O frizerie sau o bărbierie este un local unde sunt oferite diferite servicii cu caracter estetice, printre care, în principal, tunderea părului, bărbierirea, epilarea, manichiura și pedichiura. Atunci când sunt oferite mai multe servicii diferite, localul este adesea numit salon de înfrumusețare.

Prima mențiune documentară a oferirii unor servicii cosmetice de îngrijire a părului apar în Egiptul Antic, unde au fost realizate cele mai semnificative schimbări ale coafurii.
În acest stat întins și organizat autocratic, bărbații obișnuiau să-și radă complet părul, cu excepția preoților și membrilor elitei conducătoare, care își îngrijea părul, pieptănându-l, coafându-l și vopsindu-l în diferite nuanțe. În acea epocă erau folosite, de asemenea, peruci tradiționale cu un păr tăiat uniform, cu breton, lung până la umeri.

Dar o altă mare contribuție a egiptenilor a fost descoperirea colorantului produs din arborele henna, care a permis obținerea unor nuanțe de roșu și mahon.

Ustensile de frizerie

Ustensilele de frizerie pot fi clasificate în cinci grupe esențiale în funcție de utilitatea lor:

 Ustensile principale: sunt acele instrumente folosite în efectuarea sarcinilor de frizer: piepteni, perii, foarfece, pensete etc.
 Ustensile auxiliare: sunt acele obiecte care sunt folosite pentru a facilita lucrul cu ustensilele principale și, de asemenea, ca materiale de protecție: tije, plase de păr, mănuși, bonete, prosoape, halate etc.
 Ustensile de laborator: sunt acele materiale care sunt folosite în obținerea unor amestecuri de substanțe chimice (coloranți, cheratine, apă oxigenată etc.): recipiente de sticlă, hârtie de turnesol etc.
 Aparatură: set de echipamente concepute pentru realizarea unor tehnici de coafură, precum și pentru depistarea și tratarea problemelor capilare care apar cu o frecvență mai mare într-o frizerie: uscătoare, vaporizatoare, sterilizatoare, microvisor, lampă cu raze infraroșii etc.
 Mobilier: acele elemente de mobilier, care sunt folosite în activitatea de frizerie-coafură: chiuvete, lighene, mese auxiliare, oglinzi, fotolii etc.

Frizerii celebre

 Truefitt & Hill, prima frizerie (așa cum o cunoaștem astăzi) din lume.
 Geo.F. Trumper
 Taylor of Old Bond Street

Note

Legături externe

Localuri
Păr facial

Frizerie


George Michael Bedinger (* 10. Dezember 1756 in Hanover, Province of Pennsylvania; † 7. Dezember 1843 im Nicholas County, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1803 und 1807 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus. Er war der Onkel des Kongressabgeordneten Henry Bedinger (1812–1858) aus Virginia.

Werdegang
George Bedinger kam um das Jahr 1762 nach Virginia. 1779 zog er in das Gebiet des späteren Staates Kentucky, wo er sich in Boonesborough niederließ. Dort wurde er als Farmer tätig. Im Mai 1779 nahm er an einem Indianerfeldzug teil. In den folgenden Jahren bis 1793 war er Major der United States Army. In dieser Eigenschaft nahm er an weiteren Indianerkriegen teil.

Politisch schloss sich Bedinger der von Thomas Jefferson gegründeten Demokratisch-Republikanischen Partei an. Nach der Gründung des Staates Kentucky wurde er im Jahr 1792 in dessen Repräsentantenhaus gewählt. Zwischen 1800 und 1801 saß er im Senat von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1802 wurde er im neugeschaffenen sechsten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1803 sein neues Mandat antrat. Nach einer Wiederwahl im Jahr 1804 konnte er bis zum 3. März 1807 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. In dieser Zeit wurde durch den von Präsident Jefferson getätigten Louisiana Purchase das Staatsgebiet der Vereinigten Staaten beträchtlich erweitert. Im Jahr 1804 wurde der zwölfte Verfassungszusatz ratifiziert.

Im Jahr 1806 verzichtete Bedinger auf eine weitere Kandidatur. Nach seinem Ausscheiden aus dem US-Repräsentantenhaus zog er sich aus der Politik zurück. In den folgenden Jahrzehnten arbeitete er in der Landwirtschaft. George Bedinger starb am 7. Dezember 1843 auf seiner Farm nahe der Ortschaft Blue Licks Springs und wurde dort auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei
US-Amerikaner
Geboren 1756
Gestorben 1843
Mann

George M. Bedinger


A Biblioteca Municipal Orlando Lobo (cujo nome completo é Biblioteca Pública Municipal Orlando Lima Lobo) é uma instituição pública que ocupa a edificação histórica do antigo Mercado Municipal de Marabá, no Pará, no Brasil, construída na década de 1930.

História
A edificação à Praça São Félix de Valois, no Núcleo Marabá Pioneira, foi construída na década de 1930 para abrigar o Mercado Municipal de Marabá. Com o tempo, a cidade se expandiu para outros bairros e o prédio perdeu sua função. "O prédio ficou um pouco esquecido por um período, o que mobilizou vários artistas locais solicitando a sua transformação em um centro cultural".

Em 2008, a edificação foi reestruturada para abrigar sua nova função. Internamente as acomodações foram modernizadas, mas a estrutura histórica exterior foi mantida. O nome da biblioteca é uma homenagem póstuma a Orlando Lima Lobo, dono de uma lanchonete nesse mesmo bairro, que era o ponto de encontro de importantes personagens locais, incluindo figuras políticas da época; o que deixou Orlando muito conhecido na cidade.

Em 2022, o espaço passou por reformas de infraestrutura (pintura, manutenção no sistema elétrico e instalação de nova mobília) e na reinauguração disponibilizou mais 400 exemplares de escritores paraenses para o público. No total, o acervo da instituição tem mais de 10 mil livros.

Bibliotecas do Pará
Marabá

Biblioteca Municipal Orlando Lobo


Maurice Spector (March 19, 1898 – August 1, 1968) was a Canadian politician who served as the chairman of the Communist Party of Canada and the editor of its newspaper, The Worker, for much of the 1920s. He was an early follower of Leon Trotsky after Trotsky's split from the Communist International.

Early life
Spector was born in the Russian Empire and immigrated to Canada with his family as an infant. He graduated from Queen's University and practiced labour law in Toronto when he was not employed in political positions.

First radical political activity
Spector was influenced by Trotsky's work The Bolsheviki and World Peace,, which was published in the Toronto Mail and Empire in January 1918 and by Social Democratic Party of Canada (SDP) Dominion Secretary Isaac Bainbridge, who introduced him to Lenin's writings and inspired him to join the SDP. Spector engaged with the left wing of the Canadian SDP and eventually left to form the Communist Party of Canada.

Turn to Trotskyism
In 1928, Spector, while attending the Sixth Congress of the Comintern in Moscow, accidentally got hold of a copy of Trotsky's Critique of the Draft Programme of the Communist International, which criticized the position of Nikolai Bukharin and Joseph Stalin and especially the theory of "socialism in one country". The critique was a landmark in the ideological arming of the International Left Opposition. In a truly-prophetic statement, Trotsky warned that if this position were adopted by the Communist International, it would inevitably mark the beginning of a process that would lead to the nationalist and reformist degeneration of every communist party in the world. Three generations later, his prediction, which was then ridiculed by the Stalinists, has been shown to be correct.

Stalin had no intention of circulating Trotsky's document, but by a strange accident of history, that is what happened. The Stalinist regime had not yet been consolidated, and the Communist International still had to observe certain norms of democratic centralism, which permitted the circulation of minority opinions. Although Trotsky had been expelled from the Russian party a year earlier, he took advantage of the Congress to appeal to the Communist International. In the process, he submitted his document on the Draft Programme. Through a blunder in the apparatus, it circulated Trotsky's document to the heads of the delegations, including members of the programme commission. It was then that the American James Cannon and Maurice Spector first saw and read Trotsky's document.

Cannon recalled:

"Through some slip-up in the apparatus in Moscow," recalls Cannon, "which was supposed to be airtight, this document of Trotsky came into the translating room of the Comintern. It fell into the hopper, where they had a dozen or more translators and stenographers with nothing else to do. They picked up Trotsky's document, translated it and distributed it to the heads of the delegations and the members of the programme commission. So, lo and behold, it was laid in my lap, translated into English by Maurice Spector, a delegate from the Canadian party, and in somewhat the same frame of mind as myself, was also on the programme commission and he got a copy. We let the caucus meetings and the Congress sessions go to the devil while we read and studied this document. Then I knew what I had to do, and so did he. Our doubts had been resolved. It was as clear as daylight that Marxist truth was on the side of Trotsky. We had a compact there and then - Spector and I - that we would come back home and begin a struggle under the banner of Trotskyism."

Spector was a founder of the Canadian Trotskyist movement, which was first constituted as a branch of the Communist League of America in 1929.

Workers Party of Canada
In 1932 he co-founded, with Jack MacDonald, the Workers Party of Canada. The new organization represented the first Canadian section of the International Left Opposition.

Leaving Canada
Spector moved to New York City in 1936 and became a leading member of the Trotskyist movement there. He presented the International Report at the founding convention of the Socialist Workers Party at the end of 1938 but dropped out of the party in 1939. (Contrary to some reports, he did not take part in the 1939-40 debate between James Cannon and Max Shachtman.)

He joined the Socialist Party of America shortly after leaving the SWP in 1939 and remained on its executive body until 1958, when he resigned after breaking with Max Shachtman and his proposal to merge Shachtman's Independent Socialist League with the Socialist Party, which Spector anticipated would move the SP to the right.

In his later, Spector became editor of a children's magazine published by the Labour Zionist movement.

Deportation threat
Canada had revoked Spector's citizenship, and in 1941, the Federal Bureau of Investigation learned that Spector was in the United States illegally and had him detained. As Canada refused to accept him, the United States began proceedings to deport him to the Soviet Union. The American Civil Liberties Union defended Spector on the grounds that as a Trotskyist, his life would be in danger if he was deported to the Soviet Union. Spector eventually regained his Canadian citizenship and was permitted to remain in New York.

Later life
Spector was employed for part of his post-Trotskyist career by the American Council for Judaism and was director of the New York trade union division of the National Committee for Labor Israel in his later years.

Spector died on August 1, 1968, at the age of 70.

Footnotes

External links
 Maurice Spector Internet Archive, Marxists Internet Archive, www.marxists.org/

1898 births
1968 deaths
Canadian Trotskyists
Leaders of the Communist Party of Canada
Members of the Communist League of America
Members of the Socialist Workers Party (United States)
Members of the Socialist Party of America
Ukrainian emigrants to Canada
Jewish Canadian politicians
Jewish socialists
Emigrants from the Russian Empire to Canada
Queen's University at Kingston alumni
Labour lawyers
Lawyers in Ontario

Maurice Spector


Nacionalismo cristão é o nacionalismo religioso filiado ao cristianismo. Os nacionalistas cristãos se concentram principalmente na política interna, como a aprovação de leis que refletem sua visão do cristianismo e seu papel na vida política e social. Nos países com uma igreja estatal, os nacionalistas cristãos, ao buscarem preservar o status de um Estado cristão, defendem uma posição em que uma igreja estatal (a "igreja estabelecida") deve continuar a receber o patrocínio do governo, em vez de ser desestabelecida ().

Os nacionalistas cristãos apoiam a presença de símbolos e estátuas cristãs em praças públicas, bem como o patrocínio estatal para a exibição da religião, como por oração nas escolas, a exibição de presépios durante a época de Natal ou a cruz cristã na Sexta-feira Santa.

Os nacionalistas cristãos obtêm apoio de uma direita cristã mais ampla.

Por país

Brasil
Descrito como "nacionalismo cristão tupiniquim", o governo de Jair Bolsonaro — cujo slogan é "Brasil acima de tudo, Deus acima de todos" — e suas políticas foram descritas como sendo inclinadas ao nacionalismo cristão. A influência religiosa no Brasil de Bolsonaro vai desde as pautas de comportamento ditadas pelo Palácio do Planalto até a indicação de cargos por critérios religiosos. Para se estabelecer no governo, Jair Bolsonaro precisou da bancada evangélica e do apoio evangélico, formando seu "populismo evangélico".

