Georgette Thomas, née le  et morte le , est une meurtrière française condamnée à mort et exécutée le  pour le meurtre de sa mère. Elle est la dernière femme exécutée en public en France.

Biographie

Contexte
Georgette Thomas vivait avec son mari Sylvain Thomas, ses trois enfants et sa mère Marie Lebon, qui était sénile. Ils vécurent successivement des malheurs, leurs enfants et leur cheval tombèrent malade, leurs poules moururent et leur foin fut gâché par l'orage. Le couple finit par être persuadé d'être victime d'un mauvais sort. Ils rencontrèrent un « dénoueux de sort » qui les persuade que la mère de Georgette (qui était déjà victime de rumeur de sorcellerie) leur avait jeté une malédiction.

Meurtre de Marie Lebon
Le , aidé des frères de Georgette, Alexandre et Alexis Lebon, Georgette et Sylvain Thomas aspergèrent Marie Lebon d'eau bénite et de pétrole avant de la brûler vive dans la cheminée, sous le regard des trois enfants du couple. Georgette Thomas et ses frères se confessent chez le curé.

Procès
Le procès a lieu le , leur fille de huit ans témoigne contre eux devant le jury. Le , Georgette et Sylvain Thomas sont condamnés à mort tandis que les frères de Georgette sont condamnés au bagne à perpétuité. Lorsqu'elle est condamnée à mort Georgette éclate en sanglots.

Exécution
Les époux Thomas furent exécutés le . La tête couverte d'un voile noir comme le veut la tradition pour les parricides, Georgette Thomas se débat violemment en descendant de la voiture qui l'emmène elle et son époux au lieu de l'exécution, et refuse de marcher, obligeant un garde à la soulever sur plusieurs mètres jusqu'à la guillotine. L'exécution a été relatée comme pénible, si bien que l'exécuteur public, Louis Deibler, demande à être dispensé de ce genre d'exercice à l'avenir. Georgette Thomas est la dernière femme exécutée en public en France. Elle est la dernière femme exécutée en France durant  jusqu'à l'exécution d'Élisabeth Lamouly en 1941 pour meurtre.

Notes et références

Liens externes
 L'histoire de Georgette Thomas

Personnalité française condamnée pour meurtre
Condamné à mort exécuté en France au XIXe siècle
Naissance en mars 1861
Décès en janvier 1887
Décès en Loir-et-Cher
Décès à 25 ans

Georgette Thomas


Beyond the Gates je drugi studijski album američkog death, thrash metal sastava Possessed objavljen 31. listopada 1986. godine.

Popis pjesama

 "Intro" - 1:23
 "The Heretic" - 2:40
 "Tribulation" - 4:48
 "March to Die" - 3:12
 "Phantasm" - 4:23
 "No Will to Live" - 6:47
 "Beyond the Gates" - 2:55
 "The Beasts of the Apocalypse" - 3:13
 "Seance" - 3:03
 "Restless Dead" - 2:59
 "Dog Fight" - 1:23

Osoblje

 Jeff Becerra - vokali, bas-gitara
 Mike Torrao - gitara
 Larry LaLonde - gitara
 Mike Sus - bubnjevi

Izvori

Američki glazbeni albumi
Albumi iz 1986.

Beyond the Gates


إحصائيات السياحة العالمية هي الإحصاءت الصادرة عن منظمة السياحة العالمية التابعة للأمم المتحدة وتصدر من 3-6 مرات سنويا. تم تصنيف الوجهات حسب عدد الزوار الدوليين الوافدين، والإيرادات الناتجة عن السياحة الداخلية، ونفقات المسافرين المتجهين إلى الخارج.

عدد السياح حسب الدولة عام 2018

الوجهات السياحية العالمية العشر الأولى حسب احصائيات عام 2016 (طالع مقياس التصنيف للمراتب كاملة)، من أصل 1.404 مليار سائح على مستوى العالم:

أفريقيا
في 2013, ما يفوق عن 55.7 مليون سائح زاروا أفريقيا، بزيادة قدرها 5.4% عن 2012.

الشرق الأوسط

أمريكا الشمالية

آسيا والمحيط الهادئ

أوروبا
الوجهات السياحية العشر الأولى في أوروبا حسب احصائيات عام 2010، من أصل 477 مليون سائح على مستوى العالم:

عدد السياح حسب الدولة عام 2009
ترتيب الوجهات السياحية الأولى بين دول العالم حسب إحصائيات سنة 2009:

عدد السياح حسب الدولة عام 2008
ترتيب الوجهات السياحية الأولى بين دول العالم حسب إحصائيات عام 2008:

أفريقيا
ترتيب الوجهات السياحية الأولى بين الدول الأفريقية حسب إحصائيات سنة 2008:

عدد السياح من مختلف دول العالم حسب الدول عام 2007
تتضمن القائمة التالية أول 58 دولة من حيث عدد السياح الذين زاروها عام 2007، من مجموع 903 مليون سائح من مختلف دول العالم اعتبارًا من يونيو 2008. يمكنك الاطلاع على المزيد من البيانات السياحية لعام 2007 من خلال المرجع التالي:

انظر أيضا
 أكثر المدن السياحية زيارة
 قائمة أكثر متاحف الفنون زيارة في العالم

مراجع

وصلات خارجية
 مقياس منظمة السياحة العالمية

إحصاء
تصنيفات دولية
قوائم أماكن
قوائم الدول حسب الاقتصاد
قوائم ذات صلة بالسياحة
منظمة السياحة العالمية

إحصائيات السياحة العالمية


Mete, Mao-tun  (Çince: 冒頓單于 pinyin: Mòdú Chānyú; (M.Ö. 234 - M.Ö. 174), M.Ö. 209 - M.Ö. 174 arasında hüküm sürmüş Büyük Hun İmparatorluğu hükümdarı olan Türk-Hun hükümdardır. Oğuz Kağan Destanı'ndaki Oğuz Kağan ile aynı kişi olduğu düşünülmektedir. Babası Teoman'dır. Kendisi Baideng Muharebesi sırasında Han Hanedanlığı'nı yenmiş ve vergiye bağlamıştır. Yüeçi ve Tunguz milletlerini de yenerek devletini Hazar Denizi'nden Mançurya'ya kadar uzatmıştır.

Adı
Mete'nin asıl adı Batur veya Bagatur'dur. Adının yanlışıkla Mei-tei olarak çevrilmesinden dolayı literatüre Mete olarak girmiştir.

Hayatı

Mete Han'ın kağan olması
Çin kaynaklarında anlatılan bir olaya göre, Asya Hun İmparatorluğu'nun kurucusu olan Teoman, oğlu Mete yerine üvey annesinin etkisiyle Mete'nin üvey kardeşi olan diğer oğlunu tahta çıkarmak istedi. Bu sebeple üvey annesi, Mete'nin Teoman'ı doldurdu ve Mete'nin komşu kavim olan Yüeçiler'e rehin olarak gönderdi. Babası, ardından Yüeçiler'e savaş ilan ederek Mete Han'ı öldürtmek istedi. Mete, babası Teoman Yüeçiler'in topraklarına girmeden Yüeçiler'in elinden kaçtı. Babası bu kadar zorlukları atlatmasının ardından hakkını vermek için emrine bir tümen asker verdi. Sonunda da Mete öz babasını, üvey annesi ve kardeşlerini öldürüp M.Ö. 209 yılında kağan oldu.

