Arthur William Edgar O'Shaughnessy (14 March 184430 January 1881) was a British poet and herpetologist. Of Irish descent, he was born in London. He is most remembered for his poem "Ode", from his 1874 collection Music and Moonlight, which begins with the words "We are the music makers, / And we are the dreamers of dreams", and which has been set to music by several composers including Edward Elgar (as The Music Makers), Zoltán Kodály, Alfred Reed and, more recently, 808 State (ex:el: nephatiti) and Aphex Twin (Selected Ambient Works 85-92).

Early life and herpetology

In June 1861, at age 17, Arthur O'Shaughnessy received the post of transcriber in the library of the British Museum, reportedly through the influence of Sir Edward Bulwer Lytton. According to Sir Edmund Gosse, O'Shaughnessy was one of Bulwer Lytton's many bastard children. Two years later, he became a herpetologist in the museum's zoological department. From 1874 to his premature death, he described six new species of reptiles, and after his death, he was honoured in the specific name, oshaughnessyi, of four new species of lizards described by Albert Günther and George Albert Boulenger.

Poetry
However, O'Shaughnessy's true passion was for literature. He published his first collection of poetry, Epic of Women, in 1870, followed two years later by Lays of France in 1872, and then Music and Moonlight in 1874. He is now best remembered for the first poem in his collection Music and Moonlight, entitled "Ode", which begins with the words: "We are the music makers, / And we are the dreamers of dreams".

When he was 30, he married and did not produce any more volumes of poetry for the last seven years of his life. His last volume, Songs of a Worker, was published posthumously in 1881. Although denigrated by T. S. Eliot as a "minor poet"' in an influential 1957 essay, O'Shaughnessy was both formally and aesthetically cutting-edge. For example, he is one of the few Pre-Raphaelite poets to have needed a steady income, and his corpus often explores the relationship between art and work. Unlike other Pre-Raphaelites, O'Shaughnessy saw poetry as the result of toil rather than the consequence of a moment's frenetic inspiration.

Personal life
The artists Dante Gabriel Rossetti and Ford Madox Brown were among O'Shaughnessy's circle of friends, and in 1873, he married Eleanor Marston, the daughter of author John Westland Marston and the sister of the poet Philip Bourke Marston. Together, he and his wife wrote a book of children's stories, Toy-land (1875). They had two children together, both of whom died in infancy.

Eleanor died in 1879, and O'Shaughnessy himself died in London two years later at the age of 36 from the effects of a "chill" after walking home from the theatre on a rainy night. He is buried in Kensal Green Cemetery.

Legacy
The anthologist Francis Turner Palgrave, in his work, The Golden Treasury declared that of the modern poets, despite his limited output, O'Shaughnessy had a gift that in some ways was second only to Tennyson and "a haunting music all his own".

O'Shaughnessy's translations of Parnassian poetry, and the influence of French decadence on his own work, were crucial in setting the stage for English-language decadence in the 1890s. Jordan Kistler writes that he was "instrumental in bridging the gap between the Pre-Raphaelitism practised by poets such as D. G. Rossetti and William Morris in the 1870s and the aestheticism of the 1890s".

O'Shaughnessy is commemorated in the scientific names of four species of lizards: Calumma oshaughnessyi, Cercosaura oshaughnessyi, Enyalioides oshaughnessyi, and Pachydactylus oshaughnessyi.

Works
An Epic of Women (1870)
Lays of France (1872)
Music and Moonlight: Poems and Songs (1874)
Toy-land (with Eleanor W. O'Shaughnessy) (1875)
Songs of a Worker (1881) (published posthumously)

Sources
Arthur O'Shaughnessy: Music Maker by Molly Whittington-Egan (2013) Bluecoat Press
Arthur O'Shaughnessy, a Pre-Raphaelite Poet in the British Museum by Jordan Kistler (2016) Routledge

References

External links

List of O'Shaughnessy papers held at Queen's University Belfast

1844 births
1881 deaths
British male poets
19th-century British poets
19th-century British male writers
British herpetologists

Arthur O'Shaughnessy


Marie Allard (Marsella, Francia, 14 de agosto de 1742 - París, 14 de enero de 1802) fue una bailarina y maestra francesa, amante del bailarín y maestro Gaetano Vestris y madre del también bailarín Auguste Vestris.

Proveniente de una familia de muy bajos recursos, poco se sabe de su infancia. Debutó como bailarina en Marsella y, posteriormente, baila en la Comédie-Française de París, en 1756. Estando en París conoció a Gaetano Vestris y se convirtió en su alumna y posteriormente en su amante. En 1760 nace Auguste Vestris.

Ingresó al Ballet de la Ópera de París en 1761 y se retiró en 1782, por un aumento considerable de su peso que le impedía seguir en escena.

Como bailarina destacó por sus interpretaciones en papeles de carácter y cómicos.

Referencias

Bibliografía

Bailarinas de Francia
Maestros de danza de Francia
Francesas del siglo XVIII
Nacidos en Marsella
Fallecidos en París

Marie Allard


Filmen fra det hellige Land er en dansk dokumentarisk stumfilm fra 1924, der er instrueret af Gunnar Sommerfeldt.

Handling
Filminstruktøren Gunnar Sommerfeldts sjældne, historiske optagelser fra Palæstina i 1920'erne, fra før dele af regionen blev til Israel, dokumenterer arkæologiske udgravninger på sporet af tidligere civilisationer i Mellemøsten. Landet er i filmen tydeligt skildret som et religiøst landskab. Optagelserne viser knapt befolkede områder eller centre, hvor skarer samles til spirituelle fester. På denne tid var Palæstina under britisk mandat, men briternes tilstedeværelse er stort set ikke dokumenteret på billederne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1924
Dokumentarfilm fra Danmark

Filmen fra det hellige Land


30440 Larry este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
30440 Larry este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Reedy Creek de John Broughton. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,00 ua, o excentricitate de 0,20 și o înclinație de 1,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

30440 Larry


David Guramishvili foi um poeta georgiano que escreveu as melhores peças da literatura georgiana pré-romântica.

Referências
Rayfield, Donald (2000), The Literature of Georgia: A History: 1st edition, pp. 116–120. Routledge, .

Nascidos em 1705
Mortos em 1792
Nobreza da Geórgia

David Guramishvili


Die erste Wahl zum Niedersächsischen Landtag fand am 20. April 1947 statt.

Ausgangssituation
Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs gründete die britische Militärregierung am 1. November 1946 aus den ehemals selbstständigen Ländern Braunschweig, Hannover, Oldenburg und Schaumburg-Lippe das heutige Bundesland Niedersachsen mit Hannover als Landeshauptstadt. In den vier Vorgängerländern waren ernannte Landtage eingerichtet worden, die die Regierung kontrollieren sollten. Aufgrund der Neubildung des Landes erfolgte die erste freie Landtagswahl später als in den anderen Ländern. Vorläufig war der durch die Militärregierung ernannte Landtag, der am 9. Dezember 1946 erstmals zusammentrat, die Legislative.

Der späte Wahltermin und die Zusammenstellung des Landes aus unterschiedlichsten Vorgängerstaaten führte zu einem spezifischen Parteiensystem. Während der Rest des Landes überwiegend evangelisch war, sind das Emsland und das Oldenbürger Münsterland katholisch geprägt. Hier entwickelte die Zentrumspartei ihren Schwerpunkt. Umgekehrt wirkten in den protestantischen Gegenden um Hannover und Braunschweig die Traditionen der Deutsch-Hannoverschen Partei nach, die als Niedersächsische Landespartei (NLP) neu gegründet wurde und als Deutsche Partei bei dieser Wahl den größten Erfolg ihrer Geschichte feiern konnte. Beide Parteien schmälerten das Ergebnis der überkonfessionellen neuen Partei CDU, die dadurch in Niedersachsen ein im Ländervergleich außerordentlich schlechtes Ergebnis erzielte.

Ergebnis
Die Wahlbeteiligung lag bei 65,1 %.

Folgen
Der von der Militärregierung eingesetzte Ministerpräsident Hinrich Wilhelm Kopf (SPD) wurde durch eine Allparteienregierung aus SPD, CDU, FDP, KPD und Zentrum im Amt bestätigt. 1948 schieden die FDP, die DP und die KPD aus der Regierung aus, 1950 die CDU. Der Wahlsieg leitete eine achtjährige Regierungszeit der SPD ein: 1955 wurde erstmals eine bürgerliche Regierung gebildet.

Siehe auch
 Liste der Mitglieder des Niedersächsischen Landtages (1. Wahlperiode)

Quellen
 Wahlen in Deutschland
 Wahlarchiv der Tagesschau

Einzelnachweise

1947
Niedersachsen Landtag
Landtag (Niedersachsen)
Britische Besatzungszone
Niedersächsische Geschichte (20. Jahrhundert)

Landtagswahl in Niedersachsen 1947


Corypha umbraculifera (Talipot palm) is a species of palm, native to southern India (Malabar Coast) and Sri Lanka.

තල (පුස්කොල සඳහා පත්‍ර යොදාගන්නා)


في نظرية المخططات، مخطط دائرة هو مخطط تكون نقاطه تمثل أوتار في دائرة بحيث ترتبط كل نقطتين في المخطط إذا كان الوترين المقابلين لهما متقاطعين.

تعقيد الخوارزمية
العديد من المسائل التي تكون بدرجة تعقديد مسألة NP كاملة يكون لها حل في الزمن الخطي على مخطط الدائرة.

مراجع

دوائر
نظرية المخططات

مخطط دائرة


Altmark var áður svæði í Brandenborg, Þýskalandi. Það samanstóð af vesturhluta Brandenborg og norðurhluta Saxlands-Anhalt.

Þýskaland

Altmark


Ti i ja je studijski album Zdravka Čolića objavljen 1975. godine.

Vanjske poveznice
 Ti i ja na stranici Discogs

Albumi iz 1975.

Ti i ja


Pseashjo  o Pseashja (Псеашха) es un macizo montañoso en el Cáucaso Occidental, en Rusia, a 20 km de Krásnaya Poliana, del que nacen los ríos Málaya Labá, Urushten y Psluj. El topónimo Pseashjo, proveniente de la lengua adigué significa "montaña caudalosa", en relación con los varios ríos que nacen en ella.

El macizo está limitado por el oeste por el puerto de Pseashjo, que cruza en dirección NE-SO y tiene una anchura de unos 500 metros, originado por un antiguo glaciar. Este puerto forma una vía de acceso entre Psebai y la zona de Krásnaya Poliana, y fue utilizado en 1835 por el barón ruso Fiódor Tornau en sus exploraciones hacia el sur de la cordillera principal del Cáucaso (Kbaade, en adigué) y la zona del Mar Negro y Ádler. Al suroeste el macizo está delimitado por el valle del río Psluj, al este por los de los ríos Málaya Labá y Chistaya, al norte por el de los ríos Jolodnaya y Mramornaya, así como el del puerto de Mramorni (2800 m), y al sur el paso del monte Aishja (2401 m).

Las principales cimas del macizo son el Pseashjo Norte (3256,9 m), el Pseahjo Sur (3251,2 m), el Uzlovaya (3196 m), el Sájarni Pseashjo (3188,9 m) y el Pseashjo Occidental (2899,8 m)

En el macizo de Pseahjo se encuentran once glaciares. El glaciar homónimo es el más grande del krai de Krasnodar, con 1.5 kilómetros cuadrados de superficie. En las últimas décadas el tamaño de los glaciares está reduciéndose.

El macizo es un lugar de interés turístico, atravesado por rutas senderistas.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Псеашхо.
 Tarchevski, B. A., Masiv gory Pseashjo. Краевед Черноморья, 2005, N.º 7, pp.79-85
 Tornau, F. F., Vospominaniya Kavkazskogo ofitsera. Moscú: АИРО-XX, 2000
 Efremov, Y. K., Tropami gornogo Chernomoria−2a изд, дополн. и исправл. — Krasnodar: ООО «Качество», 2008
 Macizo Pseashjo

Pseashjo
Montañas del krai de Krasnodar

Pseashjo


Franz Straub (* 25. Februar 1889 in Bergrothenfels, Rothenfels; † 1977) war ein deutscher Polizeibeamter und SS-Führer. Er wurde unter anderem bekannt als Chef der Gestapo im deutsch besetzten Belgien in den Jahren 1940 bis 1944.

Leben und Wirken
Nach dem Schulbesuch studierte Straub Rechtswissenschaften. 1913 trat er in den Polizeidienst ein. Nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten  wechselte er 1933 zur Bayerischen Politischen Polizei. Um 1936 trat Straub in die NSDAP (Mitgliedsnummer 3.651.455) und die SS (SS-Nr. 342.170) ein.

Während des Zweiten Weltkriegs amtierte Straub vom 13. Juni 1940 bis zum Rückzug der deutschen Besatzungstruppen aus Belgien im September 1944 im Rang eines Kriminaldirektors und mit der Dienstbezeichnung eines "Leiters der Gestapo beim Beauftragten des Chefs der Sicherheitspolizei und des SD" in Brüssel als Leiter aller in Belgien eingesetzten Gestapokräfte. Organisatorisch war Straubs Gestapo als Abteilung IV bei der Dienststelle der Sicherheitspolizei und des SD in Brüssel angesiedelt, die nacheinander von Karl Hasselbacher (Juli 1940 bis September 1940), Constantin Canaris (September 1940 bis Oktober 1941), Ernst Ehlers (Oktober 1941 bis Februar 1944) und Eduard Strauch (März bis September 1944) geführt wurde.

