويخرج

قال بلال بن سعد وشي بعامر بن عبد قيس إلى زياد فقالوا هاهنا رجل قيل له ما إبراهيم خيرا منك فسكت وقد ترك النساء فكتب فيه إلى عثمان فكتب إليه انفه إلى الشام على قتب فلما جاءه الكتاب أرسل إلى عامر فقال أنت قيل لك ما إبراهيم خيرا منك فسكت قال أما والله ما سكوتي إلا تعجب ولوددت أني غبار قدميه قال وتركت النساء قال والله ما تركتهن إلا أني قد علمت أنه يجيء الولد وتشعب في الدنيا فأحببت التخلي فأجلا به على قتب إلى الشام فأنزله معاوية معه في الخضراء وبعث اليه بجارية وأمرها أن تعلمه ما حاله فكان يخرج من السحر فلا تراه إلا بعد العتمة فيبعث معاوية اليه بطعام فلا يعرض له ويجيء معه بكسر فيبلها ويأكل ثم يقوم إلى أن يسمع النداء فيخرج فكتب معاوية إلى عثمان يذكر حاله فكتب اجعله أول داخل وآخر خارج ومر له بعشرة من الرقيق وعشرة من الظهر فأحضره وأخبره فقال إن علي شيطانا قد غلبني فكيف أجمع علي عشرة وكانت له بغلة فروى بلال بن سعد عمن رآه بأرض الروم عليها يركبها عقبة ويحمل المهاجرين وقال بلال كان إذا فصل غازيا يتوسم من يرافقه فإذا راى رفقة تعجبه اشترط عليهم أن يخدمهم وأن يؤذن وأن ينفق عليهم طاقته رواه ابن المبارك بطوله في الزهد

قال جعفر بن سليمان حدثنا الجريري قال لما سير عامر بن عبد الله الذي يقال له ابن عبد قيس شيعه إخوانه وكان بظهر المربد فقال إني داع فأمنوا اللهم من وشي بي وكذب علي واخرجني من مصري وفرق بيني وبين إخواني فأكثر ماله وأصح جسمه وأطل عمره قال الحسن البصري بعث في بعامر بن عبد قيس إلى الشام فقال الحمد الله الذي حشرني راكبا

قال قتادة لما احتضر عامر بكى فقيل ما يبكيك قال ما أبكي جزعا من الموت ولا حرصا على الدنيا ولكن أبكي على ضمأ الهواجر وقيام الليل

وروى عثمان بن عطاء الخراساني عن أبيه أن قبر عامر بن عبد قيس ببيت المقدس وقيل توفي في زمن معاوية

تابعون
عرب في القرن 7
وفيات القرن 7

عامر بن عبد قيس


Estadio El Helmantico, İspanya'nın Salamanca şehrinde 1970 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen stadyum

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. İspanya'nın UD Salamanca takımının maçlarını yaptığı stadyum 17.341 seyirci kapasitelidir.

İspanya'daki stadyumlar

Estadio El Helmantico


Zacharias Hugo Oppenheimer (8. Januar 1830 in Michelfeld – 25. Juni 1904 in Heidelberg) war ein deutscher Mediziner und Professor an der Universität Heidelberg.

Leben
Zacharias Hugo Oppenheimer stammt aus dem Michelfelder Zweig der Familie Oppenheimer, die dort seit dem 18. Jahrhundert bezeugt ist. Er war der Sohn des Seligmann Oppenheimer und dessen Ehefrau Jette, geborene Levis.

Ab Oktober 1848 studierte Oppenheimer Medizin in Heidelberg. Im Mai 1849 nahm er an der Badischen Revolution teil und musste nach deren Niederschlagung im Juni 1849 in die Schweiz fliehen. Er kehrte im Oktober 1849 wieder nach Deutschland zurück und studierte zunächst an der Universität Würzburg und ab Oktober 1851 wieder in Heidelberg. 1855 habilitierte er sich in Heidelberg und wurde dort 1863 außerordentlicher Professor der Medizin. Zacharias Oppenheimer veröffentlichte zahlreiche medizinische Schriften. Er wurde zum großherzoglich badischen Hofrat ernannt. Oppenheimer war Mitglied der Heidelberger Freimaurerloge Ruprecht zu den fünf Rosen.

