No matarás (título original en polaco: Krótki film o zabijaniu, 'Un cortometraje sobre la matanza') es la versión fílmica ampliada del quinto episodio del drama psicológico para la televisión compuesto de diez episodios llamado Dekalog ('El decálogo'), del director polaco Krzysztof Kieślowski, de 1988.

La fábula

Varsovia, 16 de marzo de 1987. Piotr es un joven abogado. Tras aprobar el examen frente a la comisión, durante el que hace objeción a la función preventiva de la pena de muerte, lleva a su novia a una pastelería. En el mismo sitio se encuentra Jacek, un chico de veinte años. Jacek se va a callejear por la ciudad. Después de un tiempo coge un taxi y se va a Mokotów. Cuando llega mata al taxista ahogándolo con una cuerda náutica y aplastándole la cabeza con una piedra. La policía lo encierra en la cárcel y un mes después lo entregan ante la justicia. Piotr es su abogado y, a pesar de todo su esfuerzo, no puede salvarlo de la pena más dura. En la cárcel Piotr habla mucho con Jacek sobre su trauma provocado por la muerte de su querida hermana, el hecho que pervirtió el psiquismo del asesino. La conversación de los personajes se queda inacabada. Llevan a Jacek a la celda de la muerte y le ahorcan.

Sobre la película

No matarás es un drama psicológico que de una forma sorprendente contrasta los buenos y los malos actos de Jacek y el taxista. Sus acciones les une cada vez más hasta que se juntan en el punto culminante, el punto de giro, la escena del asesino. El director Krzysztof Kieślowski, en su forma característica, deja al espectador la valoración de los personajes desde su propio punto de vista. El director solo demuestra la actitud de los personajes. Así, por ejemplo, cuando Jacek rompe los cristales en los coches lo hace rememorando su hermana que murió, o el taxista que huye con su coche mientras que una pareja le está esperando y un tiempo después le da de comer a los perros sin amos. Los actos del taxista, en algunos momentos hacen que el espectador empiece a pensar que era un hombre malo y se merecía morir. En algunas escenas de la película, el espectador tiene ganas de compadecerse de Jacek que parece un chico perdido e indefenso.
La película se estrenó un mes antes de la última ejecución capital en Polonia.
Ryszard Makowski, buscando el prototipo del personaje principal encontró a un chico del reformatorio en Laskowiec, que un poco después de su estancia en reformatorio fue enviado a la cárcel y condenado a la pena de muerte. Kieślowski basó la actitud del personaje de Jacek en las conversaciones con el condenado real.

Elenco
 Mirosław Baka - el asesino Jacek Łazar
 Krzysztof Globisz - el abogado Piotr Balicki
 Jan Tesarz - el taxista Marian
 Zbigniew Zapasiewicz - el presidente de la comisión de abogados
 Aleksander Bednarz - el verdugo
 Zdzisław Tobiasz - el juez
 Elżbieta Helman - Beatka, la dependiente
 Marzena Manteska - la novia de Piotr
 Maciej Maciejewski - el procurador
 Jerzy Zass - el jefe de la cárcel
 Artur Barciś - el geodesta, el obrero
 Barbara Dziekan - el controlador de billetes
 Zdzisław Rychter - el dibujante en el Casco Antiguo
 Małgorzata Pieczyńska - la vidente
 Olgierd Łukaszewicz i Krystyna Janda - el matrimonio
 Sylwester Maciejewski i Andrzej Mastalerz - los hermanos de Jacek
 Karol Stępkowski

Curiosidades
En la película se pueden observar unos fallos:
 de montaje: cuando el asesinato saca el pie derecho y se quita el calcetín, un momento después, en vez de ver el pie derecho observamos el pie izquierdo desnudo, sin calcetín.
 de contenido: el taxista se llama Marian (en una escena de la película el guarda le llama Señor Marian). Mientras tanto, antes de la ejecución de pena de muerte, el procurador lee que Jacek ¨cometió contravención de salteamiento y asesinato ante Waldemar Rykowski¨.

Además el actor Artur Barciś (el personaje fijo de todo el ciclo de películas) en esta película aparece dos veces. Una vez como geodesta en la calle Karowa y la segunda vez como un pintor en la cárcel en el momento cuando Piotr viene para hablar con Jacek antes de la ejecución.

Diferencias con Decálogo 5
Según el acuerdo de financiación que Kieślowski tenía con TV Poland para hacer Dekalog, dos de los episodios se ampliarían a películas. El propio Kieslowski eligió Decálogo 5, dejando el segundo para el ministerio de cultura polaco. El Ministerio seleccionó Decálogo 6 y financió ambas producciones.

Aunque la trama principal en ambas obras es la misma, Decálogo 5 tiene un orden diferente en la edición y hace más uso de la voz en off, mientras que la película comienza de manera diferente y le da un papel más destacado a Piotr, el abogado. Decálogo 5 salta repentinamente de la escena del asesinato a la cárcel y no hay conexión ni explicación sobre cómo arrestaron a Jacek.

Véase también
 No amarás
 La doble vida de Verónica

Enlaces externos
 www.filmweb.pl

Bibliografía
 Kickasola, Joseph G. The films of Kieślowski Kieślowski: the liminal image. The Continuum International Publishing Group Inc. New York, 2006

Películas de Polonia
Películas dirigidas por Krzysztof Kieślowski
Películas dramáticas
Películas en polaco
Películas ambientadas en Varsovia

No matarás (película de 1988)


Dart ist der Name einer kabelgelenkten Boden-Boden-Rakete, die von der US Army seit 1954 eingesetzt wurde. Sie hatte eine Länge von 1,5 m, einen Durchmesser von 18 cm (ohne Flügel) und ein Startgewicht von 45 kg.

Die Bezeichnung dieser Waffe kann verwechselt werden mit dem Dart (Raketentechnik) also der  Spitze, die als Last von Höhenforschungsrakete genutzt wird.

Einzelnachweise

Boden-Boden-Rakete

Dart (Rakete)


Avarere er et folkeslag i Kaukasus, hovedsageligt bosat i Dagestan. De må ikke forveksles med den historiske folkegruppe med samme navn, der levede i det nuværende Ungarn og Rumænien i perioden 555 til begyndelsen af 800-tallet. Avarenes sprog er avarisk, et dagestansk sprog. Ifølge folketællingen fra 2010 boede der  avarere i Rusland.

Noter

Eksterne henvisninger

Folkeslag i Rusland
Republikken Dagestan
Folkeslag i Kaukasus

Avarere (kaukasisk folk)


En æresborger har modtaget en hædersbevisning, fordi den hædrede ved arbejde, forskning, udbredelse af viden om stedet, opvækst eller bopæl har gavnet og glædet stedet.

Traditionelt har en æresborger modtaget byens nøgler. Det er et levn fra dengang, hvor byer havde bymure og låste byporte.

Danske æresborgere
 H.C. Andersen: æresborger i Odense i 1867
 Martin Andersen Nexø. Æresborger i Dresden. 1953. Posthumt i Nexø
 August Krogh: Æresborger i Grenå i 1945
H.M. Dronning Margrethe 2. Æresborger i City of London i 2000
Mærsk Mc-Kinney Møller: æresborger i Svendborg i 2001

Se også
 Æresdoktor
 Æreskunstner

Referencer

Titler

Æresborger


Edwin de la Peña y Angot MSP (* 5. April 1954 in San Juan, Siquijor) ist ein philippinischer römisch-katholischer Ordensgeistlicher und Prälat von Marawi.

Leben
Edwin de la Peña y Angot besuchte die Grundschule und die weiterführende Schule in San Juan. 1968 trat er der Ordensgemeinschaft der Mission Society of the Philippines bei und besuchte von 1968 bis 1969 das Kleine Seminar der Missionsgesellschaft in Consolacion. Anschließend studierte Peña y Angot Philosophie am Priesterseminar San Carlos in Cebu und von 1976 bis 1980 Katholische Theologie am Divine Word Seminary in Tagaytay City. Er wurde am 24. Oktober 1980 zum Diakon geweiht und empfing am 22. April 1981 in der Pfarrkirche San Roque in Muntinlupa durch den Weihbischof in Manila, Gaudencio Rosales, das Sakrament der Priesterweihe.

Peña y Angot war zunächst als Seelsorger in der Territorialprälatur Marawi tätig, bevor er 1983 Regens des Priesterseminars der Mission Society of the Philippines in Tagaytay City wurde. Von 1984 bis 1988 fungierte er als Moderator seiner Ordensgemeinschaft. Anschließend wirkte er als Pfarrer der Pfarrei St. Francis Xavier in Antipolo (1988–1989) und als Seelsorger im Erzbistum Port Moresby in Papua-Neuguinea (1989–1995). 1995 wurde Peña y Angot für weiterführende Studien nach Rom entsandt, wo er 1998 an der Päpstlichen Universität Gregoriana ein Lizenziat im Fach Spirituelle Theologie erwarb. In dieser Zeit war er Alumnus des Päpstlichen Philippinischen Kollegs. Ab 1999 leitete er das College House of Formation in Mandaluyong City und erneut das ordenseigene Priesterseminar in Tagaytay City. Zudem fungierte er als stellvertretender Generalsuperior der Mission Society of the Philippines.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 23. Juni 2000 zum Prälaten von Marawi und verlieh ihm am 22. Oktober 2001 die Bischofswürde. Der Apostolische Nuntius auf den Philippinen, Erzbischof Antonio Franco, spendete ihm am 27. Dezember 2001 die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Jesus Armamento Dosado CM, Erzbischof von Ozamis, und Fernando Capalla, Erzbischof von Davao. Peña y Angot wählte den Wahlspruch Pax et fraternitas ("Frieden und Brüderlichkeit"). Als Prälat ist er zusätzlich Pfarrer der Pfarrei San Isidro Labrador in Balabagan.

In der Philippinischen Bischofskonferenz leitete Peña y Angot zudem von 2003 bis 2013 die Kommission für die Missionsarbeit. Außerdem gehört er der Kommission für den Interreligiösen Dialog an (2001–2003; 2005–2007; 2009–2013 und seit 2017), die er seit 2019 leitet. Darüber hinaus war Peña y Angot Mitglied der Kommissionen für das Gesundheitswesen (2001–2003), für die Berufungspastoral (2005–2007), für die Glaubenslehre (2005–2013) und für die sozialen Kommunikationsmittel (2013–2019). Seit 2013 gehört er ferner der Kommission für die Kultur an, als deren stellvertretender Vorsitzender er von 2017 bis 2019 fungierte.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Rektor eines Priesterseminars
Absolvent der Päpstlichen Universität Gregoriana
Ordensangehöriger (römisch-katholisch)
Philippiner
Geboren 1954
Mann

Edwin de la Peña y Angot


عرب الجبور بلدة عراقية ريفية تقع جنوب بغداديبلغ عدد سكانها 200,000 نسمة.

المراجع

أحياء بغداد
بلدات عراقية
العراق

عرب جبور


O Jeddah Superdome (JSD; ) é um espaço para eventos multiúso com 35.000 lugares localizado na Madinah Road, a oeste da King Abdullah Sports City, Jeddah , Arábia Saudita. Desde a sua inauguração em meados de 2021, recebe todas as exposições, conferências e eventos locais e internacionais da cidade.

Com um diâmetro de , altura de , e área coberta de , o JSD quebrou dois recordes de estrutura de construção: agora é a maior cúpula contínua (não segmentada, não pode ser aberta), um recorde anteriormente detido pelo Caesars Superdome, e a maior cúpula geodésica do mundo.

Eventos

 Elimination Chamber (2022)
 Oleksandr Usyk vs Anthony Joshua II
 King and Queen of the Ring 2023

Referências

Construções desportivas da Arábia Saudita
Gidá
Estádios de futebol inaugurados em 2021

Jeddah Super Dome


Denim and Leather es el cuarto álbum de estudio de la banda británica de heavy metal Saxon, publicado en 1981 por Carrere Records. Es el último trabajo realizado con su formación original, puesto que antes de iniciar la gira promocional Pete Gill se lastimó la mano, lo que no le permitió tocar la batería y en su reemplazo entró Nigel Glockler. Tras varios meses de recuperación, Gill luego ingresó a la banda Motörhead.

Alcanzó la novena posición en la lista UK Albums Chart y obtuvo disco de plata en el Reino Unido el año siguiente, luego de vender más de 60 000 copias. Para promocionarlo se publicaron tres canciones como sencillos: «And the Bands Played On» que logró el puesto 12 en el UK Singles Chart, «Never Surrender» que se ubicó en el lugar 18 y «Princess of the Night» que logró la posición 57 en dicha lista.

Además de los clásicos temas que la banda empleaba en sus canciones por aquel entonces —velocidad, carreteras, motocicletas— hubo dos pistas que variaban en dichas temáticas. «And the Bands Played On» relata la historia de las bandas que tocaron en el primer Monsters of Rock, de la cual ellos participaron, mientras que «Princess of the Night» cuenta la afinidad del narrador con la locomotora de vapor LMS Princess Royal Class, inventada a principios de la década de 1930 en Londres.