Canadá
A pandemia do COVID-19 viu um aumento na atividade nacionalista cristã com muitos grupos usando sentimentos anticonfinamento para expandir seu alcance a mais pessoas. O grupo Liberty Coalition Canada conquistou o apoio de muitos políticos eleitos em todo o Canadá. Em seus documentos fundadores, eles argumentam que "é somente nas nações cristianizadas que a liberdade religiosa floresceu". Este grupo recebeu apoio de vários outros grupos, incluindo de apoiadores de grupos de ódio de extrema-direita. Seus comícios atraíram apoiadores de Alex Jones e Canada First, um spin-off do grupo de , America First. Muitos dos líderes da Liberty Coalition Canada são pastores que acumularam milhões em possíveis multas por violar os protocolos da COVID e alguns deles expressam visões ultraconservadoras.

Estados Unidos

O Partido da Liberdade Cristã (Christian Liberty Party) é um partido político que vê os Estados Unidos como um país cristão.

Os nacionalistas cristãos acreditam que os EUA devem ser uma nação cristã e querem "recuperar" os EUA para Deus. Especialistas dizem que o apoio associado aos cristãos a políticos e políticas sociais de direita, como legislações relacionada à imigração, controle de armas e pobreza, é melhor entendido como nacionalismo cristão e não como evangelicalismo per se. Alguns estudos sobre evangélicos brancos mostram que, entre as pessoas que se identificam como cristãs evangélicas, quanto mais frequentam a igreja, mais oram, e quanto mais leem a Bíblia, menos apoio elas tem para políticas nacionalistas (embora não as socialmente conservadoras). Os evangélicos não nacionalistas concordam ideologicamente com os nacionalistas cristãos em áreas como políticas patriarcais, papéis de gênero e sexualidade.

A congressista Marjorie Taylor Greene referiu-se a si mesma como uma nacionalista cristã. As colegas congressistas Lauren Boebert e Mary Miller também expressaram apoio ao nacionalismo cristão. Kris Kobach se descreveu como um nacionalista cristão. O nacionalista branco Nick Fuentes expressou apoio ao nacionalismo cristão. Nos Estados Unidos, há preocupações de críticos do racismo e sentimentos antidemocráticos associados ao movimento nacionalista cristão branco.

Como consequência da invasão de 6 de janeiro ao Capitólio, o termo "nacionalismo cristão" tornou-se sinônimo de política identitária cristã branca, um sistema de crenças que se afirma como parte integrante da identidade americana em geral. O The New York Times observa que, historicamente, "o nacionalismo cristão na América [...] abrangeu ideologias extremistas". Os críticos levantaram preocupações sobre tendências racistas, violência masculina e sentimento antidemocrático que é frequentemente associado ao movimento nacionalista cristão branco moderno.

Iugoslávia
O Movimento Nacional Iugoslavo fascista (1935–1945) foi descrito como nacionalista cristão.

Rússia
O presidente da Rússia, Vladimir Putin, foi descrito como um líder global dos movimentos nacionalistas cristãos e da direita cristã. Como presidente, Putin aumentou o poder da Igreja Ortodoxa Russa e demonstrou sua firme crença na Ortodoxia Oriental, bem como mantendo contatos próximos com os Patriarcas de Moscou e Toda Rússia Alexo II e Cirilo.

Ver também

Democracia cristã
Fascismo cristão
Fundamentalismo cristão
Reconstrucionismo cristão
Estado cristão
Fascismo clerical
Igreja nacional
Impacto do cristianismo na civilização
Teocracia
Teonomia

Leitura adicional

Shortle, Allyson F.; McDaniel, Eric L.; Nooruddin, Irfan. 2022.The Everyday Crusade: Christian Nationalism in American Politics. Cambridge University Press

Cristianismo e ideologias políticas
Conservadorismo
Conservadorismo nos Estados Unidos
Extrema-direita
Nacionalismo religioso

Nacionalismo cristão


Emma Sofia Berglund (født 19. december 1988) er en svensk fodboldspiller, der spiller som forsvarsspiller for Kopparbergs/Göteborg FC i Damallsvenskan og for Sveriges landshold. Fra 2017 til 2019 spillede hun for Paris Saint-Germain i den franske Division 1 Féminine

Meritter

Klub
 Umeå IK
 Damallsvenskan: 2006, 2007, 2008
 Svenska Cupen: 2007
 Svenska Supercupen: 2007, 2008

 FC Rosengård
 Damallsvenskan: 2015
 Svenska Cupen: 2016
 Svenska Supercupen: 2015, 2016

 Kopparbergs/Göteborg FC
 Damallsvenskan: 2020

Landshold
 Sommer-OL: Sølvmedalje, 2016

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Sverige
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Sverige
Medaljevindere fra Sverige ved sommer-OL 2016
Olympiske sølvmedaljevindere fra Sverige

Emma Berglund


Domeniko Karković (Hvar, 1859. - ?), hrvatski graditelj.

Životopis
Rodio se na Hvaru. U Beču je 1899. završio Tehnički fakultet. Predavao je na državnoj srednjoj tehničkoj školi u Sarajevu od 1898. do 1899. godine. Projektirao je 1910. baždarski ured u Mostaru te 1911. godine 1911. neke objekte u Tvornici duhana.

Izvori

Životopisi, Hvar
Hrvatski arhitekti

Domeniko Karković


.lu ist die länderspezifische Top-Level-Domain von Luxemburg. Sie wurde am 30. Juni 1988 eingeführt und wird seitdem von der Stiftung Réseau Téléinformatique de l'Education Nationale et de la Recherche verwaltet.

Eine .lu-Domain darf zwischen drei und 63 Zeichen lang sein und wird innerhalb weniger Stunden vollkommen automatisiert konnektiert. Seit dem Frühjahr 2010 unterstützt RESTENA die Zuteilung internationalisierter Domainnamen. Neben alphanumerischen Zeichen können auch Sonderzeichen der deutschen und französischen Sprache in .lu-Domains genutzt werden. Außerdem ist im Februar desselben Jahres die Einschränkung entfallen, dass der administrative Ansprechpartner zwingend einen Wohnsitz in Luxemburg aufweisen muss. Seitdem können .lu-Domains weitgehend ohne besondere Einschränkungen auch von Ausländern registriert werden.

Im Vergleich zu anderen länderspezifischen Top-Level-Domains besitzt .lu die Besonderheit, dass der Handel mit Domains im Land steuerlich begünstigt ist. Ein entsprechendes Gesetz wurde am 21. Dezember 2007 verabschiedet, das eine Reduzierung der Umsatzsteuer auf den Handel und Lizenzen von Patenten, Marken und eben auch Domainnamen vorsieht.

Im vierten Quartal 2020 begann die Vergabe der ein- und zweistelligen lu-Domains im Rahmen eines mehrstufigen Vergabeverfahrens, bei dem zunächst Markeninhaber und im Anschluss weitere Interessenten im Rahmen einer Auktion zum Zuge kamen.

Weblinks
 Website der RESTENA

Belege

Länderspezifische Top-Level-Domain
Medien (Luxemburg)
Technik (Luxemburg)

.lu


ඡායාරූපකරණයේ නිර්මාණාත්මක භාවිතය

සංඛ්‍යාංඛ තිරයේ හෝ සේයා පඨලය මත පතනය වන ආලෝකය පමාණය පාලනය කිරීමේ ක්‍රමයක් ලෙස එර වේගය හැදින්විය හැක. මෙය අවසාන ප්‍රතිබිම්බයේ දෘෂ්‍ය කාර්යය මෙහෙයවීමද භාවිතා කරයි.

චලනය වන වාස්තුවක් නිශ්චල ඡයාරූපයකට නැගීමේදී වස්තුවේ චලනය පෙන්වීම සදහා මන්දගාමි ෂටර වේග භාවිතාකරයි.

අධිවේගි ෂරට භාවිතයෙන් චලනය වන වස්තුවක් වුවද ගල් ගල් ගැසි ඇති වස්තුවක් මෙන් ඡයාරූප ගත කල හැක. උදාහරණයක් ලෙස දුවන පුද්ගලයෙකුගේ පාද දෙකම අහසේ ඇති අවස්ථාවක් පවා මෙමගින් ඡයාරූප ගත කළ හැක. මන්දගාමි ෂටර වේග භාවිතයෙන් ඇවිදින මිනිසෙකුගේ ඡයාරූපයක් ගැනීමේදී වේගයෙන් චලනය වන පාද කොටස් බොද කොට දැක්විය හැක අතර අනෙක් කොටස් තියුනු ලෙස දිස්විමට සැලැස්විය හැක.

පසුතල හා වස්තුව බොදවීම ආරම්භ වන නිශ්චිත මොහොත වස්තු චලනය වන ශීඝ්‍රතාවය, කැමරාවේ සිට ඇති දුර සහ කාචයේ නාභිදුර සහ සේයාපඨලයේ ප්‍රවාහනයේ සම්බන්දතාව යනු කරුණු මත පදනම් වේ.

තප්පර භාගය ඉක්මවු ෂටර වේගයක් භාවිතා කොට ගලායන දියදහරයේ ඡයාරූප ගත කල විට එය ෆොල්මන් බදු සුදු පැහැයකින් දිස්වේ.

විශාල පිපිරීම යනු නිරාවරණය වී පවතින බොහොතේදී නාභිදුර නිචලනය හදුකර ගන්නා තාක්ෂනයකි.

ඡායාරූපකරණයේ නිර්මාණාත්මක භාවිතය


Hannelore Teutsch (* 4. Juni 1942 in Berlin) ist eine deutsche Malerin, Grafikerin und Illustratorin.

Leben
Hannelore Teutsch wuchs in Prieros auf und besuchte dort und in Königs Wusterhausen die Schule. Angeregt durch Arbeiten ihres Großonkels Walther Teutsch, der zum Murnauer Malerkreis um Gabriele Münter gehörte, begann sie sich früh für die Malerei zu interessieren. Nach einer Ausbildung zur Gebrauchswerberin begann Hannelore Teutsch 1961 ein Studium der Gebrauchsgrafik an der Fachschule für Angewandte Kunst Berlin-Schöneweide. Nach Abschluss des Studiums arbeitete sie als Typografin im Berliner Verlag Volk und Welt und im Eulenspiegel-Verlag. Seit 1977 ist sie freiberuflich als Malerin, Buchgestalterin, Zeichnerin und Grafikerin tätig.

2008 erhielt sie den Brandenburgischen Kunstpreis für Malerei. Sie lebt und arbeitet mit ihrem Mann Reinhard Jacob in Zepernick.

Zitat
"Hannelore Teutschs Bilder zeigen große Ruhe, Einfachheit und Klarheit. Das szenische Inventar ist überschaubar, die Erzähllust gedämpft und modischer Zeitgeist wird von ihr als ebenso nebensächlich erachtet wie die Anlehnung an stilistische Eskapaden. Wie aus der Zeit gefallen, bezaubern ihre Bildgeschichten durch ihre Atmosphäre und durch die sichere Hand der bildnerischen Gestaltung. Mit ihrem rätselhaften Sinn und der melancholischen Grundstimmung scheinen sie wie aus einer Traumwelt aufgetaucht. So macht sie die Sinne des Betrachters frei für die eigentümliche Verwobenheit von Wirklichkeit und Fiktion, von streng gebauter Komposition und naiver Erzählhaltung, von lakonischer Dingwelt und der Magie der Bilder." (Herbert Schirmer)

"Es sind Bilder, die scheinbar Alltägliches zeigen, Alltägliches, in dem Besonderes sich ereignet, Erstaunliches und manchmal auch Fremdartiges. Bilder, die kunstgeschichtliche Sedimente ebenso selbstverständlich in sich einsaugen wie Beobachtetes, Natürliches ebenso wie Künstliches, Ornamentales ebenso wie konstruktiv Gebautes, Metaphorisches ebenso wie Phänomenales - aber kaum Symbolisches oder zum Symbolischen hin Ausgedachtes."

