A Comunidade para a Democracia e os Direitos das Nações (, ), também comumente e coloquialmente conhecida como Comunidade dos Estados Não Reconhecidos, raramente como CIS-2 (Comunidade dos Estados Não Reconhecidos, CIS-2), é uma organização internacional na Europa Oriental que une vários Estados da antiga União Soviética, todos os quais têm pouco ou nenhum reconhecimento da comunidade internacional.

História
Comunidade dos Estados Não Reconhecidos foi criada de fato em 1992. Inicialmente, incluía, além da Transnístria, Abecásia, Ossétia do Sul e Artsaque, a autoproclamada República Srpska, formada na Bósnia e Herzegovina, e a Sérvia Krajina, que existia no território da Croácia.

A República da Sérvia Krajina foi anexada à Croácia como resultado da Operação Tempestade no verão de 1995 e deixou de existir.

A República Srpska como resultado dos Acordos de Dayton (novembro de 1995) recebeu o status de entidade estatal como parte da Bósnia e Herzegovina. Ao mesmo tempo, a República Srpska encerrou automaticamente sua participação na Comunidade dos Estados Não Reconhecidos.

Características gerais
O que une os participantes desta comunidade é que todos eles surgiram durante o colapso da URSS e os agudos conflitos interétnicos que os acompanharam.

Apesar de não serem membros da ONU, os membros da Comunidade já existem há bastante tempo. Todos eles têm atributos de Estado independente como suas próprias constituições, governos, forças armadas, agências de segurança do estado, alfândega e serviços de fronteira. As estruturas políticas e econômicas dos Estados não reconhecidos se adaptaram mais ou menos à existência em condições de "nem paz, nem guerra, nem reconhecimento internacional", embora o processo de restauração da economia destruída em condições de isolamento virtual do mundo exterior esteja se movendo muito devagar.

A solução do problema dos Estados não reconhecidos do Cáucaso é complicada pela presença de centenas de milhares de refugiados que foram forçados a deixar suas casas como resultado de confrontos armados e limpeza étnica.

Membros

Centros administrativos

 Sukhumi, Abecásia;
 Stepanakert, Artsaque;
 Tskhinvali, Ossétia do Sul;
 Tiraspol, Transnístria.

Galeria

Ver também

 Organização das Nações e Povos Não Representados
 Comunidade dos Estados Independentes

Referências

Ligações externas

 Site oficial da Comunidade para a Democracia e os Direitos das Nações (em russo) - ()
 Declaração Conjunta da Transnístria, Abecásia e Ossétia do Sul ()

Organizações internacionais
Organizações intergovernamentais
Organizações intergovernamentais regionais
Organizações intergovernamentais regionais da Europa


عدسة التصوير الضوئي  هي عدسة أو مجموعة من العدسات البصرية تستعمل في الكاميرات لتصوير الأشياء. يمتاز المصورون المحترفون بحسن استخدام العدسات واختيار الصور المناسبة بالعدسة المناسبة لها حسب عوامل كثيرة منها الإضاءة وطبيعة الصورة والاستخدامات أيضًا فالصورة الشخصية البورتريه تحتاج عدسة غير الصورة الجماعية وصور الطبيعة غير صور الحشرات وهكذا.. تتراوح أسعارها ما بين الرخيص والغالي و لكنها في الأغلب تبدأ من 500 دولار.

خواص العدسة الفوتوغرافية
يوجد خواص مهمة في تحدد نوع العدسات الفوتوغرافية وهي:
 البعد البؤري : وهو المسافة بين المركز البصري للعدسة وسطح الفيلم
 سرعة العدسة : هي الخاصية التي تحدد أقصى ما يمكن للعدسة أن تسمح بمروره من ضوء، وهذا يتيح للعدسة ميزتين هما:
 استخدام سرعات غالق عالية
 إمكانية عمل عمق الميدان ضحلاً للتأثير في عمق الصورة

أنواع العدسات الفوتوغرافية
يمكن تقسيم العدسات إلى :
  العدسات القياسية أو العدسات العادية : وهي تتيح زاوية رؤية 50°، وتعطي هذه العدسات منظوراً يقارب ما تراه العين البشرية بوضوح
 عدسات الماكرو : وهي العدسات التي صممت لتعطي أحسن صورة في المسافات القصيرة التي تقاس بالسنتيميتر، وزاوية رؤيتها يكون أضيق من 25° وبعدها البؤري يكون أقصر من العادي
 العدسات واسعة الزاوية : وتتميز هذه العدسات بقصر بعدها البؤري عن العدسات القياسية، بالإضافة إلى زاوية رؤية أكبر تصل إلى أكثر من 60°
 العدسات المقربة : تكون هذه العدسات طويلة البعد البؤري، وتستعمل في الحصول على صورة كبيرة لموضوع بعيد وفي ضغط المنظور أي جعل المسافة بين الأشياء تبدو أقرب مما هي عليه في الطبيعة
 العدسة المدمجة: هي عدسة تستخدم في التصوير الثابت وتصوير الفيديو وهي عدسة صغيرة الحجم من مزاياها سهولة التشغيل والتحكم، أما عيوبها عدم القابلية لتغيير العدسات كما قلة الإكسسورات الخاصة بها كفلاش الخارجي والفلاتر وواقي العدسة مثلها مثل أجهزة المحمول المنتشر لأنها إعدادتها لا تختلف عن إعدادت كاميرات الجوال.

مصنعو العدسات
من أشهر مصنعي العدسات الفوتوغرافية:
 سوني
 كانون
 نيكون (نيكور)
 Cosina
 Leica Camera
 Olympus
 Pentax
 Samyang Optics
 Schneider Kreuznach
 Sigma
 Tamron
 Tokina
 Carl Zeiss AG

انظر أيضاً
 العدسة الواسعة
 عدسة (بصريات)
 مضاد الضباب
 تصوير جوي
 أنواع العدسات
 عدسات طويلة

روابط خارجية
  العدسة، موسوعة الكاميرا
  Lens Tutorial
  Optical Glass

مراجع

عدسات فوتوغرافية
تصوير فوتوغرافي

عدسة تصوير ضوئي


කෝට්ටේ යුගයේ බිහිවූ සංදේශ කාව්‍යයන් - පරෙවි සංදේශය, සැළලිහිණි සංදේශය, හංස සංදේශය, ගිරා සංදේශය, කෝකිල සංදේශය.

පරෙවි සංදේශය - කෝට්ටේ යුගයේ දී බිහි වූ මුල්ම සන්දේශ කාව්‍යය පරෙවි සන්දේශය යි. තොටගමුවේ ශ‍්‍රී රාහුල හිමියන් විසින් පරෙවි සන්දේශය ලියන ලදී.

රාහුල හිමියන් වැඩ සිටියේ තොටගමුවේ ය. නමුත් පරෙවියා පිටත් කර හරින්නේ එවකට අගනුවර ලෙස සැලකෙන ජයවර්ධනපුරයෙනුයි. පරෙවියා සංදේශය රැගෙන යන්නේ දෙවිනුවර උපුල්වන් දේවාලයට යි. මහ රජාණෝ හයවැනි පැරකුම්බා ය.

පැරකුම්බා රජුගේ කීර්තිය තේජස වර්ණනා කරයි. පද්‍ය 230 යි.

කෝකිල සංදේශය - සපුමල් කුමාරයා කතා නායකයා වේ. මෙය ඔහුට යැවෙන්න කි. කතුවරයා දෙවිනුවර ඉරුගල් කුලයට අයත් තිලක පිරුවන් හිමි ය.

දෙවිනුවර සිට යාපා පටුන දක්වා මග විස්තර කෙරෙන මෙය දීර්ඝත ම සිංහල සංදේශය යි.

ගිරා සංදේශය - හයවන පැරකුම්බා රජතුමා සහ ලංකාද්විපය සතුරු,රෝග යක්ෂ බියෙන් ආරක්ෂාකොට දෙන මෙන් නාථ දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලා මෙය රචනා වෙයි.

ගිරවා ගේ ගමනාරම්භය වන්නේ බස්නාහිර පළාතේ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුරයෙන් වන අතර,ගමනාන්තය වන්නේ දකුණු පළාතේ පිහිටි තොටගමුවේ විජයබා පිරිවෙන් භුමිය යි. පද්‍ය 252යි

හංස සංදේශය - හංස සන්දේශයේ කතුවරයා අඥාතය. ගිරාවට පිළිතුරු වශයෙන් හංසයා දූත ගමනෙහි යෙදවූ බව පෙනේ. මෙහි කවි 204 කි.

VI වන පැරකුම්බා රජතුමන් සතුරු කරදර වලින් ආරක්ෂා කර දෙන ලෙස උපුල්වන්, කඳකුමරු, සමන්, විභීෂණ යන දෙවිවරුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නැයි වනරතන හිමියන්ගෙන් ඉල්ලීම සංදේශයේ අරමුණ වේ.

සැළලිහිණි සංදේශය - තොටගමුවේ ශ්‍රී රාහුල හිමියන් රචනා කළ සැලළිහිණි සංදේශ කාව්‍යයෙහි විභීෂණ හඳුන්වනු ලැබ ඇත්තේ දෙවියකු ලෙසට යි.

උලකුඩය යුවලට පුත් රුවනක් නොවූයෙන් නැණ ගුණ තෙද යුත් පුත් රුවනක් ලබා දෙන ලෙස අයදිමින් සැළලිහිණි සංදේශය ලියැවිණ.

රාහුල හිමි මෙවර තම අස්න ඉදිරිපත් කරනුයේ කැලණියේ විභීෂණ දෙවියන් වෙතය.

සැළලිහිණියා කැලණියේ විභීෂණ දෙවියන් වෙත යැවෙයි.

ලියැවුණු සංදේශ කාව්‍ය අතරින් වඩාත්ම ශබ්ද ධ්වනියෙන් පරිපූර්ණතම කාව්‍ය ය හැටියට සැළලිහිණිය සැලකේ.

සංදේශ කාව්‍යයන්


Vojarna Južni logor (nje. Sudlager) bila je austro-ugarska vojarna u Mostaru. Nalazila se istočno od Neretve.

Podignuta je nakon austro-ugarskog zaposjedanja BiH. Mostar je bio pozadinsko uporište i imao je 19 utvrđenih objekata, najviše u BiH. Bio je pojasna utvrda, jedna od četiriju koje je sagradila Austro-Ugarska u BiH. Unutarnju obrambenu jezgru činile su četiri vojarne nazvane po stranama svijeta. U sklopu Južnog logora bila je vojna bolnica.

Danas vojarna pripada Sveučilištu u Mostaru, a planira se preseljenje kampusa iz Zapadnog u južni logor.

Izvori

Građevine u Mostaru
Austro-Ugarska

Vojarna Južni logor u Mostaru


Hisashi Yamamoto (, né le 16 juillet 1943) est un chimiste japonais. Spécialisé en chimie organique, il étudie notamment la synthèse et le rôle de  catalyseurs de type acide de Lewis sur la sélectivité des réactions de synthèse organique. Il a enseigné près de vingt ans à l'université de Nagoya, avant de rejoindre en 2002 le département de chimie de l'université de Chicago.

Il reçoit le Prix Tetrahedron en 2006 pour sa créativité exceptionnelle en chimie organique, qui illustre sa volonté d'« ouvrir de nouvelles voies ».

Il est déclaré en 2018 personne de mérite culturel pour l'ensemble de son œuvre.

Références

Naissance en juillet 1943
Chimiste japonais du XXe siècle
Chimiste japonais du XXIe siècle
Professeur japonais
Naissance à Kobe

Hisashi Yamamoto


Hrádek nad Nisou (; în , în ) este un oraș din Republica Cehă.

Istoric
Până în 1918, orașul a fost parte a Monarhiei Austriece (partea austriacă a Austro-Ungariei după Compromisul austro-ungar din 1867), fiind inclus în districtul Reichenberg (Liberec), unul din cele 94 de Bezirkshauptmannschaften din Boemia.
Din 1938 până în 1945 a fost unul dintre orașele regiunii Sudetenland, anexate de Germania Nazistă.

Relații internaționale

Orașe înfrățite

Hrádek nad Nisou este înfrățit cu:
  Bogatynia, Polonia

Referințe

Legături externe

 Municipal website

Orașe din Cehia

Hrádek nad Nisou


De indoeuropæiske sprog tales i dag verden over. Dette er en liste over de fleste af dem.

Uddøde sprog og sproggrupper er markeret med †

 †anatolske sprog
 †palaisk sprog: palaisk (nordlige Tyrkiet, 16.-14. årh. f. Kr.)
 †hittitisk sprog: hittisk (centrale Tyrkiet, 17.-13. årh. f. Kr.)
 †luvisk: (sydlige Tyrkiet, 15.-8. årh. f. Kr.), †karisk (sydvestlige Tyrkiet og Ægypten, 7.-4. årh.), †lykisk (sydvestlige Tyrkiet, 5.-4. årh. f. Kr.)
 †lydisk (vestlige Tyrkiet, 8.-4. årh. f. Kr.)
 †tokhariske sprog: to dialekter (Xinjiang, 6.-8. årh. e. Kr.)
 indoiranske sprog
indiske sprog (indoariske sprog): †vedisk (Vedaens hellige sprog), sanskrit (det klassiske skriftsprog), pāli (den sydlige buddhismes skriftsprog), hindī, urdu, bengalī, marāṭhī, gujarāṭī, romani (romas sprog). Utallige andre dialekter.
 nuristanisprog eller kafirsprog (i Afghanistan). Betragtes af nogle som iranske dialekter, af andre som en selvstændig gren af indoiransk.
 iranske sprog
Vestiranske sprog: persisk
Nordvestiranske sprog:  Medisk:  Kurdiske sprog (Zazaki, Kurmanji, Gorani, Sorani, Leki, Hawramani).
østtiranske sprog: †avestisk (Avestaens hellige sprog), pašto (i Afghanistan), †sogdisk (på Silkevejen), †skythisk, †sarmatisk, ossetisk (i Kaukasus)
 armensk
 oldgræsk: †mykensk (Linear B, 14.-12. årh. f. Kr.), †klassisk græsk (adskillige dialekter), †koiné, græsk
 †makedonisk sprog (kun kendt gennem ord og navne hos klassiske græske forfattere). Betragtes af nogle forskere som en oldgræsk dialekt, af andre som et selvstændigt, men beslægtet sprog.
 †frygisk (centrale Tyrkiet, 8. årh. f. Kr. – 3. årh. e. Kr.)
 albansk: to dialekter
 †illyrisk sprog (Kroatien, kun kendt gennem ord og navne hos klassisk græske forfattere).
 †messapisk sprog (sydøstlige Italien, 5.-1. årh. f. Kr.).
 †thrakisk sprog (Bulgarien, to indskrifter og ord og navne hos klassisk græske forfattere).
 italiske sprog
 †sabelliske sprog (tidligere oskisk-umbriske sprog): †oskisk, †umbrisk. Visse forskere mener, at sabellisk og latin ikke tilhører én gruppe, men er selvstændige indoeuropæiske grene.
 latinske sprog: latin
 østromanske sprog: rumænsk, †dalmatinsk (Kroatien), sardisk, italiensk
 vestromanske sprog: rætoromansk, fransk, provencalsk, katalansk, spansk (kastillansk), portugisisk
 †venetisk sprog (nordøstlige Italien, 6.-2. årh. f. Kr.). Nogle forskere mener ikke, sproget hører til den italiske gruppe.
 keltiske sprog
 †fastlandskeltiske sprog: †gallisk (Frankrig, 3. årh. f. Kr. – 3. årh. e. Kr.), †lepontisk (Italien, 7.-5. årh. f. Kr.), †keltiberisk (Spanien, 2.-1. årh. f. Kr.)
 økeltiske sprog
 britanniske sprog: bretonsk, †kornisk (Cornwall, indtil 1777), kymrisk (Wales)
 gæliske sprog: irsk, skotsk, manx (Man)
 †lusitanisk sprog (Spanien/Portugal, 2. årh. e. Kr.)
 baltoslaviske sprog
 baltiske sprog
 †vestbaltiske sprog: †oldpreussisk (Østpreussen, 15.-17. årh. e. Kr.)
 østbaltiske sprog: litauisk, lettisk
 slaviske sprog
 østslaviske sprog: russisk, ukrainsk, hviderussisk
 vestslaviske sprog: polsk, †polabisk,kasjubisk, sorbisk, tjekkisk, slovakisk
 sydslaviske sprog: †oldkirkeslavisk, slavisk makedonsk, bulgarsk, kroatisk, serbisk, slovensk
 germanske sprog
 †østgermanske sprog: †gotisk (Italien, 4.-6. årh. e. Kr.), †krimgotisk (Krim, 16. årh. e. Kr.)
 vestgermanske sprog: højtysk, nedertysk (plattysk), nederlandsk, frisisk, engelsk
 nordgermanske sprog: (herunder †oldnordisk)
 Vestnordiske sprog: Islandsk, færøsk, norsk
 Østnordiske sprog: Svensk, dansk

