Skalar (prema lat. scalaris: ljestvični), u fizici, je mjerna veličina određena brojčanim iznosom, na primjer duljina dužine, ploština površine. U fizici, skalar je veličina određena brojem i mjernom jedinicom kao na primjer energija, vrijeme, masa, temperatura kao i brojčani (mjerni) iznosi veličina koje se po svojim svojstvima opisuju matematičkim vektorima kao na primjer iznos brzine  ili iznos sile .

Vektori i skalari

U fizici se susrećemo s dvije vrste fizičkih veličina: sa skalarima i vektorima. Dosta je na primjer reći da je temperatura na nekom mjestu 20 °C. Jednim brojem već je iskazano sve što znamo o temperaturi. Takve veličine, koje opisujemo jednim brojem ili jednom funkcijom od koordinata x, y i z i vremena t, zovemo skalarima. Pored temperature skalari su masa, energija, gustoća i tako dalje. Sasvim drukčije fizičke veličine su sile, brzina, ubrzanje, električna i magnetska polja. Nije dovoljno reći da brzina neke točke iznosi 10 m/s. Moramo još reći koji joj je smjer. Takve fizičke veličine kojima pripada još i neki smjer opisujemo vektorima.

Vektorskom računu porijeklo je u zakonima koji vladaju u sastavljanju sila. Osnovni je problem u statici: kako se očituje djelovanje dviju ili više sila na isto tijelo? S. Stevin je prvi tu zadaću riješio na jednostavan geometrijski način. Sile možemo predočiti dužinama. Sama dužina pokazuje, kako je velika sila, a smjer dužine u prostoru (strelica) pokazuje smjer djelovanja. Ako na česticu djeluju dvije sile, koje nemaju isti smjer, tada njihova rezultanta ima smjer i veličinu dijagonale u paralelogramu, što ga određuju sile.

Zakon paralelograma ne vrijedi samo kod sastavljanja sila, nego i kod sastavljanja brzina, ubrzanja, električnih i magnetskih polja, i tako dalje. Bila je to velika dobit da su se razna složena djelovanja dala svesti na ista poznata geometrijska pravila. Ova primjena geometrije u fizici nije slučajna, nego pokazuje duboko jedinstvo prirode. I geometrija je prirodna znanost. Ona je proistekla iz proučavanja svojstava stvarnog prostora i gibanja. Po tome je geometrija upravo najstarija grana fizike, kad fiziku shvatimo kao znanost o najopćenitijim svojstvima vanjskog svijeta. Matematika i geometrija kriju u sebi već bitan dio najopćenitije zakonitosti materije, pa i razvitak fizike vodi do sve veće primjene apstraktnih matematičko-geometrijskih metoda. Time se fizika ne udaljuje od konkretne realnosti, nego se u dubokom jedinstvu fizike, geometrije i matematike ogledaju najopćenitiji zakoni prirode.

Zakon paralelograma možemo primijeniti i na slučaj kad djeluju više od dvije sile. Ako djeluju tri sile, tada sastavimo najprije djelovanje dviju sila, a zatim njihovu rezultantu s trećom silom. I obratno, po načelu paralelograma možemo jednu silu rastaviti u više komponenata. Osobito je važan slučaj da jednu silu rastavimo u tri komponente, koje među sobom stoje okomito. Uzmemo li smjerove tih komponenata za smjerove koordinatnih osi, dobivamo poznati način za opisivanje jednog vektora.

Jedan vektor možemo utvrditi na dva različita načina. Možemo reći, koliki je iznos (duljina) vektora i koji mu je smjer prema koordinatnim osima x, y i z. No također možemo uzeti projekcije vektora na 3 koordinatne osi. Očito je da je jedan vektor jednoznačno utvrđen kad kažemo kolike su njegove projekcije na osi x, y i z. Zbog toga kažemo da su vektori veličine određene s 3 broja. Projekcije vektora na koordinatne osi zovu se komponentama, a označit ćemo ih kao da donje indekse x, y i z. Komponente vektora sile pišemo prema tome:

Po Pitagorinu poučku je duljina r jednaka:

Analogno tome je iznos vektora (njegova duljina) jednaka:

Grčkim slovima α, β i γ označit ćemo kutove koje vektor čini s osi x, y i z. Projekcija vektora na osi x, dakle komponenta Fx, jednaka je duljini vektora pomnoženoj kosinusom kuta α. Sve 3 komponente vektora su jednake:

Suma dvaju vektora A i B određuje vektor C:

Komponente vektora C dobivamo tako da zbrojimo komponente obaju vektora A i B:

Ispravnost toga vidimo odmah ako svaki od vektora A i B prikažemo sumom triju vektora koji leže u koordinatnim osima.

Položaj jedne čestice u prostoru opisujemo radijvektorom ili radijus-vektorom r. Taj vektor polazi od ishodišta koordinatnog sustava i dopire do položaja čestice. U malom vremenskom razdoblju Δt čestica je došla iz položaja r1 do položaja r2. Spojnica tih dvaju vektora je put čestice u promatranom vremenskom razdoblju. Infinitezimalni pomak čestice jednak je:

Brzinu određujemo kao kvocijent između ovog infinitezimalnog pomaka i vremena:

Vektor dr ima komponente dx, dy i dz. To su pomaci u smjeru osi x, y i z. Prema tome ima brzina komponente:

Smjer brzine dan je tangentom na stazu čestice. On leži uvijek na krivulji, koju čestica opisuje. Razmotrimo vektor brzine u dva susjedna trenutka. On se može promijeniti i po smjeru i po iznosu. Pri gibanju u pravcu mijenja se samo iznos, pri jednolikoj vrtnji mijenja se samo smjer. Promjenu brzine možemo naći tako, da vektor brzine za oba trenutka nanesemo od iste točke. Tada je spojnica obaju vektora promjena brzine. Po određenju je ubrzanje jednako diferencijalnom kvocijentu brzine i vremena:

Skalarni i vektorski umnožak

Jedna od najvažnijih operacija u vektorskom računu je skalarni umnožak. Na skalarni umnožak dvaju vektora dolazimo odmah čim promatramo mehanički rad, gdje sila i put nemaju isti smjer. Uzmimo da neki teret vučemo po kosini. Težina prema dolje jednaka je F = m∙g. Mi ne trebamo da teret vučemo tolikom silom prema gore. U obzir dolazi samo projekcija sile teže na kosinu. Kut između sile teže i kosine označit ćemo s α. Projekcija težine na kosinu jednaka je F∙cos α. Pomaknuvši teret za put s, vršimo rad jednak:

Sila F je vektor, a također je vektor i pomak s u prostoru. Rad je skalarna veličina. Izraz F∙s∙cos α zove se skalarni produkt obaju vektora. Rad je najveći kad sila i put imaju isti smjer, a isčezava kad oni stoje okomito. Skalarni produkt dvaju vektora je veličina koju dobivamo tako da umnožak iznosa obaju vektora pomnožimo kosinusom kuta između njih. Ili drukčije, skalarni produkt dobivamo tako da iznos jednog vektora pomnožimo projekcijom drugog vektora na prvi vektor, to jest . Običaj je da se skalarni produkt dvaju vektora piše u obliku:

Po Arhimedovom pravilu poluga je u ravnoteži kad je umnožak sile i kraka jednak za obje strane poluge. Poluga neka stoji vodoravno, a sile neka djeluju okomito. Označimo težinu ili silu koja djeluje na jedan krak s F1, na drugi krak s F2, udaljenost hvatišta jedne sile od osi vrtnje poluge s D1, a druge s D2. Kad je ravnoteža, tad je:

Umnožak sile F i udaljenost D zove se moment sile. Za ravnotežu nekog krutog tijela nisu mjerodavne same sile, nego momenti sila. Ako sila ne stoji okomito na polugu, vrtnju pobuđuje komponenta sile okomita na polugu. Ta je komponenta jednaka F∙sinφ, gdje φ znači kut između sile i kraka. Uzmimo sada općenito, da neka sila djeluje na kruto tijelo, koje se može vrtjeti oko jedne točke, na primjer težišta. Moment sile koja djeluje na udaljenosti r od točke vrtnje, jednak je:

Očito je da će os vrtnje biti onaj pravac koji stoji okomito na ravninu što je određuje sila i spojnica točke vrtnje s hvatištem sile. Razmatranja o momentu sile vode nas na to da uvedemo novi vektorski izraz: vektorski umnožak dvaju vektora.

Nanesimo ih od iste točke. Oni određuju jednu ravninu. U krajevima obaju vektora povucimo paralelne vektore. Dobivamo paralelogram. Površina paralelograma općenito je jednak umnošku baze i visine. Za bazu uzmimo jedan vektor, a visinu dobivamo da iznos drugog vektora pomnožimo sa sinusom kuta između oba vektora. Kao vektorski produkt dvaju vektora : i  uvodimo vektor :, koji ima iznos jednak površini paralelograma, dakle:

a stoji okomito na paralelogram obaju vektora u smjeru desnog vijka. Moment sile je vektorski produkt radijvektora i sile.

Pored momenta sile možemo vektorskim produktima izraziti i moment impulsa:

Smjer momenta impulsa stoji okomito na ravninu gibanja planeta. Lako se može pokazati da je moment impulsa konstanta Keplerova gibanja.

Značenje momenta impulsa rasvijetlit ćemo na najjednostavnijem primjeru: rotatoru. To je čestica koja se na stalnoj udaljenosti vrti oko neke točke. Stalna udaljenost može se ostvariti na primjer jednom lakom motkom, na kojoj pričvrstimo kuglu. Čestica neka se vrti s konstantnom brzinom. Po definiciji je kutna brzina ω jednaka brzini točke koja se vrti na udaljenosti 1 metar od centra. Brzina čestice na udaljenosti r jednaka je r∙ω. Moment impulsa čestice jednak je r∙m∙v, a to je dalje jednako:

Kinetička energija čestice jednaka je 1/2∙m∙v2, a to je dalje jednako:

Običaj je da se umnožak mase s kvadratom udaljenosti označi kao moment tromosti čestice I:

Moment tromosti ima pri vrtnji sličnu ulogu kakvu ima masa pri pravocrtnom gibanju (translaciji), gibanju po pravcu. Pri vrtnji je važno kakvu kutnu brzinu damo čestici ili tijelu. Uzmimo da vrtnju pobudi komponenta sile Fφ u smjeru tangente na kružnicu vrtnje. Newtonov zakon gibanja:

pomnožimo lijevo i desno s r. Kutno ubrzanje je tada:

U brojniku stoji veličina mjerodavna za pokretanje - moment sile - a u nazivniku moment tromosti. Isti moment sile dat će čestici to manje kutno ubrzanje što je veći moment tromosti. Pomoću momenta tromosti možemo tri posljednje jednadžbe pisati:

Općenito se svi ti izrazi za vrtnju rotatora podudaraju s običnim zakonima gibanja kad se u njima zamijene:
 koordinata x s kutom φ,
 brzina v s kutnom brzinom ω,
 masa m s momentom tromosti I,
 sila F s momentom sile r∙F∙sin φ,
 impuls sile p s momentom impulsa M.

Zbog te analogije često se još moment impulsa zove impuls vrtnje i označuje sa pφ:

Prema Keplerovu zakonu za gibanje planeta, radijvektor opisuje u jednakim vremenima jednake površine. Predočimo površinu, koju prijeđe radijvektor u malom vremenu dt. Ta površina jednaka je 1/2∙r2∙dφ, gdje je dφ kut, što ga radijvektor prelazi u vremenu dt. Omjer između te površine i vremena jednak je:

No taj je omjer prema Kepleru konstantan. Čestica se oko centra sile kreće tako da njena spojnica s čvrstim centrom opisuje površinu, koja jednoliko raste s vremenom. Drugi Keplerov zakon samo je drugi oblik zakona o održanju impulsa vrtnje.

Izvori

Fizikalne veličine

Skalar (fizika)


Dysprosium(III)-sulfat (Dy2(SO4)3) ist ein Salz des Seltenerd-Metalls Dysprosium mit Schwefelsäure. Es bildet als Octahydrat blassgelblichgrüne Kristalle.

Einzelnachweise

Dysprosiumverbindung
Sulfat

Dysprosium(III)-sulfat


Kula Kaštilac s arheološkim nalazištem u mjestu Vrboskoj.

Opis
Na najvišoj koti poluotoka Zaglav sjeverno od Vrboske smještena je ovalna kula. Sačuvana je do visine od oko 5 metara, a promjera je oko 4 metra. Kula je građena priklesanim horizontalno uslojenim kamenom u vapnenom mortu, zidova debljine oko 50 cm. Kula ima puno prizemlje, zatrpano vjerojatno već tokom građenja, te kat čija je unutrašnjost kvadratičnog tlocrta, dok je vanjski obod kule ovalan. Kula je građena u 16. stoljeću, kao reakcija na osmanski napad na Hvar 1571., kada nastaju i dvije utvrđene crkve na sjevernoj strani otoka, crkva sv. Fabijana i Sebastijana (danas Marijina Uznesenja) u Jelsi i crkva sv. Marije u Vrboskoj.

Zaštita
Pod oznakom Z-5750 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "vojne i obrambene građevine".

Izvori

Vanjske poveznice

Građevine u Vrboskoj
Utvrde u Hrvatskoj
Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kaštilac u Vrboskoj


Tagetes erecta, jednogodišnja biljka iz porodice glavočika čija su domovina Meksiko i Gvatemala. Na španjolskom jeziku poznata je kao Flor de muerto, ruda, osa de muerto i clavelina. Iz Meksika je uvezena u brojne države, kako u SAD, tako i u Južnu Ameriku, gotovo cijelu Europu (uključujući Hrvatsku), Aziju i Afriku.

