Bitka za Travnik bila je bitka Hrvata Srednje Bosne u obrani od bošnjačke agresije na prostore Travnika i travničkog kraja naseljene Hrvatima.

Prije napada
Premda u početku se zajedno brane od velikosrpskog agresora, dio bošnjačkog vodstva imalo je zadnje namjere. Dolazak bošnjačkih kadrova KOS-a JNA podrijetlom iz Sandžaka, i uklanjanje svih koji su bili za suradnju s Hrvatima, značio je početak prekretnice u odnosima. KOS-ovci su stvorili utjecajni lobby preko koga je KOS snažno utjecao na muslimane u BiH, galvanizirane jugoslavenstvom. Prije rata bošnjački KOS-ovci pratili su aktivnosti oko osnivanja HDZ, preko razvijenih obiteljskih i profesionalnih veza pratili formiranje prvih postrojbi ZNG-a, njihovo naoružavanje, planove uporabe tih postrojbi, aktivnostima HDZ-a i tamošnjeg kriznog stožera na obrambenim pripremama, nepoznata udjela u naoružavanju pobunjenih Srba te poslije u agresiji na Hrvatsku 1991. i 1992. dotad obavještajno (aktivnosti protiv hrvatske vlasti poput snimanja filma, sličnog onom kakav je napravljen s Martinom Špegeljem) i bojno aktivnim na ratištima po Hrvatskoj, situacija postaje sve gora. Da bi odanost Bosni i Hercegovini i tobožnji pad u srpsku nemilost bio uvjerljiviji, plasiraju informacije da su u prijelaznom razdoblju skrivali se od JNA zbog stvaranja patriotske lige. Novi ljudi u bošnjačkom oružanom vodstvu stvaraju napetosti s Hrvatima kojih nije bilo. Premda je uskopaljski kraj preplavljen kao posljedica srpske agresije i narušavanja demografske strukture zbog velikog hrvatskog izbjeglištva i dolaska na ovo područje iznimno velikog broja Muslimana protjeranih od Srba. Dotadašnji pitomci Ace Vasiljevića postaju vodeći u ABiH i stranačkoj vojsci SDA Patriotskoj ligi.
Događaji prije sukoba potvrđuju da je ciljano uklonjeno zapovjedno osoblje ABiH koje je htjelo surađivati s HVO. Nakon sukoba 23. listopada 1992. godine kod Prozora, kad su pripadnici Armije BiH iz zasjede kod sela Dobrošin ubili četvoricu pripadnika HVO-a, ramskim postrojbama Armije BiH u pomoć su krenule postrojbe iz Konjica, Jablanice i Uskoplja. Međutim, pripadnici Armije BiH iz ramskih sela Lapsunj, Lug, Varvara i Kovačevo Polje odbili su zapovijed Muharema Šabića da napadnu HVO i položili su oružje.

Dana 25. veljače Sefer Halilović u "Direktivi za obranu suvereniteta i integriteta BiH napisanoj 25. veljače 1992." kao primarni cilj Patriotske lige odredio "zaštitu muslimanskog naroda", ne spominjući Hrvate i "očuvanje integriteta i cjelovitosti BiH". Među neprijateljske snage uvrstio je "snage SDS-a", ali i "ekstremne snage HDZ-a", premda je još uvijek bio upitan opstanak Hrvatske, kako su pokazali srpski protunapadi u Hrvatskoj nakon Operacije Maslenica, a kamoli nekakvo ugrožavanje muslimanskog naroda.

Muslimanska postrojba, koja je bila stacionirana u selu Mehurići oružano je, neposredno nakon srpskog raketiranja grada Zenice, kojeg su izveli borbenim zrakoplovima, napala mještane sela Orlice, općina Travnik srpske nacionalnosti i za njihovu sudbinu se od tada ništa pouzdano ne zna.
Muslimani ubijaju i četvoricu mladih Srba iz Trnovca kod Novog Travnika i ubrzavaju njihov odlazak prema Donjem Vakufu. U isto vrijeme iz ovog grada, isto tako masovno, odlaze Bošnjaci uglavnom prema Novom Travniku i zauzimaju srpske stanove u ovom gradu. Lokalna Policijska postaja im pravi nove osobne dokumente na novim adresama što je, očigledno, dio dogovora bošnjačke i srpske strane.

Muslimansko je vodstvo u Sarajevu mimo Hrvata radilo na aranžmanu s tzv. JNA pokušavajući ju pretvoriti u nekakvu vojsku BiH, dok su srednjobosanske hrvatske snage u toj najosjetljivijoj fazi rata bile ključne u zaustavljanju srpskih paravojnih snaga na Komaru, Mravinjcu i Vlašiću.

Za to vrijeme Hrvatsko vijeće obrane se ubrzano organizira i postrojava prve postrojbe diljem općina središnje Bosne jasnom odlučnošću da obrani svoja ognjišta. Zborno područje HVO Vitez na proljeće 1992. godine oslobodio je bez borbe vojarnu u Travniku i drugdje po Srednjoj Bosni (Busovača, Novi Travnik, Kiseljak, Vitez).
Te postrojbe, iskustvom rata iz Hrvatske, krajem travnja i početkom svibnja 1992. godine prisiljavaju tzv. JNA da napusti vojarne "Draga" i "Kaonik" kod Busovače, vojarnu "Stojkovići" pored Novoga Travnika i "Petar Mećava" u Travniku. Te vojarne su napuštene dogovorom i bez borbe, a samo su postrojbe HVO-a iz Viteza oružanom akcijom zauzele skladište oružja u Slimenima kod Travnika. U tim sukobima smrtno su stradali Ilija Petrović i Josip Kurevija, pripadnici HVO-a Vitez. Za odmazdu tzv. JNA iz zrakoplova raketira Busovaču pri čemu su tri civila poginula a 10 civila i vojnika HVO-a ranjeno.

U travnju 1992. pripadnici tzv. JNA i srpskih paravojnih postrojbi otpočeli su oružane napade na civilno pučanstvo općine Travnik i to na one dijelove općine na kojima su, u većini, živjeli Hrvati i Muslimani. Napadi, uglavnom granatiranje po civilnim ciljevima u gradu i selima, su dolazili s područja planine Vlašić s obzirom na to da on, svojom nadmorskom visinom, dominira širim prostorom. U istom vremenu pripadnici srpskih paravojnih snaga i tzv. JNA napadaju civilno pučanstvo i ostalih prostora Središnje Bosne.

Na te ozbiljne srpske prijetnje HVO općine Travnik i pripadnici postrojbi Zbornog područja HVO-a Vitez odgovara uspostavom obrambene linije na padinama planine Vlašić u smjeru sjeverozapad - jugoistok u dužini od oko 60 km. Otpočele su danonoćne borbe s pripadnicima združenih srpskih snaga, koje su sačinjavali pripadnici tzv. JNA i raznih srpskih paravojnih postrojbi. U tim borbama je došlo do velikog broja žrtava na obje strane.

Nakon 6. svibnja 1992. kada nakon teških i mukotrpnih pregovora i posljednji pripadnici tzv. JNA napuštaju Travnik i odlaze u pravcu sjevera, prema platou planine Vlašića, u vojarnu zajednički ulaze pripadnici HVO-a i TO-a, a na ulazu u vojarnu se postavljaju zastave hrvatskog i muslimanskog naroda. Objekti vojarne su bili očuvani, ali opljačkani i minirani.

Tako nije bilo kod preuzimanje vojarne "Kaonik" kod Busovače koja je bila povod za prve sukobe između Hrvata i Muslimana. Muslimani nisu sudjelovali u preuzimanju vojarne, ali su tražili oružje. To će se ponoviti i početkom svibnja 1992. nakon što su pripadnici HVO-a iz Viteza zauzeli Slimena. Muslimani, unatoč tome što nisu sudjelovali u borbama, traže podjelu oružja po svojim kriterijima. Svoje zahtjeve su pokušavali ostvariti nasilno.

Dana 14. svibnja 1992. HVO je napao srpske položaje na Vlašiću i privremeno ovladao strateški izuzetno važnom Galicom, kotom s koje se kontrolirala cijela Lašvanska dolina i šire. Znajući da je to izuzetna zadaća HVO je prije toga pozvao muslimanske vojne čelnike da im se u toj operaciji pridruže, što je iz Travnika odbijeno i to je bila prva izdaja s muslimanske strane. Nakon što su nakon cjelodnevne borbe Srbi potisnuti prema unutrašnjosti Vlašića noć koja je uslijedila je iskorištena da se prestrukturiraju i osvježe brojnim snagama iz pravca Banja Luke. U ranu zoru narednog dana krenuli su u protunapad. Slabije, neiskusne i nedovoljno opremljene snage HVO bile su prisiljene da se povuku. U dijelu Galice koja je pokrivena ovčarskim katunom na spavanju je zatečeno 13 bojovnika koji su se našli u okruženju. Pripadnici združenih srpskih snaga su ih nakon predaje na brutalan način ubili i masakrirali. Ivo Martinović uspio je ranjen pobjeći samo do nekoliko stotina metara udaljenog Kika gdje je od suboraca pronađen mrtav. Srbi su tako sačuvali Galicu. Narednih dana i mjeseci odatle su bjesomučno topništvom i tenkovima tukli po civilima Travnika ali i Dolca, Novog Travnika i mnogih mjesta u Lašvanskoj dolini. Najčešće su to bile odmazde za pretrpljene gubitke na bilo kom dijelu bojišnice. Travnik je bio najčešća meta gdje je stradalo na desetine civila, brojni zatečeni u svojim stanovima jer prije toga nisu uspjeli doći do skloništa. S Galice se neselektivno sijala smrt za koju do danas nitko nije procesuiran a time ni odgovarao.

Dana 25. svibnja 1992. Sefer Halilović postavljen je za zapovjednika Republičkog stožera Teritorijalne obrana BiH, pod čijim zapovjedništvo je transformirana u Armiju BiH, a uskoro je imenovan načelnikom Glavnog stožera Armije RBiH i članom krnjeg Ratnog predsjedništva RBiH. Na diskusijama muslimanskog vodstva sudjelovao u stvaranju plana za naseljavanje muslimanskih prognanika na područja središnje Bosne i sjeverne Hercegovine gdje su Hrvati većina. U tom pravcu inicirao i sproveo plan dovođenja velikog broja muslimana u Lašvansku dolinu nakon pada Jajca i ostalih dijelova BiH.

Lipnja 1992. HVO je bez pomoći tzv. Armije BiH u susjednom Novom Travniku oslobodio tvornicu oružja Bratstvo. Tad je došlo do sukoba između HVO-a i tzv. Armije BiH jer su bošnjačko-muslimanski vojnici smatrali da im dio oružja pripada.

