هذه قائمة ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية 1932 التي أقيمت في الولايات المتحدة وقد تحصلت الولايات المتحدة على المركز الأول برصيد 41 ذهبية.

المرجع
 اللجنة الأولمبية الدولية – لوس أنجلوس 1932 Medal Table

الألعاب الأولمبية الصيفية 1932
جداول ميداليات الألعاب الأولمبية الصيفية


Aves tóxicas são aves que usam toxinas para se defender de predadores. Nenhuma espécie de ave é conhecida por injetar ou produzir veneno ativamente, mas as aves tóxicas descobertas são venenosas para tocar e comer. Essas aves geralmente sequestram veneno de animais e plantas das quais se alimentam, especialmente insetos venenosos. Algumas aves com características tóxicas conhecidas incluem os pássaros pitohui e ifrita kowaldi de Papua Nova Guiné, a codorniz-comum, o Pato-ferrão, poupas, o pombo-bronzeado e a Mariquita-vermelha, entre outros.

O pitohui, o ifrita e os picanços sequestram a homobatracotoxina em sua pele e penas.  O ganso-africano é tóxico para comer, pois sequestra veneno em seus tecidos, dos besouros de que se alimenta. As codorniz-comum também são conhecidas por serem tóxicas e podem causar coturnismo em certos estágios de suas migrações.

Pesquisas iniciais
A primeira pesquisa feita sobre aves tóxicas foi publicada em 1992 por Dumbacher et al.,  que encontrou vestígios da neurotoxina homobatracotoxina, um alcaloide esteróide com a capacidade de polarizar os canais de Na+, nas penas e tecidos corporais de muitas espécies de passeriformes da Nova Guiné dos gêneros Pitohui e Ifrita.  Antes de 1992, as toxinas das aves passeriformes da Nova Guiné só haviam sido encontradas em três espécies de sapos venenosos no oeste da Colômbia (Phyllobates terribilis, Phyllobates bicolor, Phyllobates aurotaenia). Os filobatos mantidos em cativeiro não desenvolvem as toxinas, e a extensão da toxicidade varia tanto nos pitohuis quanto em sua distribuição. Ambos os fatos sugerem que as toxinas são obtidas da dieta. Insetos tóxicos, principalmente besouros, nas dietas dessas aves tóxicas são as fontes mais comuns de toxicidade da ave. Nas espécies de pássaros da Nova Guiné de Pitohui e Ifrita, os besouros do gênero Choresine, nativamente conhecidos como nanisani, são fontes alimentares essenciais e fontes de toxinas dessas aves.

Uso de toxinas
O veneno é a única forma de armamento tóxico que evoluiu dentro das aves e parece ter sido adquirido em grupos independentes particulares de linhagens aviárias (por exemplo, Pitohui e Ifrita). Esses aglomerados aparecem perto das pontas da filogenia que, combinada com a maior taxa de perda do que ganho, sugere que muitas linhagens provavelmente desenvolveram a capacidade de sequestrar venenos ao longo do tempo, mas posteriormente perderam essa capacidade. Supõe-se que essa defesa química seja efetivamente usada contra predadores como cobras, aves de rapina e alguns marsupiais arborícolas. Também é hipotetizado que a toxicidade da pele/penas é usada como defesa contra ectoparasitas. Verificou-se que as batracotoxinas são venenosas para ordens distantes de insetos, o que sugere que as batracotoxinas podem ser eficazes contra uma ampla gama de artrópodes ectoparasitas.

Descobriu-se que esses ectoparasitas desempenham um papel na reprodução de aves dos gêneros Pitohui e Ifrita, em que sua presença no hospedeiro aumenta o tempo e a energia gastos durante os períodos reprodutivos. O desenvolvimento de batracotoxina em aves tóxicas levou a uma vantagem dessas aves contra ectoparasitas, pois impede que os parasitas encontrem santuário no tecido e penas do corpo da ave com a toxina, o que sugere que os ectoparasitas são uma importante força evolutiva na seleção sexual.

Origens das batracotoxinas em aves
A busca de batracotoxinas em organismos consumidos por aves ainda não indicou uma fonte exógena. Estudos do conteúdo estomacal revelam uma variedade de artrópodes, principalmente insetos e frutas ocasionais, mas as análises químicas desses materiais falham em revelar a presença de toxinas. Só se pode especular sobre as fontes de batracotoxinas aviárias se elas não forem sintetizadas de novo. A ocorrência de batracotoxinas em músculos, vísceras e regiões profundas da pele desmente a aplicação tópica dessas substâncias, ou seja, por meio do "formigamento", comportamento comum em passeriformes onde artrópodes, frutas ou outros materiais são aplicados diretamente na plumagem. Talvez os pássaros sequestrem batracotoxinas produzidas por microorganismos de maneira análoga àquela em que o baiacu pode obter tetrodotoxina, outra neurotoxina, de bactérias em sua pele.

Veja também

 Animais venenosos

Animais venenosos
Aves

Ave tóxica


Anthocerotaceae, biljna porodica iz razreda Anthocerotopsida koja se sastoji od pet rodova i čini samostalni red Anthocerotales. Ime porodice i reda dolazi po rodu Anthoceros a pripada mu 88 priznatih vrsta.

Rodovi
 Anthoceros L.
 Aspiromitus Steph.
 Carpoceros Dumort.
 Folioceros D.C. Bhardwaj
 Sphaerosporoceros Hässel

Izvori

Antocerote
Biljni redovi
Biljne porodice

Anthocerotaceae


Starobilsk (; ) is a city in Luhansk Oblast, Ukraine. It serves as the administrative center of Starobilsk Raion. The modern settlement was founded in 1686, and it was granted city status in 1938. The city has a population of  As a result of the Russian invasion of Ukraine, it has been under Russian occupation since March 2, 2022.

History

Prehistory
Presumably, Starobilsk traces its heritage to the settlement of Bielska Sloboda which originally might have been named after Okolnichy Bogdan Belsky of Litvin Bielsky family who at that time was a subject of the Grand Duchy of Moscow.

Bielsky arrived at the banks of Siversky Donets to build a fortress at the southern borders Tsare-Borisov (after Muscovite Tsar Boris Godunov) which was erected not far away in 1598–1600. In 1602 Godunov became suspicious of Belsky and order him to be arrested, stripped of any estates, and exiled to Siberia. After the death of Godunov Belsky was granted amnesty in 1605 due to the fact that his sister being the wife of the deceased Boris Godunov, Maria Skuratova-Belskaya, became a regent. Belsky was sent as a voivode to Kazan where in 1611 was killed by a mob after refusing to pledge allegiance to False Dmitry II. Sloboda gradually became abandoned, while the fortress was destroyed in 1612 in one of the Tatar raids.

Origin
In 1686 the settlement was repopulated by servicemen of the Ostrohozk Sloboda Cossack Regiment who originally came from Poltava and Chernihiv regions and named their settlement after a town of Bilsk, Cossack Hetmanate that might have belonged to another Litvin who sided with Muscovites, Theodore Bielsky.

Being runaway serfs, the Tsarist government allowed them to settle in the military frontier with the Crimean realm to carry out border guard functions. After the place became populated with serfs from the central regions of today's Russia, the Tsarist government took measures to find and return those fugitives. In 1701 the Ambassadorial Prikaz decided to conduct a population census in new settlements along Aidar and Siversky Donets. Most population avoided the census. According to data of stolnik M.Pushkin who in 1703 conducted a population census in 34 settlements, in Bielsky was registered only 41 residents although in reality there were much more.

Trying to meet the demands of Russian landlords who repeatedly turned to the Tsar with complaints and requests to return fugitives, on 6 July 1707 Peter the Great issued an edict (ukase) about the search of "newly arrived from Rus all ranks of people". To the Don was sent a punitive detachment under the command of Colonel Prince Yuriy Dolgorukiy. He was charged to search for fugitives and "take them to those landowners from whom they ran away". That action led to the well-known Bulavin Rebellion. Struggling with the rebellion, Tsarist troops eventually burnt the settlement to the ground.

In 1732 the settlement was repopulated again by peasants from around Ostrogozhsk (Ostrohozk) turning it into a sloboda Stara-Bila. Among the first of its new residents were again servicemen of the Ostrohozk Regiment led by sotnik I. Senelnykov. In 1782 Staro-Bila was assigned to the Derkul Horse Factory of Bilovodsk district (Voronezh Governorate). On Tsarist edict (ukase) from 1 May 1797 sloboda Staro-Bila was renamed into Starobelsk and became the administrative center of Starobelsk uyezd in Kharkov Governorate of the Russian Empire.

Modern era
Founded on October 12, 1851, Starobilsk "Joy of All Who Sorrows" Convent (Свято-Скорботний жіночий монастир) became a spiritual center for the region. After the Bolshevik revolution, the convent was restricted and, in April 1924, it was closed down. In 1992 the state returned it to the Orthodox Church. It was reconsecrated and opened in 1995.

The town was occupied by Austrian troops during the Central Powers' advance through Ukraine in the spring of 1918 but soon became a center of activity for the Revolutionary Insurrectionary Army of Ukraine or Anarchists. A photograph in the City Regional Museum (Старобільський краєзнавчий музей) shows Anarchist leader Nestor Makhno addressing the people of Starobilsk from a balcony on the main square in 1919.

The Prison for Polish POWs Officers

During World War II, the old convent was the site of a Soviet prison camp for Polish prisoners of war (POWs), especially officers. 48 of them died in the camp and were buried in Chmirov cemetery. A plaque on the outside wall of the convent declares that 4,000 Polish prisoners were confined inside the convent and ultimately executed in 1940.  The Starobilsk prisoners were executed in the Kharkiv NKVD building and later buried in the Pyatykhatky forest. These executions, together with executions of Polish officers held in POW camps at Kozelsk, Ostashkov, and some smaller camps, became known as the Katyn massacre.

The German Wehrmacht entered Starobilsk in late 1942 and evacuated nine months later, destroying much of the city but neglecting to dynamite the milk factory. The Germans operated a Nazi prison in the city. The town was rebuilt around this factory, which in turn helped the region recover after the war.

21st century

During the first phase of the Russo-Ukrainian War many places in Luhansk Oblast were taken over by pro-Russian separatists; however, Starobilsk remained under Ukrainian control. The flag of the Luhansk People's Republic was raised over the Hotel Aidar on 17 June 2014, but swiftly removed. The city was occupied by a military presence for two years thereafter, during which time the statue of Lenin in Starobilsk city park was toppled by a tank.

In 2016, Lenin Street was renamed Monastery Street as it had been before the Bolshevik revolution.

Russian occupation

On February 24, 2022, at the start of the 2022 Russian invasion of Ukraine, Russian Forces began an assault on Starobilsk, consisting of an unspecified number of Tanks, BMPS, and infantry.

On March 6, 2022, hundreds of locals gathered and took down the flag of the so-called Luhansk People's Republic, burning it and singing the Ukrainian national anthem. The pro-Russian forces dispersed the pro-Ukrainian meeting with shots in the air.

In early September 2022, Ukraine launched a major counteroffensive in the region. On 13 September, Ukrainian Governor of Luhansk Oblast, Serhiy Haidai, stated that Russian forces had fled Starobilsk adding that the city was "practically empty". As for December 2022, the latter claim was proven to be false, as the Ukrainian counteroffensive has stalled outside Svatove, around 60 KM from Starovilsk.

Gallery

International relations

Twin towns – Sister cities
Starobilsk is twinned with:
  Lublin, Poland

Notable people
 Nadiya Svitlychna, attended a school in the city
 Serhiy Zhadan, Ukrainian poet

Notes

References

External links

 Website
 Butkov, V., Voitenko, O., Semenov, V., Kholdobin, I. Starobilsk. The history of cities and villages of the Ukrainian SSR.

Cities in Luhansk Oblast
Starobilsk Raion
Starobelsky Uyezd
Cities of district significance in Ukraine
Cities and towns built in the Sloboda Ukraine

Starobilsk


Rouez (auch Rouez-en-Champagne genannt) ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Sarthe in der Region Pays de la Loire. Sie gehört zum Arrondissement Mamers und zum Kanton Sillé-le-Guillaume.

Ortsteile von Rouez sind La Raterie, La Lande, La Goupillère, Courville, Le Bray, Les Rosiers, Le Coq Hardy und Coulettre. Nachbargemeinden von Rouez sind Rouessé-Vassé, Sillé-le-Guillaume, Saint-Rémy-de-Sillé, Crissé, Neuvillalais, Tennie und Parennes.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Ruine des Klosters Champagne (1188 gegründet)
 Donjon der Burgruine Courmenant (9. Jahrhundert)
 Kirche Saint-Martin (11./15. Jahrhundert)

Persönlichkeiten
 Pierre de Hérisson, Seigneur du Plessis-Buret, 1481 bezeugt, † vor 1485
 Frédéric Chauveau (1877–1963), Maler, geboren in Sainte-Gemmes
 Jules Robin (1879–1957), Autorennfahrer

Weblinks

Ort in Pays de la Loire

Rouez


Magdiwang ist eine philippinische Stadtgemeinde in der Provinz Romblon, in der Verwaltungsregion IV-B, Mimaropa. Sie hat  Einwohner (Zensus ). Sie wird als Gemeinde der fünften Einkommensklasse auf den Philippinen und als teilweise urbanisiert eingestuft.

Die Topographie der Gemeinde ist gekennzeichnet durch das Gebirge auf der Insel Sibuyan, dessen höchster Gipfel der 2.058 Meter hohe Guiting-guiting ist. Kleinere Teile des Mount Guiting-guiting Natural Park liegen auf dem Gebiet der Gemeinde. Ihre Nachbargemeinden sind San Fernando im Süden und Cajidiocan im Osten, die lange und schmale Küstenebene grenzt an die Sibuyan-See.

Baranggays
Die Gemeinde setzte sich 2011 aus neun Barangays zusammen:

Weblink

Ort auf den Philippinen
Provinz Romblon

Magdiwang


Akkoyunlular veya Bayındırlılar (, , ), 14. yüzyılda Oğuz Türklerinin kurmuş olduğu bir devlet. Horasan'dan Fırat'a ve Kafkas Dağları'ndan Umman Denizi'ne kadar uzanan topraklarda egemen olmuşlardır. Akkoyunlular, Azerbaycan halkının oluşumunda önemli bir rol oynamasının yanı sıra Azerbaycan devletçilik tarihinde de önemli yere sahiptir.

Tarihi
Oğuzların Bayındır boyu'ndan olan Akkoyunlu Türkmenleri, 13. yüzyıl sonlarında Horasan'dan Azerbaycan'a gelmiş bir aşiret olup, 14. yüzyılda Azerbaycan, Harput, Palu, Diyarbakır yöresini yurt edindiler ve devlet kurmadan önce de bölgede etkili oldular. 1340'tan sonra Tur Ali Bey'in önderliğinde Anadolu, Suriye ve Irak içlerine akınlar düzenlediler. Trabzon İmparatorluğu topraklarını yağmaladılar. Trabzon İmparatoru bu saldırılardan korunmak için kızını Tur Ali Bey'in oğlu Kutlu Bey'le evlendirdi. Kutlu Bey'in mezarı Bayburt ilinin Sünür köyündedir.

Kuruluşu
Akkoyunlu Devleti'nin kurucusu, mezarı Bayburt'un Sünür köyünde olan Kutlu Bey'in küçük oğlu Kara Yülük Osman Bey'dir. 1398'de Kadı Burhaneddin'i yenerek öldüren Kara Yülük Osman Bey, daha sonra Memlûk sultanının hizmetine girdi. 1400'de Timur'un Anadolu'ya girişine destek verdi ve bu hizmetine karşılık Malatya'yı, 1402'de Ankara Savaşı'ndaki desteğine karşılık da Diyarbakır bölgesini aldı. 1403'te de Diyarbakır'da hükümdarlığını ilan etti. Osman Bey 1435'te Karakoyunlular'a karşı savaşırken öldü.