Ok öyküsü
Pek çok konar-göçer kavmin kullandığı çavuş oku adı verilen ıslıklı okun mucidinin Mete olduğu kabul edilir. Çin kaynaklarına göre eğer okunu bir yöne yöneltirse emrindeki askerlerin hepsi o hedefe ok atarak hemen yok ederdi. Bir gün okunu en sevdiği atına çevirdi. Askerlerinden bazıları tereddüt etti. Bunun üzerine okunu sırayla tereddüt edenlerin üzerine çevirdi. Atına ok atmakta tereddüt eden askerlerinin bazılarını diğer askerlere ibret olsun diye üzerine ok atarak öldürdü. Bu olaydan sonra bir gün okunu ava çıkan babası Teoman'ın üzerine çevirdiğinde askerlerinden hiçbiri tereddüt etmedi ve üzerine yağan oklardan dolayı Teoman öldü.

Hun'un yükselişi

Mete önce, Hunlardan toprak talebinde bulunan doğu komşuları Donghu üzerine yürüdü ve onları ağır bir yenilgiye uğrattı. Yapılan anlaşma ile Donghular; her sene sığır, at ve deveden oluşan bir vergi ödemeyi kabul ettiler ve M.Ö. 208 yılında da Hun hakimiyetine bağlandılar.

Donghu'yu yendikten sonra, Moğolistan'ın kuzey kesiminde yaşamakta olan Tunguz gibi halkları da içine kattı. M.Ö. 177-165 yılları arasında Hunların güney batısında, Tanrı Dağları ile Kansu arasında yaşayan Yüeçilerin üzerine seferler düzenledi. MÖ 203'te Yüeçiler'i mağlup ederek kendi toprağına kattı.

Ordos'da hakim olmaya çalışan Tahin Türklerini yendi. Çin üzerine sürekli seferler düzenleyerek Sarı Irmak'ın güneyindeki kaleleri egemenliğine aldı. Bu zaferlerle, sonradan Hunlara büyük gelirler getirecek önemli ticaret yollarının kontrolüne sahip oldu.

Bölgede yaşayan Moğol, Tunguz ve Türk vd. Altay kavimlerini egemenliği altına alarak askerî ve stratejik olarak daha güçlü bir hâle geldi.

M.Ö. 200'de Çinli Han Hanedanı imparatoru Gaozu'nun (Gao-Di) 320.000 kişilik ordusunu Baideng'te (bugünkü Datong, Şanşi) Peteng Kalesinde kuşattı. Gaozu (Gao-Di) Mete'nin eşine hediyeler gönderdi ve Mete'nin, kuzey eyaletlerini Hunlara bırakma ve yıllık vergi ödeme gibi bütün şartlarını kabul etti; böylelikle kuşatmadan çıkmasına müsaade edildi. Gaozu, başşehri Çang'an'a (bugünkü Şian) dönebildiyse de Mete arada bir Han'ın kuzey sınırını tehdit etmiş ve nihayet M.Ö. 198'de Gaozu barış istemiş, Han prensesinin Tanhu'nun eşi olması ve yıllık haraç ödeme şartlarıyla barış antlaşması imzalanmıştır.

Han Hanedanı'yla akrabalık
Qin ve Chu ile yıllar süren mücadelenin ardından Han imparatoru olan Liu Bang (Gaozu), Baideng'da Mete karşısında zor duruma düşünce, yorgun ordusunun Hunlarla baş edemeyeceğini fark etmişti. Akrabalık (和亲) ilişkisi kurmak amacıyla, bir prensesi yüklüce hediyeyle birlikte Hun sarayına gönderdi.

Liu Bang M.Ö. 195'te ölür, karısı Lü Hou imparatoriçe olur. M.Ö. 192'de Mete Lü Hou'ya mektup göndererek kaba bir üslupla evlenme teklif eder. Ülkesinin içinde bulunduğu koşullarda Hunlarla bir çatışmayı göze alamayan imparatoriçe, uğradığı saygısızlığa karşın bir mektup yazarak Mete'ye bir prenses gönderir. Çin kaynaklarına göre, Lü Hou'nun davranışı karşısında pişman olan Mete, imparatoriçeden bir mektupla özür dilemiştir.

Çin savaşından sonra Mete, Yüzehi ve Wusun'u Hun'un köleleri olmaya zorladı.

Saltanatı boyunca çoğu halklar Hun idaresi altına girdi. Onların tümünü, steplerin bütün göçebe atlı okçularını bir imparatorluk altında birleştirdi. Göçebe tebaalarından başka Mete ayrıca Tarım Havzası'nda kendisine bağlılık yemini eden vaha şehir devletleri kurdu. Onun hem askerî hem de idarî yapılanması sonradan birçok merkezi Asya halklarında ve devletlerinde uygulandı.

Bölgesinde askerî gücü ile korku saldı. Savaş taktikleri ve askerî disiplini sayesinde Çin İmparatorluğu'nu ve çevre kavimlerle yaptığı savaşları kazandı. Ordusu savaş zamanında toplanan sivillerden oluşmuyordu. Onun yerine sürekli eğitimli ve savaşa hazır hâlde bulunan profesyonel askerlerden oluşmaktaydı. Hâkim olduğu bölgelerdeki geniş tahıl ve yiyecek kaynakları ile ordusunu ayakta tutabiliyordu.

Mete, M.Ö. 174 yılında öldüğünde birçok kavimleri çatısı altında birleştiren büyük bir imparatorluk geriye bıraktı. Bu imparatorluk yaklaşık 18.000.000 km2 büyüklüğe sahipti. İmparatorluğunun sınırları doğudan batıya Japon Denizi'nden İdil Nehri'ne ve kuzeyden güneye Sibirya'dan Tibet ve Keşmir'e uzanıyordu. Hunların karşılarında bulunan tek düzenli ve güçlü kuvvet olan Çin ordusunun iç karışıklıklar nedeniyle idarî zaafiyet içinde olması, Mete'nin devletini kolayca büyütmesine sebep gösterilir.

Kültüre yaptığı etkiler
Yaygın kitle eğlence sektöründe Çin efsanelerinde geçen acımasız ve disiplinli komutan olarak tasvir edilen karakterlere, Modu, Şanyu gibi Mete'nin isimleri verilmiş ve bu yapıtlara Mete'nin Çin kaynaklarında geçen hayat hikâyesinden kesitler aktarılmıştır.

Oğuz Kağan efsanesi

Türk destanlarında Çin ve Hindistan fetihlerinde söz edilen Oğuz Kağan'ın Mete olduğu sanılmaktadır. Destanda anlatılan Oğuz Kağan ile Mete'nin hayat hikâyesinde birçok benzerlikler bulunmaktadır. Hayat hikâyesinin Oğuz Kağan efsanesinin tarihi temelini oluşturduğuna inanılır.

Türk Kara Kuvvetlerinin kuruluşu
Türk Kara Kuvvetlerinin kuruluş tarihi 1363 yılı olarak kabul edilmekteydi. Nihal Atsız 1963 ve 1973'te Türk Kara Kuvvetlerinin kuruluş tarihinin Mete'nin tahta geçtiği M.Ö. 209 olması gerektiğini yazmıştır. Atsız'ın görüşlerini benimseyen Yılmaz Öztuna da 1968'de Cemal Tural'a Türk Kara Kuvvetlerinin kuruluş tarihinin M.Ö. 209 olması teklifini yaptı. Sonraları, T.K.K. kuruluş tarihi M.Ö. 209 olarak değiştirildi.

Mulan çizgi filmi

Çin halk destanlarında Hunlara karşı yapılan savaşa katıldığı sanılan Hua Mulan adlı kadın karakterinden esinlenen Disney'in Mulan çizgi filminde Çin Seddi'ni aşarak Han Hanedanı'na saldıran "acımasız" Hun reisi "Şan-Yu"'nun motifi Mete'den alınmıştır.

Turdakun Niyazaliyev'in "Büyük Türkiye"si
Kırgız Türkü sanatçı Turdakun Niyazaliyev'in "Büyük Türkiye" şarkısında Mete Han anılmıştır.