U lipnju 1992. godine izbijaju prvi incidenti između hrvatskih i bošnjačkih postrojbi u kojima je nekoliko poginulih i ranjenih vojnika na obje strane. Dok su "Bušići" iz Uskoplja ratovali sa srpskom vojskom 20. lipnja u Uskoplju bošnjačke snage postavljaju punktove na kojima su zaustavljali i maltretirali Hrvate.

Kolovoza 1992. godine srpski agresor pokušava za svoje ciljeve iskoristiti sukobe između Hrvata i Muslimana. S obližnjeg Vukovskog polja gađaju to područje topovima, a tenkovima sa Sivera. 15. kolovoza bila je snažna Gospojinska ofenziva Armije bosanskih Srba u jugoistočnoj Hercegovini kad je prijetio slom bojišta. Srpski agresor izveo je jak napad i na grad Uskoplje.  23. rujna 1992. godine, te pričinio veliku štetu na gradskim zgradama. Srpski napad na neko je vrijeme odgodio podle namjere bošnjačkog vodstva: protjerati Hrvate, zauzeti komunikaciju Bugojno-Uskoplje-Prozor-Rama-Jablanica da bi došli do Mostara i onda krenuli na jug, prema Neumu.

Još prije pada Jajca vodstvo ABiH je planiralo ofenzive protiv Hrvata u središnjoj Bosni.
Londonska konferencija kojoj je predsjedao lord Carrington trajala je od 26. do 28. kolovoza 1992. Ženevska konferencija započela je početkom rujna i njom su predsjedali Cyrus Vance i David Owen. Zaključci tih konferencija bili su takvi da se htjelo ohrabriti Srbe na njihovu vojnom pohodu, a kod Muslimana podržavala i učvršćivala ideja o BiH kao cjelovitoj suverenoj državi, no Hrvate se još onda predstavilo "kao agresore koji je žele dijeliti i dio pripojiti Hrvatskoj". Takav pristup vezao je ruke Hrvatskoj, jer nije mogla otići pomoći bosanskohercegovačkim Hrvatima. Stvorila se podloga bosanskohercegovačkim Muslimanima za vojno osvajanje prostora koji su prije bili pod kontrolom HVO-a.

Malo je poznato u javnosti da je Ustavni sud BiH etnički očišćen tako što je sastavljen isključivo od Muslimana, s isključenim legalno izabranim hrvatskim i srpskim sucima. Prvo su Bošnjaci, mimo svih procedura smijenili i imenovali podobne im članove, nasilno zamijenili Srbe, a poslije Hrvate iz tog Suda. Ustavni sud BiH u takvom sastavu proglasio je 14. rujna 1992. (ili približno tog dana) oružane snage Herceg Bosne tj. HVO za neustavnu vojsku, a Herceg Bosnu neustavnim. Na toj sjednici na kojoj je donesena odluka o Herceg Bosni, hrvatski suci, nisu dobili pozivnicu niti je ikako s njima uspostavljen kontakt za sudjelovanje na sjednici.
Dvije godine poslije, sličnu izjavu to je tijelo ponovilo post-washingtonskog 20. siječnja 1994. godine, nakon obnovljena hrvatsko-bošnjačkog savezništva. Premda ovo nije pravnog moguće, da isto tijelo dva puta donosi identičnu odluku, niti logično, pokazale su se i potvrdile namjere bošnjačkog vrha.

Dana 20. listopada 1992. stvorili su se vojni preduvjeti za agresiju na Hrvate jer je rastući broj vojno sposobnih muslimanskih izbjeglica pridošlih ovamo bio organiziran, naoružan i uvježban za ofenzivne operacije. Nikad nije objašnjeno zašto takav borbeni motiv nisu imali za braniti svoje domove od Srba. Mudžahedini, pripadnici ABiH i naoružani izbjeglice bili su ubacivani u ključna sela u skupinama od po tri, četiri čovjeka. Ubačeni ljudi skrivani su po muslimanskim domovima ili po džamijama. Potkraj 1992. ABiH rasporedila je veći broj svojih borbenih brigada na ključne točke duž dolina Lašve, Kozice i Lepenice u središnjoj Bosni.

Listopada i studenoga 1992. izvjesno je bilo da su Muslimani držali tri velike tvornice oružja. Pod oružjem su imali do 70 tisuća ljudi u Sarajevskoj i Tuzlanskoj oblasti. General HV Antun Tus primijetio je to, izjavivši na televiziji i da mu je nejasno bošnjačko nepoduzimanje većih operacije, nego je sve spalo na HVO. Tusove tvrdnje poslije je potvrdio general Stipetić svjedočenjem da sa strane Tuzlanskog korpusa u to vrijeme nisu ništa reagirali, premda je dogovorio s njima oslobodilačku operaciju gdje bi HV napravio mostobran i pošao ka Tuzli, a s tuzlanske strane trebao je poći napad na VRS koji uopće nije poduzet pa je prekinuo već započetu operaciju. Bošnjaci su masovno napuštali istočnu i središnju Bosnu. Kod Hrvata je to izazivalo srdžbu, jer je sav teret obrane pao na Hrvate, dok su bošnjački vojno sposobni muškarci odlazili dalje. Zbog toga je nakon nakon izvjesnog vremena napravljen filter gdje su propuštali dalje samo žene i djecu, a vojno sposobne muškarce zadržavali u detencijskim centrima.

Dana 17. prosinca 1992. Narodna skupština Republike Srpske donijela je Deklaraciju o završetku rata u kojoj "zaključuje da je etničko-vjerski rat u bivšoj BiH za Republiku Srpsku završen i da je srpski narod obranio svoju samostalnu i suverenu državu – Republiku Srpsku". Susret s Karadžićem 15. siječnja 1993. pokazao je dublje razloge srpske odluke. Događaj je evidentni nastavak politike. Godinu i pol prije, prije osamostaljenja Hrvatske i Slovenije, 17. svibnja 1991. godine sastali su se srpsko i muslimansko vodstvo u BiH. Alija Izetbegović je ponudio Radovanu Karadžiću podjelu BiH na tom sastanku. Dva dana zatim Karadžić je izvijestio Slobodana Miloševića o prijedlogu.

Nerazumna agresivna politika vodstva ABiH ne može se ničim objasniti. S obzirom na situaciju na terenu, nije bilo nikakva razloga za napad. Hrvati su primili muslimanske izbjeglice, olakšavši muslimanskoj vojsci borbe protiv Srba bez straha za odmazdu nad njihovim obiteljima. Namjesto koncentriranja snaga ABiH za koncentrirani napad prema Donjem Vakufu, gdje je bojišnica prema agresorskoj Republici Srpskoj bila tek nekih desetak kilometara, ABiH je potrošila i raspršila snage za stvaranje nove, dotad nepostojeće crte bojišnice prema Hrvatima duge preko pedeset kilometara. Nepotrebni rat samo je zamorio dva dotadašnja saveznika i dao tako potrebni predah srpskom agresoru.
Siječnja 1993. sročen je nelogični Vance-Owenov plan koji je honorirao agresiju, nacionalnu većinu jednog naroda stavio u većinsku jedinicu drugog naroda i obrnuto. Premda se nagađa da je sastavljen da bi izazvao sukobe,  kod ljudi dobre namjere to se ne bi dogodilo i nikakve podvale ne bi ih zavadile.

Muslimani su se u međuvremenu naoružali, i to u dobroj mjeri uz pomoć Hrvata. Napad na Uskoplje je bio radi dobivanja vremena da središnju Bosnu riješe vojnički da bi buduća provincija 10 za njih bila prihvatljivija, što je kako je sada već sasvim sigurno – bez Hrvata u njoj. Međunarodna zajednica blagonaklono je gledala na ofenzivu ABiH na Hrvate središnje Bosne. To potvrđuje i potpuno pasivna promatračka uloga UNPROFOR-a koji se u potpunosti držao po strani sve dok poraz ABiH u ovoj agresiji nije bio sasvim izvjestan,  pa je poduzeo akcije kojom je spašavao vojske Muslimana u situacijama kad su trebali biti vojno potučeni na terenu.

Po Hrvate je u Srednoj Bosni spasonosna je bila organiziranost i ratno iskustvo, no to nije uspjelo u Travniku, zbog prevelike koncentracije domicilnih Muslimana u gradu, izbjeglih i prokrijumčarenih vojno sposobnih osoba u Travnik i okolicu. Vance-Owenov plan Hrvatima je dodijelio ovaj kraj. Na štetu Hrvata, takva odluka nije se očigledno dopala onima koji su se držali lukavo po strani uz filozofiju da ovo nije njihov rat ostavivši Srbima, bez ikakva otpora, brojna mjesta u kojima su bili prirodna većina. Umjesto razmišljanja o suživotu kao izbjeglica, obrani prostora saveznika koji im je pružio utočište i planiranja kako se vratiti u svoj kraj, isplanirali su kako propust nebranjenjem svog kraja namire na račun Hrvata na ovim prostorima.

U siječnju 1993. ABiH poduzela je probnu ofenzivu na Uskoplje. Bošnjački mediji podjarivali su atmosferu. Stvarali su negativni naboj radi obračuna s novim "agresorom" HVO-om u Lašvanskoj regiji i Uskoplju. Plasirali su lažne vijesti o boravku 115. brigade HV i VP HV u OZ SB. U siječnju su poduzeli napad na Uskoplje, radi čega su dovukli snage s bojišta okrenutih prema četnicima, s Visokog, Ilijaša, Maglaja i Zavidovića. Tzv. Zelena legija dobila je zadaću likvidirati kadrove HVO i izvršiti atentat na g. Ignjaca i zapovjednika OZ Srednja Bosna. Znali su da je elitna brigada HVO A.B. Bušić na bojišnici prema četnicima, što ABIH olakšava posao osvajanja, potpunog poražavanja i razbijanja snaga HVO u Uskoplju. Plasirali su svojem kadru lažnu vijest o navodnom planu HVO djelovanja prema ABIH, gdje je "prva faza Uskoplje i Bugojno, druga N. Travnik i Travnik" i da će taj zemljovid poslati u Ženevu. Slijed događaja bio je da se radilo o planu djelovanja ABIH.

Pored pokušaja da se dođe do primirja sukob se još više rasplamsava, u Bugojnu i drugim gradovima i po selima muslimanski vojnici se otvoreno ukopavaju i u HVO-u shvaćaju da ovo nije nikakvi izolirani izgred, nego uvod u pravi rat. Glavni stožer OZSB-a zbog toga naređuje 16. siječnja svim postrojbama podići borbenu spremnost na najvišu razinu, uključujući i zabranu svih dopusta, prikupljanje i raspoređivanje privatnog oružja, razoružavanje i izolaciju Muslimana u redovi¬ma HVO-a u slučaju neposluha i jačanje sigurnosnih mjera u pojedinim hrvatskim selima unutar Operativne zone. Podmukao, neočekivan napad ABiH je unio prvu pomutnju u redove HVO, ali pribrali su se i zadržali ili vratili izgubljene položaje.