Kara Yülük Osman Bey'in ölümünden sonra, oğulları arasında iktidar kavgası başladı ve Akkoyunlu Devleti eski gücünü yitirdi. Kara Yülük Osman Bey'in torunu Uzun Hasan, 1453'te Diyarbakır'ı ele geçirerek iktidar kavgalarına son verdi. Akkoyunlu Devleti'ni, sınırları doğuda Horasan'dan batıda Fırat Irmağı'na, kuzeyde Kafkaslar'dan güneyde Umman Denizi'ne kadar uzanan bir imparatorluğa dönüştürdü. Karakoyunluları yenerek bu devleti ortadan kaldırdı ve başkenti Diyarbakır'dan Tebriz'e taşıdı.

Akkoyunlu hükümdarları Uzun Hasan, Sultan Halil ve Sultan Yakub'un saltanatları döneminde Akkoyunlu imparatorluğunda bilim ve sanat doruk noktasındaydı.  Hükümdarın kişisel kütüphanesinde yaklaşık 60 bilim insanı çalıştı.  Uzun Hasan Sarayı'nda dönemin önde gelen bilim adamlarının ilmi toplantısı yapıldı.  Büyük hükümdar, Kur'an-ı Kerim'i Azerbaycan Türkçesine çevirmiş ve dönemin önde gelen bilim adamlarından Ebu Bekir el-Tehrani'ye "Kitab-i Diyarbekriyye" adlı bir Oğuzname yazmıştır.

Sınırlarını genişletmesi ve bu denli güçlenmesi Uzun Hasan'ı Osmanlılarla karşı karşıya getirdi. Akkoyunlular ile Osmanlılar arasındaki çatışmalar, Fatih Sultan Mehmed'in Trabzon İmparatorluğu üzerine yaptığı sefer sırasında başladı. Uzun Hasan da Trabzon imparatorunun kızıyla evliydi ve Osmanlı ordusunu durdurmak için Trabzon'a kuvvet gönderdi. Gedik Ahmed Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu bu kuvvetlere yenildi. Fatih, 1461'de Trabzon'u aldıktan sonra Akkoyunluların üzerine sefere çıktı. Uzun Hasan 1473'teki Malatya Savaşı'nı kazanmasına rağmen Otlukbeli Savaşı'nda Fatih karşısında ağır bir yenilgiye uğradı. Bu yenilgiden sonra topraklarındaki siyasal ve askerî gücünü büyük ölçüde yitirdi. Fakat Uzun Hasan 1474-1478 yıllarında Gürcistan'a hücum etti. 1477'de Gürcü çarı VI. Bagrat (Gürcüce ismi: ბაგრატ VI)'la yapılan anlaşmaya göre Tiflis de dahil olmakla doğu Gürcistan Akkoyunlu egemenliğine girdi. Uzun Hasan'ın 1478'de ölmesinden sonra oğulları arasında başlayan taht kavgaları Akkoyunlu Devleti'ni iyice zayıflattı. Hatta 1500 yılında tahtın iki büyük varisi Murat'la Elvend ülkeyi iki yere parçaladilar. Kura'dan güneydeki topraklar olan Karabağ, Kızılüzen nehrinden Diyarbakır'a kadar topraklar Elvend'e; Irak, Fars, Kirman ise Murat'a kaldı. Sonunda Akkoyunlu Devleti, Safevi hükümdarı Şah İsmail tarafından 1503'de tamamen ortadan kaldırıldı.

Devlet yönetimi

|küçükresim|300px|Hasankeyf'de  Uzun Hasan oğlu Zeynel Bey türbesi.]]

Akkoyunlu ülkesi hükümdar ailesinin ortak mülkü sayılırdı. Hükümdarlar uluğ bey ya da han unvanıyla anılırdı. Akkoyunlu bey ve şehzadeleri, hükümdara bağlı kalmak koşuluyla, kendilerine bırakılan illeri yarı bağımsız olarak yönetirlerdi.

Merkezi devlet işleri başkentteki Büyük Divan'da görüşülür ve karara bağlanırdı. Sahib denen vezirler, hanedandan büyük boyların beyleri ve kazasker Büyük Divan'ın doğal üyesiydiler. Bu divana bağlı Esraf Divanları ise çeşitli devlet işlerinin yürütülmesinden sorumluydu. Ayrıca illerde birer küçük divan bulunurdu. İllerde hukuk işlerine kadılar, din işlerine de müftüler bakardı. Uzun Hasan devlet yönetiminde ve askeri örgütlenmede Osmanlı sistemini örnek almıştı. Kasaba ve köylerden devşirilen piyade azapları, illerdeki beylerin emrinde toprağa bağlı tımarlı sipahiler ve göçer Türkmen boylarından toplanan atlı askerler, savaş zamanında orduyu oluştururdu. Hasan Padişah olarak da anılan Uzun Hasan, Hasan Padişah Kanunları adıyla bilinen, devlet yönetimiyle ilgili yasalar koymuştu.

Akkoyunlu hükümdarları bilginleri ve sanatçıları korumuştur. Ali Kuşçu, Celaleddin Devvani ve İsa Savcı gibi bilginler, bu dönemde önemli yapıtlar vermişlerdir. Başta Diyarbakır ve Mardin olmak üzere Ahlat, Hasankeyf, Erzincan, Bayburt köyleri ve Hasankale'de Akkoyunlulardan birçok cami, türbe, medrese, kale, kale surları ve yazıt kalmıştır. Bunlardan Diyarbakır'daki Şeyh Matar ve Şeyh Safa camileri, Bayburt' un Sinor köyünde Kutlu Bey' in defnedildiği türbe, Mardin'deki Sultan Kasım Medresesi ve Ahlat'taki Emir Bayındır Camisi ile kümbeti önemlidir. Müslüman olmadan önce koyun totemine bağlı olan Akkoyunlular, İslam dinini benimsedikten sonra da bu toteme bağlılıklarını sürdürerek bayraklarını ve mezar taşlarını koyun resimleriyle süslemişlerdir.

Ordu
Akkoyunluların askeri teşkilatı, Orta Çağda doğunun hem göçebe hem de yerleşik uygarlıklarının ordusunu örgütlemenin unsurlarını ve ilkelerini özümsedi. Aslında Orta Doğu ve Batı Asya bölgesinde Moğol modelinin son ordusuydu. Örgütsel olarak iki kısma ayrıldı: hükümdarın muhafızları(korçu ve en kalabalık kısım), feodal süvari milisleri(çerik).

Korçu muhafızları, başta Bayandur kabilesi olmak üzere en sadık kabilelerden alındı. Toplam muhafız sayısı yaklaşık 2,5 bin askerdi. Korchu Muhafızları arasında, hükümdarın kişisel muhafızları ve korumaları göze çarpıyordu (boy nöker). Başlarında korçubaşı vardı.

Ordunun ikinci ve en kalabalık ve ana kısmı olan çerik, bağlı kabilelerden oluşan bir milisti. Çerik de iki kısma ayrıldı. Birinci ve ana kısım süvari milisleri, ikinci kısım piyade ve yardımcı birliklerdi. Süvari milisleri; vilayet birlikleri ve göçebe aşiretlerin aşiret milislerinden oluşuyordu. Vilayetlerden gelen çerikler, askeri cephane satın almak zorunda kaldıkları için toprak sahibi olan mülazım savaşçılarına bağlıydı . Vilayet birliklerinin sayısı; gelişmişlik düzeyine, elde edilen gelire ve askere alınan sınıf ve hizmete uygun kişi sayısına bağlı olarak farklıydı. Feodal bey, kapasitesinin ve kaynaklarının izin verdiğinden daha az asker getirirse mal varlığını kaybedebilirdi.

Piyade; tahkimat ve kuşatma işlerinin yanı sıra güvenlik birlikleri ve garnizon hizmeti için yardımcı bir birlik türüydü, önemli bir rolü yoktu. Piyade, esas olarak yerel yerleşik nüfustan toplandı ve bildaran(lağımcılar), teberdaran(baltacılar) ve nabegci(istihkâmcı) olarak ayrıldı. 15. yüzyılın 80'lerinden itibaren piyadeler ayrıca yağ atıcı ve topçu olarak kullanıldı.

Kaynaklardaki Ak Koyunlu birliklerinin sayısıyla ilgili tahminler sadece küçük farklılıklar göstermekte ve temelde verilere göre uyuşmaktadır. Ambrogio Contarini, Uzun Hasan'ın 50.000 süvari birliğine sahip olduğunu bildirdi. Gürcistan'a karşı sefer sırasında Uzun Hasan'ın 10.000 süvarisi ve 10.000 "müdavimi" (yardımcı birlik) vardı. Katerino Zeno, 1473'te Uzun-Hasan ordusunun 40.000 asker ve 60.000 yardımcı birlikten (kullukçu) oluştuğunu bildirdi. 1472'de Josophat Barbaro, sefere çıkan orduda 25.000 atlı, 3.000 kılıçlı ve yaylı piyade, okçu 2.000 gulam ve kılıçlı 1.000 gulam saydı. Afanasy Nikitin, Ak Koyunlu'da 40.000 asker olduğunu bildirdi. 16. yüzyıl yazarı Hasan beg Rumlu, Uzun Hasan'ın 5.000'i ağır olmak üzere 25.000 süvari birliğine sahip olduğunu bildirdi. Ortalama olarak tahminler, Akkoyunlu ordusunun yaklaşık 40.000-46.000 süvari milisi, 6.000 piyade, 2.500 korçu muhafızı ve 5.000-7.000 garnizon ve şehir muhafız askeri olduğunu gösteriyor.

Ordunun başkomutanı, devletin ikinci yetkilisi olan yürüyen ordunun komutanı leşker-i biruni(dış ordu) - emir el-ümera (tüm emirlerin emiri) olan padişahın kendisiydi.

Ordu ondalık Moğol tipine göre düzenlenmişti ve on binler (tümen; bunlar çoğunlukla vilayet birlikleriydi), binler, yüzler ve onlara bölünmüştü. Bununla birlikte, birliklerin sayısı genellikle adından da anlaşılacağından daha az veya daha fazlaydı. Yani süvari milislerindeki onbaşının birliğinde on asker değil, çok daha fazlası vardı. Bu özelden geldi, buna göre de harcama yapan kişinin cehpe hattının savaşçıları tarafından alındı, ağır süvarilerin ve süvari vassallarının (mülazımlar) hesabına alınmadı. Her ağır süvari (puşandar) iki ila on mülazımın yaveri ve hizmetçisi olabilirdi.

Ordunun yerleşik bir istihbarat ve posta servisi vardı. İletişim, çaparlar (haberciler), azablar (ulaklar) ve yamçılar (posta servisi) tarafından gerçekleştirildi.

Savaşçıların eğitimi klasik göçebe idi. Üç yıllık performansla, çocuk ciddiyetle bir ata konulurdu, yedi yaşına kadar ahşap silahlarla oynar ve eğitilirfu. Yedi yaşından itibaren, bir çocuğa zaten metal bir silah ve sahip olduğu çocuk zırhı verildi. On yaşından itibaren çocuğa doğrudan askeri işler öğretildi. Eğitim pratik bir parçaya ve teorik olarak ayrıldı. Bunun için askeri işlerde çok sayıda inceleme kullandılar: furusiyye ("süvari üzerine incelemeler"), silah (silahlar üzerine incelemeler), harbiye (askeri işler ve tarihi üzerine incelemeler), rimayye (okçuluk üzerindeki incelemeler), hival (savaş hilelero üzerinde incelemeler). 14 yaşından itibaren hazırlanan genç adam, puşandar'ın (ağır süvari) maiyetine kaydolurdu ve başlangıçta bir yaver olarak seferlere katılırdı. 17-18 yaşına geldiğinde, genç erkekler zaten profesyonel savaşçılardı. 20 yaşına gelindiğinde, liyakat sahibi ve seferlerde kendini kanıtlamış biri olurdu. Savaşçı, kendi arazi payı için bir yarışmacı olarak divan listesine kaydedilirdi. Savaşçıların hazırlanmasında önemli bir rol avcılık ve askeri spor oyunlarının katılımı ve çevgan, jarge gibi yarışmaların katılımı oynandı.

Piyadelerin eğitim seviyesi, süvarilerin yüksek eğitim seviyesiyle keskin bir tezat oluşturuyordu ve son derece düşüktü, yüzeyseldi. Bunun tek istisnası, yine çocukluktan itibaren eğitim almış olan okçuların eğitimiydi.

Akkoyunlular zamanında Anadolu'da sürdürülen Alevîlik hareketleri
Sekizinci hicrî asırda Anadolu hemen hemen tamamıyla Şiî bir hüviyete bürünmüştü. Harezm'den geri dönen aşîretler, asırlar boyunca çeşitli mezhep mücadelelerinden bitâp düşmüş bir çevrenin sâhip olduğu i'tikadları da beraberlerinde getirmişlerdi. İlhanlılar'ın yıkılması ve Moğol saraylarında yaşayan Şiî ulûlarının buralardan tardedilmelerinden sonra Diyâr-ı Bekir Türkmen Beyliği'nin oluşumuna kadar geçen süre zarfında bu aşîretler bağımsız olarak yaşamlarını sürdürmüşlerdi.

Diyâr-ı Bekir Türkmen Beyliği'nin "Akkoyunlu Aşîreti" tarafından kurulması üzerine İlhanlı ve Moğol saraylarını terk eden Şiî âlimleri bu topraklara sığındılar. Akkoyunlu hükümdarı Sultan Yakup'un, muhtemelen Şah İsmail'in babası Şeyh Haydar'ın öldürülmesinden sonra Osmanlı padişahı Sultan Beyazıt'a gönderdiği tarihsiz Farsça mektubunda Kızılbaşların mürşidi Şeyh Haydar'ı ''ser-i halka-i erbâbı dalâl/sapkınlar topluluğunun başı'' olarak vasıflandırarak bu din ve devlet düşmanı sapkınların yok edilmesinden dolayı Müslümanların çok sevineceğini ifade etmektedir. II. Beyazid ise cevabi mektubunda, Sultan Yakup'un "gürûh-i dâlle-i Haydariyye/sapkın Haydariyye topluluğu"na karşı galibiyetini tebrik etmiştir. Akkoyunlu hükümdarı Sultan Elvend, II. Bayezid'e gönderdigi mektupta Kızılbaşları def etmek için hazır olduğunu söyleyerek şöyle tarif etmiştir: "cemâat-i dâll ve mudill evbâş-ı Kızılbaş-hazelehumullahu ve kahherahum/sapık ve saptırıcı alçak Kızılbaş topluluğunun -ki Allah onları kahretsin".

H. 892 / M. 1487 yılında Karakoyunlular, Akkoyunlular tarafından ağır bir yenilgiye uğratılınca ülkeleri de ellerinden çıkmış oldu. Bilâhare, Akkoyunlular da H. 907 / M. 1502 tarihinde Nahçivan civarında İsmâ'il Safevî Hatai ile giriştikleri meydan muharebesini kaybederek tarih sahnesinden silindiler.

Akkoyunlular döneminde ticaret
Akkoyunlular hakimiyetleri altındaki topraklarda ticarete büyük önem vermiş ve ticarete teşvikte önemli çalışmalar yapmışlardır. Akkoyunlular ticarette Anadolu Selçuklukları gibi ticarete önem veren devletlerden etkilenmişlerdir. Akkoyunlular'ın önemli hükümdarlarından Uzun Hasan ticareti geliştirmek maksadıyla ticaret vergisi olan tamgayı 20 dirhemden 1 dirheme düşürmüştür. İpek ve kumaş Akkoyunlular'ın en önemli ticaret ürünü olurken ayrıca devletinin önemli ticaret merkezlerinden olan Erzincan'daki köle pazarında satılan her köle için 150 karaca akçe-bac da alınmaktaydı.