En 2009 se remasterizó con nueve pistas adicionales; siete de ellas en vivo tomadas de la gira Denim and Leather Tour de 1981, una versión mezclada «20.000 Ft.» y la versión en vivo de «Bap Shoop Ap» grabada en 1980, ambas incluidas originalmente como lado B del sencillo «Never Surrender».

Lista de canciones

Todas las canciones escritas por Saxon.

Miembros
 Biff Byford: voz
 Paul Quinn: guitarra eléctrica
 Graham Oliver: guitarra eléctrica
 Steve Dawson: bajo
 Pete Gill: batería

Referencias

Álbumes de Saxon
Álbumes de 1981
Álbumes de heavy metal
Álbumes de Carrere Records
Álbumes en inglés
Álbumes certificados de plata por la British Phonographic Industry

Denim and Leather


Hidrotermal es un adjetivo que se refiere a procesos, substancias y fenómenos naturales vinculados a agua caliente. Algunos de estos son:

 Aguas termales, aguas minerales que salen del suelo con más de 5 °C que la temperatura superficial.
 Alteración hidrotermal o metamorfismo hidrotermal; proceso geológico en el cual sedimentos o rocas sufren los efectos de la circulación de fluidos a altas temperaturas y químicamente activos.
 Circulación hidrotermal, proceso geológico de convección de agua en sus diversos estados a través de rocas y depósitos de sedimentos.
 Filón hidrotermal, filón cuyos minerales provienen de la precipitación, en una cavidad de la roca, de sustancias contenidas en disolución por aguas profundas muy calientes y sometidas a fuertes presiones.
 Fluido hidrotermal.
 Fuente hidrotermal (también llamada a veces respiradero hidrotermal o fumarola hidrotermal), grieta en la superficie de un planeta de la cual fluye agua caliente.
 Mineral hidrotermal.

Hidrología
Geomorfología

Hidrotermal


Seán Kelly (* 26. April 1956 in Kilcummin, County Kerry) ist ein irischer Politiker der Fine Gael.

Leben
Kelly besuchte das St Patrick's College of Education und studierte  Lehramt am University College Dublin. Nach seinem Studium war er als Lehrer in Dublin und in St. Brendan's, Killarney tätig. Von 2003 bis 2006 war Kelly Präsident des irischen Sportverbandes Gaelic Athletic Association. Seit 2009 ist er Abgeordneter im Europäischen Parlament.

Weblinks

Mitglied des Europäischen Parlaments für Irland
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Mitglied der Fine Gael
Sportfunktionär (Irland)
Ire
Geboren 1956
Mann
Schullehrer

Seán Kelly (Politiker)


An Oeceoclades furcata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Marie Bosser ngan Philippe Morat. An Oeceoclades furcata in nahilalakip ha genus nga Oeceoclades, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oeceoclades

Oeceoclades furcata


Toyota Yaris, Japon otomobil üreticisi Toyota tarafından 1998 yılından itibaren üretilen B segmenti bir otomobildir. Japonya'da Toyota Vitz adıyla satılmaktadır. Yaris ismi Harites 'in tekil hali olan Harit kelimesinden türemiştir ve Yunan mitolojisinde güzellik ve zarafet tanrıçasından adını alır.

Türkiye'de Life, Fun, Fun Special, Style, Style X-Trend, Hybrid Cool, Hybrid Spirit ve Hybrid Spirit X-Trend donanım ve motor seçenekleriyle satılmaktadır.

İlk Nesil (XP10; 1999–2005)

İlk nesli 1999-2005 yılları arasında satılan pazarlara bağlı olarak "Yaris" veya "Echo" adı ile satılmıştır. İlk nesil Yaris, Avrupa'daki Toyota ED2 stüdyosunda Sotoris Kovos tarafından tasarlanmıştır. İlk olarak, 1997 yılında yapılmış olan Frankfurt Otomobil Fuarında "Funtime" (Eğlence vakti) adıyla konsept olarak sunulmuştur. 1998 yılında Yılın Japon Otomobili ödülünü almıştır.

Güvenlik

2000 yılında çift hava yastıklı XP10 serisine Euro NCAP çarpışma testi yapıldı ve yetişkin yolcu koruma derecelendirmesinde  37 puandan 29, beş yıldız üzerinden dört yıldız aldı. 2002 öncesi modelde yaya güvenliği derecelendirmesinde dört yıldız üzerinden iki yıldız ve 13 puan aldı. Temmuz 2004'te, Avustralya Yeni Otomobil Derecelendirme kuruluşu (ANCAP) XP10'u yalnızca sürücü hava yastıklı olarak denedi ve derecelendirmede 37 üzerinden 23.64 veya beş yıldız üzerinden üç yıldız verdi. Monash Üniversitesi'nin İkinci El Araç Güvenlik Derecelendirmeleri (UCSR)' nin 2010 baskısına göre bir kaza durumunda XP10'un yolcular için "zayıf" güvenlik koruması olduğunu ve (beş yıldız üzerinden iki yıldız) sağladığını buldu.

İkinci Nesil (XP90; 2005–2010)

İkinci nesil Yaris, Japonya'nın aksine, Toyota Motor Avrupa tarafından tasarlanmıştır. İkinci nesil modelleri 2005 yılından itibaren bütün dünyaya "Yaris" adıyla satılmıştır. Türkiye'de 2011 yılından itibaren üçüncü nesile geçiş yapılsa da, bazı pazarlarda 2013 yılına kadar üretimine devam edilmiştir.

Üçüncü Nesil (XP130; 2010–2020)

Üçüncü nesil Yaris, 2010 yılının ortalarında, hibrit modeli ise 2012 yılında Cenevre Otomobil Fuarında tanıtılmıştır. İç ve dış kısmı yeniden tasarlanan Yaris'in ön camında tek silecek yer almaktadır. 2014 yılında makyajlanmış ve Toyota'nın yeni tasarım diline uyum sağlamıştır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Toyota Yaris Türkiye Resmi Web Sitesi
 Toyota Türkiye Resmi Web Sitesi

Toyota otomobilleri
1999'da tanıtılan taşıtlar
Sıralı üç silindir motorlu taşıtlar
Sıralı dört silindir motorlu taşıtlar
Hibrit motorlu taşıtlar
Küçük sınıf otomobiller
Hatchback otomobiller
Önden çekişli taşıtlar

Toyota Yaris


Baron Ernst Freiherr von Feuchtersleben (29 Nisan 1806 - 3 Eylül 1849) Avusturyalı hekim, şair ve filozof.

Köklü, soylu bir Sakson ailesindendir. 1825'te tıp öğrencisi olarak üniversiteye başlamıştır. 1833'te tıp doktoru olup Viyana'ya taşınır, bir yıl sonra 1834'te ise evlenir. Üniversite ile bağını koparmayan Feuchtersleben 1844 yılında tıp fakültesine dekan olarak atandı. Özellikle eğitimsel konulara ilgi gösterdi, 1848'de teklif edilen eğitim bakanlığını reddetse de eğitim bakanlığında daha küçük bir makamda çalışmaya başladı. Eğitim sistemine reformlar getirmek istemiş fakat karşılaştığı engeller onu sonunda görevinden istifa etmeye zorlamıştır. 3 Eylül 1849'da Viyana'da ölmüştür.

Kaynakça
 15 Mart 2006 tarihli İngilizce Vikipedi Baron Ernst Von Feuchtersleben maddesi

Avusturyalı hekimler
Avusturyalı şairler
Avusturyalı filozoflar
1806 doğumlular
1849 yılında ölenler
Sankt Marx Mezarlığı'na defnedilenler

Ernst von Feuchtersleben


Tim Mastnak né le  à Celje est un snowbordeur slovène.

Palmarès

Jeux olympiques
 Pékin 2022 :  Médaille d'argent en slalom géant parallèle.

Championnats du monde
 Park City 2019 :  Médaille d'argent en slalom géant parallèle.

Coupe du monde
 1 petit globe de cristal :
 Vainqueur du classement slalom géant parallèle en 2019.
 8 podiums dont 3 victoires.

Détails des victoires

Liens externes

Snowboardeur slovène
Snowboardeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Snowboardeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillé d'argent olympique slovène
Naissance à Celje
Naissance en janvier 1991

Tim Mastnak


is an island in Japan's Seto Inland Sea, part of Kagawa Prefecture. The island is best known for its many contemporary art installations and museums. The  administers Naoshima and 26 smaller islands nearby. As of 2020, the town has an estimated population of 3,026 and a density of 210 persons per km². The total area is 14.22 km².

Naoshima Island is known for its many contemporary art museums.  For example, the Chichu Art Museum (literally, "in the earth") houses a number of site-specific installations by James Turrell, Walter De Maria, and paintings by Claude Monet.  Designed by Tadao Ando, it is located on one of the highest points of the island, and various exhibits and facets of the museum's architecture take advantage of its commanding view. Another contemporary museum (and hotel) is Benesse House, also by Ando. Another is the Naoshima Fukutake Art Museum, with an outdoor sculpture garden, and a third is the James Bond museum, inspired by the island's use as one of the settings for the 2002 Bond novel The Man with the Red Tattoo by Raymond Benson. It is also known as the island that the fictional locations of Summer Pockets are based on.

The museums and beauty of the island draw many tourists, whose visits help support the local economy.  However, it is Mitsubishi Materials, loosely affiliated with other Japanese companies of the Mitsubishi name, that dominates industry on the island, as Naoshima has been the site of massive refining by Mitsubishi since 1917.

Benesse Corporation (one of the largest education companies in Japan and based in Okayama) has directed the creation and operation of the island's museums and other projects since the late 1980s.

Town of Naoshima and nearby islands
Naoshima was made a village in 1890, and upgraded to a town in 1954. The town is part of Kagawa District. Naoshima is the sister town of Timmins, Ontario, Canada.

As of 2010, only three of the town's 27 islands are inhabited: Naoshima, Byōbujima, and Mukaejima. Ishima is also inhabited, but only in the northern portion which belongs to Okayama Prefecture.

Ishima
The second-largest island of the town, Ishima, lying northeast of Naoshima, is divided between Kagawa Prefecture in the south and Okayama Prefecture in the north. The only inhabitants are in a small settlement on the north coast, belonging to Okayama.

Ishima was divided after fishing-related disputes in the Edo period. In 2011, 87% of the island was burned in a forest fire, though the northern settlement was spared.

Byōbujima
Byōbujima is a minor island north of Naoshima, close to Okayama Prefecture, with a population 19

Mukaejima
Mukaejima is a minor island northwest of Naoshima with a population 15

References

External links

 Official website
 Benesse Art Site Naoshima
 I Love Setouchi - Setouchi Brand
 Japon – Noashima, l'île mystérieuse

Towns in Kagawa Prefecture
Tadao Ando buildings
SANAA buildings
Islands of the Seto Inland Sea
Islands of Kagawa Prefecture

Naoshima, Kagawa


Proiectul Dayton a fost un proiect de cercetare și dezvoltare care a avut drept scop producția de poloniu în timpul celui de-Al Doilea Război Mondial, ca parte a Proiectului Manhattan de realizare a primelor arme nucleare. Proiectul s-a desfășurat în diverse locuri din și din jurul orașului Dayton, Ohio. Scopul proiectului a fost crearea inițiatorilor modulați de neutroni pe bază de poloniu, care au fost folosiți pentru inițierea reacțiilor nucleare în lanț în bombele nucleare.

Proiectul Dayton a început în 1943, când Charles Allen Thomas (angajat la Monsanto), a fost recrutat în cadrul Proiectului Manhattan, pentru a coordona lucrările de purificare și producție a plutoniului, desfășurate în diferite locuri. Oamenii de știință de la Laboratorul Los Alamos au calculat că o bombă cu plutoniu ar necesita un inițiator de neutroni. Cele mai cunoscute surse de neutroni erau poloniul (radioactiv) și beriliul, astfel că Thomas s-a angajat să producă poloniu la laboratoarele Monsanto din Dayton. În timp ce cea mai mare parte a Proiectului Manhattan a avut loc în zone retrase, proiectul Dayton a fost amplasat într-o zonă urbană populată. S-a desfășurat între anii 1943 și 1949, până când au fost finalizate Laboratoarele Mound (în apropiere de Miamisburg, Ohio), unde a fost relocalizată ulterior activitatea.

Proiectul Dayton a dezvoltat tehnici de extragere a poloniului din minereuri de dioxid de plumb (unde se găsește în mod natural) și prin iradierea cu neutroni a unor ținte de bismut în reactorul nuclear. În cele din urmă, inițiatorii neutronici pe bază de poloniu au fost utilizați atât pentru bombele precum Little Boy cât și pentru cele de tip Fat Man, folosite în cadrul bombardamentelor atomice de la Hiroshima, respectiv Nagasaki.

Informația referitoare la faptul că poloniul a fost folosit ca inițiator a fost clasificată până în anii 1960; cu toate acestea, George Koval, un tehnician cu Special Engineer Detachment al Proiectului Manhattan, a pătruns în proiectul Dayton, acționând drept spion pentru Uniunea Sovietică.