In seiner Eigenschaft als Leiter der Gestapozentrale in Brüssel war Straub spätestens seit 1943 maßgeblich an der Organisation der Deportation der belgischen Juden beteiligt, deren Durchführung von einem speziellen Judenreferat umgesetzt wurde, das seit Ende Februar 1943 seiner Abteilung IV unterstand.

Während dieser Zeit wurde er am 20. April 1943 zum SS-Sturmbannführer befördert. Im Herbst 1944 wurde Straub als Sonderbevollmächtigter des Reichssicherheitshauptamtes mit dem Auftrag, dort einen Koordinierungsstab "zur Bekämpfung von Widerstandsgruppen für das gesamte ehemalige österreichische Staatsgebiet" aufzubauen zur Wiener Staatspolizeileitstelle entsandt.

Zum Ende des Zweiten Weltkriegs geriet Straub in alliierte Kriegsgefangenschaft. In der Folge wurde er im Rahmen der Nürnberger Prozesse als Zeuge vernommen und seine Aussagen über die Tätigkeit der Gestapo in Belgien in einem Kommissionsbericht des Colonel Neave zusammengefasst. Aus diesem Bericht wurde in den Verhandlungen des Nürnberger Prozesses gegen die Hauptkriegsverbrecher zitiert. Bei der Vernehmung räumte Straub ein, dass von ihm fünfzig Häftlingsfolterungen bei Vernehmungen ("Third degree interrogation") angeordnet wurden.

1950 wurde Straub durch ein Brüsseler Militärgericht zu fünfzehn Jahren Zwangsarbeit verurteilt, aber bereits 1951 nach Deutschland abgeschoben. Nach seiner Wiedereinstellung in den Polizeidienst war er bis zu seiner Pensionierung als Polizeiamtmann beim Präsidium der Bayerischen Grenzpolizei tätig.

Literatur
 Serge Klarsfeld; Maxime Steinberg (Hrsg.): Die Endlösung der Judenfrage in Belgien. Dokumente, the Beate Klarsfeld Foundation, New York, ca. 1981.
 Insa Meinen: Die Shoah in Belgien, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2009 ISBN 978-3-534-22158-5.
 Susanne Meinl; Joachim Schröder: "Einstellung zum demokratischen Staat: Bedenkenfrei". Zur Frühgeschichte des Bayerischen Landesamtes für Verfassungsschutz (1949–1965), München 2013 PDF

Weblinks
 Paul Hoser: Schutzstaffel (SS), 1925-1945. In: Historisches Lexikon Bayerns

Einzelnachweise

Jurist (Nationalsozialismus)
Jurist in der Polizeiverwaltung
Gestapo-Personal
Person (Reichssicherheitshauptamt)
SD-Personal
Täter des Holocaust
Person (deutsche Besetzung Belgiens 1940–1945)
Zeuge in den Nürnberger Prozessen
Polizist (Bayern)
Verurteilte Person (NS-Kriegsverbrechen)
NSDAP-Mitglied
SS-Mitglied
Deutscher
Geboren 1889
Gestorben 1977
Mann

Franz Straub


La Messe basse est une compagnie de création théâtrale et de production basée à Montréal et fondée en 2012 par Jérémie Boucher, Dany Boudreault et Maxime Carbonneau.

Histoire
La Messe basse est une compagnie de création multidisciplinaire et de production théâtrale qui s'intéresse aux écritures nouvelles et aux sujets contemporains inusités. Elle produit notamment des spectacles avec des aspects numériques particulièrement intégrés comme Siri ou Dans le nuage.

En 2012, année de sa fondation, Jérémie Boucher, diplômé de l'École nationale de théâtre du Canada en production et Maxime Carbonneau, diplômé du Conservatoire d'art dramatique de Montréal prennent à tous deux la direction générale de la compagnie.

La direction artistique est, elle, assurée par Dany Boudreault, diplômé de l'École nationale de théâtre du Canada et Maxime Carbonneau.

En 2019 avec Aalaapi, la compagnie étend pour la première fois son champ d'activité en assurant la production d'un spectacle dont elle n'est pas à l'origine.

La même année, la comédienne et autrice, Laurence Dauphinais rejoint la compagnie au titre d'artiste associée.

Basée à Montréal, la compagnie fait tourner ses spectacles au Canada mais aussi au Royaume-Uni, en France, en Allemagne et au Brésil.

Plusieurs des créations de la compagnie sont publiées aux éditions Les Herbes rouges, Le Quartanier et Instant Scène.

Spectacles

Créations
 2021 : Dans le nuage de Maxime Carbonneau et Laurence Dauphinais. Mis en scène par Maxime Carbonneau et Laurence Dauphinais avec Robin-Joël Cool, Karine Gonthier-Hyndman, Leila Donabelle Kaze, Olivier Morin et Gabriel Szabo, présenté au Centre du Théâtre d'Aujourd'hui.
 2020 : Corps célestes de Dany Boudreault. Mis en scène par Édith Patenaude avec Brett Donahue, Gabriel Favreau, Louise Laprade, Julie Le Breton et Évelyne Rompré, présenté au Centre du Théâtre d'Aujourd'hui.
 2019 : Les Murailles d'Erika Soucy. Mis en scène par Maxime Carbonneau avec Philippe Cousineau, Éva Daigle, Jacques Girard, Gabriel Cloutier Tremblay et Erika Soucy, présenté au Théâtre Périscope de Québec. La pièce est une adaptation du roman éponyme publié chez VLB Éditeur en 2016.
 2017 : La Femme la plus dangereuse du Québec : d'après Josée Yvon de Dany Boudreault, Maxime Carbonneau et Sophie Cadieux. Mis en scène par Maxime Carbonneau avec Nathalie Claude, Philippe Cousineau et Ève Pressault présenté au Théâtre Denise-Pelletier de Montréal.
 2016 : Siri de Maxime Carbonneau, Laurence Dauphinais et Siri. Mis en scène par Maxime Carbonneau avec Laurence Dauphinais et Siri, présenté au Festival TransAmériques.
 2014 : Descendance de Dany Boudreault et Maxime Carbonneau. Mis en scène par Maxime Carbonneau avec Martin Faucher, Annette Garant, Rachel Graton, Raphaëlle Lalande, Julien Lemire et Louise Turcot, présenté au Centre du Théâtre d'Aujourd'hui.
 2013 : (e), un genre d'épopée de Dany Boudreault. Mis en scène par Dany Boudreault avec Dany Boudreault, Robin-Joël Cool et Marie-Pier Labrecque, présenté au Centre du Théâtre d'Aujourd'hui.

Productions déléguées
 Aalaapi, avec Ulivia Uviluk, Nancy Saunders et Angel Annanack est une pièce créée par le collectif Aalaapi, d'après un documentaire radiophonique de Magnéto réalisé par Marie-Laurence Rancourt et Daniel Capeille. La pièce qui évoque le paysage sonore du Nunavik est mise en scène par Laurence Dauphinais. Elle est présentée pour la première fois au Centre du Théâtre d'Aujourd'hui à Montréal en juin 2019.

Références

Troupe de théâtre de Montréal

La Messe basse


Top Junk es una banda de dance-punk de Filipinas. Integrada por Izel Sarangelo-Plácido (voz), Coy Plácido (guitarra, bajo, teclas, sintetizador) y Dennis Leung (batería). Coy formó parte de la banda SessiOnroad e Izel (también conocido como Tuesday Vargas) son los compositores principales del grupo.

Historia
La banda se formó a partir de 2005, su estilo musical es una fusión entre los géneros musicales como el punk rock, disco, pop, new wave y el funk. Sus canciones en directo, reflejan sobre las reflexiones cotidianas. La banda escogió su nombre que refleja las contradicciones constantes de la vida en general, de las preocupaciones simples de las reflexiones filosóficas. Sus canciones han sido una de las más descargadas a través de varios sitios web, además para escuchar su música de forma gratuita abierta a sus seguidores. En diciembre de 2009, Top Junk lanzaron su disco homónimo bajo expedientes denominado "Acorde D".

Miembros
Izel Sarangelo
Coy Placido
Dennis Leung

Anteriores integrantes
Tim Panganiban (2005-2008)

Discografía

Álbumes de Estudios
Top Junk (2009)(D Chord Records)

Singles
 The In-Crowd (tema de Jack TV The Peep Show)
 Ciber S.
 Kapit Mahal
 "Di Na Magdaramdam

Enlaces externos
top junk official site (www.topjunk.com.ph)}
Myspace page
Top Junk at ReverbNation

Grupos de música de Filipinas

Top Junk


El distrito de Chincheros es uno de los ocho distritos de la provincia de Chincheros ubicada en el departamento de Apurímac, bajo la administración del Gobierno regional de Apurímac, en el sur del Perú.
Respecto a la organización de la Iglesia católica forma parte de la Diócesis de Abancay la cual, a su vez, pertenece a la Arquidiócesis de Cusco.

Historia
Durante la colonia, Chincheros era parte del partido de Andahuaylas que pertenecía a la intendencia de Huamanga. En la República, los partidos se transforman en provincias y las intendencias en departamentos. En 1846, con el Decreto Supremo N.º 024765/46 se crea el distrito de Chincheros, con la denominación de VILLA CHINCHEROS. El 28 de abril de 1873 se crea el departamento de Apurímac, disponiendo que formen parte las provincias de Andahuaylas, Abancay, Aymaraes, Antabamba y Cotabambas, la primera de ellas perteneciente al departamento de Ayacucho y las otras a Cusco. Todavía esta doble procedencia es visible, pues Andahuaylas geográfica y culturalmente está vinculada a Ayacucho, igual que la provincia de Chincheros, en tanto que las otras provincias están vinculadas a Cusco.

Su nombramiento como provincia desmembrada de Andahuaylas se dio un 30 de diciembre de 1983; con el Decreto Ley N.º 23759, "Crease en el departamento de Apurímac, la provincia de Chincheros, cuya capital será la villa de Chincheros. La provincia de Chincheros estará constituida por los distrito de Chincheros con su capital la villa de Chincheros, Ongoy con su capital la villa de Ongoy, Ocobamba con su capital la villa de Ocobamba, Cocharcas con su capital del pueblo de Cocharcas y Ancco Huallo con su capital el pueblo de Uripa, se determina los límites de la provincia de Chincheros desmembrándose del territorio de la provincia de Andahuaylas". Su creación se da en el gobierno del Arq. Fernando Belaúnde Terry.

Geografía
La ciudad de Chincheros se encuentra ubicada en los Andes Centrales. Está a 2 795

Autoridades

Municipales

 2015-2018
 Alcalde: FR
.

Festividades
 Carnavales.
 San Juan Bautista.
 Virgen del Carmen.
 Virgen del Rosario.

Véase también
 Región Apurímac
 Organización territorial del Perú

Referencias

Enlaces externos

 INEI Perú

Chincheros

Distrito de Chincheros


بلدية إل باركو دي أفيلا (بالإسبانية: El Barco de Ávila) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية إل باركو دي أفيلا 2.729 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

توأمة
لإل باركو دي أفيلا اتفاقيات توأمة مع:
 يكلا (ديسمبر 1988 - )

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية إل باركو دي أفيلا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

إل باركو دي أفيلا


Benjamin Hawkins (August 15, 1754June 6, 1816) was an American planter, statesman and a U.S. Indian agent. He was a delegate to the Continental Congress and a United States Senator from North Carolina, having grown up among the planter elite. Appointed by George Washington in 1796 as one of three commissioners to the Creeks, in 1801 President Jefferson  named him "principal agent for Indian affairs south of the Ohio [River]", and was principal Indian agent to the Creek Indians.

Hawkins established the Creek Agency and his plantation near present-day Roberta, Georgia, in what became Crawford County. He learned the Muscogee language, and had a Creek woman, Lavinia Downs, as common-law wife, who, in the Creek's matrilineal society, provided an entry into that world. He had seven children with her, although he resisted Creek pressure to marry her until near the end of his life. He wrote extensively about the Creek and other Southeast tribes: the Choctaw, Cherokee and Chickasaw. He eventually built a large complex using African slave labor, including mills, and raised a considerable quantity of cattle and hogs.

Early life and education

Benjamin Hawkins was born to Philemon Hawkins and Delia (Martin) Hawkins on August 15, 1754, the third of four sons. The family owned a slave plantation in what was then Granville County, North Carolina, but is now Warren County.  He attended the county schools, then at the College of New Jersey (later to become Princeton University). He was "apt at multiple languages", a linguistic competence that would later enable him to learn Indian languages. When the College (which he never graduated from) temporarily closed due to the outbreak of war, Hawkins was commissioned a Colonel and served for several years on George Washington's staff as his main interpreter of French.

Career
Hawkins was released from federal service late in 1777, as Washington learned to rely on Lafayette for dealing with the French.  He returned home, where he was elected to the North Carolina House of Representatives in 1778.  He served there until 1779, and again in 1784. The North Carolina General Assembly sent him to the Continental Congress as their delegate from 1781 to 1783, and again in 1787.

In 1789, Hawkins was a delegate to the Fayetteville Convention that ratified the United States Constitution.  He was elected to the first U.S. Senate, where he served from 1789 to 1795. Although the Senate did not have organized political parties at the time, Hawkins' views aligned with different groups.  Early in his Senate career, he was counted in the ranks of those senators viewed as pro-Administration, but by the third congress, he generally sided with senators of the Republican or Anti-Administration Party.

U.S. Indian agent

In 1785, Hawkins had served as a representative for the Congress in negotiations over land with the Creek Indians of the Southeast. He was generally successful, and convinced the tribe to lessen their raids for several years, although he could not conclude a formal treaty.  The Creek wanted to deal with the 'head man'. They finally signed the Treaty of New York (1790) after Hawkins convinced George Washington to become involved.

