The San Juan River is a major tributary of the Colorado River in the Southwestern United States, providing the chief drainage for the Four Corners region of Colorado, New Mexico, Utah, and Arizona. Originating as snowmelt in the San Juan Mountains (part of the Rocky Mountains) of Colorado, it flows  through the deserts of northern New Mexico and southeastern Utah to join the Colorado River at Glen Canyon.

The river drains a high, arid region of the Colorado Plateau. Along its length, it is often the only significant source of fresh water for many miles. The San Juan is also one of the muddiest rivers in North America, carrying an average of 25 million US tons (22.6 million t) of silt and sediment each year.

Historically, the San Juan formed the border between the territory of the Navajo in the south and the Ute in the north. Although Europeans explored the Four Corners region as early as the 1700s, it was not settled until the gold and silver booms of the 1860s, when settlers arrived in large numbers from the eastern United States. After heated conflicts over land, the Native Americans were forced into reservations, where their descendants live today.

During the 20th century, intensive drilling in the fossil-fuel rich San Juan Basin and uranium mining along the lower river in Utah generated serious concerns about water quality, particularly in the Navajo Nation where the river is a crucial source of water for irrigation. Runoff from abandoned gold and silver mines has also been a major issue, as occurred in the 2015 Gold King Mine waste water spill into the Animas River, the main tributary of the San Juan.

The U.S. federal government has built a number of large dams in the San Juan River system to control floods and to provide irrigation and domestic water supply. In addition, the lower part of the river is inundated by Lake Powell, one of the largest reservoirs in the United States. Efficient management is crucial to ensuring enough water supply not just for farms and urban areas but also for recreational boating, fisheries, and environmental restoration. However, heavy water use has significantly reduced the flow of the San Juan River by as much as 25 percent since pre-development conditions. In addition, warming temperatures in the Rocky Mountains are projected to have a further negative effect on snowpack and thus stream flow.

Course

The San Juan River begins in Archuleta County, Colorado at the confluence of its East and West Forks. Both forks originate above elevations of  in the eastern San Juan Mountains in the San Juan National Forest. The river flows southwest through the foothills of the Rocky Mountains through the town of Pagosa Springs and reaches the Navajo Lake reservoir just north of the New Mexico border, near Arboles, Colorado. Below the Navajo Dam, the San Juan River flows west through a narrow farming valley in the high desert country of the Colorado Plateau. At Farmington, New Mexico, it is joined from the north by its main tributary, the Animas River, which rises in the San Juan Mountains near Silverton, Colorado.

From there it flows west through the Navajo Nation, turning northwest near Shiprock and its namesake monolith, crossing very briefly back into southwest Colorado (within half a mile (0.8 km) of the Four Corners quadripoint) before entering southeastern Utah. West of Bluff, Utah the river slices through the Comb Ridge and enters a series of rugged winding canyons, often over  in depth. The lower  of the San Juan River, in a remote portion of the Glen Canyon National Recreation Area, are flooded by Lake Powell, which is formed by Glen Canyon Dam on the Colorado River. The San Juan joins the Colorado in San Juan County, Utah at a point about  to the north of Navajo Mountain and  northeast of Page, Arizona.

Tributaries of the upper San Juan River above Navajo Dam include the Rio Blanco and the Navajo River, and the Piedra River and Los Pinos River (Pine River) which join the San Juan in Navajo Lake. In addition to the Animas River, several major tributaries join below Farmington, including the La Plata River and Mancos River in New Mexico, and McElmo Creek in Utah. San Juan also has a number of seasonal tributaries that drain arid regions of the Colorado Plateau. These include the Cañon Largo and Chaco River in New Mexico and the Montezuma Creek and Chinle Creek in Utah. The northern tributaries of the San Juan River, which originate in the San Juan Mountains, are snowmelt-driven, with the highest flows between March and June. Southern tributaries such as the Chaco River are mostly ephemeral but can carry large volumes of water during flash floods.

Discharge
According to the U.S. Bureau of Reclamation, the average unimpaired runoff or natural flow of the San Juan River basin over the 1906–2014 period was about ,  per year. The maximum was , , in 1941, and the minimum was , , in 2002. Heavy water use has decreased the river flow considerably since the early 20th century. The U.S. Geological Survey (USGS) stream gaging station at Bluff, Utah, recorded an average annual discharge of , or , for the 1915–2013 period. Before the construction of major dams to regulate the river, it sometimes dried up completely in the summer, as it did in 1934 and 1939. The maximum flow was  on September 10, 1927. The great flood of October 1911, which remains the largest recorded flood on the San Juan River, occurred before the USGS began measuring streamflow here. Based on observations of water depth and debris deposits, the 1911 flood may have reached a peak of .

The San Juan River annual hydrograph exhibits large seasonal variations with the highest monthly flow of  in June, and the lowest of  in December. The completion of Navajo Dam in 1963 and its associated water supply projects have decreased the flow of the river, from about  in the 1914–1963 period to less than  for the 1964–2016 period, although a minimum release from the dam prevents the river from drying up in the summer. Persistent drought conditions in the 21st century have further reduced the flow of the San Juan River, with an average annual discharge of  or  between water years 2000 and 2016.

Geology
The oldest geologic feature of the San Juan River basin is the San Juan Mountains, which consist largely of Precambrian and Paleozoic crystalline rock and outcrops of Tertiary volcanic rock. During the Paleocene and Eocene (about 66–34 million years ago), streams draining off the southern flank of the San Juan Mountains terminated in the San Juan Basin around present-day Farmington, slowly filling it with thick layers of sediment. Over millions of years, the burial of organic material under sedimentary layers created the abundant coal, oil, and natural gas deposits found in the area today.

Fluvial deposits indicate that a stream flowed west across the Colorado Plateau to join the Colorado River at least by the late Miocene (about 5 million years ago). This may have been the ancestral Dolores River, before the uplift of the Ute Mountains diverted it to its present northerly course. When the San Juan Basin filled and overflowed, it formed an outflow channel west into the old Dolores River bed, establishing the San Juan River's modern course.

Though Tectonic forces about 2–3 million years ago caused the terrain to rise across the Monument Upwarp in southeast Utah and northeast Arizona, the river maintained its course as an antecedent stream. The Monument Upwarp consists of a series of parallel anticlines and synclines running generally north to south in an area roughly  long and  wide. Where the river passes through these formations, it has sliced deep canyons through the reddish rock. In places, the San Juan has entrenched its ancient meanders thousands of feet into the bedrock, as can be observed in Goosenecks State Park, where it winds  through a set of horseshoe bends while traveling a straight-line distance of only . The canyon cutting was accelerated during the Pleistocene Ice Ages when the climate of the area was much wetter. The wetter climate resulted in floods of up to –ten times larger than any flooding of the San Juan in recorded human history.

The San Juan River flows through highly erodible sedimentary rock–such as sandstone, siltstone, and shale–that make up rock formations such as the slide-prone Chinle Formation. As a result, the San Juan is an extremely muddy river, contributing more than half of the sediment that occurs in the upper Colorado River above Lees Ferry despite accounting for only 14 percent of the total runoff.

Between 1914 and 1980, the U.S. Geological Survey station at Bluff, Utah, recorded an average of 25.41 million tons of sediment carried by the San Juan River each year—ranging from 3.24 million tons in 1978 to 112.4 million tons in 1941. The majority of the sediment originates in the watershed downstream of the Animas River.

Since the closure of the Glen Canyon Dam in 1963, sediments have been building a delta in Lake Powell instead of continuing down the Colorado River. Core samples taken in 2011 indicate aggradations up to  thick in the San Juan River arm of Lake Powell.

Watershed

Geography

The San Juan River drains approximately  in Colorado, New Mexico, Utah, and Arizona; the watershed land area is almost the same size as the state of West Virginia. The main stem of the river does not flow through Arizona but comes very close at the Four Corners. The highest point in the San Juan River watershed is  Windom Peak, located near the headwaters of the Animas River. The lowest elevation, where the San Juan River flows into Lake Powell, has a normal maximum elevation of  but typically fluctuates dozens of feet per year due to seasonal nature of runoff in the Colorado River Basin affecting the reservoir level. Most of the watershed is rural, with some extremely remote, uninhabited areas. About 75 percent of the watershed is shrubland, rangeland, and grassland. Due to the low rainfall and lack of substantial groundwater reserves, agricultural use is scarce, except for river valleys and in higher foothill areas influenced by wetter montane climates. About 2.3 percent of the watershed is dryland farms, and 1.6 percent is irrigated. Forests cover about 20 percent of the watershed, mostly at high elevations.

The San Juan Mountains and Ute Mountains bound the watershed on the north, the Jemez Mountains lie to the east, and various upland and mesa areas of the Colorado Plateau to the south and west. The San Juan Basin is a distinct area of the San Juan River watershed; it is a geologic structural basin known for its abundant fuel resources. The San Juan Basin is roughly coterminous with the southeast quadrant of the San Juan River watershed in northwest New Mexico and southwest Colorado. The watershed as a whole is very arid, with average annual precipitation just shy of . However, precipitation can be as high as  in the mountains at the headwaters of the San Juan River; a considerable portion of this falls as winter snow. In desert areas, most of the annual precipitation is generated by intense rainstorms during the peak monsoon season of July and August.

Although about 90 percent of the river's water originates as snowmelt in the Rocky Mountains of Colorado, the largest portion of the watershed – , or 40 percent – lies in New Mexico. A further 23 percent of the watershed is in Colorado, 20 percent is in Arizona, and 17 percent is in Utah. In terms of area drained, the Chaco River is the largest tributary draining , followed by Chinle Creek which drains . The Animas River is the largest tributary in terms of stream flow, but drains a comparatively slim watershed of . In the 21st century, the snowpack in the San Juan Mountains has often been diminished by warming winter temperatures which has led to concerns about the long-term water supply for the San Juan River. In addition, the mountains are particularly vulnerable to dust storms originating from the Great Basin; dust settling on snowpack increases the absorption of solar energy and often leads to premature melting.

Administration and land use
Well over 50 percent of the San Juan River watershed are Native American lands, the largest being the Navajo Nation, which covers portions of New Mexico, Arizona and Utah, in addition to the Jicarilla Apache Nation in New Mexico and the Ute Mountain and Southern Ute Indian Reservations in southwest Colorado. Federal agencies, principally the Bureau of Land Management, Forest Service and National Park Service, administer about 25 percent of the watershed. About 13 percent are privately owned (non-Indian) lands, and 3 percent belong to state and local governments.

Protected areas in the watershed include Colorado's Mesa Verde National Park and Canyons of the Ancients National Monument; the Chaco Culture National Historical Park in New Mexico, Canyon de Chelly National Monument in Arizona and Bears Ears National Monument in Utah. These parks are all known for their archaeological sites and ancient Native American dwellings. The San Juan National Forest encompasses more than 1.8 million acres (7300 km2) of alpine peaks, pine forests, and desert mesas in the San Juan Mountains; the San Juan watershed includes parts of the South San Juan and Weminuche Wildernesses, the latter being the largest federally designated wilderness in Colorado. Other notable features in the watershed include Shiprock, a nearly  high monadnock formation sacred to the Navajo people, and Monument Valley, whose rugged scenery has appeared in many Western films and other media.