Note

Referințe

Proiectul Manhattan
Dayton, Ohio

Proiectul Dayton


Colleen Madamombe (Harare, 1964 - 31 de mayo de 2009) fue una escultora de Zimbabue. Junto con Agnes Nyanhongo, es una de las escultoras en piedra más reconocidas de su país.

Datos biográficos
Colleen Madamombe, nacida en 1964 en Salisbury, Rodesia (actual Harare, tras la independencia de Zimbabue en 1980) recibió su educación secundaria en el colegio de Kutama, entre 1979 y 1984. Obtuvo un diploma en Bellas Artes en la BAT Escuela Taller  de la Galería Nacional de Zimbabue de 1985-1986 y en 1986 se casó con el escultor zimbabuense Fabian Madamombe, con quien después tuvo siete hijos. Inicialmente, se especializó en dibujo y pintura, pero en 1987 comenzó a ayudar a su marido con su escultura en el Parque de Esculturas Chapungu, donde comenzó a tallar en piedra. Colleen entabló una estrecha amistad con su ecomapñera la escultora Agnes Nyanhongo , y rápidamente desarrolló su propio estilo escultórico en los tres años que se quedó a tiempo completo en Chapungu. Mientras que algunos de sus primeros trabajos fueron inspirados por la observación de las hormigas, abejas, mariposas y orugas, Colleen adquirió reconocimiento por su representación de las mujeres y su cultura Shona. Ilustró muchos de los temas de la mujer: las mujeres en el trabajo, la cosecha, el transporte de agua o de los niños y dar a luz. Sus pequeñas figuras de mujeres fuertes se convirtieron rápidamente en un símbolo de la feminidad en Zimbabue y fueron adoptados por el Festival de Cine Internacional de Zimbabue, como galardón para todas  las participantes ganadoras mujeres. Ella ganó el premio a la "Mejor Artista Femenina de Zimbabue" tres veces.

Colleen trabajó principalmente en Springstone (un tipo local de roca serpentina dura muy utilizado por los escultores de Zimbabue); pero también utilizó el ópalo (una variedad más suave de serpentina), citamos como ejemplo, su gran obra "The Birth" (El Nacimiento), que ahora forma parte de la colección permanente Chapungu. Utilizó tanto la piedra en bruto como el pulido en sus esculturas, a menudo dejando las partes de la superficie de la piedra en su forma original oxidada para proporcionar color al pelo o la ropa, mientras que la creación de expresivos rostros, brazos y manos eran concluidas con la piedra pulida negra. También lel vestuario fue tratado con texturas diferentes, así por ejemplo una falda era cincelado sobre una superficie áspera y gris, mientras que otras prendas de vestir como una blusa era punteada con una textura más fina. El efecto general y la materia se reconoce al instante.·

Muchas de las obras de Colleen se exhiben y venden fuera de Zimbabue. Por ejemplo, se incluyeron en exposiciones itinerantes de obras de artistas de Chapungu, que se expusieron en jardines botánicos del Reino Unido y EE.UU.. El catálogo "Chapungu: Culture and Legend – A Culture in Stone" para la exposición en los jardines de Kew del año 2000 muestra las  esculturas de Colleen "Growing Well" (Creciendo Bien - una madre y un bebé en Springstone, 1997) en la página 28-29 y "Dancing Woman" (Mujer bailando - Opal Stone, 1993) en la página 64-65. Las obras presentadas en estas exposiciones incluyeron a casi todos los artistas conocidos como la "primera generación" de escultores de Zimbabue, por ejemplo, Joram Mariga, , Henry Munyaradzi y Bernard Takawira. En este contexto, Colleen se describe generalmente como perteneciente a la "segunda generación", pero los términos son imprecisos, como comenta Celia Winter-Irving. En 2004, las obras de Colleen y Fabian Madamobe fueron incluidas en una exposición en el Jardín Botánico de Berlín. El catálogo ilustra su escultura de figuras de tamaño natural "Playing Ball" (jugando a la pelota)  y "Mother's Care" (Cuidado de la Madre).

A través de la determinación y la aptitud Colleen ganó la aclamación mundial. Ella murió el 31 de mayo de 2009 y está enterrada cerca de su casa rural en Zvimba. Una exposición sobre su vida y obra se llevó a cabo en la Galería Nacional de Zimbabue en marzo de 2010.

Notas y referencias

Bibliografía
 Contemporary Master Sculptors of Zimbabwe. Friends Forever (Pvt) Ltd., Ruwa Zimbabwe 2007, ISBN 978-0-7974-3527-8 (en inglés).
 Meisterbildhauer aus Simbabwe. Berlín 2006, (Ausstellungskatalog),   (en inglés).
 Prominent Sculptors of Zimbabwe: Agnes Nyanhongo and Colleen Madamombe. Chapungu Sculpture Park, Harare 1995,  (Ausstellungskatalog: Launch venu, 9th December 1995 - 17th March 1996, Imba Yematombo Exhibition Arena, Chapungu Sculpture Park, Harare, Zimbabwe), (en inglés).
 Olivier Sultan: Life in Stone. Zimbabwean Sculpture. Birth of a Contemporary Art Form. Baobab Books, Harare 1999, ISBN 1-77909-023-4 (en inglés).
 Celia Winter-Irving: Stone Sculpture in Zimbabwe. Context, Content and Form. Roblaw Publishers, Harare 1991, ISBN 978-0-908309-11-5 (en inglés).
 Enlaces externos

Enlaces externos

Nacidos en Harare
Escultoras de Zimbabue
Escultores del siglo XX
Escultores del siglo XXI
Mujeres de Zimbabue del siglo XX
Mujeres de Zimbabue del siglo XXI

Colleen Madamombe


Hb 12 (Hubble 12) ist ein Planetarischer Nebel, der im Jahr 1921 von Edwin Hubble entdeckt wurde.

Er besitzt eine Sanduhr-förmige Gestalt mit einer Vielzahl von Knoten, die sich mit einer Geschwindigkeit von 120 km/s ausbreiten. Der planetarische Nebel zeichnet sich durch eine der höchsten Oberflächenhelligkeiten aus und weist eine ringförmige Strukturen auf, die vermutlich in Abständen von rund 50 Jahre entstehen.

Weblinks
 ESO: Der bipolare Planetarische Nebel Hubble 12

Einzelnachweise

Hb 12


كوكبة الكركي أو الرَّهُو اسمها الاتيني: Grus بالعربية كركي نوع من الطيور. هي كوكبة من كوكبات سماء جنوب الكرة الأرضية واحد الأبراج الاثنا عشر التي تصورها بيتروس بلانسيوس من ملاحظات بيتر ديركسون كيسر وفريدريك دي هوتمان.للكوكبة شكل الحرف اللاتيني Y مقلوبا.

النجوم

النجوم التي تشكل كوكبة الكركي كانت تعتبر في الأصل جزءا من الكوكبة المجاورة (الحوت الجنوبي)، مع غاما الكركي بأعتبارة كجزء من ذيل الحوت .

المع نجوم الكوكبة هو النّيّر نجم شبه عملاق أزرق من النوع B قدرة الظاهري 1.7،ويبعد حوالي 101 سنة ضوئية عن الأرض. في علم الفلك العربي ينتمي النير لكوكبة الحوت الجنوبي
 .وبيتا الكركي عملاق أحمر متغير من النوع M5III.

مصادر

العصر الذهبي الهولندي
الكوكبات الجنوبية
جمهورية هولندا في عقد 1590
علم الفلك في جمهورية هولندا
كوكبة الكركي

الكركي (كوكبة)


El accidente en las Carreras Aéreas de Reno de 2011, fue un accidente aéreo que tuvo lugar el 16 de septiembre de 2011. El avión, un North American P-51D Mustang, matriculado NX79111 y conocido como Galloping Ghost, había despegado del Aeropuerto de Reno-Stead, en Reno, Nevada, para participar en las Carreras Aéreas de Reno.

El siniestro se produjo después de que el piloto Jimmy Leeward, una vez completada una vuelta al circuito, dio señal de mayday retirándose de la carrera. La aeronave acabó impactando contra una zona donde se sentaban los espectadores, situada cerca de la pista de aterrizaje.

Debido a la gravedad del accidente, la organización decidió cancelar el evento durante el fin de semana.

La aeronave
La aeronave accidentada era un North American P-51D Mustang, matriculado N79111 y conocido como Galloping Ghost, un caza de la Segunda Guerra Mundial reconvertido para carreras aéreas, en las cuales empezó a competir en el año 1946.

El 18 de septiembre de 1970, esa misma aeronave sufrió un percance en el mismo aeropuerto, tras un fallo en el motor.

Investigación
La NTSB investigó a fondo las extensas modificaciones hechas al avión. Las modificaciones hicieron que la aeronave fuera más liviana y reducida, pero disminuyó la estabilidad. Leeward tomó el avión a 530 mph (850 km / h) durante la carrera, aproximadamente 40 mph (65 km / h) más rápido que antes. Hubo evidencia de un estrés extremo en el fuselaje demostrado por el pandeo del fuselaje detrás del ala y las brechas que aparecen entre el fuselaje y el dosel durante el vuelo (claramente visible en las fotografías de alta resolución tomadas por los espectadores).

Sin embargo, la investigación, lanzada en agosto de 2012, encontró que la causa probable del accidente fue la reutilización de las tuercas de fijación de un solo uso en el sistema de la pestaña de ajuste del elevador izquierdo que se aflojó. Esto provocó una grieta por fatiga en un tornillo de fijación y permitió que la pestaña de ajuste se agitara. Este aleteo causó que el conjunto de enlace de la pestaña de corte fallara, lo que llevó a la pérdida del control de la aeronave. Las modificaciones no probadas y no documentadas en el avión contribuyeron al accidente. Particularmente, la pestaña de ajuste derecha había sido fijada en su lugar. Si ambas lengüetas de ajuste estuvieran operativas, la pérdida de la pestaña de ajuste izquierda sola puede no haber causado la pérdida de control. Cuando la lengüeta de ajuste falló, Leeward experimentó una fuerza de 17 g que rápidamente lo incapacitaron y probablemente lo dejaron inconsciente.

Mayday: Catástrofes Aéreas
Este accidente fue reseñado en la temporada 19° de la serie Mayday: Catástrofes aéreas, del canal National Geographic Channel en el episodio "Carrera Mortal"  y en Mayday: Informe Especial en el episodio "Muerte En Las Nubes".

Véase también
 Accidente de aviación
 Anexo:Accidentes más graves de aviación (1953-presente)
 Anexo:Accidentes e incidentes notables en la aviación civil
 Anexo:Accidentes por fabricante de aeronave
Accidentes similares
 Desastre de Ramstein
 Desastre de Leópolis
 Accidente aéreo de Santa Ana

Referencias

Enlaces externos

 A recording of the emergency radio traffic, including Reno EMS (REMSA), fire, and police
 Plane pulling out of race and crashing

Accidentes e incidentes aéreos de 2011
Accidentes e incidentes aéreos en Estados Unidos
Estados Unidos en 2011
Deporte en Reno
Accidentes e incidentes de Mayday: catástrofes aéreas

Accidente en las Carreras Aéreas de Reno de 2011


مولاي يعقوب هي مدينة مغربية، ويقع إقليم مولاي يعقوب بجهة فاس مكناس.وهي تضم اكثر من 4612 نسمة، حسب الإحصاء العام للسكان والسكنى لسنة 2014.

التعليم
قائمة المؤسسات التعليمية في مدينة مولاي يعقوب:

 الثانوية التأهيلية سبو (جماعة سيدي داود)
 الثانوية الإعدادية حمان الفطواكي
 مجموعة مدارس سبو (جماعة سيدي داود)
 مدرسة عمر بن عبد الجليل
 مجموعة مدارس زناتة
 مجموعة مدارس بني يخلف
 مجموعة مدارس الضويات
 مجموعة مدارس اولاد المنصوري
 مجموعة مدارس الفشاتلة
 مجموعة مدارس سبع رواضي(جماعة سبع رواضي)
 مجموعة مدارس أولاد هلال (جماعة سبع رواضي)
 مجموعة مدارس اللبابدة

النقل والطرق
تعمل شركة سيتي باص فاس على توفير الخط رقم 18، والرابط بين مولاي يعقوب وهناك حافلة تنقل من باب فتوح الى حمرية.

السياحة
تشكل حامة مولاي يعقوب، البعيدة بنحو 18 كيلومترا عن فاس، وجهة سياحية مفضلة للعديد من السياح المغاربة والأجانب المنجذبين للسياحة الصحية والاستشفاء المعدني، لمياهها الساخنة التي تفوق 54 درجة عند المنبع، وتأتي من عمق يفوق 1500 متر، ولغناها بالأملاح المعدنية والكبريت. كما أن معايير الصحة والسلامة المعمول بها، متوفرة في مسابحها المعدنية وحماماتها.

تتوفر المدينة على العديد من الفنادق ودور الضيافة لإستقبال السياح الراغبين في تجربة الاستحمام بحامة مولاي يعقوب.

الصحة
تعتبر شركة فيشي من الشركات الرائدة التي تقدم الخدمات الطبية، حيث قامت الشركة ببناء منتجع سياحي كبير في مولاي يعقوب، يهدف إلى تقديم خدمات طبية لمرتديه.