ABiH je plan o protjerivanju Hrvata iz središnje Bosne nastavila 19. siječnja, kad su dijelovi Trećega korpusa postavili nadzornu točku kod Kaćuna, na cesti Busovača - Kiseljak. Ne uspjevši poraziti Hrvate kod Uskoplja pregrupira snage uz dodatnu mobilizaciju 3. korpusa u Zenici, regrutiravši čak i 16-godišnjake, koja je činila ogromnu brojčanu prevagu na strani Muslimana. Budući da su ocijenili da definitivno ne mogu preko Makljena i Rame spojiti snage Trećeg i Četvrtog korpusa ABiH, prešli su na pričuvni plan B. Plan B je bio udar na prostor u središnjoj Bosni kojeg Hrvati najteže mogu obraniti. To je prostor na spoju čak 5 općina - Busovača, Kakanj, Visoko, Kiseljak i Fojnica, "najslabija karika" u hrvatskoj obrani ovdje je i raskrižje putova, strateško raskrižje kojim se ne samo kontroliraju važne prometnice nego se njegovim stavljanjem pod kontrolu razdvajaju hrvatski prostori u dolini Lašve i onaj u dolini Lepenice. Razdvojene postrojbe HVO-a na taj način znatno gube snagu u zajedničkom djelovanju i prednosti središnjeg zapovijedanja i vođenja oružane borbe.

Očigledno po dobro pripremljenom scenariju, jednako iznenađujuće, ABiH tjedan poslije početka napada na Uskoplje, 19. siječnja s istog prostora ABiH napada Kaćune između Busovače i Kiseljaka te otvara novi front te su svi dogovori kod Uskoplja s muslimanske snage ispali obična farsa jer ovdje moraju zapriječiti svaki prolaz prema Novom Travniku, Travniku i dalje u unutrašnjost. U susjednoj općini Busovača istog dana pripadnici ABiH masakrirali su pet hrvatski staraca u selu Gusti Grab. Snage 310. brdsko-planinske brigade Fojnica pod zapovjedništvom Nihada Kamenjaša, jačine bataljuna bile su u pričuvi i uglavnom osiguravale logističku potporu na pravcu Uskoplje/Jablanica/-Fojnica-Kaćuni-Zenica i bile u spremnosti za interveniranje u rajonu Kaćuni. Iznenadni napad kod Uskoplja pratio je napad na putni pravac Busovača – Kiseljak kada su kod Kaćuna odsjekli postrojbe HVO-a u dvije enklave s ciljem da umanje njihovu obrambenu sposobnost a onda ih i konačno poraze, te još više ostave Bugojno i Travnik odsječenima.

Sastanak predstavnika HVO i ABiH na kojemu je dogovoreno zadržavanje dostignutih crta, otvaranje vatre u slučaju napada druge strane te da se svaki pokret neutralizira vatrom dogovoren je 21. siječnja. ABiH se nije držala dogovora. Usprsko zabilježenim ogromnim gubitcima ABiH nastavlja borbena djelovanja. Dana
22. siječnja napala je ABiH Fojnicu, s druge strane Vranice. U stožeru Operativne zone HVO Središnja Bosna, kojom zapovijeda pukovnik Tihomir Blaškić, jednako su iznenađeni razvojem događaja ali i odlučni da se obrane.

Dana 22. siječnja 1993. ministar obrane BiH Božo Rajić nadobudno, kako se poslije pokazalo, izjavio Hrvatskoj televiziji da su sukobi između postrojbi HVO i Armije BiH oko Uskoplja uglavnom privedeni kraju. Hrvati su tad naivno vjerovali vodstvu bošnjačkog saveznika. U priopćenju Odjela unutarnjih poslova HVO Herceg-Bosne najavili su da će dosljedno ustrajati na kadrovskom popunjavanju službi pripadnicima muslimanskog i hrvatskog naroda, a na zagrebačkoj konferenciji za tisak Mate Bobana i Mile Akmadžića rečeno je da bosansku državu tek treba stvoriti.

Dana 23. siječnja načelniku GS HVO Mostar upućuju izvanredno izvješće s novim saznanjima oko događaja u Uskoplju iz kojeg se vidi da raspolažu informacijama da je sve isplanirano u stožeru ABiH u Sarajevu i na Igmanu a operativno je razrađeno u Zenici od Envera Hadžihasanovića, Vehbije Karića i Refika Lende. Naglašava se da je podmukli plan usmjeren prema Ženevi s ciljem da se optuže Hrvati i HVO. Zbog toga Alija Izetbegović i nije potpisao Vance-Owenov plan očekujući promjene stanja na terenu. GS HVO Mostar su iz HVO Srednje Bosne upozorili na pregrupiranje i popunu postrojbi kod srpskih snaga "koji samo čekaju napadno djelovanje muslimanskih snaga, pa da uzmu ono što su zacrtali".
Sukobi se nastavljaju, broj poginulih svakim danom se uvećava. Primirja se potpisuju ali mira nigdje.

Kako ni i u dolinama Lašve, Kozice i Lepenice, kod Busovače i Kiseljaka ABiH ne uspijeva ostvariti planirani cilj – iznenadnim udarom poraziti Hrvate pred konačne političke dogovore u Ženevi, primirje se od 26. siječnja počinje poštovati a dio dogovora počeo se ostvarivati. Prva navala ABiH na Uskoplje završila je tog dana.  Charles R. Shrader u svojoj knjizi Muslimansko-hrvatski građanski rat u srednjoj Bosni, ovu ofenzivu ABiH naziva probnom, sračunatom s ciljem da se testira snaga i odlučnost HVO-a. Novi dokazi, koji su se pojavili sedam godina nakon njegove analize, govore da je ovo bio stvarni početak rata između dojučerašnjih saveznika.

Nakon neuspjeha ofenzive na Uskoplje, ključnu točku za nadzor srednje Bosne, ABiH prebacila je postrojbe na drugu lokaciju i napala Busovaču i Kiseljak 25. siječnja. Dan poslije potpisala je primirje. Nakon siječanjskih borbi u četiri sela koje je napao HVO nije više bilo sukoba sve do travnja.

Srpska uloga u siječanjskoj ofanzivi ABiH
Tijekom siječnja 1993. Srbi stalno napadaju na travničkom bojištu, kao i na bugojanskom, uskopaljskom, novotravničkom te novo-šeherskom. Srbi gađaju civilne ciljeve u Travniku, Maglaju i Novom Šeheru... Za Travnik su najteži dani bili 9. i 21. siječnja. Zanimljivo je dnevno obavještajno izvješće VOS HVO broj 158 od 31. siječnja. U njemu stoji da ABiH u selu Batuša u uskopaljskoj općini ima u sastavu dvojicu četnika iz Jajca koji su glavni egzekutori kažnjavanja Hrvata i svjesno otežavaju odnose Hrvata i Muslimana. Muslimanska propaganda sve do današnjih dana bavi se isključivo ratnom suradnjom Hrvata i Srba, optužujući Hrvate za tobožnju izdaju Jajca, upravo iz tog grada svjesno su infiltrirane brojne srpske snage u ABiH u suradnji s KOS-om u njenim redovima. Koristeći pomutnju u odlasku iz tog grada u siječanjskim i kasnijim događajima na prostorima središnje Bosne odigrali su svoju prljavu ulogu.

Nakon neuspjeha kod Uskoplja, bošnjačko vodstvo je preusmjerilo resurse prema susjednim hrvatskim krajevima Srednje Bosne. Napadno djelovanje ABiH trajalo je neprekidno 10 dana i noći. I pored toga upornom obranom Hrvati Busovače su uspjeli u najvećem dijelu sačuvati pradjedovska ognjišta od bošnjačke agresije. Naknadno je otkriveno da je cilj ABiH bio zauzeti Busovaču i spojiti se sa snagama iz Visokog, te produžiti borbenim djelovanjima prema Kiseljaku i Kreševu. Nakon toga je 305. brigada trebala ovladati Fojnicom a ostatak Hrvata središnje Bosne iz Viteza, Novog Travnika i Travnika, prema tim pretpostavkama, predao bi se i sam. Poslije toga je nestrpljivom Aliji u Ženevu trebalo poslati nove mape kao prilog za korigirani Vance-Owenov plan. Uspjeh hrvatske obrane u Uskoplju, Kiseljači, Busovači i drugdje na tom potezu natjeralo je bošnjačkog agresora da ustukne. Zapovjedništvo 3. korpusa ABiH suočilo se s ogromnim gubitcima u vlastitim redovima. Procjene idu dotle da je ABiH u siječanjskom ratu od Uskoplja do Kiseljaka izgubila između tri i pet tisuća vojnika. Pritisnuta ratnim neuspjehom, krajem siječnja donijela je zapovijed o prekidu borbi i pregovorima s HVO praktično priznajući privremeni poraz ideje o zauzimanju središnje Bosne i protjerivanju Hrvata s ovih prostora. Tome je doprinijela i snažna diplomatska ofenziva Zagreba. Izvjesno je da je netko za ovu akciju Bošnjacima-Muslimanima dao rok do kojeg smiju pokušati obaviti prljavu osvajačku akciju. Neuspjehom u akciji koja se rastegnula cijeli mjesec, premda su imali element iznenađenja napadom na saveznika koji je imao puno povjerenje u njih, premda su imali brojčanu nadmoć, izoliranost protivnika, logističku ograničenost protivnika, vojne tvornice pod svojim nadzorom, diskretnu terensku pomoć tobože neutralnog unprofora i promatrača, potporu trećeg ratnog protivnika - Srba s kojima su očigledno bili u dogovoru (nenapadanje nezaštićenih položaja, topnička potpora, prodaja streljiva), diplomatsku potporu, potporu međunarodnih medija, nisu uspjeli.
Oporavljajući se od ogromnih gubitaka, sigurno najvećih u cijelom ratu od 1992. – 1995., ABiH će se spremati za sljedeću priliku. Neće to biti protiv srpskih snaga jer je registriran prestanak njihovih međusobnih sukoba i povlačenja snaga ABiH s visočkog, maglajskog, zavidovićkog i ilijaškog ratišta, što je potvrdilo sumnje na srpsko-muslimanski dogovor.