Akkoyunlular hükümdarları

 İdris bey Bayandur
 Pehlevan Bey(? - 1340)
 Alaaddin Turalı Bey (? - 1362)
 Fahreddin Kutlu bey (? - 1389)
 Kara Yülük Osman Bey (1394 - 1434)
 Celaleddin Ali Bey (1434-1444)
 Hamza bey (1435 - 1444)
 Cihangir Mirza (1444 - 1453) Batı kesmini hükmetmişti.
 Uzun Hasan (1453 - 1478) 1467'de birleştirmişti.
 Halil (1478)
 Yakub (1478 - 1490)
 Baysungur (1490 - 1493)
 Rüstem (1493 - 1497)
 Göde Ahmed (1497)
 Murad (1497) Fars, Kirman ve Irakeyn civarı
 Elvend Mirza (1498 - 1502) Azerbaycan ve Diyarbakır civarı
 Murad (1502 - 1508) Tekrar birleştirmişti

 Ali ile Hamza arasındaki mücadele dönemi (1435 - 1438)
 Murad, Elvend Mirza ve Muhammed arasındaki mücadele dönemi (1497 - 1502)

Soyağacı

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Cöhçe, Salim, "Otlukbeli Savaşına Kadar Akkoyunlular", Anadolu Birliğinin Sağlanmasında Otlukbeli Savaşının Yeri ve Önemi", Ankara 1997, s. 121–134.
 Erzi, Adnan Sadık, "Akkoyunlu ve Karakoyunlu Tarihi Hakkında Araştırmalar", Belleten, XVIII/69–72, Ankara 1954, s. 179–221.
 Ebu Bekr Tihranî, Kitâb-ı Diyârbekriyye, Yay. Hzl. Necati Lugal, Faruk Sümer, Ankara 1993.

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler
İslam tarihi
Tarihteki Türk devletleri

Akkoyunlular


Proba de schi fond, sprin clasic masculin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 13 februarie 2018 la Alpensia Cross-Country Skiing Centre.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Rezultate
 Q — Calificat pentru runda următoare
 LL — lucky loser
 PF — foto finiș
 DSQ — descalificat

Calificări
Calificările au avut loc la 18:15.

Sferturi de finală
Sfertul de finală 1

Sfertul de finală 2

Sfertul de finală 3

Sfertul de finală 4

Sfertul de finală 5

Semifinale
Semifinala 1

Semifinala 2

Finala
Finala a început la ora 21:37.

Referințe

Schi fond la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Schi fond la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 - sprint clasic (masculin)


Mekanik-Pigen er en dansk kortfilm fra 1919 instrueret af Lau Lauritzen Sr..

Medvirkende

 Oscar Stribolt
 Johanne Fritz-Petersen
 Lauritz Olsen
 Rasmus Christiansen

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1919

Mekanik-Pigen


Si lo oigo, me olvido, si lo veo .... er en dansk dokumentarfilm fra 1989 instrueret af Birgitte Markussen og H.H. Philipsen.

Handling
Filmen beskriver projektet CESPAC, der allerede i begyndelsen af 1970erne arbejdede på at integrere video i audiovisuel pædagogik, som anvendes til undervisning af højlandsbønder i Peru. Projektet skildres gennem konkret undervisningsaktivitet og samtale.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Si lo oigo, me olvido, si lo veo ....


Sus, în aer (titlu original: Up in the Air) este un film american, dramatic-comic din 2009 regizat de Jason Reitman și co-scris de Reitman și Sheldon Turner pe baza unui roman omonim din 2001 scris de Walter Kirn. Rolurile principale au fost interpretate de actorii George Clooney, Vera Farmiga, Anna Kendrick și Danny McBride.

Prezentare

Distribuție
 George Clooney - Ryan Bingham, "un suav, om de afaceri îmbrăcat  elegant"
 Anna Kendrick - Natalie Keener, o femeie ambițioasă de 23 de ani
 Vera Farmiga - Alex Goran, o femeie de 34 de ani care călătorește constant în scop de afaceri
 Jason Bateman -  Craig Gregory, proprietar al Career Transition Counseling
 Amy Morton - Kara Bingham, sora mai mare a lui Ryan
 Melanie Lynskey - Julie Bingham, sora mai mică a lui Ryan
 Danny McBride - Jim Miller, logodnicul Juliei
 Zach Galifianakis - Steve, un angajat concediat
 J. K. Simmons - Bob, un angajat concediat
 Sam Elliott - Maynard Finch,   Pilot șef
 Tamala Jones - Karen Barnes, un angajat concediat
 Adhir Kalyan - un angajat concediat de la IT
 Keri Maletto - un tocilar de la o convenție software

Producție
Filmările au avut loc mai ales în St. Louis, unele filmări au avut loc la terminalul Berry și McNamara Terminals de la Detroit Metro Airport la sfârșitul lunii februarie 2009 cu filmări scurte în Omaha, în Las Vegas și în Miami, Florida.. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 25 de milioane $.

Primire
A avut încasări de peste 166 milioane $.

Premii

Note

Legături externe

 Up in the Air at Virtual History

Vezi și
Listă de filme dramatice din anii 2000
Listă de filme americane din 2009

Filme din 2009
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Jason Reitman
Filme dramatice americane
Filme de comedie americane
Filme de comedie din anii 2000
Filme Cold Spring Pictures
Filme Paramount Pictures

Sus, în aer


Les Sarcinochrysidaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Pelagophyceae et de l'ordre des Sarcinochrysidales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Sarcinochrysis, dérivé du latin sarcina, « paquet ; sac », et du grec , « couleur or », littéralement « sac doré ».

Liste des genres
Selon  :
 Andersenia R.Wetherbee & R.F.Waller, 2015
 Ankylochrysis C.Billard, 1995
 Arachnochrysis R.A.Andersen & K.Y.Han, 2018
 Aureoscheda M.J.Wynne & R.A.Andersen, 2014
 Aureoumbra D.A.Stockwell, DeYoe, Hargraves & P.W.Johnson, 1997
 Chrysonephos W.R.Taylor, 1952
 Pelagospilus R.A.Andersen & L.Graf, 2018
 Sarcinochrysis L.Geitler, 1930  genre type
 Sargassococcus R.A.Andersen & K.Y.Han, 2018

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

Pelagophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Sarcinochrysidaceae


An Dendrochilum brevilabre in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Dendrochilum brevilabre in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum brevilabre


Marie-Magdeleine (título original en francés; en español, María Magdalena) es un «drama sagrado» en tres actos y cuatro escenas de Jules Massenet, sobre libreto de Louis Gallet.

Compuesta en gran medida a lo largo de su estancia en la villa Médicis en 1864-1865, la obra fue estrenada el 11 de abril de 1873 en el Teatro del Odéon, luego cambiado a un «drame lyrique» con decorados y vestuario para la Opéra-Comique el 12 de abril de 1906.

En las estadísticas de Operabase aparece con 2 representaciones en el período 2005-2010.

Argumento
Próximo al oratorio, el tema se inspira en la historia de María de Magdala tal como aparece relatada en los Evangelios.
 Acto I: La Magdalena en la fuente
 Acto II: Jesús con la Magdalena
 Acto III
1.ª escena: El Gólgota. La Magdalena en la Cruz
2.ª escena: La tumba de Jesús y la Resurrección

Personajes

Referencias
Notas

Bibliografía
 Louis Schneider, Massenet, Fasquelle, París, 1926
Licencia

Enlaces externos

Óperas de 1873
Óperas de Jules Massenet
Óperas en francés
Óperas estrenadas en París
Jesús de Nazaret en la música

Marie-Magdeleine


الضوء الشارد هو مسلسل مصري اجتماعي من إنتاج صوت القاهرة وإخراج مجدي أبو عميرة وبطولة ممدوح عبد العليم ويوسف شعبان ومنى زكي.

شخصيات المسلسل
 ممدوح عبد العليم .. بدور "رفيع بك"
 محمد رياض .. بدور "فارس"
 منى زكي .. بدور "فرحة"
 يوسف شعبان .. بدور "وهبي"
 رانيا فريد شوقي .. بدور "نفيسة"
 سميحة أيوب .. بدور "الحاجة ونيسة"
 سمية الخشاب .. بدور "نجاه"
 رشوان توفيق .. بدور "الشيخ زهران"
 أحمد سلامة .. بدور "دكتور فيصل"
 سلوى خطاب .. بدور "العالمة رئيسة"
 جمال إسماعيل .. بدور "عم غزال"
 هادي الجيار .. بدور .. "صبري"
 سيد عبد الكريم .. بدور "النائب أبو قاسم"
 حنان سليمان..بدور "موزه"
 عثمان محمد على .. بدور "سلطان بك"
 أحمد الشافعي .. بدور "وصفي"
 محمد ناجي.. بدور "مرعي"
 سامي مغاوري .. بدور "دمراني"
 صفاء جلال .. بدور "بدور"
 إيهاب فهمي .. بدور " طارق "
 على قاعود .. بدور " داوود "
 طلعت زكريا
 أمين هاشم .. بدور "مرزوق"
 حسن صيام .. بدور "الطفل حمادة"
 جيلان
 عادل السماسيري .. بدور "مرسي"

فريق العمل
 إخراج: مجدي أبو عميرة
 إنتاج: صوت القاهرة ، اتحاد الإذاعة والتليفزون المصري
 قصة وسيناريو وحوار: محمد صفاء عامر
 موسيقي تصويرية: ياسر عبد الرحمن
 مدير التصوير: محمود زهدي، محمد فوزي بك . حمدي يوسف، حسني صالح، محمود أبو سعود
 مدير الإنتاج: حمدي زين، مجدي نور
 مساعد إخراج: ناصر زيدان، شيرين عادل، محمود شال
 مدير الإضاءة: مأمون
 تصميم التتر: إيهاب إسماعيل
 تصميم الأزياء: نادية يوسف
 مهندس الديكور: نبيل سليم
 توزيع: قطاع الشئون المالية ووالاقتصادية اتحاد الإذاعة والتليفزيون

مصادر

مسلسلات أحمد الشافعي
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 1998
مسلسلات تلفزيونية مصرية تقع أحداثها في الصعيد
مسلسلات مجدي أبو عميرة
مسلسلات يوسف شعبان

الضوء الشارد (مسلسل)


Israel a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 47 de sportivi, cea mai numeroasă din istorie sa, care a concurat în 21 sporturi. Cu două medalii de bronz, Israel s-a aflat pe locul 77 în clasamentul final.

Participanți
Delegația turcă a cuprins 47 de sportivi: 22 de bărbați și 25 de femei. Cel mai tânăr atlet din delegația a fost navigatoarea Nina Amir (17 ani), cel mai vechi a fost ciclista Shani Bloch (47 de ani).

Medaliați

Natație

Note

Referințe
 Israel la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Israel la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Babonožić (Babonosich, Babonossych), hrvatska plemićka obitelj od roda Mogorovića, koja se spominje u izvorima do 1452. godine u okolici Zadra, a potom u Donjem Žažićnu u Lici. Godine 1497. spominje se Miklouš Babonožić kao član plemenskog suda tog roda. U Cetingradskoj povelji, izdanoj 1. siječnja 1527. godine povodom izbora austrijskog nadvojvode Ferdinanda Habsburškog za kralja Hrvatske, navodi se kao jedan od potpisnika i Nikola Babonožić. Isti je potpisan i u zaključku Hrvatskog sabora iz 1533. godine.

Poslije osmanskog osvajanja Like 1527. godine, Babonožići su u službi Zrinskih i Frankapana na čijim su se posjedima naselili. Ivan Babonožić je bio zabilježen 1545. i 1550. godine kao kaštelan grada Steničnjaka, koji je bio u vlasništvu Frankapana Slunjskih. Također je bio zabilježen i 1556. godine kao sudac u podjeli imanja Šubića Peranskih u Perni. Godine 1592. Gašpar Babonožić je bio zapovjednik grada Izačića. U 17. stoljeću spominju se među vazalima Zrinskih Gabro i Baltazar Babonožić.  Vjerojatno su izumrli do početka 18. stoljeća, jer se tada više ne pojavljuju u povijesnim izvorima.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Babonožić - Hrvatski biografski leksikon

Hrvatske plemićke obitelji

Babonožići


Die Mauerassel (Oniscus asellus) ist eine Assel aus der Familie der Mauerasseln (Oniscidae). Die Art zählt gemeinsam mit der Kellerassel (Porcellio scaber), Trichoniscus pusillus und Trachelipus rathkii zu den häufigsten Landasseln in Mitteleuropa und tritt auch häufig in der Umgebung des Menschen auf.

Merkmale

Die Tiere sind 11 bis 18 Millimeter lang, 6 bis 10 Millimeter breit und haben eine breit ovale, deutlich abgeflachte Körperform. Ihr dunkelbraun glänzender Körper hat eine variable dunkle Fleckzeichnung und ist deutlich körnig strukturiert. Die ersten Fühler sind sehr klein, die zweiten sind lang und kräftig und haben eine dreigliedrige Geißel. Diese unterscheidet die Art von der ähnlichen Kellerassel (Porcellio scaber), deren Geißel nur zwei Glieder besitzt. Der Kopfvorderrand ist vor den Augen an beiden Seiten in einen langen, schräg nach vorne stehenden Stirnlappen ausgezogen. Die Pleopoden besitzen keine Trachealorgane.

Jungtiere unterscheiden sich in auffälliger Weise von ausgewachsenen Tieren, zum Beispiel was die Körnelung oder die Form des Kopfes betrifft. Aufgrund dieser Tatsache wurden in der Vergangenheit mehrmals fälschlich neue Arten beschrieben, die sich als junge Mauerasseln entpuppten.

Vorkommen und Lebensweise
Die Mauerassel ist in weiten Teilen Europas sowie den Küstenregionen Nordamerikas verbreitet, fehlt aber im Mittelmeergebiet. Ursprünglich stammt die expansive Art aus Westeuropa, sie  wird nach Osten hin seltener und ist dort mehr und mehr an den Menschen gebunden. Auch wurde sie nach Nordamerika verschleppt, wo sie mittlerweile sehr häufig vorkommt. Sie besiedelt vor allem feuchte und dunkle Orte und tritt auch in der Nähe des Menschen, beispielsweise unter Gegenständen im Garten oder im Komposthaufen auf. In Wäldern findet man sie unter Steinen und Rinde von Totholz. Sie tritt häufig mit der ebenso weit verbreiteten Kellerassel auf, letztere ist aber widerstandsfähiger gegenüber Austrocknung und besiedelt auch trockenere Lebensräume.

Taxonomie
Die Art wurde 1758 von Carl von Linné erstbeschrieben. Synonyme lauten:
 Oniscus affinis , 1818
 Oniscus fossor , 1838
 Oniscus lamperti , 1901
 Oniscus languidus , 1901
 Oniscus murarius , 1792
 Oniscus nodulosus , 1934
 Oniscus vicarius , 1872
 Porcellio lineatus , 1855
 Porcellio taeniola , 1835

Sonstiges
Obwohl die Mauerassel kein Höhlenbewohner im engeren Sinne ist, wurde sie vom Verband der deutschen Höhlen- und Karstforscher zum Höhlentier des Jahres 2020 gekürt.

Literatur

Weblinks

 Mauerassel auf der Internetseite der Universität Münster

Einzelnachweise

Asseln

Mauerassel


Monte Solaro je planina na otoku Capri u Kampaniji, u Italiji. S nadmorskom visinom od 589 m, njegov je vrh najviša točka Caprija.