مراجع

أماكن مأهولة في جهة فاس مكناس
عواصم أقاليم المغرب
ينابيع حارة

مولاي يعقوب


Petrol je slovensko trgovačko društvo naftnim derivatima, plinom i ostalim energentima. Približno 20 posto prihoda tvrtka ostvaruje trgovinom i uslugama.

Općenito
Tvrtka je osnovana kao Jugopetrol Ljubljana u travnju 1947., a u Petrol se preimenovala u ožujku 1953. Krajem 2014. Petrol je zapošljavao 4.068 ljudi (zajedno s franšiznim benzinskim postajama) i imao je ukupno 660 benzinskih postaja, od toga 314 u Sloveniji, 105 u Hrvatskoj, 39 u Bosni i Hercegovini, 9 u Crnoj Gori, 9 u Srbiji i 11 na Kosovu. Tržišni udjel Petrola u Sloveniji predstavlja 58 posto. Mreža benzinskih postaja povećana je sa 100 autopraonica, 98 kafića, 31 hitrim servisima Tip Stop i 7 automehaničarskih i vulkanizerskih radionica.

Pored glavne marke Petrola, Društvo Petrol (slo.: Skupina Petrol) u vlasništvu ima trgovačke marke Petrol klub, Hip-Shop, Tip-Stop. Poslovanje se u 2015. godini orijentiralo na sljedeća područja:

 naftno trgovačke djelatnosti (proizvodi iz nafte, ostalih proizvoda i usluga),
 prodaja i distribucija plina,
 proizvodnja, prodaja i distribucija električne i toplinske energije,
 okolišne djelatnosti,
 učinkovite uporabe energije.

U Društvo Petrol pripada matična tvrtka Petrol, 21 podružnica i 10 zajednički upravljanih i pridruženih tvrtki.

Povijest Petrola

Poslijeratno razdoblje (1945. – 1950.)
Petrol je osnovan 12 svibnja 1945. odlukom Komunističke partije Jugoslavije o osnivanju Državnog naftne tvrtke Jugopetrol, sa sjedištem u Beogradu. Odmah nakon osnivanja, tvrtka otvara podružnice u svim republikama, a dvije godine kasnije svaka postaje samostalna kompanija, zajedno s Jugopetrolom Ljubljana.

Odmah nakon osvajanja teritorija, vojska zauzima skladišta naftnih derivata koja su bila u važnijim ekonomskim središtima. Jugopetrol je počeo djelovati u Republici Sloveniji sa sedam predratnih pumpi. Inicijator i organizator aktivnosti bio je Franc Malavišč, koji je bio povezan sa spremištima u Ljubljani, Celju i Mariboru, uzeo je prvi vagon benzina, pretočio ga u bačve i počeo prodavati benzin. Nakon prvih 40 dana aktivnosti podružnice, Beograd je za direktora odabrao Alberta Strunu koji u manje od godine postavlja temelje podružnice i kasnije samostalne kompanije, proširivši prodajnu i skladišnu mrežu. Od 1. travnja 1946. zaposlen je kao redoviti profesor na Strojarskom fakultetu Sveučilišta u Ljubljani, pa je rukovođenje predao Milanu Škerlavu Petraču, političaru i sudioniku Drugog svjetskog rata, koji je vodio podružnicu do 12. travnja 1947. kada je postala samostalna kompanija te je predao Joži Rožmanu 2. srpnja koji ju je od preuzimanja vodio 32 godine.

Prva prava benzinska postaja (1951. – 1960.)

Početak Srmin instalacije (1961. – 1970.)

Od laboratorija do polica (1971. – 1980.)

Dodatna ponuda je još važnija (1981. – 1990.)

Petrol postaje dioničko društvo (1991. – 2000.)

Pretvorba u energetsko društvo (2001. – 2010.)

Suoblikujemo gradove budućnosti (2011. – 2019.)

Izvori
https://www.petrol.eu/petrol-group/history
Naftne i plinske tvrtke
Slovenske tvrtke

Petrol


වලපනේ සාම චෛත්‍යය, ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පළාතේ නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ කුරුඳු ඔය ඇල්ල ආසන්න කඳු ගැටයක ඉදිකොට තිබෙයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ථාන කිහිපයකම සාම චෛත්‍යය ගොඩ නංවා තිබේ. ඉන් චෛත්‍යයක් වලපනේ තුලත්, ඉතිරි චෛත්‍යයන් බණ්ඩාරවෙල, උණවටුන, අම්පාර සහ ශ්‍රී පාදස්ථානය හීත් ඉදිකොට ඇත.

ඉතිහාසය
ජපානයේ නිප්පොන්සන් ම්යෝහෝජි මහ නිකායේ පූජ්‍ය නිචිදත්සු පූජි (Nichidatsu Fujii) නා හිමියන්ගේ (1885-1985) මහෙයවීම පරිදි වලපනේ සාම චෛත්‍යය 1983 වසරේදී සාදා නිම කොට තිබේ.

මේවාද බලන්න
අම්පාර සාම චෛත්‍යය
බණ්ඩාරවෙල සාම චෛත්‍යය
උණවටුන සාම චෛත්‍යය
වලපනේ සාම චෛත්‍යය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

සාම චෛත්‍යයන්

සාම චෛත්‍යය, වලපනේ


Universitatea Națională și Capodistriană din Atena (în , Ethnikó ke Kapodistriakó Panepistímio Athinón), menționată de obicei ca Universitatea din Atena, este o universitate publică din Zografou, Atena, Grecia.

Ea a funcționat neîntrerupt de la înființarea sa în anul 1837 și este cea mai veche instituție de învățământ superior a statului grec modern și prima universitate contemporană din estul Mediteranei. Astăzi este una dintre cele mai mari universități din Europa ca număr de înmatriculări, având peste 100.000 de studenți.

Universitatea Națională și Capodistriană din Atena (NKUA) este o parte integrantă a sistemului educațional tradițional al Greciei moderne.

Istoric

Înființare și dezvoltare
Universitatea din Atena a fost înființată pe 3 mai 1837 de către regele Otto al Greciei (în greacă Othon) și a fost numită în onoarea lui Universitatea Othoniană (Οθώνιον Πανεπιστήμιον). A fost prima universitate fondată în statul grec liber, precum și în regiunea înconjurătoare din Europa de Sud-Est. Ea a fost, de asemenea, cea de-a doua instituție academică după Academia Ioniană. Universitatea a fost formată inițial din patru facultăți cu următoarele specializări: teologie, drept, medicină și arte (care a inclus științele aplicate și matematica). În primul său an de funcționare, instituția a avut 33 de profesori, care au predat cursuri pentru 52 de studenți și 75 de "auditori" neînmatriculați.

Universitatea a fost adăpostită mai întâi în clădirea construită de arhitecții Stamatios Kleanthis și Eduard Schaubert pe versantul de nord al Acropolei, în Plaka, care găzduiește acum Muzeul Universității. În noiembrie 1841 universitatea a fost mutată în clădirea centrală a Universității din Atena, proiectată de arhitectul danez Christian Hansen. El a urmat o abordare neoclasică, "combinând măreția monumentului cu simplitatea umană" și a dat construcției o formă de H. Clădirea a fost decorată de pictorul Carl Rahl, formând celebra "trilogie arhitecturală a Atenei", împreună cu clădirea Bibliotecii Naționale a Greciei (la stânga universității) și cu clădirea Academiei din Atena (la dreapta universității). Construcția clădirii a început în 1839 într-un loc aflat la nord de Acropole. Aripa frontală, cunoscută, de asemenea, ca Propylaea, a fost finalizată în 1842-1843. Construcția celorlalte aripi, care a fost supravegheată la început de arhitectul grec Lysandros Kaftantzoglou și mai târziu de colegul său, Anastasios Theofilas, a fost finalizată în anul 1864. Clădirea face parte astăzi din ceea ce este numită "Trilogia neoclasică ateniană".

Universitatea Othoniană a fost redenumită Universitatea Națională (Εθνικόν Πανεπιστήμιον) în 1862, în urma evenimentelor care l-au forțat pe regele Otto să părăsească țara. Mai târziu ea a fost redenumită "Universitatea Națională și Capodistriană din Atena" pentru a-l onora pe Ioannis Kapodistrias, primul șef de stat al statului modern grec independent.

O schimbare majoră în structura universității a apărut în 1904, când Facultatea de Arte a fost împărțită în două facultăți: de Arte (Σχολή Τεχνών) și de Științe (Σχολή Επιστημών), acesta din urmă fiind formată din departamentele de Fizică și Matematică și din Școala de Farmacie. În 1919 a fost adăugat un departament de chimie, iar în 1922 Școala de Farmacie a fost redenumită departament. O nouă schimbare a avut loc atunci când a fost înființată Școala de Stomatologie în cadrul Facultății de Medicină.

Între anii 1895 și 1911 au fost înmatriculați în fiecare an în medie 1.000 de noi studenți, număr care a crescut la 2.000 de studenți la sfârșitul Primului Război Mondial. Această creștere a determinat decizia introducerii examenului de admitere pentru toate facultățile, începând cu anul universitar 1927-1928. Din 1954 numărul de studenți admiși în fiecare an a fost stabilit de către Ministerul Educației și Religiei, la propunerea facultăților.

Istoria modernă
Din 1911 până în 1932 universitatea a fost divizată în Universitatea Capodistriană (formată din departamentele umaniste; numită după Ioannis Kapodistrias) și Universitatea Națională (departamentele de științe). În 1932 cele două entități separate juridic au fost comasate în Universitatea Națională și Capodistriană din Atena.

În timpul anilor 1960 au început lucrările de construcție ale campusului universitar din suburbia ateniană Ilissia, care adăpostește Școlile de Filosofie, Teologie și Științe.

În 2013 Senatul Universității a luat decizia suspendării tuturor activităților în urma desființării de către Ministerul Educației și Afacerilor Religioase a 1.655 de locuri de muncă administrative de la universitățile din întreaga țară. Într-o declarație, Senatul Universității a spus că "orice activitate educațională, de cercetare și administrativă a Universității din Atena este în mod obiectiv imposibilă".

Facultăți și departamente
Universitatea din Atena este împărțită în școli, facultăți și departamente. Principalele diviziuni ale universității sunt numite în limba greacă "σχολές" (școli) și sunt împărțite în "τμήματα" (departamente), subdivizate la rândul lor în "τομείς" (facultăți).

Campusuri

 {| class="wikitable"
!Locație campus
!Școli
!Facultăți independente
|-
| rowspan="4" |Ano Ilisia
|Școala de Științe
|-
|Școala de Teologie ||
|-
|Școala de Filosofie ||
|-
| || Facultatea de Metodologie, Istorie și Teorie a Științei
|-
|Goudi
|Școala de Științe Medicale
|-
| rowspan="4" |Centrul orașului Atena
|Școala de Drept, Economie și Științe Politice
|-
| || Facultatea de Studii ale Comunicării și Mass-Media
|-
| || Facultatea de Educație Primară
|-
| || Facultatea de Educație Preșcolară
|-
| || Facultatea de Studii Slave
|-
| || Facultatea de Studii Asiatice Moderne și Turcești
|-
|Dafni
| || Facultatea de Educație Fizică și Științe ale Sportului
|}

Absolvenți notabili
De-a lungul istoriei sale, un număr considerabil de absolvenți ai Universității din Atena s-au remarcat în domenii variate, atât academice, cât și sociale. Mai mult decât atât, 2 câștigători ai premiului Nobel au studiat sau predat la Atena, obținând premii în domeniul literaturii.

Politicieni

Cincisprezece prim-miniștri ai Greciei și trei președinți ai Greciei (Konstantinos Karamanlis a îndeplinit ambele funcții) au studiat la Universitatea din Atena, inclusiv Charilaos Trikoupis, Eleftherios Venizelos, Georgios Papandreou, Andreas Papandreou, Konstantinos Karamanlis, Karolos Papoulias și, mai recent, primul ministru interimar, Vassiliki Thanou-Christophilou. De asemenea, Constantin II-lea, ultimul monarh al Greciei, și Nicos Anastasiades, actualul președinte al Ciprului, au urmat cursurile universității.

Universitatea din Atena a fost alma mater a numeroși politicieni greci sau ciprioți printre care Dora Bakoyanni, Kyriakos Mavronikolas, Georgios Alogoskoufis și Fofi Gennimata.