Travnja 1993. sa svojim zemljakom iz Sandžaka Ejupom Ganićem, sutvorac projekta istjerivanja Hrvata nazočio je na sastanku održanom u prostorijama Željezare Zenica. Od Envera Hadžihasanovića i vrha III. korpusa Armije BiH zatražio je neodgodivi napad na HVO, što je i bilo.

Čarke u travnju
Dana 8. travnja muslimanske snage napravile su Pokolj u Maljinama i pobile 30 zarobljenih pripadnika HVO i hrvatskih civila. U travnju su polovicom mjeseca bili kratki sukobi Hrvata i Muslimana. Mjesto sukoba bio je Travnik zbog sproa o hrvatskoj zastavi izvjšenoj na Uskrs u Travniku. 16. travnja dio postrojbe vojne policije HVO poslan je u pomoć Vitezu. Potpisano je kratkotrajno primirje u Lašvanskoj dolini. 18. travnja Mate Boban i Alija Izetbegović su potpisali sporazum u kojem su pozvali na prekid borbi, valjanu skrb za ranjenike i razmjenu uhićenih i zatočenih. 20. travnja stožer Travničke brigade HVO izvijestio je da im Muslimani prisluškuju veze. U središtu Travnika muslimanske postrojbe masovno su uhićivali, od vojarne pa do ulaza u grad iz pravca Viteza. 110 ranjenih vojnika HVO izbacile su muslimanske snage iz travničke bolnice pa je HVO morao napraviti improviziranu bolnicu u crkvi u Novoj Bili. 24./25. travnja mudžahedini upali u susjedno selo Miletiće, naseljeno Hrvatima, ubili i izmasakrirali pet civila, i odveli 60 civila, uglavnom staraca, djece i bolesnika, a malodobne muškarce zlostavljali po podrumima. Usprkos takvim nemilim događajima, žestokim borbama u susjednim općinama, situacija je ostala mirna. U svibnju su zastale borbe, bilo je tek par kratkih i malih okršaja s malobrojnim poginulima, jer su muslimansko-bošnjački agresori zalječivali ratne gubitke i pripremali se za novi ciklus napada. Pukovnik Blaškić primijetio je da se MOS (muslimanske snage) grupiraju po Srednoj Bosni, ali ne na bojišnicama prema Srbima, u Zenici četiri brigade ABiH, MOS, Zelena legija i Patriotska liga, u Novom Travniku 308. brdsko-planinska brigada, trista mudžahedina na Ravnom Rostovu, 333. brigada u Kaćunima, 325. u Vitezu, a u samom Travniku 17. krajiška brdsko-planinska brigada.

Napad
Tijekom svih borbi, muslimansko vodstvo organiziralo je dovođenje postrojba u područje Travnika autobusima, pravcima da ih ne bi uočili promatrači HVO-a. Kad su ih i uočili, tvrdili su da su to zamjenske snage, no primijećeno je da autobusi odlaze prazni. MOS je skrivao postrojbe po muslimanskim selima ili u malim skupinama u kućama po hrvatskim selima. U travnju je broj došao do osam do deset tisuća ljudi. Zapovijedao im je Mehmed Alagić. Postrojbe su nosile naziv Operativne grupa Bosanska krajina Trećeg korpusa ABiH, poslije preimenovana u 7. korpus. Početkom travnja dovukli su Muslimani još snaga. Pred agresiju na Hrvate, 5. lipnja, dovukli su još osamsto vojnika.

Cijelo to vrijeme, hrvatske snage bile su razvučene na crtama prema Srbima, držeći dvije trećine bojišnice, premda ih je bilo višestruko manje od Muslimana. ABiH je kontrolirala Travnik, a HVO je u Travniku imao stožer i još nekoliko lokacija. 6. lipnja zapovjednik 3. korpusa ABiH Enver Hadžihasanović izjavio je unproforovom zapovjedniku da im je građanski rat i vojno djelovanje jedino rješenje. Napad je uslijedio istog dana. HVO je bio brojčano inferioran. Nije mogao upustiti se u borbe branjenja od kuće do kuće. Nije bilo mogućnosti dovođenja pojačanja, pomoći ni opskrbe. Borbe su trajale nekoliko dana. Zapovjedno mjesto HVO-a Zvijezda u Travniku okružio je muslimanski MUP. Ostale brigade napale su ka Gučoj Gori, Pokrajčićima i u pozadinu HVO-u koji je držao položaje ka Srbima. Žestoki napad bio je 8. lipnja. Izginulo je 24 vojnika HVO i 68 hrvatskih civila. Morao se HVO predati ili je potisnut preko crte razgraničenja sa Srbima. One koji su probili se kroz srpske crte pratila je kolona hrvatskih civila. Muslimanske snage taj su dan počinile masovne ratne zločine u Čuklama (21 osoba) i Krpeljićima (7 osoba). 10. lipnja zapovijeđeno je muslimanskim postrojbama zaustavljanje napredovanja.
Tog 8. lipnja iz muslimanske postrojbe protjerale su dvadeset tisuća Hrvata.

Kolona hrvatskih izbjeglica 10. i 11. lipnja srela se slučajno na putu s humanitarnim konvojem Konvoj radosti i opljačkala ga. Unproforci su jednom reagirali kad su na nj krenuli vojnici HVO, a drugi put zaustavila je konvoj prepreka od mnoštvo hrvatskih žena i djece. Zapadni neobjektivni mediji odavde su prenosili mahom muslimanske vijesti i držali stavove svojih vlada nesklonih Hrvatima. Zlobno su izvijestili da je ovo hrvatska osveta za gubitak Travnika, premda je pljačka bila spontana, slučajna, posljedica frustiranih gnjevnih netom prognanih Hrvata.

Nakon što su potpuno uklonili HVO iz Travnika i crta razgraničenja sa Srbima, krenuli su čistiti hrvatska sela. Sustavno su očistili 32 hrvatska sela sjeverno od Travnika.
Osvajači su oskrvnuli hrvatske sakralne objekte. Do 14. lipnja kontrolirali su prometnicu od Zenice do Travnika preko Guče Gore. Prijetila je velika tragedija, jer su muslimanske postrojbe pucale po hrvatskim civilima koje su trčale ka šumi. 180 civila se skrilo u samostan. Britanski unproforci spasili su da muslimansko-bošnjački agresori ne naprave veće zlo, pa su spasili Hrvate iz samostana.

Srpska uloga
Na prostoru Galice na Vlašiću gdje su srpske snage počinile ratni zločin nad zarobljenim vojnicima HVO-a 15. svibnja 1992., poslije je bio punkt gdje se srpskim naoružanjem i streljivom za petrodolare opskrbljivala ABiH. Nakon lipnja 1993. i opće agresije ABiH na hrvatske prostore središnje Bosne Galica je zašutjela i s nje više ni puščano zrno nije ispaljeno.

Posljedice
Dana 16. lipnja 1993. Ured obrane HVO-a Uskoplja je zbog učestalih napada muslimanskih snaga na području HZ Herceg-Bosne izdao proglas o općoj javnoj mobilizaciji.

Kroz 22 logora pod muslimanskobošnjačkom upreavom prošlo je 1759 hrvatska zarobljenika, u borbama poginulo 572 vojnika HVO-a, a ubijeno je 114 civila, do temelja su spaljena 32 hrvatska sela. Radi skrivanja nedjela, dva nakon pada Travnika zabranio je Enver Hadžihasanović ulazak međunarodnim organizacijama i kamerama u 32 spaljena travnička hrvatska sela. Osim što su ubili hrvatske civile, ubili su i srpske civile. Srbi koji su ostali predali su oružje HVO-u, i izjavili lojalnost HVO-u. Radi razmjene za zarobljena četiri pripadnika jednice El Mudžahid, egipatski mudžahedin je skupinu travničkih civila i odveo ih u mudžahedinski kamp u selo Orašac gdje ih je mučio, zlostavljao i nanosio teške fizičke ozljede. Popis osoba koje trebaju oteti dobio je od Halida Genjca, tadašnjeg predsjednika travničkog odbora SDA.

Borbe i pad Travnika bili su najgori dan za Hrvate Središnje Bosne od kako su sukobi uopće trajali, kako proizlazi iz dokumenata Operativne zone HVO-a Središnja Bosna. Zapovjednik viteške brigade HVO-a Mario Čerkez apelirao je da je "Travnik bosanski Vukovar", a stožer HVO-a, intelektualci Središnje Bosne, Katolička crkva, poslali su u tri dana više od 50 apela, molbi i poziva za pomoć Središnjoj Bosni.

Izvori

Vanjske poveznice
Slobodna Dalmacija Ivica Mlivončić: Zločini Armije BiH nad Hrvatima (5), Kobni lipanj za Travničane, 12. svibnja 2000.
HBŽ vijesti Kako je Travnik postao bosanski Vukovar: Protjerano je gotovo 20 tisuća Hrvata, ubijeno 118 civila, a u obrani grada poginula su 572 branitelja , 1. lipnja 2018.

Travnik
Povijest Travnika

Bitka za Travnik 1993.


Rafah (, ) er en by i Gazastriben lige ved grænsen til Sinai-halvøen i Egypten. Gennem tiden er byen blevet kaldt Robihwa af de gamle egyptere, Rafihu af assyrerne, Raphia af grækerne og romerne, Rafiach af israelitter, og i dag Rafah. Her udkæmpedes slaget ved Rafia i 217 f.Kr. Under 1. verdenskrig udkæmpedes slaget ved Rafah den 8. januar 1917.

Det er den største by i den sydlige del af Gazastriben, med en befolkning på om omkring 153.000 (2014), hvoraf ca. halvdelen bor i de to flygtningelejre, som ligger rundt om byen, Canada-lejren i nord og Rafah-lejren i syd. Gazastribens eneste flyveplads ligger lige ved Rafah, og var i drift mellem 1998 og 2001.

Rafah har Gazastribens eneste, internationale grænseovergang. Tidligere blev den kontrolleret af israelsk militær, men den kom under palæstinensisk overhøjhed i september 2005 i forbindelse med Israels tilbagetrækning fra Gazastriben. En kommission fra EU begyndte at kontrollere grænsen i november 2005 efter at Israel stillede sig kritisk overfor sikkerheden ved grænsen, og i april 2006 overtog Mahmoud Abbas' præsidentgarde ansvaret for grænsen.

Henvisninger

Byer i Palæstina

Rafah


جبل بَلّوطَة جبل يقع بوسط الجمهورية التونسية بولاية سليانة، شمال شرقي مدينة مكثر وجنوب مدينة سليانة. يبلغ ارتفاعه 1188 م. ولا يعيش في الجبل أحد باستثناء بعض القبائل البدوية المتنقلة والتي تتنقل بين كل مدة من مكان إلى آخر.