Sadrži "Fortino di Bruto", blok-kuću koja je korištena u bitkama između Britanije i Francuske početkom 19. stoljeća. Karakteriziraju ga "strme dolomitne padine" koje čine "nepremastivu pregradu" između istočne i zapadne strane otoka. Marina Grande leži u podnožju planine. Postao je popularan među slikarima zbog svoje "romantične situacije, pružajući prostrane i prekrasne poglede na SZ Tirenskog mora, Napuljski zaljev". Na brdu se nalazi kip cara Augusta koji se prvi iskrcao na Capri.

Geologija i topografija
Monte Solaro (planina Solaro) je formiran od istog vapnenca od kojeg se sastoji i otok.

Flora i fauna

Flora

Područje oko Monte Solaro naseljava preko 900 vrsta vegetacije. Na višim nadmorskim visinama mogu se naći akant, arbutus, vrijesak, kleka, brnistra, (ilex), lentisk, litosperma, mirta i (smilace). Na nižim nadmorskim visinama mogu se pronaći lovori, (rock-roses), jagode, grmovi Daphne, Pistacia lentiscus, mirte, narcisi, orhideje, borovi i Lithodora Rosmarinifolia.

Fauna
Planinu posjećuju i mnoge vrste ptica, uključujući i sivog sokola.

Planinarenje
Do vrha se može doći hodanjem bez većih poteškoća ili passetiellom ili stazom koja počinje od Axela Munthea. Obje rute su pogodne za hodače u pristojnoj fizičkoj kondiciji. Značajna mjesta uključuju Eremo di Santa Maria a Cetrella zbog svoje arhitekture i ostatke Fortino di Bruto, vojne utvrde izgrađene tijekom Napoleonovih ratova.

S vrha Monte Vista vide se i Napuljski i Salernski zaljevi.

Klima
Monte Solaro ima tipičnu mediteransku klimu, ali s hladnijim zimama zbog velike nadmorske visine.

Izvori

Planine u Italiji
Capri

Monte Solaro


ද කිං ඇන්ඩ් අයි () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2007 අගෝස්තු 27 දින සිට 2008 අප්‍රේල් 1 දක්වා SBS නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය කරන ලද දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙම කතාමාලාව සඳුදා සහ අඟහරුවාදා 21:55ට විකාශය විය. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ ඕ මන්-සොක්, කු හ්යේ-සුන් සහ ගෝ ජූ-වොන් යන නළු නිළි පිරිස විසිනි. සමස්තයක් ලෙස ගත් විට සාර්ථක රූපවාහිනී කතාමාලාවක් වූ මෙය 20%ක උච්ච ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශත ඇගයුමක් හිමි කරගැනීමට සමත් විය.

කථා පුවත
ද කිං ඇන්ඩ් අයි කතාමාලාව ගෙතී ඇත‍්තේ ජොසොන් රාජවංශ යුගයේ විසූ හොඳම සාහයක පණ්ඩකවරයා යැයි සැලකෙන කිම් චෝ-සුන්ගේ ජීවීත කථාව වටා ය.

චෝ-සුන් සිය ළමා වියේ හොඳම මිතුරිය වන සෝ-හ්වාහට පෙම් කරයි. නමුත් ඔවුන් දෙදෙනාගේ වෙනස් සමාජ තත්ත්වයන් හේතුවෙන් ඔහුට ඒ බව ඇයට හෙළි කළ නොහැකි වේ. අවසා‍නයේ දී, සෝ-හ්වා සොංජෝ රජුගේ බිසවක ලෙස සරණපාවා ගැනේ. ඇයව ආරක්ෂා කර රැක බලා ගැනීම සඳහා කර අඹාගන්නා ඔහු පණ්ඩකවරයකු ලෙස මාලිගයට ඇතුළු වේ.

මුලින් රජුගේ දෙවන උපබිසව වූ සෝ-හ්වා පසුකලෙක ජෙහොන් අගබිසව යනුවෙන් රජුගේ අගමෙහෙසිය බවට පත් වේ. නමුත් මාලිගයේ නොයෙකුත් දේශපාලන පක්ෂ බල අරගලයන්ගේ ගොදුරක් වන ඇය, පසුව තනතුරෙන් පහකොට අපකීර්තිමත් ලෙස මාලිගයෙන් පිටුවහල් කෙරෙයි. ඇයව රැකගැනීමට චෝ-සුන් නොයෙකුත් උත්සාහ දැරුව ද, ඇයට මරණ දඬුවම නියම වේ. රාජ නියෝග අනුව චෝ-සුන්හට අගබිසව වෙත වස පිරි බඳුන ගෙනැවිත් දීමට සිදු වේ. මෙලෙසින් තමන් ආදරය කළ කාන්තාවගේ මරණය ඔහුට සිය දෑස් ඉදිරිපිටදී ම බලා හිඳීමට සිදු වේ. ඇගේ මරණින් පසු චෝ-සුන් ඇගේ පුත්‍රයා වූ යොන්සන් කුමරුන්ව රැක බලා ගනියි.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
ඕ මන්-සොක්, කිම් චෝ-සුන් ලෙස
ජූ මින්-සූ, ළමා චෝ-සුන් ලෙස
කු හ්යේ-සුන්, යූන් සෝ-හ්වා ලෙස; පසුව ජෙහොන් අගබිසව වූ
පාක් බෝ-යොං, ළමා සෝ-හ්වා ලෙස
ගෝ ජූ-වොන්, සොංජොං රජු ලෙස
යූ ස්‍යුං-හෝ, ළමා ජෙඋල්සන්ගුන් ලෙස (පසුව සොජොං)
ජුන් ක්වං-ර්යුල්, ජෝ චි-ග්යොම් ලෙස; පණ්ඩකවරුන්ගේ ප්‍රධානියායි
යැං මි-ක්‍යුං, ජොංහුයි අගබිසව ලෙස; සොංජොංගේ මිත්තණිය
ජොන් ඉන්-හ්වා, ඉන්සු රැජින (සෝහ්යේ) ලෙස; සොංජොංගේ මව
ආන් ජේ-මෝ, ජුං හන්-සූ ලෙස; පණ්ඩකවරයෙකි
බෙක් ස්‍යුං-දෝ, ළමා හන්-සූ ලෙස
ජොන් හ්යේ-බින්, සෝල්-යොං ලෙස; චි-ග්යොම්ගේ හදාගත් සොයුරිය
ලී ජින්, ජොංහ්යොන් අගබිසව ලෙස

සහායක චරිත
ෂින් ගූ, නෝ නේ-ෂි ලෙස; චි-ග්යොම්ගේ හදාගත් පියා / හිටපු පණ්ඩකවරයෙකි
කිම් සූ-මි, සෝ-ග්වි වියපත් කාන්තාව ලෙස; පණ්ඩක පුහුණු නිවසේ විනය භාර තැනැත්තිය
යූන් යූ-මි, වොල්-හ්වා ලෙස; චෝ-සුන්ගේ හදාගත් මව / සොගිනෝපාගේ දියණිය
කං නම්-ගිල්, චෝයි චම්-බොං ලෙස; පණ්ඩක පුහුණුකරු
ජුං තේ-වූ, යොන්සන් කුමරු ලෙස; සොංජොං රජු සහ ජෙහොන් අගබිසවගේ පුත්‍රයායි
ජුං යුන්-සොක්, යි යුං ලෙස; පසුව යොන්සන්
කිම් සා-රං, ඉයොඋදොං ලෙස

දීර්ඝ කළ නළු කැල

යැං ජුං-ආ, ඕ ආර්යාව ලෙස; චෝ-සුන්ගේ මව
ලී ඉල්-ජේ, කිම් ජා-මියුං ලෙස; චෝ-සුන්ගේ පියා
සුන්වූ ජේ-දුක්, යූන් කි-ක්‍යුන් ලෙස; සෝ-හ්වාගේ පියා
චෝයි ජුං-වොන්, ෂින් ආර්යාව ලෙස; කි-ක්‍යුන්ගේ බිරිඳ
හන් දා-මින්, ගොංහ්යේ අගබිසව ලෙස
කිම් හී-ජුං, ළමා ගොංහ්යේ ලෙස
හන් සෝ-ජුං, රාජකීය උම් ආර්යාව ලෙස
යූන් හ්යේ-ක්‍යුං, ඉයොම් ග්වයි-ඉන් ආර්යාව ලෙස
ආන් ගිල්-කං, කේ දෝ-චි ලෙස
කිම් ජුං-මින්, බෝ ද්‍යූල්-යි ලෙස
ජෝ ජුං-ඉයුන්, ළමා ද්‍යුල්-යි ලෙස
කිම් දා-හ්‍යුන්, චෝයි ජා-චි ලෙස
යූ තේ-වූං, ළමා ජා-චි ලෙස
කං ඉන්-හ්‍යුං, මූන් සෝ-වූන් ලෙස
ජොන් හා-ඉයුන්, ළමා සෝ-වූන් ලෙස
කිම් හා-ක්‍යුන්, ජං සූන්-මූ ලෙස
කිම් මියුං-සූ, යැං යුං-යූන් ලෙස
හන් ජුං-සූ, දෝ ග්‍යුම්-ප්යෝ ලෙස
කිම් හෝ-හ්‍යුන්, ජුං ආර්යාව ලෙස; ජි-ග්යොම්ගේ බිරිඳයි
කිම් බ්යුං-සේ, සේජෝ රජු ලෙස
යූ දොං-හ්‍යුක්, යේජොං රජු ලෙස
කිම් ජොං-ග්‍යුල්, හන් මියුං-හොයි ලෙස
කිම් යොං-ජූන්, හොං ග්වයි-නම් ලෙස
ෂින් තේ-හූන්, ළමා ග්වයි-නම් ලෙස
කං ජේ, කිම් ජා-වොන් ලෙස
චෝයි සූ-හන්, ළමා ජා-වොන් ලෙස
ලී ගුන්-ජූ, සොං ග්යේ-නම් ලෙස
මේඋං චං-මින්, ළමා ග්යේ-නම් ලෙස
ලී සං-වොන්, ෂිම් කි-සූ ලෙස
පාක් හා-සුන්, ප්යේ බි-ෂින් ලෙස; යොන්සන්ගේ බිරිඳ
කිම් හ්‍යුක්, පාක් දොක්-හු ලෙස; සෝ-හ්වාගේ පළමු පෙම්වතා
ජුං ඉයුන්-චන්, යූන් කි-හ්‍යුන් ලෙස; සෝ-හ්වාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා
හෝ හ්යෝ-හූන්, ළමා කි-හ්‍යුන් ලෙස
ලී යොං-ඉයුන්, මාලිගයේ සාමාජකයෙක් ලෙස
කිම් යොං-හොන්, ඉයොම් නේ-ක්වන් ලෙස
කිම් බ්යුං-චූන්, යැං සුං-යොන් ලෙස
පාක් දොං-බින්, ගූ සුං-ගුන් ලෙස
චෝයි හා-නා, හොං බි ලෙස
ලී ජි-ඕ, කිරුළහිමි කුමරු ලෙස; යොන්සන්ගේ පුත්‍රයායි
ජුන් හ්‍යුන්-ආ, කම්-චුල් පාලිකාව ලෙස
ඕ සූ-මින්, ජං නොක්-සු ලෙස
නම් හ්යුන්-ජූ, හන්-සූගේ මව ලෙස
ජුං කි-සුං, ජොගෝබි ලෙස
සොං යොං-ග්‍යු, ලී කි ලෙස
ෂින් සූ-ජුං, හූ කූං ලෙස
සෝල් ජි-යූන්, කිම් පාලිකාව ලෙස
ජුං සෝ-යොං
කං සූ-හන්
නෝ යොං-හක්, ජින්සොං ප්‍රධාන කුමරු ලෙස
ජුන් තේ-සූ, හන් චි-ග්‍යුන් ලෙස

නිෂ්පාදනය
මෙහි සොංජොං රජුගේ චරිතය මුලින් නිරූපණය කිරීමට නියමිතව සිටියේ පාක් සං-මින් නැමැති නළුවායි. නමුත් ඔහුට නාට්‍යය හැරයාමට සිදුවීමත් සමග ගෝ ජූ-වොන් ඒ සඳහා ආදේශ කෙරිණි.

මෙහි සෝ-ග්වි වියපත් කාන්තාවගේ චරිතය නිරූපණයට තෝරාගැනුණේ යෝ වූන්-ක්යේ නැමැති නිළියයි. ඇය ඒ වන විටත් කථාංග කිහිපයක් නිරූපණය කර තිබුණ ද, ඇගේ අයහපත් සෞඛ්‍ය තත්ත්වය හේතුවෙන් ඇය වෙනුවට කිම් සූ-මි ආදේශ කෙරිණි.

පසුකලෙක මෙහි තිර පිටපත වෙනස් කිරීම හේතුවෙන් මෙහි නළු නිළියන්ට බොහෝ මහන්සි වීමට සිදු විය. මේ පිළිබඳ කුපිත වූ ජොන් ඉන්-හ්වාගේ සැමියා වූ යූ දොං-ග්‍යුන් 2007 දෙසැම්බර් 29 දින මෙම ද කිං ඇන්ඩ් අයි කතාමාලාවේ නිෂ්පාදකවරුන් දෙපළට පහර දීමට ද තැත් කළේ ය. නමුත් පසුව ඔහු ඒ පිළිබඳ සමාව ගත්තේ ය.

කථාංග ප්‍රමාණනය
ද කිං ඇන්ඩ් අයි සම්ස්තයක් ලෙස යහපත් ප්‍රතිචාර සහිතව විකාශය වූ අතර, එය 20%–25% අතර රැඳුණු ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිශතයක් හිමි කරගනිමින් ඉහළම ස්ථාන 10 තුළ රැඳී සිටීමට සමත් විය. නමුත් 2008 ජනවාරි මාසයේ MBC නාළිකාවේ යි සන් කතාමාලාව ඇරඹීමත් සමග, මෙහි ප්‍රතිශතය මැදි දහයේ අගයයන් දක්වා පහත වැටුණු අතර, එය යන්තම් මුල් නාට්‍ය 20 අතර රැඳී සිටීමට සමත් විය.

SBS මුලින් මෙම කතාමාලාව කථාංග 50 සිට 67 දක්වා පුළුල් කළේ ය. නමුත් අයහපත් ප්‍රතිචාර හේතුවෙන් එය 61ටත් අවසානයේ 63 දක්වාත් අඩු කෙරිණි.

සම්මාන
2007 SBS නාට්‍ය සම්මාන
විශිෂ්ටතම සම්මානය, නළුවා: ජුන් ක්වං-ර්යුල්
විශිෂ්ට සම්මානය, මාලානාට්‍යයක නළුවා: ඕ මන්-සොක්
ඉහළම තරු 10: ජුන් ක්වං-ර්යුල්
හොඳම නව යොවුන් නළුවා: යූ ස්‍යූං-හෝ
හොඳම නව යොවුන් නළුවා: ජූ මින්-සූ
හොඳම නව යොවුන් නිළිය: පාක් බෝ-යොං
ජයග්‍රහණ සම්මනය: ෂින් ගූ
නවක තරු සම්මානය: කු හ්යේ-සුන්

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
ද කිං ඇන්ඩ් අයි නිල SBS වෙබ්අඩවිය
ද කිං ඇන්ඩ් අයි සඳහා හන්සිනෙමාහි ඇති ගිණුම

සෝල් විකාශන පද්ධතියේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
2007 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2008 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
ජොසොන් රාජවංශය පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ද කිං ඇන්ඩ් අයි (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


La Championnat d'Allemagne de hockey sur gazon 2021-2022 est la  saison de la Men's Feldhockey Bundesliga, la première ligue allemande de hockey sur gazon.

La saison a débuté le 4 septembre et se terminera le 5 juin 2021 avec la finale du championnat. Rot-Weiss Köln sont les champions en titre.

Équipes

Nombres d'équipes par état

Phase classique

Premier tour

Classement

Résultats

Légende des classements

Poule A

Classement

Résultats

Légende des classements

Poule B

Classement

Résultats

Légende des classements

Barrages de relégation
Les barrages de relégation auront lieu du 14 mai au 4 juin 2022 et se joueront au format Best of five.