Indoeuropæiske sprog

Liste over indoeuropæiske sprog


Cardiotocography (CTG) is a technique used to monitor the fetal heartbeat and uterine contractions during pregnancy and labour. The machine used to perform the monitoring is called a cardiotocograph.

Fetal heart sounds were described as early as 350 years ago and approximately 200 years ago mechanical stethoscopes, such as the Pinard horn, were introduced in clinical practice.

Modern-day CTG was developed and introduced in the 1950s and early 1960s by Edward Hon, Roberto Caldeyro-Barcia and Konrad Hammacher. The first commercial fetal monitor (Hewlett-Packard 8020A) was released in 1968.

CTG monitoring is widely used to assess fetal well-being by identifying babies at risk of hypoxia (lack of oxygen). CTG is mainly used during labour. A review found that in the antenatal period (before labour), there is no evidence to suggest that monitoring women with high-risk pregnancies benefits the mother or baby, although research around this is old and should be interpreted with caution. Up-to-date research is needed to provide more information surrounding this practice.

A study found that CTG monitoring didn't significantly improve or worsen the outcome,  in terms of preventable child death, post birth mortality, of pregnancy for high risk mothers. But the evidence examined in the study is quite old and there have been significant changes in medical care since then.

Methods

External cardiotocography can be used for continuous or intermittent monitoring. The fetal heart rate and the activity of the uterine muscle are detected by two transducers placed on the mother's abdomen, with one above the fetal heart to monitor heart rate, and the other at the fundus of the uterus to measure frequency of contractions. Doppler ultrasound provides the information, which is recorded on a paper strip known as a cardiotocograph (CTG). External tocometry is useful for showing the beginning and end of contractions as well as their frequency, but not the strength of the contractions. The absolute values of pressure readings on an external tocometer are dependent on position and are not sensitive in people who are obese. In cases where information on the strength or precise timing of contractions is needed, an internal tocometer is more appropriate.

Internal cardiotocography uses an electronic transducer connected directly to the fetus. A wire electrode, sometimes called a spiral or scalp electrode, is attached to the fetal scalp through the cervical opening and is connected to the monitor. Internal monitoring provides a more accurate and consistent transmission of the fetal heart rate, as unlike external monitoring, it is not affected by factors such as movement. Internal monitoring may be used when external monitoring is inadequate, or if closer surveillance is needed. Internal tocometry can only be used if the amniotic sac is ruptured (either spontaneously or artificially) and the cervix is open. To gauge the strength of contractions, a small catheter (called an intrauterine pressure catheter or IUPC) is passed into the uterus past the fetus. Combined with an internal fetal monitor, an IUPC may give a more precise reading of the baby's heart rate and the strength of contractions.

A typical CTG reading is printed on paper and may be stored on a computer for later reference. A variety of systems for centralized viewing of CTG have been installed in maternity hospitals in industrialised countries, allowing simultaneous monitoring of multiple tracings in one or more locations. Display of maternal vital signs, ST signals and an electronic partogram are available in the majority of these systems. A few of them have incorporated computer analysis of cardiotocographic signals or combined cardiotocographic and ST data analysis.

Interpretation

In the US, the Eunice Kennedy Shriver National Institute of Child Health and Human Development sponsored a workshop to develop a standardized nomenclature for use in interpreting Intrapartum fetal heart rate and uterine contraction patterns. This nomenclature has been adopted by the Association of Women's Health, Obstetric and Neonatal Nurses (AWHONN), the American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG), and the Society for Maternal-Fetal Medicine.

The Royal College of Obstetricians and Gynaecologists and the Society of Obstetricians and Gynaecologists of Canada have also published consensus statements on standardized nomenclature for fetal heart rate patterns.

Interpretation of a CTG tracing requires both qualitative and quantitative description of several factors. This is commonly summed up in the following acronym, DR C BRAVADO:
DR: Define Risk
C: Contractions (uterine activity)
BRA: Baseline fetal heart rate (FHR)
V: Baseline FHR variability
A: Presence of accelerations
D: Periodic or episodic decelerations
O: Changes or trends of FHR patterns over time

Uterine activity
There are several factors used in assessing uterine activity.
Frequency: the number of contractions per unit time.
Duration: the amount of time from the start of a contraction to the end of the same contraction.
Resting tone: a measure of how relaxed the uterus is between contractions. With external monitoring, this necessitates the use of palpation to determine relative strength. With an IUPC, this is determined by assessing actual pressures as graphed on the paper.
Interval: the amount of time between the end of one contraction to the beginning of the next contraction.

The NICHD nomenclature defines uterine activity by quantifying the number of contractions present in a 10-minute window, averaged over 30 minutes. Uterine activity may be defined as:
Normal: 5 or fewer contractions in 10 minutes, averaged over a 30-minute window
Uterine tachysystole: more than 5 contractions in 10 minutes, averaged over a 30-minute window

Baseline fetal heart rate
The NICHD nomenclature defines baseline fetal heart rate as:

Baseline FHR variability
Moderate baseline fetal heart rate variability reflects the delivery of oxygen to the fetal central nervous system. Its presence is reassuring in predicting an absence of metabolic acidemia and hypoxic injury to the fetus at the time it is observed. In contrast, the presence of minimal baseline FHR variability, or an absence of FHR variability, does not reliably predict fetal acidemia or hypoxia; lack of moderate baseline FHR variability may be a result of the fetal sleep cycle, medications, extreme prematurity, congenital anomalies, or pre-existing neurological injury. Furthermore, increased (or marked) baseline FHR variability (see "Zigzag pattern" and "Saltatory pattern" sections below) is associated with adverse fetal and neonatal outcomes. Based on the duration of the change, increased (i.e. marked) baseline variability is divided into two terms: zigzag pattern and saltatory pattern of FHR. The NICHD nomenclature defines baseline FHR variability as:

Zigzag pattern of fetal heart rate
A Zigzag pattern of fetal heart rate (FHR) is defined as FHR baseline amplitude changes of more than 25 beats per minute (bpm) with a minimum duration of 2 minutes and maximum of 30 minutes. However, according to another study, even a >1 min duration of the zigzag pattern is associated with an increased risk of adverse neonatal outcomes. Despite the similarities in the shape of the FHR patterns, the zigzag pattern is distinguished from the saltatory pattern by its duration. According to the International Federation of Gynaecology and Obstetrics (FIGO), a saltatory pattern is defined as FHR baseline amplitude changes of more than 25bpm with durations of >30 minutes. In a recently published large obstetric cohort study of the zigzag pattern in almost 5,000 term deliveries in Helsinki University Central Hospital, Tarvonen et al. (2020) reported: "ZigZag pattern and late decelerations of FHR were associated with cord blood acidemia, low Apgar scores, need for intubation and resuscitation, NICU admission and neonatal hypoglycemia during the first 24 hours after birth." Furthermore, the "ZigZag pattern precedes late decelerations, and the fact that normal FHR pattern precedes the ZigZag pattern in the majority of the cases suggests that the ZigZag pattern is an early sign of fetal hypoxia, which emphasizes its clinical importance."

Furthermore, in the recent study of 5150 deliveries, the hypoxia-related ZigZag pattern was associated with cord blood acidemia, low 5-min Apgar scores at birth, and need for neonatal resuscitation after birth, indicating increased occurrence of fetal hypoxia in GDM pregnancies.

Saltatory pattern of fetal heart rate
A saltatory pattern of fetal heart rate is defined in cardiotocography (CTG) guidelines by FIGO as fetal heart rate (FHR) baseline amplitude changes of more than 25 beats per minute (bpm) with a duration of >30 minutes.

In a 1992 study, the saltatory pattern FHR was defined by O'Brien-Abel and Benedetti as "[f]etal heart baseline amplitude changes of greater than 25bpm with an oscillatory frequency of greater than 6 per minutes for a minimum duration of 1 minute". The pathophysiology of the saltatory pattern is not well-known. It has been linked with rapidly progressing hypoxia, for example due to an umbilical cord compression, and it is presumed to be caused by an instability of the fetal central nervous system.

In a study by Nunes et al. (2014), four saltatory patterns in CTG exceeding 20 minutes in the last 30 minutes before birth were associated with fetal metabolic acidosis. According to this study, saltatory pattern is a relatively rare condition; only four cases were found from three large databases.

In a study by Tarvonen et al. (2019), it was demonstrated that the occurrence of saltatory pattern (already with the minimum duration of 2 minutes) in CTG tracings during labor was associated with fetal hypoxia indicated by high umbilical vein (UV) blood erythropoietin (EPO) levels and umbilical artery (UA) blood acidosis at birth in human fetuses. As saltatory patterns preceded late decelerations of fetal heart rate (FHR) in the majority of cases, saltatory pattern seems to be an early sign of fetal hypoxia. According to the authors, awareness on this gives obstetricians and midwives time to intensify electronic fetal monitoring and to plan possible interventions before fetal asphyxia occurs.

Due to a standardized terminology and to avoid miscommunication on CTG interpretation, it has been recently proposed in an exhaustive BJOG review of animal and human studies that terms such as saltatory pattern, ZigZag pattern and marked variability should be abandoned, and the common term "increased variability" should be used in clinical CTG guidelines.

Accelerations
The NICHD nomenclature defines an acceleration as a visually apparent abrupt increase in fetal heart rate. An abrupt increase is defined as an increase from the onset of acceleration to the peak in 30 seconds or less. To be called an acceleration, the peak must be at least 15bpm, and the acceleration must last at least 15 seconds from the onset to return to baseline.
A prolonged acceleration is greater than 2 minutes but less than 10 minutes in duration, while an acceleration lasting 10 minutes or more is defined as a baseline change.
Before 32 weeks of gestation, accelerations are defined as having a peak of at least 10bpm and a duration of at least 10 seconds.

Periodic or episodic decelerations

Periodic refers to decelerations that are associated with contractions; episodic refers to those not associated with contractions. There are four types of decelerations as defined by the NICHD nomenclature, all of which are visually assessed.
Early decelerations: a result of increased vagal tone due to compression of the fetal head during contractions. Monitoring usually shows a symmetrical, gradual decrease and return to baseline of FHR, which is associated with a uterine contraction. A 'gradual' deceleration has a time from onset to nadir of 30 seconds or more. Early decelerations begin and end at approximately the same time as contractions, and the low point of the fetal heart rate occurs at the peak of the contraction.
Late decelerations: a result of placental insufficiency, which can result in fetal distress. Monitoring usually shows symmetrical gradual decrease and return to baseline of the fetal heart rate in association with a uterine contraction. A 'gradual' deceleration has an onset to nadir of 30 seconds or more. In contrast to early deceleration, the low point of fetal heart rate occurs after the peak of the contraction, and returns to baseline after the contraction is complete.
Variable decelerations: generally a result of umbilical cord compression, and contractions may further compress a cord when it is wrapped around the neck or under the shoulder of the fetus. They are defined as abrupt decreases in fetal heart rate, with less than 30 seconds from the beginning of the decrease to the nadir of heart rate. The decrease in FHR is at least 15 beats per minute, lasting at least 15 seconds but less than 2 minutes in duration. When variable decelerations are associated with uterine contractions, their onset, depth, and duration commonly vary with successive uterine contractions.
Prolonged deceleration: a decrease in FHR from baseline of at least 15bpm, lasting at least 2 minutes but less than 10 minutes. A deceleration of at least 10 minutes is a baseline change.

Additionally, decelerations can be recurrent or intermittent based on their frequency (more or less than 50% of the time) within a 20-minute window.

FHR pattern classification
Before 2008, fetal heart rate was classified as either "reassuring" or "nonreassuring". The NICHD workgroup proposed terminology for a three-tiered system to replace the older, undefined terms.

Category I (Normal): Tracings with all these findings present are strongly predictive of normal fetal acid-base status at the time of observation and the fetus can be followed in a standard manner:
Baseline rate 110–160bpm,
Moderate variability,
Absence of late or variable decelerations,
Early decelerations and accelerations may or may not be present.
Category II (Indeterminate): Tracing is not predictive of abnormal fetal acid-base status. Evaluation and continued surveillance and reevaluations are indicated.
Bradycardia with normal baseline variability
Tachycardia
Minimal or Marked baseline variability of FHR
Accelerations: Absence of induced accelerations after fetal stimulation
Periodic or Episodic decelerations: Longer than 2 minutes but shorter than 10 minutes; recurrent late decelerations with moderate baseline variability
Variable decelerations with other characteristics such as slow return to baseline, overshoots of "shoulders" seen (humps on either side of deceleration)
Category III (Abnormal): Tracing is predictive of abnormal fetal acid-base status at the time of observation; this requires prompt evaluation and management.
Absence of baseline variability, with recurrent late/variable decelerations or bradycardia; or
Sinusoidal fetal heart rate.