Oameni de știință
 Gherasim Danilatos, fizician, inventator al ESEM
 Sophia Frangou, psihiatru
 John P. A. Ioannidis (DSc, 1996 și MD 1990), profesor universitar și cercetător în domeniul medical
 Fotis Kafatos, biolog
 Michael N. Katehakis, cercetător în matematici aplicate și cercetări operaționale
 Nikos Logothetis, neurolog
 Evangelos Moudrianakis, biolog
 Dimitri Nanopoulos, fizician
 Costas Soukoulis, fizician
 Georgios Papanikolaou, medic, inventatorul testului Papanicolau
 Panayotis Varotsos, fizician
 Dimitrios Trichopoulos, medic epidemiolog

Scriitori și filozofi
 Giorgios Seferis, laureat al premiului Nobel (1963), poet
 Odysseas Elytis, laureat al premiului Nobel (1979), poet
 Cornelius Castoriadis
 Nikos Kazantzakis
 Emmanuel Kriaras
 Helene Ahrweiler
 Christos Kalpakidis
 Dimitra Fimi

Teologi
 Sfântul Nectarie din Eghina
 Ieronim I al Atenei, arhiepiscopul Atenei și a Toată Grecia
 Anastasios al Albaniei, arhiepiscopul Albaniei
 Demetrios Trakatellis, arhiepiscopul Americii

Alții
 Apostolos Santas
 George Lucas Adamopoulos, fondatorul singurei școli din Filipine fondate de greci, Universitatea Adamson din Manila
 Panagiotis Pikrammenos, judecător și prim-ministru interimar

Note

Legături externe
   Official website
  Hellenic Quality Assurance and Accreditation Agency (HQAA)
  National and Kapodistrian University of Athens Internal Quality Assurance Unit

Atena


La météorite d'Ochansk, ou simplement Ochansk, est une météorite tombée en 1887 près de la ville d'Okhansk (kraï de Perm, Russie).

Histoire
Le , une boule de feu est apparue dans le ciel d'Okhansk, accompagnée de détonations, puis une pluie de pierres s'est abattue sur le village de ,  au nord-ouest d'Okhansk. Environ  de la météorite ont été retrouvés, dont un fragment de . La majeure partie de ce plus gros fragment est conservée à l'université de Kazan (Tatarstan, Russie).

Caractéristiques
Ochansk est une chondrite. Les chondres, bien caractérisés et principalement porphyriques, comportent des phénocristaux d'olivine et de pyroxène accompagnés de sulfures, de verre et de fer-nickel métallique. Il y a aussi de petits chondres constitués de spinelle, zonés (plus riches en chrome près des bords). La matrice, de composition chimique similaire, est dominée par l'olivine, l'orthopyroxène, le plagioclase, la troïlite et le métal Fe-Ni. Le fer-nickel est constitué de kamacite, de taénite et de plessite. Il y a aussi des minéraux accessoires, dont le cuivre, l'ilménite et l'.

La teneur globale en fer () ainsi que la composition de l'olivine (Fa) et de l'orthopyroxène (Fs) sont caractéristiques du groupe H, et son altération du type pétrologique 4. Ochansk est la chondrite H4 la plus massive connue et la  plus massive de toutes les chondrites H. Le mosaïcisme et l'extinction ondulatoire de l'olivine témoignent d'un choc modérément intense (niveau S3).

Notes et références

Chondrite de type H
Météorite tombée en Russie

Météorite d'Ochansk


Dead je prvi koncertni album američkog death metal-sastava Obituary objavljen 22. travnja 1998. godine. Snimljen je u 10. rujna 1997. u Axisu u Bostonu.

Popis pjesama

Zasluge
Obituary
 Trevor Peres - ritam gitara
 Frank Watkins - bas-gitara
 Donald Tardy - bubnjevi
 John Tardy - vokali
 Allen West - solo-gitara

Izvori

Albumi sastava Obituary
Albumi iz 1998.

Dead (album Obituaryja)


Çıkarma, temel aritmetik işlemlerden biridir. İki sayının farkının alınması işlemidir. Azalma anlamı vardır.
İki nokta arasındaki uzaklığı belirtir. Sonucun negatif olması, sonucun orijinden negatif yönde bir uzaklığa karşılık
geldiğini gösterir.

x + a = b şeklindeki denklemlerin çözüm kümesi x = b - a şeklinde çıkarma işlemi kullanılarak bulunur. Bir sayıdan negatif bir sayının çıkarılması a – (– b) = a + b özdeşliğine göre bir toplama niteliği taşır.

Aritmetik'te çıkarma işlemi
Aritmetik'te "-" işaretiyle gösterilir. Yapılan çıkarma işaretinin sonucu da eşittir işareti ile gösterilir.

Örneğin:
 (sözlü olarak "üç eksi üç eşittir sıfır")
(sözlü olarak "eksi üç eksi üç eşittir eksi altı ")
(sözlü olarak "eksi altı eksi üç eşittir eksi dokuz")
(sözlü olarak "Otuz altı eksi beş eşittir otuz bir")

şöyle bir tanımlama yapabiliriz;

"-","-"= -

"+","+"=+

"+","-"=büyük sayının işareti

"-","+"=büyük sayının işareti

 (değişme özeliğine bakınız)

 (büyük olan sayının işareti yazılır)

Kapalılık özelliği vardır.
Birleşme özelliği vardır.

Matematik terimleri

Çıkarma


Trail trčanje je kao disciplina atletike prvi put prepoznata od IAAF-a 2015.

Ultra trail

Povijest

U Hrvatskoj
Prvom trail utrkom u Hrvatskoj (iako je nekoliko izdanja imao status utrke državnog prvenstva u planinskom trčanju) smatra se Sljemenski maraton koji je prvo izdanje imao 2000.
U Hrvatskoj su mnoge utrke koje su počele kao trekking utrke postale trail utrke; Mosor Grebbening (koji se smatra korijenom trekkinga u Hrvatskoj prvo izdanje imao je 1993. i počeo kao Mosorski planinarski maraton), Učka Trail (prije Učka Trek; prvo izdanje imala je 2003. i 2013. promijenila je format u trail utrku), Velebit 100 milja (prije Velebitski trekking; prvo izdanje imala je 2003. i 2013. promijenila format u trail utrku; utrka je dva mjeseca starija od UTMB-a i četiri mjeseca starija od Učka Trail-a). Velebit 100 milja je moguće prva svjetska 100-majlerica; u ranima danima športa i loše organizacije postoje sumnje da je ruta krivo izmjerena. 100 milja Istre smatra se prvom hrvatskom ultra trail utrkom i prvom hrvatskom utrkom na 100 milja.

Prvo državno prvenstvo u trailu održano je krajem rujna 2017. u Rapcu na utrci Valamar Trail. Staza je bila duga 52km.

Prvo državno prvenstvo u "dugom" trailu održano je krajem travnja 2023. u Novom Marofu. Staza je bila duga 86km. Na utrci Valamar Trail 2017. uz utrku na 52km (staza je imala naziv "advanced trail" staza) koja je bila utrka državnog prvenstva u trail-u, održavala se i utrka na još duljoj stazi, duljine 72km i naziva "ultra trail" staza.

Organizacije

ITRA
International Trail Running Association. ITRA je nadgledala bodovanje za kvalifikacije za UTMB Mont-Blanc (ITRA bodovi). Od 2022. nadgledanje bodova i kvalifikacije je preuzeo UTMB (UTMB performance Index). Od kraja 2018. član je IAAF-a.

WMRA
World Mountain Running Association. Organizira svjetsko prvenstvo u planinskom i trail trčanju. Od kraja 2018. član je IAAF-a.

UTWT SA
Ultra-Trail World Tour osnovan je 2013. Prva sezona UTWT-a bila je 2014., imala je 8 utrka i nosila je naziv Ultra-Trail Series. Seriju su uglavnom činile već etablirane trail utrke, neke sa do tada više od deset izdanja. Utrke su uglavnom bile nezavisne i bile u partnerskom odnosu sa UTWT. Zadnja sezona UTWT-a bila je 2021. Zamijenio ga je UTMB World Series koji je prvu sezonu imao 2022. Utrke UTWT-a imale su kvalifikacijski status za UTMB Mont-Blanc.

UTMB Group
UTMB Group je multinacionalna kompanija, najutjecajnija kompanija u trail trčanju i organizator najprestižnije trail utrke na svijetu UTMB Mont-Blanc. Osnivači UTMB-a su bili među tvorcima UTWT-a. Internacionalizacijom UTMB brenda licenciranjem brenda drugima utrkama sa UTMB International i pokretanjem brenda "by UTMB" započeli su 2016. 2019. menadžment UTMB-a preuzeo je kontrolu nad UTWT SA. Sve postojeće ili potpuno nove "by UTMB" utrke dobile su automatski status UTWT utrke, počevši od kalendara za 2020.

Pri pokretanju UTMB World Series koji je prvu sezonu imao 2022., UTMB Group se 2021. udružio se sa Ironman Group (koji je postao manjinski dioničar), koji je najveći organizator masovnih sportskih događanja u svijetu i glavna kompanija u dugom triatlonu, u najrecentnijem pokušaju profesionalizacije trail trčanja. Ironman je još 2018. kupio trail utrku Ultra Trail Australia - drugu najveću trail utrku u svijetu i 2019. je kupio Tarawera Ultru - najveću trail utrku na Novom Zelandu. UTMB se udružio, a neke je kupio na zimu 2021./22., sa već etabliranim trail utrkama u svijetu pri stvaranju UTMB svjetskog prvenstva, ali i na godišnjoj razini stvara potpuno nove utrke koje su u njihovom vlasništvu. Utrke koje su bile u UTWT kalendaru njegove zadnje sezone, postale su dijelom UTMB kalendara.

Radi se o privatnom događaju, odnosno privatnom natjecanju, koje je osmislila i organizira privatna kompanija koja nema službenu federacijsku vrijednost i na kojem niti jedna reprezentacija neće nastupiti.

Spartan
Spartan Trail utrke je pokrenula kompanija Spartan, najveći svjetski brend izdržljivosti i vodeća svjetska kompanija u kategoriji extreme wellnessa, koja organizira OCR utrke Spartan.

Spartan je 2017. pokušao kupiti UTMB Mont-Blanc, najprestižniju svjetsku trail utrku. Prva Spartan Trail utrka održana je u listopadu 2018. Spartan Trail serija (event series) prvu sezonu imala je sljedeće godine. Utrke su bile u SAD-u i jedna u Kanadi. Prva sezona koja je imala utrke izvan Sjeverne Amerike bila je 2020.

Prva sezona Spartan Trail svjetskog prvenstva trebala je biti 2020., ali je otkazana zbog Covid-19 pandemije, nakon što je samo 1 od planiranih 6 utrka održana. Tako je prva sezona Spartan Trail svjetskog prvenstva bila 2021.

Prateći korporativni trend koji je 2016. pokrenuo multinacionalni UTMB sa pokretanjem brenda "by UTMB" i internacionalizacijom UTMB brenda licenciranjem brenda drugima inozemnim utrkama sa UTMB International,
i kupovinom/preuzimanjem UTWT-a, Spartan se udružio sa već etabliranim trail utrkama u svijetu pri stvaranju Spartan Trail svjetskog prvenstva. Neke Spartan Trail utrke su potpuno nove, kao npr. utrka u Dubrovniku kojoj je to ujedno i prvo izdanje ikad i one su uglavnom samostalne utrke, odnosno ne boduju se za svjetsko prvenstvo

Radi se o privatnom događaju, odnosno privatnom natjecanju, koje je osmislila i organizira privatna kompanija koja nema službenu federacijsku vrijednost i na kojem niti jedna reprezentacija neće nastupiti.

Utrke Spartan Traila dijele se u dvije kategorije: ULTRA (utrke duljine 50k i više) i TRAIL (utrke duljine do 49k).

XTERRA
XTERRA Trail Run utrke pokrenula je tvrtka XTERRA u čijem je vlasništvu najprestižnije svjetsko natjecanje u kros triatlonu.
Pokrenula je XTERRA Trail Run World Series 2023. godine, iako je trail utrke održavala i ranije. Utrke XTERRA Trail Run serije dijele se u dvije kategorije: maraton (35+ km) i polumaraton (15-34km). XTERRA svjetsko prvenstvo u trail trčanju (XTERRA Trail Running World Championship) održava se od 2008.

Adidas
Organizira  Adidas Infinite Trails World Championship.

Radi se o privatnom događaju, odnosno privatnom natjecanju, koje je osmislila i organizira privatna kompanija koja nema službenu federacijsku vrijednost i na kojem niti jedna reprezentacija neće nastupiti.

Vidi
Kros
Treking ili Trekking
Planinsko trčanje
Spartan Trail utrke u Hrvatskoj
UTMB/UTWT svjetska serija u Hrvatskoj
XTERRA Trail Run utrke u Hrvatskoj

Izvori

Atletske discipline

Trail trčanje


Ferilhorn er sérhvert horn þríhyrnings sem hefur alla sína hornpunkta á feril hrings. Ferilhorn er alltaf helmingur af miðhorni sem deilir tveimur punktum ferilhornsins.

Ferilhorn


Siemens-Martin-processen er en proces til fremstilling af stål ved forbrænding af kulstof og urenheder fra det smeltede råjern. Stål har modsat meget kulstofholdigt jern et højt smeltepunkt og fremstillingen af stål var derfor vanskelig. Teknikken er en variation af den såkaldte hærdfriskning. En hærd er en ovn med en fordybning til materialet, over hvilken flammen går, og varmen kastes tilbage fra en hvælving. Teknikken blev udviklet af ingeniørerne Friedrich og Wilhelm Siemens og videreudviklet af Pierre-Émile Martin og dennes far Émile Martin.