Düsseldorfer HC a remporté les matchs 3-2 et se maintient. Frankfurt 1880 est relégué en 2. Bundesliga 2022-2023.

TSV Mannheim a remporté les matchs 3-0 et se maintient. Nürnberger HTC est relégué en 2. Bundesliga 2022-2023.

Play-offs
Les quarts de finale se sont joués dans un format meilleur des trois avec le premier match organisé par l'équipe la moins bien placée les 14 ou 15 mai et le match retour et le troisième match décisif potentiel organisé par l'équipe la mieux placée les 28 et 29 mai respectivement. Les demi-finales et la finale ont été organisées par Bonner THV à Bonn, Rhénanie du Nord-Westphalie.

Quarts de finale

Mannheimer HC a remporté les matchs 2-0.

Rot-Weiss Köln a remporté les matchs 2-0.

Harvestehuder THC a remporté les matchs 2-1.

Hamburger Polo Club a remporté les matchs 2-1.

Demi-finales

Match pour la troisième place

Finale

Parcours en coupes d'Europe
Le parcours des clubs allemands en coupes d'Europe est important puisqu'il détermine le coefficient EHF, et donc le nombre de clubs allemands présents en coupes d'Europe les années suivantes.

Parcours européens des clubs (en cours)

Coefficient EHF du championnat belge (en cours)
Le classement EHF de la fin de saison 2021-2022 permet d'établir la répartition et le nombre d'équipes pour les coupes d'Europe de la saison 2022-2023.

Références

Liens externes
 Site officiel

Hockey sur gazon en Allemagne
Allemagne M1
hockey sur gazon M1


Mortens badebold er en børnefilm fra 1996 instrueret af Liller Møller efter manuskript af Liller Møller.

Handling
Børn farer legende af sted på rulleskøjter, cykler og skateboards. Men ikke Morten. Han er for lille og har kun en ganske almindelig badebold. Almindelig? Badebolden har sandelig både liv og drillelyst, og den fører Morten rundt i havens lille, store verden. Til oplevelser og sjov. Morten har fået en god ven. Et glad og venligt lille filmeventyr for de helt små filmslugere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Mortens badebold


Ioan Peteu (n. 15 aprilie 1878, Turcheș-Săcele – d. 11 februarie 1941, Brașov) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
S-a născut în Turcheș-Săcele, la data de 15 aprilie 1878. A făcut studii liceal-comerciale și a profesat ca fabricant de lumânări. A fost, de asemenea, membru al "Casinei Române" din Brașov. A asigurat întreținerea la școală a șapte elevi săraci de origine română. A decedat la 11 februarie 1941, în Brașov.

Activitatea politică

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 ca delegat al "Asociației pentru sprijinirea învățăceilor și sodalilor meseriași români" din Brașov.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
Neamțu, Gelu, Vaida-Voevod, Mircea, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. I+II)
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1878
Decese în 1941
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ioan Peteu


رودولفو بوديبو  (مواليد 25 أكتوبر 1977 في إشبيلية - إسبانيا) لاعب كرة قدم من غينيا الاستوائية يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ديبورتيفو لاكورونيا الإسباني منذ 2006 في مركز المهاجم .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في رومانيا
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
إسبان في القرن 20
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دوس إيرماناس
إسبان من أصل غيني إستوائي
إسبانيون في القرن 21
رياضيون إسبان مغتربون في رومانيا
رياضيون إسبان من أصل غيني استوائي
رياضيون غينيون استوائيون مغتربون في رومانيا
رياضيون غينيون استوائيون من أصل إسباني
سياسيو الحزب الديمقراطي في غينيا الاستوائية
سياسيون غينيون استوائيون في القرن 21
غينيون استوائيون في القرن 21
غينيون استوائيون من أصل إسباني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو ألباسيتي ب
لاعبو دوري الدرجة الأولى الروماني
لاعبو ديبورتيفو ألافيس
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو ريكرياتيفو
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2012
لاعبو كرة قدم أندلسيون
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم غينيون استوائيون
لاعبو كرة قدم غينيون استوائيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في رومانيا
لاعبو منتخب غينيا الاستوائية لكرة القدم
لاعبو نادي إلتشي
لاعبو نادي خيريث
لاعبو نادي فاسلوي
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
مدربو كرة قدم إسبان
مدربو كرة قدم غينيون استوائيون
مدربو منتخب غينيا الاستوائية لكرة القدم
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1977
مواليد في دوس إيرماناس

رودولفو بوديبو


أفيودروم متحف تم تكريسه لتاريخ الطيران المدني، يقع في ليليستاد في هولندا. يمتد المتحف على مساحة مطار ليليستاد، وبه مجموعة كبيرة تضم مختلف أنواع الطائرات. بني عام 2003 انطلاقاً من مجموعات طائرات المتحف القديم «أفيدوم» (بدون حرف الراء) الذي كان يقع في مطار أمستردام.

مراجع

ليلستاد
متاحف الفضاء والطيران
متاحف هولندا
متاحف في فليفولاند
مبان ومنشآت في ليلستاد

أفيودروم


සූත්‍ර යනුවෙන් බුදු දහමේ අදහස් වන්නේ ඛුද්දක නිකාය හැර ත්‍රිපිටකයේ සූත්‍ර පිටකයට අයත් අනෙකුත් කොටස්වේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 සතර මහා අපදේශ

බුදු දහම

සූත්‍ර (බුදු දහම)


Događaji

Rođenja
 31. prosinca – Sveti Lovro, svetac, đakon († 258.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

225.


සමනල සංධ්වනිය චිත්‍රපටය 2013 වර්ෂයේ තිරගතවූ ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි මහතා අධ්‍යක්ෂණය කරනු ලැබූ චිත්‍රපටයකි. උද්දික ප්‍රේමරත්න හා යශෝධා විමලධර්ම ප්‍රධාන රංගනයෙන් දායක වූ මෙය සංගීතමය දෘෂ්‍ය කාව්‍යක් ලෙසත් ප්‍රේම වෘත්තාන්තයක් ලෙසත් වර්ගීකරණය කර ඇත. මෙම චිත්‍රපටය 2013 ඔක්තෝබර් මස 4 දින ඊ.ඒ.පී. මණ්ඩලයේ සිනමාශාලා වල ප්‍රදර්ශනය ආරම්භ කරනලදී.

කථාව
වාදීෂ දේවමින්ද වික්‍රමනායක (උද්දික ප්‍රේමරත්න) නිර්මාණශීලී හා සංවේදී සංගීතවේදියෙකි. ඔහුගේ පාසල් දිවියේ පටන්ම සංගීත නිර්මාණ ඔහු අතින් නිමවේ. තැපැල්කරුවෙකු අතින් ගිලිහුණු ලිපියක් (පුණ්‍යා විසින් රේවත දිසානායක අය හට තම පෙම ප්‍රකාශ කොට යැවූ ලිපිය) වාදීෂ අතට පත්වීම හා එම ලිපිය නැවත පුණ්‍යා අතට පත් කිරීමට ඔහු සිදුකරන උත්සාහය චිත්‍රපටයෙහි දිගහැරෙයි. අවස්තා දෙකකදී නැවත එම ලිපිය පුණ්‍යා අතට ලබා දීමට ඔහු සිදුකරන උත්සාහය සහ පසුව වාදීශගේ සොහොයුරා අතට ලිපිය පත් වීමත් සමග නැවත ලිපිය දීමටත් පුන්‍යා මුණගැසීමෙන් වළකින ලෙස සොයුරාගෙන් ලබන දැඩි අවවාදයත් කථාව තුල මූලික ලෙස මතුකර දක්වා තිබේ. මෙම සිදුවීමෙන් අනතුරුව වාදිශගේ ළමා කළ ගෙවී ගොස් රටේ ප්‍රසිද්ධ කලාකරුවෙක් ලෙස වසර 21කට පසු ඔහුගේ ජීවිතයේ දෙවන අදියර ගොඩනැගෙන ආකාරය චිත්‍රපටයෙහි පිළිබිඹු කරයි.

රංගනය

 වාදීෂ දේවමින්ද වික්‍රමනායක ලෙස උද්ධික ප්‍රේමරත්න
 වාදීෂ (පාසල් කාලය ) ලෙස සූර්යාලෝක දයාරුවන්
 පුන්‍යා හීන්දෙනිය ලෙස යශෝධා විමලධර්ම
 වාදීෂ ගේ අයියා ලෙස පුබුදු චතුරංග
 ඩැනී ලෙස විල්සන් ගුණරත්න
 වාදීෂ ගේ බිරිඳ ලෙස චතුරිකා පීරිස්

චිත්‍රපටයේ ගීත

සමනල සංධ්වනිය


Carlos Felipe Antonio Spínola y Colonna (Madrid, 11 de noviembre de 1665 – 30 de julio de 1721) fue un noble y militar de ascendencia italiana, que estuvo al servicio de la Corona de España.

Biografía
Hijo de Paolo Vicenzo Spinola y Doria, tercer duque de Sesto, tercer marqués de los Balbases y ministro de Carlos II de España en Italia, y de Anna Colonna, heredó los títulos nobiliarios de su padre, siendo el cuarto titular de ambos títulos. Sirvió en el norte de Italia como político y militar, ejerciendo los cargos de general de la caballería y Virrey de Sicilia (1707-1713). La isla es cedida a Saboya y las tropas españolas junto con el virrey se retiran dirigiéndose a reforzar el sitio de Barcelona.

Contrajo matrimonio en 1682 con Isabel María de la Cerda y Aragón, hija de Juan Francisco de la Cerda y Enríquez de Ribera, octavo duque de Medinaceli, y de Catalina Antonia de Aragón, novena duquesa de Segorbe, de cuyo enlace nacieron varios hijos.

Falleció el 30 de julio de 1721.

Bibliografía

 ÁLVAREZ-OSSORIO Y ALVARIÑO, Antonio: La Guerra de Sucesión por la Monarquía de España. El final de la Sicilia española, Universidad Autónoma de Madrid.

 Ficha de Carlos Felipe Spinola.

Nobles de Italia del siglo XVII
Nobles de Italia del siglo XVIII
Duques de Sesto
Militares de España del siglo XVIII
Virreyes de Sicilia
Nacidos en Madrid

Carlos Felipe Spínola


Hakan Demirel (d. 7 Nisan 1986) Basketbol Süper Ligi Türk profesyonel basketbolcudur. 1.92 metre boyundaki oyuncu oyun kurucu pozisyonunda görev almıştır.

Basketbol kariyeri

Kulüp kariyeri
Tofaş altyapısından yetişen Hakan Demirel daha sonra Tofaş'ta A takıma kadar yükseldi. NCAA'de Batı Karolina Üniversitesi'ne gitti. Ancak profesyonel maçlara çıktığı için ceza aldı ve bu yüzden Türkiye'ye geri döndü.

Daha sonra Fenerbahçe'ye transfer oldu.

2007'de Fenerbahçe ile şampiyonluk yaşadıktan sonra NBA'ye gitmesi gündeme geldi. Ancak sonradan draft'tan çekildi.

2010-11 sezonunda Erdemirspor takımında oynadıktan sonra Ağustos 2011'de Fenerbahçe Ülker ile bir yıllık anlaşmaya vardı.

Millî takım kariyeri

2006 yazında Dünya Kupası ve 20 Yaş Altı Avrupa Şampiyonası'nda takımıyla birlikte görev aldı.

Başarıları

 2004 - Türkiye 2. Lig Şampiyonluğu
 2002 Türkiye 2. Liginin en iyi genç oyuncusu ödülü
 2004 - Avrupanin en iyi savunmacısı ödülü
 2004 Gençler ve Ümitlerde Avrupa 2. liği
 2006 - Gençler ve Ümitlerde Avrupa 2. liği
 2006 - A millî takım Dünya 6.lığı
 2007 Dünya'nın en iyi genç Avrupalı 10. oyuncusu
 Alt Yapılarda 5 kez En Değerli Oyuncu Ödülü
 2006-2007 sezonu Beko Basketbol Ligi Şampiyonluğu
 23. Cumhurbaşkanlığı Erkek Basketbol Kupası
 2009 Teknosa Türkiye Kupası İkinciliği

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TBLStat.net Oyuncu Profili
 Eurobasket.com'daki profili

1986 doğumlular
Erzurum doğumlu sporcular
Yaşayan insanlar
Türk gurbetçi basketbolcular
Türk erkek basketbolcular
Türk basketbol yorumcuları
Oyun kurucu basketbolcular
Tofaş SK basketbolcuları
Erdemirsporlu basketbolcular
Darüşşafaka SK basketbolcuları
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Gaziantep Basketbol basketbolcuları
Uşak Sportif basketbolcuları
Trabzonspor basketbolcuları
Antalya Büyükşehir Belediyesporlu basketbolcular
2009 Akdeniz Oyunları basketbolcuları
İstanbul Bilgi Üniversitesinde öğrenim görenler
İstanbul Büyükşehir Belediyespor basketbolcuları
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Akdeniz Oyunları madalyalı basketbolcular

Hakan Demirel


Pazuzu, Sümer ve Akad mitolojilerinde, rüzgâr cinlerinin kralı ve tanrı Hanbi'nin oğludur. Ayrıca, Sümerliler için güneybatı rüzgârını, fırtınaları taşımayı, temsil ederdi.

Mitoloji
Pazuzu genellikle bir erkeğin vücudu ve bir köpek veya aslan'ın kafasıyla tasvir edilmiştir. Ayak yerine pençeleri, bir çift kanadı ve bir akrebin kuyruğuna sahiptir. Ayrıca, sağ eli yukarı, sol eli ise aşağı doğru sarkar; ellerinin bu durumunun hayat ve ölüm veya yaratmak, yok etmek anlamlarına geldiği düşünülmüştür.

Pazuzu, kuru dönemlerde kıtlık ve kuraklık, yağmurlu dönemlerde ise çekirge getiren Güney-batı rüzgârının ciniydi. Doğum sırasında anne ve bebeğe zarar verdiğine inanılan kötü niyetli tanrıça Lamaştu'dan korunmak için Pazuzu muskaları takılırdı. Her ne kadar kötü bir ruh olsa da, Pazuzu'nun insanları salgınlara ve diğer şeytani ruhlara karşı koruduğuna inanılır.

Popüler Kültürde
 The Exorcist (1973) filmi ve kitabında Pazuzu rahip Merlin'in daha önceden savaştığı ve Regan'ı ele geçiren cin olarak tasvir edilir.
 Hikâyenin başlangıç kısmını anlatan bir devam filmi olan The Exorcist: The Beginning'de (2004) rahip Merlin'in 1949'da Doğu Afrika'da Pazuzu ile savaşması anlatılır.
 Pazuzu ismi ve figürü birçok farklı kurgusal çalışmada geçmiştir. Daha fazla bilgi için Pazuzu (anlam ayrımı) sayfasına bakınız.

Mezopotamya mitolojisi
Mezopotamya demonları
Bereket tanrıları
Mezopotamya tanrıları
Mitolojik krallar
Hava ve gök tanrıları

Pazuzu


1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı, Osmanlıların Ruslara yenik düşmesiyle sonuçlanmış bir savaştır. Bu savaşın sonucunda Ukrayna'nın güneyi, Kuzey Kafkaslar ve Kırım, Rusya'nın eline geçmiştir.