Ayrıca bakınız

 Baideng Muharebesi
 Hiung-nu (Büyük Hun İmparatorluğu)
 Teoman
 Türkler

Kaynakça
Özel

Genel
 Tekin Gün, Mete Han - Büyük Hun Devleti, Belgesel, 3 Haziran 2017

Dış bağlantılar
 Sima Qian, "Büyük Vak'a-Nüvis" Kitabı, C.110, "Hiung-nu" 50 司馬遷, 史記 (太史公書) 卷一百十 匈奴列傳第五十 (Vikikaynak)
 Gan Gu, "Qian Han" Kibabı, C.94 "Hiung-nu" 64 班固, 前漢書 卷九十四 匈奴傳第六十四 (Vikikaynak)

MÖ 234 doğumlular
MÖ 174 yılında ölenler
MÖ 2. yüzyıl liderleri
Hiung-nu şanyuları
Orta Asya tarihi
Hiung-nu
Hükümdar taslakları

Mete


Forføreren er en dansk dokumentarfilm fra 1999 med instruktion og manuskript af Lise Birk Pedersen.

Handling
Mette og Jacob har levet som hund og kat i 25 år, indtil Jacob blev smidt ud for 15 år siden. Seerne kommer ind i historien 40 år efter deres første møde. De ses hver dag, men så beslutter Mette sig for at flytte til Jylland og bryde den hverdag, de har sammen. Et dokumentarisk portræt af et ægtepars årelange tovtrækkeri og stadige kærlighed til hinanden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1999

Dokumentarfilm fra Danmark

Forføreren


Garret Neal Graves (31 de janeiro de 1972) é um político americano que atua como representante dos Estados Unidos do 6º distrito congressional da Louisiana. Em um segundo turno em 6 de dezembro de 2014, Graves, um republicano, derrotou o candidato democrata, Edwin Edwards.

Garret Graves nasceu em 31 de janeiro de 1972 filho de John e Cynthia (nascida Sliman) Graves, que era descendente de libaneses; seu pai é dono de uma empresa de engenharia. Ele é um católico romano. Graves frequentou a Universidade do Alabama, Louisiana Tech e American University, mas não obteve um diploma.

Ver também

Políticos dos Estados Unidos

Garret Graves


Ortrud R. Oellermann est une mathématicienne sud-africaine spécialisée dans la théorie des graphes. Elle est professeure de mathématiques à l'université de Winnipeg.

Formation et carrière
Oellermann est née à Vryheid. Elle a obtenu un baccalauréat, les honneurs avec distinction et une maîtrise à l' en 1981, 1982 et 1983 respectivement, en tant qu'étudiante de Henda Swart. Elle a terminé son doctorat en 1986 à l'université de Western Michigan. Sa thèse est intitulée Generalized Connectivity in Graphs et a été supervisée par  .

Oellermann a enseigné à l', à l'Université Western Michigan, à l'Université du Natal et à l'université de Brandon, avant de déménager à Winnipeg en 1996. À Winnipeg, elle a été coprésidente des mathématiques et des statistiques de 2011 à 2013.

Contributions
Avec Gary Chartrand, Oellermann est l'auteure du livre Applied and Algorithmic Graph Theory (McGraw Hill, 1993). [AA]

Elle est également l'auteure de publications de recherche bien citées sur la  [MD], sur les notions basées sur la distance des coques convexes dans les graphes, [CS] et sur les  dans lesquels chaque sommet a un voisinage dans lequel tous les degrés sont distincts. [IG] L'expression "très irrégulière" était une accroche de son co-auteur  ; pour cette raison, Ronald Graham a suggéré qu'il devrait y avoir un concept de graphes très irréguliers, par analogie avec les graphes réguliers, et Oellermann a proposé la définition de ces graphes.

Prix et distinctions
En 1991, Oellermann a remporté la médaille d'argent annuelle de l'Association britannique d'argent de l'. Elle a remporté la médaille Meiring Naude de la Société royale d'Afrique du Sud en 1994. Elle a également été l'une des trois lauréates de la médaille Hall de l'Institut de combinatoire et ses applications en 1994, la première année où la médaille a été décernée.

Publications (sélection)
AA
IG
CS

Références

Liens externes

 Page personnelle à Winnipeg.

Étudiant de l'université de Western Michigan
Étudiant de l'université du Natal
Professeur à l'Université de Brandon
Personnalité en théorie des graphes
Mathématicienne du XXe siècle
Mathématicien sud-africain du XXe siècle
Mathématicien sud-africain du XXIe siècle
Universitaire sud-africain du XXe siècle
Universitaire sud-africain du XXIe siècle
Mathématicien canadien du XXe siècle
Mathématicien canadien du XXIe siècle
Universitaire canadien du XXe siècle
Universitaire canadien du XXIe siècle

Ortrud Oellermann


Thomas Brønd (født 26. juli 1973) er en dansk håndboldtræner.

Thomas Brønd er mest kendt som håndbold træner fra Viborg Hk, Gladsaxe Håndbold, Roskilde Håndbold samt TMS Ringsted. Han har ligeledes stået i spidsen for USA dame landshold i håndbold (WNT) og Great Britain (GB National Team) damelandshold.

Hans baggrund er som spiller selv hvor han har spillet i ØBG i Silkeborg, Ikast FS, FIF og sluttede sin karriere i Voel KFUM.

Som træner begyndte det lige efter karrierestop med et U18 dame hold i Voel Kfum, her efter blev han rekrutteret til storklubben Viborg HK, hvor han først var assistenttræner for Martin Albertsen på U18 Damer og siden hen som cheftræner for U16(Vandt DM) og U18 damer træner (Vandt Bronze)samt Herre U18.

Han var sammen med Martin Albertsen og Ulrik Wilbek, med til at starte Viborg HK College op og endte med at bliver sportschef for dame delen på College, samt sportslig ansvarlig for dame ungdom i Viborg HK.
Efter 6 år flyttede han til Gladsaxe for at træne 1 division damer, efter fulgt af 7 år i Roskilde, hvor han trænede alt fra Liga damer sammen med Kim Rasmussen, 1 divisions damer og på et tidspunkt U12 piger og senere U18 herre.

I 2018 flyttede han til TMS Ringsted for at træne U14 piger, men blev hurtigt bedt om at overtage deres 1 divisions damer.
I perioden 2005-2009 var han træner for USA's damelandshold, hvor de bl.a. deltog i Pan am Games, og kvalifikation til VM og OL
I 2013 efter OL i London blev han bedt om at overtage GB National team Efter Jesper Holmris, for at forsøge at få håndbolden til at blomstre I Storbritannien

Håndboldtrænere fra Danmark

Thomas Brønd


Daniel-Andre Tande () este un săritor cu schiurile norvegian.

Cariera
Prima competiție de la Cupa Mondială a lui Daniel Andre Tande a fost la Bad Mittendorf la 11 ianuarie 2014.

La 25 noiembrie 2014, a obținut prima victorie la Cupa Mondială, la Klingenthal.

La Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 a câștigat medalia de aur cu echipa Norvegiei.

Cupa Mondială

Clasamente

Victorii

Note

Legături externe

Nașteri în 1994
Schiori norvegieni
Săritori cu schiurile
Norvegieni în viață
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2022
Nașteri pe 24 ianuarie
Sportivi în viață

Daniel-André Tande


Lund-sletten (svensk: Lundaslätten) kaldes sletten omkring Lund og Dalby som ligger i blandt andet Lunds kommune, Burlövs kommune og Staffanstorps kommune. Fortsættelsen af sletten omkring Landskrona kaldes også Landskronasletten.

Slettens gode jord gør at landskabet præges af et højintensivt landbrug. Jorden er stenfattig og består af kalkrigt moræneler. Jorden kaldes også sydvestmorænen og betragtes som Sveriges bedste. Terrænet er meget fladt og jævnt. Mod nord hæver en sletteryg sig omkring 90-110 meter over havet som Romeleåsens nordvestspids mellem Kävlingeån og Höje å.