In 1786, Hawkins and fellow Indian agents Andrew Pickens and Joseph Martin concluded a treaty with the Choctaw nation at Seneca Old Town, also known as Hopewell, the plantation of Andrew Pickens, near Clemson, South Carolina. They set out the boundaries for the Choctaw lands as well as provisions for relations between the tribe and the U.S. government.

In 1789, conditions among the Creeks seemed to indicate an urgency for his return to the Creek country. Accordingly, he left Tennessee early in September for Fort Wilkinson on the Oconee River in Georgia. The next few months were spent with the Creeks. January 1, 1789, was set as the date for the assembling of the commissioners for running the Creek line in conformity to the treaties at New York and Coleraine. Hawkins had some difficulty in persuading the Creeks to agree to the running of the line, as many of the younger warriors were opposed. On February 16 Hawkins reported to Secretary of War, James McHenry that the line had been run from the Tugalo River over Currahee Mountain to the main south branch of the Oconee River. Though about sixteen families of Georgians were found on the Creek lands in the area known as Wofford's Settlement, McHenry was told "...I am happy in being able to assure you that there was no diversity of opinion among us, and that the line was closed in perfect harmony." This line became known as the Hawkins Line.

In 1796, Washington appointed Benjamin Hawkins as General Superintendent of Indian Affairs, dealing with all tribes south of the Ohio River.  As principal agent to the Creek tribe, Hawkins soon moved to present-day Crawford County in Georgia where he established his home and the Creek Agency.  He studied the language and was adopted by the Creek. He wrote extensively about them and the other southeast tribes.

Georgia
Hawkins' plans for the Indians was a "civilization plan", by which he meant adopting the European-American lifestyle, raising crops and animals on farms. He began to teach European-American agricultural practices to the Creek, and started a farm at his and Lavinia's home on the Flint River. He brought his enslaved Black workers from North Carolina, and eventually purchased others. He hired other workers to assist them in clearing several hundred acres for his plantation. They built a sawmill, gristmill, and a trading post for the agency. Hawkins expanded his operation to include more than 1,000 head of cattle and a large number of hogs, and raised "immense crops" of corn and other provisions. For years, he met with chiefs on his porch and discussed matters there. His personal hard work and open-handed generosity won him such respect that reports say that he never lost an animal to Indian raiders. He became a respected and trusted man among the community, and bore the title as "The Beloved Man of the Four Nations." Cherokee women told Hawkins "that, of the several Indian agents who visited them, he was the first who thought it worth while to examine into the situation of the women".

He contributed to the 19 years of peace between settlers and the tribe, the longest such period during European-American settlement. When in 1806 the government built a fort at the fall line of the Ocmulgee River, to protect expanding settlements just east of modern Macon, Georgia, the government named it Fort Benjamin Hawkins in his honor.

Hawkins saw much of his work to preserve peace destroyed in 1812. A group of Creek rebels, known as Red Sticks, were working to revive traditional ways and halt encroachment by European Americans. The ensuing civil war among the Creeks coincided with the War of 1812.

During the Creek War of 1813-1814, Hawkins organized "friendly" Creek Indians under the command of chief William McIntosh to aid Georgia and Tennessee militias in their forays against the traditionalist Red Sticks. General Andrew Jackson led the defeat of the Red Sticks at the Battle of Horseshoe Bend, in present-day Alabama. Hawkins was unable to attend negotiations of the Treaty of Fort Jackson in August 1814, which required the Creeks to cede most of their territory and give up their way of life. Hawkins later organized "friendly" Creek warriors to oppose a British force on the Apalachicola River that threatened to rally the scattered Red Sticks and reignite the war on the Georgia frontier. After the British withdrew in 1815, Hawkins was organizing another force when he died of a sudden illness on June 6, 1816.

Hawkins tried more than once to resign his post and return from the Georgia frontier, but no President would accept his resignation. (Dale Cox says that President Monroe accepted his resignation, but Hawkins died before Monroe became President.) He remained Superintendent until his death. Near the end of his life, he formally married Lavinia Downs in a European-American ceremony, making their children legitimate in United States society. They already belonged to Downs' clan among the Creek, who had a matrilineal kinship system. The children gained status from their mother's clan and people, and their mother's eldest brother was usually more important in their lives than their biological father.

Benjamin Hawkins was buried at the Creek Agency near the Flint River and Roberta, Georgia. He was succeeded as Indian agent by David Mitchell, former Governor of Georgia.

Fort Hawkins was built overlooking the ancient site since designated as the Ocmulgee National Monument. Revealing 17,000 years of human habitation, it is a National Historic Landmark and has been sacred for centuries to the Creek. It has massive earthwork mounds built nearly 1,000 years ago as expressions of the religious and political world of the Mississippian culture, the ancestors to the Creek.

Hawkins and slavery
Hawkins' plantation was farmed by enslaved labor, but beyond that his unhappy record on slavery has been overlooked. He transformed the Creek Agency and Fort Hawkins into holding stations for fugitive slaves, and paid Indians $50 () for every fugitive delivered there. (He expected to be reimbursed by their owners.) Captured Blacks that did not have an owner, he told the Creeks to keep; i.e., he encouraged slavery among the Creeks.

It was Hawkins who first used the term negro fort to refer to the British Post on the Apalachicola River, at that time in Spanish Florida. Hawkins started the call for its capture or destruction.

Personal life
He married Susan Lavinia Downs, who some believe was a Creek Indian woman (the Creeks wanted him to take a Creek wife), whereas other evidence indicates that she was a white woman. They had a total of six daughters: Georgia, Muscogee, Cherokee, Carolina, Virginia, and Jeffersonia, and one son, James Madison Hawkins. In 1812, thinking he was on his death bed, Hawkins remarried his wife Susan Lavinia Downs to make sure their children were legitimate in U.S. society. Jeffersonia was born after this marriage.

Hawkins was close to his nephew William Hawkins, whom he made a co-executor of his estate along with his wife; he bequeathed to William a share of his estate, reputed to be quite large. This bequest became a source of contention among his heirs, especially as he had not altered his will to include his youngest daughter Jeffersonia.

Archival material
 The Georgia Historical Society has three boxes of Hawkins material, some of which has been published.

Legacy and honors
 Hawkinsville, Georgia is named in his honor.
Hawkins County in Tennessee bears his name.
He is the namesake of the Benjamin Hawkins Boy Scout Camp near Byron, Georgia.
The archeological site of the original Fort Benjamin Hawkins is listed on the National Register of Historic Places (NRHP), and it is within the Fort Hill Historic District of Macon, Georgia, also listed on the NRHP.
Hawkins was elected a member of the American Antiquarian Society in 1813.

References

Further reading (most recent first)
Robbie Franklyn Ethridge, Creek Country: The Creek Indians and Their World, Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2003.
Thomas Foster, editor. The Collected Works of Benjamin Hawkins, 1796-1810. 2003, University of Alabama Press, .
 Florette Henri. The Southern Indians and Benjamin Hawkins, 1796-1816. 1986, University of Oklahoma Press, .
 C. L. Grant, editor. Benjamin Hawkins: Letters, Journals and Writings. 2 volumes. 1980,  Beehive Press, volume 1: , volume 2: .

External links
 Retrieved on 2009-03-04
 "Benjamin Hawkins" , New Georgia Encyclopedia
 "Benjamin Hawkins", History and Culture, Ocmulgee National Monument, National Park Service
 "Benjamin Hawkins", Horseshoe Bend National Military Park
 "Camp Benjamin Hawkins", Boy Scouts of America
 Creek Agency Old Agency historical marker, Roberta, Georgia
 Historical marker for Benjamin Hawkins
 Benjamin Hawkins historical marker in Franklin, Georgia

1754 births
1818 deaths
People from Warren County, North Carolina
People of colonial North Carolina
American people of English descent
Continental Congressmen from North Carolina
Pro-Administration Party United States senators from North Carolina
Anti-Administration Party United States senators from North Carolina
United States Indian agents
Cherokee Nation (1794–1907)
People from Crawford County, Georgia
Choctaw
Muscogee
Chickasaw
Members of the North Carolina House of Representatives
Princeton University alumni
Members of the American Antiquarian Society
Continental Army staff officers
People of the Creek War
United States senators who owned slaves

Benjamin Hawkins


Perityleae, tribus glavočika u potporodici Asteroideae. Šest priznatih rodova

Rodovi
 Subtribus Galeaninae Panero & B. G. Baldwin
 Galeana La Llave & Lex. (1 sp.)
 Villanova Lag. (5 spp.)
 Subtribus Peritylinae Rydb.
 Perityle Benth. (11 spp.)
 Nesothamnus Rydb. (1 sp.)
 Eutetras A. Gray (2 spp.)
 Pericome A. Gray (2 spp.)
 Galinsogeopsis Sch. Bip. (18 spp.)
 Laphamia A. Gray (44 spp.)

Izvori

Perityleae

Perityleae


Ashby may refer to:

People
 Ashby (surname)
 Alan la Zouche, 1st Baron la Zouche of Ashby (1267–1314), governor of Rockingham Castle and steward of Rockingham Forest, England
 Walter Ashby Plecker (1861–1947), American physician and public health advocate
 Henry Ashby Turner (1932—2008), American historian of Germany
 Ashby Pate (born 1978), American lawyer

Places

Australia
 Ashby, Victoria
 Ashby, Western Australia

United Kingdom
 Ashby, Lincolnshire
 Ashby, Suffolk
 Ashby with Oby, Norfolk
 Ashby by Partney, Lincolnshire
 Ashby cum Fenby, Lincolnshire
 Ashby de la Launde, Lincolnshire
 Ashby-de-la-Zouch, Leicestershire
 Ashby Folville, Leicestershire
 Ashby Magna, Leicestershire
 Ashby Parva, Leicestershire
 Ashby Puerorum, Lincolnshire
 Ashby St Ledgers, Northamptonshire
 Ashby St Mary, Norfolk
 Canons Ashby, Northamptonshire
 Castle Ashby, Northamptonshire
 Cold Ashby, Northamptonshire
 Mears Ashby, Northamptonshire
 West Ashby, Lincolnshire

United States
Ashby, Massachusetts
Ashby, Minnesota
Ashby, Nebraska
Ashby, Cumberland County, Virginia
Ashby, Warren County, Virginia

Buildings
Ashby (BART station), a passenger rail station in Berkeley, California
Ashby (MARTA station), a passenger rail station in Atlanta, Georgia
Ashby Manor Historic District, listed on the National Register of Historic Places in Iowa
Ashby (Ladoga, Indiana), listed on the National Register of Historic Places in Indiana

Other uses
 Ashby, a novel by Pierre Guyotat
 Material selection#Ashby plots, a diagram with chemical elements
 Ashby (film), a 2015 drama film starring Mickey Rourke
 Ashby (automobile), an English cyclecar manufactured 1919–1924

See also
 Ashbee, surname

Ashby


Dereboyu, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı "Danzik"'tir. 1518 yılı Osmanlı kayıtlarında Çemişkezek sancağının Gürzelik nahiyesine bağlı olan yerleşim, 1523 yılında Kiğı sancağına, 1569 yılında da Kızuçan sancağına bağlı görülmektedir. 1569 yılı kayıtlarında köyde sadece Ermenilerden oluşan 60 hane bulunmaktaydı. 1642 yılına ait kayda göre doğrudan Kızuçan sancağına bağlı görülen yerleşimde, sadece Ermenilerden oluşan 13 avarız hanesi bulunmaktaydı. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da nahiye merkez köyü konumundaydı. 1940, 1945 ve 1950 yılı nüfus sayımlarında nahiye merkezi Tahsini köyüne geçse de 1955 yılından itibaren yeniden Danzik nahiyesinin merkez köyü oldu. 1960 yılından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Uzun yıllar bucak merkezi olan yerleşim, günümüzde müstakil köy konumundadır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 85 km, Pülümür ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Dereboyu, Pülümür


بلدية بالافولس (بالكاتالانية: Palafolls) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 8.061 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

بلديات في ماريسمى

بالافولس


Maj-Lis Lööw (1936) é uma ex-política social-democrata que serviu como ministra da imigração e ministra da igualdade de género entre 1989 e 1991 nos governos do primeiro-ministro Ingvar Carlsson. Ela também foi membro do Parlamento Sueco e do Parlamento Europeu.

Biografia
Lööw nasceu em Eskilstuna a 13 de agosto de 1936. Ela foi membro do Partido Operário Social-Democrata da Suécia e presidente das Mulheres Social-Democratas na Suécia no período 1981-1990. Foi membro do Parlamento Sueco pelo Partido Social-Democrata no período 1979-1995. Em janeiro de 1989, Lööw foi nomeada ministra da imigração, substituindo Bo Görannson no cargo. No mesmo período, Lööw também foi ministra da igualdade de género. Ela renunciou ao Parlamento Sueco em 1995 e serviu no Parlamento Europeu como parte do Partido dos Socialistas Europeus, do qual foi vice-presidente entre 1995 e 1997. O seu mandato no Parlamento Europeu terminou em 1999.

Mulheres da Suécia na política
Pessoas vivas
Nascidos em 1936
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Maj-Lis Lööw


Autodesk () er en amerikansk softwarevirksomhed, som blev grundlagt i 1982 og som i dag er på Nasdaq-børsen (ADSK).

Autodesk udvikler produkter for design og konstruktion og deres flagskib er programmet AutoCAD og Revit. Selskabets hovedkontor ligger i San Rafael i Californien i USA.