The watershed is lightly populated, with most settlements concentrated along the San Juan and Animas Rivers. Farmington, New Mexico is the largest city, with a population of 45,965 at the 2010 census. Other major cities include Durango, Colorado (16,897), Cortez, Colorado (8,482), Shiprock, New Mexico (8,295) and Aztec, New Mexico (6,757). The San Juan Basin supports a large resource extraction economy, with oil, natural gas, coal, helium, alum, clay, fluorspar, uranium and various gemstones as the primary products; historically gold, silver, copper, and lead were also produced in large quantities. As of 2009, the over 40,000 wells in the San Juan Basin had produced more than 42 trillion cubic feet (1.2 trillion m3) of natural gas and 281 million barrels of oil.

History

Indigenous peoples
The San Juan River and its tributaries were an important water source for Native Americans as early as 10,000 BC, when Paleo-Indians inhabited the Four Corners region. By 500 BC–450 AD, the Basketmaker culture was succeeded by the Ancestral Puebloans or Anasazi, who developed distinctive irrigation methods and masonry architecture (pueblos); many ruins and sites are preserved in the San Juan watershed in places such as Mesa Verde National Park. Most settlements were concentrated along the upper San Juan River in New Mexico, where the terrain is gentler and water more abundant. The lower San Juan River in Utah flows through inaccessible canyons that largely precluded habitation. Starting around 1300 AD, a warming climate brought long droughts to the area, forcing the Puebloans to abandon their settlements north of the San Juan River and perhaps eventually causing them to migrate out of the San Juan River basin to the Rio Grande Valley, where their descendants live today.

The Navajo, who continue to live along the San Juan River today, are believed to have migrated into the Four Corners region by the 1500s, and may have come into contact with the last departing Anasazi. The Navajo name for the river was , "Old Age River" or "Old Man's River". Due to its westerly flow, the San Juan is considered a "male river" () and its sacred confluence with the south-flowing Colorado River (the "female river"), in Glen Canyon near Rainbow Bridge, "is the place where clouds and moisture are physically created." The Navajo made offerings to the river to "bless the land with water and provide protection from non-Navajo enemies". The Weminuche Ute, whose homeland was primarily in what is now Colorado, used the San Juan River as their southern boundary with the Navajo. The two groups considered each other enemies.

Spanish colonization and American settlement
The first use of the name Rio San Juan (after San Juan Bautista, the Spanish name for Saint John the Baptist) was apparently by Spanish explorer Juan Rivera, who led an expedition to the area in 1765. Rivera's route would later become part of the Old Spanish Trail between Santa Fe, New Mexico and Southern California. About a decade later, in 1776, the Domínguez–Escalante expedition passed through the San Juan River country, attempting to find a route from Santa Fe to the presidio in Monterey, California. Domínguez and Escalante crossed the San Juan River near where Navajo Lake is today and described the area as having good land suitable for settlement and farming but also "excessively cold even in the months of July and August." The expedition was unsuccessful, turning back at Utah Valley, but their discoveries were crucial in opening up the region to future European settlement.

Neither Spain nor Mexico established permanent settlements in the San Juan River country due to the harsh winter weather and presence of the native population. In 1848, after the Mexican–American War the area became part of the United States; prospectors arrived in the late 1850s, and upon their discovery of placer gold in tributaries of the upper San Juan River, a gold rush began to the San Juan Mountains. The gold rush reached its peak after the creation of Colorado Territory in 1861, bringing thousands of fortune seekers to this remote region. Silver was discovered along the Animas River in 1871 and led to the growth of present-day Silverton below the area's labor-intensive hard rock mines. The narrow-gauge San Juan Extension of the Denver and Rio Grande Western Railroad (D&RGW) was completed in 1881, linking Durango with the rest of the D&RGW system at Alamosa, Colorado via tracks through the upper San Juan River canyon.

The rapidly rising number of settlers faced conflicts with Ute and Navajo Indians. In 1863, the U.S. Army under General James Henry Carleton, in response to the "Navajo problem", forcibly evicted almost 10,000 Navajo from their lands near the San Juan River. More than 2,000 people died of starvation and disease during and after the  "Long Walk" to Fort Sumner, New Mexico. However, the Navajo were allowed to return to much of their original lands in 1868, and a federally recognized reservation was established south of the San Juan River. The Utes, who had been granted a reservation in western Colorado in 1868, faced hostility with settlers because most of the area's mineral wealth was concentrated on Ute lands. The U.S. Army drove the last of the Utes from southwest Colorado by 1881 (with the exception of a small portion in the Southern Ute Reservation, established by the Brunot Agreement in 1873) and the following year  of land were opened up for ranching, farming, and prospecting.

An unintended consequence of the Indian wars was how they shaped future water rights in the San Juan River system. When the Navajo reservation was established in 1868, it implicitly included water rights, which were formally acknowledged when the U.S. Supreme Court ruled in Winters v. United States (1908) that a federally established Indian reservation was "entitled to the water needed to create a permanent homeland." In 2005 the state of New Mexico reached a settlement with the Navajo Nation, where the Navajo finally secured their claim to over  of San Juan River water. Due to the prior appropriation doctrine, the Navajo now possess the best water rights to the San Juan River. In Cadillac Desert, Marc Reisner writes: "The Indians, where water was concerned, clearly had the upper hand. The white man's cavalry had made beggars of them; now his courts had made them kings."

The lower San Juan River country remained a remote backwater well into the late 19th century; John Wesley Powell's famed 1869 expedition down the Colorado River barely noted the San Juan River where they passed it in Glen Canyon. During the 1875 Hayden Survey of the lower San Juan River, George B. Chittenden wrote: "This whole portion of the country is now and must ever remain utterly worthless. It has no timber, very little grass, and no water." However, in 1879 more than 200 Mormon pioneers embarked on the Hole-in-the-Rock expedition which established the agricultural settlement of Bluff, Utah on the lower San Juan River in April 1880. The wagon trail they established became an important link between Utah Territory and the Four Corners region (although the infamously difficult Hole-in-the-Rock crossing just above the mouth of the San Juan was moved upstream to Halls Crossing the following year). The colony suffered greatly in its early years due to a series of floods, but the settlers persisted, as the LDS church strongly wished to maintain its presence in southeast Utah. In 1882, oil prospector E. L. Goodridge conducted the first known exploration of the lower San Juan canyons, floating from Bluff to Lee's Ferry, Arizona. Later, placer gold was discovered along the river, which brought more than 2,000 miners to Bluff in the 1890s in what proved to be a short-lived boom.

20th century
In October 1911, heavy monsoon rains generated the largest flood ever recorded on the San Juan River, causing severe damage along the entire length of the river and many of its tributaries. More than 100 bridges and  of railroad tracks were destroyed in the Colorado part of the river basin alone, completely cutting off transport and communications. Along the Animas River, "virtually all the crops" were destroyed. On the lower river, most of Bluff was inundated and  of farmland was swept away. At Mexican Hat, Utah the Goodridge bridge, whose deck was  above the river, was destroyed, indicating the floodwaters were at least that deep.

Farmington, the largest city on the San Juan River and in the Four Corners region, was established in 1901 and grew significantly in the 1920s as coal, oil, and natural gas were discovered in the area. Uranium was discovered in the Bluff area in the 1940s, and became a major source for the US nuclear program during World War II and afterward for domestic nuclear plants. As a consequence of the uranium boom, over 500 mining waste disposal sites continue to contaminate the San Juan River and local groundwater. One of the most polluted sites (at the former Shiprock, New Mexico mill) exhibits considerable leakage into the river. Oil spills have also contaminated the San Juan River at times; one of the largest occurred in October 1972 when over 4.5 million gallons (1 million liters) of oil leaked into the San Juan River from a broken pipeline.

The gold and silver industry began to decline in the 1950s, leaving behind hundreds of abandoned mines that have contributed to acid mine drainage problems. Rail traffic along the San Juan River declined with the closure of mines, although it was revived briefly in the 1960s by a temporary rise in oil production. When Navajo Dam was built along the upper San Juan River, it flooded the towns of Rosa and Arboles as well as a large portion of the D&RGW San Juan Line through the river canyon. The federal government paid for the cost of relocating the line, which began operating in August 1962; however, this section along the San Juan River was abandoned barely five years later due to falling traffic. (The section of the San Juan Line east of Chama has been preserved as the Cumbres and Toltec Scenic Railroad, and the section from Durango to Silverton as the Durango and Silverton Narrow Gauge Railroad.)

In 2015, one of the worst environmental disasters in Colorado and New Mexico's history occurred when the Gold King Mine near Silverton experienced a massive wastewater spill. The accident occurred when the U.S. Environmental Protection Agency was attempting to drain contaminated water that had built up at the mine entrance. More than 3 million gallons (11,400 m3) of highly acidic waste spilled into the Animas and San Juan Rivers, turning the water a bright yellow-orange color. The spill temporarily threatened irrigation and domestic water supply as far downstream as the Navajo Nation and contaminated sediment with heavy metals, including lead and zinc. The EPA asserted it would take "full responsibility" for the spill.

Dams and water projects

As early as 2,000 years ago, the Anasazi were known to build dams and sophisticated irrigation systems on tributaries of the San Juan River to irrigate their crops. During the initial period of European settlement in the 1800s, small private dams were built to supply water to farms and mining operations and to generate hydroelectricity (an early hydro project was the Tacoma power station, built on the Animas River in 1905.) In 1901, the Turley survey concluded that the San Juan River contained enough water to irrigate up to , but due to the high cost of delivering water to desert lands, neither private investors nor the federal government were willing to fund such large projects. The U.S. Reclamation Service (now the Bureau of Reclamation) conducted surveys of dam sites on the lower San Juan River in 1914, as part of the Boulder Canyon Project (the so-called "Bluff reservoir" was never built, after engineers determined that the high silt load of the lower San Juan would make a storage reservoir here useless within a short time). By the 1920s – with the oil boom spurring rapid growth in the Farmington area and food shortages impacting the Navajo Nation – the federal government recognized the need for a multi-purpose dam project on the upper San Juan River, which would later become Navajo Dam.

The big water projects in the San Juan River basin were mostly built by the U.S. Bureau of Reclamation after the 1950s as participating units of the Colorado River Storage Project, whose aim was to regulate the water supply of the upper Colorado River system, control floods and generate power. Navajo Dam, completed in 1963 after five years of construction, impounds 1.7 million acre feet (2.1 km3) of water in Navajo Lake. The dam serves for flood control, irrigation and long-term water storage, and its operations are paired with two major water projects of the upper San Juan River: the San Juan–Chama Project which diverts almost  per year from the San Juan watershed to the Rio Grande system serving Albuquerque, New Mexico, and the Navajo Indian Irrigation Project which provides water for  of farmland on the Navajo Nation. These two projects together were designed to put to "beneficial use" the water allocated to New Mexico under the 1922 Colorado River Compact, which divided the waters of the Colorado River and its tributaries between the seven U.S. states that make up the Colorado River Basin.

Today, a total of  of land are irrigated in the San Juan watershed, supplied by a combination of federal and local agencies. Other federal reclamation projects in the San Juan watershed are the Pine River Project, consisting of Vallecito Dam and Lake on the Los Pinos River; the Florida Project with Lemon Dam and Reservoir on the Florida River; and the Hammond Project along the San Juan River below Navajo Dam. The Dolores Project diverts water from the Dolores River to serve farmers in the San Juan watershed, near Cortez, Colorado. The most recently completed project is the Animas-La Plata Water Project near Durango, which had been authorized as early as 1968, but was not completed until 2013. Originally intended as an irrigation project, it was redesigned to provide domestic and industrial water supply. Currently under construction is the Navajo-Gallup Water Supply Project, which intends to convey water  south from Navajo Lake to parts of the Navajo Nation and Jicarilla Apache Nation as far as Gallup, New Mexico.