Updated 2015 FIGO Intrapartum Fetal Monitoring Guidelines
FIGO has recently modified the guidelines on intrapartum fetal monitoring, proposing the following interpretation:
Normal: No hypoxia or acidosis; no intervention necessary to improve fetal oxygenation state.
Baseline 110–160bpm
Variability 5–25bpm
No repetitive decelerations (decelerations are defined as repetitive when associated with >50% contractions)
Suspicious: Low probability of hypoxia/acidosis, warrants action to correct reversible causes if identified, close monitoring or adjunctive methods.
Lacking at least one characteristic of normality, but with no pathological features.
 Pathological: High probability of hypoxia/acidosis, requires immediate action to correct reversible causes, adjunctive methods, or if this is not possible expedite delivery. In acute situations, delivery should happen immediately.
 Baseline <100bpm
Reduced or increased variability or sinusoidal pattern
Repetitive late or prolonged decelerations for >30 min, or >20 min if reduced variability (decelerations are defined as repetitive when associated with >50% contractions)
Deceleration >5 minutes

Benefits
According to the Cochrane review from February 2017, CTG  was associated with fewer neonatal seizures but it is unclear if it had any impact on long-term neurodevelopmental outcomes. No clear differences in incidence of cerebral palsy, infant mortality, other standard measures of neonatal wellbeing, or any meaningful differences in long-term outcomes could be shown. Continuous CTG was associated with the higher rates of caesarean sections and instrumental vaginal births. The authors see the challenge in how to discuss these results with women to enable them to make an informed decision without compromising the normality of labour. Future research should focus on events that happen in pregnancy and labour that could be the cause of long-term problems for the baby.

See also
Fetal stethoscope
Nonstress test (NST)
Biophysical profile (BPP)

References

Tests during pregnancy
Medical monitoring

Cardiotocography


Back Bay steht für:

 Back Bay (Antarktika), Bucht in Grahamland, Antarktika
 Back Bay (Mumbai), Bucht in Mumbai, Indien
 Back Bay (Western Australia), Bucht auf Cockatoo Island

 Back Bay (Boston), Stadtteil von Boston, Massachusetts, Vereinigte Staaten
 Back Bay (MBTA-Station), Bahnhof in Boston, Massachusetts, Vereinigte Staaten
 Back Bay Fens, Parklandschaft in Boston, Massachusetts, Vereinigte Staaten

 Back Bay Cycle & Motor Company, ehemaliger US-amerikanischer Automobilhersteller

Back Bay


2 Chainz (* 12. September 1977 in College Park, Georgia; bürgerlich: Tauheed Epps) ist ein US-amerikanischer Rapper. Er startete seine Solokarriere 2007, bis dahin war er Mitglied von Playaz Circle und führte den Künstlernamen Tity Boi.

Biografie
1997 gründete Epps mit einem Schulfreund das Hip-Hop-Duo Playaz Circle, als Künstlername wählte er Tity Boy. Nach zehn Jahren startete er mit dem Mixtape Me Against the World seine Solokarriere. 2009 folgten Trap-A-Velli und All Ice on Me, 2010 erschien Me Against the World 2: Codeine Withdrawal. Aus den Mixtapes wurden verschiedene Stücke ausgekoppelt, die zum Teil noch unter dem Namen Tity Boy erschienen. Mit Codeine Cowboy fand eines dieser Stücke Verwendung auf einer 2011 von DJ Tekniks & DJ Frank White veröffentlichten Remix-Kompilation Best Kept Secrets. Ebenfalls in diesem Jahr kollaborierte er mit David Banner und Big K.R.I.T. Im Jahr 2012 folgten Kollaborationen mit Kanye West und Nicki Minaj und 2 Chainz unterschrieb einen Plattenvertrag bei Def Jam. Mit Gastmusikern wie Lil Wayne, Nicki Minaj und Mike Posner nahm er sein Debütalbum Based on a T.R.U. Story auf, produziert wurde es von Drumma Boy und The-Dream. Das Album erschien am 4. August 2012 und erreichte Platz 1 der Billboard 200.

Stil
Während die ersten Mixtapes noch von 2Pac beeinflusst waren, fand er mit Against the World 2: Codeine Withdrawal seinen eigenen Stil. Seine Texte handeln unter anderem von Luxusgütern wie Autos und Kleidung.

Diskografie

Filmografie
 2012: Law & Order: Special Victims Unit (eine Episode)
 2013: 2 Broke Girls (Fernsehserie, Staffel 2, Episode 16 + Staffel 6, Episode 2)

Weblinks

Einzelnachweise

Rapper
Pseudonym
Person (Georgia)
US-Amerikaner
Geboren 1977
Mann

2 Chainz


Battle Chess es un videojuego de ajedrez para ordenador en el cual las piezas están representadas por figuras realistas que vuelven a la vida cuando se mueven o atacan. Fue lanzado por primera vez en 1988 para el ordenador Commodore Amiga por Interplay y posteriormente en otras plataformas.

El juego consta de 10 niveles de dificultad, una base de datos de 30,000 movimientos diferentes (excepto en las versiones para Commodore 64 y Apple II) y 35 animaciones para las batallas. Se puede jugar también en modo 2D sin animaciones.

Además de jugar contra la inteligencia artificial también se puede competir contra un oponente humano, ya sea en modo hotseat en un mismo ordenador, o en null módem y red local en diferentes ordenadores, en algunas versiones.

Existen varias secuelas, en 1991 se lanzó Battle Chess Enchanced para DOS con gráficos VGA y música clásica en formato CD-ROM. Ese mismo año también se lanzó Battle Chess II: Chinesse Chess, basado en el juego Xiangqi también conocido como ajedrez chino. El año siguiente se lanzó Battle Chess 4000 que incluye guiños a películas y series de ciencia ficción.

En 2010 Interplay denunció a TopWare Interactive por violación de copyright por el juego Battle VS Chess y por ello se ha impedido comercializar este juego en el mercado estadounidense. El juicio está programado para 2012.

El juego aparece en la película de 1992 Knight Moves protagonizada por Christopher Lambert y Diane Lane, que trata sobre un maestro del ajedrez acusado de varios asesinatos.

Véase también

 Ajedrez por computadora
 Juegos de ajedrez para ordenador (Wikipedia en inglés)

Referencias

Videojuegos para 3DO
Videojuegos para Apple IIGS
Videojuegos para Acorn Archimedes
Videojuegos para Atari ST
Videojuegos para Amiga CD32
Videojuegos para Commodore 64
Videojuegos para DOS
Videojuegos para Mac
Videojuegos para Nintendo Entertainment System
Videojuegos para Windows
Videojuegos de Interplay
Videojuegos de ajedrez
Videojuegos de 1988
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador

Battle Chess


O boulevardier é um coquetel cuja receita oficial, segundo a  International Bartenders Association, é composta por uísque, vermute doce, e Campari. A criação do coquetel é atribuída ao Erskine Gwimme, escritor americano que fundou uma revista em Paris com o título boulevardier.

Receita
Segundo a IBA, o coquetel é servido antes da refeição principal e é composto de

 45 ml uísque tipo bourbon ou rye
 30 ml Campari
 30 ml vermute doce

Para preparar o coquetel, deve-se misturar os ingredientes com gelo e coar em uma taça cocktail sem gelo.

Ver também

 Negroni
 Lista de coquetéis oficiais da IBA

Coquetéis com vermute
Bebidas frias

Boulevardier


ජෙසී මැක්හර් දුම්රිය පියමඟ  නමින්ද හඳුන්වනු ලබන වෝල්ඩන්-වෝල්කිල් දුම්රිය පියමඟ යනු මොන්ට්ගමරි නගරයෙහි වෝල්ඩන් ග්‍රාමය සහ ෂාවන්ගන්ක් නගරයේ  වෝල්කිල් ග්‍රාමය අතර පිහිටි දිගින්  වන දුම්රිය පියමඟකි. ඔරේන්ජ් සහ අල්ස්ටර් යන ජනපද පිහිටා ඇත්තේ ඉහලඉහල නිව් යෝර්ක්  නිව් යෝර්ක්ප්‍රාන්තයේය.

මෙම පියමඟ, උතුරින් පිහිටි වෝල්කිල් නිම්න දුම්රිය පියමඟ  මෙන්ම කලින් වෝල්කිල් නිම්න දුම්රිය මාර්ගයේ පිළකි. ශවාන්ගන්ක් සහ මොන්ට්ගොමරි යන නගර මගින් මෙම ඉඩම් මිලට ගැනීම 1985 දී සිදුවූ අතර ඉන්පසුව පොදු මඟක් බවට පත් කරන ලදී. ශවාන්ගන්ක් කොටස නිල වශයෙන් විවෘත වූයේ 1993 දී වන අතර එය නම් කරන ලද්දේ හිටපු නගර අධීක්ෂක කෙනෙකු වූ ජෙසී මැක්හියු සිහිවනු පිණිසය. වෝල්ඩන් සහ වෝල්කිල්ල් අතර කොටසෙහි ගඩොල් ඇතිරීම 2001 දී සාකච්ඡාවට බඳුන් වූ අතර එය සිදු කරන ලද්දේ 2008 සහ 2009 අතරදීය. උතුරු වෝල්කිල් දක්වා වූ සංවර්ධනය නොකරන ලද කොටසක්ද මෙම පියමඟට අයත් වන අතර එහි සීමා වන්නෙ NY 52 සහ NY 208 මාර්ගයි.

ඉතිහාසය

1866   සිට 1977 දෙසැම්බර් 31  දක්වා ක්‍රියාත්මකව පැවති වෝල්කිල් නිම්න දුම් රිය මාර්ගය මොන්ට්ගෝමරි සිට කිංස්ටන්, දක්වා   පුරා වැටී තිබුනි. 1980 ගණන්වලදී එවකට වෝල්කිල් නිම්න දුම් රිය මාර්ගයේ අයිතිය පැවති කොන් රේල් නැමැති සමාගම විසින් මෙම දුම් රිය මාර්ගය විකුනා දැමීමට උත්සාහ කරන ලදී. මේ අවස්තාවේ ශවාන්ගන්ක් සහ මොන්ට්ගෝමරි  යන නගර මගින් තම තමන්ගේ නගර වලට අයත්ව තිබූ කොටස් මිලට ගත් අතර එමගින් ප්‍රාදේශීය වැවක "වානිජ සහ උපයෝගීතා ප්‍රවේශය ඇතිකිරීම හා වැඩිකිරීම " අරමුණු කර ගන්නා ලදී.

දුම්රිය මාර්ගයේ මොන්ට්ගෝමරි කොටස වෝල්ඩන් රාමයේ සිට ශවාන්ගුන්ක් දක්වා   කුත් , ශවාන්ගුන්ක් කොටස ශවාන්ගුන්ක් සිට උතුරු දෙසින් පිහිටි බර්ච් මාවත දක්වා  කුත් ය. ඉඩම් මිලදී ගැනීමේ කටයුතු ඒ ඒ කොටස් සඳහා පිලිවෙලින්  1985 අගෝස්තු සහ ඔක්තෝබර් මාස වලදී අවසන කරන ලදී.  එම වසරේම නොවැම්බර් වලදී  ශවාන්ගුන්ක් හි වෝල්කිල් ග්‍රාමයට ආසන්නව පිහිටි  ක පිල් ප්‍රමාණයක් (වෝල්කිල් ශෝධන මධ්‍යස්ථානය   අසල ),   නිව් යෝර්ක් ශෝධන සේවා දෙපාර්තුමේන්තුව විසින් මිලට ගන්නා ලදී. මෙම කොටස බර්ච් මාවතේ සිට  ගාර්ඩිනර් සමඟ නගර මාර්ගය දක්වා විහිදේ.  ශාවගුන්ක් ශෝධන මධ්‍යස්ථානය  එම ස්ථානයේ ඉදිකරන ලදී. වෝල්ඩන් නගරයට දකුනින්, |නෝෆොර්ක් දකුනු දුම් රිය සේවය මගින්  එම කොරිඩෝව තවමත් ක්‍රියාත්මකව පවතී.

මෙම සිරගෙවල් වලට උතුරින් මුලින් පැවති කොරිඩෝව තවමත් වෝල්කිල්ල් නිම්න දුම් රිය පියමඟ ලෙස පවතියි.
  දුම්රිය පියමං ලෝලීන් 1990 ගණන් වල සිට මෙම මං ද්විත්වය එකාබද්ධ කිරීමට උත්සාහ කරන අතර,  2004 දී එවැනි මඟක් තැනීමේ හැකියාව ගැනවිවෘත අවකාශ අධ්‍යනය කිරීමක් ශාවගුන්ක් නගර මගින් සිදුකරන ලදී. 2008 දී අල්ස්ටර් ජනපදයේ ගමනාගමන සැලසුම් වල මේ මං ද්විත්වය එකාබද්ධ කිරීම සඳහා ව්‍යාපෘති සැලැස්මක් තිබූ අතර , වර්තමානයේ ශාවගුන්ක් නගරයද බර්ච් මාවත් ඔස්සේ කොරිඩෝව හරවා මෙවැනි ඒකාබද්ධ කිරීමක් ගැන සලකාබලමින් පවතියි. මෙම කොරිඩෝවේ මුල් මාර්ගය පැවතියේ සිරගෙදර පරිමිති වැටට  ඇතුලතින්ය .

දඟර ගැසුනු නමුත්  ආබාධිතයින්ටත් විවෘත වූ වෝල්ඩන් සිට පියමඟ පාමුලට වූ මාර්ගය වෝල්කිල් හරහා වැටී තිබූ පැරණි කොරිඩෝවේ කොටස, දුම්රිය මං මාවත ලෙස   මහා මාර්ගයක් බවට පරිවර්තනය කරන ලදී. මොන්ට්ගෝමරි -ශවාන්ගුන්ක් මාර්ගයේ සිට වෝල්කිල් දක්වා වූ මාර්ගයේ දකුනු කොටස, ජෙසී මැක්හර් දුම්රිය පියමඟ ලෙස 1993 ජුනි 5 වැණි දින  විවෘත කරන ලදී. ජෙසී මැක් හර් යනූ ශවාන්ගුන්ක් හි හිටපු නගර අධීක්ෂක වරයෙකි. සිරමැදිරි වල මායිම තෙක් දිවෙන ශවාන්ගුන්ක් කාණ්ඩයේ උතුරු කොටස නගරය මගින් නඩත්තු කලද නිළ වශයෙන් දුම්රිය පියමගේ කොටසක් නොවේ.