Nedenleri
Savaş ilk önce Lehistan'da kralla soylular arasında çıkan bir anlaşmazlık yüzünden başladı. Rus Çariçesi II. Katerina Lehistan'ı parçalamak amacıyla Lehistan'ın içişlerine karışıyordu. Kralı soylulara karşı desteklemek amacıyla bölgeye Kazak askerlerini gönderdi. Askerler Osmanlı Devleti sınırları içindeki Balta kentine girerek katliam yaptılar. Osmanlı padişahı III. Mustafa bu durumu protesto ederek 25 Eylül 1768 tarihinde Rusya'ya savaş açtı. Lehistan'da krala karşı çıkan soylular Osmanlı Devleti'nin yanında yer aldılar. Birleşik Krallık da Rus donanmasına danışmanlar göndererek Rusya'nın yanında yer aldı. Osmanlı padişahı, Çerkes prensi Bematıqo Mısost'a halife olarak Kafkasya'daki tüm Müslüman halkların resmen Rusya ile savaşa katılmalarını emrettiğini belirten bir mektup gönderdi ve zaten Rus-Çerkes Savaşı sebebiyle Rusya ile savaşan Çerkesler bunu kabul etti.

Savaşın Olduğu Cepheler

Savaşın başlamasıyla Lehistan, 3 büyük devlet (Prusya, Avusturya ve Rusya) tarafından kıskaca alındı. Rus generali Aleksandr Suvorov, Leh ordusunu 23 Mayıs 1771 tarihinde Lanckorona'da, 23 Kasım 1771 tarihinde de Stolowice'de yendi. Böylece Lehistan'daki savaş sona erdi. Kazandığı bu zaferlerle yıldızı parlayan Suvorov Osmanlı cephesine gönderildi.

Kırım Hanı Kırım Giray, Şubat 1769'da Güney Rusya'ya başarılı akınlar yaptı. Sadrazam Yağlıkçızade Mehmed Emin Paşa 1 Mayıs 1769'da ve sadrazam Moldovancı Ali Paşa 12 Ağustos 1769'da iki başarılı Hotin seferi yaptılar. Fakat Kırım Giray'ın ölümünden sonra Rus orduları Kırım'a girdiler. Yeniçerilerin artan başarısızlıkları ve emre karşı çıkmaları gibi nedenlerle Ruslar Eflak ve Boğdan'a girdiler. 21 Eylül 1769 tarihinde de Hotin'i ele geçirdiler. Ruslar Osmanlı Devletini içten çökertmek için Mora Yarımadasındaki Rumlar arasında ayaklanma çıkarttılar. Kaptan-ı Derya Mandalzade Hüsameddin Paşa, 9 Nisan 1770 tarihinde Mora Yarımadasına bir çıkartma yaparak bu ayaklanmayı bastırdı.

Ancak Osmanlıların Balkanlarda Rusya karşısındaki yenilgileri devam etti. Rus kumandanı Petro Rumyantsev 7 Temmuz 1770'te Prut nehrinin bir kolu olan Larga nehri boylarında, Larga Muharebesinde Kırım Hanı Kaplan Giray komutasındaki Kırım Hanlığı ve Osmanlı Ordusunu yine bu yerin yakınında Prut nehrinin bir kolu olan Kagul Irmağı'nda Kartal Ovası Muharebesi'nde, Osmanlı yeniçerileri ve Kırım tatarlarından oluşan büyük bir orduyu ağır bir yenilgiye uğrattı. Bu meydan muharebeleri akabinde savaşın yönü tamamen Osmanlı İmparatorluğu aleyhine döndü. Rus birlikleri İsmail, Akkerman, Bender kalelerini ellerine geçirdiler. Ayrıca Çariçe II. Katerina Aleksey Grigoryeviç Orlov komutasındaki Rus donanmasını Baltık Denizi'nden Akdeniz'e gönderdi. İlk defa Akdeniz'e savaşa giren Rus donanması İzmir yakınlarında Çeşme burnu ile Sakız adası arasında Osmanlı donanmasıyla savaşa tutuştu. 5-7 Temmuz 1770 tarihleri arasında yapılan bu savaşta Rus donanması Osmanlıları büyük bir yenilgiye uğrattı. Bu olaydan sonra Rus donanması 1770-1774 yılları arasında 5 yıl daha Ege Denizi'nde kaldı. Bilinmeyen nedenlerle 2 Kasım 1772 ve 9-10 Haziran 1774 tarihlerinde iki kez daha Çeşme Limanı'na gelerek kaleyi ve şehri tekrar topa tuttu.

Osmanlı Orduları; 2 Ağustos 1771'de Özi (Kırım), 12 Eylül 1771'de Yerköy (Boğdan), 29 Haziran 1773'te Silistre (Boğdan), 20 Ekim 1773'te Varna'da bazı zaferler kazandılar. Ancak bu zaferler savaşın gidişinin Osmanlı İmparatorluğu aleyhine sürmesini engelleyemedi. 1774 yılında Rumyantsev'in komutası altında tekrar saldırıyla geçen Rus ordusu Tuna nehrini geçerek Şumnu'ya doğru ilerlemeğe başladı. Bu sırada Osmanlı tahtı el değiştirmiş, III. Mustafa ölmüş, yerine kardeşi I. Abdülhamit tahta geçmişti. Sadrazam Muhsinzade Mehmed Paşa Rus ordusunu karşılamak üzere yeniçeri Ağası Yeğen Mehmed Paşa kumandasında gönderdiği bir ordu Kozluca'da Rumyantsev'in ordusuna yenildi. Rumyantsev bu başarıdan sonra Şumnu'ya kadar ilerledi.

Savaşın Sonuçlanması

21 Temmuz 1774 tarihinde tahta yeni geçmiş olan Osmanlı padişahı I. Abdülhamit, Küçük Kaynarca Antlaşmasını imzalayarak savaşa son verdi. Bu antlaşmayla Kırım'a bağımsızlık verildi. Ama Rusya'nın asıl amacı bağımsız olan Kırım'ı kısa bir süre sonra topraklarına katmaktı. 9 yıl sonra 1783 yılında Rusya Kırım'ı ilhak ederek resmen kendine bağladı. Kısa bir süre sonra da Ruslarla Osmanlılar arasında tekrar savaş çıktı.

Kaynakça

 1770 Çeşme Deniz Savaşı: 1768-1774 Osmanlı Rus Savaşları, Oğuz Aydemir ve Ali Rıza işipek, Denizler Kitabevi, Temmuz 2006, ISBN 9750005147.
 1774 Küçük Kaynarca Andlaşması, Osman Köse, Türk Tarih Kurumu, VII. Dizi, Sayı 218, 2006, ISBN 975-16-1865-7.

Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşları

Kırım tarihi
Kırım Hanlığı
Polonya'nın savaşları
Gürcistan'ın savaşları
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

1768-1774 Osmanlı-Rus Savaşı


Die Havana Tropicals waren eine US-amerikanische Eishockeymannschaft aus Miami, Florida. Das Team spielte in der Saison 1938/39 in der Tropical Hockey League.

Geschichte
Die Mannschaft wurde 1938 als Franchise der erstmals ausgetragenen Tropical Hockey League gegründet. Wie die anderen drei Teilnehmer der Liga trugen sie ihre Heimspiele im Metropolitan Ice Palace in Miami, Florida, aus, vertraten jedoch die kubanische Hauptstadt Havanna. In ihrer einzigen Spielzeit belegten die Tropicals den vierten und letzten Platz der Tropical Hockey League. Nachdem die Liga nach nur einem Jahr wieder aufgelöst wurde, stellten auch die Tropicals den Spielbetrieb ein.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik Havana Tropicals
 The Internet Hockey Database – Spielerliste Havana Tropicals

Eishockeyverein (Tropical Hockey League)
Sportverein (Miami)
Gegründet 1938
Aufgelöst 1939

Havana Tropicals


Stor tinamu () er en fugleart, der lever i landene i det nordligste Sydamerika, i  Amazonas regnskov samt i Mellemamerikas sydlige del.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Amazonas fugle
Mellemamerikas fugle
Tinamuer

Stor tinamu


1. Kromozom, karyotiplemede ilk olarak yer alan, insan kromozomları içindeki en büyük kromozomdur. İnsanlarda normalde diğer tüm otozomal kromozomlarda olduğu gibi, iki çift halide bulunur. Yaklaşık 246 milyon nükleotid baz çifti taşır. İnsan toplam DNA'sının %8'ini kapsar.

Her kromozomdaki genleri saptamak, genetik araştırmaların halihazırda en aktif konusudur. Kromozom 1'de 3.141 gen bulunur. Nükleotidlerinin farklı dizilimleri 740.000 civarındadır. Bu rakam, ilk tahminlerin çok üzerindedir. İnsan Genomu Projesi başladıktan 20 yıl sonra tam olarak yapısı çözümlenmiştir.

Genler

Kromozom 1 üzerinde yer alan genlerden bazıları şöyledir:

 ACADM: asil-Koenzim A dehidreogenaz, C-4'ten C-12'ye doğru zincir
 COL11A1: kollajen,tip XI, alfa 1
 CPT2: karnitin palmitoiltransferaz II
 DBT: dihidrolipoamid dallanmış zincir transasilaz E2
 DIRAS3: DIRAS ailesi, GTP-bağlayıcı RAS-benzeri 3
 ESPN: espin (otozomal resesif (çekinik) sağırlık 36)
 F5: koagülasyon faktör V (proakselerin, yağlama faktörü)
 FMO3: flavin (monooksigenaz 3 içeren)
 GALE: UDP-galaktoz-4-epimeraz
 GBA: glulozidaz, beta; asid (glukosilseramidaz içeren) (Gaucher hastalığı geni.)
 GJB3: gap junction protein, beta 3, 31kDa (konneksin 31)
 GLC1A: glakom geni
 HFE2: tip 2 hemokromatozis (erken)
 HMGCL: 3-hidroksimethil-3-methilglutaril-Koenzim A liaz (hidroksimetilglutarikasiduria)
 HPC1: prostat kanseri geni
 IRF6: bağ doku bilgisi geni
 KCNQ4: potasyum voltaj-kapılı kanal, KQT-altailesi benzeri, üye 4
 KIF1B: kinesin ailesi üyesi 1B
 LMNA: lamin A/C
 MFN2: mitofusin 2
 MPZ: myelin protein sıfır (Charcot-Marie-Tooth nöropati 1B)
 MTHFR: 5,10-metilenetetrahidrofolat redüktaz (NADPH)
 MTR: 5-metiltetrahidrofolat-homosistein metiltransferaz
 MUTYH: mutY homolog (E. coli)
 PARK7: Parkinson hastalığı (otozomal çekinik, erken hücum) 7
 PINK1: PTEN putativ kinaz 1
 PLOD1: prokollajen-lizin 1, 2-oksoglutarat 5-dioksigenaz 1
 PPOX: protoporfirinojen oksidaz
 PSEN2: presenilin 2 (Alzheimer hastalığı 4)
 SDHB: süksinat dehidrogenaz kompleks altünite B
 TSHB: tiroid stimulasyon hormonu, beta
 UROD: uroporfirinojen dekarboksilaz (porfirya kutanea tarda geni)
 USH2A: Usher sendromu 2A (otozomal çekinik, orta)

Hastalıklar

Kromozom 1 üzerinde yer alan genlerin sebep olduğu hastalıklardan en çok bilinen bazıları şöyledir:

 Alzheimer hastalığı
 Alzheimer hastalığı, tip 4
 Göğüs kanseri
 Karnitin palmitoyltransferaz II eksikliği
 Charcot-Marie-Tooth hastalığı
 Charcot-Marie-Tooth hastalığı, tip 1
 Charcot-Marie-Tooth hastalığı, tip 2
 Kollajenopati, tip II ve XI
 Konjenital hipotiroidizm
 Sağırlık, otozomal çekinik sağırlık 36
 Ehlers-Danlos sendromu
 Ehlers-Danlos sendromu, kifoskoliozis tipi
 Faktör V Leiden trombofilia
 Ailesel adenomatous polypozis
 Galaktosemia
 Gaucher hastalığı
 Gaucher hastalığı tip 1
 Gaucher hastalığı tip 2
 Gaucher hastalığı tip 3
 Gaucher-hastalığı benzeri
 Glokom (Göz Tansiyonu)
 Hemokromatozis
 Hemokromatozis, tip 2
 Hepatoeritropoietik porfriya
 Homosistinuria
 Hutchinson Gilford Progeria Sendromu
 3-hidroksi-3-metillglutaril-CoA liaz eksikliği
 Akçaağaç ürin hastalığı
 Orta-zincir asil-koenzim A dehidrogenaz eksikliği
 Sendromik olmayan sağırlık
 Sendromik olmayan sağırlık, otozomal baskın
 Sendromik olmayan sağırlık, otozomal çekinik
 Parkinson hastalığı
 Feokromositoma
 Porfriya
 Porfriya cutanea tarda
 Popliteal pterygium sendromu
 Prostat kanseri
 Stickler sendromu
 Stickler sendromu, COL11A1
 Trimetillaminuria
 Usher sendromu
 Usher sendromu tip II
 Van der Woude sendromu
 Porfriya varyetesi
Urbach-Wiethe Sendromu (Lipoid Proteinosiz)

Düzensizlikleri
İnsanın en büyük kromozomu olduğu için diğerlerinden kolayca ayrılan bu kromozomda belirtilen düzensizliklerin sayısı azdır. Bu sapmalar kromozomun yüzük şeklini (ring) alması veya uzun kol (q) trizomisi sonucu ortaya çıkmaktadır. En belirgin hastalıklar, Rh eritroblastosis, galaktozepimeraz eksikliği ve konjenital kataraktır.

Ayrıca bakınız
 Genetik hastalık
 Genetik tanı merkezi
 Kalıtsal hastalıklar

Kromozom 1 (insan)


Reyhanlı, Türkiye'nin Hatay iline bağlı bir ilçesidir.

Reyhanlı daha önceki tarihlerde İrtah Dinlenme yeri anlamına da gelir. Genelde birkaç Arap aşiretinin yaşadığı yer olarak bilinen İrtah adında küçük bir kasaba idi. 16. yüzyıldan itibaren yoğunlukla Rey bölgesinden göçebe olarak gelen Türkler (Türkmen aşiretleri) bu kasabaya yerleşmişlerdir. 1855 yılında Rumeli'den Kafkas ve Kıbrıs göçmenleri getirilerek kasabaya yerleştirilmiştir. Daha sonra Reyhanlı ismini alan kasaba 1918 yılında Fransızlar tarafından ele geçirilmiş, bucak statüsü ile yönetilmiştir. 8 Temmuz 1938 yılında Fransız işgalinden kurtarılıp, Türkiye Cumhuriyeti topraklarına katıldığı yıl olan 1939 yılında ilçe olmuştur. Türk Edebiyatının önde gelen isimlerinden ailesi Dimetoka göçmeni olan Cemil Meriç'in çocukluğu Reyhanlı'da geçmiştir. Şarkıcı Gökhan Güney Reyhanlı'lıdır. Yemek kültürü çok zengindir.

Yenişehir gölü görülmesi gereken doğal güzelliklerdendir.

Reyhanlı ilçesi Akdeniz bölgesinde ve Hatay'ın doğusunda yer alır. Akdeniz iklimi hakimdir. Doğusunda ve güneyinde Suriye, batısında Hatay merkez ilçesi ve kuzeyinde Kumlu ilçesi bulunmaktadır. İlçeye bağlı 31 köy ve bir merkez belediyesi vardır. Ayrıca önemli bir gelir kaynağı olan Cilvegözü Sınır Kapısı da bu ilçededir.

İlçede genellikle tarıma dayalı ekonomi hakimdir. Amik Gölü'nün 1972 yılında kurutulmasının tamamlanması ile pamuk ve buğday tarım içindeki önemini arttırmıştır. Ürün çeşidinde pamuk ve hububat en büyük paya sahiptir; ilçede ayrıca büyük baş hayvancılık, süt inekçiliği, koyun ve keçi besiciliği de yapılmaktadır. İlçede sanayileşme tarım ve tarıma dayalı sanayi kollarında gelişmiştir. Çırçır ve prese fabrikaları ile iplik, un ve hidrofil pamuk fabrikaları ilçenin önemli sanayi tesisleridir.