T. erecta može narasti najviše do 1.8 m. Poznata je po svojim velikim cvjetnim mirisnim glavicama, pa je primamljiva za kolibriće i leptire.

Listovi su nasuprotni. I listovi i cvjetovi su aromatični kada se gnječe. Cvjetovi mogu biti žute ili narančaste boje, ili bjelkasti.

Sinonimi
 Tagetes corymbosa Sweet
 Tagetes elongata Willd.
 Tagetes heterocarpha Rydb.
 Tagetes major Gaertn.
 Tagetes patula L.
 Tagetes remotiflora Kunze

Galerija

Izvori

Tageteae
Flora Meksika
Flora Gvatemale
Flora Salvadora
Flora Hondurasa
Flora SAD-a

Tagetes erecta


El Torneo de Viña del Mar es un torneo de tenis que se jugó en arcilla. Se disputó en la ciudad de Viña del Mar. Fue la 11° edición oficial del torneo. Se realizó entre el 9 y el 15 de febrero.

Campeones

Individuales Masculino

 Fernando González venció a  Gustavo Kuerten por 6-4 y 6-4

Dobles Masculino

 Juan Ignacio Chela /  Gastón Gaudio vencieron a  Nicolás Lapentti /  Martín Rodríguez por 7-6(2) y 7-6(3)

Véase también
 Torneos ATP en 2004

Enlaces externos
 ATP Tennis

Torneo de Viña del Mar (2001-2009)

Torneo de Viña del Mar 2004


Der Camino de Suizos war eine etwa 550 km lange alternative Teilstrecke des Camino Español, einer Heerstraße, über die ab 1604 spanische Truppenverbände von Mailand über den Gotthardpass nach Brüssel geführt wurden.

Geschichte
Die habsburgischen Besitzungen in den Spanischen Niederlanden wurden in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts durch Aufstände bedroht. Zur Niederschlagung der Erhebungen wurden auf Geheiß von Philipp II. und seiner Nachfolger ab 1567 im Achtzigjährigen Krieg Truppenverbände aus Spanien nach Flandern verlegt. Da keine Durchzugsgenehmigung von Frankreich zu erhalten war, wurde der transalpine Nachschub über den Camino Español geführt, der Genua über den Mont Cenis, durch Savoyen und Burgund mit Brüssel verband. Der Waldshuter Vertrag Erzherzog Ferdinands mit den fünf Orten von 1529 und seine Verlängerungen ermöglichten ab 1587 einen Durchzug durch das Gebiet der katholischen Kantone. Ab 1604 wurde so auch eine Route über den Gotthard genutzt, der Camino de Suizos. Eine weitere Route führte weiter im Osten über das Veltlin und Tirol und vereinigte sich bei Waldshut mit dem Camino de Suizos. Mit dem Ausbruch des Dreißigjährigen Krieges und der geänderten politischen Lage kam der Camino de Suizos ab 1625 bis zum Ende des Achtzigjährigen Krieges 1648 zum Erliegen. Nach Rudolf Bolzern durchliefen zwischen 1604 und 1625 zusammen gezählt 73.000 Mann diesen Abschnitt des Camino Español.

Route
Der Camino de Suizos begann in Mailand, dem damaligen militärlogistischen Zentrum des habsburgischen Reiches. Die klassische Wegführung wurde von Virués beschrieben. Über Como, Bellinzona, den Gotthard führte die Route zu Land und bisweilen über Schweizer Gewässer über Altdorf, Zug oder Luzern, Bremgarten und Baden an den Rhein. Ab Waldshut führte der Weg wieder durch habsburgisches Gebiet. Der Schwarzwald wurde in drei Tagesmärschen bis nach Staufen überquert, was trotz der starken Höhenunterschiede einer Tagesleistung von etwa 27 km entspricht. Nach der Rheinübesetzung bei Blodelsheim führte der Weg weiter über das Elsass und Lothringen, wo sich westlich von Épinal Camino de Suizos und Camino Español vereinigten, nach Brüssel oder Namur. Der Camino de Suizos war gegenüber dem Camino Español um zehn Tagesetappen kürzer. Die etwa 900 km lange Distanz von Mailand nach Brüssel wurde abhängig von der Truppengröße in etwa 30 bis 50 Tagen bewältigt. In Abhängigkeit von der politischen Lage und den Wegeverhältnissen wurden alternative Teilrouten begangen.

Die Carta al dotor Geronimo de Virués
Eine der ersten spanischen Abteilungen auf dem Camino de Suizos wurde im August und September 1604 von dem spanischen Hauptmann und Dichter Cristóbal de Virués geführt. Virués beging den Camino im Dezember 1604 ein zweites Mal. Virués hat in seiner am 17. Juni 1605 datierten Dichtung, der Carta al dotor Geronimo de Virués, eine Beschreibung des Camino und der darauf erlebten Gefahren verfasst, die 1609 in seinen Obras tragicas y liricas erstmals erschien. Virués erwähnt einzelne Stationen auf seinem Camino de Suizos in der folgenden Reihenfolge: Milan (Mailand), Lugan (Lugano), Belinzona (Bellinzona), Polegio, Feit (Faido), Airolo, San Cotaldo (Gotthard), Artolfo (Altdorf), Locera (Luzern), Bremgartendia (Bremgarten), Baden, Balsuhet (Waldshut), Estaufein (Staufen), Plodestein (Blodelsheim), Rulisgein (Réguisheim), Mosch (Moosch) und Rus (Rupt).

Literatur
 Rudolf Bolzern: Spanien, Mailand und die katholische Eidgenossenschaft, Rex-Verlag, 1982, S. 102ff.
 Rudolf Bolzern: Die spanischen Truppendurchzüge durch die Schweiz von 1604 und 1605 Rivista storica svizzera, Allgemeine Geschichtforschende Gesellschaft der Schweiz, Vereinigung Schweizerischer Archivare, Band 36, 1986, S. 47.
 Schweizerische Zeitschrift für Geschichte, Band 45, Leemann, 1995, S. 350.
 Fernando Martínez Laínez: Una pica en Flandes: la epopeya del camino español, EDAF, 2007, S. 220.
 Geoffry Parker: The Army of Flanders and the Spanish Road, 1567–1659: The Logistics of Spanish Victory and Defeat in the Low Countries' Wars, Cambridge University Press, 2004, S. 42ff.
 John G. Weiger: Cristóbal de Virués Twain Publishers, Boston 1978, ISBN 0-8057-6338-4

Weblinks
 El Camino Español, Seite auf Spanisch
 El Camino de Suizos, Seite auf Spanisch

Einzelnachweise

Altstraße
Fernstraße
Achtzigjähriger Krieg
Verkehr (Frühe Neuzeit)

Camino de Suizos


Whiskey Lake é o codinome de uma família da oitava geração de processadores da Intel com processo de fabricação de 14 nm para dispositivos móveis de baixa potência (TDP de 15 W), fabricados entre 2018 e 2019. Foi anunciado pela Intel 28 de agosto de 2018.

Lista de processadores

Para dispositivos móveis

Integrados

Microprocessadores da Intel

Whiskey Lake


Alexandra Lacrabère (født 27. april 1987 i Pau, Frankrig) er fransk håndboldspiller som spiller højre back for rumænske CS Rapid București og for Frankrigs kvindehåndboldlandshold.

Karriere
Hun deltog under Sommer-OL 2008 i Beijing, hvor , endte på en femteplads,  og ved VM i Kvindehåndbold 2011 i Brasilien, hvor Frankrig blev nummer to. Hun er åbent lesbisk. I 2016 skiftede hun til den makedonske klub ŽRK Vardar. Hun vendte hjem til fransk håndbold i 2018 til Fleury Loiret HB, efter at ŽRK Vardar valgte at satse mere på herreafdelingen i klubben.

Hun var med til at vinde OL-guld i håndbold for , ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, efter finalesejr over , med cifrene 30-25.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Frankrig
Olympiske håndboldspillere fra Frankrig
Olympiske medaljevindere i håndbold
Olympiske sølvmedaljevindere fra Frankrig
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2016
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2016
Deltagere for Frankrig ved sommer-OL 2020

Alexandra Lacrabère


L'hôtel de la Caisse d'épargne est un bâtiment du début du  situé à Vouziers, en France. Il a autrefois accueilli un établissement bancaire, pour lequel il a été construit.

Situation et accès
L'édifice est situé au  de la rue Bournizet, à l'ouest de Vouziers, et plus largement au sud du département des Ardennes.

Histoire

Contexte
Avant son installation dans le nouvel hôtel, la Caisse d'épargne siège dans un immeuble sis place Carnot, anciennement propriété de la famille Péronne (dont est issu le maire et sénateur Louis Eugène Péronne). Cet immeuble est vendu le , lors d'une adjudication à l'hôtel de ville, à , une rentière de la ville, pour la somme de .

Concours
À la fin de 1909, un concours pour la construction d'un hôtel de la Caisse d'épargne est ouvert. Sept projets d'architectes de la région sont reçus. Le jury se réunit le  pour choisir et classer les projets. Il est composé de  :
 du maire de la ville, Maurice Bosquette (président) ;
 de  de la Caisse d'épargne ;
 de  choisis par les concurrents : Charles Nizet (), Charles Albert Gautier ( et ) et Louis-Ernest Mougenot-Méline ().

Sur proposition de Mougenot, il est décidé que les projets de Couty et Péletier leur soient rendus.

Inauguration
Le , une fête est organisée dans le rue Bournizet, près de ce nouvel édifice ; dans leur rapport, la presse locale annonce que ce dernier devrait être inauguré .

Services de la Mairie
En , les services de la Mairie sont réinstallés au rez-de-chaussée de cet hôtel.

Conversion
Après le départ de l'agence du groupe Caisse d'épargne, l'hôtel est racheté en  par un particulier. Au rez-de-chaussée, des médecins spécialistes installent leur cabinet ; l'arrière du premier étage devient occupé par le cabinet de géomètres-experts Delaloi. La grande salle, ancienne salle du conseil d'administration, est investie par la marque de champagne de la famille Mignon qui y organise des dégustations et ventes.

Structure

Extérieur
L'hôtel s'élève sur trois niveaux. Sa façade comprend une ornementation florale et frutière, un balcon en fer forgé, et fait figurer un tressage de l'osier en référence à l'activité abondante des vanniers dans l'Argonne à l'époque de son édification.

Intérieur
La grande salle du conseil d'administration se voit orner d'une fresque murale représentant l'ancien guichet ainsi que d'une  cheminée finement travaillée.

Références

Annexes

Articles connexes
 Église Saint-Maurille de Vouziers

Liens externes

Vouziers
Vouziers
Architecture du XXe siècle en France

Hôtel de la Caisse d'épargne de Vouziers


Johannes (Janne) Robert Rydberg (født 8. november 1854, død 28. december 1919) var en svensk fysiker, der hovedsageligt er kendt for at være bagmanden bag Rydbergs formel fra 1888, som bliver brugt til at forudse bølgelængder fra fotoner (fra lys og anden elektromagnetisk stråling) der udsendes som følge af ændringer af energiniveauet i en elektron i et hydrogenatom.

Den fysiske konstant kaldet Rydbergkonstanten er opkaldt efter ham, og det samme er Rydbergenheden. Exciterede atomer med meget høje værdier af hovedkvantetal, repæsenteret ved n i Rydbergs formel, er kaldet Rydbergatomer. Rydbergs forventning om at spektralstudier kunne hjælpe med en teoretisk forståelse af atomet og dets kemiske egenskaber blev vist i 1913 af Niels Bohr (se hydrogenspektrum). En vigtig spektroskopiske konstant baseret på et hypotetisk atom med uendelig masse er kaldet Rydberg (R) i i hans ære.

Han arbejdede på Lunds Universitet i Sverige hele sin karriere. Månekrateret Rydberg og asteroiden 10506 Rydberg er opkaldt efter ham.

Der findes en pub der afholder aften i hans ære hver onsdag på Institut for Fysik på Lunds Universitet.

Se også
 Rydbergstof
 Rydbergtilstand
 Rydbergatom

Litteratur
 Sutton, Mike. "Getting the numbers right – the lonely struggle of Rydberg." Chemistry World, Vol. 1, No. 7, July 2004.

Referencer

Ansatte ved Lunds Universitet
Fysikere fra Sverige

Johannes Rydberg


William G. "Billy" Schaeffer (Bellerose, Nueva York; ) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas en la ABA y una más en la EBA. Con 1,96 metros de estatura, jugaba en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Red Storm de la Universidad St. John's, en las que promedió 18,8 puntos y 7,9 rebotes por partido. En su última temporada promedió 24,7 puntos por partido, récord de los Red Storm todavía vigente hoy en día. Ese año fue galardonado con el Premio Haggerty al mejor jugador del año del área metropolitana de Nueva York, e incluido en el tercer quinteto All-American.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo tercera posición del Draft de la NBA de 1973 por Los Angeles Lakers, y también por los New York Nets en el Draft de la ABA, fichando por estos últimos. en su primera temporada, al lado de jugadores como Julius Erving o Larry Kenon, consiguieron ganar el campeonato, derrotando a los Utah Stars en las Finales. Schaeffer, jugando como suplente, promedió 6,5 puntos y 2,4 rebotes por partido.

Mediada la temporada 1975-76 fue traspasado junto a Swen Nater a los Virginia Squires a cambio de Jim Eakins. Allí acabó la que sería su última temporada como profesional, promediando 6,6 puntos y 2,9 rebotes por partido.

Estadísticas de su carrera en la ABA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Nueva York
Baloncestistas de la ABA
Baloncestistas de los St. John's Red Storm
Baloncestistas de los New York Nets
Baloncestistas de los Virginia Squires

Billy Schaeffer


Petrie Bowen Wells (born 4 August 1935), known as Bowen Wells, is a retired British Conservative Party politician who served as Member of Parliament (MP) for Hertford and Stevenage then Hertford and Stortford from 1979 until 2001. He was also Chair of the International Development Select Committee from 1997 until 2001.