Programmer
 AutoCAD
 AutoCAD Architecture
 Civil 3D
 Autodesk Revit
 Autodesk Inventor
 Autodesk 3ds Max
 Autodesk Maya
 Autodesk Alias Studiotools
 Autodesk Mudbox
 AutoCAD Electrical

Eksterne links
 Autodesk (officielt websted)

Selskaber noteret på NASDAQ

Virksomheder i San Francisco
Etableret i 1982

Autodesk


Die Alte Evangelische Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Wattenscheid, einem Stadtteil von Bochum in Nordrhein-Westfalen.

Geschichte und Architektur
Der schlichte, barocke Saal aus hammerrechtem Bruchstein mit Eckquadern wurde mit Unterbrechungen von 1686 bis 1763 errichtet. Der Chor schließt fünfseitig. Dem Gebäude wurde ein oktogonaler Dachreiter aufgesetzt. Die Kirche wurde im Zweiten Weltkrieg stark beschädigt und bis 1950 wiederhergestellt. An der Westseite finden sich Verzahnungen für einen geplanten Turm. Das Portal und die Rundbogenfenster im Langhaus wurden 1956/57 erneuert. 1968 wurde eine Sakristei gebaut. Im Inneren ruht ein spitz gewölbtes Tonnengewölbe auf Holzsäulen. Die Kirche wurde 2015 umfassend renoviert.

Ausstattung
 Der Altaraufsatz aus Lindenholz mit gewundenen Säulen und ornamentalen Wangen stammt aus der Zeit um 1660/70.
 Statt des Altarblattes von 1694 wurde eine wenig ältere Kanzel eingebaut und mit einem neuen Schalldeckel zu einem Kanzelaltar ergänzt.
 Der hölzerne Orgelprospekt wurde um 1718 von Johann Wey angefertigt. Die eingepasste Orgel wurde 1964 von Detlef Kleuker angefertigt. Sie wurde 2015 ebenfalls von der Firma Orgelbau Schulte saniert.
 Die Empore wurde in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts eingebaut.
 Die beiden Grabplatten sind aus dem 18. Jahrhundert.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Einzelnachweise

Weblinks
 Geschichte und Foto (abgerufen am 23. April 2015)
 Geschichte und Foto vom Kanzelaltar (abgerufen am 23. April 2015)

Kirchengebäude in Wattenscheid
Bochum, Alte Evangelische Kirche Wattenscheid
Wattenscheid
Baudenkmal in Bochum
Wattenscheid
Wattenscheid

Alte Evangelische Kirche Wattenscheid


Als Thorsberg-Hosen (auch: Thorsberghosen oder Thorsberger Hosen) bezeichnet man Hosen, die im Thorsberger Moor gefunden wurden. Sie weisen einen Schnitt auf, der als Grundmuster der frühmittelalterlichen Männerbeinkleider in Europa gelten kann und in ähnlicher Form noch Jahrhunderte nach der Entstehung der Thorsberger Exemplare zu finden war. In Illustrationen zur Passio Kiliani sind Hosen nach diesem Grundmuster noch ebenso zu finden wie unter den Exemplaren aus Haithabu, die aus dem 11. Jahrhundert stammen.

Zwei Exemplare der Thorsberg-Hosen befinden sich in Schloss Gottorf, doch ist nur eines der beiden in den Ausstellungsräumen von Schloss Gottorf ausgestellt. Die im Thorsberger Moor gefundenen Hosen gehören möglicherweise in einen Opferzusammenhang. Zahlreiche Funde in Thorsberg wurden von dem Lehrer Helvig Conrad Engelhardt zwischen 1858 und 1861 gemacht.

Beschreibung
Thorsberg-Hose 1 (Inventarnummer F.S. 3684) besteht aus Wolltuch in Rautenköper. Kett- und Schussfäden weisen  Fadenstärken um 0,5 mm auf, bei einer Webdichte von 14 z-gedrehte Fäden je Zentimeter in der Kette und s-gedrehte im Schuss. Die Anfangskanten des Gewebes sind in Brettchenwebtechnik ausgeführt. Die Thorsberg-Hose 2 (Inventarnummer F.S. 3684) wurde aus einem feineren Tuch mit 20 Fäden je Zentimeter in der Kette und 12,5 Fäden im Schuss hergestellt. Die Hosen 1 bestehen aus 12 Stoffstücken, Hose 2 ist nur fragmentarisch erhalten. Beide bestehen aus einem rechteckigen Gesäßteil und zwei engen Beinröhren, die im Schritt mit mehreren keilförmigen Stücken in die benötigte Form gebracht sind. Bei mindestens einem der beiden Thorsberger Exemplare sind außerdem Überreste von Füßlingen vorhanden, die vermutlich nur über der Ferse offen waren. Dies ermöglichte, ebenso wie ein Schlitz auf der Höhe der Waden, der durch Schnürungen verschlossen werden konnte, ein leichteres Anziehen. Wahrscheinlich waren an den Hosen ursprünglich Schlaufen für einen Gürtel angebracht.

Datierung
Die Datierung der Hosen ist umstritten. Das Deutsche Strumpfmuseum nimmt eine Fertigung im 2. oder 3. nachchristlichen Jahrhundert an, Mechthild Müller datiert sie um das Jahr 175 n. Chr. Häufig wird auch das  4. Jahrhundert als Entstehungszeit genannt.

Literatur

Einzelnachweise

Archäologischer Fund (Schleswig-Holstein)
Hose
Kostümkunde der Ur- und Frühgeschichte
Männerkleidung

Thorsberg-Hose


An Nidularium campo-alegrensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Nidularium campo-alegrensis in nahilalakip ha genus nga Nidularium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nidularium

Nidularium campo-alegrensis


Le musée-réserve de Kiji, en russe , est un musée en plein air historique, architectural et ethnographique d'État situé dans la république de Carélie de la fédération de Russie.

Le musée porte le nom de l'île de Kiji, où se trouve la partie principale du musée. Des objets du musée se trouvent également à Petrozavodsk et dans un certain nombre de localités du raïon de Medvejegorsk.

Articles connexes
Pogost de Kiji
Zaonejie

Musée-réserve de Novgorod
Musée-réserve de l'État d'art et d'architecture de Vologda
Musée-réserve de l'État d'histoire, d'architecture et de peinture de Ples
 construction en bois massif empilé

Références

Liens externes

Musée fondé en 1966
Culture dans la république de Carélie
Musée en plein air en Russie
Objet patrimonial culturel dans la république de Carélie
Raïon de Medvejegorsk

Musée-réserve de Kiji


{{Info/Álbum
| nome            = Not Just a Girl (The Highlights)
| tipo            = compilação
| imagem          = Not Just a Girl (The Highlights).jpg
| borda           = sim
| artista         = Shania Twain
| lançado         =
| gravado         = 1992–2022
| gênero          =
| formato         = {{hlist|CD|Download digital|streaming}}
| idioma          = Inglês
| gravadora       = Mercury Nashville
| último álbum    = Now(2017)
| próximo álbum   = Queen of Me(2023)
}}Not Just a Girl (The Highlights) é uma coletânea da cantora canadense Shania Twain. Foi lançada digitalmente pela primeira vez em 26 de julho de 2022, antes de receber um lançamento em CD físico em 2 de setembro de 2022. O lançamento digital coincide com o documentário da Netflix sobre a carreira musical de Twain, Not Just a Girl''. O álbum contém uma nova faixa, a faixa-título, e 17 singles lançados anteriormente dos cinco álbuns de estúdio de Twain.

Alinhamento de faixas
Todas as faixas são escritas por Shania Twain e Robert John "Mutt" Lange, exceto onde indicado.

Desempenho nas tabelas musicais

Tabelas semanais

Tabelas de fim-de-ano

Histórico de lançamento

Álbuns de Shania Twain
Coletâneas de 2022

Not Just a Girl (The Highlights)


Gülay Uğurata (1940 - 14 Aralık 1995), Türk piyanist, müzisyendir

Beş yaşında piyanoya başladı. 1947'de İstanbul Belediye Konservatuvarı'na girerek Ferdi Ştatzer'in öğrencisi oldu ve konservatuvarı 1955'te bitirdi. 1956'da Bavyera Müzik Akademisi'nin bursuyla Almanya'ya gitti. Friedrich Wührer'le piyano, Wilhelm Stross'la oda müziği çalıştı. Wührer'in master sınıfında öğrenimini 1959'da tamamladı.

Öğrenciliği sırasında Münih Filarmoni Orkestrası ile konçertolar seslendiren piyanist, girdiği yarışmalarda ödüller aldı.

Kariyerini 1963'e kadar Almanya'da sürdüren sanatçı, yurda dönünce Ankara Devlet Konservatuvarı'nda öğretmenlik yapmaya başladı.

1966'da Suna Kan ile keman - piyano ikilisi kurararak, Kan'la birlikte yurt dışında çok sayıda resital verdi. Ayrıca bireysel olarak da hemen hemen bütün kıtalarda konserler sundu.

Gülay Uğurata'nın "dünya prömiyeri" kapsamında yorumladığı yapıtlar şöyle sayılabilir:

 Nevit Kodallı'dan piyano ve orkestra için "Ebru"
 Cemal Reşit Rey'den piyano ve orkestra için "Çeşitlemeler"
 Ulvi Cemal Erkin'den piyano için "Altı Prelüd"
 Necil Kâzım Akses'ten piyano için "On Parça" ve "Beş şiir"
 Bülent Arel'den keman ve piyano için "Duo"
 Ferit Alnar'dan keman, viyolonsel ve piyano için "Trio'
 Ferit Alnar'dan keman ve piyano için "Süit"

1971 yılında "Devlet Sanatçısı" unvanıyla onurlandırılan ve Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası'nın yıllarca solistliğini yapmış olan Uğurata'nın piyano edebiyatının yapıtlarına ilişkin zengin nota koleksiyonu, ölümünden sonra Anadolu Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'na bağışlandı.

Gülay Uğurata, gazeteci Yasemin Çongar'ın annesidir.

Ödüller
 1958: Bad Gastein Yarışması, birincilik (Avusturya)
 1959: Akademiler Piyano Yarışması'nda ikincilik (Almanya)
 1960: Busoni Yarışması'nda diploma (İtalya)
 1971: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı

Kaynakça

1940 doğumlular
1995 yılında ölenler
Türk piyanistler
Devlet Sanatçıları
Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası sanatçıları
Türk klasik piyanistler

Gülay Uğurata


Cyrus Rowlett "C.R." Smith (September 9, 1899 – April 4, 1990) was the CEO of American Airlines from 1934 to 1968 and from 1973 to 1974. He was also the wartime deputy commander of the Air Transport Command during World War II, and the United States Secretary of Commerce for a brief period under President Lyndon B. Johnson. He is regarded as one of the titans of U.S. airline history.

Early life
Smith was born on September 9, 1899, in Minerva, Texas, located in Milam County, to Roy Edgerton Smith and the former Marion Burck.  Smith attended the University of Texas despite never having graduated from high school.

Upon his graduation, Smith worked as an accountant for the accounting firm of Peat Marwick Mitchell. Smith later ran a number of businesses, including a Western apparel store and a firm that sold state records of new mothers to manufacturers of baby supplies.

Airline career
Smith's abilities were first recognized by Texas industrialist Alva Pearl Barrett, who in 1928 set up the airline Texas Air Transport (TAT), which became Southern Air Transport. Smith joined SAT as a vice president in 1929, and through a series of mergers SAT became part of American Airlines. American's owner, E. L. Cord, hired Smith to run the nationwide network based on his able management of the Southern operation. In 1934, he became president of American Airlines.

In business, he was known for an informal, no-nonsense leadership style that stressed close relationships with both executives and employees. Convair president Jack Naish noted that "you can close a $100 million deal on his word alone." He generally communicated through personally typed one-page memos. Smith was said to know every American employee by name until the end of his first term as CEO. He fostered a close relationship with Douglas Aircraft that led American to become a key adopter of the Douglas DC-3 and DC-6: he was also one of the early proponents of what is now LaGuardia Airport in New York City.

One of Smith's most famous acts was the publication of an advertisement entitled "Why Dodge This Question: Afraid To Fly?" in 1934. Airline safety had been a taboo subject at the time, and Smith was credited with being the first airline manager to discuss it openly with the public.

In 1946, Smith began to break Pan American's monopoly in international air travel through American Overseas Airlines, leading to American's expansion overseas. He also created the Admirals Club, the first member's only airline lounge system. In the 1950s, he helped American become the first domestic jet carrier in the US by selecting the Boeing 707 aircraft, which came out months before its rival Douglas DC-8.

Smith was instrumental in lobbying for the FAA to implement a mandatory retirement age of 60 for commercial airline pilots in large part because he was eager to remove older, more expensive pilots from his cockpits and replace them with younger pilots with lower salaries. Smith was convinced it would be easier to train younger pilots for the new jet airliners, as there was some anecdotal evidence suggesting that older pilots on average took longer to adjust to the new jet airliners which had very different control characteristics than airliners with propellers. The age 60 retirement rule was publicly justified on the grounds that pilots might experience health issues past the age of 60. This rule remained in effect from 1960 until 2007 when Congress voted to raise it to 65 on the grounds that the age 60 rule was outdated and it was now much easier to screen pilots for potential health risks.

In 1953, Smith was having dinner with a CBS radio executive who complained of the lack of advertisers willing to have their commercials aired in the middle of the night, even at reduced rates. Smith struck a deal and bought the block of hours from 11:30 pm until 6:00 am exclusively for American and created the show Music 'Til Dawn. It was played on nine major CBS radio stations in American's network with classical, semi-classical, and easy listening music with only subtle advertising. Music 'Til Dawn lasted for 15 years and became an award winning radio show with millions of followers.