Werke (Auswahl)

Wandbilder
 1993 Berlin, Hans-Otto-Straße 1, Fassade
 2004 Berlin, Rigaer Straße 65, Vier Kupferbildplatten an der Fassade
 2005 Lichtenau (Sachsen), Querweg 1, Foyer

Gemälde
 1995 Tacheles (Öl auf Leinwand)
 2002 Am Wasserturm (Tempera)
 2006 Der Besuch (Tempera auf Holz)
 2011 Winterreise (Öl auf Leinwand)
 2012 Die Freundinnen der Braut (Tempera auf Leinwand)

Buchillustrationen
 1973 Günter Eich: Gedichte (Verlag Neues Leben, Poesiealbum 71)
 1976 Marchesa Colombi: Eine Provinzheirat (Verlag Philipp Reclam jun. Leipzig, Universalbibliothek 584)

 1976 Ioan Slavici: Novellen aus dem Volk. (Verlag Philipp Reclam jun. Leipzig, Reclams Universal-Bibliothek Band 636; mit sechs Federzeichnungen)
 1976 Hans Skirecki: Altmännersommer und andere Geschichten (Eulenspiegel-Verlag)
 1977 Jürgen Rennert: Ungereimte Prosa.(Union Verlag Berlin)

 1977 Heinz Knobloch: Der Berliner zweifelt immer. Seine Stadt in Feuilletons von damals (Buchverlag Der Morgen)
 1978 Pablo Neruda: Der Bewohner und seine Hoffnung (Insel Verlag, Berlin)
 1979 Die Traumflöte. Märchen, Grotesken, Legenden und andere nicht geheure Geschichten (1900-1945). (Buchverlag Der Morgen, Berlin)
 1981 Maria Seidemann: Der Tag, an dem Sir Henry starb (Eulenspiegel Verlag, Berlin)
 1981 Hans Skirecki: Altmännersommer und andere Geschichten (Eulenspiegel Verlag, Berlin)
 1981 Klabund – Erzählungen und Grotesken Mit einem Text von Jürgen Rennert und Linolschnitten von Hannelore Teutsch (Buchverlag Der Morgen, Berlin)
 1985 Adolf Muschg: Das Licht und der Schlüssel (Verlag Volk und Welt) – Mit dieser Arbeit war Hannelore Teutsch auf der X. Kunstausstellung der DDR vertreten.
 1988 Die Schneekönigin 6 Märchen aus der Weltliteratur (Der Kinderbuchverlag Berlin)
 1990 Ruth Greuner: Die Traumflöte. Märchen, Grotesken, Legenden und andere nicht geheure Geschichten (1900–1945) (Buchverlag Der Morgen, ISBN 3-371-00252-7)
 1992 Anne Eßer: Wortgef(l)echte. (Corvinus Presse, Berlin)
 2008 Jürgen Rennert: Hiobs Botschaft (Hentrich & Hentrich Verlag, Berlin, ISBN 3-938485-71-X)

Ausstellungen (Auswahl)
 1993 Burg Beeskow
 2002 Berlin, Galerie am Prater
 2006 Schloss Rheinsberg, Kurt-Tucholsky-Literaturmuseum
 2008 Metz, Frankreich, Université Paul Verlaine
 2011 Berlin, Galerie 100
 2012 Berlin, Galerie F92
 2012 Eisenhüttenstadt Städtisches Museum und Galerie (zusammen mit Reinhard Jacob)
 2013 Burg Beeskow
 2014 Berlin, Helios-Galerie ("Stadtbilder. Landschaften. Figuren. Stillleben)
 2018 Dresden, Galerie Ines Schulz ("Nächtliche Ernte". Mit Hans Scheib)
 2019 Wünsdorf, Neue Galerie ("Augenblicke. Unspektakuläre Bilder". Mit Reinhard Jacob)

Literatur
 2007 Jürgen Rennert: Hannelore Teutsch Stilles Leben (Verlag Hentrich & Hentrich, ISBN 3-938485-51-5)
 2013 Ostdeutsche Sparkassenstiftung: Hannelore Teutsch – Was zeigt dein Schattenbild für Bilderwelt (Sandstein Verlag Dresden, ISBN 3-95498-010-X)
 2019 Matthias Flügge: Hannelore Teutsch: Bilder 2013 bis 2019 (Lukas Verlag, Berlin, ISBN 978-3-86732-346-8)

Weblinks

 Webpräsenz von Hannelore Teutsch

 http://www.kunsthandel-karger.de/bisher/23_aktuelle.htm

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Illustrator (Deutschland)
Grafiker (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1942
Frau

Hannelore Teutsch


Wi-FI proširenja za multimediju (en. Wireless Multimedia Extensions (WME)), također poznato kao Wi-Fi Multimedija (WMM), je potvrđivanje sudjelovanja među uređajima od strane Wi-Fi Alliance, certificiranje, zasnovano na IEEE 802.11e standardu. Omogućava osnovna svojstva Kvalitete usluge (en. Quality of service QoS) za IEEE 802.11 mreže. WMM organizira promet po prioritetima, koji su definirani kao četiri pristupne kategorije (en. Access Categories (AC)): glas (AC_VO), video (AC_VI), najpovoljniji način (en. best effort) (AC_BE), i pozadinski (en. background)  (AC_BK). Ne omogućuje garantiranu propusnost. Namijenjena je za dobro-definirane primjene koje zahtijevaju QoS, kao što su Glas preko IP (en. Voice over IP (VoIP)) na Wi-Fi telefonima (VoWLAN).

WMM zamjenjuje Wi-Fi DCF raspodjeljenu koordinacijsku uslugu za CSMA/CA (en. carrier sense multiple access collision detect) bežični prijenos odsječka (en. frame) s Unaprijeđenom Raspodjeljenom Koordinacijskom Funkcijom (en. Enhanced Distributed Coordination Function (EDCF)). EDCF, prema verziji 1.1 WMM specifikacije, od strane Wi-Fi Alliance, definira kategorije pristupa (en. Access Categories) s oznakama AC_VO, AC_VI, AC_BE, i AC_BK za Unaprijeđeni Raspodjeljeni Pristup Kanalu (en. Enhanced Distributed Channel Access (EDCA)) kao parametre koji se koriste od strane WMM-omogućenih stanica da kontroliraju kako dugo će postaviti vlastitu Mogućnost prijenosa (en. Transmission Opportunity (TXOP)), u skladu s informacijom poslanom od strane pristupne točke stanici. Napravljena je za bežični QoS između RF medija.

Komunikacije

Wi-Fi multimedija


منذ استقلال بوروندي في عام 1962، كان هناك حدثان رئيسيان تحت مسمى الإبادة الجماعية في البلاد. إن عمليّات القتل الجماعي التي ارتكبها الهوتو عام 1972 من قبل الجيش الذي يسيطر عليه التوتسي والقتل الجماعي للتوتسي في عام 1993 من جانب الغالبيّة من الهوتو، توصف بأنّها إبادة جماعيّة في التقرير النهائي للجنة التحقيق الدوليّة من أجل بوروندي التي قدّمت إلى مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 1996.

الخلفيّة
كانت التركيبة السكانيّة لبوروندي خلال الستينيات والسبعينيّات حوالي 86% من الهوتو، و13% من التوتسي، و1% من التوا. وبالنسبة لمعظم هذه الفترة حافظت جماعة التوتسي على احتكارها للمناصب الحكوميّة والعسكريّة العليا. حصلت بوروندي على استقلالها عن بلجيكا عام 1962، وفي عام 1965 أجريت أوّل انتخابات بعد الاستقلال. حقق مرشحو الهوتو فوزاً ساحقاً، حيث حصلوا على 23 مقعداً من أصل 33 مقعداً. ولكن بدلاً من تعيين رئيس وزراء من الهوتو، عيّن الملك موامبوتسا الرابع أمير توتسي، ليوبولد بيها، رئيساً للوزراء. في 18 تشرين الأول من عام 1965، حاول الهوتو، الغاضبون من قرار الملك، القيام بانقلاب. فرّ الملك من البلاد، لكن الانقلاب فشل في نهاية المطاف.

بعد سنوات، كانت الأسابيع التي تقترب من 29 نيسان من عام 1972 تسير باهتمام سياسي من الأحداث المتعلّقة بعودة الملك السابق، نتاري الخامس. مما عقّد العناصر التي تحرّكت مع المؤامرات البيزنطيّة، ذهاب نتاري إلى أوغندا أولاً. زعم رئيس أوغندا، عيدي أمين، أنّه حصل على ضمان مكتوب من الرئيس ميكسبيرو بأن نتاري قد يعود إلى يوروندي ويعيش هناك كمواطن خاص. باستخدام طائرة هيلوكبتر تحت تصرّفه من رئيس الدولة الأوغندي، وصل نتاري حيث كان هو وأحفاده يحكمون كملوك، في آذار 1972. في غضون بضع ساعات وضع تحت الإقامة الجبريّة في القصر السابق في جيتيغا. بعد فترة وجيزة، أعلن بثّ إذاعي رسمي أن نتاري كان يحاول إثارة غزو مرتزق لبوروندي لاستعادة الحكم. فضل بعض الوزراء أنّه سيظلّ تحت الحماية المحدودة في جيتيغا، بينما يريد آخرون موته. تمّ حل الوضع بشكل غير رسمي عندما اغتيل نتاري في وقت ما بين مساء السبت 29 نيسان وصباح اليوم التالي، في ظلّ ظروف لاتزال غير واضحة. ولم يتمّ تحديد ما إذا كانت هناك مؤامرة أو وفاته مع اندلاع العنف في جيتيغا.

الإبادة الجماعية

العنف الأوّلي الذي يسبق حوادث قتل الـ72
في 27 نيسان من عام 1972، اندلع تمرّد يقوده بعض أفراد الهوتو في الدرك في مدينتي رومونج ونيانزا-لاك على ضفّتي البحيرة معلناً تأسيس جمهوريّة مارتيازو. وأبلغ شهود عيان عن فظائع لا تحصى، وقام متمرّدو الهوتو المسلّحون بقتل كل التوتسي الموجودين، وكذلك الهوتو الذين رفضوا الانضمام إلى التمرّد. ويقدّر أنّه خلال اندلاع تمرّد الهوتو الأوّلي قتل ما بين 800 إلى 1200 شخص.

مذبحة الإبادة الجماعيّة من الهوتو في الـ72
ردّاً على العنف، أعلن الرئيس ميشيل ميكومبيرو (التوتسي) الأحكام العرفيّة. قتلت قوّاته المسلّحة الهوتو بشكل جماعي. تمّ التخطيط بشكل واضح للمراحل الأوليّة للإبادة الجماعيّة، مع قوائم الأهداف بما في ذلك الهوتو المتعلّمين –النخبة- والمدرّبين عسكريّاً. وبمجرّد الانتهاء من ذلك، تحرّك الجيش الذي تسيطر عليه قبائل التوتسي ضد السكّان المدنيين الأوسع.

عدد ضحايا الإبادة الجماعيّة في الـ72
قدّرت السلطات الحكوميّة التي يسيطر عليها التوتسي في الأصل أن ما يقارب 15000 شخص قد قتلوا، بينما ادّعى خصوم الهوتو أن العدد كان أقرب بكثير إلى 300.000. اليوم، تشير التقديرات بين هذين الرقمين، أن العدد الحقيقي للأشخاص الذين قتلوا هو 80.000 إلى 210.000 شخص.

يقدّر أن مئات الآلاف من الهوتو قد فرّوا من الإبادة الجماعيّة في زائير ورواندا وتنزانيا.

هجمات مضادة من قبل الهوتو بعد مذابح الـ72 الجماعيّة
وخلال الفترة من 29-30 نيسان، قام المتمرّدون المسلّحون في بوروندي (الهوتو) بالتحالف مع المنفيين الزائيريين، وهاجموا جنوب بوروندي وجيتيغا وبوجومبورا. كانوا بحاولون إقامة جمهوريّة تهيمن عليها جماعات الهوتو والتخلّص من التوتسي. ومع ذلك، يعتقد معظم مراقبي الحدث أن الرقم 50.000 مبالغ فيه إلى حدّ كبير. كما أبرم المراقبون أدلّة تفيد بأن هناك محاولة من عناصر الهوتو للإطاحة بحكومة ميكومبرو. كان هناك حوالي 4-5 آلاف من الهوتو تشارك في هذا الهجوم. لم يكن لديهم إحصاء، لكن التقديرات تشير إلى مقتل 3000 من التوتسي خلال الأسبوع الأوّل. لا يوجد أي دليل على تورّط المتوليين في أعمال العنف. كان هذا جزءاً من نمط تاريخي لهيمنة مجموعة الأغلبيّة من قبل الأقليّة.

انظر أيضًا
 سلطة الهوتو.

المراجع

بوروندي في 1972
بوروندي في 1993
بوروندي في القرن 20
انتهاك حقوق الإنسان في بوروندي
إبادة جماعية
تاريخ بوروندي
تطهير عرقي في إفريقيا
جرائم حرب
جرائم قتل في إفريقيا 1972
جرائم قتل في إفريقيا 1993
مذابح في بوروندي

الإبادات الجماعية البوروندية


Jake ili Jage (portugalski: Jagas), izumrli afrički narod koji je u 16. stoljeću poharao Kraljevstvo Kongo spalivši i prijestolnicu Mbanzu. Danas ne postoji narod ili pleme tog imena, a opširnih podataka ili isprava o njima nema. Sredinom 16. stoljeća izbili su na zapadnoafričku scenu i nakon otprilike stotinu godina ispunjenih jezivim pokoljima tajanstveno iščezli. Najpouzdaniji izvor podataka o njima je kronika engleskog mornara Andrewa Battela.