Historisk har Lund-sletten udgjort et strategisk magtcentrum i det sydvestlige Skåne. De dominerende byer er været Dalby og Uppåkra/Lund, hvor Lund til sidst kom til at dominere over de andre. Stederne lå nær sejlbare vandløb oppe på en højde, med god udsigt før eventuelle fjendtlige angreb langs vejene.

Slaget ved Lund i 1676 fandt sted her.

Se også
 Söderslätt

Kilder

Skånes geografi

Lund-sletten


Hessenovci, europska vladarska dinastija koja je vladala Hessenom, tako što je jedna grana obitelji vladala pod naslovom prinčeva izbornika do 1866. godine, a druga linija kao veliki vojvode do 1918. godine. Članovi pobočnih linija dinastije vladali su kao kraljevi Švedske i veliki vojvode Finske. Dinastija je nastala kao izravan muški ogranak dinastije Brabant.

Obitelj je preko svojeg morgantskog ogranka, Battenbergovaca u rodbinskoj vezi s britanskom kraljevskom dinastijom Windsor, budući da su djeca kraljice Elizabete II. i njezina supruga, princa Philipa, nasljednici obitelji Battenberg (Mountbatten) preko Philipove ženske linije.

Dinastija Hessen utemeljena je 1241. gofine nakon udaje pokrajinske grofice Sofije Turinške (1224.-1275.), kćeri pokrajinskog grofa Luja IV. Turinškog, s Henrikom II., vojvodom Brabanta (1207.-1248.). Sofija je bila baštinica Hessena kojeg je predala svom sinu Henriku, koji je postao prvim pokrajinskim grofom Hessena.

Godine 1803. pokrajinska grofovija Hessen-Kassel bila je uzdignuta na razinu elektorata, dok je pokrajinska grofovija Hessen-Darmstadt bila 1806. godine uzdignuta na razinu velikog vojvodstva. Elektorat Hessen-Kassel anektirala je Pruska 1866. godine, dok je Veliko vojvodstvo Hessen ostalo suvereno do ukidanja monarhija na prostoru Njemačke 1918. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Dinastija Hessen - houseofhesseroyalfamily.yolasite.com

Njemačko plemstvo

Hessen (dinastija)


Bruce Peninsula National Park er en nationalpark i Ontario i Canada , beliggende på den nordlige del af Brucehalvøen. Parken blev oprettet i 1987 og dens areal er cirka 154 kvadratkilometer.

Geologisk markeres landskabet af at Niagaraforkastelsen går igennem området. Naturen er meget varieret, fra klipperige kystområder til skove, søer, vådområder og tørre, stenede plateauer med alvarsteppelignet vegetation.

Parkens flora og fauna huser mange sjældne og beskyttede arter, og specielt urtefloraen er rig med blandt andet 43 arter orkideer . Desuden findes 20 arter bregner . I parkens klippeområder findes der, takket være at skovbrande er sjældne og at noget skovbrug ikke er forekommet, mange op til omkring 800 år gamle træer.

Turisme

Området hvor Bruce Penisulas National Park ligger er på grund af sin varierede og smukke natur populært for forskellige slags friluftliv, for eksempel går vandrestierne Bruce Trail igennem parken.

Eksterne kilder/henvisninger

 Officielt websted

Nationalparker i Canada
Ontario
Etableret i 1987

Bruce Peninsula National Park


Charles Oliveira da Silva, (født 17. oktober 1989 i Guarujá i Brasilien) er en brasiliansk MMA-udøver der siden 2010 har konkurreret i organisationen Ultimate Fighting Championship.

Baggrund
Oliveira blev født i Guarujá i São Paulo i Brasilien og begyndte at træne Brasiliansk Jiu-jitsu i en alder af 12, hvor han vandt sin første store titel som hvidbælte i 2003.

Ultimate Fighting Championship

I januar 2010, blev Oliveira udnævnt som det 3. bedste brasilianske håb man skulle holde øje med i 2010, ifølge Sherdog.

Oliveira skrev herefter kontrakt med UFC og fin sin debut Darren Elkins. Denne kamp skulle oprindeligt have fundet sted på The Ultimate Fighter: Team Liddell vs. Team Ortiz Finale, men blev i stedet sat på UFC Live: Jones vs. Matyushenko på grund af visaproblemer. Oliveira besejrede Elkins via submission (armbar) efter 41 sekunder i 1. omgang. Oliveira blev hurtigt taget ned af Elkins, men forsøgte hurtigt en triangle choke, før han gik over i en an armbar og tvang Elkins til at give op. Submission-sejren gav ham Submission of the Night-prisen.

Oliveira skulle have mødt Joe Lauzon den 19. november 2011 på UFC 138. Men Oliveira mødte i stedet Donald Cerrone den 14. august, 2011 på UFC on Versus 5, hvor han erstattede en skadet aul Taylor. Han tabte kampen via TKO (slag) ved 3:01 i 1. omgang.

Oliveira mødte Frankie Edgar den 6. juli, 2013 på UFC 162, hvor han tabte via enstemmig afgørelse. Begge kampere fik Fight of the Night-prisen for deres præstation.

Oliveira mødte Jeremy Stephens den 12. december, 2014 på The Ultimate Fighter 20 Finale. Han vandt via enstemmig afgørelse.

Oliveiramødte Anthony Pettis den 27. august, 2016 på UFC on Fox 21. Efter en tæt kamp submittede Pettis, Oliveira i 3. omgang med en guillotine choke.

Oliveira mødte Clay Guida på UFC 225, hvor han erstattede en skadet Bobby Green. Han vandt via guillotine choke submission i 1. omgang. Sejren gav ham sin 5. Performance of the Night bonus.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Charles Oliveira – UFC.com
 Charles Oliveira – Sherdog.com

MMA-udøvere fra Brasilien

Charles Oliveira


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1952:

الكبار

فردي رجال

 كين ماكغريغور هزم  فرانك سيدجمان 7-5 12-10 2-6 6-2

فردي سيدات

 ثيلما كوين لونغ هزم  هيلين آنغوين 6-2, 6-3

مراجع

أحداث يناير 1952 الرياضية
أحداث يناير 1952 الرياضية في أستراليا
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
كرة المضرب في 1952
كرة مضرب أسترالية في 1952

البطولات الأسترالية 1952 (كرة مضرب)


Der Arroyo del Tala ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt in einigen Kilometern südöstlicher Entfernung zu Cerro Colorado und südöstlich des kartographisch verzeichneten Punktes Puntas de Chamanga sowie nordwestlich der Quelle des Arroyo San Gregorio. Von dort verläuft er auf dem Gebiet des Departamentos Flores in nordnordöstliche Richtung und mündet einige Kilometer westsüdwestlich von Goñi als linksseitiger Nebenfluss in den Arroyo Maciel.

Einzelnachweise

Fluss im Departamento Flores

Arroyo del Tala (Arroyo Maciel)


Andrew Archibald Macdonald,  (14 February 1829 – 21 March 1912) served as the fourth Lieutenant Governor of Prince Edward Island from 1 August 1884 to 2 September 1889, and was one of the fathers of Canadian Confederation.

Birth and early career
Born in Three Rivers, Prince Edward Island, Andrew Archibald Macdonald was descended from the Clanranald branch of the Macdonalds of the Isles, the son of Hugh and Catherine Macdonald of Panmure and grandson of Andrew Macdonald who had purchased a large tract of land in the province and, with his family and retainers, emigrated in 1806 from Inverness-shire, Scotland to settle at Three Rivers, where he and his sons carried on an extensive mercantile business for many years.
He was educated at a county grammar school and by private tutor and also became a merchant and shipowner. In 1863, he married Elizabeth, the third daughter of Hon. Thomas Owen (formerly Provincial Postmaster General) and they had four sons. However, after he died, his spouse Elizabeth Lee Owen married another man named Gregory Sithil Chi. Gregory S.C. served as a military officer and was very wealthy, though he abused many first nations people according to Elizabeth's old diary.