River ecology
The San Juan River provides habitat for at least eight native fish species – cutthroat trout, roundtail chub, speckled dace, flannelmouth sucker, bluehead sucker, mottled sculpin, Colorado pikeminnow, and razorback sucker, with a possible ninth, bonytail chub. The latter three are considered endangered under the Endangered Species Act of 1973, and are rarely found in the San Juan River today, if at all. With the exception of trout and dace, which inhabit clear, cold mountain streams in the headwaters, the native fishes are mostly adapted to the warm, shallow and silty characteristics of the lower San Juan. The San Juan cutthroat trout, a unique lineage of cutthroat trout endemic to the river and its tributaries, was considered extinct until its rediscovery in 2018. In addition, about 23 non-native fish species have been introduced to the San Juan River watershed. The common carp and channel catfish have become widespread in the lower reaches of the San Juan River. In the "tailwater" reach below Navajo Dam, introduced rainbow and brown trout thrive in the cold and stable flows released from the dam. Rainbow and brown trout have also proliferated in the headwaters of the San Juan River above Navajo Lake.

Native fish species in the San Juan River reproduce during high spring runoff events, which historically would overflow the banks of the river and spread out into the riparian zone, creating off-channel spawning habitat. Since the completion of the Navajo Dam, the portion of the San Juan River between the dam and Farmington became unsuitable for native fish due to the reduction in seasonal fluctuations. However, at Farmington the San Juan is joined by the Animas River – which is not controlled by any major dams – and regains some of its seasonal characteristics. In addition, the impoundment of water at Navajo Dam does not appear to have a significant effect on the amount of sediment transported in the river; thus, the aquatic environment of the lower San Juan, though somewhat degraded, still resembles pre-development conditions.

The Bureau of Reclamation consulted with the U.S. Fish and Wildlife Service between 1991 and 1997 to develop operation criteria at Navajo Dam that would comply with the Endangered Species Act. Since 1999, Navajo Dam releases have been changed to approximate the historic seasonal hydrograph of the San Juan River rather than a stable flow year-round. The San Juan River Basin Recovery Implementation Program requires spring peak releases of , dependent on water availability, and a reduction of the summer base flow from  to , to mimic historic dry season conditions. The peak release from Navajo Dam is timed to match the peak of snowmelt runoff on the Animas River. The program also includes other restoration and remediation work, such as improving fish passage at diversion dams, removing obsolete diversion structures, and eradicating non-native species such as catfish.

Recreation

The San Juan is a popular recreational river, despite some parts of its course being remote. Near the headwaters, Pagosa Springs, Colorado is known for its natural hot springs on the banks of the San Juan River. In the foothills, the  Navajo Lake is one of the largest bodies of water in both Colorado and New Mexico. Navajo State Park in Colorado and Navajo Lake State Park in New Mexico provide boating, water-skiing, fishing, and shoreline camping; two marinas are located in the New Mexico portion of the lake. The  of river from below Navajo Dam to Gobernador Wash are known as one of the best trout fishing waters in the United States due to the cold, clear flows released from the base of the dam. Cutthroat, rainbow and brown trout are present in this section of the San Juan River. Although trout are present in another  further downstream to Cañon Largo, the fishery is diminished in quality due to rising amounts of sediment. These "Quality Waters" of the San Juan River are visited by well over 50,000 anglers each year.

The section of the river between Farmington and Bluff which flows through Navajo lands is administered by the Navajo Nation Parks and Recreation Department, which issues permits for hiking and camping. However, it is seldom visited by boaters due to a lack of good river access sites. The lower San Juan River below Bluff is used heavily for whitewater boating and rafting, especially below the Sand Island river access, which (as of 2006) sees about 11,165 users per year. Many boaters take out at Mexican Hat, about  down the river, although some continue through the lower canyons to Clay Hills, near the head of Lake Powell,  further downstream. Commercial trips operate mainly during the late spring-early summer snowmelt season, though the season can be extended significantly in wet years. Applications for private trips are approved by the Bureau of Land Management's Monticello Field Office via lottery; about 900 spots are awarded each year out of more than 4000 requests. The section between Mexican Hat and Clay Hills is characterized by moderate class II-III rapids. Below Clay Hills, the San Juan flows through very isolated country to Lake Powell, where a long flat-water paddle is required to reach the closest services at Dangling Rope Marina.

See also
List of rivers of Arizona
List of rivers of Colorado
List of rivers of New Mexico
List of rivers of Utah
List of tributaries of the Colorado River

References

Notes

Works cited

External links

San Juan River Flow Data
San Juan River Rafting
San Juan River Water Information Program
Navajo Lake water levels

Rivers of Colorado
Rivers of New Mexico
Rivers of Utah
Tributaries of the Colorado River in Colorado
Tributaries of the Colorado River in New Mexico
Tributaries of the Colorado River in Utah
Rivers of Montezuma County, Colorado
Rivers of San Juan County, New Mexico
Rivers of San Juan County, Utah
Old Spanish Trail (trade route)
Colorado Plateau
San Juan Mountains (Colorado)

San Juan River (Colorado River tributary)


Conde Yorga, Vampiro es una película de vampiros/terror de 1970 protagonizada por Robert Quarry. Le siguió una secuela, El regreso del Conde Yorga.

AIP había planeado revivir en un mismo escenario al Conde Yorga como un adversario para el abominable Dr. Phibes en El Dr. Phibes ataca de nuevo. Sin embargo, este plan fue abandonado y Robert Quarry apareció como un artificialmente joven Dr. Biederbeck.
Robert Quarry interpretaría después a otro vampiro, el mesiánico Khorda en The Deathmaster de 1973, que se confunde a menudo con las películas de Yorga porque API tomó los derechos de distribución y comenzó a utilizar el término "The Deathmaster" para promover la secuela Yorga,  El Regreso del Conde Yorga.

Sinopsis
La película abre con la narración por el actor de carácter George Macready (cuyo hijo Michael produjo la película) acerca de la superstición de los vampiros mientras vemos un camión que transportaba un ataúd en Los Ángeles.

La película luego cambia a una sesión espiritista donde los implicados intente ponerse en contacto con el espíritu de la recientemente fallecida madre de uno de los participantes, Donna. Es aquí donde conocemos al personaje del título, Yorga (Robert Quarry), que preside la sesión en casa de Donna y se las arregla para encantar a los otros invitados. Tras la sesión, dos de los invitados, Erica y su novio Paul, ofrecen para conducir al Conde a casa. Al experimentar problemas con el auto fuera de la mansión de Yorga, los dos se resignan a a permanecer en la camioneta durante la noche.

Yorga observa a la pareja hacer el amor y, a continuación, los ataca, noqueando a Paul y mordiendo a Erica. El día siguiente comienza con Erica comiéndose un gato y actuando mucho más agresiva y seductora.

No toma mucho para los protagonistas masculinos sospechar que un vampiro está trabajando. Mientras reflexionan sobre la existencia de los muertos vivientes, Yorga visita a Erica durante la noche, le muerde una vez más, convirtiéndola en muerta viviente y la trae de vuelta a la mansión para unirse a sus otras dos novias.

Paul va a la mansión de Yorga para traerla de vuelta, pero Yorga lo esperaba y fácilmente lo somete y lo mata con ayuda de su sirviente deforme, Brudah. El resto de los personajes restantes va de noche a pedir información del paradero de Paul y uno de ellos, el Dr. Hayes (Roger Perry), trata con Yorga durante su visita. Pero Yorga fácilmente desvía los trucos verbales de Hayes y logra hipnotizar a Donna cuando los demás no están mirando.

Durante el día, Yorga llama a Donna y, en un trance, ella regresa a su mansión, donde Brudah la viola. Hayes y el novio de Donna, Michael, se dan cuenta de que no está y se dirigen a la mansión de Yorga cuando oscurece. Allí se separan y Hayes es confrontado por Yorga nuevamente. Le ofrece la prueba de que él es un vampiro, llevando al desprevenido doctor a una trampa en su sótano donde están durmiendo sus novias vampiro. Hayes lleva a Michael afuera, las novias despiertan y le atacan.

Michael mientras tanto, recorre la mansión y encuentra el cuerpo de Paul y entrar en una confrontación con Brudah, a quien mata. Mientras tanto, arriba, Yorga reúne a Donna con su madre, quien pasa a ser una de las novias de Yorga. Michael encuentra a Hayes, ensangrentado y moribundo en el sótano del Yorga. Con su último aliento, Hayes le dice el paradero de Donna a Michael, mientras que Erica y otra novia vampiro de Yorga intentan atacarlo.

Michael logra defenderse y entonces sube, para enfrentar a la madre de Donna y a Yorga. Yorga empuja a su novia en la estaca de Michael y escapa. Michael va detrás de él y Yorga casi lo ahoga hasta la muerte, pero logra parar a Yorga con su estaca. Yorga muere y se convierte en polvo mientras Michael y Donna miran.

En su intento por salir, se ven enfrentados a las dos restantes novias. Michael consigue mantenerlas a raya con una Cruz y las persigue fuera. Lamentablemente, cuando él se voltea, Donna, ahora transformada en un vampiro, lo ataca.

"¿Superstición?" dice la voz del narrador en el último momento de la película antes de que se escuche su risa en la noche y "El Fin" aparece en la pantalla, mostrándonos a un Michael ensangrentado y muerto.

Origen
Originalmente, la producción iba a ser una película porno soft core llamada Los amores del Conde Iorga, y algunas escenas de la película se muestran en la pantalla de título. El actor Robert Quarry le dijo a Michael MacReady que interpretaría el papel de vampiro si convertían la historia en una verdadera película de terror. Marsha Jordan, la actriz que interpretó a la madre de Donna, previamente había incursionado en dicho género como Marsha, El Ama de casa Erótica.

Dificultades con la MPAA

Stephen Farber, en su libro de 1972 "The Movie Ratings Game" detalla los problemas que tuvo el distribuidor de la película, American International Pictures, en la obtención de una clasificación GP (anteriormente conocido como M, más tarde rebautizada como PG) de la Motion Picture Association of America, que inicialmente estuvo dividida en cuanto a si se daría a la película una clasificación R o X. AIP insistió en que necesitaban una clasificación de GP sin restricciones para que la película pudiera ser estrenada en el mayor número posible de teatros, sobre todo en los autocinemas.

La película terminó ante la Junta de calificaciones de la MPAA seis veces antes de ser concedida la clasificación de GP y dos o tres minutos de contenido violento y sexual fueron finalmente retirados por AIP. Se realizaron alteraciones en la banda sonora de la película para reducir el impacto de las escenas violentas que permanecieron en la película. La versión actual en DVD de la MGM lleva una clasificación PG-13, indicando la posibilidad de que algunas de las escenas eliminadas pudieran haber sido restauradas.