Povijest

Najvjerodostojnija od svih teorija je da su bili jedan od naroda iz govornog područja Bantu koji je živio duboko u unutrašnjosti središnje Afrike, možda srodnici naroda Masai ili Galla u današnjoj Keniji ili Tanzaniji. Nepoznato je zašto su krenuli iz visokih savana kroz prašume sliva rijeke Kongo prema obali Atlantskog oceana. Nisu bili ni ratari ni stočari, a jedina poljoprivredna djelatnost bila im je obaranje cijelih šuma palmi kako bi dobili opojno palmino vino. Odmah bi zaklali i pojeli svaku domaću životinju koja bi im pala u šake.

Od samog početka pokreta prema zapadu bili su ratnička vojska na pljačkaškom pohodu. Slično plemenu Nguni koje je došlo iz oblasti jezra Malavi da bi u južnoj Africi stvorilo veliko carstvo Zulu, tako su i Jake već u samom početku migracije bili organizirani za stalno ratovanje. Živjeli su u malim, pokretnim, dobro utvrđenim logorima, ratnici su im bili okosnica društvene strukture i zahvaljujući krutoj disciplini i iznenadnim napadima pokoravali su plemena daleko brojnija od njih samih. Ubijali su vlastitu djecu da im ne bi smetala u neprestanim pokretima, tako što su odmah nakon rođenja zakopavali žive bebe u zemlju. Slično mamelucima u Egiptu, često su usvajali odrasle dječake iz pokorenih plemena i odgajali ih u ratnike svoje vojske. Prakticirali su kanibalizam kako bi zaplašili neprijatelje, ali i zato što su voljeli okus ljudskog mesa.

Engleski gusar Battel 1600. ili 1601. godine, sa skupinom Portugalaca i mulata, uputio se do jednog plemena udaljenog od obale današnje Angole dva dana hoda kroz prašumu. Kad su formirali karavanu i spremili se za povratak do broda, napao ih je poglavica Mofarigosat. Domoroci su dopustili bijelcima otići ako ostave jednog taoca, pa su se Portugalci odlučili za Engleza Battela, umjesto nekog od svojih sunarodnjaka. Plašeći se za život, Battel je uspio pobjeći kroz prašumu u čijim su ga dubinama zarobili Jake. Svi stanovnici naselja okupili su se gledati ga i čuditi mu se, jer dotad tamo nitko nikada nije vidio bijelca.

Logor je bio podignut među baobabima, cedrovima i palmama tako da je na ulicama naselja usred dana vladao mrak. Na sredini je stajao idol veličine čovjeka, podignut na postolju visokom 4 m. U podnožju idola nalazio se krug od u zemlju probodenih slonovskih kljova, a na kljove su bile nasađene mnogobrojne lubanje ljudi ubijenih u ratovima. Konačno je Englez izveden pred poglavicu Jaka, kojeg naziva Veliki Gaga Calandola.

Poglavica Jaka imao je veoma dugu kosu u koju su bili upleteni nizovi banba školjki, a oko vrata mu je visila ogrlica od školjki masoa. Oko pojasa nosio je niske landesa, perli koje se izrađuju od nojevih jaja. Donji dio tijela bio mu je uvijen u tkaninu od palminog vlakna, a gornji bio nag i prekriven u kožu usječenim ornamentima koje je svaki dan premazivao ljudskom mašću. Kroz nos mu je bio provučen bakreni ukras, kao i kroz uši. Tijelo je bojio u crveno i bijelo, a 20 do 30 žena pratilo ga je na svim pohodima. Jedna od njih nosila je njegov luk i strijele, a četiri posude s pićem. Kad bi pio sve bi pale na koljena i pjevale, u ritmu udarajući rukama.

Englez se svidio poglavici, a osobito mu se svidjela njegova musketa. Tako je primljen u vojsku Jaka i sudjelovao u njihovim ratnim pohodima, spaljivao sela, pio palmino vino, plesao i orgijao na gozbama s ljudskim mesom. Ostao je među Jakama gotovo pune dvije godine, ali se u toku pljačkaških napada našao tako daleko na zapadu da ponovno ugleda more. To mu je omogućilo pobjeći brodom, ali dotad je već bio prinuđen ostati jedan od rijetkih očevidaca života i običaja jednoga tajanstvenog naroda.

Battel tako opisuje kako se Jake zadržavaju na jednom mjestu dok ne posijeku sve palme, u cilju proizvodnje vina. Ne drže stoku osim one koju otmu od neprijatelja. Kad prodru u neku jaču zemlju, koju je nemoguće pokoriti u jednome danu, sagrade utvrđeni logor u kojem miruju mjesec do dva. Kad konačno odluči prijeći u napad poglavica tijekom noći pošalje prema naprijed oko tisuću ratnika da zauzmu zasjedu oko jedne milje ispred logora. Ujutro poglavica iziđe iz logora na čelu cijele vojske, kao da se sprema napasti grad, a stanovnici spremni braniti svoju zemlju krenu prema logoru. Kad se približe Jake daju bubnjevima znak onima u zasjedi. Prelaze u napad, a od branitelja tako napadnutih sa svih strana malo koji izvuče živu glavu. Tog dana obično cijela napadnuta zemlja biva osvojenom.

Prije kretanja na veliki pohod, prema Engleževim zapažanjima, poglavica rano ujutro podnosi žrtvu Sotoni. U tom dugom obredu pet ljudi biva svečano ubijeno. Jake su nagrnuli iz prašuma duž jugozapadne granice kraljevstva, prešli rijeku Kwango i nastavili nadirati prema sjeveru pljačkajući i ubijajući. ManiKogo Alvaro, njegova crna i bijela svita i narod pobjegli su do rijeke Kongo i sklonili se na jedan od otoka u njenom donjem toku. Jake su zauzeli Mbanzu, spalili ju, poklali i pojeli sve koji su ostali u gradu. Nakon toga su podijelili vojsku u više odreda i nastavili napredovati ka unutrašnjosti koljući stanovnike, paleći polja i pljačkajući sela. Izbila je epidemija žljezdane kuge i pokosila na tisuće izbjeglica zbijenih na otocima. U tom kaosu profitirali su lovci na robove. Godine 1571. Francisco de Gouvea iskrcao se na ušću Konga s vojskom od oko 600 vojnika i krenuo u krvavi pohod protiv Jaka. Ljudožderi su protjerani iz zemlje, a Alvaro vraćen na prijestolje u Mbanzi.

Literatura

 Peter Forbath-Rijeka Kongo, preveo Nikola Kršić, "Otokar Keršovani-Rijeka", Opatija 1977.

Narodi
Povijest Afrike

Jagas


Translink (or TransLink) may refer to:

 TransLink (British Columbia), the public transport operator in Vancouver, Canada
 Translink (Northern Ireland), the public transport operator in Northern Ireland
 Translink (Queensland), the public transport operator in Queensland, Australia
 TransLink, the original name of the San Francisco Clipper automated fare collection card

Translink


Ashen may refer to:

Adjectival
Made from ash-wood
Having a colour resembling ash (the unburnable solid remains of a combustion)
In a medical context, ashen describes how a person with cyanosis looks, referring to a bluish hue resulting from a lack of oxygenation of hemoglobin in the blood

Music, media and entertainment
Ashen, a demo by the funeral doom metal band Celestiial
Ashen (2004 video game), a game for N-Gage developed by Torus
Ashen (2018 video game)

People
Stuart Ashen (born 1976), also known as Ashens, a British Comedian and YouTuber
Ashen Silva (born 1990), Sri Lankan cricketer
Ashen Bandara (born 1998), Sri Lankan cricketer
Ashen Kavinda (born 1991), Sri Lankan cricketer

Places
Ashen, Essex
Ashens, County of Borung

Other
Ashen light, a subtle glow that is seen from the night side of the planet Venus

Ashen


Ángel Palomino Jiménez (Toledo, 2 de agosto de 1919 - Madrid, 20 de febrero de 2004) fue un escritor y periodista español.

Biografía
Nació en Toledo, España, el 2 de agosto de 1919. En 1935 inició la carrera de Ciencias Químicas en la Universidad Central de Madrid. Ingresó en la Academia de Infantería donde obtuvo el grado de oficial y luego fue profesor de Historia y Geografía.

En la década de los cuarenta comenzó a publicar sus primeros cuentos y relatos breves en la revista Blanco y Negro, el periódico ABC y La Codorniz, revista de humor en la que colaboró durante 30 años y en la que firmaba en ocasiones con el seudónimo "Ulises". También lo hizo en la agencia EFE y los diarios «Arriba», Ya y El Alcázar (desde 1977), medio en el que utilizaba el seudónimo «G. Campanal». Desde 1946 fue jefe del diario de Larache (Marruecos español); en 1950 asumió como subdirector de la revista Fiesta de Tetuán. En 1980 ingresó como miembro numerario (medalla XXIV) en la Real Academia de Bellas Artes y Ciencias Históricas de Toledo. Falleció el 20 de febrero de 2004 en Madrid, a los 84 años.

Obras

 La luna se llama Pérez (poesía humorística).
 Caudillo (biografía).
 Mis cartas a su Majestad y a otros personajes importantes (epístola).
 Insultos, cortes e impertinencias. Cómo hacerlo (humor)
 Defensa del Alcázar. Una epopeya de nuestro tiempo (ensayo).
 1934. La guerra civil empezó en Asturias (ensayo).
 Bosnios para un nuevo Guernica.
 Carta abierta a una sueca.
 De carne y sexo.
 El pecado de Paquita.
 La comunidad de propietarios.
 Las otras violaciones.
 Este muerto no soy yo.
 Pseudo García Márquez, pseudo Cela y otros pseudos más.
Cuentos
 Suspense en el cañaveral.
 Un jaguar y una rubia.
 Tú y tu primo Paco.
 Plan Marshall para cincuenta minutos.

Novelas
 Los que se quedaron.
 Adiós a los vaqueros (1983).
 El César de papel.
 Zamora y Gomorra.
 Torremolinos Gran Hotel,
 Memorias de un intelectual antifranquista (1972).
 Madrid Costa Fleming.
 Todo incluido (1975).
 Divorcio para una virgen rota.
 Adiós a los vaqueros.
 Han volado el toro del coñac (2000).
 Quiero un hijo de Julio.
Como coautor
 Francisco Franco (ensayo) con Paul Preston.
 Lío en Kío con Arturo Robsy.
 España diez años después de Franco.
 Retrato de Antonio Mingote

Premios y reconocimientos
 1968 - Premio Club Internacional de Prensa por Zamora y Gomorra.
 1970 - Premio Leopoldo Alas de narraciones breves por Suspense en el cañaveral.
 1971 - Premio La Felguera por Detrás de un aligustre. . . o de un evónimo.
 1971 - Finalista del premio Alfaguara y Premio Nacional de Literatura Miguel de Cervantes por Torremolinos Gran Hotel.
 1972 - Premio Hucha de Oro por el cuento Informe a la superioridad.
 1977 - Finalista del premio Planeta por Divorcio para una virgen rota.
 1980 - Premio Círculo Mercantil de Almería por Los que se quedaron.
 1992 - Premio Internacional Tabacalera por Yo no violé a Ketty Strip.
 Premio Ejército de Literatura y Periodismo por Mientras velas las armas.

En Torremolinos, Málaga, hay una calle con su nombre.

Referencias

Enlaces externos
 Nota en ABC Sevilla: presentación de la novela Madrid, Costa Fleming. 16 de febrero de 1974.

Escritores de España del siglo XX
Escritores en español del siglo XX
Periodistas de España
Miembros de la Real Academia de Bellas Artes y Ciencias Históricas de Toledo
Nacidos en Toledo
Fallecidos en Madrid

Ángel Palomino


Pedra do Indaiá es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Su población estimada en 2009 era de 5.300 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Pedra do Indaiá


Adenokarsinom bezsel dokularda ortaya çıkan bir karsinom türü. Adenokarsinom olarak sınıflandırılabilmesi için hücrelerin bir beze ait olması gerekmez, salgılayıcı özelliklere sahip olabilmeleri yeterlidir. Başta adenom olarak oluşabilir.

İnsanlar haricinde diğer yüksek memelilerde de ortaya çıkabilir.