2001 දී ශාවගුන්ක්, මොන්ට්ගෝමරි සහ වෝල්ඩන් යන නගර විසින් වෝල්ඩන් සහ වෝල්කිල්ල් අතර ගඩොල් ඇතිරූ පියමඟක් සඳහා $600,000  ක TEA-21 දීමනා සඳහා ඉල්ලුම් කරන ලදී.  මුලදී ඩොලර් $ 750,000  ක් පමණ ඇස්තමේන්තු කර තිබුනද, මෙහි අපේක්ෂිත වියදම් ඩොලර් මිලියන 1.5ක්  වෙතැයි ගණන් බලා තිබුනි. මෙම තීරණයට අසුපිට යන්නන් දැඩිව විරුද්ධ වූයේ එය ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාවට තර්ජනයක් වන බව පවසමිනි. මේ ගැන විරෝධතා මධ්‍යම හඩ්සන් අශ්ව පියමං සංගමයේ පොදු රැස්වීම් කිහිපයකදීම දක්වන ලදී. එමෙන්ම පියමඟේ භාවිතය වැඩිවීමෙන් තම පෞද්ගලිකත්වයට හානි වෙතැයි සිතූ අවට ප්‍රදේශවාසීන් කිහිපදෙනෙක්ද මෙයට විරුද්ධත්වය දක්වන ලදී.

වෝල්ඩන්, ශවාන්ගුන්ක් සහ මොන්ට්ගෝමර්ය් නගර වලට අවශ්‍ය වූ ඩොලර් 600,000ක ප්‍රතිපාදනය 2003 ඔක්තෝබර් මාසයේදී ලැබුනි. මීට  මාස දෙකකට පසු, මොන්ට්ගෝමරි හි පදිංචි යුවලක් වන බොබ් සහ ඩොරිස් කිම්බෝල් විසින් පියමඟට ආසන්නයෙන්, ඔසිරිස් ජලාශය අසලින් උද්‍යානයක් තැනීම සඳහා අක්කර  ක භූමි ප්‍රමාණයක් තෑගි කරන ලදී.. අවශ්‍ය ප්‍රතිපාදන ලැබුනු විගසම මෙම උද්‍යානයේ වැඩකටයුතු ද ආරම්භ වීමට නියමිතයි. මෙම ව්‍යාපෘතියට ලබෙන්නට තිබූ මුදල්වලින් ඩොලර් 200,000ක් පමණ 2006  අයවැය පනතට 109 වෙනි කොන්ග්‍රසයේ අනුමැතිය නොලැබීම නිසා නැතිවී ගියේය.. 2008 පෙබරවාරියේදී කොන්ග්‍රස් සභික මවුරිස් හින්චි විසින් මෙම ව්‍යාපෘතිය සම්පූර්ණ කිරීම සඳහා අවශ්‍ය ඩොලර් 351,000 ක් මුදලක් අනුමත කරන ලදී. ඉදිකිරීම් කටයුතු 2008 සැප්තැම්බර් 22  දින ඇරඹුනු අතර, නිමාවූ  km ක දිගින් යුතු ගඩොල් ඇතිරූ පියමඟ 2009 මැයි 2 වැනිදා විවෘත කරන ලදී.

මාර්ගය

අක්කර 9.4 ක් වූ වෝල්ඩන් හි වෝස්ටර් ග්‍රෝව් උද්‍යානයෙන්,NY 52 මාර්ගය අසලින් පියමඟ ආරම්භ වේ. පියමඟ භාවිතා කරන්නන් සඳහා තොරතුරු මධ්‍යස්ථානයක් මේ උද්‍යානයේ ඇත. එසේම විනෝද ස්ථානයක් ලෙස නැවත නවීකරණය කල වෝල්ඩන් හි පැරණි දුම්රිය පොළද  මෙම උද්‍යානයේ පිහිටා ඇත.

ආරම්භක ස්ථානයෙන් 1 km උතුරට ගිය පසු ඕසිරිස් ජලාශ මාවත හමුවන අතර තවත්  ක් ගියපසු මොන්ට්ගෝමරි-ශාවගුන්ක් දුම්රිය මාර්ගය හමුවේ.
ශාවගුන්ක් වලට පැමිණි පසු ගේයිල් බෝර්ඩන් ගේ මිනිපිරිය විසින් 1906 දී ඉදිකල බෝර්ඩන් වතුයාය  හමුවේ. උකුකල කිරි නිපදවීමේ ක්‍රියාවලිය බෝර්ඩන් පවුල විසින් සොයාගන්නා ලද අතර ඒ සඳහා ඔවුන්ට පේටන්ට් බලපත්‍රයක්ද තිබී ඇත. බෝර්ඩන් පවුල සතුව කිරි සමාගම් කිහිපයක්ද පැවතුනි. බෝර්ඩන් මන්දිරය දැන් ප්‍රායෝගික දර්ශනවාදය පිලිබඳ පාසල මගින් දර්ශනවාද පන්ති පැවැත්වීම සඳහා යොදාගනු ලැබේ.

නගර දුම්රිය මාර්ගයෙන්  කින් පමණ වෝල්කිල්හි NY 208 ට ආසන්නයේ ඇති පියමඟෙහි ආරම්භයට පැමිණෙනු ලැබේ.මෙය ශාවාගුන්ක්  පොලිස් ස්ථානය ඉදිරිපස පිහිටා ඇත.   මෙම ගඩොල් ඇතිරූ පෙදෙස ඉතා පැතලි වන අතර ආනතිය 3% පමණ වේ. කෙසේවුවද මධ්‍යම වෝල්කිල්හි ඇති මෙම කොරිඩෝවෙන් කොටසක් වසාදමා මහා මාර්ගයක් බවට පත්කර ඇත.

තවමත් අලුත්වැඩියා කර නොමැති වෝල්කිල් හි උතුරු කොටස, රේල් රෝඩ් මාවත සහ සී. ඊ. පෙනී මාවත බර්ච් පාරට අන්තර්ඡේදනය වන තැන   සිට ක් විහිදෙයි.
මුලින් පැවති දුම් රිය කොරිඩෝවේ සහ සිර මැදිරි සංකීර්ණ ද්විත්වයෙහි මායිම බර්ච් මාවතයි. මෙම කොටස පෞද්ගලික දඩයම් බිමක් හරහා වැටී ඇති නමුදු "මෙහි කිසිදු සලකුනක් හෝ  නිවේදනයන් නැත." "විවාදාත්මකව ... පියමඟේ දර්ශනීයම කොටස මෙය වෙයි." බටහිර පසට වන්නට ඇති ශාවගුන්ක් වැටියේ මනරම් දසුන් මෙම කොටසේදී දැකගතහැක.

පියම්ඟෙහි සම්පූර්ණ දුර ප්‍රමාණය  ,පමණ වන නමුත් උතුරු කොටස එකාබද්ධ කල පසු එහි දිග  පමණ වනු ඇත. මෙම පියමඟ ඇවිදීම, දිවීම, බයිසිකල් පැදීම සහ සුනඛයින් ඇවිද්දවීමට භාවිතා කරයි.

මේවාත් බලන්න

 වෝල්කිල් නිම්න දුම් රිය මාර්ගය – පෙර පැවති දුම් රිය කොරිඩෝවේ උතුරු දිගුව

මූලාශ්‍ර

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

පිටස්තර ඇමුණුම්

 Route of the trail

Videos

Parks in Orange County, New York
Parks in Ulster County, New York
Wallkill Valley Railroad

වෝල්ඩන්-වෝල්කිල් දුම්රිය පියමඟ


An Dichaea luerorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Dichaea luerorum in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichaea

Dichaea luerorum


Joseph Jean Philippe Joüin, né le  à Rennes, où il est décédé le , est un homme politique français.

Biographie
Banquier de profession, il est le fils de Philippe Joüin (1743-1807), qui fut président de l'administration municipale de Rennes de 1795 (brumaire an IV) à 1797 (vendémiaire an VI).

Le , il est nommé maire provisoire de Rennes et le demeure jusqu'au , date de sa démission. Il siégea au conseil municipal jusqu'à sa mort.

En 1831, il est nommé conseiller général et en 1833, il est élu dans le canton de Rennes-Nord-Ouest. Il reste au conseil général jusqu'en 1848. Il est par ailleurs président de l'assemblée départementale à deux reprises : de 1846 à 1847 puis en 1848.

Notes et références

Liens externes

 Fiche WikiRennes de Joseph Jean Philippe Joüin

Maire de Rennes
Naissance en décembre 1775
Naissance à Rennes
Décès en novembre 1867
Décès à Rennes
Décès à 91 ans
Président du conseil général d'Ille-et-Vilaine
Banquier français du XIXe siècle

Joseph Jean Philippe Joüin


Lophothalieae, tribus crvenih algi, dio porodice Rhodomelaceae. Priznato je pet rodova s 19 vrsta.

Rodovi
 Haplodasya Falkenberg
 Lophocladia (J.Agardh) F.Schmitz
 Lophothalia Kützing
 Spirophycus A.J.K.Millar
 Veleroa E.Y.Dawson

Izvori

Rhodomelaceae

Lophothalieae


Marijan Biškup (Završje (Novi Marof), 23. kolovoza 1939.), hrvatski katolički svećenik, dominikanac, bogoslov, liturgičar

Životopis
Rođen je 23. kolovoza 1939. u Završju, općina Novi Marof. Od 1946. do 1950. pohađa Osnovnu školu u Radovanu; prva tri razreda gimnazije pohađa u Varaždinu od 1950. do 1953., a od 1953. do 1957. u Dominikanskoj klasičnoj gimnaziji u Bolu na Braču. Od 1958. do 1963. studira filozofiju i teologiju na Visokoj dominikanskoj bogoslovnoj školi u Dubrovniku, a od 1959. do 1961. služi vojni rok. Od 1963. do 1966. nastavlja studij teologije na KBF-11 u Zagrebu, gdje 1969. stječe naslov magistra teologije. Za svećenika je zaređen 1965. U Rimu od 1969. nastavlja specijalni studij teologije: 1971. na "Anselmianumu" postiže magisterij iz liturgike, 1973. na Sveučilištu sv. Tome (Angelicum) postiže doktorat iz teologije, a 1975. na "Alfonsianumu" stječe diplomu iz specijalizacije u moralnoj teologiji. Djela: Divote se govore o tebi, Djevo Marijo, Augustin Kažotić u riječi i slici, Ljudska prava, Blažena Ozana Kotorska (1493. – 1565.), Blaženi Augustin Kažotić i dr.

Izvori

Hrvatski rimokatolički teolozi
Hrvatski dominikanci
Hrvatski katolički svećenici
Životopisi, Novi Marof

Marijan Biškup


Peter Sellars () este un regizor american, remarcat pentru dramatizările sale unice ale operelor și spectacolelor clasice și contemporane. Sellars este profesor la UCLA, unde predă Arta ca o acțiune socială și Arta ca o acțiune morală.

Carieră
Sellars s-a născut în Pittsburgh, Pennsylvania.  Și-a făcut studiile la Phillips Academy și mai apoi la Universitatea Harvard, absolvind în 1979. Fiind student, a jucat într-o versiune cu păpuși  a spectacolului "Inelul Nibelungilor" de Richard Wagner, și a regizat o producție minimalistă a piesei "Trei surori".
Producția lui Sellars, "Antoniu și Cleopatra" în piscina de la Casa Adams, din Harvard a atras atenția presei în afara campusului, la fel cum s-a întâmplat și cu următoarea producție, "Regele Lear", care a inclus un Lincoln Continental pe scenă. În ultimul an de universitate, a dramatizat o producție de Nikolai Gogol, "Revizorul" la American Repertory Theater din Cambridge, Massachusetts.
În vara anului 1980, a dramatizat opera "Don Giovanni", prezentând-o ca să semene cu un blaxploitation film, cu Don Giovanni petrecând aproape dezbrăcat (numai în lenjerie) și injectându-și heroină. Opera news l-a catalogat ca pe "un act de vandalism artistic". În iarna anului 1980, producția "Orlando", de George Frideric Handel, jucată iarăși la American Repertory Theater, l-a adus pe Sellars în atenția națională – probabil datorită conceptului romanului, unde acțiunea avea loc în aer liber. Mai târziu, Sellars a studiat în Japonia, China și India.
Sellars a lucrat ca regizor la Boston Shakespeare Company pentru stagiunea 1983-1984. Printre producțiile sale, cele mai influente au fost "Pericle, prinț al Tironului" și dramatizarea  operei "The Lighthouse", scrisă de compozitorul britanic Peter Maxwell Davies. În 1983 a primit premiul MacArthur Fellowship.
În 1984, Sellars a fost numit regizor și manager American National Theater din Washington D.C., la vârsta de 26 de ani, post pe care l-a deținut până în 1986. În acest timp, a dramatizat "Contele de Monte Cristo", în versiunea de James O'Neill, în care au jucat Richard Thomas, Patti LuPone, Zakes Mokae, și mulți alți actori. Producția a avut scenografia creată de George Tsypin, costume de Dunya Ramicova, și lumini de James F. Ingalls. De asemenea a regizat producții cum ar fi "Idiot's Delight" de Robert Sherwood și "Aiax" de Sofocle, așa cum a fost adaptat de către Robert Auletta. A fost directorul artistic a Festivalurilor din Los Angeles în perioada 1990 și 1993, unde au fost prezentate lucrări ale unor artiști talentați cum ar fi Reza Abdoh și Frank Ambriz.