El corte más evidente fue la escena en el que una mujer, después de haber sucumbido a la ansia de sangre al haber sido mordida por Yorga, termina con su gato muerto en sus manos. En la versión para el cine, la escena es tan breve que era difícil saber lo que estaba sucediendo. Copias completas de la película muestran claramente el gato ensangrentado

Referencias

Enlaces externos
 Robert Quarry interpretando al Conde Yorga

Películas en inglés
Películas de 1970
Películas de Estados Unidos
Películas de terror de Estados Unidos
Películas de terror

Conde Yorga, Vampiro


سترونغ هولد (بالإنجليزية: Stronghold، أي: "الحصن") هي لعبة استراتيجية الوقت الحقيقي تاريخية طورت بواسطة فايرفلاي ستوديوز عام 2001، تركز اللعبة بصورة كبيرة على الجانب العسكري والغزو إلا أنها لم تهمل الجانب الاقتصادي من أجل توفير الطعام والموارد اللازمة لحياة المواطنين في مملكتك، حيث توفر اللعبة نوعين من المهمات اقتصادية وعسكرية، اللعبة تجري في العصور الوسطى في بريطانيا حوالي من 1066 وفي بعض الأحيان نظرا لعدم وجود أي حدود زمنية، يمكن ان تستمر اللعبة لمئات السنين بعد هذا التاريخ.

تم إصدار نسخة أخرى من اللعبة :
 سترونج هولد: كروسيدر
 سترونج هولد 2
 سترونج هولد ليجندز

مراجع

وصلات خارجية

 Firefly Studios

أعمال تقع أحداثها في قلاع
ألعاب إستراتيجية الوقت الحقيقي
ألعاب فايرفلاي ستوديوز
ألعاب فيديو 2001
ألعاب فيديو استخدمت محرك هافوك
ألعاب فيديو العصور الوسطى
ألعاب فيديو تقع أحداثها في القرن 11
ألعاب فيديو تقع أحداثها في قلاع
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في المملكة المتحدة
ألعاب ماك أو إس
ألعاب ويندوز
سترونج هولد
سلاسل تيك-تو إنترأكتيف

سترونغ هولد (لعبة فيديو 2001)


An Agrostis venezuelana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Agrostis venezuelana in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Venezuela. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis venezuelana


Krušetnica este o comună slovacă, aflată în districtul Námestovo din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 958 de locuitori. Se învecinează cu comuna Breza.

Istoric
Localitatea Krušetnica este atestată documentar din 1593.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Krušetnica


Un ivoirier est une personne dont le métier est de travailler ou de  sculpter l'ivoire. Le travail de l'ivoire existe depuis l'antiquée. L'ivoire est un matériau considéré noble mais désormais règlementé afin de prévenir le braconnage.  La pratique d'ivoirier est illégale en France depuis 2016.

L'ivoire a été utilisé a de multiples fins au cours des siècles avec la production de nombreux objets utilitaires, décoratifs ou encore religieux. A la Renaissance, le développement des machines et techniques de tournage permirent la création d'œuvres en ivoire uniques. De par leur valeur et rareté, les objets en ivoire faisaient souvent partis de l'inventaire des Cabinet de curiosités. L'une des plus grandes collections se trouvent au Grünes Gewölbe, a Dresde.

En Europe

En France, Dieppe en Normandie fut un centre réputé du travail de l'ivoire.

Artisans notables
 François Duquesnoy, français du dix-septième siècle.
 Augustin le Pieux, prince-électeur de Saxe, artisan and collectionneur
 Georg Wecker, allemand du seizième siècle.
 Egidius Lobenigk, allemand du seizième siècle.
 Jakob Zeller, allemand du dix-septième siècle.
 Johann Caspar Schenck, allemand du dix-septième siècle.
 Famille Zick, Peter, Lorenz, Stephan, allemande du dix-septième siècle.
 Mathias Rauchmiller, allemand du dix-septième siècle.
 Ignaz Elhafen, autrichien du dix-septième siècle.
 Jean-Baptiste Guillermin
 Nicolas Grollier de Servière
 Armand Boutrolle

En Afrique

La guilde des ivoiriers, Igbesamwan, Royaume de Bénin
A la cour du Bénin, les sculpteurs d'ivoire étaient organisés en une guilde au service du roi (Oba) et se trouvait dans un quartier séparé de la capitale Edo. En plus, des artisans Bini, des artisans Yoruba du Royaume d'Oyo voisin travaillait aussi dans l'Igbesamwan.

En Asie

Inde
L'Inde a une longue histoire du travail de l'ivoire et avaient plusieurs centres régionaux. Les traditions et techniques ivoirières régionales furent résumées avec la publication d'une série de monographes (Monograph on ivory carving) au début du XX-ème siecle.

Notes et références
 Histoire des éventails Chez tous les peuples et a toutes les époques et suivi de notices sur l'écaille, la nacre et l'ivoire. 1875. S. Blondel
 Dictionnaire des arts décoratifs à l'usage des artisans, des artistes, des amateurs et des écoles. 1885. P.Rouaix
 Les statuettes d'ivoire en Europe du Moyen Age au XIXe siècle. 2000. C. Ferment
 Les Ivoires : évolution décorative du Ier siècle à nos jours. Tardy · 1966. P.309
 France: un arrêté ministériel rend désormais illégale la profession d'«ivoirier». https://www.rfi.fr/fr/france/20160924-france-arrete-ministeriel-rend-desormais-illegale-profession-ivoirier
 À Dieppe, le dernier ivoirier en activité confronté aux écologistes et à la disparition du commerce. 2021. https://www.paris-normandie.fr/id220876/article/2021-08-11/dieppe-le-dernier-ivoirier-en-activite-confronte-aux-ecologistes-et-la
   Sculptures africaines dans les collections publiques françaises 1972. Éditions des Musées nationaux. P-36
   Africa and the Renaissance. Art in Ivory . BASSANI Ezio, FAGG William B.,  The Center for African Art and Prestel-Verlag, New York, 1988.
   The owner of the land: The Benin Obas and colonial forest reservation in the Benin division, Southern Nigeria. The Journal of African History, Volume 50 , Issue 2 , July 2009 , pp. 223 - 246. DOI: https://doi.org/10.1017/S002185370999003X
   African Art and Leadership 1972. University of Wisconsin Press. P-289
   African Carvings With an Addendum on African Sculpture and the Modern Movement in Art. 1975. P-9
   Punjab Ivory Carving Monograph. https://ignca.gov.in/Asi_data/23104.pdf

Voir aussi

Articles connexes
 Ivoire (sculpture)
 Ivoire
 Ivoirerie tardo-antique

Liens Externes
 https://collection-lacharriere.quaibranly.fr/fr/coupe-divinatoire-agere-ifa
 https://www.mbam.qc.ca/fr/oeuvres/22747/

Artisan d'art

Ivoirier


Eduardo Aguirre Obarrio (Buenos Aires, 14 de mayo de 1923 - id. 28 de septiembre de 2011), fue un abogado y jurista argentino. Entre 1972 y 1973 se desempeñó como ministro de Defensa de la Nación durante el gobierno de facto de Alejandro Lanusse.

Biografía

Se recibió de abogado en la Universidad de Buenos Aires (UBA), en la cual luego se doctoró.

Durante la autodenominada Revolución Argentina, fue subsecretario de Justicia mientras ejercía la presidencia el teniente general Juan Carlos Onganía (1966-1970), posteriormente fue ministro de Defensa del gobierno del teniente general Alejandro Lanusse(1971-1973). Cuando estaba al frente del ministerio, se produjo la denominada Masacre de Trelew, hecho en el cual fueron fusilados, el 22 de agosto de 1972, 16 guerrilleros detenidos en la Base Aeronaval Almirante Zar.

Aguirre Obarrio ejerció como profesor titular consulto de Derecho Penal en la UBA y en la Universidad Católica Argentina (UCA). En su vasta carrera dictó más de 200 conferencias, repartidas entre  Argentina, Madrid y a lo largo de Latinoamérica.

En 1985, participó del Juicio a las Juntas de la última dictadura militar (1976-1983) como abogado del exjefe de la Armada, el almirante Jorge Isaac Anaya.

En 2006, la Fundación Konex, en honor a su trayectoria, le entregó  el diploma al mérito en Derecho Administrativo, Tributario y Penal. En marzo de 2008 se le dictó arresto domiciliario en el marco de la investigación por la Masacre de Trelew, un mes más tarde recibió la falta de mérito.

Al momento de su muerte se desempeñaba como presidente de la Academia Nacional de Derecho y Ciencias Sociales de Buenos Aires, institución a la que había ingresado en 1993.

Libros
Los delitos. 3 tomos

El delito de chantaje

Referencias

Abogados de la ciudad de Buenos Aires
Ministros de Defensa de Argentina
Penalistas de Argentina
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires
Gabinete de Alejandro Agustín Lanusse

Eduardo Aguirre Obarrio


Elitizm (veya seçkincilik), bir elitin veya bir azınlığın yönetmesi gerektiği fikri veya yönetim işinin bir elit veya azınlık tarafından yapılması anlamına gelir. Siyaset teorisinde üç tür elitizmden söz edilebilir: Normatif elitizme göre, elit yönetimi arzuya şayandır; zira, yönetim en akıllıların veya en iyilerin elinde olmalıdır.

Bu görüşün en tipik temsilcisi filozof kralların iktidarda olmasını isteyen Platon'dur (MÖ 427-347). Klasik elitizm, bir reçete sunmaktan ziyade bir olguyu tespit iddiasıyla elit yönetiminin toplumsal hayatın kaçınılmaz ve değiştirilemez bir gerçeği olduğunu ileri sürer. Vilfredo Pareto (1848-1923), Gaetano Mosca (1857-1941) Joseph Alois Schumpeter (1883-1950) ve Robert Michels (1876-1936) klasik elitizmin belli başlı teorisyenleridir.

Elitizm terimi bazen, yüksek yeteneklere veya sadece yüksek bir askeri/politik konuma sahip olduğunu iddia eden bir grup insanın, başkalarının pahasına kendilerine ekstra ayrıcalıklar tanıdığı durumları belirtmek için de kullanılır. Bu elitizm biçimi bir ayrımcılık türü olarak tanımlanabilir.

Modern elitizm, klasik elitizm gibi empirik temelli olmakla birlikte, elit oluşumunu/yönetimini toplumun kaçınılmaz yapısından ziyade belirli ekonomik ve siyasal yapılara bağlamaktadır. "Plüralist", "rekabetçi" veya "demokratik" sıfatlarıyla da anılan modern elitizm modern elitlerin insicamlı ve birleşik bir bütün olmaktan ziyade çeşitli hatlar boyunca parçalanmış olduğunu ve parçalar arasındaki rekabetin elitlere dahil olmayan kişi ve grupların da demokratik politikada etkili olmalarına fırsat sağlayabileceğini savunur.

Ayrıca bakınız
 Aristokrasi
 Meritokrasi
 Narsisizm
 Oligarşi
 Sağ popülizm
 Sosyal darwinizm

Teknokrasi
Toplumsal gruplar
Siyaset bilimi
İdeolojiler
Oligarşi
Toplumsal teoriler
Narsisizm
Ayrımcılık
Elit teorisi
Psikolojik tutum

Elitizm


Les Larmes de madame Wang (哭泣的女人, Kū qì de nǔ rén) est un film chinois réalisé par Liu Bingjian, sorti en 2002.

Synopsis
La mari de madame Wang est arrêté pour dettes de jeu et elle doit quitter Pékin. Elle retourne dans sa ville natale dans le Guizhou, accompagnée d'une fillette abandonnée. Là-bas, son ancien petit ami Youming, lui conseille de devenir pleureuse professionnelle lors des cérémonies funéraires. Les affaires débutent mal mais elle commence à acquérir une véritable renommée.