Topografi
Şu gibi kanserlerle sıklıkla ilişkilidir:
 Göğüs kanseri
 Kolon kanseri
 Akciğer kanseri
 Prostat kanseri
 Mide kanseri
 Pankreas kanseri
 Serviks kanseri

Kaynakça
  Fauquier, D.A., Gulland, F.M.D., (Marine Mammal Center), Haulena, M., Spraker, T., ''Billary adenocarcinoma in a stranded Northern elephant seal (Mirounga angustirortsis)", of Wildlife Diseases 39(3):723-726 (2003)

Ayrıca bakınız
 Adenom
 Karsinom

Dış bağlantılar
 Adenocarcinoma.co.uk (İngilizce)
 eMedicine med/413  (İngilizce)
 NIH'te bir tasviri (illustrasyonu)  (İngilizce)

Kanser türleri

Adenokarsinom


Les émeutes de Forest sont une série de révoltes et manifestations qui ont eu lieu entre le 10 et 12 mai 1991 dans le quartier de Saint-Antoine à Forest (Bruxelles). Elles ont été déclenchées à la suite d'un contrôle de police d'un jeune homme à moto.

Faits
Le 10 mai 1991, un jeune homme de 21 ans, Rachid Redouane, se fait interpeller par la police alors qu'il roulait à moto, pour cause de plaque d'immatriculation pliée. Au cours du contrôle, la police se montre autoritaire à l'égard du jeune homme. À un moment, un policier prend le jeune homme par le t-shirt, dans un geste perçu comme violent, et lui dit « ici, la loi, c'est moi ». Assistant à la scène, des membres de la famille du jeune homme décident d'intervenir. Son père est mis au sol, et traîné par les policiers sur plusieurs mètres devant les yeux de sa sœur, qui subit alors elle aussi des maltraitances.

À la suite de ces événements, une réaction en chaîne dans le quartier de Saint-Antoine provoque une mobilisation de plusieurs centaines de personnes, et des confrontations commencent entre ces groupes de jeunes et les forces de l'ordre. Des voitures sont vandalisées et des vitrines sont brisées.

Les 11 et 12 mai, plusieurs rassemblements se poursuivent, causant de nombreux dégâts matériels et des blessures : des cocktails molotov et des pierres sont lancés dans les rues, et des cabines téléphoniques sont détruites.

Le 12 mai, les forces de l'ordre embarquent plus de 100 personnes, des jeunes mais aussi des parents en direction des casernes d'Etterbeek. À la suite de cette intervention, le calme revint progressivement au bout de quelques jours.

Contexte politique et social
Le contexte politique en Belgique dans la fin des années 1980 et le début des années 1990 est marqué par des tensions liées à l'ethnicisation des populations, notamment dans les banlieues de Bruxelles. Cette population est très précarisée en partie à cause de la désinstrualisation de Bruxelles. Des jeunes générations se retrouvent sans emploi car l'offre du marché du travail sur les basses qualifications est très faible.

Au moment de l'émeute, les contrôles d'identité au sein du quartier de Saint-Antoine sont perçus comme nombreux, abusifs et oppressants et créent une tension latente entre les jeunes et les forces de l'ordre. La situation a dégénéré à la suite du contrôle de police qui a mal tourné.

Règne aussi dans ces quartiers une question raciale, la population se sent envahie par les contrôles policiers et ressent un fond raciste dans les actions policières. L'identité communautaire était très forte à ce moment-là et les tensions avec la police s'enveniment. La population commence à haïr de manière inconditionnelle les services de police. La confiance de ces populations envers les institutions est donc assez faible.

L'encadrement des jeunes de ces quartiers est déterminant dans la manière dont les violences vont survenir, les jeunes sont moins instruits, « socialement discriminés, politiquement dominés et symboliquement stigmatisés ».

Dans d'autres pays, des émeutes ont déjà eu lieu en France et aux États-Unis, ce qui a poussé Bruxelles à trouver des solutions anticipatives. Les communes de Molenbeek et Saint-Gilles avaient déjà été le théâtre d'affrontements du même type que celui qui aura lieu à Forest mais n'ont pas été autant médiatisés.

Dans les années 80, la Belgique va voir la nécessité de créer un nouveau système de police après une remise en cause de celui-ci. L'évolution de cette question ne va pas se faire facilement et sans difficultés. Cela dit, elle se fera quand même de manière constante. Concrètement, après la période sombre des années 1980 (tueries du Brabant, tragédie du Heysel,…), le pouvoir a dû réfléchir sur le fonctionnement des appareils policiers et judiciaires et à repenser les modalités d'intervention policières, la manière de traiter la délinquance,… Le budget alloué aux services, le personnel de police et le personnel de la gendarmerie ont alors été augmentés et des structures orientées vers la grande criminalité sont créées. Une première grande recherche universitaire sur « la police et la sécurité du citoyen » est financée. Une commission parlementaire est mise en place pour la lutte contre le terrorisme et le grand banditisme. La conclusion de tous ces travaux montrent qu'il faut réformer le fonctionnement des services de police.

Le gouvernement Martens va mettre en place le « plan de la Pentecôte » en réponse à ces conclusions et va faire basculer la question du grand banditisme pour accorder plus d'importance à la question de la petite délinquance. Ce sont donc les polices communales qui deviennent les principales intéressées. Un projet de loi va être déposé en juin 1991 afin de créer un cadre légal commun aux trois services de police. Le rôle du bourgmestre a été revalorisé et enfin, on propose de contrôler les services de police pour rétablir une confiance de la population envers ces services.

Les réactions directes des différents acteurs de l'émeute et du monde médiatique
Dès les années 1990, la méfiance des jeunes des quartiers envers les médias a commencé à naître notamment à cause des préjugés et du mépris qu'ils dégageaient tout en ne leur laissant pas la possibilité de s'exprimer sur les chaines de télévision.

Le fossé entre les habitants du quartier et les médias a commencé à grandir à la suite de ces émeutes, à l'occasion desquelles ils s'en prirent pour la première fois au monde médiatique en attaquant les caméras de la chaîne de télévision VTM.

Les émeutes n'ont pas fait la une des journaux, ni du côté francophone, ni du côté flamand, qui les ont couvert sans leur donner une importance particulière.

Les termes utilisés par les journalistes pour nommer les jeunes du quartier n'étaient pas figés : "immigrés", "Marocains", voire "allochtones" chez certains journalistes flamands.

Les conséquences suivant l'émeute
A la suite des émeutes de Forest, plusieurs dispositifs ont été mis en place dans le but d'aider et d'améliorer les conditions de vie dans les quartiers les plus précaires de Bruxelles. Certains avaient déjà été pensés avant l'incident de 1991 mais pour qui les émeutes avaient été l'élément constitutif de leur mise en place, comme les contrats de sécurité et de prévention. D'autres ont vu le jour en réaction aux émeutes, comme les contrats de quartier et le Fonds d'impulsion à la politique des immigrés.

Les contrats de quartier ont eux été créés en 1993 et consiste en un plan d'action, qui se conclut entre la Région de Bruxelles-Capitale et la Ville de Bruxelles dont l'objectif est d'améliorer le cadre de vie d'un quartier précaire. Pour y parvenir, la ville bénéficie d'un budget déterminé par la Région et de quatre années avec deux années et demie supplémentaires dédiées aux chantiers. Un contrat de quartier recouvre trois grands axes l'amenant à réaliser ses objectifs : un axe qui porte sur les projets d'espace public consistant à réaménager les espaces publics et les espaces verts. Un deuxième axe tourné vers les projets immobiliers, ce qui signifie la création ou la rénovation de logements et d'infrastructures de proximité. Le dernier axe, portant lui sur les projets socio-économiques, à en vue le développement de projets de collaboration avec notamment des associations locales dans le but de renforcer la cohésion sociale entre les différents habitants d'un même quartier.

Le Fonds d'impulsion à la politique des immigrés est créé en 1991, à la suite des émeutes et à pour objectif d'aider et soutenir des projets défendant des valeurs de diversité culturelle et d'intégration sociale de personnes d'origines étrangères. Il agit exclusivement à l'égard d'asbl mono-communautaires francophone et permet de prendre en charge une partie de leurs frais, notamment de personnel, d'infrastructure, etc.

Les conséquences 30 ans plus tard
À la suite des émeutes, des moyens ont été mis en place pour prendre en considération les problèmes que subissent les habitants du quartier. Tout d'abord, des maisons de quartier et des maisons de femmes ont été développées. Ces endroits permettent de créer une cohésion sociale forte entre les individus qui souhaitent participer à la vie sociale et culturelle du quartier. Le constat aujourd'hui est que ces établissements sont saturés.

Le rapport avec la police reste très compliqué même s'ils ont beaucoup travaillé avec les associations qui sont nées de cet événement. En ce qui concerne les effectifs de la police, ils ont beaucoup évolué depuis cette époque. En effet, il y a plus de femmes qu'auparavant et ils intègrent, même si ce n'est pas encore assez selon certains habitants, les jeunes du quartier dans la police pour que les habitants puissent avoir "leur police".

Il est également observable que les conditions de vie se sont améliorées grâce aux contrats de quartier dont l'objectif est d'améliorer le cadre de vie des quartiers populaires et précaires. Ceux-ci ont abouti à des rénovations de logement et du quartier. Mais selon les jeunes du quartier, il existe encore un problème qui persiste et qui n'a toujours pas changé depuis les émeutes. Il s'agit des discriminations à l'emploi que ces jeunes subissent depuis cette époque.

Mais en comparaison avec le Forest de 1991, l'actuel est plus positif avec les nombreuses associations et les mobilisations des citoyens et des parents de jeunes, mais aussi avec l'arrivée de nouvelles populations qui peuvent amener à une identité commune.

Références

1991 en Belgique
Manifestation en Belgique
Manifestation en 1991

Émeutes de Forest


RTS Un ist der erste Fernsehsender des Rundfunks der französischsprachigen Schweiz (Radio Télévision Suisse).

Geschichte
Der Sender nahm unter dem Namen TSR am 1. Mai 1954 seinen Sendebetrieb auf. Diesen Namen behielt es bis zum Start von TSR 2, dem zweiten öffentlich-rechtlichen Fernsehsender der französischsprachigen Schweiz am 1. November 1997. Am 1. Januar 2011 wurden die beiden Anstalten Télévision Suisse Romande und Radio Suisse Romande zur neuen Anstalt Radio Télévision Suisse zusammengelegt. Die Programme behielten jedoch bis zum 29. Februar 2012 ihren alten Namen. An diesem Datum wurde TSR 1 in RTS Un umbenannt.

Logos

Programm
Zum Programm gehören neben Serien, Filme und Unterhaltungssendungen folgende regelmässig wiederkehrende Sendungen:
 Le Journal ist die Hauptnachrichtensendung und wird um 12:45 und um 19:30 Uhr ausgestrahlt. Die Wettersendung Météo erfolgt im Anschluss.
 A Bon Entendeur, ein dienstags ausgestrahltes Konsumentenmagazin.
 Mise au Point, ein am Sonntag ausgestrahltes Nachrichtenmagazin zu nationalen und internationalen Schwerpunktthemen.
 Passe-moi les jumelles, ein Reisemagazin, freitags ausgestrahlt.
 Toutes Taxes Comprises, Wirtschaftsmagazin am Montag.
 Sport Dimanche, Sportsendung am Sonntagabend um 18:30 Uhr.

Interaktives Fernsehen
Per 5. März 2013 startet die SRG SSR den Testbetrieb von HbbTV in der Schweiz auf den TV-Sendern RTS Un HD und RTS Deux HD unter dem Namen RTS+. Die Lösung wurde von der Swiss TXT entwickelt. Das Angebot enthält neben Nachrichten wie sie vom Teletext her bekannt sind auch noch eine Video-on-Demand-Komponente.

Weblinks
www.rts.ch/tv – Webseite von RTS Un

Einzelnachweise

Fernsehsender (Schweiz)
SRG SSR
Vollprogramm (Fernsehen)
Öffentlich-rechtlicher Fernsehsender
Französischsprachiger Fernsehsender
Romandie
Sendestart 1954

RTS Un


217576 Klausbirkner este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
217576 Klausbirkner este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mulheim-Ruhr de A. Martin și A. Boeker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,24 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 217001-218000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

217576 Klausbirkner


The Catcher Was a Spy este un film american de spionaj biografic regizat de Ben Lewin și scris de Robert Rodat, bazat pe cartea cu același nume. Îl va avea în distribuție pe Paul Rudd în rolul Moe Berg, un fost jucător de baseball care s-a alăturat efortului de război în timpul celui de-al doilea război mondial și a participat la spionaj pentru guvernul S.U.A. Filmul a avut premiera la Festivalul de Film Sundance din 2018.

Povestea

Moe Berg, un jucător de baseball de 15 ani în activitate, se alătură efortului de război pentru a învinge Germania în cursa pentru construirea primei bombe atomice.