În continuare, Sellars a dramatizat o serie de opere de-ale lui Mozart: "Cosi fan tutte", "Nunta lui Figaro" și "Don Giovanni", în colaborare cu Emmanuel Music și directorul artistic Craig Smith. Producțiile au avut parte de laudele criticilor, au fost înregistrate în Austria de către ORF în 1989 și televizate mai apoi de PBS.
Sellars a regizat filmul artistic "The Cabinet of Dr. Ramirez", un film color mut în care au jucat Joan Cusack, Peter Gallagher, Ron Vawter și Mikhail Baryshnikov.
Sellars a fost invitat la festivalurile din Salzburs și Glyndebourne, unde a înălțat producții a mai multor opere din secolul douăzeci dintre care "Saint François d'Assise" de  Olivier Messiaen, "Mathis der Maler" de Paul Hindemith, "Le Grand Macabre" de György Ligeti și "Nixon in China" de John Adams și Alice Goodman.
Alte proiecte în care a fost implicat sunt  opera "Giulio Cesare" de Handel, "A soldier's tale" de Stravinsky, "I Was Looking at the Ceiling and Then I Saw the Sky" și "The Peony Pavilion".
A regizat tragedia "The Persians" la Festivalul din Edinburgh în 1993, care a fost un răspuns la Războiul din Golf din 1990-1991. În 1998, Sellars a primit Premiul Erasmus pentru eforturile sale de a combina tradițiile culturale europene cu cele americane în operă și teatru. În 2005 a fost premiat cu The Dorothy and Lillian Gish Priza, care este înmânat anual "unui bărbat sau unei femei care a contribuit esențial desfătarea umanității,la înfrumusețarea lumii și la înțelegerea ei".
În august 2006, a dramatizat o operă neterminată a lui Mozart, "Zaide", în cadrul la Mostly Mozart Festival  din New York. La sfârșitul lui 2006, Sellars a organizat Festivalul New Crowned Hope de la Viena, în calitate de director artistic, și tot aici a regizat cea mai recentă operă a lui Adams, "A Flowering Tree".
În 2007, la cel de-al cinzecilea Festival de Film Internațional de la San Francisco, a prezentat ecranizările "Daratt" de Mahamat Saleh Haroun, "Opera Jawa" de Garin Nugroho, "Wonders are many", și altele.
La începutul lui 2009, Sellars a ajutat la crearea unei expoziții de artă contemporană a unui artist din Ethiopia, Elias Sime la Santa Monica Museum of Art din Santa Monica, California. Spectacolul "Othello", în care Seymour Hoffman l-a jucat pe Iago, a apărut în toamna anului 2009 la Teatrul Public din New York.
În 2011, Sellars a regizat opera lui John Adams, "Nixon in China", pentru Opera Metropolitană din New York. Aceasta a fost difuzată în HD la multe teatre din toată lumea la 12 februarie. Într-un interviu luat după prima transmitere, Sellars a comparat demiterea din funție a președintelui Hosni Mubarak în Cairo, care a vut loc ziua precedentă cu momentul în care Richard Nixon l-a întâlnit pentru prima dată pe Mao Tse-tung în Peking, stabilind astfel relațiile comerciale și diplomatice dintre Statele Unite ale Americii și China. În vara anului 2011, a regizat opera "Giselda" de Vivaldi la Opera Santa Fe din New Mexico.
În 2011, munca lui Sellars a apărut în cartea lui John Freeman, "The Greatest Shows on Earth: World Theatre from Peter Brook to the Sydney Olympics". Pentru munca sa în domeniul operei, Sellars a fost premiat cu Swedish Polar Music Prize în 2014.
Sellars a scris libretul pentru opera lui John Adams, "Girls of the Golden West", care și-a avut premiera la Opera din San Francisco în noiembrie 2017. Acesta a fost inspirat de subiect în timpul documentării pentru producția operei "La fanciulla del West" de Giacomo Puccini.<

Critici
Sellars a fost criticat pentru că se abătea prea mult de la intențiile compozitorului. Gyorgy Ligeti a fost foarte revoltat față de producția operei sale "Le Grand Macabre" regizată de Sellars la Salzburg Festival, care a avut loc în 1997. Ligeti însă, a fost prezent la majoritatea repetițiilor, și s-a plâns presei doar cu câteva zile înainte de deschidere, cauzând astfel suspiciunea că nemulțumirea lui avea scopuri publicitare. Pe de altă parte, Saariaho a afirmat ca viziunea lui Sellars față de opera ei "L'amour de loin", a fost în perfectă armonie cu ce și-ar fi imaginat ea. Sellars și Saariaho au mai lucrat împreună în 2006 și 2008, și la prezentarea Santa Fe a celei de-a doua operă a sa, "Adriana Mater". Una dintre critici a spus astfel: "În interviul telivizat, Saariaho s-a referit la regizorul Sellars ca la eroul spectacolului. Lăasând într-o parte evenimentele violente ale războiului, Sellars a adăugat operei o doză de speranță".
În 2001, Sellars a regizat Adelaide Festival of Arts din South Australia, înainte să fie înlocuit de Sue Nattrass. Regia lui Sellars a fost catalogată ca fiind cea mai controversată din toată istoria festovalului.  Acesta a afirmat că motivul plecării sale a fost "de a nu împiedica progresul viitor al Festivalului".
Marea soprană germană, Elizabeth Schwarzkopf spunea despre Sellars: "Sunt nume care nu vreau să fie menționate în casa mea. Nu-i rostiți numele în prezența mea. Am văzut ce a făcut, și e un criminal. Cum obișnuia să spună soțul meu, până la momentul actual, nimeni nu a îndrăznit să intre în Louvre și sa picteze cu graffiti peste Mona Lisa, dar iată ca sunt unii regizori care îndrăznesc să dea cu graffiti peste operele de artă."

Referințe

Legături externe
 Hammer Conversation with Peter Sellars and Debi Barker
 Video: Edible Estates: Attack on the Front Lawn at LIVE from the New York Public Library, 7 martie 2008
 Transcript of ABC Speech Cultural Activism in the New Century, 19 august 1999
 Guardian interview with Peter Sellars
 UCLA Today article on Art Activism
 PBS Interview with Peter Sellars
 Don Giovanni
 Interview with Peter Sellars by Bruce Duffie, 16 februarie 1990

Nașteri în 1957
Nașteri pe 27 septembrie
Absolvenți ai Universității Harvard
Absolvenți ai Phillips Academy
Câștigători decernați
Oameni în viață
Regizori de operă americani
Regizori de teatru americani

Peter Sellars


Koçovası, Afşin - Kahramanmaraş ili Afşin ilçesine bağlı mahalle
 Koçovası, Çaldıran - Van ili Çaldıran ilçesine bağlı mahalle

Koçovası


Joaquín María de Aguinaga Torrano (Alsasua, Navarra, 27 de diciembre de 1928-Madrid, 25 de noviembre de 2000) fue un ingeniero industrial y político español de centro-derecha. Fue parlamentario vasco (1980-1986), primero por Unión de Centro Democrático (UCD) y posteriormente por la coalición AP-PDP-PL.

Carrera laboral
Natural de la localidad navarra de Alsasua. Hijo del médico Jacinto Aguinaga Munarriz, y de Felisa Torrano. Estudió la carrera de ingeniería industrial en la Escuela Técnica Superior de Ingenieros Industriales de Madrid que acabó doctorándose y dedicándose fundamentalmente a la docencia. Amplió sus estudios en la Escuela Politécnica Federal de Lausana (Suiza).

A mediados de los cincuenta se trasladó a Bilbao, donde trabaja en la empresa Isolux, centrada en instalaciones eléctricas. Allí permanece hasta 1972, compatibilizando dicho trabajo con la docencia en la Escuela Técnica Superior de Ingeniería de Bilbao en la que fue catedrático de Proyectos de Ingeniería (1970), secretario de la escuela y finalmente director de la Escuela entre 1972 y 1980. Desde ese cargo llegó a optar al rectorado de la Universidad de Bilbao en 1976, siendo considerado un candidato a medio camino entre los continuistas y los demócratas.

Fue asimismo miembro fundador de la "Asociación Española de Ingeniería de Proyectos" (Aeipro).

Carrera política

Su carrera política se inicia durante la Transición Española.

En las elecciones al Parlamento Vasco de 1980 es cabeza de lista de la UCD por la provincia de Vizcaya, aunque el candidato oficioso a lehendakari de su formación es Jaime Mayor Oreja. Aguinaga sale elegido, siendo uno de los seis parlamentarios centristas durante la I Legislatura del Parlamento Vasco (1980-1984).

El 1 de febrero de 1983, cuando la crisis de la UCD parece ya definitiva Aguinaga pasa a formar parte del grupo mixto de la cámara vasca. La formación centrista se disolvería oficialmente solo un par de semanas después. En ese momento se produce su acercamiento al Partido Demócrata Popular (PDP), un partido democristiano escindido medio año antes de la UCD, liderado por Oscar Alzaga y coaligado en aquel momento con Alianza Popular.

Como miembro de ese partido e integrado en una coalición entre Alianza Popular, PDP y Partido Liberal se presentó a la reeelección en 1984, siendo reelegido en el cargo. Aguinaga permaneció en el cargo hasta octubre de 1986, cuando la crisis interna del PNV, partido en el Gobierno Vasco, forzó el adelanto electoral. Sin embargo unos meses antes de las elecciones desavenencias a nivel nacional entre el PDP y Alianza Popular hicieron que ambos partidos rompieran su coalición, quedándose el PDP fuera de las elecciones de 1986.

A partir de ese momento se alejó de la política de primera línea, regresando a la actividad docente, esta vez en la Escuela Técnica Superior de Ingenieros Industriales de Madrid.

Premios
* Orden de Alfonso X el Sabio (junio de 1982)

Referencias

Enlaces externos
 Página de Joaquín Aguinaga en la Web Euskomedia
 Ficha de Joaquín Aguinaga en el Parlamento Vasco

Nacidos en Alsasua
Ingenieros industriales de España
Ingenieros de España del siglo XX
Ingenieros de España del siglo XXI
Alumnado de la Escuela Politécnica Federal de Lausana
Políticos del País Vasco
Políticos de Navarra
Políticos de la Unión de Centro Democrático
Políticos del Partido Demócrata Popular
Comendadores de la Orden de Alfonso X el Sabio
Diputados de la I Legislatura del Parlamento Vasco
Diputados de la II Legislatura del Parlamento Vasco
Fallecidos en Madrid

Joaquín Aguinaga


Kezia Dugdale (* 28. August 1981 in Aberdeen) ist eine ehemalige schottische Politikerin und früheres Mitglied der Labour Party und der Co-operative Party.

Leben
Dugdale besuchte die Harris Academy in Dundee und studierte anschließend Jura an der Universität Aberdeen. Sie ging dann an die Universität Edinburgh und schloss dort mit einem Master in Politikwissenschaften ab. Innerhalb der Partei arbeitete sie im Wahlkampf von Sarah Boyack und Sheila Gilmore mit. Nach dessen Wahl ins Schottische Parlament war sie für George Foulkes tätig. Im April 2016 gab Dugdale bekannt, mit ihrer Partnerin in Edinburgh zusammenzuleben. Dabei handelt es sich um Jenny Gilruth, die für die SNP Abgeordnete im schottischen Parlament ist.

Politischer Werdegang
Bei den Parlamentswahlen 2011 trat Dugdale erstmals zu nationalen Wahlen an. Dabei bewarb sie sich nicht um das Direktmandat eines Wahlkreises, sondern war auf der Regionalwahlliste der Labour Party für die Wahlregion Lothian gesetzt. Infolge des Wahlergebnisses gelang ihr als einer von sieben Kandidaten der Wahlliste der Einzug in das Schottische Parlament.

Im Rahmen des Streits um die Führungsposition in der Labour Party im Sommer 2016 unterstützte sie den Herausforderer Owen Smith gegen den Amtsinhaber Jeremy Corbyn.

Von August 2015 bis August 2017 war sie Parteivorsitzende (Leader) der Schottischen Labour Party. Sie trat aus persönlichen Gründen von dem Amt zurück. Im Juni 2019 zog sie sich aus der aktiven Politik zurück, um an das John Smith Centre der Universität Glasgow zu wechseln, im Monat darauf trat sie aus der Labour Party aus. Ihr Parlamentsmandat legte sie zum 15. Juli nieder. Nachrückerin wurde Sarah Boyack, die bereits zwischen 1999 und 2016 Abgeordnete gewesen war.

Weblinks
 Eigene Netzpräsenz, archivierte Version vom 7. Mai 2019 (englisch)
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments
 Kezia Dugdale auf der Website der Labour Party, archivierte Version vom 30. August 2017 (englisch)

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Labour Party
Schotte
Brite
Frau
Geboren 1981
Politiker (21. Jahrhundert)
Mitglied der Co-operative Party

Kezia Dugdale


The 3rd Division () was a unit of the Finnish Army during the Continuation War. It initially fought in the northern Finland, participating in the Finno-German Operation Arctic Fox. In 1944, it was transferred to the Karelian Isthmus to defend against the Soviet Vyborg–Petrozavodsk offensive. Following the Moscow Armistice in 1944, the division was moved to Oulu and participated in the Lapland War.

History
The 3rd Division was the main component of the Finnish III Corps. During the war, the division fought mostly in the Ukhta and Kestenga area, where it participated in Operation Arctic Fox, the Finno-German drive towards the Murmansk railway. During this operation, the division was split into two groups, Group J () and Group F (). Observing the speed of advance of the III Corps, the Germans reinforced Group J with a regiment-sized element of SS-troops. The division's advance was eventually halted after the Soviet 88th Rifle Division entered the area.

In 1944 the division was transferred to the Karelian Isthmus, where it participated in the Finnish defense against the Soviet Vyborg–Petrozavodsk offensive. During this time, the division was temporarily reinforced with the 6th Separate Battalion (). Formed originally by the Germans as Ost-Bataillon 664, the battalion consisted of volunteering, non-prisoner-of-war, Ingrian Finns.

Following the Moscow Armistice in 1944, the division was moved to Oulu. As part of the Lapland War against Germany, the division's Infantry Regiment 11 conducted a landing in Tornio in the morning of October 1st, 1944. Following a successful landing, the regiment was reinforced the next day by Infantry Regiment 53, also from the 3rd Division. From Tornio, the division advanced to Rovaniemi and onward to Muonio where it was disbanded.

Notes

References

See also
 List of Finnish divisions in the Continuation War
 Finnish 3rd Division (Winter War)

Continuation War
Divisions of Finland
Military units and formations of Finland in World War II
Military units and formations disestablished in 1944

Finnish 3rd Division (Continuation War)


Der Gerichtsbezirk Mattersburg ist einer von sechs Gerichtsbezirken im Burgenland und umfasst den gesamten Bezirk Mattersburg. Der übergeordnete Gerichtshof ist das Landesgericht Eisenstadt.

Gerichtssprengel
Der Gerichtssprengel Mattersburg umfasst alle 19 Gemeinden des politischen Bezirks Mattersburg.
Einwohnerzahlen in Klammern, Stand:

Städte
 Mattersburg ()

Marktgemeinden
 Neudörfl ()
 Pöttsching ()
 Rohrbach bei Mattersburg ()
 Schattendorf ()
 Wiesen ()

Gemeinden
 Antau ()
 Bad Sauerbrunn ()
 Baumgarten ()
 Draßburg ()
 Forchtenstein ()
 Hirm ()
 Krensdorf ()
 Loipersbach im Burgenland ()
 Marz ()
 Pöttelsdorf ()
 Sieggraben ()
 Sigleß ()
 Zemendorf-Stöttera ()

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Weblinks

 Gerichtssuche in der Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz

Bezirk Mattersburg
Mattersburg

Gerichtsbezirk Mattersburg


Natural History: The Very Best of Talk Talk is a 1990 greatest hits album by Talk Talk. It collects songs that the band released under EMI between 1982 and 1988.

Reception
The compilation spent 21 weeks on the UK Albums Chart, peaking at #3, and went on to sell over one million copies worldwide. The North American version appended two live bonus tracks. A companion collection of the band's music videos was released in July 1990.