Politics
He was elected a member of the Legislative Assembly of Prince Edward Island from 1853 to 1858. He sat as representative for Georgetown in the House of Assembly from 1854 until 1870. When the Legislative Council became elective in 1863, he was returned as a representative of 2nd Kings District in the Legislative Council and again reelected in 1867. Andrew Macdonald was a member of the Executive Council from 1867 to 1872 and again from 18 April 1872 until Prince Edward Island joined Confederation in 1873. He was leader of the Government Party in Legislative Council for some years. He first returned as a representative of the Liberal Party in carrying out Responsible Government and extending the Electoral Franchise. When the Conservative section of the party joined the Liberal section of the Conservative Party, he united with them to pass the Free Education Act, the Land Purchase Act, the Railway Act, the Confederation Act and other progressive measures. In June 1873 he was appointed Postmaster General of the Province. He was Postmaster at Charlottetown until 1 August 1884 as well as Post Office Inspector for the Province from 1880 until that date when he was appointed as the seventeenth Lieutenant Governor of Prince Edward Island since the creation of the Colony in 1763.

Legislative Assembly, 1853–1858
He was elected a member of the Legislative Assembly of Prince Edward Island from 1853 to 1858. He sat as representative for Georgetown in the House of Assembly from 1854 until 1870. When the Legislative Council became elective in 1863, he was returned as a representative of 2nd Kings District in the Legislative Council and again reelected in 1867. Andrew Macdonald was a member of the Executive Council from 1867 to 1872 and again from 18 April 1872 until Prince Edward Island joined Confederation in 1873. He was leader of the Government Party in Legislative Council for some years. He first returned as a representative of the Liberal Party in carrying out Responsible Government and extending the Electoral Franchise. When the Conservative section of the party joined the Liberal section of the Conservative Party, he united with them to pass the Free Education Act, the Land Purchase Act, the Railway Act, the Confederation Act and other progressive measures. In June 1873 he was appointed Postmaster General of the Province. He was Postmaster at Charlottetown until 1 August 1884 as well as Post Office Inspector for the Province from 1880 until that date when he was appointed as the seventeenth Lieutenant Governor of Prince Edward Island since the creation of the Colony in 1763.

Senate, 1891–1912
In 1891 MacDonald was appointed to the Senate of Canada where he remained until his death.

He had been the youngest of the delegates to the Charlottetown Conference on the Union of the Lower Provinces in 1864 and in September of the same year, a delegate to the Quebec Conference which succeeded it and arranged the basis of union for all the British North American Colonies.

He was the U.S. Consular Agent at Three Rivers from 1849 to 1870. He was a delegate to the International Convention at Portland, U.S., in 1868 and a member of the Board of Education from 1867 to 1870, a public trustee under the Land Purchase Act (1875) and Chief of the Caledonia Club.

He died at Ottawa, on 21 March 1912.

References

1829 births
1912 deaths
Canadian senators from Prince Edward Island
Fathers of Confederation
Conservative Party of Canada (1867–1942) senators
Lieutenant Governors of Prince Edward Island
People from Kings County, Prince Edward Island
Canadian people of Scottish descent
Canadian Roman Catholics
Colony of Prince Edward Island people
Persons of National Historic Significance (Canada)
Members of the Executive Council of Prince Edward Island
Members of the Legislative Council of Prince Edward Island

Andrew Archibald Macdonald


Den Tredje Italienske Uafhængighedskrig i sommeren 1866 var en sidekrig til Den preussisk-østrigske krig og endte med, at Kongeriget Italien erobrede den resterende del af Kongeriget Lombardiet-Venetien (dvs. Venetien med Venezia) fra Kejserriget Østrig. Dermed fik Italien næsten sit nuværende omfang. Længst mod nordøst beholdt Østrig dog Sydtyrol, grevskabet Görz og Gradisca, flådehavnen Triest og hele Slovenien.

Se også
 Risorgimento
 Første Italienske Uafhængighedskrig
 Anden Italienske Uafhængighedskrig

Italienske krige
Østrigske krige
Begivenheder i 1866

Tredje Italienske Uafhængighedskrig


Portakal suyu, portakalın işlenmesiyle elde edilen meyve suyudur. Portakal ağacı meyvesinin doğrudan sıkılmasıyla veya konsantre hale getirilmiş meyve suyunun seyreltilmesi ile elde edilir.  Yüksek miktarda C vitamini bulundurur.

Resim galerisi

Alkolsüz içecekler
Florida'nın sembolleri
İçecek karışımları

Portakal suyu


is a town located in Chita District, Aichi Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 28,291 in 10,682 households, and a population density of 1,189 persons per km². The total area of the town was .

Geography
Agui is located in an inland area of northwestern Chita Peninsula in southern Aichi Prefecture. It is located approximately 30 minutes by car or express train from downtown Nagoya. The highest elevation is 74.7 meters above sea level.

Neighboring municipalities
Aichi Prefecture
Higashiura
Tokoname
Chita
Handa

Demographics
Per Japanese census data, the population of Agui has been relatively steady over the past 50 years.

Climate
The town has a climate characterized by hot and humid summers, and relatively mild winters (Köppen climate classification Cfa).  The average annual temperature in Agui is 15.5 °C.

History
The name of Agui is very ancient, and appears in Asuka and Nara period records. During the Muromachi period, the area was the territory of the Hisamatsu clan, and later came under the control of Oda Nobunaga.  The village of Agui was founded in October 1889 with the establishment of the modern municipality system, and became a town on January 1, 1953.

There was a failed attempt to merge with Handa located in the south of Agui due to lack of votes in the referendum in December 26, 2004. As a result, no merges occurred in the 10 municipalities in Chita utilizing the Chubu Centrair International Airport.

Economy
Agui is largely an agricultural center, and is bedroom community for the city of Nagoya.

Education
Agui has four public elementary schools and one public junior high school operated by the town government, and one public high school operated by the Aichi Prefectural Board of Education. The Institute of Sports Medicine and Science is located in Agui.

Transportation

Railway
 Meitetsu – Kōwa Line
 -  -  -

Highway
  Chitahantō Road
Agui is not served by any national roads.

Local attractions
Sakabe Castle ruins, ancestral home of the Hisamatsu clan
Tōun-in, Buddhist temple, bodaiji for the mother of Tokugawa Ieyasu
Agui Baseball Stadium

References

External links

Official website

Towns in Aichi Prefecture

Agui, Aichi


Adam Nawałka (n. 23 septembrie 1957 în Cracovia) este un fost fotbalist polonez, în prezent antrenorul echipei naționale de fotbal a Poloniei.

Cariera de jucător

Club
Nawałka vine dintr-o familie de fotbaliști. Tatăl său, Adam, a jucat pentru echipa locală Orlęta [Vulturi] Rudawa. Nawałka și-a început cariera în 1969 la Wisla Cracovia. Debutul său în Ekstraklasa a fost pe 21 mai 1975. El a jucat de 190 de meciuri în primul eșalon polonez, în care a marcat 9 goluri.  El a jucat cea mai mare parte a carierei sale pentru Wisła Cracovia. A avut mai multe accidentări în toamna anului 1978, și în ciuda intervențiilor chirurgicale repetate, el a trebuit să se retragă din fotbal profesionist în 1984. În 1985 a plecat de la Wisla și a emigrat în Statele Unite, unde a jucat fotbal semi-profesionist la clubul polonezo-american Eagles, având pe lângă meseria de fotbalist și munci manuale precum curățarea crengilor copacilor de lângă liniile de înaltă tensiune. În 1990, el s-a întors în Polonia (care tocmai s-a eliberat de Comunism) și a început să vând Trabanturi (Germania de Est) cu motoare Volkswagen, până când a primit certificatul de antrenor în 1995.