Fiche technique
 Titre : Les Larmes de madame Wang
 Autre titre : La Pleureuse
 Titre original : 哭泣的女人 (Kū qì de nǔ rén)
 Réalisation : Liu Bingjian
 Scénario : Deng Ye et Liu Bingjian
 Musique : Dong Liqiang
 Photographie : Xu Wei
 Montage : Zhou Ying
 Production : Jason Chae, Ellen Kim et Michel Reilhac
 Société de production : Asparas Films, Flying Tiger Pictures, MBC Productions, Mirovision, Mélange Productions et iPictures
 Pays : , ,  et
 Genre : comédie dramatique
 Durée : 90 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival de Cannes),

Distribution
 Li Longjun
 Liao Qin
 Wei Xingkun
 Wen Ging
 Zhu Jiayue

Distinctions
Le film a été présenté dans la sélection Un certain regard du festival de Cannes 2002 et a reçu le prix Netpac au festival international des cinémas d'Asie de Vesoul.

Notes et références

Liens externes

Film chinois sorti en 2002
Film sud-coréen sorti en 2002
Film français sorti en 2002
Film canadien sorti en 2002
Comédie dramatique chinoise
Comédie dramatique sud-coréenne
Comédie dramatique française
Comédie dramatique canadienne
Film se déroulant à Pékin

Les Larmes de madame Wang


Baka Woodchuck (Nokemes Agaskw na jeziku Abenaki-Penobscot); Nuhkomoss Munimqehs na jeziku Maliseet-Passamaquoddy; Grandmother Woodchuck), Kod Indijanaca Abenaki, Penobscot, Maliseet i Passamaquoddy Baka Woodchuck mudra je stara baka heroja kulture Glooskapa. U nekim legendama se kaže da ga je odgojila nakon majčine smrti pri porodu, ali u većini predaja Stvoritelj ju je stvorio zasebno, a ona je usvojila Glooskapa kao svog unuka.

Izvori

Abenaki mitologija
Maliseet mitologija
Penobscot mitologija
Passamaquoddy mitologija

Baka Woodchuck


Mathias Maximilian Franziskus Jungeblodt (* 1854; † 1923) war von 1898 bis 1916 Oberbürgermeister der Stadt Münster und als solcher auch Mitglied des Preußischen Herrenhauses.

Wirken
Auf sein Bestreben hin wurde im Jahr 1901 die Stadtverwaltung in mehrere Dezernate mit Ämtern und Dienststellen untergliedert, um Aufgaben zu bündeln und besser zu organisieren. Dabei war das "Dezernat A" (auch "Zentralbüro") das des Oberbürgermeisters.

Weiterhin kümmerte er sich um den Ausbau der Universität und der Industrie sowie die Verbesserung der Infrastruktur.

Zwei Jahre nach seinem Tode wurde nach ihm der Jungeblodtplatz benannt.

Literatur
Lambacher, Hannes: Von der Staatskuratel zur selbständigen Aufgabenerfüllung – Entwicklung der kommunalen Selbstverwaltung von der napoleonischen Zeit bis zum Ende des Zweiten Weltkriegs, in: Geschichte der Stadt Münster, hrsg. v. Franz-Josef Jakobi, Band 2, Münster

Einzelnachweise

Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Politiker (Deutsches Reich)
Bürgermeister (Münster)
Deutscher
Geboren 1854
Gestorben 1923
Mann

Max Jungeblodt


La Détention domiciliaire sous surveillance électronique  est soit une modalité d'aménagement de peine, soit une mesure alternative à l'emprisonnement. Son principe consiste en l'obligation qui est faite au condamné de demeurer, selon des périodes déterminées, en un lieu spécifiquement désigné par le juge de l'application des peines ou la juridiction de jugement.

Description et fonctionnement

Faire l'objet d'une DDSE, c'est se voir interdire de s'absenter de son domicile ou de son lieu d'hébergement en dehors des périodes autorisées résultant de l'exercice d'une activité professionnelle, du suivi d'un enseignement, d'une formation ou d'un traitement médical, de la recherche d'un emploi, de la participation à la vie de famille, ou de tout projet d'insertion ou de réinsertion.

Son fonctionnement requiert l'installation d'un dispositif de surveillance électronique au domicile du condamné, sous la forme d'un boîtier-récepteur raccordé à une prise électrique de secteur et relié à un centre géré par l'administration pénitentiaire, et le port pour son usager d'un bracelet à sa cheville, muni d'une puce électronique émettrice.

Le dispositif de surveillance électronique est ce qui permet de détecter la présence du porteur du bracelet pénal sur son lieu d'assignation à résidence, selon les périodes fixées préalablement par le juge.

Les deux régimes de la DDSE

La Loi de Programmation de la Justice du 23 mars 2019, entrée en vigueur le 24 mars 2020, a rebaptisé le « placement sous surveillance électronique » en « détention domiciliaire sous surveillance électronique », et distingue deux régimes de DDSE :

1/ la DDSE-aménagement, qui est une modalité d'aménagement des peines d'emprisonnement. Elle s'exécute en dehors d'un établissement pénitentiaire, dans un lieu désigné par l'autorité judiciaire, la plupart du temps le domicile du condamné ou un lieu d'hébergement. Elle comporte l'obligation de respecter des périodes horaires d'interdiction de sortie du domicile fixées par cette même autorité.
La durée de la DDSE-aménagement est comprise entre au moins 1 mois et au plus un an.

Textes applicables : art. 132-26 du CP ; 723-7 à 723-13-1 et R. 57-10 à R. 57-30 du CPP.

2/ La DDSE-peine est une peine alternative à l'emprisonnement consistant aussi pour le condamné à demeurer en un lieu désigné, pendant des périodes déterminées. Toutefois, la particularité de la DDSE-peine est qu'elle n'emporte pas, pour le condamné, sa mise sous écrou, puisqu'elle ne constitue pas une peine d'emprisonnement à proprement parler. Il s'ensuit que la personne condamnée ne peut bénéficier ici ni de crédit de réduction de peine, ni de réduction supplémentaire de peine, ni de permission de sortir.
La durée de la DDSE- peine doit être fixée entre 15 jours au minimum et 6 mois au maximum. Sous conditions, elle peut se clore par anticipation, ce qui n'est pas le cas de la DDSE-aménagement.

Textes applicables : art. 713-42 qui renvoie aux art. 723-8 à 723-12 du CPP ; et D. 49-82 du CPP qui renvoie aux art. R. 57-10 et suivants du CPP.

Bibliographie

 Michel Foucault, Alternatives à la prison, Éditions Divergences, 2021.

Liens externes

Droit de l'exécution des peines en France


O Prêmio MTV Miaw para Hino do Ano é apresentado anualmente no MTV Millennial Awards Brasil, uma premiação criada pelo canal de televisão brasileiro MTV, para reconhecer os melhores músicos, influenciadores e entretenimento da geração millennial. Anitta, Tropkillaz e Zaac são os artistas com mais prêmios nesta categoria, vencendo dois. Anitta, Ludmilla e Luísa Sonza são as artistas mais indicadas com quatro indicações.

Vencedores e indicados
Legenda:

Década de 2010

Década de 2020

Artistas com mais prêmios
 2 prêmios
 Anitta
 Tropkillaz
 Zaac

Artistas com mais indicações
 4 indicações
 Anitta
 Ludmilla
 Luísa Sonza

 3 indicações
 Pabllo Vittar
 Pedro Sampaio
 Zaac

 2 indicações
 Iza
 Kevin o Chris
 Kevinho
 MC Pedrinho
 Tropkillaz
 Vitor Kley
 Xamã

Hino do Ano
Prêmios estabelecidos em 2018
Prêmios para canção

Prêmio MTV Miaw para Hino do Ano


فيروس تريستيزا الحمضيات  هو أحد الفيروسات النباتية. ينتمي إلى جنس فيروس إصفرار البنجر  من فصيلة فيروسات إصفرار البنجر. يؤدي الفيروس إلى إصابة الحمضيات بمرض التدهور السريع الذي يقود في بعض الحالات إلى موت الأشجار.

مراجع

فيروسات اصفرار البنجر
فيروسات نباتية

فيروس تريستيزا الحمضيات


Bojničky este o comună slovacă, aflată în districtul Hlohovec din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.421 de locuitori.

Istoric
Localitatea Bojničky este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bojničky


Sameiningarflokkur alþýðu – Sósíalistaflokkurinn (dansk: Socialistpartiet - fulde navn Det forenede Folkeparti - Socialistpartiet) var et islandsk politisk parti der eksisterede i perioden 1938–1968, da partiet indgik i Folkealliancen sammen med udbrydere fra Islands Socialdemokratiske Parti.

Historie
I 1916 blev det islandske socialdemokratiske partiet Alþýðuflokkurinn dannet. Partiet blev splittet i 1930, da dets venstrefløj dannede Kommúnistaflokkur Íslands (Islands kommunistiske parti), der blev den islandske sektion af Komintern. I 1937 oplevede socialdemokraterne en ny splittelse og udbryderne etablerede i 1938 sammen med kommunisterne Socialistpartiet, men uden at tilslutte sig Komintern. Partiet vedblev dog at arbejde i tråd med Kominterns retningslinjer og opretholdet tæt forbindelse med Sovjetunionens kommunistiske parti. I 1939 blev Einar Olgeirsson partileder efter at en ikke-kommunist havde forladt partilederposten i protest mod Sovjetunionens angreb på Finland.

Partiets indflydelse voksede under Anden Verdenskrig og ved altingsvalget 1942 blev partiet større end Socialdemokraterne. Partiet var stærke tilhængere af at oprette den islandske republik i 1944. 144-46 deltog Socialistpartiet i en bred samlingsregering, men trak sig på spørgsmålet om USAs militærbase i Keflavik, som partiet var imod.

4. april 1956 etablerede Socialistpartiet sammen med en udbrydergruppe fra Socialdemokratiets venstrefløj partiet Folkealliancen med Hannibal Valdimarsson som første leder. Alliancen blev omdannet til et politisk parti i 1968, hvorefter Socialistpartiet blev opløst.

Partiledere
 Héðinn Valdimarsson, 1938-1939
 Einar Olgeirsson, 1939-1968

Valgresultat

Litteratur

 Dolf Sternberger, Bernhard Vogel (Hrsg.): Die Wahl der Parlamente und anderer Staatsorgane. Ein Handbuch. Band I: Europa. Erster Halbband. Walter de Gruyter, Berlin 1969, s. 695–710.
 Helmut Richter, Günter Trautmann (Hrsg.): Eurokommunismus. Ein dritter Weg für Europa? Hoffmann und Campe, Hamburg 1978, s. 136 ff.

Tidligere politiske partier i Island
Socialistiske partier
Etableret i 1938
Ophørt i 1968

Socialistpartiet (Island)


ريشارد أوبرماير Richard Obermayr (ولد في 22 أغسطس 1970 في ريد Ried) هو كاتب نمساوي.

درس في فيينا ونشر كتاباته الأدبية في العديد من الصحف. واشترك في عام 1996 في مسابقة إنجيبورج باخمان في كلاجنفورت. صدرت روايته الأولى في عام 1998. ويعيش في فيينا. وهو عضو في تجمع ادباء جراتس. حصل على منحة دراسية من مؤسسة أدالبرت شتيفتر وكذلك منحة دراسية من مؤسسة هيرمان لينتس في عام 2000، وكذلك منحة روبرت موزيل الدراسية لأربع سنوات من عام 2002 إلى 2005.