Distribuția
Paul Rudd în rolul Moe Berg
Guy Pearce în rolul Robert Furman
Jeff Daniels în rolul Bill Donovan
Paul Giamatti în rolul Samuel Goudsmit
Sienna Miller în rolul Estella Huni
Giancarlo Giannini în rolul Edoardo Amaldi
Hiroyuki Sanada în rolul Kawabata
Mark Strong în rolul Werner Heisenberg
Tom Wilkinson în rolul Paul Scherrer
Connie Nielsen
Shea Whigham în rolul Joe Cronin
William Hope în rolul John Kieran
Pierfrancesco Favino în rolul Martinuzzi

Producția

Proiectul a fost anunțat pe 26 aprilie 2016, iar Ben Lewin a fost angajat ca regizor, Robert Rodat a fost însărcinat cu adaptarea romanului, iar Paul Rudd a fost prezentat ca Moe Berg. PalmStar Media a produs filmul.

În februarie 2017, Guy Pearce, Jeff Daniels, Paul Giamatti, Sienna Miller și Giancarlo Giannini au fost adăugați la distribuție, iar filmările au început pe 13 februarie, locațiile filmate fiind Praga și Boston. Hiroyuki Sanada s-a alăturat distribuției în martie, împreună cu Tom Wilkinson, Connie Nielsen și Shea Whigham care s-au alăturat în aprilie.

Lansare

Filmul urma să aibă premiera mondială la Festivalul Internațional de Film de la Toronto în septembrie 2017, însă filmul a fost retras după ce s-a constatat că post-producția nu va fi gata la timp. A avut premiera la Festivalul de Film Sundance din 2018.

Referințe

Legături externe

Filme de război din anii 2010
Filme din 2018
Filme dramatice din anii 2010
Filme realizate în Republica Cehă

The Catcher Was a Spy


Hamsterler, yedi cinste sınıflandırılmış 19 tür içeren Cricetidae alt familyasına ait kemirgenlerdir.

Hamster'ın hikâyesi, 1930 yılında Suriye Yahudi Üniversitesi Zooloji Dalı öğretim üyelerinden Prof. İsrâ'el Aharûnî'nin bir dişi hamster'la 12 yavrusunu Suriye yakınlarında bir kasabada bulup almasıyla başlamıştır. Aynı üniversitede görevli Dr. Ben Menahem, bu yavrulardan iki dişi ve bir erkeği alarak çifleştirmiştir. Böylece insan eli altında yapılan ilk hamster yavruları elde edilmiş oldu. Dr. Menahem'in sahip olduğu bu hamster ailesi, bugün tüm dünyadaki evcil hamster'ların atası olarak kabul edilir.

Yaşam alanı
Hamsterler, Avrupa'da ve Asya'nın batısındaki tarım alanlarında ya da bozkırlarda toprağın altında kazdıkları karmaşık yuvalarda yaşarlar. Yuvada tabanı otlarla kaplı odalar ve kışlık yiyeceklerin saklandığı depolar vardır. Genellikle meyve, sebze ve tahılla beslendikleri için bazen tarım alanlarına zarar verebilirler. Öte yandan baykuş, atmaca, kakım ve gelincik gibi hayvanlara yem oldukları gibi insanlar tarafından da avlanırlar.

Özellikleri
Hamsterin derisi vücuduna tam yapışmamış olup esnek ve gevşek bir yapısı vardır. Âdetâ derisi, vücuduna bol gelen bir elbise gibidir. Gözleri parlak ve tam yuvarlak, ayakları tutmaya ve kavramaya uygundur. Bu yüzden iyi birer tırmanıcıdırlar. Ön ayaklarında dört, arka ayaklarında beş parmakları vardır. Kuyruk 1 cm den kısa ve küttür. Uzun tüylü varyetelerde kuyruk tamamen tüylerin altında gizlenmiştir. Boyları 15–20 cm, ağırlıkları 200 g civarındadır. Hamsterlar omnivor canlılardır. Fakat evcil türleri genellikla arpa, yulaf, buğday gibi kuru gıdalar ile beslenirler. Altın hamsterlar için günlük 15 gram civarında besin yeterli olurken, cüce hamsterlar için günlük 8 gram civarında besin yeterli olacaktır. Hamster, her zaman verilen besini yemek yerine, kimi durumda bir miktar saklayabilir.

Yaşam şekli
Hamsterler yaklaşık iki yıl yaşarlar. Renk göremedikleri gibi, uzağı görme yetenekleri de fazla gelişmemiştir; buna karşılık koku alma ve özellikle işitme duyuları çok iyidir. Hamsterleri diğer kemirgenlerden ayıran en ilginç özellikleri yanaklarındaki keseleridir. Hamsterler, yiyeceklerini bu keselerde toplar ve yuvalarına taşıyarak depolarlar. Bu keseler yanaktan başlar ve omuz üstünde biter. Bir hamster, kesesinde kendi vücut hacminin yarısı kadar yiyeceği taşıyabilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Hamster Türleri
Hamsterlar Hakkında Bilgiler

Cricetidae
Evcil hayvanlar
Gotthelf Fischer von Waldheim tarafından adlandırılmış taksonlar

Hamster


Stephen A. Rotter (geb. vor 1969) ist ein US-amerikanischer Filmeditor.

Leben
Rotter begann 1969 seine Laufbahn als Editor in der Filmwirtschaft Hollywoods, bei dem Film Alice's Restaurant, und führte bei über vierzig Filmen und Fernsehserien den Schnitt aus.

Im Jahr 1976 war er für einen British Academy Film Award für den besten Schnitt nominiert, und zwar zusammen mit Jack Fitzstephens, Richard P. Cirincione, Sanford Rackow, James Sabat und Dick Vorisek für Hundstage (1975) von Sidney Lumet.

Einen Erfolg hatte er mit der von der NBC produzierten vierteiligen Fernsehserie Holocaust – Die Geschichte der Familie Weiss (1978) von Marvin J. Chomsky. Hierfür gewann er zusammen mit Robert M. Reitano, Craig McKay, Alan Heim und Brian Smedley–Aston den Emmy für herausragenden Filmschnitt in einem Seriendrama sowie 1979 mit Craig McKay den Eddie Award der American Cinema Editors (ACE) in der Kategorie Beste geschnittene Folge in einer Miniserie für die dritte Folge Die Endlösung (Final Solution). Daneben waren er, Alan Heim und Brian Smedley–Aston auch für einen Eddie für die Folge Saving Remnant sowie mit Robert M. Reitano für die Folge Family Weiss nominiert.

Bei der Oscarverleihung 1984 gewann er zusammen mit Glenn Farr, Lisa Fruchtman, Douglas Stewart und Tom Rolf einen Oscar in der Kategorie Bester Schnitt für Der Stoff, aus dem die Helden sind (1983) von Philip Kaufman. Außerdem erhielt er mit Glenn Farr, Lisa Fruchtman und Tom Rolf eine weitere Eddie-Nominierung für den besten Schnitt in einem Kinofilm.

Filmografie (Auswahl)
 1973: Die Seven-Ups (The Seven-Ups)
 1976: Duell am Missouri (The Missouri Breaks)
 1978: Holocaust – Die Geschichte der Familie Weiss (Holocaust) (TV-Mehrteiler)
 1981: Kreuz der Gewalt (Skokie) (TV-Film)
 1982: Garp und wie er die Welt sah (The World According to Garp)
 1983: Der Stoff, aus dem die Helden sind (The Right Stuff)
 1985: Die Himmelsstürmer (Heaven Help Us)
 1985: Target – Zielscheibe (Target)
 1987: Ishtar
 1988: Zwei hinreißend verdorbene Schurken (Dirty Rotten Scoundrels)
 1989: Von Bullen aufs Kreuz gelegt (An Innocent Man)
 1990: My Blue Heaven
 1991: Der Preis der Macht (True Colors)
 1992: Zauberhafte Zeiten (Prelude to a Kiss)
 1993: Die Wiege der Sonne (Rising Sun)
 1994: Cops & Robbersons – Das haut den stärksten Bullen um (Cops and Robbersons)
 1995: Ein Geschenk des Himmels – Vater der Braut 2 (Father of the Bride Part II)
 1996: Rendezvous mit einem Engel (The Preacher's Wife)
 1998: Ein Zwilling kommt selten allein (The Parent Trap)
 2000: Den Einen oder Keinen (Down to You)
 2000: Was Frauen wollen (What Women Want)
 2001: America's Sweethearts
 2003: Head of State
 2005: Deine, meine & unsere (Yours, Mine and Ours)
 2007: Verwünscht (Enchanted)
 2011: Kein Mittel gegen Liebe (A Little Bit of Heaven)

Auszeichnungen
 1979: Emmy in der Kategorie Bester Schnitt in einem Seriendrama für Holocaust – Die Geschichte der Familie Weiss
 1979: Eddie in der Kategorie Beste geschnittene Folge in einer Miniserie für Holocaust – Die Geschichte der Familie Weiss
 1984: Oscar in der Kategorie Bester Schnitt für Der Stoff, aus dem die Helden sind

Weblinks

 Eintrag auf filmreporter.de
 Eintrag auf kino.de

Filmeditor
Oscarpreisträger
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Stephen A. Rotter


Ada je hrvatski naziv za riječni otok i čest toponim u sjevernoj Hrvatskoj. Riječni otoci nastaju tako što u sporijem dijelu riječnoga toka taloženjem nanosa mogu nastati i riječni sprudovi. Takvi sprudovi katkad mogu izbijati i iznad površine.

Najveći riječni otok je Marajó površine od oko 40 tisuća km², koji se nalazi na delti rijeke Amazone. Najmanji naseljeni riječni otok je Umananda na rijeci Brahmaputri.

Najpoznatiji primjer ade u Hrvatskoj jest Šarengradska ada na Dunavu koja ima površinu od 6.7 km² te je tako i najveća ada u Hrvatskoj.

Sam naziv ada potječe iz turskoga jezika.

Izvori

Fluvijalna geomorfologija
Hidrologija

Ada


Denkendorf, Bavarska, općina u Bavarskoj
 Denkendorf, Württemberg, općina u Württembergu

Denkendorf


රග්බි ලෝක කුසලානය අන්තර්ජාතික රග්බි කමිටුව මඟින් සංවිධානය කරනු ලබන ජාත්‍යන්තර රග්බි යූනියන් තරඟයක් වන අතර එය 1987 සිට සෑම අවුරුදු 4කට වරක් පවත්වාගෙන එනු ලැබේ. ජයග්‍රහයකයින් හට විලියම් වෙබ් එලිස් කුසලනය ප්‍රධානය කරනු ලැබේ. එම කුසලනය විලියම් වෙබ් එලිස් නම් රග්බි පාසල් ශිෂ්‍යයාට පසුව නම් කර ඇති අතර, ඔහු තරඟයක් අතරතුරේදී බෝලය අහුලා ගැනීමෙන් රග්බි ෆුට්බෝල් හඳූන්වාදුන් බවට ප්‍රචලිත මතයක් පවතී. එංගලන්තයේ පැවති 2015 රග්බි ලෝක කුසලානය ජයග්‍රහණය කිරීමත් සමඟ දැනට නවසීලන්තය මෙම කුසලානයේ හිමිකරුවෝ වෙති. 2019 රග්බි ලෝක කුසලානය ජපානයේදී පැවැත් වුණා

විශේෂ
රග්බි - තරමක තරුණ කැඳවා කළ හැකි බව වදාළා. ඒ කෙසේ වුවත්, පාපන්දු වෙන් හා සංවර්ධන, තමන්ගේ ම මාර්ගයක් යන්න, එය ම වර්ග විශාල සංඛ්යාවක් ලබාගෙන ඇත. ඒවා අතර ප්රධාන වෙනස්කම් කාලීන හෝ ක්ෂේත්ර ක්රීඩකයන් ප්රමාණය මත පදනම් වී ඇත. වසර 2016 දී ඔලිම්පික් ක්රීඩා වැඩසටහන ඇතුළත් කරන ලද රග්බි-7 වඩාත් සාර්ථක වර්ගය,. වෙනත් දේ අතර, ක්රීඩාව හිම හෝ වෙරළ මත ධාවනය කල හැකි අතර, එය වෙනම ක්රීඩාව සලකා බලනු ඇත.

එසේම, බොහෝ ගිහි බොහෝ විට රග්බි හා ඇමරිකානු පාපන්දු ව්යාකූල. කැනේඩියානු විශේෂ මෙන් අග බ්රිතාන්ය ක්රීඩාවේ කලින් ආකෘති වලින් පරිණාමය, නමුත් දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම ස්වාධීන ක්රීඩාවකි. උදාහරණයක් ලෙස, පාපන්දු, විෙශේෂ හිස් ආවරණ සහ රග්බි නොවන බව අනෙකුත් දැඩි උපකරණ අදාළ වේ.