Smith left American in 1968 to become the US Secretary of Commerce. He agreed to return to American in 1973 for six months, following a period of corporate mismanagement and scandal, while the board of directors searched for a permanent replacement.  After the six month period was over, Smith retired for a final time stating that he was "thinking with a DC-6 mind and this business has changed. Yet if you don't take my advice, I'll get upset."

Military career

With the outbreak of World War II, Smith was one of two US airline presidents to leave their company and join the military (Bob Six of Continental Airlines was the other). Smith become a colonel in the United States Army Air Forces, eventually rising to the rank of major general in the Air Transport Command. Due to his informal but results-oriented management style, Smith won high praise during the war. Referring to Smith and ATC commander General Harold George, Chief of the Air Force General Hap Arnold wrote that, "no matter what mission I gave them, I could count on its being carried out 100%". After the war, Smith returned to run American Airlines.

Political career
Smith was exceptionally well-connected politically, beginning with a Fort Worth and Texas base. He was close friends with many prominent Texan politicians, including Lyndon B. Johnson, Jesse Jones and Sam Rayburn. Smith was also on very close terms with the Roosevelt family, especially Eleanor Roosevelt and her son Elliott Roosevelt. Eleanor Roosevelt would habitually call on Smith for travel arrangements. Smith introduced Elliott to his second wife, served as best man, and persuaded him to move to Fort Worth.

Smith's friendship with Lyndon Johnson was the principal reason for his accession to the Cabinet, and he became the U.S. Secretary of Commerce following the resignation of Alexander B. Trowbridge. Smith served until the age of 69, from March 6, 1968 until January 19, 1969. However, he often clashed with the civil service because of his aversion to bureaucracy: on his first day, he objected to having four secretaries and asked that three of them be fired. This culture shock caused him to leave his post after only serving for 11 months and enter his first retirement, before being called back to American in 1973.

Personal life
Smith married Elizabeth L. Manget, in Dallas, Texas, on December 29, 1934. Manget explained their short lived marriage with, "I loved the man, but I can't be married to an airline." They had one son, Douglas Smith. Smith never married again. After retiring, Smith moved from his New York City apartment to a Washington DC townhouse. At the age of 85, he moved to Annapolis, Maryland, to be closer to his son and grandkids.

Smith's passion when not working was trout fishing, and was known for giving expensive fishing poles as gifts to friends and associates throughout his career. When speaking of retirement to a colleague, Smith said, "If you don't fish, there's nothing else to do." Smith co-owned a ranch in Ennis, Montana, where he trout fished and raised cattle. Smith was a Baptist.

Art collection
While living in New York City, Smith felt homesick for his native Texas and started collecting fine Western art.  Smith donated 100 Western art paintings to his alma mater, University of Texas, which are on display at the Blanton Museum of Art in Austin, Texas. This collection includes art from Henry Farny, Maynard Dixon, and others. Smith donated a western oil painting The Romance Makers by Charles Russell to the University of Notre Dame and it is on display at the Snite Museum of Art. A book was written about Smith's art collection and donations in 1988, titled Collecting the West: The C.R. Smith Collection of Western American Art.

Smith also had a vast nautical art collection, which he donated to Admirals Clubs throughout American's route system.

Death and honors

Smith died from a cardiac arrest in Annapolis, Maryland, on April 4, 1990, at the age of 90. He is buried at the Arlington National Cemetery in Arlington, Virginia.
 Smith was a Horatio Alger award winner in 1961.
 In 1974, Smith was inducted into the National Aviation Hall of Fame in Dayton, Ohio.
 He was the 1976 recipient of the Tony Jannus Award for distinguished achievement in commercial air transportation.
 In 1992 he was inducted into the Airlift/Tanker Association Hall of Fame.
 American Airlines opened the C. R. Smith Museum in 1993 at its Fort Worth, Texas corporate campus.
 In 1996, Smith was inducted into the International Air & Space Hall of Fame at the San Diego Air & Space Museum.
 Smith was also the recipient of the Billy Mitchell Award and the Wright Brothers Memorial Award, as well as elected into the Travel Hall of Fame and the Business Hall of Fame.
 Smith was awarded Commander of the Most Excellent Order of the British Empire (CBE) for his service during WWII.

References

External links

C.R. Smith Museum
Archbridge Institute – C.R. Smith
Texas State Historical Association – C.R. Smith

1899 births
1990 deaths
American accountants
American Airlines people
American airline chief executives
Burials at Arlington National Cemetery
Businesspeople from Texas
United States Secretaries of Commerce
University of Texas at Austin alumni
Lyndon B. Johnson administration cabinet members
Military personnel from Texas
20th-century American politicians
United States Army Air Forces generals of World War II
United States Army Air Forces generals

C. R. Smith


An Juncus subcaudatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg George Engelmann, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederick Vernon Coville och Sidney Fay Blake. An Juncus subcaudatus in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Juncus

Juncus subcaudatus


Proel fue una revista santanderina de poesía, crítica literaria y arte, publicada en dos épocas: 1944-1945 (básicamente dedicada a la poesía) y 1946-1950 (abierta a la prosa, la pintura y otras artes). También contó con una editorial (1945-1951).

Inicios

La revista Proel se fundó en abril de 1944 en Santander, con apoyo del Ateneo de Santander. Varios poetas santanderinos ya habían intentado crear otras revistas literarias que no cuajaron por falta de apoyo de algún mecenas. Sin embargo en esta ocasión el grupo formado por Carlos Salomón, Enrique Sordo, Carlos Nieto, Guillermo Ortiz, Luis Jesús Reina, Marino Sánchez, Marcelo Arroita-Jáuregui y Leopoldo Rodríguez Alcalde logró el apoyo del Jefe Provincial del Movimiento en Santander, Joaquín Reguera Sevilla, conocido de Enrique Sordo. Como condición, Reguera Sevilla será quien designaría al director de la revista; éste será el subjefe provincial, Pedro Gómez Cantolla.

Estilo
Proel no defendió un concepto o un estilo poético en concreto, diferenciándose en eso de otras revistas de la época como Garcilaso o Espadaña. José Manuel Pérez Carrera señala que Proel dio cabida a todos los gustos y formas. Esto por un lado hace la revista más abierta que sus contemporáneas, pero también más impersonal y con menos garra al ser más bien un recipiente de diversos estilos poéticos. Le falta identidad.

Para Emilio E. de Torre-Gracia en cambio, esta falta de identidad es heredera del Neorromanticismo. La búsqueda por parte de estos jóvenes poetas de su voz entrando en contacto con la poesía más nueva sería lo que identificaría al grupo y lo que formaría su voz

Final
Con la salida de la revista en su segunda época (el primer número fue el Primavera 1946) se dan una serie de cambios que desembocan en su desaparición. La revista se abre a la pintura y otras artes. Aumentan los costes de producción al aumentar el tamaño de la revista; Joaquín Reguera Sevilla deja de ser gobernador de la provincia, con lo que desaparece su apoyo; y varios miembros del grupo proel dejan su actividad, se trasladan a otras ciudades o mueren, caso de José Luis Hidalgo. La revista se publica de forma irregular y finalmente, deja de publicarse con el número de Primavera-Estío de 1950.

Colaboradores de la primera época (1944-45)

José Luis Hidalgo, Julio Maruri, José Hierro, Ricardo Gullón, Carmen Conde, Gerardo Diego, Carlos Bousoño, Dámaso Alonso, José Luis Cano, Juan Ramón Jiménez, Azorín, Eugenio d'Ors, Vicente Aleixandre, José María Pemán, Manuel Machado, Concha Espina o Camilo José Cela, además de los fundadores de la revista, entre otros.

Colaboradores en la segunda época (1946-50)
Pablo Picasso, Pedro Salinas o Pedro Laín Entralgo, además de autores extranjeros como Erskine Caldwell, Robert Frost, William Faulkner, Ernest Hemingway, Paul Claudel, André Gide...

Editorial Proel
Entre 1945 y 1951 la Editorial Proel publicó libros de Julio Maruri (Las aves y los niños, 1945), José Luis Hidalgo (Los animales, 1945), Enrique Sordo (La prometida tierra, 1946), José Hierro (Tierra sin nosotros, 1947 y Con las piedras, con el viento, 1950), Manuel Llano (Dolor de tierra verde, 1949), Carlos Salomón (La orilla, 1951), Marcelo Arroita-Jáuregui (El hombre es triste, 1951), Eugenio Frutos (El existencialismo y la moral de J. P. Sartre, ¿1951?) y Leopoldo Rodríguez Alcalde (Antología de la poesía francesa contemporánea, ¿1951?).

Referencias

Revistas literarias de España
Revistas de Cantabria
Cultura de Cantabria

Proel (revista)


Surfers' Choice is the debut studio album of Dick Dale and his Del-Tones, pioneers in the surf genre. The album was released in November 1962.  The recording established the conventions of surf music and brought the concept to middle America. The album was mostly recorded live at the Rendezvous Ballroom, with overdubs added in the studio. The record was out of print for a long time. It was reissued on CD by Sundazed Records in October 2006. The album was later rereleased by Not Now Music with a bonus disc of singles as Surf Beat.

Track listing
All tracks composed by Dick Dale; except where indicated
Side one
"Surf Beat"
"Sloop John B" (Carl Sandburg, Lee Hays)
"Take It Off"
"Night Owl" (Tony Allen)
"Fanny Mae" (Buster Brown)
"Misirlou Twist" (Chaim Tauber, Fred Wise, Milton Leeds, Nicholas Roubanis)
Side two
"Peppermint Man" (Alonzo Willis)
"Surfing Drums"
"Shake 'n' Stomp"
"Lovey Dovey" (Eddie Curtis, Nuggy)
"Death of a Gremmie"
"Let's Go Trippin'"

2006 Sundazed CD bonus tracks
"Del-Tone Rock"
"Jungle Fever" (a later version of "Surfing Drums" with jungle noises added)
"Misirlou" (traditional)
"Eight Till Midnight"
"Lovin' on My Brain"
"A Run For Life"

2013 Not Now Music bonus disc

"Ooh-Whee Marie"
"Stop Teasin'"
"St. Louis Blues"
"Jessie Pearl"
"We'll Never Hear the End of It"
"The Fairest of Them All"
"Del-Tone Rock"
"Let's Go Trippin'"
"Shake 'N' Stomp"
"Jungle Fever"
"Misirlou"
"Eight 'Til Midnight"
"Peppermint Man"
"Surf Man"

Chart positions
Billboard Music Charts – Album
1963 Pop Albums No. 59

Billboard Music Charts – Single
1962 "Let's Go Trippin'" Pop Singles No. 60

References

1962 debut albums
Dick Dale albums
Sundazed Records albums

Surfers' Choice


Fourth Dimension četvrti je studijski album finskog power metal sastava Stratovarius. Album je 11. travnja 1995. godine objavila diskografska kuća T&T Records.

O albumu
Ovo je prvi album sastava na kojem se pojavio pjevač Timo Kotipelto te posljednji na kojem su sudjelovali klavijaturist Antti Ikonen i bubnjar Tuomo Lassila. Osnivač i gitarist skupine, Timo Tolkki, koji je bio i glavni pjevač na prethodna tri albuma, na Fourth Dimensionu je prateći vokal; na svim će sljedećim albumima Kotipelto biti jedini pjevač.

Za pjesmu "Against the Wind" bio je snimljen glazbeni spot.

Pjesma "030366" dobila je ime po Kolkkijevom datumu rođenja.

Popis pjesama

Recenzije
Steve Huey, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica, opisujući ga "melodičnim Euro-metalom" te komentirajući kako nastavlja put koji je započeo Dreamspace. Preporučio ga je obožavateljima Judas Priesta, Scorpionsa i ostalih sličnih heavy metal grupa.

Osoblje

Stratovarius
 Timo Kotipelto – vokali
 Timo Tolkki – gitara, prateći vokali, miksanje, inženjer zvuka, produkcija
 Jari Kainulainen – bas-gitara
 Tuomo Lassila – aranžman (na pjesmi 10), bubnjevi
 Antti Ikonen – klavijature
Ostalo osoblje
 Lasse Lehtiranta – fotografija
 Markus Itkonen – naslovnica, ilustracije, raspored ilustracija
 Mika Jussila – mastering
 Susane Nokelainen – logotip

Dodatni glazbenici
 Marko Vaara – prateći vokali
 Kimmo Blom – prateći vokali
 Kimmo Tullila – gudački instrument (na pjesmi 10)
 Marika Bister – gudački instrument (na pjesmi 10)
 Petteri Poljärvi – gudački instrument (na pjesmi 10)
 Antero Manninen – gudački instrument (na pjesmi 10)

Izvori

Albumi iz 1995.
Stratovariusovi albumi

Fourth Dimension


Can Dündar (d. 16 Haziran 1961, Ankara), Türk araştırmacı, gazeteci, televizyoncu ve belgesel yapımcısı.

Türkiye'nin yakın tarihi, politikası ve popüler kültür konularında hazırladığı belgeselleri ile tanınmış bir belgesel yapımcısıdır. Özellikle Sarı Zeybek (1993) belgeseli ilgi görmüştür.

Şubat 2015'te Cumhuriyet gazetesinin genel yayın yönetmeni olan Dündar'ın, bu gazetede 29 Mayıs 2015 tarihinde kendi imzasıyla yayınlanan MİT Tırlarındaki silah haberi büyük yankı uyandırmış ve gazeteci bu haber nedeniyle tutuklanıp yargılanmıştır.