Education
Wells was educated at St Paul's School in London, the University of Exeter, and Regent Street Polytechnic.

Member of Parliament

Wells was first elected in the 1979 general election as MP for Hertford and Stevenage, defeating Labour's Shirley Williams. After boundary changes in the 1983 general election, he served as MP for Hertford and Stortford until the 2001 general election when he retired.

From 1982 until 1983, Wells served in Prime Minister Margaret Thatcher's Government as Parliamentary Private Secretary (PPS) to Minister of State for Employment Michael Alison. He then served twice in John Major's Government; as PPS to Minister of State for Public Transport Roger Freeman from 1992 until 1994, and as a Lord Commissioner of the Treasury from 1995 until 1997.

Wells lost his position in government following the Labour victory in the 1997 general election. Soon after, he was made Chair of the newly formed International Development Select Committee. He remained in the post until his retirement in 2001.

Personal life
Wells is married. He has two sons, Adam and Simon Bowen.

Sources
UK Politics: People in Parliament, 28 July 1998.
Profile, guardian.co.uk. Accessed 19 January 2023.

External links

1935 births
Living people
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 1979–1983
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
People educated at St Paul's School, London
Alumni of the University of Essex
Alumni of the University of Westminster

Bowen Wells


Nemanjići – rađanje kraljevine srbijanska je televizijska serija koja je premijerno počela da se emitira 17. veljače 2018. na kanalu RTS 1. Premijerno emitiranje je istovremeno počelo i u Republici Srpskoj na kanalu ATV. Prva se sezona prikazivala od 17. veljače do 6. svibnja 2018.

Dragan Mićanović, koji u seriji glumi Rastka Nemanjića, potvrdio je da će serija imati još jednu sezonu, a isto je potvrdio i scenarist Gordan Mihić. Dragan Mićanović, zbog povijesnih razloga, ne zna hoće li biti dio glumačke postave u sljedećoj sezoni.

Serija Nemanjići – rađanje kraljevine zasad broji 1 sezonu i 13 epizoda.

Pregled

Epizode

1. sezona (2017.)

2. sezona (TBA)
Scenarist Gordan Mihić potvrdio je da će biti i druge sezone serije.

Napomene

Izvori

Vanjske poveznice

Nemanjići – rađanje kraljevine
Srbijanske serije

Popis epizoda serije Nemanjići – rađanje kraljevine


قائمة بطولات دورة رولان غاروس لعام 2004:

الكبار

فردي رجال

 غاستون غواديو هزم  غوالرمو موريا, النتيجة:0-6, 3-6, 6-4, 6-1, 8-6

فردي سيدات

 أنستازيا مسكينا هزمت  إيلينا ديمنتايفا, النتيجة:6-1, 6-2

زوجي رجال

 كزافير ماليسي و أوليفر روخوس هزما  ميشيل لاودرا و فابريس سانتورو, النتيجة:7-5, 7-5

زوجي سيدات

 فيرجينيا روالو باسكال و باولو سواريز هزمتا  سفيتلانا كوزينتوفا و إيلنا لوكتسيفا, النتيجة:6-0, 6-3

زوجي مختلط

 تاتيانا غولفين و ريشارد جاسكيه هزما  كارا بلاك و واين بلاك, النتيجة:6-3, 6-4

الشباب

فردي أولاد
 جايل مونفيس هزم  أليكس كوزنيتسوف, النتيجة:6-2, 6-2

زوجي بنات
 سيسيل كاراتشانتيفا هزمت  مادلينا جونغيا, النتيجة:6-4, 6-0

زوجي أولاد
 بابلو أندوجار و مارسيل بلانوريس بول هزما  أليكس كوزنتسوفا و ميهيل زافيريف, النتيجة:6-3, 6-2

زوجي بنات
 كاترينا بوهوموفا و مايكائيلا كرجايكك هزمتا  أيرينا كوثكينا و ياروسلافا شافيدوفا, النتيجة:6-3, 6-2

مراجع

باريس في 2004
أحداث مايو 2004 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 2004 الرياضية في أوروبا
دورات رولان غاروس
دورة فرنسا المفتوحة حسب السنة
كرة مضرب فرنسية في 2004
أحداث يونيو 2004 الرياضية في فرنسا
أحداث مايو 2004 الرياضية في فرنسا

دورة فرنسا المفتوحة 2004


Antun Nemčić Gostovinski () a fost un scriitor croat.

Biografie
S-a născut la Edde, Somogy. A absolvit Facultatea de Drept din Zagreb. În calitate de avocat stagiar, notar și judecător de circumscripție, el a slujit în Križevci, Osekovo, Novi Marof și Ludbreg. În 1848 a fost ales ca reprezentant al Parlamentului Croat.

Principala operă literară a lui Nemčić este descrisă ca una dintre puținele care au depășit rolul pragmatic și de trezire al Mișcării Ilirice (în ). Primele sale poezii au fost publicate în Danica ilirska (1839), iar până la moarte a scris mai ales poezii, majoritatea cu teme de dragoste romantică. Acestea au fost adunate postum în cartea Pjesme (Poezii, 1851). Putositnice, scrisă de Nemčić în 1845, este o lucrare canonică a romantismului croat. Este o carte de călătorie modelată pe A Sentimental Journey Through France and Italy (Călătorie sentimentală prin Franța și Italia) a lui Laurence Sterne. Restul lucrărilor lui Nemčić sunt fragmentare și incomplete: a doua parte a Putositnice (Neven, 1852), cinci fragmente din Udes ljudski (Neven, 1854) - una dintre primele încercări ale romanului modern din literatura croată, scrisă și în tradiția anti-mimetică a lui Laurence Sterne - și piesă de teatru de comedie Kvas bez kruha ili Tko će biti veliki sudac? (Neven, 1854), o farsă de succes care ironizează viața politică croată și intrigile electorale. A scris mai multe foiletoane și articole de ziar, precum și o biografie critică denumită Život Tom Blažeka (în cartea Političke pjesme Tom Blažeka, 1848). Nemčić a servit ca model pentru personajul Antun Gostinski, naratorul romanului Ispovijest de  Blaž Lorković (Dragoljub, 1868).

A murit la Križevci.

Note

Vezi și
Listă de scriitori croați

Nașteri în 1813
Decese în 1849
Scriitori croați

Antun Nemčić


(4048) Samwestfall ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 30. Oktober 1964 vom Goethe-Link-Observatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach Richard Samuel Westfall (1924–1996), einem Geschichtsprofessor an der Indiana University Bloomington benannt.

Einzelnachweise

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4048) Samwestfall


Paul Rüffer (* 3. Dezember 1873 in Wernersdorf, Kreis Bolkenhain; † nach 1939) war ein deutscher Politiker (DNVP).

Leben
Nach dem Volksschulabschluss 1887 absolvierte Rüffer eine Seilerlehre und war im Anschluss bis 1898 als Textil- und Hüttenarbeiter tätig. Daneben bildete er sich im Selbststudium sowie durch den Besuch der Humboldt-Akademie in Breslau fort und erwarb die Vorbildung für den Dienst in der Inneren Mission der Diakonenbildungsanstalt des Evangelischen Johannesstifts Berlin. Weiterhin betrieb er historische und volkswirtschaftliche Studien. Im Frühjahr 1898 trat er in die Diakonenanstalt des Evangelischen Johannesstifts Berlin ein. Er war von 1902 bis 1905 beruflich für den Verband Evangelischer Männer- und Jünglingsvereine in Schlesien tätig, wurde 1906 Generalsekretär in der christlich-sozialen Bewegung und wirkte seit 1914 als Generalsekretär an der Sozialen Geschäftsstelle für das Evangelische Deutschland in Berlin. Gleichzeitig fungierte er als Arbeitersekretär für den Berliner Verband Evangelischer Arbeiter- und Volksvereine.

Zum Ersten Weltkrieg wurde Rüffer 1915 als Landsturmmann eingezogen. Er nahm an den Schlachten in Belgien und an der Somme teil, wurde mit dem Eisernen Kreuz II. Klasse ausgezeichnet und schließlich im Oktober 1916 bei Miraumont durch einen Granatschuss ins Kniegelenk verwundet. 1917 wurde er als nicht mehr feldverwendungsfähig in den Aufklärungsdienst entlassen.

Während der Zeit der Weimarer Republik war Rüffer Mitglied der DNVP und Vorsitzender des Deutschnationalen Arbeiterbundes. Er war von 1914 bis 1921 Mitglied der Berliner Stadtverordnetenversammlung und wurde 1921 als Abgeordneter in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis 1933 angehörte. Neben seiner politischen Tätigkeit verfasste er zahlreiche nationale Schriften.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 375/376.
 Herrmann A. L. Degener (Hrsg.): Wer ist's? 9. Ausgabe, Leipzig 1928, S. 1305/1306.

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
Mitglied der Stadtverordnetenversammlung (Berlin)
Träger des Eisernen Kreuzes II. Klasse
DNVP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1873
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Paul Rüffer


An Rhaphidophora formosana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Rhaphidophora formosana in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Taiwan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora formosana


La liste des 33 meilleurs footballeurs d'URSS (en ) est une liste annuelle mettant en valeur les meilleurs joueurs de l'année dans les compétitions de football soviétiques en fonction de leur positionnement. Elle est établie pour la première fois en 1928, puis à nouveau en 1930, 1933 et 1938, et contenait selon les années 33 à 55 joueurs, soit trois à cinq par poste.

La liste devient ensuite annuelle, tandis que son format est fixé à 33 joueurs, trois par poste, à partir de la saison 1948. Elle est alors établie à l'issue de chaque saison par le Présidium de la Fédération d'Union soviétique de football, sur proposition du Conseil national des entraîneurs. Le prix n'a aucun lien avec celui de footballeur soviétique de l'année, qui est décerné de 1964 à 1991 sur la base d'un sondage effectué auprès des journalistes, plutôt que des entraîneurs.

Après la dislocation de l'URSS en 1991, l'établissement de la liste se poursuit sous l'autorité de la nouvelle Fédération russe de football dans le cadre cette fois du .

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Football en Union soviétique

Liste des 33 meilleurs footballeurs d'URSS


Current use:
BBC Radio London, the BBC's local station for London

Radio London may historically refer to:
A popular name for the BBC World Service in Nazi-occupied Europe during World War II
Radio Londres, broadcasts made by the Free French Forces via the BBC during World War II
Wonderful Radio London, also known as "Radio London" and The "Big L", an offshore pirate radio station
The original name of Big L 1395

Radio London


Dorothy Louise Taliaferro "Del" Martin (5. svibnja 1921. — 27. kolovoza 2008.) i Phyllis Ann Lyon (10. studenoga 1924. – 9. travnja 2020.)bile su američki lezbijski par poznati kao feministkinje i aktivisti za gay prava.
Martin i Lyon upoznali su se 1950., postali ljubavni par 1952., a na Valentinovo 1953. su se zajedno preselili u stan u ulici Castro u San Franciscu. Nakon tri godine veze, 1955. zajedno osnivaju Kćeri Bilitis (DOB) u San Franciscu, koja je postala prva društvena i politička organizacija za lezbijke u SAD-u. Oboje su djelovale kao predsjednice i urednice Ljestvi do 1963. godine, a ostale su uključene u DOB do pridruživanja Nacionalnoj organizaciji za žene (National Organization for Women, NOW) kao prvi lezbijski par koji je to učinio.

Obje su žene radile na formiranju Vijeća za religiju i homoseksualce (Council on Religion and the Homosexual, CRH) u sjevernoj Kaliforniji kako bi nagovorile svećenike da prihvate homoseksualce u crkve, a koristile su njihov utjecaj za dekriminalizaciju homoseksualnosti krajem 1960-ih i početkom 1970-ih. Politički su se aktivirali u prvoj homoseksualnoj političkoj organizaciji San Francisca, LGBT demokratskom klubu Alice B. Toklas, koji je utjecao na tadašnju gradonačelnicu Dianne Feinstein da sponzorira gradski zakon kojim se zabranjuje diskriminacija u zapošljavanju homoseksualaca i lezbijki. Oboje su bili na konferenciji Bijele kuće o starenju 1995.

Vjenčali su se 12. veljače 2004., na prvom istospolnom vjenčanju koje se održalo u San Franciscu nakon što je gradonačelnik Gavin Newsom naredio gradskom službeniku da započne s davanjem dozvola za brak istospolnim parovima, ali taj je brak poništio kalifornijski vrhovni sud 12. kolovoza 2004. Ponovno su se vjenčali 16. lipnja 2008., na prvom istospolnom vjenčanju koje se održalo u San Franciscu, nakon odluke Vrhovnog suda Kalifornije u Slučaju ponovnih brakova, legaliziranim istospolnim brakovima u Kaliforniji. Dva mjeseca kasnije, 27. kolovoza 2008., Martin je umrla od komplikacija prijeloma kostiju ruke u San Franciscu. Lyon je umrla 9. travnja 2020.

Del Martin

Del Martin rođena je kao Dorothy Louise Taliaferro 5. svibnja 1921. u San Franciscu. Bila je prva salutatorija koja je završila srednju školu George Washington. Školovala se na sveučilištu u Berkeleyu, a na državnom sveučilištu u San Franciscu, gdje je studirala novinarstvo, postala je doktor umjetnosti na Institutu za napredno proučavanje ljudske seksualnosti. Bila je udana četiri godine za Jamesa Martina i zadržala je njegovo prezime nakon razvoda. Imala je jednu kćer, imenom Kendra Mon. Martin je umrla 27. kolovoza 2008. u hospiciju UCSF u San Franciscu od komplikacija nakon prijeloma kostiju ruke. Imala je 87 godina. Njena supruga Phyllis bila je uz nju. Gradonačelnik San Francisca Gavin Newsom naredio je da se zastave u Gradskoj vijećnici vijore na pola koplja u njezinu čast.