Nachkommen
Zacharias Oppenheimer war mit Mathilde Frank (* 26. Dezember 1836 in Oberelsbach; † 9. Dezember 1915 in Heidelberg) verheiratet. Aus dieser Ehe entstammt der Sohn Oscar Wilhelm Oppenheimer (* 7. Juli 1860 in Heidelberg; † 9. Mai 1920 in Freiburg im Breisgau). Er war Facharzt für Magen- und Darmerkrankungen. Er heiratete seine Cousine Frieda Oppenheimer (1877–1905).

Ehrungen
1892 wurde er zum Mitglied der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina gewählt.

Schriften (Auswahl)
 Lehrbuch der physikalischen Heilmittel für Aerzte und Studirende der Medizin. Stahl Verlag, 1861
 Über den Einfluß des Klimas auf den Menschen. Lüderitz, Berlin 1867
 "Bewusstsein-Gefühl". Eine psycho-physiologische Untersuchung. Bergmann Verlag, Wiesbaden 1903

Literatur
 Julius Pagel (Hrsg.): Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Urban & Schwarzenberg, Berlin 1901, Sp. 1233 (E-Text).

Weblinks

 Zacharias Oppenheimer bei Alemannia Judaica

Einzelnachweise

Mediziner (19. Jahrhundert)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Mitglied der Leopoldina (19. Jahrhundert)
Revolutionär 1848/49
Zacharias
Freimaurer (Deutschland)
Freimaurer (19. Jahrhundert)
Freimaurer (20. Jahrhundert)
Hofrat
Badener
Deutscher
Geboren 1830
Gestorben 1904
Mann

Zacharias Oppenheimer


I Muvrinikorzikanski je sastav koji je postao poznat po izvođenju i promicanju korzikanske tradicionalne glazbe. Sastav su osnovali braća Alain i Jean-François Bernardini krajem 1970-ih u malom selu Tagliu-Isulaccia na krajnjem sjeveru Korzike. Njihov otac Ghjuliu (preminuo 1977.), koji je bio poznati korzikanski pjesnik i pjevač, inicirao ih je na izvođenje i promicanje tradicionalne korzikanske glazbe.

Etimologija

Sastav je dobio ime po autohtonoj vrsti malog korzikanskog muflona, koji je izvorno pronađen samo na mediteranskim otocima Korzici i Sardiniji, ali je tijekom vremena uveden u mnoge druge regije Europe.

Pregled

I Muvrini grupa je započela s izvedbom pjesama u tradicionalnom korzikanskom stilu (gitara i glas, polifonija), prije nego što su se postupno otvorili svjetskoj glazbi i raznolikosti.
Svoju su orkestraciju posebno obogatili glazbenim instrumentima poput kololire (francuski:Vielle à roue; engleski: Hurdy-gurdy) i gajdi. Tijekom svoje duge karijere bili su jedan od najistaknutijih sastava te vrste, tako da su surađivali s mnogim francuskim i stranim umjetnicima poput Stinga, Luze Casal, MC Solaara ili Véronique Sanson (između ostalih). Od 1979. do 2007. sastav je objavio tridesetak albuma, što studijskih što uživo, gdje je album iz 2007.  I Muvrini et les 500 choristes (I Muvrini i 500 zboraša) postao sedma Zlatna ploča od 1994. Njihov stil evoluirao je od najtradicionalnijih oblika korzikanske polifonije do pijevivih tonova a da pri tome nikad nisu iznevjerili svoj materinski jezik.