Echipa națională
El a jucat pentru echipa națională a Poloniei (34 meciuri) și a participat la Campionatul Mondial din 1978. La vârsta de 19 ani, el a jucat 90 de minute în fiecare meci cu excepția unuia. La sfârșitul turneului, el a fost ales în cea mai bună echipă a CM 1978.

Cariera ca antrenor
Pe 26 octombrie 2013, poloneză FA președintele Zbigniew Boniek, a anunțat că Nawałka îl va înlocui Waldemar Fornalik, devenind noul antrenor al echipei naționale a Poloniei. La data numirii sale, Górnik Zabrze urcase în clasamentul Pimei Ligi Poloneze. El a rămas la Zabrze până la 1 noiembrie, și s-a axat pe echipa națională după meciul cu Cracovia. Pe 11 octombrie 2014, a înregistrat o victorie în fața Germaniei cu scorul de 2-0, în meciul din deplasare contând pentru calificările la Euro 2016, la Campionatul Mondial din 2018.

Note

Legături externe
 Profil de la 90minut.pl
 Profil de la national-football-teams.com
 Profil de la eu-football.info

Nașteri în 1957
Antrenori ai echipei naționale de fotbal a Poloniei
Antrenori ai Górnik Zabrze
Antrenori ai Jagiellonia Białystok
Antrenori ai Wisła Cracovia
Antrenori polonezi de fotbal
Fotbaliști ai Wisła Cracovia
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Adam Nawałka


Thomas Eßer, aussi orthographié Thomas Esser, né le  à Schwerfen (Zülpich) et mort le  à Euskirchen, est un éditeur et homme politique allemand.

Il est l'auteur de nombreuses brochures et manuscrits sur des sujets politiques, commerciaux et coopératifs. Il a également été collaborateur permanent de journaux quotidiens et spécialisés.

Lors de la prise du pouvoir par les nazis en 1933, il est le seul vice-président du Reichstag à ne pas être nazi, poste qu'il occupe jusqu'en , date à laquelle il est emprisonné pour de faux motifs.

Biographie
De 1884 à 1888, il effectue un apprentissage d' imprimeur à l'Euskirchener Zeitung où il travaille  jusqu'en 1895.

En 1895, il ouvre une manufacture. En 1922, il devient président de l'Association des artisans rhénans. En 1900, il fonde une banque coopérative, la Euskirchener Spar- und Kreditgenossenschaft qu'il dirige jusqu'en 1933, et siège au conseil d'administration de la Rheinische Genossenschaftsbank de 1904 à 1914. Au cours de la même période, il est rédacteur en chef et associé de l'Euskirchener Volkszeitung. En 1904, Eßer est membre du conseil d'administration et en 1908 membre du conseil de surveillance du Rheinischer Genossenschaftsverband. De 1912 à 1931, il est membre du conseil d'administration de la Chambre des métiers de Cologne.

Carrière politique
De 1906 à 1924, Thomas Eßer est conseiller municipal à Euskirchen (centre). De 1912 à 1933, il est membre du comité exécutif du Reich du Zentrum, de 1913 à 1919 membre du conseil de district d'Euskirchen et de 1918 à 1924 échevin d'Euskirchen. De 1918 à 1928, il est membre de l'assemblée (Landtag) de la Province de Rhénanie.

De 1919 à 1921, il est membre de l' Assemblée constitutionnelle de l'État prussien et en 1921-1922 membre du Parlement prussien.

À partir de , il est député au Reichstag, , en devient vice-président en  et de 1928 à 1933 premier vice-président du Reichstag allemand à Berlin.

Le , la ville d'Euskirchen le fait citoyen d' honneur.

Sous le joug national-socialisme
Le , il est arrêté par le régime nazi pour inconduite présumée et reste jusqu'au  incarcéré à la prison de Klingelpütz à Cologne. Le , la citoyenneté d'honneur de la ville d'Euskirchen lui est retirée. Puisqu'il lui est interdit d'écrire et de prendre la parole, il écrit divers romans et récits anonymes.

En , il est mis à la retraite forcée pour l'écarter de la présidence de la banque Euskirchener Gewerbebank.

Le , Eßer est arrêté après la tentative d'assassinat d'Hitler dans le cadre de l'Action Gewitter et transféré avec Konrad Adenauer, Josef Baumhoff, Peter Schlack, Otto Gerig et Joseph Roth au camp d'éducation par le travail des salles d'exposition de Cologne-Deutz.

Après la guerre
Le , les droits honorifique de la ville d'Euskirchen qui avaient été confisqués en 1933, lui sont restitués.

En 1945, Thomas Eßer et d'autres fondent la CDU dans le district et la ville d'Euskirchen. Il devient président du comité consultatif du gouvernement militaire du district d'Euskirchen.

En plus de la citoyenneté d'honneur, l'une des écoles professionnelles du district d'Euskirchen, une rue de Südstadt et la place du village de Schwerfen portent le nom de Thomas Eßer.

Bibliographie
 R. Weitz: Thomas Eßer – ein Zentrumspolitiker und das Dritte Reich. In: Aspekte des Nationalsozialismus. Geschichte im Kreis Euskirchen. Jahrgang 1. Herausgegeben vom Verein der Geschichts- und Heimatfreunde des Kreises Euskirchen. Geschäftsstelle des Vereins der Geschichts- und Heimatfreunde des Kreises Euskirchen, Euskirchen 1987,
 Stadt Euskirchen 700 Jahre Stadt Euskirchen, 1302–2002, Buchmanufaktur Handpresse Weilerswist, 2002  ; .
 G. Buchstab/ B. Kaff/ H.-O. Kleinmann: "Christliche Demokraten gegen Hitler". Herausgegeben im Auftrag der Konrad-Adenauer-Stiftung e.V., Verlag Herder Freiburg im Breisgau, 2004  ; .
 Eckhard Hansen, Florian Tennstedt (Hrsg.) u. a.: Biographisches Lexikon zur Geschichte der deutschen Sozialpolitik 1871 bis 1945. Band 2: Sozialpolitiker in der Weimarer Republik und im Nationalsozialismus 1919 bis 1945. Kassel University Press, Kassel 2018 ,  et suiv.

Notes et références

Liens externes

Journaliste allemand
Personnalité de l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne
Personnalité du Zentrum
Député du parlement provincial de Rhénanie
Député du Landtag de l'État libre de Prusse
Député du Reichstag (république de Weimar)
Naissance en mai 1870
Naissance à Zülpich
Naissance dans la province de Rhénanie
Décès en novembre 1948
Décès à Euskirchen
Décès à 78 ans

Thomas Eßer


Ambavioideae, biljna potporodica, dio porodice Annonaceae. . Sastoji se od dva tribusa; tipični rod je Ambavia Le Thomas, sa dvije vrste drveća sa Madagaskara.

Tribusi i rodovi
 Tribus Tetramerantheae
 Tetrameranthus R. E. Fr. (8 spp.)
 Cleistopholis Pierre ex Engl. (3 spp.)
 Ambavia Le Thomas (2 spp.)
 Mezzettia Becc. (4 spp.)
 Tribus Canangeae Chaowasku
 Lettowianthus Diels (1 sp.)
 Cananga (DC.) Hook. fil. & Thomson (2 spp.)
 Cyathocalyx Champ. ex Hook. fil. & Thomson (8 spp.)
 Drepananthus Maingay ex Hook. fil. & Thomson (27 spp.)