Yargılama sonucunda casusluk ve hükûmeti ortadan kaldırma suçlamalarından beraat eden Dündar, devletin gizli belgelerini elde edip yayımlamaktan 27 yıl 6 ay ceza aldı. Davanın temyiz sürecinde tutuksuzluğu devam eden gazeteci, can güvenliği endişesiyle Almanya'ya gitti. Dündar, Cumhuriyet gazetesi genel yayın yönetmenliğinden ayrılmış; aynı gazetede köşe yazarlığına devam edeceğini açıklamıştır.

31 Ekim 2016 tarihinde hakkında yakalama kararı çıkarılan Dündar, 2017'de Oslo Barış Araştırmaları Enstitüsü tarafından açıklanan Nobel Barış Ödülü adayları arasında üçüncü sırada yer aldı. Can Dündar 31 Aralık 2022 tarihinde, İçişleri Bakanlığının yayınladığı "Terör Arananlar" listesinde gri kategoriye eklendi.

Hayatı
Ali Rıza ve Öznur Dündar çiftinin tek çocuğu olarak doğdu.

İlk ve orta öğrenimini Ankara'da tamamladı. Ankara Atatürk Lisesi'nden mezun olduktan sonra 1982'de Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın Yayın Yüksek Okulu'nu bitirdi.

Üniversite yıllarında gazeteciliğe başladı. 1979'dan itibaren sırasıyla Yankı, Hürriyet, Nokta, Haftaya Bakış, Söz ve Tempo'da çalıştı.

1986'da Birleşik Krallık'ta London School of Journalism'i bitirdi. Orta Doğu Teknik Üniversitesi İktisadî ve İdarî Bilimler Fakültesi Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü'nde siyaset bilimi dalında yüksek lisansını aynı senede tamamladı. "Media and democracy, a comparative case study on the press portrayal of the Belgrane and Kocatepe affairs" (Medya ve Demokrasi, Belgrano ve Kocatepe Olayları'nın medya tasviri üzerine karşılaştırmalı bir inceleme) başlıklı yüksek lisans tezinde iki ülkede birer savaş gemisinin yanlışlıkla batırılıp devlet sırrı olarak saklanması konusunu inceledi.

Televizyonculuğu
Televizyona 1988'de TRT'de Seynan Levent ile başladı. 1989-1995 arasında 32. Gün program ekibinde çalıştı. 1993-1994 yıllarında Show TV'de Mehmet Ali Birand'la birlikte 'Çapraz Ateş'i hazırladı. Özellikle 1993'te Sivas valisi Ahmet Karabilgin, Sivas Belediye Başkanı Temel Karamollaoğlu ve yazar Aziz Nesin'in konuk olduğu bölüm gündem yarattı ve üzerinden tartışmalara sebep oldu.

Gazetecilik ve belgeselciliğe ağırlık verdiği dönemden sonra 2006'da televizyonculuğa yönelen Dündar, 19 Eylül 2006'da başladığı Neden? isimli tartışma programını 9 Haziran 2009 tarihine kadar hazırlayıp sundu. 2009-2010'da NTV kanalında yayımlanan Canlı Gaste'yi hazırlayıp sundu ve aynı kanalda 2010-2011'de canlı ana haber bültenini sundu.

Gazeteciliği ve belgeselleri
Mehmet Ali Birand ve Bülent Çaplı ile birlikte 'Demirkırat' (1991) ve '12 Mart' (1994) adlı belgesel dizilerini hazırladı. Ayrıca Türkiye'nin güzellik kraliçelerini anlatan 'Cumhuriyet'in Kraliçeleri' belgesel dizisini ve Atatürk'ün son 300 günün anlatan Sarı Zeybek belgesellerini hazırladı. 1994-1995 yıllarında Türkiye tarihinin gölgede kalmış kahramanlarının öykülerini anlatan 'Gölgedekiler' adlı belgesel serisini hazırladı.

Köşe yazarlığı 1994'te Aktüelde başladı; aynı yıl Yeni Yüzyıl gazetesinde günlük köşe yazıları yazmaya başladı ve bu gazetede beş yıl çalıştı.

Köşe yazarlığı ve belgesel yapımcılığı sürerken ODTÜ'de doktora çalışmalarına da devam eden Dündar, 1996'da "Terör ve medya: Liberal Teori ışığında, terör olaylarının televizyonda işlenişine eleştirel bir yaklaşım" başlıklı tezi ile doktorasını tamamladı. Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi' ve ODTÜ Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi bölümü Kültürlerarası Çalışmalar programında yüksek lisans dersi verdi.

1996 ve 1997 yılında Show Tv için hazırladığı 10 bölümlük 'Aynalar' belgesel ile politik ve tarihî konuların dışına çıktı; popüler kültür alanında çalışmalara yöneldi.

1996-1998 yıllarında 40 Dakika isimli belgesel-haber programını hazırlayıp sundu. Özellikle 7 Ocak 1997'de yayınlanan programda Susurluk kazası'ndan yola çıkarak yapılan araştırmalarla ilgili iddialar uzun süre gündemde kaldı.

Atatürk'ün öğrencilik hayatındaki ülke durumunu ve Atatürk'ün beraberliğinde gerçekleşen değişimleri anlatan Yükselen Bir Deniz belgeseli ile 1998'de belgeselciliğe döndü. Türkiye siyasi tarihi ve popüler kültüründeki önemli kişiler ve Köy Enstitüleri, Devlet Tiyatroları, İş Bankası, Mülkiye gibi kurumlara ilişkin çok sayıda belgesel yaptı.

1999 Ocak - 2001 Ocak arası Sabah gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. 2001 Ocak ayından itibaren Milliyet gazetesinde, Ada başlıklı köşe yazısı yazdı. 2003-2004 yıllarında Milliyet gazetesi için 'Popüler Kültür' ekini çıkardı. Milliyet gazetesiyle yolları 1 Ağustos 2013 tarihinden itibaren ayrılmıştır. Milliyet'ten ayrıldıktan sonra BirGün'de Doğan Tılıç'ın köşesinde bir ay boyunca haftada üç gün yazdı.

Mustafa belgeseli
Mustafa Kemal Atatürk'ün hayatını anlatan Mustafa adlı filmi yazıp yönetti. 2008 yılında vizyona giren film, Atatürk'ü yargıladığı ya da kötülediği yönünde eleştirilere maruz kaldı.

Genel yayın yönetmenliği
25 Ekim 2013 tarihinden itibaren yazmaya başladığı Cumhuriyet gazetesinin, 8 Şubat 2015`te genel yayın yönetmeni oldu.

2014 yılında Gezi Parkı protestoları ile ilgili 'Gözdağı' adlı belgeseli hazırladı.

MİT TIR'ları davası

Tutuklanması
Suriye'ye gönderilen MİT TIR'ları ile ilgili haberin 29 Mayıs 2015 tarihinde Cumhuriyet'te,'İşte Erdoğan'ın yok dediği silahlar' başlığıyla ve Can Dündar imzasıyla duyurulmasının ardından bu haberlere yayın yasağı getirildi. Aynı gün Can Dündar'a 'devletin güvenliğine ilişkin bilgileri temin etme, siyasî ve askerî casusluk, gizli kalması gereken bilgileri açıklama, terör örgütünün propagandasını yapma' suçlarından, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma başlatıldı.

Birkaç gün sonra Cumhurbaşkanı Erdoğan "Bu haberi yapan kişi, bunun bedelini ağır ödeyecek, öyle bırakmam onu." demiştir.

Erdoğan'ın savcılığa yaptığı bireysel başvuru ile Can Dündar'a 'gerçeği yansıtmayan haber, yorum ve görüntüleri yayınlamak suretiyle adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs suçunu' öne sürerek iki kez ağırlaştırılmış müebbet ve 42 yıl hapis cezası talep edildi. Bu davada 26 Kasım 2015 tarihinde gazetenin Ankara temsilcisi Erdem Gül ile birlikte tutuklanmıştır. Erdoğan, 24 Kasım'da ise "O TIR'lar Bayırbucak Türkmenlerine yardım götürüyordu. Şimdi diyecekler ki 'Başbakan TIR'ların içinde silah yoktu' diyordu... Varsa ne olacak, yoksa ne olacak." demiştir.

'Devletin gizli kalması gereken bilgilerini siyasi veya askeri casusluk amacıyla temin etme', 'devletin güvenliğine ilişkin gizli kalması gereken bilgileri casusluk maksadıyla açıklama', 'cebir ve şiddet kullanarak Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti'ni ortadan kaldırmaya veya görevlerini yapmasını kısmen ya da tamamen engellemeye teşebbüs etmek' ve 'silahlı terör örgütüne üye olmaksızın bilerek isteyerek yardım etme' suçlamalarını içeren iddianame, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kabul edildi. 26 Kasım 2015'te tutuklu yargılanmak üzere cezaevine götürüldü.

Tahliyesi
Dündar ve Gül, 6 Aralık 2015'te AYM'ye bireysel başvuruda bulunarak tutuklu yargılanırken haklarının ihlâl edildiğini söylediler. Bu başvurunun ardından 25 Şubat 2016'da İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin "Siyasî casusluk yaptıklarına ilişkin somut bilgi yoktur" şeklindeki gerekçeli karar ile tutuksuz yargılanmak üzere tahliye edildiler.

AK Parti Grup Başkanvekili Bülent Turan, kararı sevinçle karşıladıklarını ancak mahkeme kararları üzerinden AK Parti`nin itham edilmesini doğru bulmadığını söyledi. CHP Grup Başkanvekili Levent Gök, bu kararı alan Anayasa Mahkemesi üyelerini kutladığını söyledi. MHP Grup Başkanvekili Erkan Akçay, HDP Grup Başkanvekili İdris Baluken ve Pervin Buldan kararı sevinçle karşıladıklarını ifade etti.

Avrupa Konseyi Genel Sekreteri Thorbjorn Jagland ve AGİT, kararı memnuniyetle karşıladıklarını ve basın özgürlüğü açısından önemli bulduklarını ifade ettiler.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 28 Şubat günü Can Dündar için Anayasa Mahkemesi'nin verdiği tahliye kararını "Mahkeme bu şekilde bir karar vermiş olabilir. Ben Anayasa Mahkemesinin vermiş olduğu karara sadece sessiz kalırım o kadar. Ama onu kabul etmek durumunda değilim (...) Ve verdiği karara da uymuyorum, saygı da duymuyorum. (...) Aslında onlarla ilgili kararı veren mahkeme kararında direnebilirdi. Eğer kararında direnmiş olsaydı, bu bireysel başvuru veyahut da AYM'nin vermiş olduğu karar boşa çıkacaktı." şeklinde yorumladı.

Erdoğan 4 Mart'ta ise "Evet ortada bir Anayasa ihlali vardır. Ama Anayasa'yı ihlal eden değilim. Bu Anayasa Mahkemesi'nin karar merciinde olanlardır. Birinci mahkeme Anayasa Mahkemesi'nin kararına uydu. Ama bu işin bittiği anlamına gelmez. Savcı karara itiraz edebilir. İtiraz durumunda, bir üst mahkeme yeni bir süreci başlatabilir." dedi.

Yargılanması
6 Mayıs 2016'da gerçekleşen dördüncü duruşma sonucunda Dündar ve Gül, hükûmeti ortadan kaldırma suçlamasından beraat etti. İkili hakkındaki casusluk suçlaması da düştü. Devletin gizli belgelerini elde edip yayınlamaktan yedi yıl hapis cezası alan Dündar'ın cezası beş yıl 10 aya indirildi. Davanın temyiz sürecinde tutuksuzluğu devam eden Dündar,  can güvenliği endişesi ile Almanya'ya gitti. Dündar, Ağustos 2016'da Cumhuriyet gazetesi genel yayın yönetmenliğinden ayrılmış; aynı gazetede köşe yazarlığına devam edeceğini açıklamıştır.
 24 Ocak 2017'den beri Almanya merkezli Özgürüz adlı haber portalının genel yönetmenliğini sürdürmektedir.
23 Aralık 2020 tarihinde Dündar, siyasi ve askeri casusluk ile terör örgütüne yardım suçlarından 27 yıl 6 ay hapis cezası aldı.