Godine 1977. Martin je postala suradnikcom Ženskog instituta za slobodu tiska (Women's Institute for Freedom of the Press, WIFP). WIFP je američka neprofitna izdavačka organizacija. Organizacija radi na povećanju komunikacije između žena i povezivanju javnosti s oblicima ženskih medija.

Martin je također bila jedan od osnivača sindikata lezbijskih majki.

Phyllis Lyon

Phyllis Lyon rođena je 10. studenoga 1924. u Tulsi u Oklahomi. Diplomirala je novinarstvo na Kalifornijskom sveučilištu Berkeley 1946. Tijekom 1940-ih radila je kao izvjestiteljica za Chico Enterprise-Record, a tijekom 1950-ih radila je kao dio redakcije dva časopisa u Seattlu. Dana 26. lipnja 2015., kada je Vrhovni sud SAD-a presudio da su homoseksualni brakovi legalni, 90-godišnja Lyon "se smijala i smijala kad su joj priopćili vijest. "Pa što kažeš na to?" rekla je. 'Za ime božje.'" Umrla je 9. travnja 2020. u 95. godini.

Pozadina/brak
Martin i Lyon upoznali su se u Seattlu 1950. godine kada su počeli raditi za isti časopis. Ljubavnici su postali 1952., a partnerstvo su sklopili 1953. kada su se zajedno preselili u San Francisco. Mnogo godina kasnije, Lyon i Martin prisjetili su se kako su 1953. naučili živjeti zajedno. "Doista smo imali problema samo prve godine zajedno. Del bi ostavila cipele nasred sobe, a ja bih ih bacila kroz prozor ", rekao je Lyon, na što je Martin odgovorio:" Posvađala bi se sa mnom i pokušali izletjeti kroz vrata. Morala.sam te naučiti uzvratiti udarac."

Dana 12. veljače 2004. godine grad i okrug San Francisca Martinu i Lyonu izdali su dozvolu za vjenčanje nakon što je gradonačelnik Gavin Newsom naredio da se bračne dozvole daju istospolnim parovima koji su ih zatražili.

Licencu je, zajedno s dozvolom nekoliko tisuća drugih istospolnih parova, ukinuo Vrhovni sud Kalifornije 12. kolovoza 2004.

Međutim, ponovno su se vjenčali 16. lipnja 2008., nakon što je Vrhovni sud Kalifornije presudio da su istospolni brakovi legalni. Još jednom su bili prvi par vjenčan u San Franciscu, zapravo jedini par kojeg je gradonačelnik vjenčao tog dana.

Aktivizam

Kćeri Bilitis
Godine 1955. Martin i Lyon i šest drugih lezbijki osnovali su Kćeri Bilitis (DOB), prvu nacionalnu lezbijsku organizaciju u Sjedinjenim Državama. Lyon je bila prvi urednik DOB-ovog biltena The Ladder, počevši od 1956. Martin je preuzela uredništvo biltena od 1960. do 1962., a zatim su je zamijenili drugi urednici dok bilten nije okončao vezu s Kćerima Bilitis 1970. godine.

U roku od pet godina od svog nastanka, Kćeri Bilitis imale su podružnice širom zemlje, uključujući Chicago, New York, New Orleans, San Diego, Los Angeles, Detroit, Denver, Cleveland i Philadelphia. Bilo je 500 pretplatnika na Ljestve, ali mnogo više čitatelja, jer su primjerci kružili među ženama koje nisu željele staviti svoja imena na popis pretplatnika. Za svoj pionirski rad na Ljestve, Martin i Lyon bili su među prvim primljenima u LGBT Novinarsku kuću slavnih, koju je 2005. osnovalo Nacionalno udruženje lezbijskih i homoseksualnih novinara. Lyon i Martin ostali su uključeni u DOB do kasnih 1960-ih. Kćeri Bilitis, koje su prihvatile konzervativan pristup pomaganju lezbijkama da se nose s društvom, raspale su se 1970. godine zbog porasta radikalnijeg aktivizma.

Nacionalna organizacija za žene
Martin i Lyon bili su aktivni u Nacionalnoj organizaciji za žene (National Organization for Women, NOW) od 1967. godine. Del Martin je bila prva otvorena lezbijka izabrana u upravni odbor NOW. Godine 1970. u eseju je signalizirala razdvajanje lezbijskih feministica iz pokreta gej prava za koji dominiraju muškarci, karakterizirajući vođe tog pokreta kao "šuplje muškarce i samoproglašene povlaštene. Oni ne govore ni za nas ni nama." Lyon i Martin radili su na suzbijanju homofobije koja je, po njihovom mišljenju, postojala u NOW i poticali su rezoluciju Nacionalnog odbora direktoraa SAD-a iz 1971., po kojoj su lezbijska pitanja feministička

Komisija za status žena u San Franciscu
"Del" Martin bila je prva otvoreno homoseksualna žena koju je tadašnji gradonačelnik George R. Moscone 1977. imenovao u "Komisiju ze žene San Francisca" (San Francisco Commission on the Status of Women, SFCOSW). Martin je udružila snage s drugim manjinskim povjerenicima SFCOSW-a, poput Kathleen Hardiman Arnold (danas Kathleen Rand Reed), i prve crnkinje koja je izabrana u Odbor nadzornika, Ella Hill Hutch, kako bi se usredotočila na vezu gej ženskih prava i rasnih odnosa i etničke diskriminacije. U svom kasnijem radu sa zdravstvenom klinikom, Martin i Lyon usredotočili su se, na primjer, posebno na zdravlje i probleme koji utječu na homoseksualne žene crnkinje i latinoamerikanke. Martin je bio ispred njenog vremena u razumijevanju kulturnih aspekata gej zdravlja.

Demokratski klub Alice B. Toklas
Lyon i Martin bili su aktivni u prvoj homoseksualnoj političkoj organizaciji San Francisca, Demokratskom klubu Alice B. Toklas, nazvanom po spisateljici Alice B. Toklas rođenoj u San Franciscu.

Zdravstvene usluge Lyon-Martin
Zdravstvene usluge Lyon-Martin (Lyon-Martin Health Services) osnovala je 1979. godine grupa pružatelja medicinskih usluga i zdravstvenih aktivista kao kliniku za lezbijke koje nisu imale pristup neosuđivačkoj i pristupačnoj zdravstvenoj zaštiti. Klinika je nazvana po Phyllis Lyon i Del Martinu, a ubrzo je postala uzor za zdravstvene zaštite u zajednici za kulturno osjetljive. Od 1993., Lyon-Martin također pruža usluge upravljanja i primarnu zdravstvenu zaštitu u programima posebno dizajniranim za žene s HIV-om s vrlo malim prihodima i neosigurane osobe, kao i usluge za transrodne osobe.

Aktivizam za starije osobe

Godine 1989. Martin i Lyon pridružili su se "Starim lezbijkama organiziranim za promjene" (Old Lesbians Organizing for Change). Godine 1995. imenovani su delegatima na Konferenciji o starenju u Bijeloj kući, Martin je imenovala senatorica Dianne Feinstein, a Lyon kongresnica Nancy Pelosi.

Bibliografija
Knjige su napisali i Martin i Lyon, osim tamo gdje je navedeno:

 Lezbijka/Žena (1972), o lezbijskom životu u modernoj Americi
 Lezbijska ljubav i oslobođenje (1973), o lezbijkama i seksualnoj slobodi
 Battered Wives (1979), Martin, za američko obiteljsko nasilje optužio institucionaliziranu mizoginiju

Ostavština

Dokumentarni filmovi
Godine 2003. filmaš JEB (Joan E. Biren) objavio je dokumentarni film o paru, No Secret Anymore: The Times of Del Martin i Phyllis Lyon, dostupan od Framelinea.

U dokumentarnom filmu Posljednji poziv kod Maud's iz 1993. godine također su sudjelovali Martin i Lyon.

Počasti
Martin je 2014. bila jedna od uvodnih počasnika u Rainbow Honor Walk, šetalištu slavnih u četvrti Castro u San Franciscu, gdje su nabrojani LGBTQ osobe koje su "dali značajan doprinos na svojim poljima".

U lipnju 2019. Martin je bila jedna od inauguralnih pedeset američkih "pionira, izvođača i heroja" postavljenih na Nacionalni LGBTQ Zid časti unutar Nacionalnog spomenika Stonewall (SNM) u njujorškoj Stonewall Inn. SNM je prvi američki nacionalni spomenik posvećen LGBTQ pravima i povijesti, a otkrivanje zida bilo je tempirano za vrijeme 50. godišnjice nereda u Stonewallu.

U lipnju 2020. Lyon je dodana Nacionalnom LGBTQ Zidu časti.

U popularnoj kulturi
Rosie O'Donnell glumi Martin, a Maddie Corman glumi Lyon u miniseriji o LGBT pravima pod nazivom When We Rise.

Sezona 3, epizoda 7 podcasta " Making Gay History" govori o Martin i Lyon.

Shannon Purser glumi Martin, a Heather Matarazzo glumi Lyon u HBO Max-ovoj seriji Jednako, službeno najavljenoj 24. kolovoza 2020.

Arhivski izvori
Opsežni zapisi o profesionalnim i aktivističkim aktivnostima Lyon i Martin, uključujući administrativne dosjee Kćeri Bilitis, čuvaju se u Povijesnom društvu GLBT u San Franciscu. Zbirka je u potpunosti obrađena i dostupna je istraživačima. Internetska arhiva u Kaliforniji (projekt Kalifornijske digitalne knjižnice) nudi cjelovitu pomoć u traženju.

Poveznice
 LGBT kultura u San Franciscu

Izvori

Daljnje čitanje
 Bullough, Vern L. (ed.)  Before Stonewall:  Activists for Gay and Lesbian Rights in Historical Context, Harrington Park Press, 2002.
 Gallo, Marcia M. Different Daughters: A History of the Daughters of Bilitis and the Rise of the Lesbian Rights Movement, Carroll & Graf, 2006; Seal Press, 2007.

Vanjske poveznice

 Guide to the Phyllis Lyon and Del Martin Papers

Američki borci za prava LGBT osoba

Del Martin i Phyllis Lyon


Međuopćinska nogometna liga – Jug sa sezonu 1983./84. je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije. Liga se sastojala od klubova s područja općina Slavonski Brod, Bosanski Brod, Nova Gradiška i Slavonska Požega. Prvak ove lige plasirao se je u Regionalnu nogometnu ligu – Jug, a posljednja dva kluba na ljestvici su ispala u pripadajuću općinsku ligu.

Tablica

Unutrašnje poveznice
 1. općinska liga Slavonski Brod 1983./84.
 Općinska liga Slavonska Požega 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori
 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.

1983-84
1983-84 MOL Istok
MOL Jug

Međuopćinska nogometna liga – Jug 1983./84.


Christophe Jérôme Dugarry (d. 24 Mart 1972, Lormont), forvet mevkiinde oynayan Fransız eski futbolcudur.

İlk kez 26 Mayıs 1994 günü giydiği Fransa millî futbol takımı, formasını 55 kez giydi ve 8 gol attı. Millî takım forması ile 1998 FIFA Dünya Kupası ve 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası şampiyonluğu yaşadı.

Başarılar

Millî takım
 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası, Fransa kadrosu
 1998 FIFA Dünya Kupası şampiyonluğu
 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası şampiyonluğu
 2001 FIFA Konfederasyonlar Kupası şampiyonluğu
 2002 FIFA Dünya Kupası, Fransa kadrosu

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20120229123639/http://www.dugarry.fr.fm/

Yaşayan insanlar
1972 doğumlular
Légion d'honneur şövalyeleri
Fransız futbolcular
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
FC Girondins de Bordeaux futbolcuları
AC Milan futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
Olympique de Marseille futbolcuları
Birmingham City FC futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Serie A futbolcuları
La Liga futbolcuları
Premier League futbolcuları
Fransız gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Katar'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Fransız gurbetçiler
İspanya'daki Fransız gurbetçiler
İngiltere'deki Fransız gurbetçiler
Katar'daki Fransız gurbetçiler
1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2001 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Fransa 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular

Christophe Dugarry


Ričina je rijeka u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Duga je 27,6 km, od toga 5,5 km u Hrvatskoj i 22,1 km u Bosni i Hercegovini. Izvire u jezeru Tribistovo i planini Oštrc. Ulijeva se u jezero Ričice.

U Bosni i Hercegovini prolazi kroz naselja Tribistovo, Posušje, Čitluk, Vinjani, Vir i Podbila. U Hrvatskoj protječe kroz naselja Gornji Vinjani i Ričice.

Rijeke u Hrvatskoj
Rijeke u Bosni i Hercegovini
Porječje Trebižata

Ričina


Patronyme

 Alexandre Arson (1819-1904), ingénieur français ;
 Alphonse-Alexandre Arson (1822-1895), sculpteur français ;
 Pierre-Joseph Arson (1778-1851), négociant et banquier niçois ;
 Olivier Arson (1979-), compositeur français de musiques de films.

Pseudonyme

 Niklas Almqvist (1977-), guitariste punk suédois.

Autre
 Villa Arson, établissement de Nice (France) réunissant une école d'art, un centre d'art contemporain, une résidence d'artistes et une médiathèque spécialisée

Arson


الهاشم تقع دائرة هاشم في الجنوب الشرقي لولاية معسكر، المتكونة من 47 بلدية و 16 دائرة. وهي تتربع على العديد من الوحدات الطبيعية.هي ليست اقليمًا معزولًا فهي تحتفظ بعلاقات قوية مع «تيغنيف» في الجنوب، ومع باقي الدوائر المحيطة بها. تجمع الدائرة ثلاث بلديات: هاشم، زلامطة، ونسمط على مساحة 592 كم2. قدر عدد سكانها عام 2008 ب: 36513 نسمة، وهو مايمثل فقط 4.6% من مجموع سكان الولاية بكثافة سكانية قدرها 62 نسمة/كم2.