من أعماله

 السماء المزيفة 1998

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1970

ريشارد أوبرماير


Sorkun, Sandıklı - Afyonkarahisar ili Sandıklı ilçesine bağlı belde
 Sorkun, Dörtdivan - Bolu ili Dörtdivan ilçesine bağlı köy
 Sorkun, Gölhisar - Burdur ili Gölhisar ilçesine bağlı köy
 Sorkun, İskilip - Çorum ili İskilip ilçesine bağlı köy
 Sorkun, Mihalıççık - Eskişehir ili Mihalıççık ilçesine bağlı mahalle
 Sorkun, Daday - Kastamonu ili Daday ilçesine bağlı köy
 Sorkun, Akşehir - Konya ili Akşehir ilçesine bağlı mahalle
 Sorkun, Gerze - Sinop ili Gerze ilçesine bağlı köy
 Sorkun, Zara - Sivas ili Zara ilçesine bağlı köy
 Sorkun, Uşak - Uşak ili merkez ilçesine bağlı köy
 Sorkun, Bozkır - Konya ili Bozkır ilçesine bağlı mahalle

Sorkun


Kongo Cumhuriyeti, Afrika kıtasının orta batı bölümünde yer alan bir ülkedir. Kongo-Brazzaville olarak da adlandırılan ve 1969 ile 1991 yılları arasında Kongo Halk Cumhuriyeti olarak varlığını sürdüren ülkenin sınır komşularını (kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde) Kamerun, Orta Afrika Cumhuriyeti, Kongo DC, Angola'ya bağlı olan ancak anakara ile fiziki bağlantısı bulunmayan Cabinda bölgesi, Gabon ve Atlas Okyanusu oluşturmaktadır. Ülkenin başkenti Brazzaville'dir.

Ülke adı

Kongo Cumhuriyeti geçmişinde birçok kez resmi adında değişiklik yaşanmış olup, belli dönemlerde komşu ülke Kongo DC ile resmi olarak aynı isim kullanılmıştır. Aşağıdaki tabloda Kongo bölgesinin tarihsel isimleri yer almaktadır.

{| class="wikitable centered"
|-
! style="background:#9C9C9C;" colspan="3" |
Kongo Bölgesi Tarihsel İsimlendirmeleri

|-
! Eski Belçika Kolonisi (Günümüzde Kongo Demokratik Cumhuriyeti) !! Eski Fransa Kolonisi (Günümüzde Kongo Cumhuriyeti)* !! Eski Portekiz Sömürgesi
|-
| 1877'den itibaren kolonileşme || | 1880'li yıllarda kolonileşme** || rowspan="5" valign="top" | 1885'ten itibaren Portekiz-Kongosu
|-
| 1885'ten itibaren Kongo Bağımsız Devleti || | 1903'ten itibaren Orta Kongo
|-
| rowspan="2" | 1908'den itibaren Belçika Kongosu || 1910 Fransız Kongosu
|-
| 1958'den itibaren Kongo Cumhuriyeti
|-
! Bağımsızlık 30 Haziran 1960 || Bağımsızlık 15 Ağustos 1960
|-
| 1960 Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Léopoldville olarak adlandırılan)1960 yılında Özgür Kongo Cumhuriyeti olarak direnişçiler tarafından bağımsızlık ilanı (26 ülke bağımsızlığı tanıdı, yaklaşık bir yıl sonra hükûmet yanlısı askerler tarafından yenilgiye uğratılmıştır) || rowspan="2" valign="top" | 1960 Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Brazzaville olarak adlandırılan) || rowspan="4" valign="top" | 1956 Angola ile ortak yönetime sahip olan Portekiz Kongosu
|-
| 1961 Federal Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Léopoldville olarak adlandırılan) ,  1964'te direnişçiler tarafından Kongo Halk Cumhuriyeti'nin Stanleyville'de ilanı (sadece 7 ülke tarafından tanınmış, birkaç ay sonra hükûmet yanlısı askerler tarafından yenilgiye uğratılmıştır)
|-
| 1964 Kongo Demokratik Cumhuriyeti (Kongo-Léopoldville olarak adlandırılan)    || rowspan="2" valign="top" | 1965 Kongo Cumhuriyeti (Kongo-Brazzaville olarak adlandırılan)
|-
| 1966 Kongo Demokratik Cumhuriyeti (Kongo-Kinşasa olarak adlandırılan)
|-
| 1971 Zaire Cumhuriyeti || rowspan="2" | 1969 Kongo Halk Cumhuriyeti || rowspan="2" valign="top" |1974 Portekiz Kongosu Angola tarafından ilhak edildi
|-
| 1991/92 (Kongo-Zaïre)Mobutu tarafından yasaklanan Ulusal Egemenlik Meclisi tarafından Anayasa taslağı oluşturma
|-
| style="background:#B3B7FF;" |1997'den bu yana  || style="background:#B9FFC5;" |1991'den bu yana  || style="background:#FFCBCB;" | 1975'ten bu yana Cabinda, Angola'ya bağlı bölge
|-
| colspan="3" |<small>
*Fransız Ekvatoral Afrikası'nın bir parçası olarak
**1888-1910 Gabun'da Fransız-Kongosu'nun bir parçasıydı
|}
<noinclude>

 Coğrafya

Kongo Havzası'nın en kuzeybatı bölgesinde yer alan ülkede Kongo nehri ve Ubangi nehri ülkenin doğu ve güneydoğu bölgelerinde sınır oluşturmaktadır. Başkent Brazzaville, Kongo nehrinin bir göl gibi genişlediği Malebo Havuzu üzerinde yer almakta olup, nehrin diğer kıyısında komşu ülke Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nin başkenti Kinşasa yer almaktadır. Bu durumları ile Brazzaville ve Kinşasa dünya üzerinde birbirine en yakın başkentler statüsünü elde etmektedir.

Ekvator üzerinde kıtanın orta batı bölümünde yer alan ülke bitki örtüsü ve yaban hayat açısından zengin çeşitliliğe ve doğal alanlara sahiptir. Ülkenin toplamda sahip olduğu 5.504 km'lik kara sınırdan 201 km'si Angola (Cabinda bölgesi), 523 km'si Kamerun, 467 km'si Orta Afrika Cumhuriyeti, 2.410 km'si Demokratik Kongo Cumhuriyeti, 1.903 km'si Gabon ile oluşurken, ülkenin ayrıca Atlas Okyanusu'nda 169 km'lik sahil şeridi bulunmaktadır.

 İklim
Ekvator çizgisinin ülkeyi neredeyse ikiye böldüğü Kongo Cumhuriyeti'nde bu özelliği nedeniyle tropikal iklim gözlemlenmektedir. Ülke içerisinde yıl içerisinde yaşanan iki yağmur sezonundan ilki Ocak-Mayıs dönemlerinde yaşanırken, ikinci yağmur sezonu Ekim-Aralık arasında yaşanmaktadır. Yıllık yağış ortalaması sahil kesiminde daha da az olmak üzere 1400 ile 1900 mm düzeyindedir. Atlas Okyanusu sahil şeritindeki dar kıyı ovalarında gözlemlenen Mangrov ve savan alanlarından ülkenin iç kesimlerine doğru ilerlendiğinde yüksek platolar gözlemlenmekte olup, Gabon sınırı yakınlarında 1.040 m yükseltilere ulaşmaktadır. Ülke topraklarının yarıdan fazlası, %57,2'si tropikal yağmur ormanları ile kaplı olan Kongo'nun, kuzeydoğu bölgelerinde Ubangi nehri ve Sanga nehrinin alt kısımlarında geniş bataklık alanları yer almaktadır.

 Nüfus

Ülkede 2013 tahmini nüfus sayım verilerine göre 4,492,689 kişi yaşamaktadır. Ülke genelinde nüfusun yaş ortalaması 19,2 düzeyinde olup, nüfus yoğunlu km2'ye 11 nüfus ile düşük yoğunluk oluşturmaktadır.

Kongo Cumhuriyeti genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %58,71'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %3,20'si 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %41.57 (erkek 1,110,484/kadın 1,089,732)
15-24 yaş: %17.14 (erkek 454,981/kadın 452,204)
25-54 yaş: %33.5 (erkek 886,743/kadın 886,312)
55-64 yaş: %4.59 (erkek 125,207/kadın 117,810)
65 yaş ve üzeri: %3.20 (erkek 75,921/kadın 93,676)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %68,7 olan ülkede, nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,34 düzeyindedir.

 Etnik gruplar
Kongoluların %98'i kendisini Bantu etnik grubuna mensup olarak ifade etmektedir. Nüfusun %40'ı Bantu grubunun bir kolu olan Baskongo ve Vil-Kongo etnik gruplarına mensup olup, %25'i Batéké, %12'si Mboschi, %11'i Kuyu ve %6 Bavili etnik grubuna dahildir. Ülkenin kuzeydoğusundaki ormanlık ve bataklık alanlarında yaşayan Pigmeler ise nüfusun sadece %1'ini oluşturmaktadır. Ülke genelinde az sayıda Avrupalı da yaşamaktadır.

 Dil
Kongo Cumhuriyeti'nde Fransa'nın sömürgesi olması nedeniyle bağımsızlık sonrası sömürge devletinin miras olarak bıraktığı Fransızca dili ülkenin resmi dili olmuştur. Fransızca haricinde Kongo Cumhuriyeti anayasasında Lingála ve Kituba dilleri ülke içerisinde ulusal iletişim dilleri olarak ifade edilmiştir. Lingála dili ülkenin kuzey bölgelerinde yaşayana nüfusun yarısı tarafından konuşulan bir dil konumundayken, Kituba dili ülkenin güney bölgelerinde yaşayan nüfusun büyük çoğunluğu tarafından konuşulmaktadır. Bu diller haricinde küçük halk toplulukları tarafından konuşulan geleneksel Kikongo, Mbosi, Koyo ve Teke dilleri mevcuttur.

 Din
Ülke genelinde nüfusun %50'si Hristiyan dinine mensuptur. Fransa sömürgesi olduğu dönemlerde yapılan yoğun misyonerlik faaliyetleri neticesinde yerel dinlerden Hristiyan dinine geçen Kongoluların birçoğu da Katolik mezhebine bağlı olarak dinini yaşamaktadır. Ülke nüfusunun Hristiyan dinine mensup topluluklarının %40'ı Katolik mezhebinde iken, %10'u Protestan, %2'si ise 19. yüzyılda Almanya'da ortaya çıkan bir  Hristiyanlık olan Yeni Apostolik Kilise'yi benimsemektedir. İslamiyet Kongo Cumhuriyeti'nde yoğun olarak görülen bir din olmayıp, ülke nüfusunun sadece %2'si İslami değerlere uygun yaşantısını sürdürmektedir. Ülke nüfusunun %48'lik dilimi ise Animizm ve diğer Afrika yerel dinlerine inanmaktadır.

 Sosyal durum
 Eğitim
Ülke genelinde okuma yazma oranı yüksek bir seviyede olup, 2003 verilerine göre bu oran %83,8 düzeyindedir. Erkeklerde %89,6 olan okuma yazma oranı, kadınlarda %78,4 seviyesindedir. Eğitim giderleri için GSYİH'den 2001 ile 2005 yılları arasında ayrılan pay 1991 yılında ayrılan paydan daha düşük bir konumda gerçekleştirilmiştir. Üniversite eğitiminin de mümkün olduğu ülkede, 16 yaşına kadar devlet tarafından ücretsiz eğitim alınması sağlanan okullara gitme mecburiyeti bulunmaktadır.