ඉතිහාසය
මේ ක්රීඩාවට නම් සහ වර්ග විශාල මුදලක්. එය සමහර විට නිසා ඉතා සමාන නීති රීති සහ අරමුණු, ඇමරිකානු පාපන්දු සමඟ ව්යාකූල බොහෝ විට ද වේ. ඒ කෙසේ වුවත් රග්බි - එය එංගලන්තයේ ආරම්භ වන බව සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනම ක්රීඩාව ය.

නමුත් ෙම් පන්දුව ක්රීඩාව ජනප්රිය විය ඇල්බියන් මධ්යකාලීන යුගයේදී, මෙම ක්රීඩා විනය පෙනුම නිල දිනය සැලකේ ඉකුත් අප්රේල් 7 වැනි දා 1823 අවුරුද්දේ. එම දවසේ, වෝටර්ලු දී ජයග්රහණය සැමරීම ගෞරවය උත්සව සමයේ, ක්රීඩාව සියලු නීති රීති උල්ලංඝනය කරමින් රග්බි නගරයේ අවුරුදු 16 ක් වයසැති පදිංචි පන්දුව ඔහුගේ අතේ උදුරාගෙන සතුරා "යන පදනම" ගියා. Uilyam Vebb එලිස් නිර්මාතෘ බවට පත් කරනවා පමණක් නොවේ

රග්බි


Tombak, Kahramanmaraş ilinin Göksun ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Göksun'un mahalleleri

Tombak, Göksun


Antoine Ernest Massiou est un architecte français né le  à La Rochelle et décédé le  à La Rochelle.

Biographie
Ernest Massiou est le fils de Louis Eutrope Massiou, entrepreneur de travaux publics, maire de Saint-Rogatien, et de Marie Brossard (sœur d'Antoine Brossard).

Admis à l'École des beaux-arts de Paris en 1846, il étudie dans l'atelier de Joseph Uchard et se lie d'amitié avec William Bouguereau.

Architecte adjoint de la Ville de La Rochelle et architecte départemental pour l'arrondissement de La Rochelle en 1851, il est chargé des travaux aux bâtiments départementaux des arrondissements de La Rochelle, Rochefort et Marennes l'année suivante, avant d'être nommé architecte en chef du département de la Charente-Inférieure (1855-1873). En 1873, il est nommé architecte diocésain, puis, en 1897, architecte ordinaire des monuments historiques.

Membre de la commission consultative des travaux publics du département dès sa création, de l'Union syndicale des architectes français et de la Caisse de défense mutuelle des architectes, il est l'un des fondateurs de la Société régionale des architectes du Poitou et de la Saintonge (1889) et directeur du musée de peinture de La Rochelle.

Œuvres
Achèvement de la cathédrale Saint-Louis de La Rochelle, avec son oncle Antoine Brossard
Restauration et reconstruction partielle de l'évêché de La Rochelle
Chapelle du séminaire de La Rochelle
Restauration de l'hôtel de ville de La Rochelle, avec Lisch et Ballu
Restauration des tours de La Rochelle, avec Lisch et Ballu
Restauration de la Maison Henri II, La Rochelle
Restauration de l'église Notre-Dame de Surgères
Restauration de l'église Saint-Martin d'Esnandes
Restauration de l'église de La Couarde-sur-Mer
Restauration de l'église de Saint-Clément-des-Baleines
Restauration de l'église Notre-Dame-de-l'Assomption de Sainte-Marie-de-Ré
Restauration de l'église Saint-Cybard de Périgny
Restauration de l'église de La Ronde
École maternelle Arcère, La Rochelle
Chapelle Saint-Maurice, La Rochelle (1875)

Références

Sources
Bunel,  Recueil de la Commission des arts et monuments historiques de la Charente-Inférieure, t. XVI, 1902-1904, pp. 320-322
Bulletin de la Société des Archives historiques de la Saintonge et de l'Aunis, 1903, p. 173
Dictionnaire biographique des Charentais, Paris, Le Croît vif, 2005.

Liens externes

Naissance en novembre 1826
Naissance à La Rochelle
Décès en avril 1903
Décès à La Rochelle
Architecte français du XIXe siècle
Architecte diocésain
Officier de l'Instruction publique
Officier d'Académie
Directeur français de musée
Décès à 76 ans

Ernest Massiou


NGC 7797 je spiralna galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7797
  Auke Slotegraaf: NGC 7797 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7797 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7750 - 7799

7797

NGC 7797


Agraria Koper je ime za hrvatsku poljoprivrednu zadrugu čija osnovna djelatnost je nabava poljoprivrednih proizvoda te organizacija trgovačke mreže hranom u trijema općinama Koper, Izola, i Piran.

Povijest

Agraria Koper utemeljena je u Kopru 31. prosinca 1947. pod imenom "Okrajna gospodarska zadruga Koper", i nastala je združivanjem manjih poljoprivrednika, seljačkih zadruga (kmetijske zadruge) te drugih radnih organizacija. Na primjer u Kopru i okolici u ranim 1950 oko 50% radnog stanvništva se bavilo poljprivredom i sličnim djelatnostima, i u to vrijeme postojalo je 13 zadruga s 1320 članova koji su obrađivali preko 1000 hektara zemlje. Tokom 1950-tih u Kmetijsku zadrugu Koper ulaze seoske zadruge Bertoki, Pobegi, Gračišće i Šmarje. Tokom 1960-tih u Kmetijsju zadrugu Koper ulaze Kombinat Koper, Mlekarna Dekani, Vino Koper, Avtomoto servis i Kmetijski zavod Koper.

Dne 1971. Kmetijska zadruga Koper dobiva sadašnje ime Agraria Koper s postfiksom "kmetijsko firme - predelovalni kombinat (poljoprivredno-prerađivački zadružni kombinat)"

Vrela

Vanjske poveznice

Hrvatske tvrtke

Agraria Koper


Béla ist eine kleine Furchenstruktur auf der Mondvorderseite am südlichen Ende der Rima Hadley. Obwohl nicht kraterförmig, wird er in der Nomenklatur des Mondes als Krater geführt, ebenso wie die in der Nähe gelegenen Strukturen Taizo und Carlos.

Die namentliche Bezeichnung geht auf eine ursprünglich inoffizielle Bezeichnung auf Blatt 41B4/S3 der Topophotomap-Kartenserie der NASA zurück, die von der IAU 1976 übernommen wurde.

Weblinks

 Béla auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Béla (Mondkrater)


Carlo Palermo, né le  à Avellino est un avocat et magistrat enquêteur italien, procureur adjoint à Trento de 1975 à 1984 et à Trapani jusqu'en 1989. Par la suite, il a démissionné de la magistrature.

Biographie
En Italie, Carlo Palermo est devenu célèbre en tant que magistrat après son enquête criminelle sur un réseau international de trafic de drogue et d'armes, impliquant des politiciens à Trente en 1980, et examinant les liens entre la mafia, la franc-maçonnerie et les organisations d'espionnage bulgares et syriennes. Palerme lui-même était accusé d'avoir violé les privilèges parlementaires et obligé de se présenter au CSM (Conseil Supérieur de la Magistrature). Il a évoqué le nom du Premier ministre de l'époque Bettino Craxi dans son enquête sur le trafic illégal d'armes. L'affaire lui a été retirée et transférée à un autre juge.

Palerme a déménagé à Trapani (Sicile) en 1985 et a poursuivi ses enquêtes sur les liens politiques avec la la mafia ; remplaçant son ami Giangiacomo Ciaccio Montalto, qui avait été tué par la mafia en 1983. Après quelques mois, la mafia a tenté de tuer Palerme au moyen d'un attentat à la voiture piégée. Palerme n'a été que blessée, mais une jeune mère, Barbara Asta, et ses enfants, les frères jumeaux Salvatore et Giuseppe, ont été tués dans l'explosion. Cet incident est devenu connu sous le nom de stage di Pizzolungo (massacre de Pizzolungo) de 1985 (Pizzolungo est une banlieue de Erice). Palerme a ensuite décidé de démissionner de la magistrature.

Publications
 Riflessioni di un giudice, Editori Riuniti, 1987
 L'attentato, Publiprint, 1992
 Il quarto livello: integralismo islamico, massoneria e mafia, Editori Riuniti, 1996
 Il giudice. Frammenti di una storia incompiuta, Reverdito Edizioni, 1997
 Il papa nel mirino. Gli attentati al pontefice nel nome di Fatima, Editori Riuniti, 1998
 Il quarto livello: 11 settembre 2001 ultimo atto ?, Editori Riuniti, 2002
La bestia. Dai misteri d'Italia ai poteri massonici che dirigono il nuovo ordine mondiale, Sperling & Kupfer, 2018
X Day - I figli dell'Aurora - VID 21, Il Sacro Monte Editore, 2020
Il Patto - La piramide rovesciata della loggia π2, Il Sacro Monte Editore, 2021

Bibliographie
 Stille, Alexandre (1995). Excellents Cadavres. La mafia et la mort de la Première République italienne , New York: Vintage

Notes et références

Liens externes

 Vent'anni fa la strage di Pizzolungo : "Mio fratello, una macchia sul muro...", entretien avec Margherita Asta, Narcomafie, mars 2005

Articles connexes
 Paolo Borsellino
 Giovanni Falcone
 Attentat de Pizzolungo

Naissance en 1947
Magistrat italien du XXe siècle
Personnalité politique italienne du XXe siècle
Avocat italien
Député italien
Lutte antimafia
Essayiste italien du XXe siècle
Essayiste italien du XXIe siècle
Auteur d'ouvrage antimaçonnique
Personnalité du Mouvement pour la démocratie (Italie)

Carlo Palermo


Olga Nossenko (1986-), ancienne joueuse de volley-ball russe ;
 Vassili Nosenko (1987-), joueur russe de volley-ball ;
 Viktoria Nossenko (1994-), joueuse de football russe ;
 Youri Nossenko (1927-2008), officier du KGB.

Patronyme russe

Nossenko


d'Alexandrie, est un  patriarche melkite d'Alexandrie  de 1385 (?) à 1389 (?).

Contexte
Selon L'Art de vérifier les dates  remplace Niphon comme patriarche, on ne connaît rien d'autre de lui.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du XIVe siècle
Date de décès incertaine (XIVe siècle)

Marc IV d'Alexandrie


An Cymbidium haematodes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Cymbidium haematodes in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbidium

Cymbidium haematodes


Paradise City est une chanson du groupe Guns N' Roses présente sur l'album Appetite for Destruction (1987).

Paradise City peut aussi désigner :
 Paradise City est une série télévisée américaine diffusée dès 2021.
 Paradise City est un roman de Lorenzo Carcaterra.
 Paradise City est un film américain de Chuck Russell prévu pour 2022.

Paradise City (homonymie)


الدوري الإيطالي 2008–09 (المعروف باسم Serie A TIM لأسباب الرعاية) هو الموسم رقم 107 لكرة القدم الإيطالية من الدرجة الأولى و77 في بطولة الدوري. بدأ في 30 أغسطس 2008 وانتهى في 31 مايو 2009 ، بإعلان قائمة المباريات في 25 يوليو 2008. تنافس 20 فريقًا في الدوري منهم 17 فريق شارك في الموسم السابق.

في 16 مايو 2009  فاز فريق إنتر ميلان  بالدوري بعد خسارة إيه سي ميلان خارج أرضه أمام أودينيزي.

الترتيب

||rowspan=3 style="background-color:white;"|

||rowspan=7 style="background-color:white;"|

النتائج
 لقراءة هذا الجدول الفريق الذي يلعب على أرضه في العمود الأيمن.

الهدافون

25 هدف
  زلاتان إبراهيموفيتش (إنتر ميلان)

24 هدف
  ماركو ديفايو (بولونيا)
  دييغو البرتو ميليتو (جنوى)

19 هدف
  ألبيرتو جيلاردينو (فيورنتينا)

16 هدف
  كاكا (إيه سي ميلان)

15 هدف
  ألكساندر باتو (إيه سي ميلان)

دوريات كرة قدم أوروبية في 2008–09
دوريات كرة قدم إيطالية في 2008-09
رياضة إيطالية في 2009
مواسم الدوري الإيطالي

الدوري الإيطالي 2008–09


Chontales es un departamento de Nicaragua. Su cabecera departamental es Juigalpa. Dentro de la división territorial y administrativa de la Capitanía General de Guatemala existió el llamado Corregimiento de Chontales.

Toponimia
El departamento de Chontales se deriva del vocablo indígena náhuatl "chontalli", que significa "pueblo de afuera, extranjero";

En la serranía al norte del lago Xolotlán o lago de Managua hacia la península de Cosigüina, vivían los temidos chontales, a quienes los chorotegas  (dirianes y nagrandanos) y los nahoas o niquiranos calificaron de "gente ruda" y de "alguien que habla como balbuceando" (popoluca o popoloca en náhuatl), y con los cuales sostuvieron continuas guerras.