Production and re-releases
EMI released the compilation without the band's supervision. Talk Talk leader Mark Hollis said, "A compilation album is not my idea of an album. I don't like compilation albums and I didn't like that one. It certainly wasn't the selection of tracks I would have liked even if there had to be one. But, at the end of the day, they had every right to do it so . . ." In light of Natural History's success, the remix album History Revisited was released in 1991. Talk Talk sued EMI for remixing their material without permission. Though the collection contains no new material, it does have the non-LP 1983 single, "My Foolish Friend", which had never appeared on a full-length release before. On 12 March 2007 the album was reissued with a bonus DVD of their music videos. Two bonus tracks were also included from the 1999 live release London 1986.

Track listing

 "Today" (Brenner, Harris, Hollis, Webb) – 3:30
 "Talk Talk" (Hollis, Hollis) – 3:18
 "My Foolish Friend" (Brenner, Hollis) – 3:21
 "Such a Shame" (Hollis) – 5:43
 "Dum Dum Girl" (Friese-Greene, Hollis) – 3:49
 "It's My Life" (Friese-Greene, Hollis) – 3:55
 "Give It Up" (Friese-Greene, Hollis) – 5:19
 "Living in Another World" (Friese-Greene, Hollis) – 6:57
 "Life's What You Make It" (Friese-Greene, Hollis) – 4:29
 "Happiness Is Easy" (Friese-Greene, Hollis) – 6:33
 "I Believe in You" (Friese-Greene, Hollis) – 6:04
 "Desire" (Friese-Greene, Hollis) – 7:00

 Bonus tracks on the CD release
 "Life's What You Make It (Live @ the Hammersmith Odeon)" (Friese-Greene, Hollis) — 4:40
 "Tomorrow's Started (Live @ the Hammersmith Odeon)" (Hollis) — 7:45

 Reissued 2007 reissue listing
 "Today" (Brenner, Harris, Hollis, Webb) – 3:30
 "Have You Heard the News" (Hollis) – 5:04
 "Talk Talk" (Hollis, Hollis) – 3:15
 "My Foolish Friend" (Brenner, Hollis) – 3:18
 "Such a Shame" (Hollis) – 5:22
 "Dum Dum Girl" (Friese-Greene, Hollis) – 4:02
 "It's My Life" (Friese-Greene, Hollis) – 3:51
 "Give It Up" (Friese-Greene, Hollis) – 5:19
 "Living in Another World" (Friese-Greene, Hollis) – 7:00
 "Life's What You Make It" (Friese-Greene, Hollis) – 4:25
 "Happiness Is Easy" (Friese-Greene, Hollis) – 6:29
 "I Believe in You" (Friese-Greene, Hollis) – 5:55
 "Desire" (Friese-Greene, Hollis) – 6:56
 "Life's What You Make It" [live from the Hammersmith Odeon] (Friese-Greene, Hollis) – 4:40
 "Tomorrow Started" [live from the Hammersmith Odeon] (Hollis) – 7:45

Certifications

Credits
 James Marsh – cover art

References

Talk Talk albums
1990 greatest hits albums


Monte Teroken' es el punto más alto de la isla de Moen en los Estados Federados de Micronesia, en Oceanía. Administrativamente se encuentra en el estado de Chuuk en las coordenadas geográficas . Se eleva a una altura de 1.214 pies (364 metros).

Véase también
 Geografía de los Estados Federados de Micronesia
 Geografía de Oceanía

Referencias

Bendure, G. & Friary, N. (1988) Micronesia:A travel survival kit. South Yarra, VIC: Lonely Planet

Enlaces externos
Información sobre la Montaña

Montañas de Estados Federados de Micronesia
Estado de Chuuk

Monte Teroken


يربوع فراتي  ينتشر في أفغانستان، إيران، العراق، الأردن، الكويت، السعودية، سورية و تركيا. موئله الطبيعي هو المروج والأراضي المنخفضة الجافة المدارية والشبه المدارية و الصحاري

مراجع

انظر أيضاً
 قائمة ثدييات منطقة الجوف.

أصنوفات سماها أولدفيلد توماس
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
ثدييات أفغانستان
ثدييات جنوب غرب آسيا
ثدييات وصفت في 1881
حيوانات إيران
يربوعيات

يربوع فراتي


නීති විරෝධී ලෙස දඩයම් කිරීම අර්ථ දක්වා ඇත්තේ සාමාන්‍යයෙන් ඉඩම් පරිහරණ අයිතිවාසිකම් හා සම්බන්ධ වන සතුන් දඩයම්කිරීම හෝ අල්ලා ගැනීම ය.  දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙන ගොවීන් විසින් යැපුම් අරමුණු සඳහා දඩයම් කිරීම සිදු කරනු ලැබුවේසුළු ආහාර වේලට අතිරේකයක්එ ලෙසිනි.එයපිහිටුවා ඇත්තේ වංශවත් හා භෞමික පාලකයන්ගේ දඩයම් වරප්‍රසාදවලට එරෙහිවය. 1980 දශකයේ සිට"දඩයම් කිරීම" යන යෙදුම වනාන්තර ශාක විශේෂ නීති විරෝධී ලෙස අස්වනු නෙළීම සඳහා ද භාවිතා කර  ඇත. කෘෂිකාර්මික අර්ථයෙන් ගත් කල, 'දඩයම් කිරීම' යන යෙදුම පසෙහි හෝ තණකොළ නැතිවීම සඳහා ද යොදා ගැනේ. ගව වැටලීම් වලදී මෙන් පශු සම්පත් සොරකම් කිරීම ,සොරකම් කිරීමක් ලෙස වර්ගීකරණය කරයි.

නීතිමය අංශ

1998 දී මැසචුසෙට්ස් ඇම්හර්ස්ට් විශ්ව විද්‍යාලයේ පරිසර විද්‍යාඥයින් විසින් දඩයම් කිරීම පාරිසරික අපරාධයක් ලෙස යෝජනාකරන ලද අතර, ඕනෑම ක්‍රියාකාරකමක් නීති විරෝධී යැයි අර්ථ දක්වමින් වනජීවී අස්වැන්න ඇතුළු පුනර්ජනනීය ස්වාභාවික සම්පත්ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ස්ථාපිත කර ඇති නීති හා රෙගුලාසිවලට පටහැනිව, සන්තකයේ තබා ගැනීමේ අරමුණින්, ප්‍රවාහනය, පරිභෝජනය හෝ විකිණීම සහ එහි ශරීර කොටස් භාවිතා කිරීම යනාදිය ඊට ඇතුළක් වේ. ඔවුහු දඩයම් කිරීම ශාක හා සත්වජනගහනයේ පැවැත්මට ඇති බරපතලම තර්ජනයක් ලෙස සැලකූහ. වනජීවී ජීව විද්‍යාඥයින් සහ සංරක්ෂණයින් සලකන්නේසලකන්නේ වනජීවී ජනගහනය අඩුවීම, දේශීය විශේෂ ක්ෂය වීම සහ පරිසර පද්ධතිවල ක්‍රියාකාරිත්වය අඩාල වීම නිසා ආරක්ෂිතප්‍රදේශ ඇතුළත හා පිටත ජෛව විවිධත්වයට දඩයම් කිරීම අහිතකර ලෙස බලපාන බවයි.

මහද්වීපික යුරෝපය

ඔස්ට්‍රියාව සහ ජර්මනිය දඩයම් කිරීම සොරකමක් ලෙස නොව තෙවන පාර්ශවීය දඩයම් අයිතිවාසිකම්වලට මැදිහත් වීමක් ලෙසහදුන්වයි. පුරාණ ජර්මානු නීතිය මගින් ගොවීන් ඇතුළු ඕනෑම නිදහස් මිනිසෙකුට දඩයම් කිරීමට අවසර දී ඇති අතර, විශේෂයෙන්කොමන්ස් මත රෝමානු නීතිය පාලකයන්ට දඩයම් කිරීම සීමා කළේය. මධ්යකාලීන යුරෝපයේ වැඩවසම් භූමි පාලකයින් රජුගේසිට පහළට වංශාධිපතීන්ට තමන් පාලනය කළ ඉඩම්වල දඩයම් කිරීමට හා මසුන් ඇල්ලීමට ඇති අයිතිය බලාත්මක කිරීමටඋත්සාහ කළහ. දඩයම් කිරීම බරපතල අපරාධයක් ලෙස  ද සිර ගත කිරීම දඩුවමක්  ලෙස සලකනු ලැබුවද, 16 වන සියවස වනතෙක් බලාත්මක කිරීම සාපේක්ෂව දුර්වල විය. ගොවීන්ට තවමත් කුඩා ක්‍රීඩාවක් ලෙස දඩයම් කිරීම සඳහා අවසර දී තිබුණද, වංශාධිපතීන්ට දඩයම් කිරීමේ අයිතිය 16 වන සියවසේදී සීමා කර ඉඩම් අයිතියට පැවරීය. තුවක්කු වල අඩු ගුණාත්මක භාවයනිසා ක්‍රීඩාවට පිවිසීමට මීටර් 30 (අඩි 98) ක් පමණ දුර අවශ්‍ය විය. නිදසුනක් වශයෙන්, එවකට සල්ස්බර්ග් කලාපයේදඩයම්කරුවන් වයස අවුරුදු 30 ක් පමණ වූ පිරිමින් වන අතර ඔවුන් තවමත් විවාහ වී නොමැති අතර සාමාන්‍යයෙන් ඔවුන්ගේ නීතිවිරෝධී වෙළඳාමේ තනිවම සිටිති.

නූතන දඩයම් අයිතිවාසිකම් සංවර්ධනය කිරීම ඉඩම්වල පෞද්ගලික දේපළ පිළිබඳ නවීන අදහසට සාපේක්ෂව සමීපව සම්බන්ධවේ. 17 වන සහ 18 වන සියවස් වලදී, පෞද්ගලික දේපළ සඳහා දඩයම් කිරීම සහ වෙඩි තැබීමේ අයිතිය සීමා කිරීම ක්‍රීඩකයින්සහ වන සතුන් විසින් බලාත්මක කරන ලදී. ඔවුන් වනාන්තරවල හවුල් භාවිතය ප්‍රතික්ෂේප කළහ, උදා. දුම්මල එකතු කිරීම සහදැව තණබිම් සහ දඩයම් කිරීමට හා මසුන් ඇල්ලීමට ගොවියාට ඇති අයිතිය. කෙසේවෙතත්, රයිෆල් වලට සාපේක්ෂව පහසුවෙන්ප්‍රවේශ වීම 18 වන සියවස අවසන් වන විට ගොවීන්ට හා සේවකයින්ට දඩයම් කිරීමට වැඩි වැඩියෙන් ඉඩ ලබා දුන්නේය. 18 වනශතවර්ෂයේදී දඩයම් කිරීම දේශයේ වංශාධිපති පාලනයේ නාට්‍යමය නිරූපණයක් ලෙස භාවිතා කරන ලද අතර ඉඩම් පරිහරණරටාවන්ට ද ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කළේය. මේ දක්වා දඩයම් කිරීම දේපල අයිතිවාසිකම්වලට පමණක් නොව වංශවත් අයගේබලය සමඟ සංකේතාත්මකව ගැටී ඇත. 1830 සිට 1848 දක්වා කාලය තුළ බැවේරියාවේ දඩයම් කිරීම හා දඩයම් කිරීමසම්බන්ධ මරණ වැඩි විය. 1848-49 ජර්මානු විප්ලවයන් බැවේරියාවේ දඩයම් කිරීම සඳහා වූ සාමාන්‍ය දීමනාවක් ලෙසඅර්ථකථනය කරන ලදී. 1849 දී දඩයම් නීතිය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමෙන් ධනවත් ඉඩම් හිමියන්ට සහ ධනේශ්වරයේසාමාජිකයින්ට දඩයම් ගාස්තු ගෙවිය හැකි නීතිමය දඩයම් කිරීම සීමා විය; මෙය දඩයම්කරුවන්ට හිතකර ලෙස සැලකූ සාමාන්‍යජනතාව අතර බලාපොරොත්තු සුන්වීමට හේතු විය. ජාවාරම වැදගත් වූ සමහර දේශසීමා කලාප මෙම සංවර්ධනයට විශේෂයෙන්ප්‍රබල ප්‍රතිරෝධයක් පෙන්නුම් කළේය. 1849 දී බැවේරියානු හමුදාව හමුදාවන්ට ඔස්ට්‍රියාව සමඟ මායිමේ නගර සභා ගණනාවක්අත්පත් කර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. වොල්ගෝහි (අද ගාර්මිෂ්-පාර්ටෙන්කර්චෙන්හි කොටසක්) සහ බැවේරියානු වනාන්තරයේලැකන්හවුසර් යන දෙඅංශයෙන්ම සෑම නිවසකටම එක් සොල්දාදුවෙකුට මාසයක් පෝෂණය කිරීමට හා නවාතැන් දීමට සිදු විය. ලැකෙන්හවුසර්හි වැසියන්ට ඔස්ට්‍රියානු වනාන්තර සහ හමුදා සමඟ ගැටුම් කිහිපයක් ඇති විය. රාජ්‍ය නියෝජිතයින්ට එරෙහිවසන්නද්ධව සිටි සන්නද්ධ පුද්ගලයින් නිර්භීත දඩයම්කරුවන් (කෙක් වයිල්ඩරර්) ලෙස හැඳින්විණි. මතියස් ක්ලෝස්ටර්මේයර්(1736–1771), ජෝර්ජ් ජෙනර්වයින් (1848–1877) සහ පියුස් වෝල්ඩර් (1952-1982) වැනි සමහර දඩයම්කරුවන් සහ ඔවුන්ගේප්‍රචණ්ඩකාරී මරණ කුප්‍රකට වූ අතර වර්තමානය දක්වා ප්‍රබල සංස්කෘතික බලපෑමක් ඇති කළේය. එවකට දඩයම් කිරීම එඩිතරලෙස භාවිතා විය. ෆ්‍රාන්ස් ෂුබට්ගේ හන්ටර්ගේ ආදර ගීතයේ (1828, ෂුබට් තේමාත්මක නාමාවලි 909) මෙන් එයට යම් කාමුකඅර්ථයක් ඇත. ෆ්‍රාන්ස් වොන් ෂෝබර්ස්ගේ පද රචනා අසීමිත දඩයම ප්‍රේමය ලුහුබැඳීම හා සම්බන්ධ කළේය. 1821 ඔපෙරාෆ්‍රීෂාට්ස්, වුල්ෆ්ගැන්ග් ෆ්‍රාන්ස් වොන් කොබෙල්ගේ 1871 දී බ්‍රැන්ඩ්නර් කැස්පර්, ටෙගර්න්සි ලොක්ස්මිත් සහ දඩයක්කාරයා පිළිබඳකටුක අස්වැන්න නෙළන තැනැත්තා සමඟ විශේෂ ගනුදෙනුවක් සිදු කිරීම දක්වා වූ කථාව ද ඇතුළත් වේ.5]

විසිවන සියවසේ මුල් භාගය වන තුරුම දඩයම්කරුවන්ට ශක්තිමත් දේශීය සහයෝගයක් තිබුණද, වෝල්ඩර්ගේ සිද්ධිය ආකල්පවල සැලකිය යුතු වෙනසක් පෙන්නුම් කළේය. නාගරික පුරවැසියන්ට තවමත් කඳුකර කැරලිකරුවා කෙරෙහි යම් අනුකම්පාවක් ඇති අතර ප්‍රාදේශීය ප්‍රජාව ඊට වඩා බෙහෙවින් අඩු විය.