Metoden
Siemens-Martin-processen er en videreudvikling af de dakendte muligheder for stålfremstilling i digelovne. Den væsentligste forskel består i, at temperaturen kan bringes op på 1800 °C og der dermed frembringes flydende stål. Som brændstof anvendes generatorgas (kulilte) eller olie. I begyndelsen tillod metoden produktion af mindre end 10 t ved én udtapning, men kunne senere i USA og Rusland ved brug af flydende tilsats bringes op på over 600 t.

For at frembringe stål af det fra højovnen vundne råjern, skal de ledsagende urenheder som kulstof, mangan, silicium, fosfor og andre grundstoffer fjernes eller mængden reduceres. Dette sker ved den såkaldte friskning. Her oxideres de uønskede ledsagende stoffer og undviger enten som gas (f.eks. CO2) eller flyder oven på det flydende stål som slagge.

Ved Siemens-Martin-processen frembringes den oxiderende virkning ved tilsætning af en bestemt mængde skrot, jernmalm eller kalk (sammensætningen kaldes beskikning), som afgiver ilt til det smeltede råjern. Denne faste tilsætning bliver ført ind i hærdovnen gennem huller med en chargiermaskine. Ved flydende tilsats hældes råjernet ind i ovnen ad en rende.

Normalt bliver hærdovnen kombineret med den siemenske regenerativ-fyring, der er anbragt i et kammer under hærden. Ved regenerativfyring bliver forgasset brændsel opvarmet af de udstrømmende gasser fra ovnen for at kunne opnå den krævede temperatur på 1800 °C. De hede flammegasser har også en oxiderende virkning, og ledes direkte ind i det smeltede jern.

Processens forløb
Smelteprocessen inddeles i mange afsnit, men disse kan ikke adskilles skarpt:
 Ovnpleje: Udbedring af overovnens udforing, rydning af ovnen, rengøring af hvælvingen, kontrol af måleudstyr (ca. 0,5 timer)
 Indsætning: Tilførsel af ladning (charge) og stoffer til dannelse af slagge (ca. 2 timer)
 Indsmeltning: Smeltning af indholdet i ovnen (ca. 3,5 timer)
 Færdiggørelse: Arbejdet med analyser og den temperatur, der skal nås inden udtapning (ca. 1,5 timer)
 Afiltning og legering af det smeltede jern. Processen standses ved at tilsætte ferrosilicium, der forbinder sig med ilterne og optages af slaggen.
 Udtapning når den krævede temperatur er nået og analyserne er færdige (efter ca. 6–17 min)
Samlet tidsforbrug ca. 8 timer.

Umiddelbart efter udtapningen udstøbes stålet i kokiller. Når disse råemner er størknet, viderebehandles de i valseværket.

Opbygningen af en Siemens-Martin ovn
Ovnen består af en over- og en underovn.

Overovnen udgøres af hærden, en fordybning i et overhvælvet ovnkammer, i hvilket den metalliske ladning smeltes. Ud over hvælv og vægge, er forovnen forsynet med en rende til udtapning af det smeltede stål. Ved siden af en ståkonstruktion, består ovnen af ildfaste materialer. Brændere med huller til gas og luft tjener til ophedning af råmaterialerne. Beskikningen sker med en ovnkran placeret over ovnen.

I underovnen findes slagge- og regenerativkamrene. I slaggekammeret bliver støv og slaggepartikler opsamlet. I regenerativkammeret udnyttes varmen fra udblæsningen til forvarmning af luft og generatorgas. Kamrene er udforet med ildfaste materialer.

Ved regenerativfyringen udnyttes udstødningens varmeindhold til forvarmning af den gas og den luft, der skal opvarme ovnkammeret. Det er nødvendigt periodisk at skifte mellem to kamre med 8 – 20 minutters intervaller. Dette gøres fra en betjeningsplads. Underovnen og forbrændingskammeret er forbundet med kanaler.

Historisk
I 1856 indgav Friedrich Siemens en patentansøgning på sin opfindelse af regenerativovnen. Denne nye ovn var baseret på opnåelsen af en meget høj temperatur ved forvarmning af brændstof og luft. Wilhelm Siemens eksperimenterede med denne ovn i adskillige år. Hvor betydningsuld opfindelsen af denne ovn end var, så lykkedes det ikke for brødrene at fremstille smeltet stål, da også ovnens udforing var tilbøjelig til at smelte ved de opnåede temperaturer på 1600 °C. Friedrich Siemens anvendte i stedet ovnen til fremstilling af glas og blev derved en af de betydeligste glasproducenter i Europa.

I Frankrig blev jernfremstillingseksperterne Émile og Pierre-Émile Martin (far og søn) opmærksomme på ovnens store fordele, og fik licens fra Wilhelm Simens på at benytte ovnen. Det lykkedes for Martin-familien at få et gennembrud i anvendelsen, idet de anvendte mere temperaturbestandige sten i ovnen. Processen til fremstilling af stål i sure, regenerativt fyrede flammeovne var født.

I 1867 fik familien højeste udmærkelse på Verdensudstillingen for deres fremragende stål, og brødrene Siemens fik højeste udmærkelse for deres ovn.

Siemens-Martin-processen var i over 100 år en af de betydeligste metoder til stålfremstilling. Den erhvervsmæssige store betydning ligger bl.a. i den høje anvendelse af skrot.

Siemens-Martin-æraen begyndte d. 8. april 1864 i den franske by Sireuil. Den første ovn på tysk område blev opført i 1868 i Kapfenberg i Østrig. I selve Tyskland blev den første Siemens-Martin-ovn sat i drift i 1869 i byen Essen af Alfred Krupp og kort efter også i Berlin. Omtrent samtidig toges teknikken også i brug i England, Sverige, Italien og USA. I begyndelsen af det 20. århundrede var de sidste begyndervanskeligheder overvundet.

I 1910 udviklede Johannes Maerz (1873–1941) det Maerzske ovnhoved til fyring med hed gas fra forskellige brændsler og forbedret flammedannelse.

Fra 1915 steg andelen af Siemens-Martin-stål i Tyskland til over 50%. I slutningen af 1940'erne udgjorde stålet 75% af verdensproduktionen. I 1965 toppede den samlede verdensproduktion med 270 millioner ton.

På grund af nyere produktionsteknikker gik produktionen af Siemens-Martin-stål fra da af stærkt tilbage. I Vesteuropa blev processen overvejende afløst af metoden med iltindblæsning og fra slutningen af 1980'erne af elektrostål-processen, der bedre tillader fremstilling af legerede stål. Den gamle metode anvendes stadig enkelte steder i USA, Kina og Rusland.

I 1985 var Siemens-Martin-stålet uden betydning i Vesteuropa og blev kun anvendt i større omfang i Østeuropa og Kina.

Den sidste Siemens-Martin-ovn i Vesteuropa

Den sidste Siemens-Martin-ovn i Vesteuropa befinder sig i
Industriemuseum Brandenburg an der Havel. Den blev taget i brug d. 12. oktober 1967 på  VEB Stahl- und Walzwerk Brandenburg. Oprindelig var den tænkt som en forsøgsovn. Den sidste udtapning fra denne ovn fandt sted d. 13. december 1993.

Henvisninger

Kilder og henvisninger
 Jern og Staal – København 1941 / A. Ranløv & E.K. Henriksen

Metallurgi

Siemens-Martin-processen


Monkey Quest fue un videojuego de fantasía y animación 3D abierto al público en marzo de 2011. Fue desarrollado por Nickelodeon Virtual Worlds Group. El sitio web de Monkey Quest cerró el 26 de septiembre de 2014.

Jugabilidad
Antes de entrar al juego, el jugador tendrá que personalizar su personaje para entrar a la tierra de Ook.
El juego se controla únicamente con el teclado y el ratón.
El juego funciona con un sistema de experiencia, que permite al jugador avanzar más en el juego mientras más experiencia tenga.

Final
Según la página oficial en inglés de Monkey Quest, el juego estaba previsto para ser cerrado el 26 de septiembre de 2014.

Actualmente, si se intenta abrir la aplición para PC del videojuego aparecerá un mensaje que impide avanzar al juego, junto con un enlace de desinstalación.

Enlaces externos
Sitio oficial de Monkey Quest en inglés

Videojuegos de 2011
Videojuegos de navegador
Primates de ficción
Videojuegos de Nickelodeon

Monkey Quest


تمثال رمسيس الثاني هو تمثال يبلغ عمره 3200 عام يمثل رمسيس الثاني. ويصور التمثال رمسيس الثاني واقفا. تم اكتشاف التمثال العام 1820 من خلال المستكشف «جيوفاني باتيستا كافيليا» في «معبد ميت رهينة العظيم» قرب ممفيس في مصر. وتعد منطقة ميت رهينة أو ممفيس التابعة لمركز ومدينة البدرشين بالجيزة هي الموطن الأصلى لتمثال رمسيس الثانى.

عملية نقل التمثال الأولى

عثر على التمثال في ستة أجزاء منفصلة، وباءت المحاولات الأولية لوصلها بالفشل، ويبلغ طول التمثال 11 مترا ويزن 80 طنا، وهو منحوت من الجرانيت الوردى اللون.

وفي شهر مارس من العام 1955م أمر الرئيس المصري الراحل جمال عبد الناصر باعادة تموضع التمثال في ميدان باب الحديد في العاصمة المصرية القاهرة، هو الميدان الذي اعيد تسميته باسم ميدان رمسيس.

نقل تمثال رمسيس

وقد تم نقل تمثال رمسيس الثاني من الميدان المسمى باسمه إلى موقعه الجديد بالمتحف المصري الكبير والذي يقع في أول طريق القاهرة - الإسكندرية الصحراوى في يوم 25 أغسطس عام 2006م، وذلك لحماية التمثال من التلوث البيئي الناجم عن حركة القطارات والسيارات، وكان وصول التمثال إلى المتحف الكبير يمثل تدشينا لبدء العمل بالمتحف.

وقد اخترق تمثال رمسيس أثناء عملية نقله شوارع القاهرة والجيزة وسط حفاوة المواطنين الذين حرصوا على مشاهدة التمثال وهو يسير في القاهرة. قطع مسافة 30 كيلو مترا بمتوسط 5 كيلو مترات كل ساعة. وقدرت تكاليف رحلتة بمبلغ ستة ملايين جنيه مصري بعد أن تم عمل دراسات للوقوف على الطريقة الأمثل لنقل التمثال وتحديد هل من الأفضل نقله على المستوي الأفقي أم المحوري، واستقرت الدراسات على نقل التمثال بالطريقة المحورية والتي أثبتت نجاحها حيث أن هذه الطريقة جعلت التمثال محملا على مركز ثقله، وقد تم عمل تجربة لمحاكاة عملية النقل باستخدام كتلة خرسانية تزن 83 طن وذلك لضمان سلامة نقل التمثال.

تماثيل أخرى لرمسيس الثاني

توجد تماثيل ضخمة أخرى لرمسيس الثاني تتضمن:
 تمثال ضخم من 12 مترا لرمسيس الثاني وهو جالس عثر عليه في 2004.
 تماثيل رمسيس الثاني في الأقصر.
 تماثيل رمسيس الثاني في أبوسمبل.
 تماثيل رمسيس الثاني المنبطح ب(ميت رهينة.
 تماثيل رمسيس الثاني في الكرنك.

مراجع

 الهيئة العامة للأستعلامات
 من موقع د. زاهي حواس

وصلات خارجية
 فيديو يصور عملية نقل رمسيس للمرة الأولى - الهيئة العامة للأستعلامات
 فيديو وصور لعملية نقل رمسيس الثانية - موقع BBC

آثار مصر
آثار مصرية نقلت من مكانها
اكتشافات أثرية في 1820
تصوير ثقافي عن رمسيس الثاني
تماثيل ضخمة في مصر
مبان ومنشآت في القاهرة
معالم فرعونية
منحوتات مصر القديمة

تمثال رمسيس الثاني (ميت رهينة)


Küstensicherung bezeichnet die
Militärische Küstensicherung
Küstenwache, Polizeiliche Küstensicherung
Küstenschutz, wasserbauliche Küstensicherung

Küstensicherung


KTAS is a television station in California.

KTAS may also refer to:
 Kjøbenhavns Telefon Aktieselskab, a former Danish telephone company (now part of TDC)
 Knots true airspeed, the speed of the aircraft relative to the airmass in which it is flying

KTAS (disambiguation)


Pupin ist ein kleiner Einschlagkrater auf der Mondvorderseite in der Ebene des Mare Imbrium südöstlich des Kraters Timocharis.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem serbischen Physiker Mihajlo Pupin offiziell benannt.

Weblinks

 Pupin auf The-Moon Wiki

Einschlagkrater (Mond)

Pupin (Mondkrater)


Sándor ([]) oder auch Alexander Wagner, seit 1898 Ritter von Wagner (* 16. April 1838 in Pest, Kaisertum Österreich; † 19. Januar 1919 in München) war ein österreichischer Maler ungarischer Herkunft.

Leben

Familie
Sándor Wagner war der Sohn des gleichnamigen Notars und Bezirksrichters Sándor Wagner (1800–1843) und dessen Frau Maria Katharina Raits (* 1803). Das Paar hatte noch eine ältere Tochter Mária (* 1833).