Razvoj

Krajem 1980-ih, sastav I Muvrini igrao je ulogu kulturnog pionira, jer u to vrijeme na Korzici nije postojala niti jedna struktura ili organizacija za distribuciju glazbe općenito. Sastav je preživljavao upravljajući i financirajući samog sebe, snimajući svoje radove o svom trošku, a sve to gradeći reputaciju na način da su održavali stotine koncerata po otoku nudeći besplatan ulaz onima mlađim od 15 godina. Nadalje, u želji da povećaju svijest o tradiciji predaka, aktivno su radili na stvaranju škola za podučavanje korzikanskog pjevanja.
Nekoliko godina kasnije, zbog sve većeg uspjeha, I Muvrini prešao je na kontinentalni dio Francuske i započeo seriju nastupa na festivalima u Printemps de Bourges, u teatru Bobinu, te u Bretanji - zemlji snažnog nacionalnog ponosa. Dok su objavljivali svoje ploče, popularnost sastava bila je sve veća.
Takvoj popularnosti je znatno pomogla sve veća posjećenost koncerata čiji je dobar dio publike dolazio s Korzike, tako da je u ljeto 1993. godine trećina otočnog stanovništva pohrlila na njihove rasprodane koncerte. Prestižno kazalište Zenith i  Dvorana Bercy (Palais Omnisports de Paris-Bercy), obje u Parizu, uskoro su redom osvojene. Grupa je poznata u inozemstvu, posebno u zemljama poput Švicarske, Belgije, Njemačke i Nizozemske, koje je grupa posjećivala na turnejama promovirajući svoje nove albume.
I Muvrini je nastavio surađivati s Jacquesom Dutroncom na pjesmi "Corsica" s njihovog albuma CQFD kao i s Véroniqueom Sanson.

Diskografija

Studijski albumi

 1979 - ...Ti ringrazianu 1980 - Anu da vultà 1981 - ...È campà quì 1984 - Lacrime 1985 - 85 1986 - À l'encre rouge 1988 - Pè l'amore di tè... 1989 - Quorum 1991 - À voce rivolta 1993 - Noi 1995 - Curagiu 1998 - Leia 2002 - Umani 2005 - Alma 2007 - I Muvrini et les 500 choristes 2010 - Gioia 2012 - Imaginà 2015 - Invicta 2016 - Pianetta 2017 - LucioleKompilacijski albumi
 1998 - Sò 2000 - Pulifunie 2000 - A strada 2013 - Best of (3 CDs)

Albumi uživo
 1990 - In core 1994 - Zenith 93 1996 - Bercy 96 2006 - ALMA 2005Video / DVD-ovi
 I Muvrini at Bercy '96 Giru FR3  Zenith '92 Terra Alma 2005RecenzijeI Muvrini oživio je korzikansku kulturu i posebno njezinu glazbu. To je utoliko spektakularnije jer je grupa nastala u vrijeme kada regionalni jezici nisu bili prepoznati, pa čak ni odobreni. Osamdesetih godina, kada je sastav pjevao tradicionalne polifonije (uključujući paghjelle), u svoj repertoar je dodavao protestne pjesme. Također je bio žrtva nekoliko općinskih uredbi kojima im se zabranjivao nastup u određenim korzikanskim selima, što je ponekad dovodilo do sukoba između nacionalista s aktivistima udruge francuske i republikanske Korzike (CFR. Corse française républicaine'').

Izvori

Francuski glazbeni sastavi
Korzika

I Muvrini


الميل المربع هي وحدة قياس المساحة في نظام الواحدات الأمريكية.

تحويلات
كل 1 ميل مربع يعادل:
 4,014,489,600 بوصة مربعة
 27,878,400 قدم مربعة
 3,097,600 يارد مربعة
 640 آكر
 25,899,881,103.36 سنتيمتر مربع
 2,589,988.110336 متر مربع
 2.589988110336 كيلومتر مربع

انظر أيضا

 ميل

 ميل مكعب

مراجع

بذور معايير وقياسات
وحدات بريطانية
وحدات قياس عرفية أمريكية
وحدات مساحة

ميل مربع


An Potamogeton spathuliformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni J.W. Robbins, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Morong (pro. sp.. An Potamogeton spathuliformis in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton spathuliformis


Creal ist der Familienname folgender Personen:

 Cecil O. Creal (1899–1986), US-amerikanischer Bürgermeister der Stadt Ann Arbor
 Edward W. Creal (1883–1943), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch:
 Criel
 Kriel

Creal


Mari Kawamura (født 19. december 1988) er en japansk fodboldspiller. Hun har tidligere spillet for Japans kvindefodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Japan

Mari Kawamura


Garda alabalığı (Salmo trutta carpio), Salmonidae familyasından sadece kuzey İtalya'nın Garda gölü'nde bulunan alabalık alt türü. En önemli özelliği sadece yengeç türlerinden beslenmesidir. En çok gölün güneyinde rastlanır. Senede iki kez yumurtlamak için gölün daha derin olan kuzey kısmına göç eder. 50 cm uzunluğa ve 1,5 kilo ağırlığa varabilir.