 Sağlık
Ülkenin büyük bir nüfusunun açlık sınırının altında bir yaşam sürdürdüğü Kongo Cumhuriyeti'nde, 2010 yılı verilerine göre GSYİH'nin sağlık giderlerine ayrılan pay %2,5 düzeyinde yer almıştır. 2013 verilerine göre ülke genelinde ortalama yaşam 55,6 düzeyinde gözlemlenmekte olup, bu oran erkeklerde 54.27, kadınlarda ise 56.96 seviyesindedir.

 Tarih
Kongo, ilk olarak 15. yüzyılda Kongo nehri ağzından Portekiz gezginlerin ve tüccarların gelmesi ile Avrupalılar ile tanışmıştır. O dönem bu bölgede hakimiyet süren Kongo Krallığı, Portekizli tüccarlar ile ticari faaliyetlerde bulunmuşlardır.

 Fransız Ekvatoral Afrikası
1880'li yılların sonlarında Fransız hakimiyetin giren bölgede, İtalyan asıllı bir Fransız olan Pierre Savorgnan de Brazza (günümüzde Brazzaville onun adını taşımaktadır), Belçika kralı II. Léopold'un gönderdiği temsilciler ile mücadele ederek Kongo Havzası'nın Fransız hakimiyeti altına girmesi için uğraşta bulunmuştur. 15 Kasım 1884'ten 26 Şubat 1885 tarihleri arasında gerçekleştirilen Berlin Konferansı ile birlikte Avrupalı devletler günümüzde Demokratik Kongo Cumhuriyeti olan bölgeyi II. Léopold'un özel mülkü olarak kabul ederek kullanımına vermişlerdir. Burada Fransa 5 Şubat 1885 tarihinde diğer Kongo katılımcıları ile sınır çizgileri konusunda anlaşmaya vararak bölgelerini belirginleştirmiştir. Buna ek olarak 1882 ile 1891 yılları arasında çeşitli dönemlerde Kongo ile Ubangi nehirlerinin batısında kalan bölgelerin yerel liderleri ile kendilerini koruma vaatleri ile yapılan anlaşmalarla söz konusu nehirler sınır olarak belirlenmiştir.

1910 yılında günümüzde Kongo Cumhuriyeti (o dönem Merkez Kongo), Gabon, Orta Afrika Cumhuriyeti ve Çad olan sömürge bölgelerini Fransız Ekvatoral Afrikası adı altında birleştiren Fransa, bölgenin başkentini de Brazzaville olarak belirlemiştir.

Kongo nehrinin aşağı kısımları gemi taşımacılığına uygun olmadığı için 1924 ile 1934 yılları arasında Brazzaville ile liman kenti Pointe-Noire arasında demiryolu bağlantısı sağlayan Fransa, bu şekilde bu bölgede faaliyetlerini devam ettirebilmiştir. 1940 yılında Fransa'nın yenilgisi ile sonuçlanan II.Dünya Savaşı neticesinde koloni yönetimi Charles de Gaulle önderliğinde oluşturulan Özgür Fransa hareketinin yanında yer almış, Brazzaville'de bu hareketin sözde başkenti olarak belirlenmiştir. Bölge 1945'ten bağımsızlığın elde edildiği yıla kadar Paris'teki ulusal mecliste Jean Félix-Tchicaya tarafından temsil edilmiştir.

28 Eylül 1958 yılında Fransız Ekvatoral Afrikası kolonisinin Fransa tarafında lağvedilmesi ile birlikte oluşturulan dört farklı koloniden biri olan Merkez Kongo, 28 Kasım 1958 yılında yapılan isim değişikliği ile Kongo Cumhuriyeti olarak adlandırılmış ve 15 Ağustos 1960 tarihinde de Kongo bağımsızlığına kavuşturulmuştur.

 1960-1992 dönemi
1960 yılında kazanılan bağımsızlık ile ülkenin ilk devlet başkanlığı görevine eski bir Katolik papaz olan Fulbert Youlou getirilmiştir. Youlou, 1963 yılına kadar sürdürdüğü görevi boyunca ülkede etnik ve siyasi çatışmaların yaşanmasına engel olamamış, yaşanan olumsuzluklar üzerine 1963 yılında gerçekleştirilen darbe ile görevinden uzaklaştırılmıştır. Bu darbe sonrası kısa bir süre askeri rejim ile yönetilen ülkede Aralık 1963 tarihinde gerçekleştirilen seçimlerde Alphonse Massemba-Débat devlet başkanlığına seçilmiş, Pascal Lissouba ise başbakan olmuştur.

Ülke Şubat 1964'te Çin ile Mart 1964'te ise Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkilere başlamış, 10 Ocak 1966 yılında ise ülkenin tek yasal partisi olan ve parti programında partinin devletin en yüksek organı olarak ifade edildiği Mouvement National de la Révolution (MNR) kurulmuştur. Ülkenin sahip olduğu askeri güç ise 23 Haziran 1966 tarihinde Ulusal Halk Ordusu ismini almıştır. Ağustos 1968 yılında yapılan yeni bir darbe ile görevden uzaklaştırılan devlet başkanı Massamba-Debat'ın yerine kısa süreliğine Alfred Raoul devlet başkanlığı makamına oturmuş, 31 Aralık 1968 tarihinde yapılan yeni bir değişiklik ile de Marien Ngouabi bu görevi üstlenmiştir. Ngouabi devlet başkanlığı döneminde ülkenin isminde ve bayrağında değişikliğe gitmiş, sosyalist simge ve isimler ile ülkesini Sovyetler Birliği'nin yakın müttefiki konumuna getirmiştir. 31 Aralık 1969 tarihinde yapılan bu değişiklikler sonucunda ülkenin adı Kongo Halk Cumhuriyeti olmuş, kurduğu Marksist-Leninist ideolojisindeki Parti Congolais du Travail-PCT (Kongo İşçi Partisi) ülkenin tek yasal partisi konumuna getirilmiş ve ulusal meclis lağvedilmiştir. Ülke tek partili, komünist sistem içerisinde diğer tüm sosyalist ülkelerin olduğu gibi Sovyetler Birliği ile iyi ilişkiler içerisinde bulunmuş ve Doğu Bloku'nun bir parçası olmuştur. 18 Mart 1977 yılında öldürülene kadar iktidarda kalan Ngouabi, bu tarihte uğradığı saldırı sonucu hayatını kaybetmiş, yerine Joachim Yhombi-Opango devlet başkanlığı makamına getirilmiştir. Yhombi-Opango'da yolsuzluk ve parti programını dışına çıktığı gerekçeleri ile görevinde alınmış, 5 Şubat 1979 tarihinde ise Denis Sassou-Nguesso bu makama getirilmiştir.

Sovyetler Birliği'nin yıkılışına kadar mevcudiyetini sürdüren ülke, 10 Haziran 1991'de ülke isminden Halk ibaresinin kaldırılmasıyla, bayrak ve armada yapılan değişiklikler ile tekrar günümüzde de varlığını sürdüren Kongo Cumhuriyeti ismini alarak, komünist düzenden tekrar demokratik bir yapıya geçmiştir.

 1992'den günümüze
Sovyetler Birliği'nin yıkılması ile siyasi düşüncede de yaşanan değişimler ile tek partili sistemden vazgeçen ülke, yeniden çok partili bir düzene geçmiş, bu bağlamda 1992 yılında yapılan ilk bağımsız seçimlerde Sassou-Nguesso'yu yenen Pascal Lissouba devlet başkanlığı koltuğuna oturmuştur. 31 Ağustos 1992'de göreve gelen Lissouba, Kasım 1992'de meclisi feshederek, 1993 seçimlerine girmiş ve tartışmalı bir şekilde kazanmıştır. Yaşanan bu durum karşısında ülkede ortaya çıkan çatışma ve düzensizlik Şubat 1994'e kadar devam etmiştir.

Temmuz 1997 için planlanan seçimler öncesinde Lissouba ve Sassou-Nguesso destekçileri arasında başlayan çatışmalar neticesinde, devlet başkanı Lissouba'nın askeri birlikleri 5 Haziran'da Sassou-Nguesso'nun Brazzaville'de bulunan evini çevrelemesi ve Sassou-Nguesso'nun kendi birliklerine saldırma emri vermesi üzerine şiddetlenen çatışmalar dört ay boyunca sürmüş, bu dönemde başkent Brazzaville büyük hasar görmüştür. Ekim 1997'de Angola askeri birliklerinin, eski devlet başkanı Sassou-Nguesso'nun yanında çatışmalara müdahale etmesi sonucu Ekim ortası Lissouba devrilerek Sassou-Nguesso yeniden devlet başkanı makamına getirilmiştir. Sassou-Nguesso son olarak 2016 yılında yapılan seçimleri de kazanarak günümüzde de Kongo Cumhuriyeti'nin devlet başkanlığı görevini yürütmektedir.

2009 yılında kaldırılan başbakanlık makamının Nisan 2016'da yeniden oluşturulması ile birlikte Clément Mouamba yedi yıl aradan sonra ülkede ilk başbakan olarak bu makama getirilmiştir. Mayıs 2016 itibarıyla da kabinesini oluşturan Mouamba, görevine başlamıştır.

 Siyaset
Kongo Cumhuriyeti, 20 Ocak 2002 tarihinde yapılan referandum ile kabul edilen ve 20 Ağustos 2002 tarihinde de resmen yürürlüğe giren karar neticesinde başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Ülkede Ulusal Meclis ve Senato olmak üzere iki yasama meclisine sahiptir. Ulusal mecliste bulunan 137 sandalyenin, beş yılda bir yapılan seçimler ile üyeleri belirlenirken, 66 sandalyeye sahip senato üyeleri ise altı yılda bir yapılan seçimlerle belirlenmektedir. Ülke içerisinde etkinliği en fazla olan parti ise Parti Congolais du Travail-PCT 'dir.

Ülke yönetiminin en üst kademesinde ise devlet başkanı yer almaktadır. Devlet başkanı silahlı kuvvetlerin başkomutanının olmasının yanı sıra 2009 ile 2016 yılları arasında başbakanlık makamı kaldırıldığı için aynı zamanda hükûmetin de başında yer almaktaydı. 23 Nisan 2016 tarihi itibarıyla başbakanlık makamının yeniden oluşturulması ile birlikte hükûmete başbakan başkanlık etmektedir. Devlet başkanı mutlak çoğunluk ile yedi yıllık bir süre için bu göreve getirilmekte olup, ikinci bir yedi yıl içinde seçilme hakkı bulunmaktadır.

 İdari yapılanma

Kongo Cumhuriyeti üniter bir devlet yapısı ile yönetilmekte olup, toplamda 12 adet ile sahiptir. Merkezi bir yönetim ile yönetilen illerden biri konumunda olan Pointe-Noire Belediye, başkent Brazzaville'de Başkent Belediyesi'' ile farklı bir statüye sahiptir.

Ülkenin en büyük dört şehir şu şekilde sıralanmaktadır:
Brazzaville 1.408.150 kişi, Pointe-Noire 829.134 kişi, Dolisie 128.032 kişi ve Nkayi 63.104 kişi.