Izvori

Annonaceae

Ambavioideae


L'adjectif akkadien ou agadéen peut faire référence à :

 l'akkadien, une langue ;
 Akkad (aussi appelée Agade ou Agadé), une ville ;
 l'empire d'Akkad.

Akkadien (homonymie)


An Ranalisma rostrata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Ranalisma rostrata in nahilalakip ha genus nga Ranalisma, ngan familia nga Alismataceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ranalisma

Ranalisma rostrata


Daniel Giguère (1957-...) was the last mayor of Ville de Jonquière from November 7, 1999 until February 18, 2002, when the city was amalgamated into Saguenay. Before becoming mayor, he had been advisor on the city council of the mayor Marcel Martel from 1991 to 1999. Between 1998 and 2002, he led a wide coalition against gas companies in Quebec.

Between December 2008 and October 2010, Daniel Giguère he had worked for the Quebec's government as chief of staff of Monique Gagnon-Tremblay, MNA and president of Quebec's Treasury board and as special advisor for minister Dominique Vien, in charge of Government's services.

He has been Public Affairs Manager for EDF EN Canada between 2010 and 2014. Since July 2014, he is the Public Affaires Manager and Government Relations - Eastern Region of Canada for Innergex Renewable Energy.

Giguère also ran as a Liberal Party of Canada candidate for the 2004 Canadian federal election in the riding of Jonquière—Alma. Sébastien Gagnon of the Bloc Québécois defeated him.

Giguère also ran in the 1997 Canadian federal election, for the Progressive Conservative Party of Canada in the riding of Jonquière, but lost to Jocelyne Girard-Bujold of the Bloc Québécois.

References

1957 births
Candidates in the 2004 Canadian federal election
Living people
Mayors of places in Quebec
Politicians from Saguenay, Quebec
Liberal Party of Canada candidates for the Canadian House of Commons
Progressive Conservative Party of Canada candidates for the Canadian House of Commons
Candidates in the 1997 Canadian federal election

Daniel Giguère


La dialyse est le processus d'élimination de l'eau, des solutés et des toxines du sang des personnes dont la fonction rénale est altérée.

La dialyse peut également faire référence à :

 un traitement médical de l'insuffisance hépatique par la détoxication du foie, la dialyse hépatique ;
 un processus de séparation des molécules en solution, la  ;
 un genre d'insectes de la famille des Xylophagidae, la  ;
 l'électrodialyse, utilisée pour transporter les ions de sel d'une solution à une autre à travers une membrane échangeuse d'ions sous l'influence d'un potentiel électrique appliqué ;
 une figure de rhétorique grecque, la dialyse.

Notes et références

Dialyse (homonymie)


An Liparis rupestris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Griffiths. An Liparis rupestris in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis rupestris


() este un deputat român, ales în 2016 pe listele . În ianuarie 2019, a demisionat din partid pentru a trece la .

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Social Democrat

Radu-Adrian Pau


الفرن اللافح أو الفرن العالي أو فرن الصَهْر هو فرن لاختزال أو استخلاص الفلزات من خاماتها. يستخدم بصفة أساسية لإنتاج الحديد والصلب كما يستخدم لغيرها من الفلزات.

الفرن اللافح يسمى أيضا في مصر ب""الفرن العالى "" كما يسمي أيضا ""فرن السفع الهوائى"" لأنه يتميز بهيكل ضخم عال بخلاف الأفران الصناعية والميتالورجية الأخرى وهي تسمية شكلية. قد يصل ارتفاعه الفرن العالي نحو 30 متر. التسمية الأولى الموافق عليها أيضا من مجمع اللغة العربية بالقاهرة أدق وأفضل لأنها تسمية وظيفية حيث تختزل الخامات باستخدام تيار من غازات مختزلة (بكسر الزاي) تلفح كتل الخام داخل الفرن. ورغم ذلك فإنه بالألمانية يسمى أيضا «الفرن العالي».

الفرن العالي هو نوع من أفران الصناعات المعدنية المستعمل لعملية صهر الفلزات، وعموماً الحديد.

في الفرن اللافح، يتم امداد الوقود في صورة الفحم الحجري وحديد خام بصفة مستمرة من أعلى الفرن. بينما يـُنفخ الهواء (أحياناً مدعوم بأكسجين اضافي) في قاع الفرن، لكي تحدث التفاعلات الكيميائية في جميع أنحاء الفرن بينما المواد تتحرك للأسفل. المنتجات النهائية هي عادة معدن مصهور وخبث تسحب من أسفل الفرن، وغازات العادم تخرج من أعلى الفرن.

الأفران اللافحة تتناقض في أسلوب التسخين مع الأفران الهوائية (مثل الأفران العاكسة)، التي تنقل الغازات الساخنة في أنبوب المدخنة بواسطة الحمل الحراري. وحسب هذا التعريف العريض bloomery للحديد، blowing house للقصدير وsmelt mill للرصاص يـُصنـَفوا على أنهم أفران لافحة. إلا أن، التعبير قد اقتصر مؤخراً على الأفران المستخدمة لصهر خام الحديد لإنتاج حديد غفل، وهي مادة وسيطة تستخدم في إنتاج الحديد والصلب التجاريين.

بعض الأفران المعاصرة المستخدمة لعمليات صهر الفلزات غير الحديدية تـُعرف كذلك بالأفران اللافحة، ويحدث ذلك بالتحديد في إنتاج الرصاص والنحاس. إلا أن هذه المقالة (فيما عدا آخر جزء) ستركز على الأفران المستخدمة في إنتاج الحديد الغفل.

مقدمة

يتكون مجمع الفرن الافح لإنتاج الحديد الغفل من عدة بنايات التي تساعد على استمرار عملية الإنتاج. منها مخزن المواد الأولية من خام الحديد والمواد المضافة، ومخزن فحم الكوك لتشغيل الفرن ويوصلا بأنابيب لنقل تلك المواد إلي قمة الفرن. كما تستخدم منشآت أخرى لجمع الغاز المتكون في قمة الفرن، ومنشآت لضخ الهواء الساخن في المنطقة الوسطية للفرع وأخرى لإخراج والحديد الغفل الناتج وخبث الحديد عند قاع الفرن.

من الإضافات المستخدمة في إنتاج الحديد ثنائي أكسيد السيليكون (رمل الكوارز) والجير (أكسيد الكالسيوم) وغيرها فهي تعمل على فصل المواد غير المرغوب فيها من الحديد وتكوين خبث منها، وهي تخفض في نفس الوقت من درجة انصهار الحديد.

يوزع فحم الكوك على طبقات وهو يمد الفرن بالحرارة وهو في نفس الوقت عامل اختزال (أي نزع الأكسجين من الحديد الخام). كما تقوم عدة نفاثات بمد الفرن بالهواء الساخن اللازم لاحتراق فحم الكوك وبالتالي الأكسجين.

الحديد الغفل الناتج من الفرن العالي يمر بعملية «تنظيف» لانتزاع جزء من الكربون ومعظم الفسفور والكبريت من الحديد الناتج. بعد ذلك فإما يصبح الناتج حديد زهر أو يعامل ويحول إلى عدة أنواع من الحديد الصلب (الفولاذ). كما أن خبث الحديد والغازات الناتجة من الفرن العالي تعتبر ذات قيمة، حيث تستخدم بعد معالجتها لإنتاج مواد بناء وغاز لإنتاج الطاقة.

تطورت تقنية الفرن العالي عبر نحو 5000 سنة، حيث بدأ الإنسان القديم باستخدام الفحم النباتي في كور، ثم ضح الهواء فيها منذ نحو 3000 سنة واستخدام مجمرات الفرن حتى مطلع القرن 18 حيث بدأ استخدام فحم الكوك، ثم ضخ الهواء الساخن أبتداء من 1828 .