Dış bağlantılar

Salmo

Garda alabalığı


Jean-Baptiste Etienne Rodérick Egal (1892-1947) est un négociant français et Représentant de la France Libre en Chine pendant la Seconde Guerre mondiale.

Premières années (1892-1920)

Originaire d'une famille de petits propriétaires agricoles du Sud-Ouest, Jean Baptiste Etienne Egal naît à Montclar d'Agenais dans le Lot et Garonne en 1892.

A 22 ans, il combat pendant la Première Guerre mondiale. Nommé capitaine, il choisit le nom de combat de "Rodérick". Blessé au bras pendant la bataille de Verdun, il est fait chevalier de la Légion d'honneur.

Négociant et Résistant en Chine (1920-1945)

Négociant à Shangaï (1920-1940)
Arrivé à Shangaï à 28 ans en 1920, il se marie avec Marguerite Argelé, professeur d'anglais au Collège français de Shangaï. Il est pendant les années 1930 directeur de la société Egal &  et propriétaire des "Grands magasins Paris-Shangaï", situés avenue Joffre, la principale artère commerciale de la concession française. Il importe et vend du vin, des tissus, des cosmétiques et des produits du Sud-Ouest. Rodérick Egal représente l'Oréal et les Grands Magasins du Louvre dans la concession. Il se constitue ce faisant une petite fortune.

Représentant de la France Libre en Chine (1940-1945)

Entrée dans la Résistance (1940-1941)
À l'issue de la défaite française de 1940, alors qu'il a 48 ans, Rodérick Egal répond à l'appel du Général de Gaulle du 18 juin. Il rassemble des résistants à Shangaï au sein de l'association « France Quand Même » afin de s'opposer aux Japonais. Le consul de France à Shangaï, Louis Reynaud, envoie un télégramme à De Gaulle dans lequel il écrit :

"Groupée autour de moi, la colonie française s'indigne contre toute idée d'armistice et de paix séparée, et se révolte à la pensée d'une telle trahison qui déshonorerait la France à jamais vis-à-vis de nos alliés et de l'humanité !"

Le 20 juillet, Rodérick Egal est nommé Représentant de la France Libre en Chine par le Général de Gaulle. Surnommé "le Tigre" en référence à Clemenceau, il anime un bulletin radio quotidien, "France toujours", et un bulletin hebdomadaire, "Vive la France". Il les utilise pour recruter des volontaires pour rejoindre les Forces françaises libres (FFL). Plusieurs policiers de la concession quittent leurs fonctions pour aller combattre les Japonais. Rodérick investit pour ce faire une part considérable de sa fortune. Le SAS Loïc Rofast le rejoint, ainsi que Robert Jobez, vice-commandant de la police de la concession. En tout, 65 hommes partent combattre l'Axe depuis la concession.

Après le début de la Collaboration, Louis Reynaud est remplacé par le vichyste Roland de Margerie, qui ne s'oppose pas à la mise en place de la Solution finale à Shangaï. L'ambassadeur de France à Pékin, Côme, licencie tous les fonctionnaires refusant de prêter allégeance à Pétain. Rodérick Egal s'oppose rapidement à Roland de Margerie. Il doit s'enfuir dans le ghetto juif de la ville. Il quitte également sa femme vichyste et entame une relation avec une musicienne russe.

Emprisonnement à Saïgon (1941)

Arrestation
La désertion de marins du navire militaire français Le Francis Garnier, partis rejoindre les FFL, entraîne une réponse de Vichy au mouvement de Résistance dirigé par Rodérick Egal. Sur les ordres de Roland de Margerie, la police de la concession française le recherche en avril . Sa femme Marguerite Argelé, vichyste, lui tend un piège en organisant une rencontre en avril 1941, rencontre lors de laquelle il est arrêté. Il est alors emprisonné sur le Francis Garnier.

À la suite de l'arrestation de Rodérick Egal, la police de la concession fait grève. Le consul de Grande-Bretagne à Shangaï menace de faire arrêter les consuls vichystes à Hong-Kong et Singapour s'il n'est pas libéré. L'administration de Vichy à Shangaï redoute une révolte en cas de procès dans la concession. Elle cherche alors à l'éloigner de la concession.