مراجع

بلديات ولاية معسكر

الهاشم


الغليان هو نمط من التبخير (تغير طور المادة من الحالة السائلة إلى الحالة الغازية)، وهو (أي الغليان) التحول السريع لسائل ما إلى بخار عندما تصل درجة حرارته إلى نقطة غليانه، وهي درجة الحرارة التي يصبح عندها ضغط البخار للسائل مساوياً للضغط الخارجي المطبق على سطح هذا السائل.

من هذا المنطلق فإنه يمكن لسائل ما أن يغلي عند درجة حرارة أصغر من درجة حرارة غليانه الاعتيادية، ويحصل هذا عندما يكون الضغط المطبق على هذا السائل أقل من الضغط الاعتيادي، مثلا عند استخدام مضخة تفريغ أو عند وجود هذا السائل في المناطق المرتفعة عن سطح الأرض. والعكس بالعكس، أي أنه يمكن للغليان ألا يحدث إلا عند درجة حرارة أكبر من درجة حرارة الغليان الاعتيادية، ويحصل هذا عندما يكون الضغط المطبق أكبر من الضغط الاعتيادي.

درجة الحرارة الاعتيادية لغليان الماء مثلا هي 100 درجة مئوية عندما يكون الضغط المطبق عليه مساويا للضغط الجوي الاعتيادي الذي يعادل 101.325 كيلو باسكال.

أنظمة الغليان

طالع أيضا
 غلاية
 مبادل حراري

مصادر

انتقال الحرارة
تغيرات الطور
تقنيات طبخ
غازات

غليان


متخافيش هو الالبوم السابع للفنان المصري عمرو دياب، تم إصداره عام 1990.

قائمة الأغاني

الكليبات التي تم تصويرها من الألبوم

1 - ( متخافيش )

ألبومات 1990
ألبومات عمرو دياب

متخافيش (ألبوم)


Patrick Claude Ekeng Ekeng (n. 26 martie 1990 – d. 6 mai 2016) a fost un fotbalist profesionist camerunez  care a jucat ca mijlocaș defensiv. A jucat două meciuri internaționale pentru echipa națională a Camerunului la Cupa Africii pe Națiuni din 2015.

A debutat ca fotbalist profesionist la Canon Yaoundé, apoi s-a transferat în Franța, la Le Mans FC. A mai jucat la cluburi din Elveția și Spania. Ultimul club la care a activat a fost FC Dinamo București, din România. A murit la vârsta de doar 26 de ani, în timpul meciului dintre FC Dinamo București și Viitorul Constanța (6 mai 2016).

Medicul de la Ambulanța Puls care l-a preluat pe Ekeng de pe stadionul Dinamo pe 6 mai, când s-a prăbușit fără suflare în timpul unui meci, a fost acuzat de ucidere din culpă.

Referințe

Nașteri în 1990
Decese în 2016
Mijlocași
Fotbaliști internaționali camerunezi
Fotbaliști ai FC Dinamo București

Patrick Ekeng


Silverstone is a village and civil parish in Northamptonshire, England. It is about  from Towcester on the former A43 main road,  from the M1 motorway junction 15A and about  from the M40 motorway junction 10, Northampton, Milton Keynes and Banbury. The population of the civil parish at the 2011 census was 2,176.  The A43 now bypasses to the south-east of the village.

The village's name probably means, 'farm/settlement of Saewulf/Sigewulf'.

The Silverstone Circuit, the current home of the British Grand Prix, is located nearby; it straddles the Northamptonshire and Buckinghamshire border.

The village is listed in the Domesday Book of 1086 as Silvestone and Selvestone.

Parish church

Silverstone had a chapel by AD 1200. In about 1780 the medieval building was replaced by a Georgian one, which was enlarged by the addition of a chancel in 1841 and a north aisle and vestry in 1852. The entire church was demolished in the 1880s and replaced by the present Church of England parish church of Saint Michael, which is a Gothic Revival building designed by James Piers St Aubyn and completed in 1884.

On the north side of the parish churchyard are the remains of medieval fish ponds.

Facilities
The village has one public house: the White Horse Inn.

About  south of the village is the Silverstone Circuit, a former Royal Air Force World War II bomber base and now the traditional home of the British Grand Prix, a Formula One race that attracts more than 300,000 visitors each year.

Silverstone University Technical College opened at the circuit in September 2013.

Adjacent to Silverstone Circuit is Silverstone Park, a business park operated by MEPC plc, with a focus on engineering and high-tech activities. The site is home to over 80 organisations, including Envision Virgin Racing, David Brown Automotive, Delta Motorsport, Ducati UK Ltd, National College for Motorsport, Danecca Limited and Hexagon Manufacturing Intelligence. It also features the UK's only dedicated sub-contract inspection metrology facility, managed by Hexagon Manufacturing Intelligence, a technical partner to Red Bull Formula 1.

Silverstone is also the base of the Formula One constructor Aston Martin, which was formerly known as Racing Point, Force India, and Jordan Grand Prix.

In the Middle Ages, the village trade was primarily in timber from the surrounding Whittlewood forest through the use of coppicing. Linnell Brothers still operate a woodyard to this day.

References

Further reading

External links

Villages in Northamptonshire
Civil parishes in Northamptonshire
West Northamptonshire District

Silverstone


මිෂන් ඉම්පොසිබල් 6 - ෆෝල් අවුට් යනු මිෂන් ඉම්පොසිබල් චිත්‍රපට මාලාවේ හය වෙනි කොටසයි.

මිෂන් ඉම්පොසිබල් 6 - ෆෝල් අවුට්


Bütçe (eski Fransızca: bougette sözcüğünden), devletin, bir kuruluşun, bir aile veya bir kimsenin gelecekteki belirli bir süre için tasarladığı gelir ve  giderlerinin tümüdür. Devlet, satış, gider, üretim, genel yönetim gibi bütçe türleri vardır.

Devlet bütçesi

Devlet bütçesi, devlet ve öteki kuruluş veya toplulukların belirli bir dönem içindeki gelir ve giderlerinin oranlama niceliklerini önceden belirleyen, onaylayan ve bu işlemlerin yapılmasına izin veren kanun veya karar,bu kanun veya karar yasama organının yürütme organına verdiği bir yetki şeklindedir.

Dış bağlantılar

 Kelimenin kökeni

Mikroekonomi
Ekonomi terimleri

Bütçe


Carlo Emilio Gadda, (d. 14 Mayıs 1893 - ö. 21 Kasım 1973) İtalyan hikâyeci ve romancı

Öncelikle Gadda'nın değerini tam olarak anlayabilmek için onun, yaşadığı dönemde James Joyce ile kıyaslandığını belirtmek gerek. Şimdi buna göre okumakta fayda var. Eserleri dil üzerine yoğunlaştığından eserlerinin çevrilmesi çok zor bir yazardır ki bu yüzden gerek Türkiye'de gerek dünyada pek tanınmaz. Hatta dille o kadar oynamıştır ki İtalyanların çoğu onu anlamaz. İtalyancaya hakim olmak, geçirdiği evreleri iyi bilmek gerekir. Ancak usta eleştirmenler ve nitelikli okurlar değerini bilir.
Bir başka İtalyan devi Calvino onun için şu tümceleri kurar:
"İtalyan edebiyatının James Joyce'u olarak değerlendirilen Gadda yazar olarak kendi karmaşık epistemolojisine karşılık gelen bir üslup geliştirmiştir: Bu üslup toplumun alt ve üst kesimlerine özgü çok çeşitli dilsel düzeyleri ve çok farklı sözcükleri yan yana getirir. Nevrotik bir kişilik olarak Gadda kendisini bütün kaygıları ve saplantılarıyla yazmakta olduğu sayfaya fırlatır, o kadar ki tuvaldeki desen yiter, ayrıntılar bütün resmi kaplayacak şekilde çoğalır." ( Italo Calvino, Amerika Dersleri, Can Yayınları )
Gadda, dili sürekli yenilemeye çalışır. Sözcükleri bozar, parçalar, yeni eklemeler, çıkarmalar yapar yeni sözcükler türetir. Bunu yaparken amacı, öfkesi İtalyan faşizminedir.
Başyapıtı "Quer Pasticcio Brutto De Via Merulana" adlı yapıtıdır. Kısaca "Merulana" diye bilinir.

Bibliografya

 La madonna dei filosofi (1931)
 Il castello di Udine (1934)
 Le meraviglie d'Italia (1939)
 Gli anni (1943)
 L'Adalgisa (1944)
 Il primo libro delle favole (1952)
 Novelle dal ducato in fiamme (1953)
 I sogni e la folgore (1955)
 Giornale di guerra e di prigionia (1955)
 Quer pasticciaccio brutto de via Merulana (1957)
 I viaggi e la morte (1958)
 Verso la Certosa (1961)
 Accoppiamenti giudiziosi (1963)
 La cognizione del dolore (1963)
 I Luigi di Francia (1964)
 Eros e Priapo (1967)
 La meccanica (1970)
 Novella seconda (1971)
 Meditazione milanese (1974)
 Le bizze del capitano in congedo (1981)
 Il palazzo degli ori (1983)
 Racconto italiano di ignoto del novecento (1983)
 Azoto e altri scritti di divulgazione scientifica (1986)
 Taccuino di Caporetto (1991)
 Opere (1988-93)

1893 doğumlular
1973 yılında ölenler
20. yüzyıl İtalyan yazarları
İtalyan şairler
Milano doğumlular
Roma'da ölenler
Roma'da defnedilenler

Carlo Emilio Gadda


Cordillera de la Costa (Spanish coast range) may refer to the following mountain ranges:

 Chilean Coast Range
 Venezuelan Coastal Range

See also
 Coast Range (disambiguation)

Cordillera de la Costa


An Sporobolus mopane in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Arthur Cope. An Sporobolus mopane in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus mopane


Kolmodin ist der Familienname folgender Personen:

 Adolf Kolmodin (1855–1928), schwedischer Geistlicher
 Carl Kolmodin (1876–1963), schwedischer Unternehmer
 Carl Olof Kolmodin (1908–1988), schwedischer Unternehmer
 Erik Kolmodin († 1665), schwedischer Geistlicher und Dramatiker
 Gabriel Kolmodin (1707–1779), schwedischer Geistlicher

 Ingvar Kolmodin (1907–1964), schwedischer Komponist und Regisseur
 Israel Kolmodin (1643–1709), schwedischer Geistlicher und Dichter
 Johannes Kolmodin (1884–1933), schwedischer Sprachwissenschaftler und Diplomat
 Michael Erici Kolmodin (1597–1677), schwedischer Geistlicher
 Olof Kolmodin d. Ä. (1690–1753), schwedischer Geistlicher und Dichter
 Olof Kolmodin d. J. (1766–1838), schwedischer Literaturhistoriker
 Valter Kolmodin (1910–1952), schwedischer Tischtennisspieler

Kolmodin


Adolfo Calero Portocarrero (Managua, 22 de diciembre de 1931 - Ib., 2 de junio de 2012) fue un hombre de negocios y político nicaragüense que lideró la Fuerza Democrática Nicaragüense (FDN, que en 1985 se cambió a Resistencia Nicaragüense, RN), en la larga guerra civil contra el gobierno del Frente Sandinista de Liberación Nacional (FSLN) entre 1980 y 1990. En el liderazgo de la Contra Calero se responsabilizó de las cuentas bancarias del dinero que se usaba para comprar pertrechos y armas; testificó ante el Congreso de los Estados Unidos en mayo de 1987 sobre el escándalo Irán-Contra, pues en los 2 años anteriores el coronel Oliver North y la Agencia Central de Inteligencia (CIA) le habían vendido armas de forma ilegal –a espaldas del Congreso– al gobierno de Irán durante la Guerra Irán-Irak (1980-1988) que luchaba contra Irak y el dinero se le entregaba a la Contra.

Primeros años
Calero nació en Managua, el 22 de diciembre de 1931, hijo de una familia de clase media alta; sus padres fueron el escritor Adolfo Calero Orozco y María Portocarrero. Estudió en los Estados Unidos en las universidades de Notre Dame y Siracusa. En Managua dirigió la planta de embotellamiento de Coca-Cola y sacó un doctorado en leyes en la Universidad Centroamericana (UCA) de la Compañía de Jesús.

Se asoció al Partido Conservador. Desde 1963 se rumoraba era fuente de información de la CIA. Antes del derrocamiento del gobierno de Anastasio Somoza Debayle en 1979 estuvo brevemente encarcelado por oponerse a Somoza. Irónicamente su prima era la esposa de Somoza, la primera dama Hope Portocarrero.

Líder contra
En 1983 formó el directorio de la FDN. En octubre del mismo año se convirtió en su presidente, aunque varios observadores notaron que él era el poder real del ala política para tener control del ala militar. En un intento de unir a las facciones contras y ganar el apoyo del Congreso estadounidense se convirtió en miembro de la Unidad Nicaragüense de Oposición (UNO) y formó un triunvirato con Alfonso Robelo y Arturo Cruz Porras. Calero controló la FDN teniendo como suplente a Aristides Sánchez y al comandante militar de los contras Enrique Bermúdez Varela a quienes se les llamó el "Triángulo de Hierro".

Sin embargo tuvo sus dificultades. Después de sus testimonios sobre su participación en el escándalo Irán-Contra en 1987 y de la firma de los Acuerdos de Sapoá el 23 de marzo de 1988, Calero explotó su descontento con Bermúdez entre los comandantes de la RN. Con la intervención de la CIA a su favor y la bendición del Departamento de Estado ostentó el liderazgo político y militar.