Historia
Según datos arqueológicos, las primeras tribus Chontales poblaron estas zonas entre el año 600 y 630 d.C. Se sabe que estas tribus eran aguerridas y fueron una de las últimas en ser sometidas por los españoles durante la conquista del territorio nicaragüense.

No existe un registro oficial sobre la fundación del departamento de Chontales, pero era de hecho uno de los siete departamentos de Nicaragua en el siglo XIX.

Juigalpa, su cabecera departamental, presenta un registro histórico de muchos siglos, y aunque esta población ya existía como un asentamiento indígena, sólo se menciona en el año 1659, cuando el alcalde Don Jerónimo de Villegas, solicita tierras a los representantes españoles asentados en Guatemala. El 24 de abril de 1668 puede ser considerada la fecha de fundación de esta ciudad y quizás del departamento como tal, ya que en esa época fue aprobada tal solicitud.

Las tierras del Pacífico de Nicaragua, tenían todas las riquezas anheladas por los conquistadores españoles, excepto el codiciado oro, que se conseguía por trueque o como botín de guerra contra los vecinos chontales, un pueblo que había sido desalojado de la región hacia las serranías menos fértiles del centro del país por grupos que vinieron del norte.

Los chontales no eran los habitantes originarios de la región, sino un pueblo extranjero que migró a estas tierras en el 1300. Antes de esta fecha, Chontales se consideraba como una región periférica a la Gran Nicoya, donde tenían relaciones comerciales e intercambio de cerámica; estos eran los llamados nahoas o aztecarios, tribus mexicanas que emigraron del norte de Centroamérica; y que heredaron sus dioses, economía y alimentación a base de maíz.

Fueron los habitantes de la Gran Nicoya quienes denominaron con el nombre despectivo de "chontales" a esa migración del 1300 que traían una cultura rústica, inferior a la de las tribus mexicanas y la Gran Nicoya. Posiblemente este grupo era de mexicanos de la ednia maya chontal tabasqueña o de Oaxaca. Los pueblos mexicanos consideraban a los chontales como bárbaros o forasteros, no obstante ser ellos usurpadores de la tierra.

Expulsión por los chorotegas
Los Chorotegas o mangues, originarios de Cholula (México), fueron desalojados del centro hacia las sierras de Chiapas, donde también fueron desalojados, optando por continuar su éxodo hasta ubicarse en los territorios comprendidos entre los golfos de Fonseca (norte de Nicaragua) y Nicoya (sur de Costa Rica), alrededor del año 800 d.C.

Al ocupar las planicies junto a los lagos de Nicaragua, los chorotegas expulsaron a su vez a otras tribus previamente asentadas en el lugar, como los Chontales, que fueron empujados hacia las mesetas centrales de Nicaragua, y los Corobicíes, que encontraron refugio en la cordillera de Guanacaste.

Incursiones contra poblados españoles
Los asaltos a las minas de Olancho y Segovia en 1527 por los chontales y Xicaques dieron a los españoles una idea del carácter indómito de estas tribus, cuyo sometimiento se inició a finales del siglo XVI. Estas incursiones fueron en desquite por los abusos que los españoles cometían contra los indígenas de estas tribus.

Ruta del oro de Moctezuma
Llama la atención la presencia de varios lugares con nombres náhuatl en el interior del territorio Chontal, posiblemente estén relacionados con la ruta de los mercaderes aztecas —los pochtecas,— que pasaban por los valles de los actuales departamentos de Olancho y Nueva Segovia hacia el actual Chontales y por el Río San Juan en busca de oro hacia las regiones de Talamanca (Costa Rica) y Veragua (Panamá), situadas hacia el sur.

Aún quedan algunos sitios con nombres como Quimichapa (entre Acoyapa y El Coral), Tepenaguasapa (río que nace en los bosques de El Almendro y Ayostepe, una pequeña colina cerca de El Rama.

Moctezuma II en 1518, mandó a sus guerreros de conquista hacia Nicaragua, pero a diferencia de los españoles, no sojuzgaban a los pueblos, ni imponían cambios drásticos en la cultura y religión; se limitaban a la exigencia del pago periódico de los tributos.

No hay conclusiones evidentes que demuestren el posible contacto entre las tribus de la región Pacífico con las de la costa Caribe; en medio de las cuales estaban los chontales así como selvas impenetrables.

Gastronomía chontal
Dentro de los platillos autóctonos de Chontales, se encuentran:

 Bewtrbú' t'o' xix chicharrón (Tamal de frijol con chicharrón)

 Be'ew'tr e'kt'o xix bek'ch'um (Tamal de chaya con semillas de calabaza)

 Chapä ja'as (Plátano sancochado): Se colocan los plátanos en la olla, sobre tamales, lo que le da un sabor original. Pueden servirse naturales o acompañados de crema y queso.

 Chirmol de pato

 Chtchtkbe'wáj de píyo (Tamal colorado de gallino)

 Ichir-ibam (Pejelagarto en chirmole)

 Penchuque: Tortilla muy gorda y grande, por lo común aderezada con coco, frijoles o chicharrón, para darle mejor sabor.

 Tamal de mojarra con plátano verde

 Totoposte: Tortilla grande muy delgada y tostada de unos 30 cm de diámetro, elaborada con masa muy fina de maíz y manteca de cerdo.

 Uliche: Platillo prehispánico, quizá el más antiguo de los platillos típicos de Tabasco, que se prepara principalmente para el día de muertos y en rezos en las comunidades rurales, aunque puede ser consumido cualquier otro día, y consiste en caldo elaborado de masa batida y agua, con carne de pavo o res con hueso, hervida, al que se le adiciona un guiso de cebolla, tomate, chile dulce y ajo, ya servido, se le pone semillas de calabaza y chile amashito al gusto.

 Xhixhi vewaj (Tamales de carne deshebrada con maíz nuevo): Tamal típico de la zona indígena, que se elabora batiendo la masa con carne deshebrada, con un toque de manteca, su característica principal es su envoltura, ya que para envolverlo, se unta una pasta de maíz nuevo en el "joloche" con un toque de dulce, lo que le da un sabor especial.

 Xguaj: Tortilla "gruesa" grande elaboradas de masa de maíz y hecha a mano sobre hoja de plátano. Para su elaboración el maíz se pone a cocer con cal, luego este se lava perfectamente con agua, se muele y se amasa y luego se procede a elaborar las tortillas a mano para posteriormente ponerlas en un comal.

Demografía
Demográficamente, el departamento de Chontales ocupa el décimo tercer lugar a nivel nacional con una población de 192 mil habitantes según las últimas estimaciones.

Chontales tiene una población actual de 192,842 habitantes. De la población total, el 49.2% son hombres y el 50.8% son mujeres. Casi el 62.2% de la población vive en la zona urbana.

División administrativa

El departamento de Chontales está dividido administrativamente en diez municipios:

Véase también
 Los Chontales
 Organización territorial de Nicaragua

Referencias

Enlaces externos

Departamento de Chontales

Departamento de Chontales


القَدَّاحَة  أو الوَلَّاعَة  هي أداة محمولة تستخدم لإشعال النار، تتكون القداحة من خزان صغير من البلاستيك أو المعدن مملوء بوقود سائل خفيف (عادة ما يكون النفثالين، أو البوتان المضغوط)، وتعتمد آلية إطفاء اللهب في القداحة على حرمان النار إما من الهواء أو الوقود كما يحدث في أي عملية احتراق.

المراجع

أجهزة كهرومنزلية
استحداثات عام 1823
اختراعات ألمانية
تدخين
اختراعات القرن 19
نار
بوتان (كيمياء)

قداحة


Oststeinbek er en kommune i det nordlige Tyskland med knap 9.800 indbyggere (2014), beliggende i det sydvestlige hjørne af Kreis Stormarn i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten. Kommunen ligger op ad til Hamborgs østgrænse.

Geografi
Det laveste punkt i Oststeinbek er Glinder Au, der er 8 moh., mens det højeste punkt i kommunen er Heegsbarg i bydelen Havighorst, 51,1 moh.

Kommunens areal på 1.131 ha, er fordelt med 596 ha i Oststeinbek, 535 ha i Havighorst. Oststeinbek grænser med nord til kommunen Barsbüttel, mod øst til byen Glinde og mod vest og syd til Hamborg. Mod nord går motorvejen A1 ved Autobahnkreuz Hamburg-Ost.

I kommunen ligger bydelene Meienhoop, Oststeinbek og Havighorst.

Eksterne kilder/henvisninger

 Byens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Oststeinbek


est un film américain réalisé par Tom Forman, sorti en 1923.

Synopsis

Fiche technique
 Réalisation : Tom Forman
 Scénario :
 Production : B.P. Schulberg Productions
 Photographie : Harry Perry
 Distributeur : Preferred Pictures
 Durée : 60 minutes
 Date de sortie :  (USA)

Distribution
 Miriam Cooper : Sheila
 Gaston Glass : Ray Underhill
 Kenneth Harlan : Martin Norries
 Fred Malatesta : Ramon Valhays
 Joseph J. Dowling : Old 565
 Ethel Shannon : Belle Bryant
 Mary Culver : Mayme Miller
 Zasu Pitts : Anastasia Muldoon

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Connelly, Robert B. The Silents: Silent Feature Films, 1910-36, Volume 40, Issue 2. December Press, 1998.
  Munden, Kenneth White. The American Film Institute Catalog of Motion Pictures Produced in the United States, Part 1. University of California Press, 1997.

Liens externes

Film américain sorti en 1923
Film dramatique américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Adaptation d'une pièce de théâtre au cinéma

The Girl Who Came Back (film, 1923)


Abeyance (von altfranzösisch abeance "Lücke") bedeutet im anglo-amerikanischen Rechtskreis eine vorübergehende Ungewissheit über die Rechtsnachfolge.

Sachenrecht
Im Immobiliarsachenrecht wird mit abeyance der Rechtszustand beschrieben, in dem sich ein Grundstück ohne Eigentümer befindet (freies Grundeigentum, freehold), etwa bevor nach dem Tod des Eigentümers ein Grundstückserbe ermittelt werden kann oder während eine Anwartschaft auf Erwerb eines solchen Grundstücks besteht.

Adelsrecht
Im englischen Adelsrecht beschreibt abeyance den Schwebezustand, in den eine barony by writ fällt, wenn der verstorbene Titelträger keinen männlichen Erben hinterlässt, wohl aber mehrere Töchter.

Die Baronie ist in diesem Fall nicht erloschen, anders als bei durch Adelsbrief (by letters patent) geschaffenen Baronien, sondern befindet sich in einem Zustand, bei dem ein Titelträger nicht vorhanden ist, aber mehrere Anwartschaften auf den Titel bestehen.

Bei baronies by writ sind alle weiblichen Nachkommen des verstorbenen Titelträgers gleichberechtigt erbberechtigt (zur gesamten Hand). Da aber nur eine Person den Titel tragen darf, kann keine der gleichberechtigten Erbinnen den Titel für sich beanspruchen, und es erbt auch nicht die älteste Tochter den Titel (wie in der männlichen Erbfolge); er fällt deshalb unter allen grundsätzlich erbberechtigten Töchtern in einen Schwebezustand, der sogenannten Abeyance. Eine Abeyance endet grundsätzlich erst dann, wenn nur noch eine Erbin vorhanden ist.

Es besteht auch die Möglichkeit, dass eine oder mehrere der Erbinnen oder eine oder mehrere der Nachkommen aus einem der Erbstämme an die Krone ein Gesuch richtet, ihr/ihm den Titel zuzuerkennen. In diesem Fall untersucht das sogenannte Committee for Privileges and Conduct des Oberhauses, ob der oder die Petenten zu den legitimen Nachkommen des letzten Titelträgers gehören. Stellt es fest, dass der oder die Petenten erbberechtigte Nachkommen des letzten Titelträgers ist/sind, erstellt das Committee for Privileges einen Bericht an die Krone, in deren Ermessen es liegt, ob sie für den Petenten die Baronie restituiert (call out of abeyance).

Da es keine zeitliche Begrenzung für Wiederherstellungspetitionen gibt, verharren viele der in abeyance gefallenen Titel sehr lange, unter Umständen Jahrhunderte, in diesem Schwebezustand. Ein Beispiel für eine besonders lange abeyance ist die Baronie Cromwell: Sie war von 1497 bis 1923 abeyant.

Einzelnachweise

Recht (England und Wales)
Britischer Adel

Abeyance