මෙයද බලන්න

 Cruelty to animals
 Federal and state environmental relations
 Game law
 Game preservation
 Ivory trade
 Tiger poaching in India
 Wildlife trade
 African Vulture Trade
 Environmental crime
 Rhino poaching in Southern Africa
 Anti-Poaching

යොමුව

තවදුරටත් කියවීම

 Jacoby, K. (2001). Crimes against Nature: Squatters, Poachers, Thieves, and the Hidden History of American Conservation. Berkeley: University of California Press. ISBN 9780520282292.

 Gray, D. D. (2016). Crime, Policing and Punishment in England, 1660-1914. Bloomsbury Publishing.
 Haenlein, C. & Smith, M. L. R. (2017). Poaching, wildlife trafficking and security in Africa: Myths and realities. Routledge.
 Hopkins, H. (1985). The long affray: the poaching wars, 1760-1914. London: Secker & Warburg.

 Online
 Somerville, K. (2017). Ivory: power and poaching in Africa. Oxford University Press.
 </ref>

නීති විරෝධී දඩයම් කිරීම


Den gale Digter er en dansk stumfilm fra 1915, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af A.V. Olsen.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1915
Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.

Den gale Digter


Büsum Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 8,26 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 4.993 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Maik Schwartau tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.buesum.de

Kuzey Denizi'ndeki liman kentleri

Büsum


المرازيق قبيلة تنتمي إلى العجمان والتي تنحدر من قبيلة يام التي جاءت من نجران في شبه الجزيرة العربية.

مراجع

إمارات عربية على الساحل الشرقي للخليج العربي
تاريخ العرب على ساحل الشرقي للخليج
تاريخ المرازيق
عائلات إيرانية
عائلات عربية
قبائل الإمارات العربية المتحدة
قبائل العراق
قبائل تونسية
قبائل قطرية
مدن وبلدات ساحلية في الخليج العربي
مدن وبلدات ساحلية في إيران

المرازيق (قبيلة)


An Hemisorghum in uska genus han Liliopsida. An Hemisorghum in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Hemisorghum

Hemisorghum


John Hay,  comte de Tweeddale (1593-1653) est un aristocrate écossais.

Biographie
Hay est le fils de James Hay,  Lord Hay of Yester et de Margaret Kerr ou Ker, fille aînée de John Ker de Ferniehirst. Il devient Lord Hay de Yester en février 1609. La maison familiale est Bothans à Yester.

Il épouse Jean Seton, une fille d' et Grizel Leslie.

Le courtisan Robert Kerr (1er comte d'Ancram) arrive en Écosse en juin 1629. Il apporte un cadeau de Charles  à Lady Yester comme cadeau de mariage, une coiffure bijou décrite comme un "head busk", une bande de petits diamants sertis de fleur de lys à porter sur le front d'une oreille à l'autre. Il mentionne la gratitude de Charles envers sa mère, Lady Seton, pour s'être occupée de lui pendant son enfance au palais de Dunfermline.

Ils ont un fils, John Hay (1er marquis de Tweeddale), qui épouse Jean Scott. Jean Seton, Lady Yester est décédée huit jours après la naissance.

John Hay se remarie en 1642 à Margaret Montgomerie (1617-1665), fille d'Alexander Montgomerie (6e comte d'Eglinton) et d'Anne Livingstone et ont William Hay de Drumelzier. Il épouse Elizabeth Seton, une fille d'Alexander Seton (1er vicomte de Kingston) en 1694. Il acquiert le château de Duns et une partie d'un collier ou d'une ceinture associé à Mary, reine d'Écosse qui est venue dans la famille Seton comme cadeau royal à Mary Seton ou à Anne Livingstone. Le collier est maintenant exposé au palais de Holyrood.

John Hay est nommé marquis de Tweeddale en 1646.

Après sa mort en 1653, sa veuve Margaret Montgomerie épouse William Cunningham (9e comte de Glencairn).

Références

Comte de la pairie d'Écosse
Décès en 1653
Naissance en 1593

John Hay (1er comte de Tweeddale)


Garo Joseph Batmanian é um biólogo e ecólogo brasileiro que trabalha desde a década de 1980 na conservação e manejo de recursos naturais e da biodiversidade, atuando junto a organizações da sociedade civil, entidades governamentais e multilaterais, nacionais e internacionais. Em 21 de março de 2023, foi nomeado para o cargo de Diretor-Geral do Serviço Florestal Brasileiro (SFB), atualmente ligado ao  Ministério do Meio Ambiente e Mudança do Clima no Brasil. Uma das primeiras ações da nova gestão do SFB foi bloquear o uso do Cadastro Ambiental Rural (CAR) como instrumento para a grilagem de terras indígenas e de comunidades tradicionais na Amazônia.

Garo Batmanian foi Líder Global para Florestas, Paisagem Biodiversidade do Banco Mundial, baseado em Washington. Anteriormente, exerceu o cargo de Diretor do Programa da América Latina do WWF-EUA e foi o primeiro Secretário-Geral do WWF-Brasil, assumindo o cargo quando a entidade foi criada, em 1996. Quando retornou ao Brasil, em agosto de 2022, tornou-se "visiting scholar" da New York University / Universidade de Nova York (NYU), estudando e promovendo a cadeia de valor de produtos compatíveis com florestas da Amazônia.

Biografia
Garo Batmanian é bacharel em Biologia pela Universidade Federal do Rio de Janeiro (UFRJ, Brasil – 1980) e tem mestrado em Ecologia da Fauna e Flora pela Universidade de Brasília (UnB, Brasil - 1983). É Ph.D. em Ecologia pela University of Georgia (UGA, USA - 1990), com a tese em recuperação de áreas de pastagens degradadas na Amazônia.

No WWF, atuou em inúmeros projetos de conservação e uso sustentável de recursos naturais, a exemplo do Floresta para Sempre, de manejo florestal; o Investindo na Natureza, de proteção de recursos hídricos na Amazônia e no Pantanal; e liderou a negociação do Programa ARPA – Áreas Protegidas da Amazônia, lançado em 2002 com a meta de proteger 10% da Amazônia e tido como o maior acordo de conservação da natureza até então, tendo garantido US$ 215 milhões para proteger 600 mil km2 de floresta. O ARPA financiou, entre outros, a criação da maior unidade de conservação de florestas tropicais do mundo e maior parque nacional do Brasil, o Parque Nacional Montanhas do Tumucumaque, com 38,8 mil km2, situado entre o Amapá e o Pará.

No Banco Mundial, onde trabalhou de 2004 a 2022, presidiu a Força-Tarefa de Finanças da Iniciativa Década das Nações Unidas para a Restauração de Ecossistemas; foi membro do Comitê Técnico de Biodiversidade do Global Reporting Initiative (GRI); e ponto focal para a Convenção sobre Diversidade Biológica e Parceria Colaborativa sobre Florestas (CPF), entre outras funções. Trabalhou nos escritórios do WB no Brasil (até 2013) e na China (entre 2013 e 2017) nas áreas de gestão ambiental, silvicultura, financiamento de carbono e desenvolvimento rural, e em operações com foco em sustentabilidade ambiental.

Entre 2016 e 2020 coordenou a implementação do Plano de Ação para Florestas do Banco Mundial, tendo gerenciado o PROFOR (Programa sobre Florestas) até seu encerramento, em 2021; entre 2002 e 2020, o PROFOR recebeu US$ 52 milhões em doações e implementou 270 atividades nas áreas de governança, meios de subsistência, finanças e colaboração intra-setorial.

Foi também gerente dos fundos fiduciários do Programa de Investimento Florestal (FIP) do WB em 10 países, incluindo o mecanismo dedicado ao apoio às comunidades indígenas e tradicionais; desenhou e gerenciou  a Parceria Global para Paisagens Sustentáveis e Resilientes (PROGREEN), que desenvolveu, entre outras iniciativas, uma ferramenta de resiliência climática para projetos florestais.

Garo Batmanian gerenciou ainda o Programa Piloto para a Conservação das Florestas Tropicais - PPG7, iniciativa do governo brasileiro em parceira com a comunidade internacional, considerado um dos maiores programas de cooperação multilateral relacionado à Amazônia brasileira. O Programa, de US$ 428 milhões, foi financiado pelos governos dos países do G7, Países Baixos e União Europeia.

Foi fundador e primeiro presidente do Conselho Diretor do FSC-Brasil,onde coordenou o processo definição dos padrões nacionais de certificação para florestas plantadas e florestas naturais, tendo coordenado, posteriormente, o planejamento estratégico do FSC-Internacional para o fortalecimento das iniciativas nacionais de certificação florestal dos escritórios regionais da entidade na América Latina.

É ainda membro-fundador do Conselho Deliberativo do Fundo Nacional para a Biodiversidade (FUNBIO); fundador e membro do Conselho Diretor da Associação Mico-Leão-Dourado, voltada para a recuperação da espécie e proteção da Mata Atlântica do Rio de Janeiro; e membro do Conselho Diretor do IMAZON.

Biólogos do Brasil
Ambientalistas do Brasil
Ecólogos do Brasil

Garo Batmanian


سيدي علال البحراوي هي مدينة مغربية شمال غرب البلاد تابعة لإقليم الخميسات، بجهة الرباط سلا القنيطرة وتعرف أيضا باسم الكاموني. تُعد سيدي علال البحراوي منطقة معبر بين بدّالي الطريق السيار وبالتالي محطة استراحة مهمة جداوتربط الشرق بالغرب. تضم سيدي علال البحراوي 	9.884 نسمة (حسب إحصاء 2004).

جل ساكنتها من الزموريين، وبعض القادمين من الرباط وسلا والقنيطرة قصد الإستقرار بحثا عن الهدوء والسكينة والهواء النقي وسط أشجار البلوط بغابة المعمورة، وكونها لا تبعد عن العاصمة إلا ب28 كلم.

تاريخ المدينة
يرجع اسم المدينة إلى الإمام الصوفي علال البحراوي، الذي هو في الأصل من منطقة البحيرة في مصر. وقد جاء للمدينة لتعليم مبادئ الإسلام وشكل زاوية لا تزال موجودة إلى اليوم.

انظر أيضا

مصادر
  سيدي علال البحراوي في موقع World Gazetter, من طرف Stefan Helders
  سيدي علال البحراوي في موقع Falling Rain Genomics, Inc.

أماكن مأهولة في إقليم الخميسات
بلديات المغرب
مدن المغرب

سيدي علال البحراوي


Waltershausen es una ciudad en el centro de Turingia, Alemania. Waltershausen tiene 10.668 habitantes (2010) y esta parte del Distrito de Gotha.

Waltershausen es una ciudad antigua con un centro medieval. El castillo Tenneberg sobre la ciudad fue una residencia de la dinastía Ludowinger. La iglesia mayor de 1719 fue modelo para la Frauenkirche de Dresde. Además Waltershausen es un centro de la industria automovilística con fábricas de Continental AG y Multicar.

La ciudad tiene conexión de tranvía con Gotha desde 1929.

Enlaces externos

Localidades del distrito de Gotha

Waltershausen


The brown-headed gull (Chroicocephalus brunnicephalus) is a small gull which breeds in the high plateaus of central Asia from Tajikistan to Ordos in Inner Mongolia. It is migratory, wintering on the coasts and large inland lakes of the Indian Subcontinent. As is the case with many gulls, was traditionally placed in the genus Larus.

This gull breeds in colonies in large reedbeds or marshes, or on islands in lakes, nesting on the ground. Like most gulls, it is highly gregarious in winter, both when feeding or in evening roosts. It is not a pelagic species, and is rarely seen at sea far from coasts.

This is a bold and opportunist feeder, which will scavenge in towns or take invertebrates in ploughed fields with equal relish.

The brown-headed gull is slightly larger than black-headed gull. The summer adult has a pale brown head, lighter than that of black-headed, a pale grey body, and red bill and legs. The black tips to the primary wing feathers have conspicuous white "mirrors". The underwing is grey with black flight feathers. The brown hood is lost in winter, leaving just dark vertical streaks.

This bird takes two years to reach maturity. First year birds have a black terminal tail band, more dark areas in the wings, and, in summer, a less homogeneous hood.

This is a noisy species, especially at colonies.

References

Birds of India by Grimmett, Inskipp and Inskipp,
Pons J.M., Hassanin, A., and Crochet P.A.(2005). Phylogenetic relationships within the Laridae (Charadriiformes: Aves) inferred from mitochondrial markers. Molecular Phylogenetics and Evolution 37(3):686-699

External links

Chroicocephalus
Birds of Tibet
Birds described in 1840
Taxobox binomials not recognized by IUCN
Taxa named by Thomas C. Jerdon

Brown-headed gull


Godsmack je američki hard rock / heavy metal sastav iz Lawrencea osnovan 1995. Skupinu je osnovao Sully Erna koji s Robbiejem Merrillom i Tonyjem Rombolom svira na svim albumima. Tri albuma sastava (Faceless, IV i The Oracle) završila su na prvom mjestu ljestvice Billboard 200. Grupa je do danas prodala 25.000.000 primjeraka albuma diljem svijeta i zbog toga je jedna od komercijalno najuspješnijih glazbenih skupina u SAD-u. Do danas je objavila sedam studijskih albuma. Njezin zasada posljednji album, When Legends Rise, objavljen je 2018.

Diskografija

Studijski albumi

 Godsmack (1998.)
 Awake (2000.)
 Faceless (2003.)
 IV (2006.)
 The Oracle (2010.)
 1000hp (2014.)
 When Legends Rise (2018.)

EP-ovi

 The Other Side (2004.)

Koncertni albumi
 Live & Inspired': (2012.)
 Kompilacije
 Good Times, Bad Times... Ten Years of Godsmack (2007.)
 DVD
 Live (2001.)
 Smack This! (2002.)
 Changes (2004.)
 Singlovi
 Whatever (1998.)
 Keep Away (1999.)
 Voodoo (1999.)
 Bad Religion (2000.)
 Awake (2000.)
 Bad Magick (2001.)
 Greed (2001.)
 Sick of Life (2001.)
 I Stand Alone (2002.)
 Straight Out of Line (2003.)
 Serenity (2003.)
 Re-Align (2003.)
 Running Blind (2004.)
 Touché (2004.)
 Speak (2006.)
 Shine Down (2006.)
 The Enemy (2006.)
 Good Times, Bad Times (2007.)
 Whiskey Hangover (2009.)
 Cryin' Like A Bitch (2010.)
 Love-Hate-Sex-Pain (2010.)
 Saints and Sinners (2011.)
 Rocky Mountain Way (Joe Walsh cover) (2012.)
 1000hp (2014.)
 Something Different' (2014.)
 What's Next (2015.)
 Inside Yourself (2015.)
 Come Together (The Beatles cover) (2017.)
 Bulletproof (2018.)
 When Legends Rise (2018.)
 Under Your Scars (2019.)
 Unforgettable (2020.)