Çalışmaları

Çalıştığı gazeteler

 1979: Yankı
 1979-1982: Hürriyet
 1982-1983: Nokta
 1983-1984:Haftaya Bakış
 1984-1986: Söz
 1986-1994:Tempo

 1994: Aktüel 1994-1999: Yeni Yüzyıl 1999-2001: Sabah 2001-2013: Milliyet 2013: BirGün 2013-2016: Cumhuriyet Çalıştığı televizyon kanalları

 1979-1992: TRT 1
 1992-1994: Show TV
 1994-1995: Kanal D
 1995-1998: Show TV
 1998-1999: Kanal D
 1999: CNN Türk
 1999-2000: atv
 2000: NTV
 2000-2001: atv
 2001-2002: CNN Türk

 2002: Kanal D
 2002-2003: CNN Türk
 2003-2004: Kanal D
 2004-2005: CNN Türk
 2005: Star TV
 2005-2006: CNN Türk
 2006-2011: NTV
 2011-2013: CNN Türk
 2013-2014: Artı Bir Tv
 2014-: tvem

 Hazırladığı belgeseller
 Demirkırat (1991) - Mehmet Ali Birand ve Bülent Çaplı ile birlikte, 10 bölüm, TRT
 Cumhuriyetin Kraliçeleri (1992) - 5 bölüm, Show TV
  Sarı Zeybek (1993) - 1 bölüm, Show TV
 12 Mart (1994) - 10 bölüm, Show TV
 Gölgedekiler (1994-1995) - 6 bölüm, Kanal D
 Aynalar (1996-1997) - 10 bölüm, Show TV
 Yükselen Bir Deniz (1998) - 4 bölüm, Kanal D (Atatürk'ün öğrencilik hayatındaki ülke durumunu ve Atatürk'ün beraberliğinde gerçekleşen değişimleri anlattı)
 İsmet Paşa (1999) - Bülent Çaplı ile birlikte, 3 bölüm, CNN Türk
 Zaten Tiyatro Dediğin Nedir ki? (1999) - 3 bölüm, atv (Devlet Tiyatroları'nı konu aldı)
 4. Nesil (2000) - 10 bölüm, NTV
 Atatürk'ün Bankası (2000) - 1 bölüm, NTV
 Köy Enstitüleri (2000) - 2 bölüm, atv
 Halef (2001) - 1 bölüm, CNN Türk (Atatürk'ün çevresindeki insanları anlattı)
 Fenerbahçe (2002) - 3 bölüm, Kanal D (Fenerbahçe Spor Kulübü'nün tarihini anlatan 'Bahçe'deki Fener')
  Nazım Hikmet Belgeseli (2002) - 4 bölüm, CNN Türk
 O Gün (2002) - 11 bölüm, CNN Türk
 Bir Yaşam İksiri: Nejat Eczacıbaşı (2003) - 2 bölüm, Kanal D
 Karaoğlan: Bir Ecevit Belgeseli (2004) - 5 bölüm, CNN Türk
 Önce İnsan! Türkiye'de İnsan Hakları ve Sivil Toplum Gelişiminin Görsel Tanıtımı (2004) CNN Türk
 Yüzyılın Aşkları (2004) - 10 bölüm, CNN Türk
 Garip: Neşet Ertaş Belgeseli (2005) - 3 bölüm, Star TV
 İlk Durak (2005) - Nebil Özgentürk ile birlikte, 2 bölüm, CNN Türk
 Yetiştik Çünkü Biz! Mülkiye Belgeseli (2006) - 4 bölüm, CNN Türk
 Çalıkuşları: Notre Dame de Sion'un Çocukları (2006) - 3 bölüm, NTV
 Lider Portreleri (2007) - 4 bölüm, NTV (Recep Tayyip Erdoğan, Deniz Baykal,  Mehmet Ağar ve Devlet Bahçeli'yi)
 Mustafa (2008)
 "Delikanlım... İyi bak yıldızlara..." (2012) - 1 bölüm, CNN Türk (Deniz Gezmiş'i konu aldı.)
 17 Aralik - Erdogan'in en uzun günü (2014) - Arti Bir TV

 Yayımlanmış eserleri
 Demirkırat: Bir Demokrasinin Doğuşu (1991) - Mehmet Ali Birand ve Bülent Çaplı ile birlikte
 Sarı Zeybek: Atatürk'ün Son 300 Günü (1994)
 12 Mart: İhtilalin Pençesinde Demokrasi (1994) - Mehmet Ali Birand ve Bülent Çaplı ile birlikte
 Gölgedekiler (1995)
 Hayata ve Siyasette Dair (1995)
 Yağmurdan Sonra (1996)
 Ergenekon (1997) - Celal Kazdağlı ile birlikte
 Yarim Haziran (1998)
 Benim Gençliğim (1999)
 Köy Enstitüleri (2000)
 Nereye? (2001)
 Yaveri Atatürk'ü Anlatıyor: Salih Bozok'un Anıları (2001)
 Uzaklar (2002)
Gazeteci Can Dündar'ın yazdığı 2002 tarihli bir roman. Romanda Can Dündar'ın gezileri anlatılıyor. Kitaba küçük bir Seyahatname denilebilir. Kitap toplamda 14 kez basılmıştır.
 Yükselen Bir Deniz (2002)
Atatürk'ün öğrencilik hayatındaki ülke durumunu ve Atatürk'ün beraberliğinde değişimleri anlatan bir kitaptır.
İmge Kitabevi tarafından basıldı. 2002 yılında piyasaya dağıtılan kitap 203 sayfadan oluşmaktaydı.
 Savaşta ne Yaptın Baba? (2003)
 Bir Yaşam İksiri: Dr. Nejat Eczacıbaşı (2003)
 Mustafa Kemal Aramızda (2003) - Ülkem Özge Sevgilier ile birlikte
 Büyülü Fener (2003)
 Duvar (2003) - oğlu Ege ile birlikte yazdığı masal kitabı
 Yıldızlar (2004)
 Sedat Alp: İlk Türk Hititoloğun Yaşam Öyküsü (2004) - Fatma Sevinç ile birlikte
 Kırmızı Bisiklet (2005)
 Nâzım Hikmet (2005)
 İlk Durak: İstanbul'un Entelektüel Tarihinden Tanıklıklar (2005) - Nebil Özgentürk ile birlikte
 Özel Arşivinden Belgeler ve Anılarıyla Vehbi Koç (2006)
 Hayata Dair(şiir)
 Yüzyılın Aşkları (2006)
 Karaoğlan (2006) - Rıdvan Akar ile birlikte
 İsmet Paşa (2006) - Bülent Çaplı ile birlikte
 Yakamdaki Yüzler (2007)
 Ecevit ve Gizli Arşivi (2008) - Rıdvan Akar ile birlikte
 Ben Böyle Veda Etmeliyim (2008) - İsmail Cem ile birlikte
İsmail Cem ile yapılan uzun söyleşinin gazeteci-yazar Can Dündar tarafından kitaplaştırılmış hali. Ben Böyle Veda Etmeliyim, İsmail Cem'in ölümünün birinci yılına denk gelen dönemde çıkarıldı.
Politikacı, gazeteci ve eski Dışişleri Bakanı Cem'in hayatından kesitlerle, Türk basın tarihinin ve politika kulvarlarının konuşulduğu "nehir söyleşi", 2006 yılı sonlrarında başlanarak, hastalığının son aylarına kadar gelen bir süreci kapsamış. Kitapta İsmail Cem'in çocukluk ve eğitim yaşamından, TRT Genel Müdürlüğü yaptığı döneme, siyasete olan ilgisinden, Milliyet ve Cumhuriyet gazetelerinde çalıştığı süreçten, bakanlık koltuğuna oturmasına kadar birçok olay ve ayrıntı, Can Dündar'ın kalemiyle ustaca işlenmiş.
Kitabın sonunda 1995 yılında New York'ta yazdığı bir şiir bulunuyor: adı Veda. Şiirin son dizesi; Ben böyle veda etmeliyim diye biterken, kitaba da adını veriyor.
Kitabın tanıtım yazısında ise, Can Dündar'ın bir sorusuna Cem'in verdiği yanıt var:

 Lüsyen (2010)
 Aşka Veda (2012)
 Abim Deniz (2014)
 Tutuklandık (2016)

 Ödülleri
 Metin Göktepe Gazetecilik Ödülleri Jüri Özel Ödülü (2016)
 Sosyal Demokrasi Vakfı İnsan Hakları Demokrasi Barış ve Dayanışma Ödülü (2015)
 İsveç Basın Kulübü Fikir Özgürlüğü Ödülü (2016)
 Avrupa Basın ve Medya Özgürlüğü Merkezi (ECPMF) Basın Özgürlüğü ve Medyanın Geleceği Ödülü (2016)
 Dünya Yazarlar Birliği (PEN) Almanya Hermann Kesten Ödülü
 Gazetecileri Koruma Komitesi (CPJ) Uluslararası Basın Özgürlüğü Ödülü (2016)

 Notlar
 2007 yılında kendisine Alaaddin Çakıcı tarafından, NTV'de eski MİT mensubu Nuri Gündeş'i konuk ettiği "Neden" programındaki bazı sözleri nedeniyle, küresel medya patronlarının Türkiye'deki işbirlikçi elemanı'' olarak tanımlandığı tehditkâr bir mektup gönderilmiş bu nedenle Çakıcı aleyhine dava açmıştır.

Kaynakça

1961 doğumlular
Ankara doğumlu gazeteciler
Ankara doğumlu yazarlar
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Milliyet (gazete) kişileri
Ankara Atatürk Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye tarafından aranan kaçaklar
Terörizm suçlamasıyla aranan kaçaklar
Cumhuriyet (gazete) kişileri
Orta Doğu Teknik Üniversitesinde öğrenim görenler
TED Ankara Kolejinde öğrenim görenler
Türk köşe yazarları
Sabah (gazete) kişileri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Metin Göktepe Gazetecilik Ödülü sahipleri
Arnavut asıllı Türkler
Çerkes asıllı Türkler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Almanya'daki Türk göçmenler

Can Dündar


Matteo Visconti ist der Name folgender Personen:

* Matteo I. Visconti (1250–1322), Stadtherr von Mailand
 Matteo II. Visconti († 1355), Erzbischof von Mailand

Matteo Visconti


رابطة لا ليتشه الدولية ، من الإسبانية leche بمعنى «حليب»، هي منظمة غير ربحية تقوم بتقديم معلومات للأمهات اللواتي يردن إرضاع أطفالهن، وتشجيع ونشر الرضاعة الطبيعية. تأسست المنظمة عام 1956 في الولايات المتحدة الأمريكية وتنشط في حوالي 60 دولة.

لرابطة لا ليتشه الدولية خبرة معترف بها دوليا في مجال الرضاعة الطبيعية. كما أنها عضو استشاري للأمم المتحدة ومنظمة الصحة العالمية. تقوم أيضا بنشر خبراتها في هذا المجال من خلال طبع منشورات بأكثر من 30 لغة.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي (باللغة الإنجليزية)

أندية وجمعيات
الدعوة إلى الرضاعة الطبيعية
تأسيسات سنة 1956 في إلينوي
رضاعة
رعاية الرضع
فرانكلين بارك (إلينوي)
منظمات الرضاعة الطبيعية
منظمات أسست في 1956
منظمات غير ربحية مقرها في الولايات المتحدة
منظمات مقرها في رالي (كارولاينا الشمالية)
منظمات غير ربحية مقرها في إلينوي

رابطة لا ليتشه


Spathia, monotipski rod jednogodišnjeg raslinja iz porodice trava smještena u tribus Andropogoneae, pripadnost podtribusu još nije utvrđena. Jedina vrsta je australski endem S. neurosa, koji je rasprostranjen po državama Queensland, Zapadna Australija i Sjevernom teritoriju.

Izvori

Andropogoneae
Flora Sjevernog teritorija
Flora Queenslanda
Flora Zapadne Australije

Spathia


El Gran Premio Cristal Energie (oficialmente: Grand Prix Cristal Energie) es una carrera ciclista francesa que se disputaba entre Montmorillon (Vienne) y Chaillac (Indre), a mediados del mes de julio.

Creada en 1984 fue una competición amateur. Tras no disputarse en 2005 desde el 2006 fue profesional formando parte del UCI Europe Tour dentro de la categoría 1.2 (última categoría del profesionalismo), siendo su última edición profesional en 2009. A partir del 2010 volvió a ser amateur integrada en la Copa de Francia amateur.

Debido a que la mayoría de sus ediciones han sido amateur la mayoría de ganadores han sido franceses.

Palmarés
En amarillo: ediciones amateur

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Gran Premio Cristal Energie Cristal Energie (sitidoeciclismo.net)
 Gran Premio Cristal Energie Cristal Energie (cqranking.com)

Deporte en la región Centro-Valle de Loira
Vienne
Cristal Energie
Cristal Energie
Deporte en Poitou-Charentes
Organizaciones fundadas en 1984
Deporte en Francia en 1984
Ciclismo en 1984

Gran Premio Cristal Energie


Geminibasidiomycetes é uma classe monotípica de fungos basidiomicetos que inclui apenas a ordem, Geminibasidiales, também monotípica, tendo como única família, Geminibasidiaceae, a qual agrupa dois géneros. É uma classe recentemente descoberta e que está intimamente relacionada com os fungos produtores de cogumelos e com os fungos gelatinosos (Dacrymycetes).

Descrição
Os membros desta classe são mofos xerófilos, como sua classe irmã, Wallemiomycetes, que podem viver em ambientes sem água.

Estes os fungos produzem basídios anamórficos e não basidiomas em cultura. Os basídios são conspicuamente granulares e decíduos, com uma única projeção lateral basal, e os basidiósporos são aparentemente de parede dupla. As espécies têm septos doliporos com extensões tubulares adseptais surgindo das lâminas do retículo endoplasmático que formam a tampa do poro septal. A tampa do poro septal às vezes está ausente. O poro septal tem uma oclusão de poro septal não membranoso eletrodenso e estrias que são orientadas verticalmente.

O género Basidioascus foi originalmente descrito como um ascomiceto, mas estruturas originalmente interpretadas como simples ascósporos parecem representar basidiósporos. Por outro lado, análises moleculares confirmaram que estes fungos são basidiomicetos.