Tarihçe

Reyhanlı birçok uygarlığa ev sahipliği yapmıştır. Tarihi İsa'dan önce Yontma Taş Çağı'na kadar uzanır.

Binlerce senelik geçmişin tarihi henüz saptanamayan Hurriler ve Mitanniler'in Hatay'da egemenliklerinin izleri tespit edilmiştir.

İsa'dan önce 1595'te Halep'te yapılan bir barış antlaşması sonucunda Hatay bölgesi Murşil'in ölümüne kadar Hitit Devleti'nin egemenliğine girmiştir.

Daha sonra Asurlar, Persler, Büyük İskender ve MÖ 64 yılında da bölge Roma İmparatorluğu hakimiyetine girmiştir. M.S. 14 yılları arasında Ağustos döneminde her dört yılda bir tekrar edilecek olan olimpiyat oyunları Hatay'da başlar. Daha sonra Selçuklu-Bizans ilişkileri ve savaşları sürerken doğudan gelen Türk Akıncıları bölgeye girerler. Bölge halkı Türkler'i benimser. Özellikle Hristiyan Bizans'a karşı Türk-Arap birliği bu dönemde defalarca gerçekleşir.

Selçuklu himayesinde akınların ve fetihlerin sürmesi 1067 yılında Hanoğlu Harun adlı bir Karahanlı prensinin Reyhanlı'daki Artah (Pınarbaşı) ve İmma (Yenişehir) kalelerini Bizanslılardan alması büyük yankılar uyandırır. 12.12.1084 tarihinde Antakya Süleyman Şah tarafından fethedilir ve 1085 yılında da Reyhanlı Bizanslılardan alınır. Reyhanlı'daki Artah ve İmma kaleleri stratejik önemleri nedeniyle sık sık el değiştirir.

1268 ortalarından itibaren bölgeye Memlüklüler girer. 1378 tarihinde Dulkadiroğlu Beyliği Amik Ovası'nı ele geçirir. Karışıklıklar bu dönemde de sürer. 24 Ağustos 1516 yılından itibaren Mercidabık Savaşı'ndan sonra Osmanlı'ların himayesine girmiştir. Büyük Reyhanlı Aşiretinin bulunduğu bölge aşiretleri ileri gelenlerin, Konya'da toplanarak 1690 yılında Osmanlı Devleti'ne bağlılıklarını bildirmişlerdir. 1865 yılında Derviş ve Cevdet paşaların komutasında bölgeye gelen ıslah birliğinin sonbahar da Amik Ovası'nın doğusunda Reyhaniye adıyla merkezi yerleşim birimini kurmuşlar ve  Türkmen Boyları'nı mecburi iskana tabi tutmuştur.

30 Ekim 1918 günü Mondros Mütarekesi'nin imzalanmasıyla Hatay'ında içinde bulunduğu Osmanlı İmparatorluğu'nun işgaline başlanmıştır. 1919 yılının Eylül ayında Hatay'da Müdafaa-i Hukuk Örgütü kurulmuştur. Tayfur Sökmen, Dedebeyzade Hakkı, Türkmenzade Ahmet'in Yüzbaşı Asım Bey yönetiminde toplanarak işgalci Fransızlar'a karşı görev bölümü yapmışlardır. Tayfur Sökmen'in Amik Ovasındaki yerel direnişçilerin başına geçerek mücadeleye devam etmiştir.

20 Ekim 1921 tarihinde Hatay konusunda Türkiye-Fransa arasında bir antlaşma imzalandı. Buna göre Hatay'da özel bir yönetim kurulacaktı. 24 Temmuz 1923'te Lozan Barış Anlaşması'nın imzalanması ile Suriye ve Lübnan'daki Fransa manda hakimiyeti Milletler Cemiyeti'nce kabul edildi. 9 Eylül 1936 günü işgal altında bulunan Suriye'nin egemenliği Fransa tarafından kabul edildi. Bu sırada Hatay Fransız işgaline karşı silahlı mücadeleye devam ederek kurtulmaya çalışıyordu. Türkiye ise siyasi alanda çalışmalarına devam ediyordu.

20 Mayıs 1937 tarihinde Hatay'ın uluslararası bir statüye kavuşması şimdiki Birleşmiş Milletler kararıyla oldu. Hatay adı ise İskenderun Sancağı adıyla geçiyordu. 1938 tarihinde Türk ve Fransız askerleri arasında varılan antlaşma gereğince Hatay'da asayişi sağlamak üzere 2500 er kişilik birer askeri birlik Hatay'a girdi.

8 Temmuz 1938 günü Türk askeri Albay Şükrü Kanatlı komutasında Reyhanlı'ya girdi ve tekrar Kırıkhan'a döndü. 2 Eylül 1938 günü Hatay Millet Meclisi ilk toplantısını yaptı, devletin adı Hatay olarak kabul edildi ve devletin başına Tayfur Sökmen getirildi. 25 Ekim 1938 günü Kırıkhan'a bağlı bir nahiye olan Reyhaniye ilçe oldu. 23 Haziran 1939 tarihinde Ankara'da yapılan Hatay antlaşmasıyla Türk - Fransız görüşmeleri sonucunda Hatay Türkiye Cumhuriyeti'ne bırakıldı. 7 Temmuz 1939 tarihli ve TBMM'nin 3711 sayılı yasası ile Hatay il, Reyhaniye ise Reyhanlı adıyla ilçe oldu.

Ekonomi

Tarım
Reyhanlı bir tarım ilçesidir. Tarım üretimi Türkiye ortalamasına göre yüksektir. Burada makinalı tarım yapılmaktadır. 310.000 dekarlık ekilen arazinin 200.000 dekarı sulanabilmektedir. Tarım ilaçlaması bir kısım sıvı gübreleme, tarım tipi uçaklarla yapılır. Tarım ürünlerinin bir kısma özel sektör tarafından alınmaktadır. İlçe sınırları içerisinde birçok sebzede üretilmektedir. Ürünlerin büyük bir kısmı başka şehirlere oradan da dış ülkelere (Ortadoğu-Rusya-Ortaasya ülkelerine) pazarlanmaktadır. İlçe merkezinde resmi ve özel tarım kuruluşları vardır. Tarım üretimi teknik elemanlarca daha iyi üretim için sürekli denetlenmektedir.

Ticaret
Avrupa'nın Ortadoğu kapısı olan Cilvegözü sınır kapısı Reyhanlı ilçesi sınırları içerisindedir. E-5 karayolu (Europe-5) buradan geçer. Avrupa ülkelerinden gelerek Ortadoğu ve Afrika'ya gidecek kara nakli araçları Reyhanlı Cilvegözü sınır kapısından geçerler. Cilvegözü sınır kapısının Reyhanlı ekonomisine çok ciddi katkısı vardır.
Reyhanlı'da haftanın belirli günlerinde ilçe pazarı kurulmaktadır. Tarım üreticilerinin bir kısmı ürünlerini burada pazarladıkları gibi, pazarcılığı meslek edinenlerde bu işi yaparak ihtiyaç duyulan ürünleri başka yerlerden getirerek burada satarlar. Vatandaşın çoğu haftalık ihtiyacını buradan karşılar. 1993 yılında Reyhanlı Borsasında çalışmalar sürmüştür. Ticaret ve Sanayi odasının kayıtlarına göre ilçeden birçok mal ihraç edilmiştir.

Sanayi
Reyhanlı'da sanayi tarıma dayalı yapılmaktadır. Reyhanlı'da üretilen pamuk için çırçır ve prese fabrikaları kurulmuştur. Bu fabrikalardan çoğu özel sektörün bir kısmı ise devletin malıdır. Bu fabrikalarda çırçırlanan pamuk çekirdeğinden ayrılır. Elyafı, balya halinde başka şehirlerdeki iplik fabrikalarına satılır. Çıkan çekirdeğin bir kısmı hayvan yemi bir kısmı ise yağ fabrikalarına satılır. İhtiyaç kadarı da tohum olarak ayrılır. Buğdayın bir kısmı ise özel sektör tarafından satın alınır. diğer bir kısmı ise Reyhanlı dışından gelen tüccarlara satılır un fabrikalarında kullanılır. köylerde ise köylüler un için buğday mevsiminde buğday alır, yıkar, öğütür ve bahçelerinin tandırlarında ekmek yaparlar. Öğütme işi değirmenlerde yapılır. Su ile çalışan değirmenlerin yerini şimdi elektrikle çalışanlar almıştır. Ayrıca şehirde küçük sanayi sitesi vardır. Yetersiz kaldığından siteye yakın dükkânlarda da faaliyet sürdürülmektedir. Sanayi sitesinde iş alanından çok çeşitli dükkânlar vardır ayrıca her türü otomobilin özel servis atölyeleri mevcuttur.

Ulaşım
Hatay hava limanı ile yerleşime ulaşım sağlanabilinmektedir. Havaalanından Reyhanlı'ya ve Reyhanlı'dan havaalanına servis ve ulaşım hizmeti vardır.

Reyhanlı, etrafındaki ilçeler ile komşu illere düzenli kara yolları ile bağlanmıştır. Yolların bir kısmının etrafı ağaçlıktır. Köy yollarının genelinin yolu asfaltlıdır. Ulaşılamayan köy yoktur. Yollar yaz kış ulaşıma açıktır Reyhanlı'dan her gün Ankara, İstanbul, İskenderun, Adana, Mersin gibi büyük merkezlere son model otobüslerle ulaşmak mümkündür. İlçeler arasında ise minibüs, taksi dolmuş seferleri sıkça yapılmaktadır. Gaziantep'e ise her gün minibüsle gidilebilir. Seferler karşılıklı yapılmaktadır. Hatay il merkezi Antakya'dan ise Türkiye'nin her tarafına doğrudan seferler olduğu gibi Suriye, Ürdün, S. Arabistan, Yemen gibi Ortadoğu ülkelerine ve İstanbul bağlantılı Rusya, Romanya, Bulgaristan başta olmak üzere bütün Avrupa'ya otobüsle ulaşmak mümkündür. En yakın hava alanı Hatay Havalimanıdır (57 km). En yakın deniz yolu İskenderun limanı (80 km), Cilvegözü gümrüğü (8 km) dir. Suriye-Halep şehri (55 km), İstanbul 1200 km, deniz (67 km) Çevlik plajıdır.

Kültürel ve tarihi miras

Reyhanlı Hamamat Kaplıcaları
Reyhanlı-Kırıkhan karayolu üzerinde Kumlu İlçesi'nde bulunmaktadır. Yörenin en büyük kaplıcası olup birçok hastalığa iyi geldiği söylenmektedir. Şu an Reyhanlı Hamamat kaplıcaları kapatılmıştır.

Reyhanlı Hamamı
Reyhanlı İlçesi'ne 20 km uzaklıktadır. Türkiye-Suriye sınır kapısına çok yakınında bulunan kaplıcada yaklaşık 5 kaynakta su çıkmaktadır. İçme olarak da kullanılabilen kaplıca suyu çeşitli romatizmal hastalıklara iyi gelmektedir.

İmma
Antakya-Cilvegözü yolu üzerinde Reyhanlı yakınında şimdi piknik yeri olarak kullanılan antik dönem yerleşim yeri vardır.

Cüdeyde
Bu höyükte yapılan kazılarda MÖ 4500 – M.S. 600 yılları arasını kapsayan 17 tabaka (kültür katı) bulunmuştur.

Yenişehir

Yenişehir Gölü civarında, Roma döneminde "İmma" adıyla anılan bir yerleşim yeri vardı. Şimdi piknik yerleri ve çay bahçeleri ile ünlüdür.

Kızlar Sarayı
Cilvegözü'nde tampon bölgede kalmıştır.

Atçana
Reyhanlı – Antakya yolunda müzeye bağlı bir ören yeridir. MÖ 18. yüzyıla ait Yarim – Lim, MÖ 15. yüzyıla ait Nigme – Pa sarayları ile bir tapınağın kalıntıları bulunmaktadır. Bulunan eserler Hatay Arkeoloji Müzesi'nde ve kaçırılan eserler British Museum'da sergilenmektedir.

Tainat
Bir Hitit sarayı ile tapınak ortaya çıkarılan Tainat'ta çıkarılan eserler de Hatay Arkeoloji Müzesinde sergilenmektedir.

Nüfus

Ayrıca bakınız
 2013 Reyhanlı'da bombalama

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Reyhanlı Kaymakamlığı
 T.C. Reyhanlı Belediyesi

Reyhanlı


Eric Hilliard "Ricky" Nelson (Teaneck, New Jersey, 8. svibnja 1940. – De Kalb, Teksas, 31. prosinca 1985.) bio je američki glazbenik i glumac. Od osme je godine zajedno sa svojom obitelji glumio u poznatoj radijskoj i televizijskoj seriji The Adventures of Ozzie and Harriet. Godine 1957. započeo je svoju dugu i uspješnu pjevačku karijeru. Njegova slava dovela ga je do uloge u poznatome filmu Rio Bravo u kojem je glumio s Deanom Martinom, Johnom Wayneom, Walterom Barannanom i Angie Dickinson. Na Billboard Hot 100 ljestvici imao je 53 pjesme, a neke od njegovih najpoznatijih pjesama jesu Poor Little Fool, Travelin' man, Hello Mary Lou,  A Teenager's Romance i Lonesome Town. Uvršten je u Kuću slavnih rock and rolla  21. siječnja 1987.

Djetinjstvo
Ricky Nelson rođen je u Teanecku, New Jerseyju. Bio je drugi sin Ozzieja Nelsona i Harriet Nelson. Ricky je bio nesigurno dijete i bolovao je od teške astme. Producent John Guedel opisao je Rickyja kao simpatičnog, sramežljivog i misterioznog dječaka. Guedel je 1944. producirao humorističnu radijsku seriju The Adventures of Ozzie and Harriet za Rickyjeve roditelje. Emisija je debitirala u nedjelju 8. listopada 1944. uz dobre kritike. Ozzie je s vremenom postao glavni scenarist serije i temeljio je epizode na bratskim zgodama svojih sinova. Godine 1952. Nelsonovi su snimili film Here Come The Nelsons. Film je bio pravi hit, stoga je Ozzie bio uvjeren da obitelj može napraviti prijelaz s radijskog etera na male televizijske ekrane. Dana 3. listopada 1952. humoristična serija The Adventures of Ozzie and Harriet počela se prikazivati na televizijskim ekranima te je bila prikazivana do 3. rujna 1966. što je čini jednom od najdugovječnijih humorističnih serija u povijesti televizije.

Smrt
Ricky Nelson poginuo je u zrakoplovnoj nesreći 31. prosinca 1985. leteći prema Dallasu.

Izvori

Američki glazbenici
Američki glumci

Ricky Nelson


Christian Widenmann (* 25. April 1802 in Mönchengladbach; † 27. Mai 1876 in Köln) war ein deutscher Jurist und Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung.

Leben
Christian Widenman studierte von 1821 bis 1825 Rechtswissenschaften in Bonn und Berlin. In Bonn schloss er sich 1821 der Alten Bonner Burschenschaft/Germania Bonn an. Nach seinem Studium war er Gerichtspraktikant an mehreren Orten in der Rheinprovinz, 1833 etwa am Oberlandesgericht in Hamm. Von 1833 bis zu seinem Tod wirkte er als Advokat.

Im Revolutionsjahr 1848 wurde er für den Wahlkreis 34, Provinz Rheinland (Mönchengladbach) in das Paulskirchenparlament gewählt. Er war Mitglied der Fraktionen Württemberger Hof und Augsburger Hof und im Gesetzgebungs-, Wahlbegutachtungs- und Zentralgewalt-Ausschuß.

1849 war er Abgeordneter im Gothaer Nachparlament und Unterstaatssekretär im Reichsministerium der Justiz. Außerdem war er seit 1848 Vorsitzender der Kommission zur Ausarbeitung eines gemeinsamen deutschen Handelsrechts.