Am 17. Mai 1864 heiratete Wagner Bertha Oldenbourg, Tochter eines Münchner Verlegers. Sie starb 1869 kurz nach der Geburt ihres dritten gemeinsamen Kindes. Wagners Sohn Alfred (* 1866) wurde trotz künstlerischer Ambitionen Premierlieutenant im Bayerischen Artillerie-Regiment. Außerdem hatte Wagner zwei Töchter, Pauline (* 1867) und Bertha (1869–1891). Am 11. März 1874 heiratete er die jüngere Schwester seiner verstorbenen Frau, Marie Oldenbourg. Aus dieser zweiten Ehe gingen keine Kinder hervor.

Ausbildung und erste Erfolge als Kunstmaler
Ersten Kunstunterricht erhielt Wagner an dem Evangelischen Gymnasium in seiner Geburtsstadt Pest. Mit 15 Jahren brach er den Schulbesuch ab und ging bei dem Genre- und Historienmaler Henrik Weber (1818–1866) in die Lehre. Ab 1854 besuchte er die Wiener Akademie, wo er die Malklasse belegte und unter anderem ein Schüler von Karl von Blaas war. Mit seinem Mitschüler Alexander von Liezen-Mayer schloss Wagner eine langjährige Freundschaft. Zusammen gingen sie zum Studium nach München, wo Wagner sich 1856 an der Münchner Kunstakademie immatrikulierte. Zunächst belegte er die Antikenklasse, dann lernte er bis 1864 bei Carl Theodor von Piloty. Nach seinem Eintreffen in München schloss sich Wagner dem Künstlerkreis um Franz von Lenbach an. Die Gruppe unternahm häufig Studienreisen nach Aresing und Umgebung, wo sie Motive für bäuerliche Genre-, Tier und Landschaftsbilder fand.

Während des Studiums bei Piloty schuf Wagner 1859 sein erstes historisches Monumentalgemälde, das die Selbstaufopferung des Titus Dugović thematisiert. Er bewarb sich mit dem Werk bei einem Wettbewerb des Pester Kunstvereins, der es daraufhin für die Nationalgalerie aufkaufte. Vier Jahre später erhielt Wagner für sein Gemälde Isabellas Abschied  von Siebenbürgen internationale Anerkennung. Auch seine Fresken im Bayerischen Nationalmuseum (1862/1863) und im Redoutengebäude Vigadó in Pest (1864) trugen zu seinem wachsenden Erfolg bei.

Lehrtätigkeit und Auszeichnungen

1864 und 1866 unternahm Wagner Studienreisen nach Italien und Spanien. 1866 vermittelte ihm Direktor Wilhelm von Kaulbach eine Stelle an der Münchner Kunstakademie als Unterlehrer des Professors Hermann Anschütz. Am 10. Februar 1869 wurde Wagner selbst zum ordentlichen Professor der Maltechnik an der Akademie ernannt. Um das Amt anzutreten, musste er seine ungarische Staatsbürgerschaft aufgeben. Ein Besuch der von Wagner geleiteten Malklasse für Fortgeschrittene war Vorbereitung und Voraussetzung für die Aufnahmeprüfung der begehrten Piloty-Klasse. Zu Wagners Schülern gehörten unter anderem Mihály von Munkácsy, Pál Szinyei Merse, Pál Vágó, Gyula Aggházy, Gyula Stetka und Jenö Gyárfás.

Wagners Popularität als Maler äußerte sich unter anderem in königlichen Aufträgen, so saß ihm Kaiserin Elisabeth 1866 in Wien Model für ein großformatiges Porträt.

Für seine Leistungen wurde Wagner 1898 mit dem Ritterkreuz des Ordens der Bayerischen Krone beliehen. Damit verbunden war die Erhebung in den persönlichen Adelsstand und er durfte sich nach der Eintragung in die Adelsmatrikel Ritter von Wagner nennen. 1910 verlieh ihm Prinzregent Luitpold das Komturkreuz zu diesem Orden. Gleichzeitig versetzte er Wagner in den Ruhestand.

1919 starb Wagner in München. 1920 fand eine Nachlass-Ausstellung im Glaspalast München statt.

Werk
Zunächst malte Wagner überwiegend Szenen aus der Geschichte Ungarns. Später wählte er als Motive seiner Bilder auch Stiergefechte, spanische Prozessionen und römische Wagenrennen. Bedeutend sind außerdem seine Tier-, insbesondere Pferdebilder. Neben der Malerei von Gemälden und Fresken war Wagner auch als Illustrator tätig.

 Werke (Auswahl)
 Die Selbstaufopferung des Titusz Dugovics. 1859, Öl auf Leinwand, 168 × 147 cm, Ungarische Nationalgalerie.
 Einzug  Gustav  Adolfs  in  Aschaffenburg und Vermählung Ottos II. von Bayern. 1862, Fresko, Staatliches Museum für Völkerkunde.
 Isabellas Abschied  von Siebenbürgen. 1863, Öl auf Leinwand, 135 × 171 cm, Ungarische Nationalgalerie.
 Königin Elisabeth. 1866, Öl auf Leinwand, 274 × 187 cm, Ungarisches Nationalmuseum.
 Königin Elisabeth. 1867, Öl auf Leinwand, 53,5 × 44 cm, Ungarisches Nationalmuseum
 Markttag.
 Die Hochzeitsfeier von Matthias Corvinus oder Mátyás besiegt Holubár. Fresko im ehemaligen Redoutengebäude in Pest. 1864 (verloren nach schwerer Beschädigung im Zweiten Weltkrieg).
 Pferdetrieb auf der Hortobagyer Puszta in Ungarn. um 1880.
 Das Wagenrennen. 1882.
 Wagenrennen im Circus Maximus in Rom zur Zeit des Domitian.
 Ungarisches Fuhrwerk.
 Ungarischer Pferdemarkt. um 1880, Öl auf Holz, 18 × 31,5 cm
 Heuernte. Öl auf Leinwand, 128 × 95 cm, Verbleib unbekannt
 Zwei Rinder bei Dämmerung in der Puszta. 1904, Öl auf Leinwand, 87 × 117 cm, Staatliche Gemäldesammlung in München
 Rinder. Aquarell auf Papier, ca. 18 × 23 cm, Staatliche Grafische Sammlung München
 Rund-Panorama Das alte Rom: mit dem Triumphzuge Kaiser Constantin's im Jahre 312 N.Chr. (gemeinsam mit Joseph Bühlmann unter Mitarbeit von Heinrich Fricke; verschollen, fotografische Reproduktion mit 1,72 m Länge veröffentlicht: München 1890.) (22 Blatt und 8 Fotografien beim Architekturmuseum der Technischen Universität München)

 Illustrationen (Auswahl)
 Theodore Simons: Aus altrömischer Zeit. Culturbilder. Gebrüder Paetel Verlag, Berlin 1878.
 Theodore Simons: Spanien: in Schilderungen. Gebrüder Paetel Verlag, Berlin 1880.

Literatur

 Ödön Gábor Pogány: Die ungarische Malerei des 19. Jahrhunderts. 1971.
 Szilvia Rád (Rad): Das Leben und Werk des aus Ungarn stammenden Malers und Kunstprofessors Sándor (Alexander) von Wagner (1838–1919). Mit besonderer Berücksichtigung seiner Münchner Jahre. Dissertation. 2014 (opus.uni-wuerzburg.de PDF).

Weblinks
 Alexander von Wagner. In: Mein Bayern-Magazin.

Einzelnachweise

Maler (Ungarn)
Hochschullehrer (Akademie der Bildenden Künste München)
Träger des Verdienstordens der Bayerischen Krone (Komtur)
Ritter III. Klasse des Verdienstordens vom Heiligen Michael
Person (Transleithanien)
Ungar
Deutscher
Geboren 1838
Gestorben 1919
Mann
Nobilitierter (Bayern)

Sándor Wagner


Der Club Deportivo Basket Bilbao Berri, besser bekannt als Bilbao Basket, ist ein spanischer Basketballverein aus der baskischen Stadt Bilbao. Die erste Mannschaft spielte von 2004 bis 2014 in der spanischen Liga ACB. Die Heimspiele werden in der rund 10.000 Zuschauer fassenden Bilbao Arena bestritten.

Geschichte
Der Klub Basket Bilbao Berri wurde am 7. März 2000 gegründet und startete in der LEB-2, zu jenem Zeitpunkt die dritte Spielklasse des spanischen Basketballs. Nachdem in der ersten Saison noch der Abstieg knapp verhindert wurde, glückte im folgenden Jahr bereits der Aufstieg in die LEB. Teil des Kaders war zu jener Zeit unter anderem der junge vom Lokalrivalen TAU Cerámica ausgeliehene Tiago Splitter. Auch in der zweiten Spielklasse glückte bereits in der Saison 2003/04 der Aufstieg in die Liga ACB. In der ersten Division gelang 2007/08 mit Platz sechs in der Regular Season erstmals die Qualifikation für die Play-offs um die Meisterschaft, die Basken scheiterten jedoch bereits im Viertelfinale am FC Barcelona. In der Saison 2008/09 erreichte Bilbao Basket erneut das Viertelfinale in der heimischen Meisterschaft und beendete darüber hinaus ihre erste Teilnahme an einem internationalen Bewerb mit dem Halbfinaleinzug im Eurocup, wo man mit 73:79 an BK Chimki scheiterte.

Nach einer erneuten Semifinalteilnahme beim Eurocup 2009/10 folgte im Play-off um die nationale Meisterschaft 2010/11 der Durchbruch. Bilbao setzte sich überraschend gegen PE Valencia und Real Madrid durch und scheiterte erst im Endspiel am FC Barcelona.
Auch in der EuroLeague 2011/12 konnten die Basken ihren Höhenflug fortsetzen. In der Vorrunde ließ man mit Caja Laboral und in der Zwischenrunde mit Real Madrid und Unicaja Málaga mehrere Lokalrivalen hinter sich und schied erst im Viertelfinale gegen ZSKA Moskau aus.

Bilbao erreichte in der Saison 2012/13 das Finale des ULEB Eurocup, welches man gegen Lokomotiv Kuban mit 64:75 verlor.

Aufgrund anhaltender finanzieller Schwierigkeiten verlor der Klub im Juli 2014 sein Antrittsrecht in der Liga ACB. CB Bilbao Berri ging jedoch erfolgreich gerichtlich gegen diese Entscheidung vor und erwirkte im August dieses Jahres die Wiederaufnahme in die spanische Meisterschaft.

Namen
Im Laufe der Geschichte trug der Klub mehrmals Sponsorennamen:

 Lagun Aro Bilbao Basket (2004–2007)
 iurbentia Bilbao Basket (2007–2009)
 Bizkaia Bilbao Basket (2009–2011)
 Gescrap Bizkaia Bilbao Basket (2011–2012)
 Uxue Bilbao Basket (2012–2013)
 Dominion Bilbao Basket (2015–2016)
 RETAbet Bilbao Basket (2016–2021)
 Surne Bilbao Basket (seit 2021)

Aktueller Kader

Erfolge
 Vizesieger ULEB EuroCup (2013)

Bekannte Spieler

Weblinks

 Offizielle Website (spanisch, baskisch)

Einzelnachweise

Spanischer Basketballverein
CB Bilbao Berri
Organisation (Bilbao)
Sportverein in der Autonomen Gemeinschaft Baskenland

CB Bilbao Berri


Guillermo Guareschi es un compositor y orquestador argentino. Estudió música para películas y composición orquestal contemporánea en la Universidad Berklee College of Music de Boston con honores. Vivió cuatro años en Los Ángeles donde aprendió técnicas de composición con Mike Post y David Spear. Ganó el premio BMI Film Scoring Competition en 1994 (New York) por mejor música escrita para orquesta.