Después de la derrota de los sandinistas en las elecciones del 25 de febrero de 1990, regresó a Nicaragua. Se quedó entonces al margen de la vida política del país. Su última actuación política fue un intento de favorecer la unidad de los partidos de la derecha para las elecciones de 2011, lo que no resultó.

Fallecimiento
Falleció en Managua, el 2 de junio de 2012 a los 80 años de edad, una neumonía en el hospital.

Vida personal
Se casó con María Ernestina Lacayo el 7 de diciembre de 1957. Tuvieron 2 hijos, Miriam (nacida en 1958) y Adolfo (1960-1994). Tenía tres nietos. Es el hermano mayor de Miriam, Marta y Mario.

Cultura popular
En la película estadounidense de 2017 American Made fue interpretado por Daniel Lugo.

Enlace interno

Referencias

Políticos de Nicaragua
Políticos de la Guerra Fría
Empresarios de Nicaragua
Alumnado de la Universidad de Siracusa
Fallecidos por neumonía en Nicaragua
Anticomunistas de Nicaragua
Nacidos en Managua
Fallecidos en Managua

Adolfo Calero


Hemmeligheden kan henvise til:

 Hemmeligheden (opera) – komisk opera i tre akter af Bedřich Smetana
 Hemmeligheden (film fra 1912) – norsk stumfilm fra 1912 instrueret af Halfdan Nobel Roede
 Hemmeligheden (film fra 2012) – dansk film fra 2012 instrueret af Morten Køhlert

Hemmeligheden


Albia may refer to:
 Albia gens, an ancient Roman family
 Albia Terentia, mother of Roman emperor Otho
 Albia Dominica, wife of Roman emperor Valens
 Albia, a medieval name for the river Elbe
 Albia, Iowa, a city in the United States
 Albia, the setting of the Creatures artificial life series of programs
 Albia (mite), a genus in the mite family Aturidae.

Albia


Cerro Negro Es una localidad rural ubicada a 10 km de la Ciudad de Quillón y debe su nombre a un cerro llamado del mismo nombre ubicado al centro de dicha localidad de la Comuna de Quillón en la Provincia de Diguillín, Región de Ñuble, en Chile.

Localidad
Se le denomina Cerro Negro a las localidades entre Santa Clara (Chile) con la comuna de Bulnes y el sector de Huenucheo en el límite con Quinel  comuna de Cabrero y al Río Itata con la comuna de Pemuco.

Historia
Los habitantes del lugar señalan que antiguamente el cerro estaba lleno de quilas, las que al secarse se volvían negras, dando esa tonalidad al cerro al ser avistado desde la distancia; también se le atribuye a que en invierno se cubre de un "sombrero negro" de nubes, más oscuras que el resto del paisaje; señalando que va a llover. En 1884 como subdelegación pertenecía al Departamento de Puchacay, Provincia de Concepción  y a partir de 1891 pasa a ser subdelegación del municipio de Quillón . Su principal actividad productiva es el cultivo de viñas y trigo; la comunidad presenta un fuerte arraigo campesino, impulsando una serie de actividades tradicionales como la celebración de San Juan, la Ruta del Vino, Ferias Campesinas y Agroturísticas, además del surgimiento de conocidas leyendas como el Tesoro de O'Higgins.

Subsectores

Esta gran localidad rural a su vez de divide en subsectores:
 Cerro Negro (Quillón)
 El Casino
 Canchillas
 El Arenal
 Huacamala
 La Quebrada
 El Culben
 El Porvenir
 San Eduardo
 Huenucheo
 La Plaza
 El Rincón
 Liucura Alto
 Liucura Bajo
 Chillancito
 El Sifón

Puente Luicura
Fue construido en 2003 para mejorar la conexión entre los sectores de Liucura Bajo y General Cruz, ubicado sobre el Rio Itata reemplazó a la antigua balsa que conectaba esas dos localidades. Con motivo del Terremoto de 2010 el puente quedó con graves daños que a la fecha ya fueron reparados.

Gasoducto del Pacífico
Este fue construido en 1999 y transporta gas desde la Provincia del Neuquén, Argentina, a la Región del Biobío en Chile transitando por el sector Huenucheo en Cerro Negro y pasando previamente por la planta de regasificación de Pemuco para luego terminar en la Refinería Petrox en Hualpén.

Ruta del Vino
Es una de las principales actividades turísticas no solo del sector de Cerro Negro sino también de la comuna de Quillón siendo visitados anualmente por cientos de personas amantes de la degustación de vinos de toda la región. En esta antigua zona viñera se pueden encontrar vinos y licores artesanales de fama y reconocimiento, además restaurantes y bodegas. Posee una amplia gama de productos tanto en vinos como en licores, todos fabricados en forma artesanal.

Véase también
 General Cruz
 Quinel

Referencias

Enlaces externos
 https://web.archive.org/web/20160305162607/http://www.ngehuin.cl/index.php?option=com_glossary&letter=C&id=10160&Itemid=103
 http://www.quillon.cl/archivo/RUTA%20DEL%20VINO%20DE%20NUBLE.pdf

Localidades de la Provincia de Diguillín

Cerro Negro (Quillón)


Alqosh (, , , alternatively spelled Alkosh or Alqush) is a town in the Nineveh Plains of northern Iraq, a sub-district of the Tel Kaif District situated 45 km north of the city of Mosul.

The locals of Alqosh are Assyrians who mostly adhere to the Chaldean Catholic Church.

Christianity

The importance of Alqosh for the Church of the East arose from its proximity to the Rabban Hormizd Monastery, named after its seventh-century founder Rabban Hormizd (Rabban means "monk"), who is venerated as a saint in the churches descended from the Church of the East.

The monastery, built on the mountain slope, was a centre of learning for the Church of the East not far from another centre but of the Syriac Orthodox Church. It was the burial place of the patriarchs of the Church of the East from the late fifteenth century and was their seat from the time of Shimun VI (1503–1538) until the end of the series of patriarchs known as the Eliya line. Isolated and cut off by snow from Alqosh in winter, it never became their permanent residence, and its line of patriarchs is commonly described as the Mosul line or as resident in Alqosh.

In the schism of 1552, the abbot of the monastery, Yohannan Sulaqa, was elected irregularly to the post of patriarch by several bishops who were dissatisfied with the restriction of patriarchal succession to members of a single family. By tradition, a patriarch could be ordained only by someone of archiepiscopal (metropolitan) rank, a rank to which only members of that one family were promoted. For that reason, Sulaqa travelled to Rome, where, presented as the new patriarch-elect, he entered communion with the Catholic Church, was ordained by the Pope, and recognized as patriarch. He and his successors (who eventually formally broke communion with Rome) took up residence further east. This schism gave rise to the Chaldean Catholic Church, in opposition to what historians call the traditionalist wing of the Church of the East, that which in 1976 officially adopted the name Assyrian Church of the East.

In the 17th and 18th centuries, the "legitimist" Alqosh patriarchal line from which Sulaqa broke away in 1552, drew closer to Rome, especially during the 58-year reign of Eliya XI/XII Denkha (1722−1778), who sent several letters to Rome, some with professions of faith in line with Catholic teaching, but no formal papal recognition followed. However, it was a member of the family from whom the "legitimate" traditionalist patriarchs were chosen, Yohannan Hormizd (1760–1838) who, having considered himself a Catholic since 1778, was chosen as patriarch of the Chaldean Catholic Church in 1830.

Association with the Prophet Nahum
Austen Henry Layard, who visited the area in 1847, reported that by "a very ancient tradition" the village contains the tomb of the prophet Nahum, whose Old Testament book begins with: "An oracle concerning Nineveh. The book of the vision of Nahum of Elkosh." While Jerome located the birthplace of Nahum in Galilee, Layard considered the Alqosh tradition had some weight in spite of the lack of inscriptions or ancient remains. Iraqi Jews made pilgrimage to the site during Shavuot, and "He who has not made the pilgrimage to Nahum's tomb has not yet known real pleasure" was a common saying. When Jews were expelled from Iraq or voluntarily emigrated to Israel in 1948, the Jewish custodian entrusted the care of the building to a local Chaldean Catholic. A survey conducted in 2017 determined that the structure was in danger of collapse, and in the following year work began on stabilizing it.

Attacks
 1401 – the town was attacked and sacked by Timur (Tamerlane).
 1508 – Alqosh was attacked by Pasha of Baghdad Bar Yak (Murad Bey).
 1831 – the Soran Emirate attacked Alqosh, killing nearly 300 villagers.
 1828 – Mosa Pasha, the governor of Amadiya, approached Alqosh and set fire to the Rabban Hormizd Monastery.
 1832 – Muhammad Pasha of Rawanduz attacked Alqosh, killing over 600 of its inhabitants.
 1840 – Resoul Beck, Mira Koor's brother, repeated the attack.
 1843 – the Rabban Hormizd Monastery was attacked by the Kurds, and 1000 manuscripts may have been destroyed.
 2014 – The Islamic State came close to Alqosh, and almost all of the people fled; however, many men and youths did not leave Alqosh due to a desire to protect their town. ISIL failed to take the town after the intervention of the Peshmerga and Dwekh Nawsha.

Demographics

According to a CAPNI Organization report in January 2023, the residents of the Alqosh town were all Christians, whereas in the broader Alqosh subdistrict, Yazidis made up 80% of the population.

In March 2020, Shlama Foundation reported that the town had a population of 4,567: 1,015 families of Chaldean Catholic denomination.

According to the Unrepresented Nations & Peoples Organization, most of the inhabitants are Assyrians, with a smaller percentage of Yazidis. In 1913, the town of Alqosh, was according to Joseph Tfinkdji inhabited by 7,000 Chaldean Catholics. Many have emigrated since the 1970s. It is estimated that at least 40,000 "Alqushnaye" immigrants and their 2nd and 3rd generation descendants now live in the cities of Detroit, Michigan, the western suburb of Fairfield in Sydney, Australia and San Diego, California.

In February 2010, the attacks against Assyrian Chaldean Syriac people in northern Iraq forced 4,300 to flee from Mosul to the Nineveh Plains. A report by the United Nations stated that 504 Assyrians at once migrated to Alqosh. Many Assyrians from Mosul and Baghdad since the post-2003 Iraq war have fled to Alqosh for safety. The town's population in 2020 is estimated to be roughly 4,600.

Relations with KRG
In 2014 the mayor of Alqosh, Faiz Jahwareh, was detained and replaced by KDP member Lara Zara, only to be reinstated after protests by Alqosh residents. Jahwareh was again detained and replaced by the KRG in July 2017 on the basis of corruption charges that were dismissed by the Iraqi Federal Court.

Climate
Alqosh has a semi-arid climate (BSh) with extremely hot and dry summers, and cool wet winters.

Notable people

 Yohannan Hormizd (1760–1838), Patriarch of the Chaldean Catholic Church 1830–1838
 Joseph VI Audo (1790–1878), Patriarch of the Chaldean Catholic Church 1847–1878
 Toma Audo (1854–1918), Archbishop of Urmia
 Yousef VI Emmanuel II Thomas (1852–1947), Patriarch of the Chaldean Catholic Church 1900–1947
 Paul II Cheikho (1906–1989), Patriarch of the Chaldean Catholic Church 1958–1989
 Hirmis Aboona (1940–2009), historian
 Emil Shimoun Nona (1967– ), Archbishop of Mosul 2009–2015, Eparch of Chaldean Catholic Eparchy of Saint Thomas the Apostle of Sydney 2015–

See also
Assyrians in Iraq
Assyrian homeland
Disputed territories of Northern Iraq
Proposals for Assyrian autonomy in Iraq
List of Assyrian settlements

References

Sources

 Addai Scher, Notice sur les manuscrits syriaques conservés dans la bibliothèque du couvent des Chaldéens de Notre-Dame-des-Semences, Journal Asiatique Sér. 10: 8, 9 (1906).  This may be found online at Gallica by searching for "Journal Asiatique".  An English translation of the first portion is at tertullian.org

External links

 alqosh.net
 alqush.com
 Alqosh: Vestiges Of Assyria (images of Alqosh)

Assyrian communities in Iraq
Populated places in Nineveh Governorate
15th-century BC establishments
Historic Jewish communities in Iraq
Nineveh Plains

Alqosh


دائرة سيدي الجيلالي إحدى دوائر ولاية تلمسان عاصمتها سيدي الجيلالي. وتضم كل من بلديات
سيدي الجيلالي و البويهي.

دوائر ولاية تلمسان

دائرة سيدي الجيلالي


أحمد القوصي (1281 هـ - 1334 هـ الموافق 1864-1915م)

أحمد بن محمد بن أحمد عبد الحق القوصي. زجال مصري، له اشتغال بالأدب ولد في قوص، وتعلم بأسيوط، ثم بالأزهر، ومدرسة دار العلوم بالقاهرة، وعانى التدريس، واشترك في تحرير بعض المجلات، وأنشأ جريدة النجاة الأسبوعية - لقيت إقبالاً، ثم مجلة (السبعة ودمّتها) وفي هذه ظهر نبوغه في الزجل، امتازت أزجاله بالمعاني الاجتماعية، والأخلاقية في قالب فكاهي شعبي رقيق. له (ديوان-ط) احتوى على بعض ما كتب من زجل وشعر، توفي في القاهرة.