Géneros e espécies
Inclui os siguintes géneros e espécies:

 Basidioascus
 Basidioascus magus
 Basidioascus undulatus
 Basidioascus persicus
 Geminibasidium
 Geminibasidium donianum
 Geminibasidium hirsutum

Referências

Agaricomycotina

Geminibasidiomycetes


නර්තන තරගාවලියක් යනු තරගකරුවන් විනිිසුරුවෝ ඉදිරියෙහි සම්මාන උදෙසා හෝ ඇතැම් අවස්ථාවල මුල්‍ය ත්‍යාග උදෙසා තම කුසලතාවයන් ප‍්‍රදර්ශණය කරන සංවිධානාත්මක කි‍්‍රයාදාමයකි. ප‍්‍රධාන නර්තන තරගාවලි කිහිපයක් ඇති අතර ඒවා නර්තන ශෛලීන් අනුව වෙනස් වේ. ප‍්‍රධානතම නර්තන තරගාවලි පහත දැක්වේ

තරගකාරී නර්තනය - ඇක්රෝ, බැලේ, ජෑස්, හිප් හොප් සහ ටැප් ඩාන්ස් වැනි බොහෝ වේදිකා නර්තනයෝ මේ සඳහා පිළිගැනේ.
විවෘත තරගාවලි - මේ සඳහා පුළුල් පරාසයක නර්තන ශෛලීන් වලට අවස්ථාව ලබාදේ. ජනප‍්‍රිය රූපවාහිනී වැඩසටහනක් වන "සෝ යූ තින්ක් යූ කැන් ඩාන්ස්" මේ සඳහා උදාහරණ වේ

ක‍්‍රීඩානර්තන - මෙහිදී විශේෂයෙන්ම බෝල් රූම් හා ලතින් නර්තන භාවිතා වේ. ජනප‍්‍රිය උදාහරණයක් ලෙස "ඩාන්සින් විත් ද ස්ටාර්ස්" රූපවාහිනී වැඩසටහන දැක්විය හැක.

ඒකශෛලී තරගාවලි - මෙහිදී එක් ශෛලියකට පමණක් අවස්ථාව ලබාදෙන අතර 'හයිලන්ඞ් ඩාන්ස්' 'ඩාන්ස් ටීම්' හා 'අයිරිෂ් ඩාන්ස්' මේ තරගාවලි සඳහා උදාහරණ වේ.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Dance#Dance_competitions

නර්තනය

නර්තන තරගාවලි


Ren'ai or Renai may refer to:

 Ren'ai, Nantou, a township in Nantou County, Taiwan
 Ren-ai District, of the city of Keelung, Taiwan
 Renai Medicity, a hospital in Kochi, Kerala, India

 Ren'ai adventure game, a romance-themed subgenre of adventure game
 Ren'ai simulation game, a romance-themed subgenre of life simulation game also known as a dating sim
 Renai (album), by Japanese rock band Sid
 "Renai Circulation", the 4th opening song in the anime Bakemonogatari
 Ren'ai Shoal in South China Sea

See also

Ren'ai


ඉන්දියාවේ ඛජුරාහෝවේ ජවාරි දේවාලය යනු හින්දු දේවාලයක් වන අතර, එය යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් වන ඛජුරාහෝ ස්මාරක සමූහයේ කොටසකි. ක්‍රි.ව. 975 සහ 1100 පමණ කාලය අතරතුර මෙය නිර්මාණය වන්නට ඇත.

මෙම දේවාලය හින්දු දෙවියකු වන විෂ්ණු වෙනුවෙන් පුදකොට ඇත. දේවාලයේ පිහිටි ප්‍රධාන දේව ප්‍රතිමාව කැඩීගොස් ඇති අතර, එහි හිස දක්නට නොලැබේ. (රූපය බලන්න).

පිහිටීම
මෙම දේවාලය ඛජුරාහෝවේ නැගෙනහිර පෙදෙසේ පිහිටා ඇත. වාමන දේවාලයේ සිට මීටර 200ක් පමණ දකුණින් පිහිටි මෙය එම දේවාලයේ සිට මැනවින් දර්ශනය වේ.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
මෙය මනා-සමානුපාතික ගෘහ නිර්මාණ ලක්ෂණවලින් යුතු ය. මෙහි ගර්භගෘහයක්, අන්තරාලයක්, මණ්ඩපයක් සහ ද්වාරමණ්ඩපයක් දක්නට ලැබෙන මුත්, ප්‍රදක්ෂිණාපථයක් දක්නට නැත. මෙහි අලංකාර මකර තොරණක් සහ ශිඛරයක් (මුදුනේ) පිහිටා ඇත. පිටත බිත්තිය කැටයම් තීරු තුනකින් සමන්විත ය. මෙම දේවාලය ඛජුරාහෝවේ චතුර්භූජ් දේවාලයට සමානත්වයක් පෙන්වයි.

ප්‍රධාන දේව ප්‍රතිමාව
දේවාලයේ ප්‍රධාන දේව ප්‍රතිමාවේ (විෂ්ණුගේ) හිස දක්නට නොමැති ඇති අතර, එයට හානි වී ඇත.

මකර තොරණ
දේවාලයේ ප්‍රවේශ ද්වාරමණ්ඩපයේ අලංකාර මකර තොරණක් දැකගත හැක. (රූපය බලන්න)

ගර්භගෘහයේ පිවිසුම
ගර්භගෘහයේ ප්‍රවේශ ද්වාරය මුදුනේ නව-ග්‍රහයන් නිරූපිත කැටයම් දැකගත හැක. නව-ග්‍රහ ප්‍රතිමාවලට අමතරව බ්‍රහ්ම, විෂ්ණු සහ ශිව යන හින්දු දෙවිවරුන්ගේ රූ ද දැකගත හැක.

ප්‍රතිමා
දේවාලයේ පිටත බිත්තියේ ප්‍රතිමා තීරු දෙකක් දක්නට ලැබේ. (පින්තූරය බලන්න)

ගැලරිය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 ම.ප්‍ර. සංචාරක වෙබ්අඩවිය, මධ්‍ය ප්‍රදේශ් ප්‍රාන්ත සංචාරක සංස්ථාවේ නිල වෙබ්අඩවිය, ඛජුරාහෝ
 ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දොපර්තමේන්තුව, භෝපාල් කොට්ඨාසය, ඛජුරාහෝ නාමාවලි පිටුව - ඡතර්පූර්
 ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව, භෝපාල් කොට්ඨාසය, ජවාරි දේවාලය, ඛජුරාහෝ

හින්දු ලෝක උරුම අඩවි
බුන්දෙල්ඛාන්ද්
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ස්මාරක සහ අනුස්මරණ
මධ්‍ය ප්‍රදේශ්හි ලෝක උරුම අඩවි
ඛජුරාහෝවේ හින්දු දේවාල
විෂ්ණු දේවාල

ජවාරි දේවාලය, ඛජුරාහෝ


Grande Prêmio da Espanha de 2022 (formalmente denominado Formula 1 Pirelli Gran Premio de España 2022) foi a sexta etapa da temporada de  da Fórmula 1. Foi disputada em 22 de maio de 2022 no Circuito de Barcelona-Catalunha, Montmeló, Espanha.

Relatório

Antecedentes

Treino classificatório

Corrida

Resultados

Treino classificatório

 Notas

Corrida

Curiosidades

 Primeiro abandono de Charles Leclerc na temporada, depois de 5 corridas.
 2º abandono consecutivo de Guanyu Zhou.
 2º vitória de Max Verstappen no Grande Prêmio da Espanha.
 Primeira vez que George Russell lidera uma corrida desde o Grande Prêmio de Sakhir de 2020.
 George Russell conquista o 3º pódio na categoria, o 2º dele pela Mercedes, e nesta temporada, superou Lewis Hamilton como o piloto da equipe com mais pódios na temporada.
 5º vez na temporada que George Russell supera Lewis Hamilton.
 Max Verstappen iguala o número de vitórias de Juan Manuel Fangio, com 24 vitórias.
 Última corrida disputada no traçado com as chicanes na curva Europcar.

Voltas na liderança

2022 DHL Fastest Pit Stop Award

Resultado

Classificação

 Tabela do DHL Fastest Pit Stop Award

Tabela do campeonato após a corrida
Somente as cinco primeiras posições estão incluídas nas tabelas.

 Tabela do campeonato de pilotos

 Tabela do campeonato de construtores

Ligações externas

Espanha
2021 na Espanha
2022

Grande Prêmio da Espanha de 2022


El topónimo Colwich puede hacer referencia a:

 Colwich, una ciudad en el estado de Kansas (Estados Unidos);
 Colwich, una parroquia civil y un pueblo en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Colwich


Crondall es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Hart, en el condado de Hampshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Crondall tiene una superficie de 24,05 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Crondall tenía 3463 habitantes (48,86% varones, 51,14% mujeres) y una densidad de población de 143,99 hab/km². El 25,38% eran menores de 16 años, el 67,66% tenían entre 16 y 74, y el 6,96% eran mayores de 74. La media de edad era de 36,58 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 16,02% estaban solteros, el 71,56% casados, y el 12,42% divorciados o viudos.

El 89,63% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 4,39% de la población, mientras que el 5,98% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,13% eran blancos, el 0,55% mestizos, el 1,04% asiáticos, el 0,09% chinos, y el 0,2% de cualquier otro salvo negros. El cristianismo era profesado por el 80,39%, el hinduismo por el 0,4%, el judaísmo por el 0,09%, el islam por el 0,2%, el sijismo por el 0,17%, y cualquier otra religión, salvo el budismo, por el 0,2%. El 12,94% no eran religiosos y el 5,6% no marcaron ninguna opción en el censo.

1673 habitantes eran económicamente activos, 1634 de ellos (97,67%) empleados y 39 (2,33%) desempleados. Había 1230 hogares con residentes, 78 vacíos, y 7 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Hampshire
Parroquias civiles de Hampshire

Crondall


Josip Pivarić (født 30. januar 1989 i Zagreb, Jugoslavien), er en kroatisk fodboldspiller (venstre back). Han spiller for Dynamo Kiev i den ukrainske liga, hvor han har været på kontrakt siden 2017.

Pivarić har tidligere spillet i mange år for Dinamo Zagreb i sin fødeby, og var her med til at vinde hele fire kroatiske mesterskaber.

Landshold
Pivarić debuterede for Kroatiens landshold 14. august 2013 i en venskabskamp mod Liechtenstein. Han var en del af det kroatiske hold ved VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kroatien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Dinamo Zagreb
Fodboldspillere fra NK Lokomotiva
Fodboldspillere fra Dynamo Kyiv
Personer fra Zagreb

Josip Pivarić


Thors hammer er en dansk animationsfilm fra 1983 instrueret af Bent Barfod.

Handling
Tegnefilm om de nordiske guder. Da Thors hammer forsvinder, bliver Loke sendt ud efter den. Men tudsedrotten Trym vil kun udlevere hammeren, hvis han får Freja som brud. Ravnene Hugin og Munin udtænker en plan. Thor bliver forklædt som kvinde, og han og Loke drager af sted for at narre tudsedrotten.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Thors hammer (film)


Kel Johari Rice Mitchell () este un actor american, comedian stand-up, muzician, cântăreț și rapper.

Note

Legături externe

Nașteri în 1978
Actori americani din secolul al XX-lea
Actori americani din secolul al XXI-lea
Creștini afro-americani
Actori copii americani
Oameni din Chicago, Illinois
Oameni în viață

Kel Mitchell


Das Kreisgericht Wiesbaden war zwischen 1867 und 1879 ein Gericht der ordentlichen Gerichtsbarkeit im damals preußischen Wiesbaden und eines von drei Kreisgerichten im Regierungsbezirk Wiesbaden.

Mit § 12 der Verordnung vom 22. Februar 1867 wurde nach der Annexion Nassaus durch Preußen die Trennung von Verwaltung und Justiz angeordnet. Diese war im Herzogtum Nassau nicht gegeben. Die Ämter waren sowohl Verwaltungsbezirke als auch Gerichte erster Instanz. Mit Verordnungen vom 26. Juni 1867 und 21. August 1867 wurde die Justizfunktion den neu geschaffenen Amtsgerichten übertragen. In Dillenburg, Limburg und Wiesbaden wurden Kreisgerichte, in Wiesbaden das übergeordnete Appellationsgericht Wiesbaden geschaffen.

Das Kreisgericht Wiesbaden wurde als Nachfolger des Hofgerichts Wiesbaden eingerichtet. Es war für zehn Amtsgerichte mit zusammen 26 Amtsrichtern zuständig. Es war mit elf Richterstellen ausgestattet.

Mit dem Gesetz betreffend die Errichtung der Oberlandesgerichte und der Landgerichte vom 4. März 1878 wurde das Gericht zum 1. Oktober 1879 aufgelöst. Gleichzeitig wurde das Landgericht Wiesbaden als Nachfolger eingerichtet.

Literatur
 Georg Schmidt von Rhein: Zur Geschichte der Gerichtsorganisation im Landgerichtsbezirk Limburg. Nassauische Annalen, Bd. 99, 1988, S. 75–87
 Eckhart G. Franz, Hanns Hubert Hofmann, Meinhard Schaab: Gerichtsorganisation in Baden-Württemberg, Bayern und Hessen im 19. und 20. Jahrhundert (= Behördliche Raumorganisation seit 1800. Grundstudie 14 = Veröffentlichungen der Akademie für Raumforschung und Landesplanung. Beiträge 100). ARL,  Hannover 1989, ISBN 3-88838-224-6, S. 212, 214.

Einzelnachweise

Wiesbaden
Organisation (Wiesbaden)
Gegründet 1867
Aufgelöst 1879

Kreisgericht Wiesbaden


Esenbey, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin kuruluş tarihi ilçe merkezinde bulunan Yörgüç Mustafa Bey Camisi'nin yapılış tarihine dayanmaktadır. Mahallenin kurulmasına sebep olan Hasan Bey'in bu bölgeye yaylacı olarak yerleştiği anlatılmaktadır. Köy adını mahallenin kurulmasına sebep olan Hasan Bey'den esinlenerek alındığı söylenmektedir.

Coğrafya
Samsun iline 106 km, Havza ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Havza'nın mahalleleri

Esenbey, Havza