بلوطة

جبل بلوطة


Maó, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Minorka Adası'nda olup nüfusu; 25,187'dir. (2002)

Dış bağlantılar

 Maó sanla tur
 Maó resmi sitesi

Minorka'daki belediyeler
İspanya'daki liman kentleri
Akdeniz'deki liman kentleri

Maó


La resolución 1979 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas, aprobada por unanimidad el 27 de abril de 2011, decidió prorrogar el mandato de la Misión de Naciones Unidas para el referendo en el Sahara Occidental (MINURSO) durante un año más, hasta el 30 de abril de 2012. El Consejo de Seguridad se reafirmó además en las resoluciones anteriores número  (2007),  (2007),  (2008),  (2009) y  (2010).

La prórroga del mandato de la MINURSO se produjo tres días de que expirase el anterior. Sin embargo, a diferencia del anterior mandato, el Consejo de Seguridad, por recomendación del Secretario General, determinó que la MINURSO ya no se ocuparía de supervisar el respeto por los derechos humanos en el Sahara Occidental, pasando esa materia a ser competencia del Consejo de Derechos Humanos de las Naciones Unidas. Esa decisión de produjo en contra del deseo del Alto Comisionado de las Naciones Unidas para los Derechos Humanos, el cual sí consideraba idónea a la MINURSO como guardiana y supervisora del respeto por los Derechos Humanos en ese territorio.

Véase también
Estatus político del Sahara Occidental.

Referencias

Enlaces externos

Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas aprobadas en 2011
01979

Resolución 1979 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas


Ostrovo sau Ostrvo (în  sau Острво; însemnând "insulă" în sârbă) a fost cea mai mare insulă sârbă de pe Dunăre, cu o suprafață de 60 km2. Avea lungimea de 20 km și lățimea de 3 km. Brațul sudic al Dunării din jurul insulei Ostrovo era numit Dunavac.

Ostrovo se află la est de Belgrad, în apropiere de Kostolac, și este o zonă împădurită. Numele insulei a fost dat satului Ostrovo din municipalitatea Kostolac. Astăzi ea nu mai este o insulă, ci o peninsulă care este legată de malul sudic al Dunării.

La începutul anului 2000 au fost descoperite rezerve de gaze naturale pe teritoriul fostei insule Ostrovo. Rezervele potențiale au fost estimate la 200 de milioane de metri cubi, cu o producție posibilă de 10.000 de metri cubi pe zi, timp de 12 ani. Indicele de profitabilitate a fost estimat la 1:7 și extracția ar fi putut să înceapă în 2001. Au fost descoperite, de asemenea, rezerve de parafină petrolieră. S-a propus construirea unui mare depozit subteran de gaz și a unei conducte regionale de transport către Smederevo și Požarevac. Lucrările de extracție urmau să înceapă în 2003, dar nu s-a înregistrat niciun  progres până în 2017.

Note

Ostrovo

Insula Ostrovo


القَاعدة هي قضية كلية منطبقة على جميع جزئياتها. وهي في اصطلاح العلماء تطلق على الأصل والقانون والمسألة والضابطة والمقصد.

التفصيل

عُرِفت القاعدة بأنّها أمر كلّي منطبق على جميع جزئياته عند تعرّف أحكامها منه. وهذا التفسير مجمل. وبالتفصيل قضية كلّية تصلح أن تكون كبرى الصغرى سهلة الحصول حتى يخرج الفرع من القوة إلى الفعل. ووجه كونه تفصيلا أنّه علم به أنّ الأمر الكلّي المذكور أوّلا أريد به القضية الكلّية لا المفهوم الكلّي، كالإنسان مثلا. وعلم أيضا أنّ المراد بالجزئيات ليس جزئيات ذلك الأمر الكلّي كما يتبادر إليه الوهم، إذ ليس للقضية جزئيات تحمل هي عليها فضلا عن أن يكون لها أحكام يتعرّف منها، بل المراد جزئيات موضوع تلك القضية، فإنّ لها أحكاما تتعرّف منها، فخرجت الشرطيات، إذ ليس لها موضوع، وعلم أيضا أنّ تلك الأحكام أيضا منطوية في تلك القضية المشتملة عليها بالقوة. فهذا الاشتمال هو المراد بانطباق الأمر الكلّي على جزئيات موضوعه باعتبار أحكامها التي تتعرّف منه، فقد فصّلت في هذه العبارة أمور ثلاثة أجملت في العبارة الأولى، فصار الحاصل أنّ القاعدة أمر كلّي، أي قضية كلّية منطبق، أي مشتمل بالقوة على جميع جزئياته، أي جزئيات موضوعه عند تعرّف أحكامها، أي يستعمل عند طلب معرفة أحكامها بأن تجعل كبرى الصغرى سهلة الحصول للكسب أو للتنبيه. فقولك كلّ سالبة كلّية ضرورية فإنّها تنعكس سالبة كلّية دائمة قضية كلّية مشتملة بالقوة على أحكام جزئيات موضوعها، أعني السوالب الكلّية الضرورية.

فإذا أردت أن تتعرّف حكم قولنا لا شيء من الإنسان بحجر بالضرورة، قلت هذه سالبة كلّية ضرورية، وكلّ سالبة كلّية ضرورية تنعكس إلى سالبة كلّية دائمة، فهذه تنعكس إلى سالبة كلّية دائمة، أعني قولنا لا شيء من الحجر بإنسان دائما فالقضية الكلّية أصل لهذه الأحكام، وهي فروع لها، واستخراجها عنها بتحصيل تلك الصغرى وضمّها إليها يسمّى تفريعا، ونسبة الفرع، وإلى أصولها تشبه نسبة الجزئيات إلى كلّياتها المحمولة عليها. فإنّ الإنسان مثلا يتناول زيدا وعمروا وبكرا وغيرهم بالحمل عليها. وقولنا كلّ إنسان حيوان يشتمل بالقوة على أحكامها، فتقييد الأمر بالكلّي للاحتراز عن القضية الجزئية أو الشخصية فإنّها لا تسمّى قاعدة، ووصف الأمر الكلّي بالانطباق المذكور والاستعمال عند التعرّف للإشعار إلى حيثيتين معتبرتين في مفهوم القاعدة أي من حيث إنّه منطبق على أحكام جزئيات موضوعة وصالح للاستعمال عند طلب معرفتها منه. فالحيثية الأولى لإخراج الأمر الكلّي عن تعريف القاعدة إذا أخذ بالقياس إلى أحكام جزئيات ما يساوي موضوعه أو أعمّ منه، كقولنا: كلّ ناطق إنسان، وبالقياس إلى هذا الضاحك إنسان، وبالقياس إلى هذا الحيوان إنسان. فإنّ أمثال تلك القضايا لا تسمّى في الاصطلاح أصولا وقواعد بالقياس إلى تلك النتائج وإن كانت مبدأ لها. والحيثية الثانية لإخراجه عنه إذا أخذ بالقياس إلى أحكام جزئيات موضوعه المستغنية عن التعريف، ككونها مستغنية عن التنبيه أيضا.

فالقواعد المنطقية التي أحكام جزئيات موضوعاتها بديهية كالشكل الأول منتج داخلة في القانون بالقياس إلى بعض منها ومحتاجة إلى التنبيه بالنسبة إلى بعض الأذهان القاصرة، فلا يلزم خروجها عن المنطق المعرف بالقانون كما توهّمه البعض. وبالجملة فالقضية الكلّية التي ليست لها جزئيات لا يحتاج إلى استنباطها منها أصلا لا بطريق النظر ولا بطريق التنبيه لا تسمّى قانونا وأصلا، وما يكون لها جزئيات بديهية صرفة وجزئيات أخر ليست كذلك لا تسمّى قانونا بالقياس إلى الجزئيات البديهية الصرفة، وإنما قيّدنا الصغرى بكونها سهلة الحصول لكونها سهلة الحصول غالبا وقال بعض المحقّقين التقييد للتخصيص وإخراج كون القضية الكلّية أصلا وقانونا بالقياس إلى قضية جزئية مستنبطة منها ومن صغرى لا تكون سهلة الحصول فإنّها لا تسمّى أصلا وقانونا بالنسبة إليها وإنّه يظهر لمن تتبع موارد الاستعمالات أنّ القاعدة هي الكلّية التي يسهل تعرّف أحوال الجزئيات منها، فلا يقال كون النفي والإثبات لا يجتمعان ولا يرتفعان قاعدة بالنسبة إلى كون زوايا المثلث مساوية لقائمتين انتهى.

وقيل معنى التعريف المجمل قضية كلّية تشتمل على جزئيات تعتبر فيها باعتبار تحقّقها لا باعتبار تعلّقها، فخرجت الشرطيات إذ لا جزئيات لها والسوالب إذ لا تشتمل على الجزئيات المعتبرة في تحقّقها بناء على أنّ السالبة لا تستدعي وجود الموضوع، فالقانون لا يكون إلّا قضية كلّية حملية موجبة وإضافة الجزئيات إلى الأمر الكلّي مع أنّ الواضح إضافتها إلى موضوعها للدلالة على أنّ المراد الجزئيات بحسب نفس الأمر لأنّها جزئيات القضية بمعنى الجزئيات المعتبرة فيها دون الأعمّ الشامل للجزئيات الفرضية، وفيه تكلّفات. الأول أن يراد باشتمالها على الجزئيات أن يكون الحكم فيها على تلك الجزئيات. والثاني أن يراد بجزئياته الجزئيات المعتبرة في تحقّقها ولا دلالة للفظ عليه.

والثالث أنّه يستلزم أن لا يكون قولهم نقيضا المتساويين متساويان ونحوه قانونا لاشتمالهما على نقائض الأمور الشاملة نحو اللاشيء واللاممكن، وهي من الأمور الفرضية. والرابع أنّه يلزم أن لا تكون المسائل التي موضوعها الكلّيات المنحصرة في فرد واحد كمباحث الواجب والعقول والأفلاك قوانين لعدم الجزئيات لها في نفس الأمر، بل بالفرض.

الطب

يقسم الأطباء القاعدة بالنسبة إلى قاعدة أخرى فوقها أو تحتها إلى كلية وجزئية، ويعنون بالجزئي الإضافي لأنّ الكلّية مأخوذة في تعريف القاعدة فلا يتصوّر كونها جزئية حقيقية، ويريدون بالقاعدة الكلّية قاعدة تحتها قاعدة، وبالقاعدة الجزئية قاعدة فوقها قاعدة. مثلا قولهم علاج كلّ مرض بالضدّ قاعدة كلّية يندرج تحتها قواعد جزئية، كقولهم علاج الغبّ الخالص بالتبريد، وعلى هذا فقس. ومنها ضلع من أضلاع المثلّث. ومنها الوتر بالنسبة إلى كل قطعتي دائرة. ومنها الدائرة بالنسبة إلى كلّ قطعتي كرة وبالنسبة إلى المخروط والأسطوانة المستديرين. ومنها غير ذلك كقاعدة المخروط والأسطوانة المضلّعين.