In seinem Todesjahr 1876 wurde Widenmann promoviert und zum Geheimen Justizrat ernannt.

Literatur
 Peter Kaupp: Burschenschafter in der Paulskirche. Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999.
 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 6: T–Z. Winter, Heidelberg 2005, ISBN 3-8253-5063-0, S. 289–290.

Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Mitglied der Frankfurter Nationalversammlung
Deutscher
Geboren 1802
Gestorben 1876
Mann

Christian Widenmann


An Eragrostis sennii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emilio Chiovenda. An Eragrostis sennii in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis sennii


Prava LGBT osoba u Hrvatskoj proširena su posljednjih godina, iako se LGBT osobe još mogu suočavati s određenim pravnim ograničenjima u odnosu na ostale stanovnike.

Seksualna aktivnost između osoba istog spola u Hrvatskoj legalna je od 1977. godine. Istospolne veze prvi put su zakonski uređene 2003. godine stupanjem na snagu Zakona o neregistriranom suživotu. Slijedom referenduma održanog 2013. godine Ustav Republike Hrvatske definira brak kao zajednicu muškarca i žene, tj. zakonski zabranjuje istospolne brakove. Unatoč tome, Zakon o životnom partnerstvu iz 2014. godine daje istospolnim parovima gotovo jednaka prava koja imaju heteroseksualni parovi. 2020. godine priznato je pravo istospolnog para na udomljavanje djece uz objašnjenje da bi suprotna odluka bila diskriminatorna i protivna Zakonu o životnom partnerstvu osoba istoga spola i Ustavu Republike Hrvatske. U Hrvatskoj su zakonom zabranjeni svi oblici diskriminacije temeljene na seksualnoj orijentaciji i rodnom identitetu.
Godine 2022. pravomoćnom sudskom presudom omogućeno je zajedničko posvajanje istospolnim parovima.

Prava LGBT osoba u Hrvatskoj većinom podržavaju stranke ljevice, lijevog centra, centra i zelene stranke, dok su desnica, desni centar i organizacije bliske katoličkoj crkvi glavni protivnici njihovom proširenju.

Prema organizaciji ILGA, Hrvatska se prema pravima LGBT osoba u 2015. nalazila na petom mjestu među ukupno 49 država, što je napredak u odnosu na 12. mjesto u 2014. godini. Godine 2016. Hrvatska je na istoj ljestvici pala za 4 mjesta te se nalazila na 9. mjestu.

Hrvatska je jedna od 11 članica tzv. LGBT Core Grupe Ujedinjenih Naroda za suzbijanje nasilja i diskriminacije (eng. LGBT Core Group at U.N. on Ending Violence and Discrimination).

Povijest

Do 20. stoljeća
Ne postoje podatci o odnosu prema homoseksualnosti u Hrvatskom Kraljevstvu. Kaznenim zakonom Kraljevine Hrvatske pod vlašću Habsburgovaca, donesenim 27. svibnja 1852., nije se kažnjavala homoseksualnost. Prema predlošku kaznenog zakona za Kraljevinu Hrvatsku i Slavoniju iz 1879. homoseksualnost je trebala biti kažnjiva zatvorskom kaznom u trajanju do 5 godina, ali taj zakon nikad nije stupio na snagu.

Drugi svjetski rat
Unatoč tome što su tijekom Drugog svjetskog rata homoseksualci bili među žrtvama holokausta u Europi, u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj nisu postojali zakoni fašističkog režima koji bi kriminalizirali homoseksualnost. S druge strane, unutar jugoslavenskog partizanskog pokreta nekoliko homoseksualnih partizanskih pripadnika osuđeno je na smrt.

Doba komunizma
Tijekom SFR Jugoslavije homoseksualne aktivnosti muškaraca bile su ilegalne i kažnjive zatvorom do dvije godine prema kaznenom zakonu iz 1951. godine. Homoseksualce su komunisti proglasili "neprijateljima sustava" te nisu mogli biti članovi Saveza komunista Jugoslavije.

Promjene su se dogodile nakon što je Hrvatskoj i ostalim jugoslavenskim republikama omogućena veća kontrola nad vlastitim zakonodavstvom. Ustavne reforme iz 1974. rezultirale su poništenjem federalnog kaznenog zakona, čime je svaka jugoslavenska republika mogla usvojiti vlastiti zakon. Godine 1977. SR Hrvatska donijela je vlastiti kazneni zakon kojim je homoseksualnost dekriminalizirana. Hrvatska zdravstvena komora uklonila je homoseksualnost s popisa mentalnih poremećaja 1973. godine, odnosno četiri godine prije donošenja novog kaznenog zakona i 17 godina prije Svjetske zdravstvene organizacije.

LGBT osobe postale su vidljivije 1980.-ih godina. Godine 1985. Toni Marošević postao je prva javna osoba koja je obznanila svoju homoseksualnost. Marošević je kratko vodio i radijsku emisiju koja se bavila socio-političkim pitanjima. Prva lezbijska udruga u Hrvatskoj, Inicijativa Lila, osnovana je 1989., a prestala je s radom godinu dana kasnije.

Neovisna Hrvatska
Tijekom raspada SFR Jugoslavije i Domovinskog rata razne feminističke, mirovne i zelene organizacije pridružile su se kampanji protiv rata u Hrvatskoj. Nakon neovisnosti Hrvatske službeno je 1992. godine osnovana prva LGBT udruga, pod nazivom LIGMA. Udruga je postojala do 1997. godine. Najvažniji događaj 1990.-ih godina bilo je izjednačavanje dobi mogućnosti davanja pristanka na seksualne odnose za heteroseksualne i homoseksualne osobe.

Nakon 2000. pojavile su se nove LGBT udruge (od kojih su među prvima bile LORI, osnovana 2000. i ISKORAK, osnovana 2002.), zakonski je uređen tzv. neregistriran suživot te je kriminalizirana diskriminacija na temelju spolne orijentacije i rodnog identiteta. Ujedno je održan prvi Zagreb Pride.

U 2013. udruga "U ime obitelji" zatražila je da se u Ustav uvede odredba prema kojoj je brak zajednica muškarca i žene. Taj zahtjev poduprla je i rimokatolička Crkva. Zagrebački kardinal Josip Bozanić objavio je pismo u kojem je izrazio stavove katoličke Crkve o tome da je brak zajednica muškarca i žene. Na ustavnom referendumu na koji je izašlo 38% birača, njih 66% odlučilo je podržati inicijativu udruge "U ime obitelji" te je u Ustav uvedena odredba prema kojoj je brak zajednica muškarca i žene. Tadašnji predsjednik Vlade Zoran Milanović iskazao je svoje nezadovoljstvo rezultatom referenduma i činjenicom da je organizacija referenduma koštala 50 milijuna kuna.

Godine 2014., Vlada Republike Hrvatske donijela je Zakon o životnom partnerstvu, kojim su prava istospolnih parova gotovo izjednačena onima heteroseksualnih parova. Istospolni parovi nemaju mogućnost zajedničkog posvajanja djece i pristup IVF proceduri.

Godine 2022. pravomoćnom sudskom presudom omogućeno je zajedničko posvajanje istospolnim parovima.

Zaštita od diskriminacije
Zakon o suzbijanju diskriminacije iz 2008. godine, uz ostalo, zabranjuje i diskriminaciju na temelju seksualne orijentacije, rodnog identiteta i rodnog izraza.

Zabrana diskriminacije na temelju roda, seksualne orijentacije, rodnog identiteta i/ili rodnog izraza uključena je i u druge zakone:
 Kazneni zakon (uključuje zakone o zločinima iz mržnje, te rasne i druge diskriminacije; npr. članak 125.),
 Zakon o ravnopravnosti spolova (npr. članak 6.),
 Zakon o kaznenom postupku (npr. članak 6.),
 Zakon o znanstvenoj djelatnosti i visokom obrazovanju (npr. članak 77.),
 Zakon o medijima (npr. članak 3.),
 Zakon o elektroničkim medijima (npr. članak 15.),
 Zakon o životnom partnerstvu osoba istog spola (npr. članak 69.),
 Zakon o radu (npr. članak 142.),
 Zakon o sportu (npr. članak 1.),
 Zakon o međunarodnoj i privremenoj zaštiti (npr. članak 15.),
 Zakon o volonterstvu (npr. članak 9.)

Svakodnevni život
Grad Zagreb ima najrazvijeniju LGBT scenu s gay klubovima, barovima i ostalim gay-friendly sadržajima. U tom gradu nalazi se i prvi LGBT centar u Hrvatskoj te u njemu djeluje organizacija Queer Zagreb koja promiče jednakost LGBT osoba kroz manifestacije kao festival Queer Zagreb i mjesečni filmski festival Queer MoMenti na kojima se prikazuju filmovi LGBT tematike. Drugi LGBT centar u Hrvatskoj otvoren je u Splitu 24. svibnja 2014., a treći u Rijeci 16. listopada 2014. godine. Rijeka, Osijek, Hvar, Rab, Rovinj, Dubrovnik i drugi gradovi također imaju sadržaje namijenjene LGBT osobama.

Povorke ponosa

Zagreb Pride

Prva povorka ponosa u Hrvatskoj održana je uz incidente u Zagrebu 29. lipnja 2002. godine. Podrška javnosti, kao i broj sudionika na toj povorci, raste iz godine u godinu. Povorka je 2006. godine imala regionalni karakter te su joj prisustvovale osobe iz zemalja u kojima su takve manifestacije zabranjene. Dosad najveća povorka ponosa održana je 2016. godine, a prisustvovale su joj i mnoge javne osobe.

Split Pride

Prva povorka ponosa u Splitu održana je 11. lipnja 2011. godine uz sigurnosne incidente zbog kojih se njezinim sudionicima morala pružiti zaštita. Nekoliko stotina protivnika povorke uhićeno je, a događaj je naposljetku prekinut. Hrvatski mediji iskazivali su podršku sudionicima i pozivali na sudjelovanje na nadolazećem Zagreb Prideu. U 2012. godini održan je drugi Split Pride na kojem je sudjelovalo i pet ministara u tadašnjoj hrvatskoj vladi. U 2013. godini povorka je održana bez incidenta te je u njoj po prvi put sudjelovao i jedan gradonačelnik.

Osijek Pride

Dana 6. rujna 2014. godine održana je, bez incidenata, prva povorka ponosa u Osijeku. Organizirala ju je osječka LGBT udruga LiberOs. Na povorci su sudjelovali i tadašnji ministar gospodarstva Ivan Vrdoljak te LGBT aktivisti iz Srbije i Grčke.

Ostale povorke
Dana 9. lipnja 2012. godine održana je, bez incidenata i uz sudjelovanje nekoliko stotina osoba, povorka u Rijeci tijekom koje je pružena podrška Split Prideu.

Oko 1500 sudionika sudjelovalo je 27. svibnja 2015. u povorci podrške istospolnom braku od Zrinjevca do Trga svetog Marka u Zagrebu.

Dan uoči održavanje referenduma o braku 2013. godine oko tisuću ljudi sudjelovalo je u povorci podrške istospolnom braku u Zagrebu. Povorke podrške održane su i u Puli, Splitu i Rijeci.

Turizam namijenjen LGBT osobama

Hrvatsku godišnje posjeti oko 200.000 LGBT turista. Destinacije, kao što su Dubrovnik, Hvar, Krk, Rab, Rijeka, Rovinj i Zagreb, oglašavaju se kao gay-friendly, odnosno kao otvorene i gostoprimljivo nastrojene prema LGBT osobama.

Grad Rab je od 1980.-ih godina popularna destinacija LGBT osoba, a 2011. godine postao je prva destinacija u Hrvatskoj koja se oglašava kao gay-friendly. U srpnju 2008. godine na Hvaru se vjenčao gay par iz Južne Amerike. U lipnju 2012. godine, tadašnji ministar turizma Veljko Ostojić izrazio je dobrodošlicu svim LGBT turistima u Hrvatskoj te je podržao Split Pride.

Sažetak prava

Vanjske poveznice

 Zakon o suzbijanju diskriminacije (NN 85/2008) na stranicama Narodnih novina
 Zakon o izmjenama i dopunama Zakona o suzbijanju diskriminacije (NN 112/2012) na stranicama Narodnih novina
 Godišnji izvještaj  organizacije ILGA-Europe o položaju LGBT osoba u Hrvatskoj

Izvori

Hrvatska

Prava LGBT osoba u Hrvatskoj


Clubul Sportiv Municipal Volei Alba Blaj, cunoscut în mod obișnuit ca CSM Volei Alba Blaj, este un club profesionist de volei din Blaj, România.

Istoric
Fondată în anul 2011, echipa își desfășoară meciurile de pe teren propriu în Sala "Transilvania" din Sibiu, cu o capacitate de 1.850 de locuri. În 2018, echipa din Blaj a ajuns până în Final 4 al Ligii Campionilor CEV, o premieră în istoria clubului.

Pe 5 mai 2018, CSM Volei Alba Blaj a reușit un succes istoric pentru voleiul din România după ce s-a calificat în finala Ligii Campionilor CEV, în urma unei victorii cu 3–1 împotriva Galatasaray SK Istanbul în semifinala disputată la Sala Polivalentă din București.

Tot în 2018, Consiliul Local Blaj și Consiliul Județean Alba au decis de comun acord să sprijine construirea unei săli de sport noi cu 2.000 de locuri. Termenul avansat pentru inaugurarea acesteia este anul 2020.

Palmares

Național
 Divizia A1
 Câștigătoare (7): 2015, 2016, 2017, 2019, 2020, 2022, 2023

 Cupa României
  Câștigătoare (4): 2017, 2019, 2021, 2022

 Supercupa României
  Câștigătoare (1): 2021

European
 Liga Campionilor CEV
 Finalistă (1): 2018

 Cupa CEV
 Finalistă (2): 2019, 2023

Recorduri europene
Pe 6 mai 2018, în finala Ligii Campionilor 2018, CSM Volei Alba Blaj a făcut un record cu cel mai rău scor încasat într-o finală de cupă europeană de când s-a adoptat sistemul cu punct pentru fiecare acțiune, realizând doar 45 puncte: VakifBank Istanbul – CSM Volei Alba Blaj 3–0 (25-17, 25-11, 25-17).

Pe 19 martie 2019, în meciul tur al finalei Cupei CEV 2019, CSM Volei Alba Blaj a făcut un record cu cel mai rău scor încasat într-o finală de Cupă CEV (feminin) de când s-a adoptat sistemul cu punct pentru fiecare acțiune, realizând doar 49 puncte: CSM Volei Alba Blaj – Unet e-work Busto Arsizio 0–3 (19-25, 16-25, 14-25).

Pe 17 martie 2021, în meciul tur al fialei Cupei Challenge 2021, CSM Volei Alba Blaj a făcut un record cu cel mai rău scor încasat într-o finală de Cupă Challenge de când s-a adoptat sistemul cu punct pentru fiecare acțiune, realizând doar 46 puncte: CSM Volei Alba Blaj – System9 Yesilyurt 0–3 (12-25, 18-25, 16-25). Acest record a fost egalat o săptămână mai târziu, pe 24 martie în meciul retur: System9 Yesilyurt – CSM Volei Alba Blaj: 3–0 (25-17, 25-17, 25-12).

Echipă

Echipa actuală
Echipa în sezonul 2019–2020:

Banca tehnică

Vezi și
 Echipa națională de volei feminin a României

Note

Legături externe
Pagina de Facebook
Profil CEV
Profil Voleiromania

Cluburi românești de volei
Volei în Blaj
Fondări în 2011

CSM Volei Alba Blaj


Onthophagus polyphemi é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hubbard em 1894.

Referências

Ligações externas

polyphemi
Coleópteros descritos em 1894

Onthophagus polyphemi