En 2014 ganó el premio a mejor música de película otorgado por SADAIC en el Festival Internacional de Cine de Mar del Plata y mención especial a mejor música en Mostra de Cine Latinoamericano de Cataluña. Compone y orquesta para el Teatro Colón. Nominación Mejor música de película Tiempo de Valientes, Cóndor de Plata (2006). Nominación Mejor música de película Música En Espera, Cóndor de Plata (2010)

Filmografía y televisión
When The Olympus Collides With The Pampas (2021) Largometraje
El Último Mono (2018) Largometraje
Foto Estudio Luisita (2018) Largometraje
Arreglos y producción del tema "Princesa" de Marcela Morelo
Madraza (2016) Largometraje
Pistas para volver a casa (2014) Largometraje
Evento en Popa, Tv Dir. Gabriel Nesci (2014)
3:13, largometraje estadounidense (2013)
Amor a mares (2012) Largometraje
Días de vinilo (2012) Largometraje
Jorge (Unitarios Tv, 2012)
Fase 7 (2011) Largometraje
El elegido (serie, 2011)
Unidos por la Historia (History Channel) (2010)
Ciega a Citas (serie tv, 2010)
Mitos, crónicas del amor descartable (serie, 2010)
Música en espera (2009) Largometraje
Los paranoicos (2008) Largometraje
Vidas robadas (serie, 2008)
Estrellas (2007) Documental
Hermanos y detectives (serie, 10 episodios, 2006)
Montecristo (serie, 39 episodios, 2006)
Tiempo de valientes (2005) Largometraje
Los suicidas (2005) Largometraje
La Mujer Rota (2005) Largometraje
How Did It Feel? (2004) Largometraje
Los simuladores (serie, 26 episodios, 2002-2004)
El fondo del mar (2003) largometraje
Semillas (1999) Cortometraje
Who Will Love You As I (1996) Cortometraje
Gretel (1995) Cortometraje
Fall to Ashes (1995) Cortometraje

Trabajo Orquestal
Oquestaciones para el Festival Únicos en el Teatro Real de Madrid, España (2019)
Orquestación y arreglos orquesta sinfónica y coro polifónico para Luis Fonsi (Teatro Colón 2018)
Embajadores (concierto), compositor y orquestaciones para el Teatro Colón (2016)
Duetos, Teatro Colón (2015)
Los Elegidos en el Teatro Colón (2014)
Las Elegidas en el Teatro Colón. (2013)

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial

Biografia en The movie Scores
Entrevista en The Movie Scores

Compositores de bandas sonoras de Argentina
Porteños

Guillermo Guareschi


Brandt Brauer Frick est un groupe de techno allemand, originaire de Berlin. Le projet se base sur des sons issus de l'instrumentarium de la musique classique, qui ont d'abord été samplés, puis présentés en direct par un ensemble de dix personnes.

Biographie
Le groupe a été formé en 2008 à Berlin. L'approche était de combiner des formules répétitives et groovantes de la musique électronique avec l'univers sonore de la nouvelle musique classique. Pour ce faire, des parties instrumentales d'instruments de musique classique ont été enregistrées et traitées électroniquement sous forme de samples. Le groupe, qui comptait alors trois membres, s'est produit pour la première fois au festival C3 dans le club techno berlinois Berghain. Les instruments utilisés étaient encore la batterie électronique, le clavier et la groovebox. Avec le passage au label de musique !K7, de nouveaux musiciens ont été engagés et la musique a également été jouée en live sous le nom de Brandt Brauer Frick Ensemble. L'ensemble s'est produit lors d'une série de festivals internationaux, dont le Glastonbury Festival, le Coachella Valley Music and Arts Festival ou le Haldern Pop Festival (tous en 2011).

En 2019, le groupe tourne un clip dans une centrale nucléaire autrichienne.

Instruments
Outre les acteurs principaux qui ont donné leur nom à l'ensemble, celui-ci comprend Mari Sawada (violon), Michael Rauter (violoncelle), Florian Juncker (trombone), Benjamin Grän (tuba), Gunnhildur Einarsdottir (harpe), Matthias Engler (percussions) et Ketan Bhatti (percussions).

Discographie

Albums studio
 2010 :  (!K7)
 2011 :  (!K7)
 2013 :  (!K7)
 2016 :  (Because Music)
 2019 :  (Because Music)
 2023 :  (Because Music)

Singles et EP
 2009 :  (Tartelet, 2009)
 2009 :  (The Gym, 2009)
 2010 :  (Tartelet, 2010)
 2011 :  (Tartelet, 2011)

Bibliographie
 .

Notes et références

Liens externes

Groupe allemand de musique électronique
Groupe de techno
Musique minimaliste
Groupe musical formé en 2008

Brandt Brauer Frick


Marvel Cinematic Universe (MCU) er en amerikansk mediefranchise, der er centreret om en serie af superheltefilm, der er produceret af Marvel Studios og baseret på de figurer, der optræder i tegneserier udgivet af Marvel Comics. Franchisen omfatter endvidere tegneserier, kortfilm, tv-serier og digitale udgivelser.

Historie
Den første MCU film var Iron Man fra 2008, der indledte den første fase af film, der kulminerede med 'crossover'-filmen The Avengers fra 2012. Næste fase blev indledt med Iron Man 3 (2013) og afsluttet med Ant-Man fra 2015. Fase tre blev indledt med Captain America: Civil War (2016) og afsluttet med Spider-Man: Far From Home (2019). I august 2019 blev det afsløret at Disney og Sony, var i uenighed om filmrettighederne til figuren Spider-Man, hvilket kunne resultere i at Spider-Man kunne blive trækket ud af MCU Fase 4 blev indledt med WandaVision.

Serien er den mest indbringende filmfranchise i verden, målt efter solgte biografbiletter.

Se også
Marvel Cinematic Universe-film - liste med film i Marvel Cinematic Universe.

Referencer

Eksterne henvisninger

Filmselskaber

Marvel Cinematic Universe


Drljača, brana, zuba ili zubača je poljodjelsko oruđe kojim se na tlu razbija pokorica, tlo sitni i poravnava nakon oranja ili sjetve ili se uništavaju korovi. Ima više tipova; najčešće se sastoji od kruta okvira na kojem su pričvršćeni čelični zupci.

U predindustrijskom su gospodarstvu bile u uporabi drljače od svežnjeva pruća ili od klinova pričvršćenih za drveni okvir. Izrađivale su se kod kuće. Upotrebljavale su se u južnoj Istri, dalmatinskom zaleđu i Lici. Brane s klinovima – prije drvenima, poslije željeznima – različita su oblika: s poprečnim prečkama u trapeznom (sjeverna i središnja Hrvatska) ili trokutnom okviru (Istra, Gorski kotar, Lika); s uzdužnim prečkama u pravokutnom okviru (Karlovačka županija). Izrađivali su ih seoski kolari, tesari i kovači. Okvirnima se vlačilo nakon oranja, a drljačama od pruća nakon sijanja.

Tanjurača

Tanjurača je priključno poljodjelsko oruđe kojim se tlo obrađuje od 5 do 15 centimetara dubine. Radni su dijelovi konkavni tanjuri nanizani na zajedničku osovinu. Obod tanjura može biti cjelovit ili izrezan; njihov je promjer za lake tanjurače od 40 do 50 centimetara, srednje teške od 50 do 55 centimetara i za teške tanjurače više od 55 centimetara. Tanjuri sijeku, podižu, potiskuju u stranu, miješaju i mrve tlo, pa se tanjuračama obavlja predsjetvena obrada tla, prašenje strništa, zatrpavanje razora i razvlačenje takozvanog grebena nastalih oranjem na slogove i poravnavanje oranice.

Izvori

Poljoprivredni alati

Drljača (oruđe)


Mes frères et moi est un film dramatique français réalisé par Yohan Manca et sorti en 2021.

Synopsis
C'est l'été, dans une ville des bords de mer du sud de la France, Nour est un jeune garçon de 14 ans qui doit effectuer un T.I.G. (Travail d'intérêt général) en punition d'une incivilité. Il repeint un mur de son collège. Dans sa famille tout ne va pas bien, son père est parti et sa mère est en soins palliatifs, dans le coma à domicile. Ce sont ses trois grands frères qui gèrent les affaires, Abel, l'ainé autoritaire, Mo, le rouleur de mécanique et Hédi le rageur. Tout le monde survit de débrouilles et de petites affaires plus ou moins légales.

Au collège, une chanteuse lyrique anime un atelier d'été de chant lyrique. Nour s'immisce dans le groupe, il se souvient de son père qui chantait La Traviata et, à la maison, il passe régulièrement des airs d'opéra à sa mère, espérant la réveiller. Il se trouve conforté dans une passion naissante qu'il doit cacher à ses frères qui n'ont pas beaucoup d'empathie pour ces horizons artistiques qui permettraient à Nour de s'évader de son milieu culturel quotidien.

Fiche technique
 Titre original : Mes frères et moi
 Réalisation : Yohan Manca
 Scénario : Yohan Manca et Hédi Tillette de Clermont-Tonnerre
 Musique : Bachar Mar-Khalifé
 Décors : Jonathan Israël
 Costumes : Nadia Acimi
 Photographie : Marco Graziaplena
 Montage : Clémence Diard
 Producteur : Julien Madon et Camille Rich
 Sociétés de production : A Single Man
 Société de distribution : Ad Vitam
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur — 1,85:1
 Genre : drame
 Durée : 108 minutes
 Dates de sortie :
 France :  (Festival de Cannes) ;  (sortie nationale)
 États-Unis :  (Festival international du film de Philadelphie)
 Belgique :

Distribution
 Maël Rouin Berrandou : Nour
 Judith Chemla : Sarah
 Dali Benssalah : Abel
 Sofian Khammes : Mo
 Moncef Farfar : Hédi
 Luc Schwarz : Pietro
 Olivier Loustau : oncle Manu
 Olga Milshtein : Julia

Sélections
 Festival de Cannes 2021 : compétition Un certain regard
 Festival du film de Cabourg 2022 : sélection Ciné Swan

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2021
Film dramatique français
Premier long métrage
Film sur la banlieue française

Mes frères et moi


An Cypripedium californicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Asa Gray. An Cypripedium californicum in nahilalakip ha genus nga Cypripedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cypripedium

Cypripedium californicum


La Belgique participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa  participation à des Jeux d'hiver.

Athlètes engagés
Aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, les athlètes de l'équipe de Belgique participent aux épreuves suivantes :

Médaillés

Résultats

Biathlon

Bobsleigh

Patinage artistique

Patinage de vitesse

Patinage de vitesse sur piste courte (short-track)

Skeleton

Ski alpin

Ski de fond

Snowboard

Références

Belgique
2022
Jeux olympiques d'hiver

Belgique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


27952 Atapuerca este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27952 Atapuerca este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Costitx de Ángel López și Rafael Pacheco. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 5,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia  Vesta

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

27952 Atapuerca


Apep (Apepi, Aapep veya Apophis olarak da yazılır), Mısır mitolojisinde, Nun'ın suyu dedikleri ve kutsal ettikleri Nil Nehri'nde yaşayan çok büyük bir yaratıktır. Devasa bir yılan olduğu söylenir. Şeytani bir cin/iblis olan Apep karanlığın ve kaosun tanrısı ve sembollerindendi. Varlığına dair inanç Orta Krallık döneminde ortaya çıkmış ve daha sonraki hanedanlıklar boyunca da devam etmiştir.

Bazı söylentilere göre de Ra her gün doğumunu başlatmak için 12. kapıya geldiğinde onu durdurmaya çalışırmış. Ayrıca Set'in firavunluğunu kaybetmesinden sonra Apep'le Ra'ya karşı birleştikleri de söylenir.

Mısır mitolojisi yaratıkları

Apep


KC Boutiette (born April 11, 1970) is an American speed skater from Tacoma, Washington, and a four-time Olympian.  He was first of the wave of inline speed skaters who made the transition from inline to ice in order to have a shot at going to the Olympics.

Biography
In 1993, he showed up at the Pettit National Ice Center in Milwaukee, Wisconsin, looking to improve his technique on inline skates, but ended up earning a spot on the team that would be sent to the 1994 Winter Olympics in Lillehammer, Norway.  Although he had been a champion inline speed skater for years, Boutiette at that time had no ice speed skating experience at all.  Nevertheless, within a few months he made the team.

Although Boutiette has never won an Olympic medal, he demonstrated to other American inline speed skaters that the opportunity was there if they would give it a shot.  Following in his footsteps were Apolo Ohno, Derek Parra, Jennifer Rodriguez (Boutiette's ex-wife), and Joey Cheek, who won seven medals at the 2002 Winter Olympics in Salt Lake City, Utah.  After 2002 he went out and hand-picked another former inline skater, Chad Hedrick, who went on to win three medals at the 2006 Winter Olympics in Torino, Italy, after switching to ice skating in 2003.  Now almost half of the Olympic team were inline skaters for whom he paved the way.  Boutiette skated in the team pursuit in the 2006 Olympics.

In the Netherlands, Boutiette participated as a marathon speed skater for several years and in this period he won the Six Days of the Greenery twice in 2003 and 2004.  He wore the Brussels sprout suit for ten days in between 2003 and 2005, the second in ranking after Cédric Michaud. In total he won 23 speed skating marathons on artificial tracks. He also was the leader in the Essent Cup for two days, wearing the orange suit.

Records

World records

Source: SpeedSkatingStats.com

Personal records

See also
 World Fit

References

 US Speedskating profile

External links

 KC Boutiette at SpeedSkatingStats.com

1970 births
Living people
American male speed skaters
Speed skaters at the 1994 Winter Olympics
Speed skaters at the 1998 Winter Olympics
Speed skaters at the 2002 Winter Olympics
Speed skaters at the 2006 Winter Olympics
Olympic speed skaters for the United States
World record setters in speed skating
Sportspeople from Tacoma, Washington

K. C. Boutiette


Le dème de Larissa, en  / Dímos Lariséon, est un dème du district régional de Larissa, en Thessalie, Grèce.

Le dème actuel résulte de la fusion, en 2010, des dèmes de Giánnouli, de Kiláda et de celui de Larissa.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle de la ville de Larissa s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Larissa

Dème de Larissa


El Faro Punta Angamos es un faro perteneciente a la red de faros de Chile. Se ubica en el sector de Punta Angamos en la Región de Antofagasta.

Referencias

Punta Angamos

Faro Punta Angamos