انظر أيضا
 زجل

مراجع

أشخاص من أسيوط
شعراء وشاعرات مصريون
مواليد 1281 هـ
مواليد 1864
وفيات 1334 هـ
وفيات 1915

أحمد القوصي


ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගය
මීට අවුරුදු 30000 පෙර අතීතයේ අඳින ලද ගුහා චිත්‍ර ප්‍රංශය, අප්‍රිකාව , හා ඕස්ට්‍රේලියාව යන රටවල්වලින් සොයා ගෙන ඇත. මෙම චිත්‍ර තුළින් එකල පැවති ශාන්තිකර්ම , වත්පිළිවෙත් , බහු ශිල්පය පිළිබඳ සාක්ෂි සපයනු ලැබේ. මෙම ගුහා චිත්‍රවල පැවැත්ම තුළින් ඔවුන් ඒ සඳහා දැක් වූ කැමැත්තත්, දක්ෂතාවයත් මැනවින් පිළිබිඹු කෙරේ. නමුත් මෙහි ප්‍රාණවත් බව පවත්වා ගැනීම සඳහා ඔවුන් දැරූ දුෂ්කර ක්‍රියා කලාපයන් පිළිබඳ තොරතුරු සඳහන් නොවේ. එමෙන්ම මේවා තුළින් මිනිසුන් තම විවේකී කාලය ගත කළ ආකාරය පිළිබඳ සාක්ෂි සපයනු ලැබේ. එමෙන්ම මොවුන් විසින් කරන ලද විවිධ ක්‍රියාකාරකම් හා ශාන්තිකර්ම පිළිබඳ ඉතා හොඳින් හා පැහැදිලිව මෙ‍ම ගුහා චිත්‍ර තුළින් පෙන්නුම් කෙ‍රේ. එම නිසා මෙම මූලාශ්‍ර තුළින් එකල පැවති ක්‍රීඩා පිළිබඳ සෘජු සාක්ෂි යාන්තමින් සොයා ගෙන ඇත. ඒ තුළින් මේ කාලයේ පවතින ඊට සමාන ක්‍රීඩාවල සමහර ක්‍රියාකාරකම් සාධාරණ ලෙස තක්සේරු කොට තිබේ.

හවායන් දූපත් වලට ගිය ප්‍රථම බටහිර අමුත්තා ලෙස සඳහන් වන්නේ කැප්ටන් කුක්ය. ඒ 1778 දීය ඔහු එහිදී එම දූපත් වාසීන්ගේ, ජලය මත ලිස්සා යාමේ ක්‍රීඩාව ගැන සඳහන් කර ඇත.යුරෝපා ජාතිකයින් පැමිණීමට පෙර මෙම දූපත් වාසීන් ලක්‍රොස් වර්ගයේ පන්දු තරඟ , දිවීමේ තරඟ හ‍ා තවත් ශාරීරික ව්‍යායාම ඇති කරන ක්‍රීඩා වල යෙදීඇත. ඉතා පැරණි මයාන් හා ඇස්ටෙක් ශිෂ්ටාචාරිකයන් ක්‍රීඩා සංවිධාන කිරීම් , පන්දු තරඟ පැවැත්වීම කර ඇත. එකල පැවති සමහරක් ක්‍රීඩාංගන අද වෙන තුරුත් නොවෙනස්ව පවතී.මේවා සහ අනිකුත් ඓතිහාසික ප්‍රභවයන් අනුව සැලකීමේ දී ක්‍රීඩාවේ ආරම්භය ලෝක ව්‍යාප්ත මානව වර්ගයාගේ ආරම්භයත් සමඟම ඇතිවී ඇති බව උපකල්පනය කිරීම සාධාරණය.

කාන්තා ක්‍රීඩා ඉතිහාසය
අතීතයේදී කාන්තා ක්‍රීඩා තරඟ බොහෝ සමාජයන් විසින් උදහසට ලක් කෙරිණි. 19 වන 20 වන ශත වර්ෂවලදී ඉංශ්‍රීසි පොදු පාසල් පසුබිම හරහා දියත් කෙරුණු පිතෘමුලික සමාජයෙන් කාන්තා ක්‍රීඩා බොහෝ සේ අධෛර්ය කෙරිණි. උදා : 1896 පැවති ඔලිම්‍පික් තරගවලදී කාන්තා සහභාගීත්වයෙන් නිළ වශයෙන් සිදු නොවුණි.

නමුත් 20 වන ශතවර්ෂයේදී කාන්තා සහභාගිත්වයේ කැපී පෙනෙන දියුණුවක් ඇති වුවද ක්‍රීඩා ලෝලීන් හෝ මලල ක්‍රීඩාවන් සදහා සහභාගිත්වය පිරිමි සහභාගිත්වයට වඩා සාමාන්‍යයෙන් අඩු විය. පිහිනුම්‍හා ව්‍යායාම්‍ක්‍රීඩා ( දිගාදුම්‍ක්‍රීඩා) සදහා වැඩි නැඹුරුවක් පැවතුන අතර පිරිමි තරඟ සැසදී‍ෙම්‍දී ඒවායේ තරගකාරිත්වය අඩු විය.

1972 සම්‍මත වු Title ix පනතට අනුව කාන්තා අයිතිවාසිකම්‍රැකෙන පරිදි කාන්තා සහභාගිත්වය කැපී පෙනෙන ලෙස වර්ධනය කරන ලදී. මෙහිලා ප්‍රධාන කාර්යය වුයේ ලිංග භේදය තුරන් කර සැමට සමාන අයිතිවාසිකම්‍ලබා දීමයි.

ක්‍රීඩා අරමුදල් සපයන ආයතනද මෙම ලිංග භේදයේ එතෙක් පැවති තත්වය වෙනස් කළෝය. විශේෂයෙන්ම 1787 පිහිටවු Marylebone Cricket Club ( Mcc)  හා Leander Rawing Club 1818  පිහිට වු 20 වන ශතවර්ෂය අග වන විට සිය දොරටු කාන්තාවන් සදහා විවෘත කෙරිණි. එසේ විවෘත කෙරුණේ එක්සත් රාජධානියේ ලොතරැයි ක්‍රීඩා අරමුදලේ අවශ්‍යතාවය අනුවයි. (United Kingdom Lottery Sports Fund)

ක්‍රීඩා

ක්‍රීඩා ඉතිහාසය


Hrvoje Perić (nacido el  en Dubrovnik) es un jugador de baloncesto croata que actualmente milita en el Pallacanestro Trieste de la Serie B (baloncesto italiano). Con 2,03 metros de estatura, juega en la posición de alero.

Equipos
2000-2001  Dubrovnik
2001-2002  Plastik Solin
2002-2008  KK Split
2008-2010  KK Zadar
2010-2011  Pallacanestro Treviso
2011-2012  CB Málaga
2012  KK Zagreb
2012-2013  Vanoli Cremona
2013-2018  Reyer Venezia Mestre
2018-2020  Pallacanestro Trieste
2020-2021  Basket Club Ferrara
2021 Pallacanestro Trieste
2021-Act. Benedetto XIV Cento

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en LEGA BASKET SERIE A
 Ficha en ACB.COM

Baloncestistas de Croacia
Baloncestistas de la selección de Croacia
Baloncestistas de la Liga ACB
Baloncestistas croatas de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del KK Dubrovnik
Baloncestistas del KK Split
Baloncestistas del KK Zadar
Baloncestistas del Club Baloncesto Málaga
Baloncestistas del Pallacanestro Treviso
Baloncestistas del Guerino Vanoli Basket
Baloncestistas del Reyer Venezia
Baloncestistas del Pallacanestro Trieste
Nacidos en Dubrovnik
Deportistas de Dubrovnik

Hrvoje Perić


Mariannelund er et byområde i svenske Eksjö kommun i Jönköpings län i Småland, nær grænsen til Kalmar län. Mariannelund har  indbyggere.

Byen ligger på det Sydsvenske højland, og gennemkøres af jernbanen Bockabanan og Riksväg 40.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Eksjö kommun

Mariannelund


Carlo Porciani (Viterbo, 11. ožujka 1938. – Foiano della Chiana, 4. studenoga 2015.) bio je talijanski crtač stripa.

Životopis
Uključio se u D'Ami Studios, studio Rinalda Damija, surađujući s osnivačem u nekoliko strip-serijala za britansko tržište. Za Sergio Bonelli Editore crtao je seriju Big Davy 1956., nadahnut Davyjem Crockettom tekstove samog Bonellija ilustrirao je u seriji I Tre Bill, a za Corriere dei Piccoli ilustrirao je seriju Hayawatha. Bio je dio crtačkog tima serije Kolosso, u izdanju Gli Amici, koju je osnovao s Marijem Faustinellijem.

Izvori

Bibliografija

Talijanski crtači stripa

Carlo Porciani


Claude François Beaulieu (1754—1827) var en fransk skribent.

Kilder

Forfattere fra Frankrig

Claude François Beaulieu


لوناخود – 1 ، و، هي أول عربة فضائية سوفيتية ذاتية الحركة تهبط على سطح القمر في 17 نوفمبر، تشرين الثاني عام 1970. وأصبحت المركبة أول جهاز فضائي يتحرك ذاتيا على سطح القمر تم إطلاقه من الأرض. وظلت المركبة تشتغل حتى 4 أكتوبر/تشرين الأول عام 1971. وكان الهدف من إطلاق المركبة هو دراسة سطح القمر وإشعاعاته، بما في ذلك أشعة الرونتجن، إلى جانب تحديد المكونات الكيميائية للتربة القمرية وصفاتها. ثمة مهمة أخرى كانت لدى المركبة وهي تهيئة الظروف لتحليق رواد الفضاء إلى القمر واختيار موقع لهبوطهم. وكان من المتوقع ان يستعمل رواد الفضاء المركبة «لونوخود – 1» للتحرك على سطح القمر.

تصميم المركبة

تم تصميم مركبة «لوناخود – 1» في مكتب لافوتشكين للتصاميم، وذلك تحت اشراف المصمم غيورغي باباكين. وكانت المركبة عبارة عن قسم محكم الانسداد للأجهزة منصوب على قاعدة ذاتية الحركة. واستخدم الجسم المحكم الانسداد لـ «لونوخود» لنصب منظومات المركبة. ثمة وظيفة أخرى لجسم «لونوخود» وهي حماية منظومات المركبة من تأثير البيئة المحيطة. واستخدمت فيه مادة البولونيم - 210 وهي بمثابة مصدر نظائري للحرارة لتسخين الأجهزة.

وكانت مواصفات مركبة «لونوخود» كما يلي: وزنها 756 كيلوغراما وسرعتها القصوى على سطح القمر 4 كيلومترات في الساعة والحد الأقصى من استهلاك الطاقة كيلوواط واحد خلال 10 دقائق. وذلك يعني ان جميع منظومات المركبة استهلكت من الطاقة ما مقداره طاقة مكواة عادية.

لقد كان التحكم في المركبة عن بعد مهمة صعبة جدا. ومن أجل تنفيذ هذه المهمة تم اختيار طيارين ادرجت اسماؤهم في قائمة سرية. كان من بينهم قائد الطاقم وسائق المركبة وعامل الهوائي وملاح الطاقم، وقد قام هؤلاء بتسييرالمركبة على سطح القمر وهم يتواجدون في مركز سيمفروبول للاتصال الفضائي. وشكل التأخير الزمني عقبة رئيسية في التحكم بمركبة «لونوخود» بسبب كون وقت وصول الإشارة اللاسلكية إلى سطح القمر وعودتها إلى الأرض يستغرق ثانيتين، ناهيك عن استخدام الأجهزة التلفزيونية ذات اللقطات البطيئة، حيث يتراوح زمن تغيير اللقطة من 4 ثوان إلى 20 ثانية، الأمر الذي تسبب في أن يبلغ التأخير الإجمالي في قيادة الركبة 24 ثانية. لكن طاقم المركبة نفذ المهمة الموكلة إليه.

مصير مركبة «لوناخود -1»

تم إطلاق المحطة الاوتوماتيكية الفضائية «لونا – 17» التي حملت على متنها المركبة «لونوخود – 1» في 10 نوفمبر/تشرين الثاني عام 1970. ووصلت المحطة إلى مدار القمر في 15 نوفمبر/تشرين الثاني، ثم هبطت برفق على سطح القمر يوم 17 نوفمبر/تشرين الثاني، حيث انزلت المركبة بسلامة إلى سطح القمر.

وعملت المركبة بعد تنفيد المهمة الموكلة إليها خلال فترة تزيد 3 اضعاف عما كان محددا لها، حسب البرنامج. وقطعت المركبة مسافة 10540 مترا، مرسلة إلى الأرض 211 صورة بانورامية و25 الف صورة عادية.

بحلول 4 أكتوبر/تشرين الأول عام 1971 استنفدت طاقة مصدر الحرارة النظائري فانقطع الاتصال مع المركبة. وتوقفت محاولات إعادة الاتصال معها.
قدمت شركة Lavochkin Assotiation في شهر ديسمبر/كانون الأول عام 1993 المركبة «لونوخود - 1» ومرحلة الهبوط لمحطة «لونا-17» في المزاد العلني سوثبيس. واشارت المواصفات المعروضة إلى أنها لا تزال على سطح القمر لحد الآن. وكان السعر الأول للمعروضة 5 آلاف دولار، ازداد في نهاية المطاف حتى 68500 دولار. واتضح فيما بعد أن مشتريها هو ريتشارد هاريوت نجل أحد رواد الفضاء الأمريكيين الذي تم إطلاقه إلى الفضاء في أكتوبر/تشربن الأول عام 2008 بمثابة سائح في محطة الفضاء الدولية.

مراجع

الاتحاد السوفيتي في 1970
اختراعات سوفيتية
سفن فضاء
متجولات قمرية
مركبات فضائية أطلقت في 1970
مهام إلى القمر
1970 على القمر

لوناخود 1


السلانكي  هي نوع من أنواع الألعاب اليدوية ذاتية الحركة، وهي على شكل لفائف متصلة بعضها ببعض، وهي من اختراع جيمس ريتشارد وهو مهندس ميكانيكي في فيلادلفيا، ويمكنها النزول على الدرج وحدها، لها العديد من الأشكال والأحجام.