Članovi
Sadašnji članovi

 Sully Erna - vokali, gitara (1995. - danas)
 Tony Rombola - gitara (1996. - danas)
 Robbie Merrill - bas-gitara (1995. - danas)
 Shannon Larkin - bubnjevi (2002. - danas)

Bivši članovi

 Tommy Stewart - bubnjevi (1995. – 1996., 1998. – 2002.)
 Lee Richards - gitara (1995. – 1996.)
 Joe D'arco - bubnjevi (1995. – 1996., 1998. – 2002.)

Izvori

Američki sastavi heavy metala
Američki rock-sastavi

Godsmack


Mejrup Kirke ligger i landsbyen Mejrup Kirkeby (nu en bydel i Holstebro) i Mejrup Sogn, Holstebro Kommune (Viborg Stift).

Bygning og inventar
Den ældste del af kirken er bygget af kvadersten i romansk stil, mens hvælvingerne er i gotisk stil. Våbenhuset, tårnet og indgangsportalerne er opført i tegl.

Altertavlen fra 1768 er i barokstil og har som hovedmotiv Jesus på korset med Jesu moder og Johannes Døberen, der kigger på. Elementer på tavlen stammer fra en tidligere ødelagt altertavle. Den romanske døbefont i granit er fra det 1200-1300-tallet, mens dåbsfadet med syndefaldet som motiv er fra 1500-tallet.

Kirken har tidligere været fyldt med kalkmalerier, der er skabt ad flere omgange. Der er ikke bevaret så mange af dem; de fleste af de bevarede er fra 1500-tallet, blandt andet billedet af Sankt Jørgen og dragen i våbenhuset (omkring 1520-40) og et billede af en kvinde i koret (omkring 1550-1560).

Der er to klokker: Et fra 1474 og et fra 1974, der bærer navnene Anna og Maria. Prædikestolen er fra omkring år 1600. På det er anført året 1787, men det var det år, hvor den blev stafferet. Lydhimlen fra 1648 har skriftsteder fra det Gamle Testamente samt en due og fire engle.

Historie
Mejrup Kirke blev opført omkring år 1200 af cisterciensemunkene fra Tvis Kloster lidt syd herfor. Koret og skibet udgør den ældste del af kirken. Det oprindelige bræddeloft blev i perioden 1442-1516 erstattet af de stadigt eksisterende hvælvinger, mens våbenhuset blev tilføjet i 1520-40, og tårnet samt indgangsportalerne kom til senere endnu.

Efter reformationen overgik kirken efter en strid med biskop Oluf Munk, der havde overtaget Tvis Kloster, til kronen i 1554. I 1696 blev den solgt tilbage til Tvis Kloster, der nu var ejet af Anne Dyre, og den forblev under dette gods, indtil to andre herremænd i området købte den i 1803. De solgte jorden fra i bidder i de kommende år, til der i 1811 kun var selve kirkeområdet tilbage; kaldsretten var gået tilbage til kronen. Kort efter 1900 overgik kirken til selveje.

Kirken var under trediveårskrigen blevet hærget af Wallensteins tropper, da de hærgede op gennem Jylland i 1627. De satte ild til kirken, hvilket gik ud over blandt andet vinduer, altertavlen, kirkekisten og klokken.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Mejrup Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Holstebro Kommune
Kirker i Viborg Stift

Mejrup Kirke


Ludovic Labrue, né le , est un joueur de pétanque français.

Biographie

Clubs

 ?-? : CMO Bassens Pétanque (Gironde)
 ?-? : Pétanque Pasteur Pau (Pyrénées-Atlantiques)

Palmarès

Jeunes

Championnats du Monde
 Champion du Monde
 Triplette 1999 (avec Alexandre Ruffo, Nicolas Taviand et Romain Scultore) :  Équipe de France

Championnats de France
 Finaliste
 Triplette 1999 (avec Sébastien Boissel et Fabien Sauvage)

Séniors

Coupe d'Europe des Clubs
 Finaliste
 2010 : CMO Bassens

Jeux méditerranéens
 Finaliste
 Triplette 2001 (avec Philippe Suchaud et Philippe Quintais) :  Équipe de France

Championnats de France
 Finaliste
 Doublette 2012 (avec Béatrice Coupaye) : CMO Bassens

Coupe de France des clubs
 Vainqueur
 2010 : CMO Bassens

Références

Liens externes

Joueur français de pétanque
Naissance en août 1982
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque

Ludovic Labrue


Ernst Flemming (* 26. August 1870 in Köln; † 25. Januar 1955 in Recklinghausen) war ein deutscher Bergbeamter.

Leben
Flemming war ein Sohn des Fabrikbesitzers Hugo Flemming in Köln-Kalk und der Anna, geb. Nicolai aus Calbe (Saale), die aus einer Tuchfabrikantenfamilie stammte. Er besuchte die Volksschule und das Friedrich-Wilhelm-Gymnasium in Köln, wo er Ostern 1889 das Abitur bestand. Danach arbeitete er ein Jahr praktisch im Ruhrkohlenbergbau. Flemming studierte das Bergfach in Jena, Heidelberg und Berlin. In Jena wurde er Mitglied des Corps Thuringia, in Heidelberg des Corps Rhenania. 1895 wurde er Bergreferendar, 1899 Bergassessor. Nach Studienreisen durch England und die Vereinigten Staaten trat er 1900 als Hilfsarbeiter im Bergrevierdienst in Herne und Dortmund ein, ab 1902 war er im Saarbrücker Bergbau auf dem staatlichen Steinkohlenbergwerk Camphausen beschäftigt. 1903 wurde er Berginspektor, 1906 stellvertretendes, 1907 ordentliches Mitglied der Bergwerksdirektion Saarbrücken und Vorstandsmitglied der Sektion I der Knappschafts-Berufsgenossenschaft. Nach der Ernennung zum Bergrat (1911) war Flemming ab 1915 Hilfsarbeiter und Vortragender Rat im Preußischen Ministerium für Handel und Gewerbe. Er wurde 1921 Geheimer Oberbergrat, am 1. Oktober 1928 Oberberghauptmann und Ministerialdirektor. 1933 wurde er pensioniert.

Flemming war Vorsitzender des Aufsichtsrats der Bergwerksgesellschaft Hibernia und der Bergwerks AG Recklinghausen, stellvertretender Vorsitzender des Aufsichtsrats der Preußischen Bergwerks- und Hütten AG (Berlin) und der Mannheimer Lagerhaus-Gesellschaft (Mannheim) sowie Mitglied des Aufsichtsrats der Rhein- und See-Schiffahrts-Gesellschaft (Köln). Er war stellvertretendes Mitglied des Reichsrats.

Auszeichnungen
 Roter Adlerorden 4. Klasse
 Eisernes Kreuz 2. Klasse am weißschwarzen Bande
 Verdienstkreuz für Kriegshilfe

Literatur
 Georg Wenzel: Deutscher Wirtschaftsführer. Lebensgänge deutscher Wirtschaftspersönlichkeiten. Ein Nachschlagebuch über 13000 Wirtschaftspersönlichkeiten unserer Zeit. Hanseatische Verlagsanstalt, Hamburg/Berlin/Leipzig 1929, , Sp. 625.
 Robert Volz: Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft. Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Band 1: A–K. Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1930, , S. 455.

Ministerialdirektor (Preußen)
Oberberghauptmann (Preußen)
Bergbauingenieur
Träger des Roten Adlerordens 4. Klasse
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1870
Gestorben 1955
Mann

Ernst Flemming (Bergbeamter)


The blue-faced malkoha (Phaenicophaeus viridirostris) or small green-billed malkoha, is a non-parasitic cuckoo found in the scrub and deciduous forests of peninsular India and Sri Lanka. It has a waxy, dark, blue-grey plumage on its upperparts and has a long tail with graduated white-tipped feathers. The throat and chin are dark with spiny pale feathers that are branched. The lower belly is a dull creamy to rufous colour. The bill is apple green, and a naked patch of blue skin surrounds the eye. The sexes are alike. The blue-faced malkoha is a bird of open forests and scrub jungle.

Description

A largish species at 39 cm, its back and head are dark grey with an oily green or blue gloss, and the dark tail has graduated feathers tipped with white. The belly is pale ochre to grey. The feathers of the chin and throat are branched (unlike in Phaenicophaeus tristis) with the branched tips being pointed and slightly yellowish giving the throat a streaked and spiny appearance. There is a large blue patch around the eye, with a white fringed red iris, and the bill is apple green. The sexes are indistinguishable by external appearance. Birds from Sri Lanka have a broader white tip to the tail feathers. Malkohas are generally very silent but will sometimes produce a low croaky kraa when flushed. Young birds have dull and non glossy upperparts and some brown feathers in their wing.

They nest within a thorny bush, building a thick platform of twigs lined with green leaves and lay a clutch of two, rarely three, chalky white eggs. The breeding season is somewhat extended and unclear but many nest have been taken from March to August. Two out of 31 specimens trapped in a study were found to have ticks of the genus Haemaphysalis spinigera.
The blue-faced malkoha takes a variety of insects, caterpillars and small vertebrates. It usually forages in the undergrowth.

Taxonomy

The species was described in 1840 by T.C. Jerdon based on a specimen that he collected at the base of Coonoor ghats. He placed it in the genus Zanclostomus but saw affinities to Phaenicophaeus.  A year earlier T.C. Eyton described a species from Malaya that he called Phaenicophaeus viridirostris but that referred to a female of the already described Phaenicophaeus chlorophaeus. The species is included in the genus Phaenicophaeus although it was formerly placed in Rhopodytes as the two genera were separated on the basis of the shape of the nostril, round in Rhopodytes and slit in Phaenicophaeus but Rhopodytes was subsequently subsumed into the older genus name Phaenicophaeus. A study of the aortic arches of birds found that this species has a peculiar modification in the two dorsal carotids are reduced to paired ligaments "ligamenti ottleyi" which enter the hypapophysial canal. The genus is placed in the subfamily Phaenicophaeinae.

Distribution
The blue-faced malkoha is found in peninsular India south of Baroda (the Surat Dangs) and Cuttack in a range of habitats from semi-evergreen, dry deciduous and open scrub forest. In Sri Lanka it is restricted to the plains.
This bird has been recorded in Trichy district of Tamilnadu, india

References

blue-faced malkoha
Birds of India
Birds of Sri Lanka
blue-faced malkoha

Blue-faced malkoha


حتى نلتقي فيلم مصري تم إنتاجه عام 1958، من إخراج هنري بركات و بطولة فاتن حمامة و عماد حمدي و زهرة العلا و أحمد مظهر.

تمثيل
 فاتن حمامة
 عماد حمدي
 زهرة العلا
 أحمد مظهر
 عمر الحريري
 سراج منير
 روحية خالد
 نظيم شعراوي

روابط خارجية

مراجع

أفلام أحمد مظهر
أفلام مصرية إنتاج 1958
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام زهرة العلا
أفلام عماد حمدي
أفلام عمر الحريري
أفلام فاتن حمامة

حتى نلتقي (فيلم)


විද්‍යා ප්‍රබන්ධ රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වන ද එක්ස්-ෆයිල්ස්හි දෙවන කථාවාරය ෆොක්ස් ජාලය ඔස්සේ එක්සත් ජනපදය තුළ 1994 සැප්තැම්බර් 16, 1994 දින විකාශය ඇරඹියේ ය. 1995 මැයි 19 දින එම නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය අවසන් වන විට එය සමස්ත කථාංග 25ම විකාශය කොට තිබිණි. මෙම කථාවාරය තුළින් ෆෙඩරල් විමර්ශන කාර්යාංශ විශේෂ නියෝජිත ෆොක්ස් මෝල්ඩර් සහ ඩේනා ස්කලී එෆ්බීඅයි ආයතනය විසින් එක්ස්-ෆයිල්ස් ලෙස හඳුන්වන අධිස්වාභාවික නොහොත් අසාමාන්‍ය සිද්ධීන් විමර්ශනයේ යෙදෙන අයුරු නිරූපණය වේ. මෙම චරිත ද්විත්වය නිරූපණය කරන්නේ පිළිවෙලින් ඩේවිඩ් ඩචොව්නි සහ ගිලියන් ඇන්ඩර්සන් විසිනි.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථාවලිය

බාහිර සබැඳි

1994 ඇමරිකානු රූපවාහිනී කථාවාර
1995 ඇමරිකානු රූපවාහිනී කථාවාර

ද එක්ස්-ෆයිල්ස් (වාරය 2)


Palaipafos (, « Ancienne-Pafos ») fut une des dix cités-royaume de Chypre.

C'est aujourd'hui un site archéologique situé à 14 km de la ville de Paphos.

Histoire

Fondation
Il existe deux versions concernant la fondation de Palaipafos. Un des récits indique qu'Agapénor, roi de Tégée (Péloponnèse), fonda la cité-royaume sur son chemin de retour de la guerre de Troie.

Une deuxième légende raconte que Kinyras, le roi légendaire de la région (XIe siècle avant J-C), fut le fondateur et le premier Grand Prêtre du sanctuaire d'Aphrodite.

Mention de la cité
Le roi assyrien Assarhaddon assigna sur une tablette le nom des dix cités-royaumes de Chypre dont Palaipafos en 673 av J.-C.

Conquête romaine
En 58 av. J.-C., la cité ainsi que l'intégralité de Chypre furent rattachées à l'empire romain.

Site archéologique

Situé au village de Kouklia, le site archéologique de Palaipafos fut le premier site de Chypre à figurer sur la liste du patrimoine mondial de L'UNESCO en 1980.

Les monuments remarquables de Palaipafos sont la maison de Leda, le portail nord-est des murailles défensives, les murailles de la cité, le palais de Hadji Abdulla, l'église de Panagia Katholiki, le manoir des Lusignan, les nécropoles et la raffinerie de canne à sucre des Lusignan dans la vallée littorale.

Le musée situé dans un manoir de l'époque des Lusignan, expose de nombreuses et intéressantes découvertes de la région et retrace la transition du culte de la déesse de la fertilité au culte d'Aphrodite. La raffinerie de canne à sucre est également ouverte au public.

Le site est une des étapes de la route culturelle d'Aphrodite.

Références

Cité antique
Cité-royaume de Chypre

Palaipafos