انظر أيضا

 حكم

أبحاث

 شرح الشمسية
 حواشي شرح المطالع

مراجع

منطق

قاعدة


Disko Line A/S est une compagnie maritime fondée en 2004 qui exploite plusieurs lignes de transport de passagers et de fret dans l'ouest et le sud du Groenland. Elle propose également des excursions touristiques à la découverte des fjords ou des baleines.

Disko Line fournit des services de transport maritime sous contrat avec le gouvernement du Groenland, desservant de nombreux villes et villages du sud et de l'ouest du Groenland. Basée à Ilulissat dans la baie de Disko, elle dessert principalement cette région de l'ouest du Groenland de Saqqaq à Attu en passant par l'île de Disko.
Mais elle dessert aussi des localités plus au sud sur la côte ouest, de Sisimiut à Qeqertarsuatsiaat en passant par Nuuk, la capitale.

Enfin, le sud est également desservi, de Narsarmijit à Qassimiut
Les liaisons les plus au nord sont exploitées au printemps, en été et en automne, lorsque la baie est navigable, en complément des liaisons aériennes exploitées par Air Greenland en hiver, également sous contrat gouvernemental.

Flotte
En 2022, Disko Line exploite 16 bateaux.

Références

Compagnie maritime

Disko Line


Academia Națională de Științe din Azerbaidjan (ANAS) (în limba azeră: Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası (AMEA)), situată în Baku, este principalul organizație de stat în domeniul cercetării și principalul organism care desfășoară activități de cercetare și care coordonează activitățile în domeniul științei și a științelor sociale în Azerbaidjan. Acesta a fost înființată pe 23 ianuarie 1945.

Președintele ANAS este Akif Alizadeh iar secretarul academiei este membrul corespondent Rasim Alguliyev.

O secțiune a ANAS este Centrul Seismic Republican al Academiei Naționale de Științe din Azerbaidjan.

Istoria
Academia s-a bazat pe Societatea pentru Cercetare și Studii Științifice din Azerbaidjan, care a fost afiliată pentru început Universității de Stat din Baku și mai târziu Academiei de Științe din URSS. În 1945, Consiliului Comisarilor Poporului al URSS a dispus ca societatea să fie reorganizată în Academia de Științe a RSS Azerbaidjan. În primul său an, Academia număra 15 membri, printre ei aflându-se Uzeyir Hajibeyov și Samad Vurgun.

Prezidiul se află în prezent în Palatul Ismailiyya aflat pe strada Istiglaliyyat din centrul orașului Baku.

Structura
Academia Națională de Științe a Azerbaidjanului este împărțită în 5 departamente (în total sunt afiliate peste 30 de instituții de cercetare și culturale din întreaga țară), și anume:
 Departamentul de Fizică, Matematică și Științe Tehnice
 Departamentul de Științe Chimice
 Departamentul de Științe ale Pământului
 Departamentul de Științe Biologice și Medicale
 Departamentul de Științe Umaniste
 Departamentul de Științe Sociale

Academia are filiale regionale în Ganja, Sheki și Lankaran.

Membrii
Academia are două niveluri de membru. În prezent, există 57 de membri activi și 104 membri corespondenți. Calitatea de membru este acordată prin vot. Academia acordă, de asemenea, titlul de membru de onoare.

Președinții

Principala figură executivă a academie este Președintele Academiei Naționale de Științe a Azerbaidjanului care este ales de membrii Academiei.

Critica
Academia a fost criticată de către mai mulți membri ai Adunării Naționale, în iulie 2012 pentru publicarea unei povești pentru copii numită "Ginerele nedorit", care conținea un limbaj vulgar și scene grafice de incest. Povestea a fost publicată în 2007 în al șaselea volum al unei antologii intitulată "Povești".

Afilieri
Academia face parte din Asociația Universităților Caucaziene.

Referințe

Legături externe
 Site-ul oficial

Academii naționale de știință
Organizații științifice din Azerbaidjan
Organizații din Baku
Clădiri și structuri din Baku


Korydallos (; Latin: Corydallus) is both a town and a municipality in the Piraeus regional unit, Greece. It is located in the southwestern part of Athens agglomeration.

Geography
Korydallos is situated southeast of the mountain Aegaleo. It is located 7 km west of central Athens and 4.5 km north of Piraeus. The municipality has an area of 4.324 km2. The main street Taxiarchon has become a well known shopping center with many fashion shops and boutiques. People who live there are usually middle class families or the working class.

Transport
Korydallos metro station of line 3 situated in the city. Also served by busses (OSY).

History

Korydallos was founded in ancient times, and was one of the 100 municipalities of ancient Athens' democratic system at the end of the 6th century BC. Theophilos Corydalleus (1563–1646) was a philosopher who lived in Corydallos. 200 years later, Korydallos was known as Koutsoukari after the property owner of the greater area, Emmanouil Koutsikaris. After that it was renamed into Pachy after the next owner (Pachinas). In 1923, the town was renamed back into its ancient name, Korydallos. The population in 1928 was 2,500. Korydallos was part of the municipality of Athens until 1931 and from 1931 to 1934 of municipality of Piraeus, when it became a separate community. It was elevated to municipality status in 1946. The city now boasts a population of 100,000.

Historical population

Football teams
 Aetos Korydallou
 Kypros Korydallou
 Thuella Korydallou
 Ermis Korydallou

See also
List of municipalities of Attica

References

External links
Official website
Weather conditions in Korydallos

Municipalities of Attica
Populated places in Piraeus (regional unit)

Korydallos


Titu Liviu Maiorescu (; 15 February 1840 – 18 June 1917) was a Romanian literary critic and politician, founder of the Junimea Society. As a literary critic, he was instrumental in the development of Romanian culture in the second half of the 19th century.

A member of the Conservative Party, he was Foreign Minister between 1910 and 1914 and Prime Minister of Romania from 1912 to 1913. He represented Romania at the Peace Conference in Bucharest that ended the Second Balkan War. In politics as in culture he favoured Germany over France. He opposed Romania's entry in World War I against Germany, but he nevertheless refused to collaborate with the German army after it had occupied Bucharest.

Biography
Titu Liviu Maiorescu was born in Craiova, on 15 February 1840. Maiorescu's mother, born Maria Popazu, was the sister of the scholar and bishop of Caransebeș, Ioan Popazu. The family Popazu came from Vălenii de Munte. His father, Ioan Maiorescu, was the son of a Transylvanian peasant from Bucerdea Grânoasă and his name was actually Trifu, but he adopted the name Maiorescu in order to emphasize his kindship with Petru Maior. Being a theologian by trade (having studied in Blaj, Budapest, Vienna), Ioan Maiorescu proved to be a free thinker. He worked at a teacher in Cernăuți, Craiova, Iași, Bucharest and he remained a bright personality of that epoch of formation for the Romanian modern educational system. Ioan Maiorescu became an inspector for the schools of Oltenia, then he worked as a teacher at the Central School of Craiova. During the Revolution of 1848 he strengthened the link between the Walachian and Transylvanian revolutionaries and he activated as an agent of the Interim Govern, near the German Dieta from Frankfurt. Meanwhile, his family, consisting of his wife, Maria, born Popasu and his two children, Emilia and Titu, travelled to Bucharest, Brașov, Sibiu and Blaj, staying in Brașov for a long while and there, the future critic attended grade fifth at the Romanian gymnasium. Settling in Vienna, Ioan Maiorescu wrote articles in the Austrian newspapers concerning Romanian and Romanians. Returning to Romania after the Union, he became president of the Obșteasca Epitropie (The Public Trusteeship), then he worked as director of the Central Commission of the United Principalities, then he worked as a teacher at the Saint Sava National College, as director of Public Instruction Eforie and then as a teacher at the Superior School of Letters in Bucharest.

Childhood
Between 1846 and 1848 Titu Maiorescu attended the primary school in Craiova. During the days of the revolution, Ioan Maiorescu was sent on a mission to Frankfurt am Main, while Maria Maiorescu and their children travelled to Bucharest, Brașov and Sibiu. In December 1848, under the leadership of Avram Iancu, Ioan Maiorescu's family arrived in Blaj and then in Braşov. Titu Maiorescu continued primary school between 1848 and 1850 at Protodeacon Iosif Barac's School.

Between 1850 and 1851, after finishing primary school, Titu Maiorescu was enlisted at the Romanian Gymnasium from Schei-Braşov, a gymnasium founded in 1850 through his uncle Ioan Popazu's endeavour. He attended grade fifth at the Romanian gymnasium from Brașov and met Anton Pann, who left him an ineffaceable impression.

At Theresianum Academy
In September 1851 the Maiorescu family settled in Vienna, where his father was working within the Ministry of Justice. Later in October Titu Maiorescu attended the first grade at the Academic Gymnasium, which was an addendum of the Theresianum Academy for foreigners. A month later, they equated his results from the gymnasium from Brașov and he passed to the next grade.

While attending the academy in Vienna, Maiorescu a began to write his Însemnărilor zilnice (Daily Journal) (which he kept until July 1917, in 42 notebooks that belong today to the fund of manuscripts from the Romanian Academy Library) and he continued to write his journal until the end of his life. His notes are a good source of knowing Maiorescu's personality. His success from 1858, when he graduated first in his class at the Theresianum Academy, was a guerdon of all his efforts and strong will.

University studies
He was very eager to obtain his university (after only one year of studies in Berlin he obtained his PhD at Giessen, magna cum laude, then after a year, he got his license at the Philology and Philosophy University of Sorbona and one year later, after he studied at the university of Paris, he took his license in law), but his eagerness did not affect his demureness in his studies; the foundations of Maiorescu's extremely solid culture were established during that period.

On 3 January 1857, he sent an essay signed with the name Aureliu to the Transylvania Gazette in order to publish some of his translations from Jean Paul's works. In the following number he intended to publish the translation of a short story written by Jean Paul and entitled "New Year's Eve Night". Although the translation was not published at that date, the letter that Aurel A. Mureşianu edited later in the Gazette of books, no 1, in 1934 is still considered the first publishing attempt of T. Maiorescu and it was republished under the same title. In 1858, beside his academic activity, he worked as a teacher of psychology in private boarding schools and as a French teacher in the house of legal counselor Georg Kremnitz.