Déportation et emprisonnement par les autorités de Vichy
Rodérick Egal est déporté à Hanoï puis Saïgon en mai 1941. Condamné, emprisonné, spolié de ses biens, il est déchu de sa nationalité par l'administration de Vichy en Indochine. Malade, il est transféré dans un hôpital-prison en juin. Le Général de Gaulle fait pression auprès de Roland de Margerie afin d'obtenir sa libération, sans effet. Le consul britannique à Singapour fait pression sur les autorités de Vichy à Saïgon. Il fait également envoyer une cargaison d'opium en Indochine afin de soudoyer les autorités de Vichy.

Rodérick Egal est libéré sous la pression du Royaume-Uni, en échange de la cessation de ses activités de résistance à Shangaï. Il revient dans la concession française en octobre 1941.

Bataille de Hong-Kong et emprisonnement par les Japonais (1941-1945)

Le 8 décembre 1941, au même moment que Pearl Harbor, les Japonais attaquent Hong-Kong. Rodérick Egal rassemble  des volontaires et part combattre les Japonais au sein du Corps des volontaires de Hong-Kong. Il combat à la tête d'une troupe de Français libres lors de l'attaque de la ville en compagnie d'Henri Belle et Armand Delcourt. Fait prisonnier en décembre 1941 à North Point lors de la Bataille de Hong-Kong, il est interné dans un camp japonais pour prisonniers à Hong-Kong, d'abord à Sham Shui Po, puis à Argyle Street. Il y est régulièrement battu.

Pendant l'emprisonnement de Rodérick Egal à Hong-Kong, René Pontet lui succède à la tête de "France Quand-Même", devenu le Groupe France-Libre de Shangaï. Georges Rivelain-Kauffman organise également un réseau de résistance. Les Japonais envahissent la concession en mars 1945 sans résistance des forces armées vichystes.

Retour à Shangaï (1945-1946)
À l'issue de la guerre, Rodérick Egal revient à Shangaï et est réhabilité. Il reçoit la Croix de guerre, la Médaille de la résistance, et est nommé Officier de l'Empire Britannique et Officier de la résistance.

Rodérick Egal témoigne en juin 1946 lors du Staff Investigation Committee qui juge les collaborateurs, alors que le consulat de France est assiégé par des milliers d'étudiants chinois. Les commandants des forces françaises vichystes à Shangaï, Artigues, et de la police de la concession, Fabre, se suicident. Le vice-commandant de la police est arrêté par les Chinois et accusé de collaboration. Roland de Margerie est démis de ses fonctions.

Robert Jobez, un des premiers ralliés à Egal, devient consul de France à Shangaï après la guerre. George Egal, fils de Rodérick, devient consul de France à Hong-Kong pendant les années 1980.

Négociant à Hong-Kong (1946-1947)

En 1946, Rodérick Egal s'installe comme négociant à Hong-Kong. Il sort ruiné de la guerre, durant laquelle il a investi ses fonds dans la Résistance, puis été spolié de ses biens. Il cherche le soutien du Gouvernement provisoire. Celui-ci est cependant occupé à rallier les notables vichystes afin de maintenir la présence française en Extrême-Orient. Roland de Margerie est réhabilité en 1946 et nommé ambassadeur à Pékin.

Rodérick Egal décède en 1947, à 55 ans, des séquelles de sa captivité. Il est enterré au cimetière militaire de Stanley à Hong-Kong en compagnie de certains de ses frères d'armes.

Descendance
Rodérick Egal est le père de :

 George Egal, diplomate, consul de France à Hong-Kong, ambassadeur de France au Portugal et en Suisse, ambassadeur de France auprès de la FAO, officier de la Légion d'honneur, commandeur de l'ordre national du Mérite, commandeur de l'ordre d'Isabelle la Catholique, officier de l'Empire britannique,
 Pierre Egal, architecte.

Décorations

 Médaille de la résistance
 Officier de l'Empire Britannique
 Officier de la résistance

Notes et références

Négociant français
Personnalité française de la Seconde Guerre mondiale

Rodérick Egal