مراجع

وصلات خارجية
 Slinky Toys official website
 History of the Slinky Toy - about.com
 MIT: Richard James

ألعاب معدنية
سلع مصنعة في الولايات المتحدة
شركات ألعاب في الولايات المتحدة
لعب تعليمية
منتجات عرضت في 1945
نابض (ميكانيكا)

سلانكي


Octavian Goga (; 1 April 1881 – 7 May 1938) was a Romanian far-right politician, poet, playwright, journalist, and translator.

Life and politics

Goga was born in Rășinari, near Sibiu.

Goga was an active member in the Romanian nationalistic movement in Transylvania and of its leading group, the Romanian National Party (PNR) in Austro-Hungary. Before World War I, Goga was arrested by the Hungarian authorities. At various intervals before the union of Transylvania with Romania in 1918, Goga took refuge in Romania, becoming active in literary and political circles. Because of his political activity in Romania, the Hungarian state sentenced him to death in absentia.

During World War I, he joined the Romanian Army and took part as a soldier in the Dobruja campaign.

Together with Vasile Goldiș, Ioan Lupaș, and Silviu Dragomir, Octavian Goga left the PNR in 1926 and joined General Alexandru Averescu's People's Party (PP), a populist movement created upon the war's end. Interestingly, Goga, Goldiș, Lupaș and Dragomir were all Orthodox, whereas the PNR leader Iuliu Maniu and other remaining members of the PNR were Greek-Catholic.

Goga clashed with Averescu over the latter's conflict with King Carol II. Together with Goldiș, Lupaș and Dragomir, Goga founded the National Agrarian Party on April 10, 1932. This party he led into an alliance with A. C. Cuza's far-right, anti-Semitic National-Christian Defense League, forming the National Christian Party on July 14, 1935.

When the National Liberal Party lost the elections in December 1937, King Carol II appointed Goga Prime Minister of Romania, although the National Christian Party had obtained only 9.15% of the votes for the house. Carol II expected the government to be transitional, allowing him to get rid of the party system. He wrote in his diary that he was conscious that the government would not last long and that, after its collapse, he would be able to free his country and himself from the tyranny and the petty interests of the parties. This calculation proved correct. However, the King miscalculated the impact of the anti-Semitic measures of the Goga cabinet, which he had to deal with throughout his personal regime (the so-called royal dictatorship) that he established on February 10, 1938. The Goga cabinet stripped the Jews of their citizenship, limited their right to work or simply harassed them through its anti-Semitic measures, in an effort to gain the support of the electors of the Iron Guard, another anti-Semitic movement and the rival of both the National Christian Party and the King. As a result, the Goga cabinet damaged the Romanian economy and the relations with France, Great Britain and the League of Nations and strengthened the Iron Guard. Its "revision of the Romanian citizenship", as implemented by King Carol II's personal regime, denaturalised 225,222 Jews, i.e. approximately 30% of the Jewish population.

The paramilitary wing of the National Christian Party, the Lănceri (meaning  "Lancers", the word was derived from LANC, the Romanian acronym of National-Christian Defense League) contributed to the chaos, attacking both Jews and Iron Guard members.

Carol II first pushed towards a victory of the government in the snap elections in March 1938, which he had called on January 18, 1938. However, he soon abandoned Goga, preparing a coup together with the minister of the Interior Armand Călinescu, a former member of the National Peasants' Party, who acted as a guarantee for the king in the government. The coup was probably precipitated when Goga negotiated an electoral agreement with Corneliu Zelea Codreanu, the leader of the Iron Guard, on February 8, 1938, thus posing a considerable threat to the King's power. On February 9, 1938, Carol II, Călinescu and the former national liberal prime minister Gheorghe Tătărescu set the coup for the next day. On February 10, 1938, Carol II received Goga and told him to postpone the snap elections, whereupon Goga resigned. Goga refused to participate in the national unity government the king appointed the same day and withdrew to his estate in Ciucea, Transylvania, where he suffered a stroke on 5 May 1938. He died two days later, on May 7, 1938.

Gallery

Quotations

In press interviews at the time Goga said the following:

Writings

Poetry
 Cărbunii ("The Pieces of Coal")
 Rugăciune ("A Prayer")
 Plugarii ("The Ploughmen")
 Oltul ("The Olt River")
 Din larg ("From the High Seas")
 Profetul ("The Prophet")
 Ceahlăul ("The Ceahlău")
 O ramură întârziată ("A Tardy Branch")
 Trecutul ("The Past")
 Apus ("Sunset")
 Mare eternă ("The Eternal Sea")
 În mine câteodată ("At Times within Me")
 Toamna("Autumn")
 Noi ("Us")

Plays
 Domnul notar ("Mr. Notary")
 Meșterul Manole (see Meșterul Manole)

References

External links

1881 births
1938 deaths
Antisemitism in Romania
People from Sibiu County
Christian fascists
Ethnic Romanian politicians in Transylvania
Members of the Romanian Orthodox Church
Emigrants from Austria-Hungary to Romania
Romanian National Party politicians
People's Party (interwar Romania) politicians
National Agrarian Party politicians
National Christian Party politicians
Prime Ministers of Romania
Romanian Ministers of Interior
Romanian Ministers of Culture
Romanian Ministers of Education
Leaders of political parties in Romania
Titular members of the Romanian Academy
Romanian fascists
Romanian journalists
Romanian male poets
Romanian translators
Male dramatists and playwrights
20th-century Romanian poets
20th-century Romanian dramatists and playwrights
20th-century Romanian male writers
20th-century translators
20th-century journalists
Leaders ousted by a coup

Octavian Goga


Anna Kovács (født 24. Oktober 1991) er en ungarsk håndboldspiller, som spiller for Dunaferr NK og Ungarns håndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Ungarn

Anna Kovács


Botrychiaceae (moonwort family) was recognized as a segregate family of ferns. The family included the genera Botrychium (the moonworts), Botrypus (the rattlesnake fern),  and Sceptridium (the grape-ferns). Older fern classifications took a broad circumscription of Botrychium and included the genus in family Ophioglossaceae.

The family is not recognized in the classification of Smith et al., who instead subsume the Botrychiaceae into the Ophioglossaceae.

References

Ophioglossaceae
Historically recognized plant families

Botrychiaceae


Karamollauşağı, Ankara ilinin Şereflikoçhisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Ankara il merkezine 165 km, Şereflikoçhisar ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Şereflikoçhisar'ın mahalleleri

Karamollauşağı, Şereflikoçhisar


Karl "Charly" Gaudriot (eigentlich Gaudriczek) (* 12. März 1895 in Wien; † 15. April 1978 ebenda) war ein österreichischer Jazz- und Unterhaltungsmusiker (Klarinettist, Saxophonist, Kapellmeister, Komponist) sowie Musikpädagoge.

Leben
Gaudriot studierte von 1909 bis 1914 Klarinette an der damaligen Wiener Musikakademie bei Franz Bartolomey (1865–1920). Ab 1918 war er als Klarinettist bei den Wiener Philharmonikern, mit denen er 1926 auf Südamerika-Tournee ging. Dort lernte er Jazz und vor allem den Klang des Saxophons kennen, dessen Beherrschung er sich autodidaktisch aneignete. 1928 stieg er bei den Philharmonikern aus und gründete die Jazzkapelle Charly Gaudriot, die Tanzmusik mit Jazzelementen spielte. Später wurde er für zwei Jahrzehnte Kapellmeister des kleinen Wiener Rundfunkorchesters, welches durch seine Sendungen "Im Konzertkaffee" Berühmtheit erlangte. Er leitete auch das Wiener Jazzorchester. Gemeinsam mit Hans Schneider setzte er mit den 20 Etüden für Saxophon (1929) instrumentalpädagogische Akzente, schrieb aber auch Tanzmusik, Schlager und Wienerlieder. Auch war er an der Musik zu Filmen wie Csibi, der Fratz (1933) beteiligt. Zu seinen Saxophon-Schülern zählte Carl Drewo. Er wurde am Wiener Zentralfriedhof bestattet.

Weblinks

 Discographie

Einzelnachweise

Klassischer Klarinettist
Jazz-Saxophonist
Bandleader
Songwriter
Filmkomponist
Musiker (Österreich)
Absolvent der Universität für Musik und darstellende Kunst Wien
Österreicher
Geboren 1895
Gestorben 1978
Mann

Charly Gaudriot


سعد البريك (19 فبراير 1962 / 15 رمضان 1381 هـ) داعية سعودي وأكاديمي وإمام وخطيب ومحامٍ ومستشار قانوني .

المؤهلات العلمية
 نال درجة الدكتوراه من المعهد العالي للقضاء قسم الفقه المقارن بدرجة ممتاز مع مرتبة الشرف الأولى،
وكانت الرسالة بعنوان تنصيص اختيارات الإمام الخطابي الفقهية".
 نال درجة الماجستير قسم الفقه المقارن، وكان موضوع رسالته " التأمين التجاري في الإسلام .
 حصل على البكالوريوس من كلية الشريعة قسم الاقتصاد في جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية في عام 1403 هـ .

المناشط والمهام
 يعمل حاليا مستشاراً ونائبا لرئيس اللجنة العليا في مكتب الأمير عبد العزيز بن فهد للبحوث والدراسات.
 عضو في لجنة التربية العليا التي يرأسها الأمير سلطان بن عبد العزيز ولي العهد نائب رئيس مجلس الوزراء ووزير الدفاع والطيران والمفتش العام .
 عضو في اللجنة الفرعية المنبثقة عنها والتي يرأسها الشيخ د/عبد الله المطلق.
 عضو في فريق مناصحة السجناء الذين يحملون الفكر الإرهابي
 المشرف العام على المكاتب التعاونية للدعوة والإرشاد وتوعية الجاليات بالبديعة والصناعية الجديدة.
 عضو الهيئة الشرعية في الندوة العالمية للشباب الإسلامي.
 عضو في مجلس أمناء مؤسسة الوقف الإسلامي في السويد وفي مجلس أمناء مسجد التوحيد في هاتشي يوتشي بمدينة طوكيو في اليابان.
 إمام وخطيب جامع الأمير خالد بن سعود بظهرة البديعة منذ أكثر من 25 عاماً.
 له مشاركات في عدد من الندوات والمؤتمرات داخل وخارج المملكة في الولايات المتحدة وبريطانيا وبلجيكيا والسويد وألمانيا والقاهرة.

برامجه التلفزيونية
 برنامج خذوا عني مناسككم
 برنامج وثبت الأجر
 برنامج وإنك لعلى خلق عظيم
 برنامج فاستبقوا الخيرات
 برنامج النجاة
 سواعد الإخاء

لقاء مع الشيخ سعد البريك
 لقاء مع الشيخ سعد البريك تقديم الشيخ محمد السيد ... سواعد الإخاء
 لقاء الجمعة مع سعد البريك
 مصابيح الرسالة شيخ سعد البريك
 برنامج الهرم مع الشيخ سعد البريك 8 رمضان 1433
 برنامج جواز سفر مع الشيخ سعد البريك رمضان 1432

مؤلفاته
 الاختيارات الفقهية للإمام الخطابي «دراسة مقارنة» 6 مجلدات (رسالة الدكتوراة).
 الإيجاز في بعض ما اختلف فيه الألباني وابن عثيمين وابن باز (مجلدين).
 فتاوى الفضائيات الضوابط والآثار.
 له الكثير من الأبحاث المنشورة في العديد من المجلات العلمية المحكمة وعبر موقعه الإلكتروني www.saadalbreik.com

المصادر

دعاة سعوديون
علماء دين سنة سعوديون
علماء مسلمون في القرن 15 هـ
كتاب سعوديون
مواليد 1962
أشخاص على قيد الحياة

سعد البريك


est un film mexicain réalisé par  Juan López Moctezuma et sorti en 1973.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Juan López Moctezuma
 Scénario :
 Direction artistique :
 Costumes :
 Montage :
 Musique :
 Production :
 Sociétés de production :
 Société de distribution :
 Pays d'origine :
 Langue originale :
 Format :
 Genres : fantastique
 Durée :
 Date de sortie :
 États-Unis : 1973

Distribution
 Claudio Brook :  Maillard / Raoul Fragonard
 Arthur Hansel : Gaston LeBlanc
 Ellen Sherman : Eugénie
 Martin LaSalle : Julien Couvier

Production

Accueil

Liens externes

Film mexicain sorti en 1973
Film fantastique mexicain

The Mansion of Madness


M-1 Global (Mixfight-1) eller MMA-1 (Mixed Martial Arts-1)  er en MMA-organisation baseret i St. Petersburg, Rusland, som organiserer mellem 10 og 20 events om året.

Det var vært for dets første store show (i stedet for at samarbejde med andre organisationer) med titlen M-1 Global Presents Breakthrough den 28. august 2009 på Memorial Hall i Kansas City i Kansas .

I 2009 underskrev M-1, en kontrakt for at samarbejde med Explosion Entertainment.

UFC partnerskab
Den 18. juli 2018 blev det meddelt, at UFC har aftalt i et partnerskab med det russiske Ultimate Fighting Championship (UFC), hvor M-1 Global tjener som rekrutterings-liga for UFC for at finde russiske kæmpere til UFC og involverer sig i forberedelser og organiserer nye shows i Rusland. En del af handlen tillader også, at M-1-mestere også ville have mulighed for at skrive kontrakt med UFC.

M-1 Challenge
M-1 Challenge er en konkurrence arrangeret med en række arrangementer, der holdes mange steder rundt om i verden. Begivenhederne transmitteres i over 100 lande, især Rusland, Europa og FSU-landene.

Referencer

Eksterne henvisninger

  (engelsk)

Organisationer fra Rusland
Mixed martial arts
Etableret i 1997
Pages with unreviewed translations

M-1 Global