As a preparatory for French language for the Kremnitz family, Titu Maiorescu taught the four children of the family: Klara (his future wife), Helene, Wilhelm (future Dr. W. Kremnitz, Mite Kremnitz's husband, born Marie von Bardeleben) and Hermann. Titu Maiorescu got his PhD in philosophy at Giessen, magna cum laude. The Giessen University considered, in order to allow him to get a PhD, that the last two years at Theresianum were university studies. When he returned to Romania, he published the article "The Measure of Height through a Barometer" in the review Isis or Nature.

PhD
In December 1860 he got his license in Philology and Philosophy at Sorbonne due to the acknowledgment of his doctorate from Giessen. The following year, he published his Philosophy essay entitled Philosophical Considerations for Everybody's Understanding () in Berlin, obviously under the influence of Herbart's and Feuerbach's ideas. On 17 December, after they considered the value of the essay, and after "a verbal defense in front of the academic committee, brilliantly held for original opinions", the Sorbonne committee granted him the title of "licencé ès lettres" (Philology Licensed). Maiorescu then prepared his doctorate on the thesis: The Relation. Essay on a new foundation of philosophy (), until the end of the year 1861, when he left France.

Career as a university teacher

In the summer of 1862 he was assigned as a substitute lawyer at the Law Court, then he became an attorney. He married his pupil, Clara Kremnitz. In November/December, he became a teacher at the University of Iași and principal of the Central Gymnasium from the same town.

In 1863 he was assigned to teach a university course of history, on the subject "About the History of the Roman Republic from the Introduction of Plebeian Tribunes until the Death of Julius Caesar Especially Regarding the Economical and Political Progress". From February until September he was the Dean of the Philosophy Faculty of the University of Iași. On 18 September 1863 he was elected as rector of the University of Iaşi for a period of four years. In October he was assigned as principal of the School "Vasile Lupu" from Iași. He taught pedagogy, Romanian Grammar, Psychology and Composition there. For the first time in Romania, he initiated the Pedagogic Practice for pupils and one of these pupils was Ion Creangă.

In 1863 Titu Maiorescu published in Iași the "Yearbook of the Gymnasium and the Boarding School from Iași for the School Year 1862–1863"; the yearbook was preceded by his thesis: "Why Should the Latin Language be Studied in Gymnasium as Part of the Foundation of Moral Education?" On 28 March Titu Maiorescu's daughter, Livia, was born. She later married Dymsza; she died in 1946. On 8 October Titu Maiorescu is elected to lead the Institute Vasilian from Iași, which needed to be "fundamentally reorganized". In order to complete this mission, commissioned by the Minister of Public Directions from back then, Alexandru Odobescu, he traveled on a documentary journey to Berlin and later he returned to Iași on 4 January 1864.

Between 1863 and 1864 Titu Maiorescu taught philosophy at the Philology University of Iași.

Involvement in social life
On 10 March 1861, Titu Maiorescu held a lecture (Die alte französische Tragödie und die Wagnersche Musik — "The Old French Tragedy and Wagner's Music") in Berlin for the benefit of the monument of Lessing from Kamenz, which he repeated on 12 April in Paris, at the "Cercle des sociétés savantes" (Circle of Academic Societies) and later renewed in the form of a communication, on 27 April in Berlin, at the Philosophy Society.

On 28 November he obtained his Law Licence in Paris, on the thesis "Du régime dotal" ("On Dowery Law"). On 10 December he began his lecture cycle on "Education Within the Family". Afterwards he went back to Romania and settled in Bucharest in December.

When he returned to Romania, at the end of 1861, Titu Maiorescu was eager to contribute to the progress of the recently formed state, after the Union of 1859, of the cultural and political life, of a European level. At that time, when the Union was done and personalities of fresh energies and cultured people were needed, people who were educated in Western Universities, Titu Maiorescu had an early ascent, from his youth, as he was a university professor at 22 years old (in Iași), a dean at 23 and a rector at the same age, then he became an academician (member of the Romanian Academic Society) at 27, a deputy at 30, then a minister at age 34. But this ascent was not always smooth or without hardships, as he was once sued because of all the calumnies that his political opponents promoted and he was suspended from all his functions in 1864, but the verdict of discharge from the following year proved the baselessness of all the accusation against him.

Foundation of the Junimea Society
The years 1860 were for Maiorescu the period of "popular prelections" (lectures on various problemes addressed to a quite large audience) and also the period when the foundation of the Junimea Society took place. He founded it alongside his friends I. Negruzzi, Petre P. Carp, V. Pogor and Th.Rosetti. He started his work as a lawyer, then he was elected principal of the School "Vasile Lupu" from Iași, and then he founded the a review Convorbiri Literare in 1867.

Although the period that followed after the Union of 1859 represented an epoch of completion of the ideals of the generation of 1848, a few accents still had changed, the conditions were different from the romantic youth of Heliade Rădulescu, Alecsandri or Bălcescu. Maiorescu was representing the new generation, the junimist generation, which had a new conception on social and Romanian cultural life. On the political ideology plan, Maiorescu was a retentionist, an advocate of a natural, organic and well prepared evolution and an adversary of the "forms without root", whose indictment he made in his article from 1868, Against nowadays direction in Romanian culture, in which he criticized the implementation of certain institutions which were imitated after the Western ones and to which no appropriate root corresponded in the mentalitaty, creation and cultural legacy of the Romanian people.

Work as a literary critic

The beginnings of Maiorescu's literary critic activity stand apart from the previous generation. Unlike the previous years of the revolution from 1848, when an intense need of original literature determined Heliade Rădulescu to address enthusiastic appeals for Romanian literary works, the seventh decade of the 19th century was marked by a large number of poets and prosemen, who had very limited artistical devices, but high ideals and  pretences. It was a time when the selection of true values was needed, on the basis of certain aesthetic criteria and Maiorescu agreed to accomplish that task. The adversaries of his ideas depreciatively called his action "a judicial criticism", because his studies and articles did not analyse in detail the literary work that they had discussed and they contain many apothegms on it. These are based on an ample culture, a determined artistic taste and on impressive intuitions. The mentor of Junimea society considered this type of criticism (neatly affirmative or negative) necessary only to that epoch of clutter of values, as its modalities of execution would gradate later, in the literary life, when the great writers would elevate the artistic level and implicitly would have the public's exigency augmented.

This work as a tutor, as fighter for the assertion of values, would be led by Maiorescu throughout his entire life and would be divided between his political activity (he would become prime minister, but he will lose a friend from his youth, P.P. Carp), his University activity (as a professor he had and he promoted disciples of great value, like C. Rădulescu-Motru, P.P. Negulescu, Pompiliu Eliade and others), his lawyer activity and his literary critic activity. Maiorescu was seldom reproached for not having spent enough time on writing literary works but his work as a literary critic profoundly marks one of the most lusty epochs in the history of Romanian literature: the period of the great classics. The role of Junimea society and of Maiorescu himself is linked to the creation and the assertion in the public's conscience of writers like Eminescu, Creangă, Caragiale, Slavici, Duiliu Zamfirescu and others.

Concerning his conduct, the manner that people reproached Maiorescu for his coldness, his lack of passion, his Olympian attitude, that he seemed to hide a dry soul; for exemplifying this statement, the famous appraisal made by the igneous N. Iorga: "Nobody was warm or cold beside him". The help that Maiorescu gave to the writers from the circle of Junimea and to his disciples and even to his adversary, Dobrogeanu-Gherea, in an important moment of his life, unfolded a man of great and at the same time discreet generosity. The lines that Maiorescu wrote to Eminescu when Eminescu was ill and was worried about the fees for his boarding at the sanatorium from Ober-Döbling prove that Maiorescu was endowed with an admirable gentleness of heart:

"Do you want to know where the means to pay your fees come from for now? Well, mister Eminescu, are we such strangers to each other? Don't you know the love (if you allow me to use this exact word, although it is stronger than other words), the often enthusiastic admiration that I and our entire literary circle feels for you, for your poems, for your whole literary and political work? But it was a real explosion of love that we, all your friends (and only these), contributed to support the few material needs that your situation require. And you would have done the same in using the large or small sum you had when any of your friends would have needed, so we cannot forget a friend of your great value".

References

Titu Maiorescu, "Contra școalei Bărnuțiu", "Against Bărnuțiu's School" (1868)

External links

1840 births
1917 deaths
People from Craiova
People from the Principality of Wallachia
Conservative Party (Romania, 1880–1918) politicians
Prime Ministers of Romania
Romanian Ministers of Culture
Romanian Ministers of Education
Romanian Ministers of Foreign Affairs
Romanian Ministers of Justice
Romanian Ministers of Public Works
Members of the Chamber of Deputies (Romania)
Members of the Senate of Romania
Romanian people of the Second Balkan War
Romanian people of World War I
Junimists
Romanian expatriates in France
Romanian expatriates in Germany
Romanian philosophers
Romanian logicians
Romanian art critics
Romanian essayists
Romanian literary critics
Carol I National College alumni
University of Paris alumni
Academic staff of Alexandru Ioan Cuza University
Rectors of Alexandru Ioan Cuza University
Rectors of the University of Bucharest
Founding members of the Romanian Academy
Mihai Eminescu scholars
Burials at Bellu Cemetery
Romanian magazine founders

Titu Maiorescu


Igor Vinícius de Souza (Sinop, 1 de abril de 1997) é um futebolista brasileiro que atua como lateral-direito. Atualmente joga no São Paulo.

Carreira

Santos
Nascido em Sinop, Igor entrou nas categorias de base do clube paulista Santos em 2010, aos 12 anos de idade. Jogou pelos times de base do Peixe até 2016, quando aos seus 18 anos foi integrado ao time profissional para um jogo da Copa do Brasil contra o Santos-AP em 21 de abril, entrando no intervalo do segundo tempo. A partida acabou empatada em 1–1.

Ituano
Sem nunca ter tido muitas chances no Santos, atuando em duas partidas, Igor assinou em 2017 com o Ituano até dezembro de 2019.

Em seus primeiros meses de clube, integrou o time sub-20, porém em 2018 foi em definitivo para o profissional, sendo titular em todo o Paulistão daquele ano.

Marcou seu primeiro gol como profissional em 17 de janeiro de 2018, em uma vitória por 3–1 sobre o São Caetano, no Paulistão.

Ponte Preta
Após o Paulistão 2018, foi emprestado a Ponte Preta até o fim da temporada.

Pela Ponte, foi titular indiscutível, atuando em 30 partidas da Série B e em 3 da Copa do Brasil, não marcando nenhum gol.

São Paulo

2019
Após excelente temporada na Ponte Preta, teve a principal transferência de sua carreira: havia sido emprestado ao São Paulo até o fim de 2019.