Ekonomi
Ülke topraklarında var olan zengin yeraltı madenleri ve petrol yatakları olmasına rağmen, ülke genelinde yüksek işsizlik oranı yaşanmakta, yönetim, idari ve ulaşım ağı alanlarında büyük eksiklikler gözlemlenmektedir. Bu tür zenginliklere rağmen ülkenin dış borcu yüksek düzeyde seyretmekte olup, birçok gıda maddesi yurt dışından ithal edilmektedir.

Tarım faaliyetleri yok denecek kadar az olan ülkede, ekimi yapılan birçok ürün şahsi tüketim için ekilmektedir. Şahsi tüketim için genelde manyok, yam, mısır, fındık ve plantains ekimi yapılmaktadır. Ülkede petrolün yanı sıra kahve, kakao ve şeker kamışı gibi tarım ürünleri de da az da olsa ihraç edebilmek için yetiştirilmektedir.

Yeraltı zenginlikleri açısından birçok madene sahip olan ülkede yüksek miktarda potasyum, demir ve bakır cevheri, altın, fosfat, magnezyum ve boksit bulunmaktadır. Ülkenin ihracat ve ithalat bilgileri şu şekildedir:

İhracat:
$12.14 milyar (2012 tahmini)

İhraç ürünleri:
Petrol, kahve, kakao, şeker kamışı

İhracat yapılan ülkeler:
Çin %38,9, Amerika Birleşik Devletleri %12,9, Fransa %9,5, Avustralya %8,8, Hollanda %6,8, İspanya %5,3, Hindistan %5,3 (2012)

İthalat:
$5.835 milyar (2012 tahmini)

İthalat ürünleri:
Sanayi ekipmanları, inşaat malzemeleri, gıda maddeleri

İthalat yapılan ülkeler:
Fransa %19,2, Çin %13,3, Brezilya %9,0, Amerika Birleşik Devletleri %6,1, Hindistan %5,7, İtalya %4,8, Belçika %4,3 (2012)

Ulaşım

Ulusal karayolları

Ayrıca bakınız
 Kongo Halk Cumhuriyeti

Kaynakça

Afrika kıtasındaki ülkeler
Fransızca konuşan ülkeler
1960'ta kurulan bölgeler ve ülkeler
Cumhuriyetler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Orta Afrika ülkeleri

Kongo Cumhuriyeti


Cats That Look Like Hitler é um site satírico com fotos de gatos parecidos com Adolf Hitler, ditador da Alemanha Nazista de 1933 a 1945. Esses gatos são frequentemente chamados de Kitlers na internet. A maioria dos gatos possuem uma grande mancha preta embaixo do nariz, muito parecida com o bigode de broxa do ditador, e outras características que sugerem uma expressão tipicamente severa. Alguns têm manchas pretas diagonais em suas cabeças, lembrando a franja de Hitler. O site foi fundado por Koos Plegt e Paul Neve em 2006 e tornou-se amplamente conhecido depois de ser apresentado em vários programas de televisão em toda a Europa e Austrália. O site agora é administrado apenas por Neve; em fevereiro de 2013, ele havia aprovado fotografias de mais de 7.500 gatos. O site aparentemente não é mais ativo, pois a página não é atualizada desde abril de 2014.

Na cultura popular

Stephen Colbert mencionou o site em seu programa de televisão The Colbert Report, em julho de 2010. O site era comumente referenciado na extinta revista de jogos australiana Total Gamer e se tornou bem conhecido na Nova Zelândia desde que foi mencionado no Edge Nightshow por Brad Wattson, dizendo que seu gato Piggles era o "kitler número 1 no mundo". O site também foi mencionado rapidamente em The Social Network.

Os gatos são um tema popular da cultura da internet, e Cats That Look Like Hitler pode ser considerado um desdobramento de um fascínio cultural mais amplo pelos gatos na internet. Em 2011, o The Telegraph relatou sobre um "kitler" que não conseguiu encontrar adoção devido à sua semelhança facial com o ditador.

O escritor do The Times, Ben Machell, entrevistou os donos de alguns dos gatos do site e apresentou várias possíveis explicações para a criação e popularidade dos gatos na Internet, incluindo Cats That Look Like Hitler. Machell menciona a misteriosa natureza e personalidade do gato como um alvo perfeito para projetar personalidade e emoção, e lembra a adoração de gatos pelos antigos egípcios.

Ligações externas

Site oficial

Sites
Sites de humor
Representações culturais de Adolf Hitler

Cats That Look Like Hitler


قائمة بالأبطال في 1954 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 فايس سايكساس هزم  ريكس هارتويغ 3-6 6-2 6-4 6-4

فردي سيدات

 دوريس هارت هزم  لويس بروه كلاب 6-8, 6-1, 8-6

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1954
أحداث أغسطس 1954 الرياضية
أحداث أغسطس 1954 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 1954 الرياضية
أحداث سبتمبر 1954 الرياضية في الولايات المتحدة
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1954
كرة مضرب أمريكية في 1954

البطولات الوطنية الأمريكية 1954 (كرة مضرب)


Şiirde söyleyişleri kulağa sert gelen sözcükleri tanımlar.

Uyumu konuya göre ayarlayan önemli bir anlatım şeklidir. Örneğin, sanatçı şiddet, büyüklük, vakar, ölüm, korku, savaş gibi konuları anlatırken ya da işlerken, sözcükleri de anlattığı konuya uygun düşecek kalın sesliler arasından seçer. Savaşı anlatırken çekâçâk, gülbank gibi sözcüklerin kullanılması gibi. Bu tür kalın seslilere elfâz-ı cezele, taşıdıkları niteliğe de cezâlet denir.

Örneğin:

Saflar düzüp hücum hücum edilecek hayl-i düşmene
Dehşet âsimân u zemîn pür-figân olur

Evc-i havâda çekâçâk ı tigden
Âvaz-ı ra'd u sâika reh-gümkünân olur
Nefi

Edebiyat terimleri
Söz sanatları
Şiir

Cezâlet


الطُوَّالَة أو السيقان الخشبية أو عكاز البهلوان تتكون من عمودين خشبيين أوحديدين يتم تركيبهما أسفل القدمين لكسب طول زائد

خصائصها

تصنع في أغلب الأمر من مواد خشبية أو معدنية لتبلغ ارتفاعًا يراوح من 20 سم إلى 4 م وذلك حسب القاعدة العامة لصنع السيقان الخشبية وأخذت السيقان الخشبية شهرتها نتيج للسيرك، وبعدها مسرح الشارع.

استعمالاتها

تستعمل وسيلةً للعب الأطفال في آسيا، ويستعملها المجصصون (بائعوا الجص وصانعوه) في فرنسا، وما يستعملها قاطفوا الفواكة في كل من المغرب وكاليفونيا. وتستعمل في غالب الأوقات للتسلية وللرقص.

مراجع

ألعاب تقليدية
لباس القدم
مشي

السيقان الخشبية


Sóvidék (în , în ) este o regiune etnografică maghiară din Transilvania, care corespunde unor localități din zona Sărățeni–Sovata–Praid–Corund. În centrul acesteia se află localitatea Ocna de Sus.

Zona corespunde, în principal, văii râului Corund și văii superioare a Târnavei Mici, fiind situată din punct de vedere geografic, cu predilecție, în depresiunea Praid-Sovata.

Localități

Orașe și comune

Sate

Note

Geografia județului Harghita
Zone etnografice maghiare din România
Transilvania

Sóvidék


Die Burg La Bâtiaz () ist die Ruine einer Höhenburg in Martigny im Kanton Wallis in der Schweiz.

Geschichte
Der Bischof von Sitten Landri de Mont ordnete 1232 den Bau einer Burg an, um die strategisch wichtige Passstrasse zum Grossen St. Bernhard zu kontrollieren. Die Burg La Bâtiaz (abgeleitet vom Wort bastida für "Festung") diente als Ersatz für die Festung La Crête in Martigny-Bourg.

Nach 1250 erklärte Herzog Peter von Savoyen dem Bischof von Martigny den Krieg. Er eroberte die beiden Festungen La Bâtiaz und La Crête, die nach einigen Jahren aufgegeben wurde, und liess den mächtigen, bis heute erhaltenen Rundturm errichten. La Bâtiaz fiel anschliessend an den Bischof von Sitten, der die Burg ausbaute.

Während der Burgunderkriege im 15. Jahrhundert blieb die Burg Schauplatz von Konflikten zwischen den Herzögen von Savoyen und dem Bischof von Sitten und wechselte mehrmals den Besitzer. Infolge der bürgerkriegsähnlichen Auseinandersetzungen zwischen Georg Supersaxo und Matthäus Schiner wurde die Burg im Jahre 1518 auf Befehl von Supersaxo niedergebrannt.

Die Burg wurde nicht mehr aufgebaut, ist jedoch nach Restaurierungsarbeiten im Jahre 1980 wieder in gutem Zustand. Sie kann im Sommerhalbjahr besichtigt werden, wobei bei schönem Wetter einige Belagerungsmaschinen in Funktion gezeigt werden.

Die Burg ist ein Kulturgut von nationaler Bedeutung.

Weblinks

 Homepage der Burg (franz.)
 Burgenwelt: Château La Bâtiaz
 Burg La Bâtiaz Ausflugsziel

Burgruine im Kanton Wallis
Erbaut in den 1230er Jahren
Kulturgut von nationaler Bedeutung im Kanton Wallis
Martigny
Zerstört in den 1510er Jahren

Burg La Bâtiaz


Die Communauté de communes du Pays de Verneuil-sur-Avre ist ein ehemaliger französischer Gemeindeverband mit der Rechtsform einer Communauté de communes in den Départements Eure, Region Normandie und Département Eure-et-Loir, Region Centre-Val de Loire. Sie wurde am 31. Dezember 1997 gegründet und umfasste 17 Gemeinden. Der Verwaltungssitz befand sich im Ort Verneuil-sur-Avre. Eine Besonderheit war die Départements- und Regions-überschreitende Mitgliedschaft der Gemeinden.

Historische Entwicklung
Am 1. Januar 2000 trat Breux-sur-Avre bei. Am 1. Januar 2004 traten Montigny-sur-Avre und Rueil-la-Gadelière bei, wodurch die Communauté über die Grenzen der Haute-Normandie hinauswuchs.

Mit Wirkung vom 1. Januar 2017 fusionierte der Gemeindeverband mit
 Communauté de communes du Canton de Rugles,
 Communauté de communes du Canton de Breteuil-sur-Iton,
 Communauté de communes du Pays de Damville sowie
 Communauté de communes Rurales du Sud de l'Eure
und bildete so die Nachfolgeorganisation Interco Normandie Sud Eure.

Ehemalige Mitgliedsgemeinden

Département Eure
 Armentières-sur-Avre
 Bâlines
 Les Barils
 Bourth
 Breux-sur-Avre
 Chennebrun
 Courteilles
 Gournay-le-Guérin
 Mandres
 Piseux
 Pullay
 Saint-Christophe-sur-Avre
 Saint-Victor-sur-Avre
 Tillières-sur-Avre
 Verneuil-sur-Avre

Département Eure-et-Loir
 Montigny-sur-Avre
 Rueil-la-Gadelière

Pays de VerneuilsurAvre
Pays de VerneuilsurAvre
Gegründet 1997
Aufgelöst 2016


KVOZ es una estación de radio localizada en Laredo (Texas). Es más conocida como Radio Cristiana. Emite música religiosa y charla religiosa español para los radio escuchas de Laredo y Nuevo Laredo.

Referencias

AKVOZ
AKVOZ

KVOZ-AM