Em 3 de fevereiro, fez sua estreia pelo Tricolor na vitória por 1–0 sobre o São Bento no Paulistão. Marcou seu primeiro gol pelo São Paulo em 8 de dezembro, ao marcar o gol da vitória por 2–1 sobre o CSA.

Na temporada, atuou em 29 partidas e marcou 1 gol, além de conceder 2 assistências.

Em 20 de dezembro, o São Paulo anunciou a compra de Igor em definitivo por R$2 milhões até o fim de 2022.

2020
Em 2020, Igor atuou sob o comando de Fernando Diniz e disputou mais partidas que na temporada anterior. Foram 34 jogos disputados no ano. Além disso contribuiu com 3 assistências, não marcando nenhum gol.

2021
Completando 2 anos de São Paulo, Igor começou a temporada 2021 como reserva sob o comando de Hernán Crespo.

Em 25 de abril, fez o primeiro gol da vitória por 3–0 sobre o Ituano na fase de grupos do Paulista. Em 14 de maio, fez o terceiro gol da vitória por 4–2 sobre a Ferroviária, no mata-mata. Além disso, deu outras duas assistências no jogo.

Em 23 de maio de 2021, fez parte do grupo campeão do Paulistão pela primeira vez desde 2005, vencendo a final por 2–0 contra o Palmeiras no Morumbi. Esse foi o primeiro título da carreira de Igor, que atuou muito bem nos 2 jogos da final.

Terminou 2021 com 2 gols e 5 assistências em 40 jogos.

2022
Igor começou a temporada de 2022 como reserva do novo contratado Rafinha. Apesar disso, fez parte do elenco vice-campeão Paulista para o Palmeiras, perdendo o jogo de volta por 4–0 após vencer a ida por 3–1.

Seu primeiro gol na temporada foi em 3 de fevereiro, quando no rebote de um chute na trave marcou o primeiro gol do São Paulo na derrota por 4–3 sob o RB Bragantino.

Em 13 de maio, marcou o gol da vitória por 2–0 sobre o Juventude, na Copa do Brasil, após arrancar desde o meio de campo até a entrada da área e chutar colocado no canto do goleiro. Além disso deu a assistência para o outro gol do jogo.

Em 12 de junho, após entrar em campo na partida contra o América pelo Brasileirão, Igor bateu o recorde de jogador com a maior invencibilidade dentro do Morumbi na história do São Paulo, com 38 partidas sem perder na casa do Tricolor. Isso porque, com assistência de Igor, o São Paulo derrotou os mineiros por 1–0.

Em 15 de julho, se destacou na heroica classificação contra o Palmeiras nos pênaltis pelas oitavas da Copa do Brasil. Na disputa de penalidades, Igor foi responsável pela 4 quarta cobrança do São Paulo, chutando com muita classe no ângulo de Weverton. Após a batida, saiu com os braços abertos provocando o goleiro rival.

Em 11 de agosto, marcou o gol da classificação do Tricolor sobre o Ceará, pelas quartas da Sul-Americana. O São Paulo perdeu o jogo por 2–1, mas por ter vencido o primeiro por 1–0 (com gol de Nikão, assistência de Igor), levou-o para as penalidades. Nelas, Igor errou sua cobrança, parando na trave, mas Patrick marcou o gol da classificação do time.

Em 14 de agosto, três dias depois, Igor jogou muito bem e marcou o gol da vitória por 3–0 sobre o RB Bragantino, pelo Brasileirão. No gol, finalizou no alto de Cleiton após entrar sozinho no lado direito da área e receber de Nestor.

Em 16 de agosto, o São Paulo anunciou a renovação do contrato de Igor até dezembro de 2025.

Em 9 de setembro, nas semifinais da Sul-Americana, Igor mostrou de novo que era um bom batedor de pênaltis. Após o jogo contra o Atlético Goianiense ir às penalidades, Igor mais uma vez bateu sua cobrança no ângulo, marcando o gol. No final, Galoppo fez o gol da vitória Tricolor.

Fez parte do grupo vice-campeão da Sul-Americana, ao serem derrotados por 2–0 para o Independiente del Valle na Grande Final, em Córdoba. Igor foi titular no jogo inteiro. Após o fim da competição, Igor foi selecionado para o time do torneio pelas ótimas atuações na campanha.

Fazendo a melhor temporada de sua carreira, atuou em 48 jogos, marcando 4 gols e dando 6 assistências. Foi o lateral-direito com mais participações em gols no Brasil na temporada de 2022.

2023
Em 19 de janeiro de 2023, na vitória do Tricolor por 2 a 1 por Ferroviária, em Araraquara, de virada, pela segunda rodada do Paulistão, Igor se machucou. No dia 15 de março, passou por cirurgia para tratar de uma pubalgia que vinha tratando desde o jogo contra Ferroviária.

Estatísticas

Títulos
São Paulo
Campeonato Paulista: 2021
Copa do Brasil: 2023

Prêmios individuais
Seleção da Copa Sul-Americana de 2022

Naturais de Sinop
Futebolistas de Mato Grosso
Futebolistas do Santos Futebol Clube
Futebolistas do São Paulo Futebol Clube
Futebolistas do Ituano Futebol Clube
Futebolistas da Associação Atlética Ponte Preta

Igor Vinícius


Aurelio Gazzera, né le  à Coni, est un Missionnaire carme italien œuvrant en République centrafricaine.

Il s'illustre par son action humanitaire lors de la troisième guerre civile centrafricaine, ainsi que par sa lutte contre l'orpaillage illégal notamment d'entreprises chinoises.

Biographie

Jeunesse et études
Né le  à Coni, Aurelio Gazzera est le quatrième d'une fratrie de cinq enfants. En juillet 1974, il entre au séminaire d'Arenzano, chez les carmes déchaux, pour y suivre son cursus secondaire.

Entrée chez les Carmes
Le , Aurelio Gazzera débute le noviciat puis effectue sa première profession religieuse le . En 1982, il effectue un premier stage à Bozoum en Centrafrique et commence ensuite ses études à la faculté de théologie dans le cadre du . Il demeure à Gênes de février 1984 à septembre 1992 ; dans l'intervalle, il prononce ses vœux perpétuels le , est ordonné diacre en juillet 1988 puis prêtre le  par Giovanni Canestri.

Mission en République centrafricaine
À partir de septembre 1992, Aurelio Gazzera habite en permanence en Centrafrique. Les onze premières années, il est recteur du séminaire de la Yole. En août 2003, il est nommé curé de la paroisse Saint-Michel de Bozoum ainsi que directeur diocésain de Caritas.

il veille en particulier au développement local, avec la mise en place d'une agriculture vivrière et durable, la réintroduction de rizières, la création d'une foire agricole, d'un organisme de microcrédit et d'un cycle scolaire complet pour former les plus jeunes.

À partir de 2012, il anime également le blog « En direct depuis Bozoum » afin d'informer l'opinion publique de ce qui se passe dans cette région reculée de Centrafrique.

Action durant la guerre civile
Lors de la troisième guerre civile centrafricaine, et particulier des affrontements entre anti-balaka et seleka, le missionnaire s'interpose en essayant systématiquement de promouvoir le dialogue entre belligérants. Son action lui vaut d'être surnommé  (« l'homme qui a plié les fusils des bandits ») en Italie.

Les autorités civiles et militaires de Bozoum ayant fui, c'est lui qui met en place un comité d'aide humanitaire, de maintien de l'ordre et de service à la population.

Action face aux orpailleurs illégaux
Après la fin de la guerre civile, Aurelio Gazzera est confronté à l'orpaillage illégal. Plus particulièrement, il s'agit de la mainmise de quatre entreprises chinoises d'extraction d'or sur la rivière Ouham, ainsi que la pollution et la corruption qui en découlent. Les entreprises concernées, toutes filiales d'un même groupe et dirigées par Zhao Baome, sont Tian Xiang (ou Tiang-Xiang), Tian Roun (ou Jianin), Meng et SMC Mao. Sur 19 sites d'extraction de l'or, seuls trois ont reçu une autorisation officielle. La rivière, détournée et draguée en profondeur, présente des taux de contamination au mercure de quatre à vingt-six fois supérieurs à la limite maximale admissible. Cette pollution est la source de nombreuses fausses couches et de décès prématurés en aval des sites d'exploitation. Outre le mercure, des hydrocarbures et des déchets mécaniques sont également déversés dans la rivière.

Lors de l'implantation des sites d'exploitation, la population locale n'a pas été consultée et l'étude d'impact sur l'environnement, obligatoire au regard de l'article 34 du Code de l'environnement, n'a pas été menée. Les expropriations nécessaires à la mise en chantier n'ont pas été indemnisées. Enfin, la dépendance des populations à la rivière pour l'alimentation en eau potable contraint celles-ci à devoir chercher leur eau beaucoup plus loin.

Le missionnaire dénonce, outre la pollution, l'emploi de l'armée centrafricaine comme milice chargée de la garde des sites, le déboisement de la forêt sur de vastes surfaces, et l'absence systématique de remise en état naturel des sites en fin d'exploitation. Le , le ministre des mines et de la géologie alerté suspend les activités minières jusqu'à nouvel ordre. Mais la reprise a lieu moins d'un mois plus tard. Le  de la même année, alors qu'il est en train de filmer les activités minières en bord de fleuve, Aurelio Gazzera est arrêté par la police et emmené. La vindicte de la population locale qui soutient le prêtre lui vaut d'être rapidement libéré ;  mais deux jours plus tard, le premier ministre Firmin Ngrebada l'accuse ouvertement, devant l'Assemblée nationale, de pratiquer lui-même l'orpaillage clandestin. Certains députés, dont celui de Bozoum, Corneille Sérékoïsse, ainsi que l'archevêque de Bangui Dieudonné Nzapalainga, prennent fait et cause pour le père Gazzera.

Reconnaissance
L'action du père Gazzera durant la guerre civile lui vaut d'être décoré en 2017 du titre d'officier de l'Ordre du Mérite de la République italienne.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Troisième guerre civile centrafricaine
 Anti-balaka
 Exploitation aurifère en République centrafricaine

Bibliographie

Naissance en mai 1962
Naissance à Coni
Missionnaire italien
Carme italien

Aurelio Gazzera


Pontiac este o marcă de automobile produse de concernul General Motors până la 31 octombrie 2010. Fondată în 1926, în localitatea Pontiac, Michigan, Statele Unite ale Americii, firma a produs mașini ca Pontiac Sunfire, Pontiac Grand Prix și alte modele.

Modele
Pontiac G6
Pontiac Grand Prix
Pontiac Sunfire
Pontiac Vibe

Constructori de automobile din Statele Unite ale Americii
Fondări în 1926

Pontiac