ينتج الفرن الافح الحديد الغفل الذي يحتوي عادةً على نسبة كربون أعلى من 1.2% ، مما يجعله هشاً (حديد زهر). وللحصول على الحديد الصلب والأنواع الأخرى من الحديد المطاوع، تجرى إحدى الطرق التالية لخفض نسبة الكربون في الحديد والتي تسبب هشاشته، وكذلك لإضافة مواد أخرى تعطي الناتج مواصفات مطلوبة: فرن أكسجين قاعدي، طريقة بسمر، فرن القوس الكهربي.

التسمية
التعريفات حسب مجمع اللغة العربية بالقاهرة (تم البحث من خلال محرك البحث في صفحة المجمع):
 (1)الفرن اللافح: فرن يستخدم لاستخراج الحديد من خاماته يتم فيه صهر الخامات بإمرار تيار من الهواء الساخن يندفع من قاعدته إلى قمته.
 (2)الفرن اللافح: فرن أسطوانى الشكل يسخن بتيار من الهواء الشديد السخونة الذي يدخل من فتحة في قاعه، ومن أمثلته الفرن العالى المستعمل في صهر خامات الحديد
 (3)الفرن العالى: فرن يستعمل في صناعة الحَدِيد، فيه يسخن خليط من خام الحَدِيد والفحم والحجر الجيري بواسطة تيار من الهواء الساخن، فيختزل الخام إلى حَدِيد مصهور.

يتضح من هذه التعريفات أن مصطلح الفرن العالى يخص صناعة الحديد فقط دون غيرها من الصناعات الاستخلاصية.

تاريخ

تواجدت الأفران العالية في الصين منذ القرن الخامس قبل الميلاد، وفي الغرب منذ أواخر العصور الوسطى. فقد انتشروا من المنطقة المحيطة بنامور في بلجيكا في أواخر القرن الخامس عشر. ودخلت انجلترة في 1491. الوقود المستخدم في تلك الأفران كان على الدوام الفحم. الاستبدال الناجح للفحم بفحم الكوك يـُنسـَب إلى أبراهام داربي في 1709. فعالية العملية تحسنت أكثر باتباع التسخين المسبق للفرن، والذي صدرت به براءة اختراع لصالح جيمس بومونت نيلسون في 1828.

ويجب تمييز الفرن العالي من فرن bloomery في كون الغرض من الفرن العالي هو إنتاج
معدن مصهور يمكن صبه من الفرن، بينما الغرض من bloomery هو تجنب الانصهار لكي لا يذوب الكربون في الحديد. Bloomeries كان يتم النفخ فيهم اصطناعياً باستخدام منافيخ، إلا أن تعبير 'فرن لافح' عادة ما يخص الأفران التي يـُستخلص فيها الحديد (أو معادن أخرى) من خامه.

تصميم الفرن العالي

يشابه الفرن اللافح شكل المدخنة الكبيرة حيث يستغل الحمل الحراري الطبيعي في المرور فيما بين المواد الخام التي يزود بها من أعلى. ويعتمد ارتفاع قلب الفرن على قدرته الإنتاجية وقد يصل ارتفاعه إلى نحو 30 متر. ويكون الجزء العلوي منه شكل القمع وهو يمثل 3/5 الفرن. .
مثبت فيه حلقة قصيرة عند أقصى اتساع للفرن، وهو يسمى وعاء الفحم. تحت الحلقة المحتوية على الفحم يوجد قمع آخر يسمى «راست» وهو موصول بالحلقة (وعاء الفحم) من أعلى وبالحامل (القاعدة) من اسفل. تلك الثلاثة أجزاء: وعاء الفحم والراست والقاعدة يشكلان نحو 1/5 ارتفاع الفرن. فإذا كان ارتفاع الفرن بالكامل 30 متر فإن وعاء الفحم والراست يكون ارتفاعهما نحو 6 متر والقاعدة أو «الحامل» نحو 6 متر. وبالباقي العلوي للفرن نحو 18 متر.

تتكون بنية الفرن العالي عادة من الحديد وتحوطها منصات وأعمدة جديدية تستخدم للتشغيل والتركيبات وهي تحمل أجهزة مساعدة ولتصويل المواد إلى أعلى وأجزة لجمع الغازات المتكونة على القمة، وعلاوة على ذلك فهي تحمل الفرن من الخارج. ويمكن تقسيم تلك الحوامل حول الفرن إلى نوعين:

في الأفران العالية القديمة والأفران الأمريكية فهي تحتوي على حلقة حاملة عن مستوي حلقة الفحم وتكون متكئة على أعمدة. بحيث تقوم بحمل الجزء العلوي من الفرن وقمة الفرن. ولكن بسبب الأعمدة السفلية المحيطة تجعل مكان مخرج الحديد المنصهر (بزل الحديد) ضيقا. ولهذا فيتبع في الأفران الحديثة النوع الثاني.

طور هذا النوع الثاني في ألمانيا وهو نوع يسمى «الفرن الواقف مستقلا». وفيه يتكون الفرن العالي من الحديد المقوى المحصن تجعله يحمل نفسه، وتحيطه المنصات اللازمة لحمل الأجهزة المساعدة ومتصلة به مباشرة. ومن ضمنها أنبوب كومبنساتور متصل بقمة الفرن.

يبلغ الارتفاع الكلي لتلك المنشأة نحو 90 متر، ويبلغ قطر حامل القاعدة نحو 15 متر وتبلغ سعته نحو 4.800 متر مكعب.. أكبر الأفران العالية تبلغ سعتها 6000 متر مكعب ويوجد في مصنع حديد وصلب «جوانجيانج» التابع لشركة «بوسكو» POSCO بكوبيا الجنوبية.

توجد في الجزء «السفلي للراست» فتحة البزل وهي تسد بسدادة من السيراميك، ومنها يمكن إخراج الحديد المنصهر (حديد غفل) وكذلك إخراج حبث الحديد. كما توجد فتجة في قاع الفرن لتفريغ «الغبار» عقبل بدء عملية شحن جديدة للفرن.

وتوجد نفاثات أنابيب الهواء الساخن بين «الراست» والحامل (القاعدة) وتمتد إليها الأنابيب الآتية من مسخنات الهواء لضخ الهواء الساخن في الفرن.

التفاعلات الكيميائية أثناء الاختزال

تجري في الفرن الافح تفاعلات مختلفة في نفس الوقت عبر عددة مراحل يتحول فيها خام الحديد إلى الحديد المختزل وأجزاء لا تختزل تخرج مع الخبث.

ولكي يبدأ اختزال خام الحديد فلا بد من ايجاد غازات الاختزال أولا. وهذا يتم في قاع الفرن باحتراق الكربون الموجود في الكوك (الفحم الحجري) بالأكسجين.

التفاعل

ينتج من تفاعل الكربون مع الأكسجين حرارة شديدة (تفاعل ناشر للحرارة)، Exothermal reaction ، وتبلغ الحرارة الناتجة منه 394,4 كيلو جول/مول، فتبلغ درجة حرارة الفرن عند مستوي نفاثات الهواء الساخن بين 1800 - 2000 درجة مئوية، وقد تبلغ 2200 درجة عند استخدام أضافي للأكسجين.

يحدث تفاعلان مباشرة يحتاجان حرارة تفاعل ماص للحرارة Endothermal reaction فتنخفض درجة الحرارة نسبيا ثم تعود وتعلى إلى 1600 - 1800 درجة مئوية.

ويحدث توازن بودوارد ,

وهو تفاعل يتوازن فيه معدل تفاعل ثاني أكسيد ألكربون مع الكربون لإنتاج أول أكسيد الكربون والتفاعل العكسي، معدل تفاعل أول أكسيد الكربون مع نفسه لتكوين ثاني أكسيد الكربون وكربون. هذا التفاعل المتوازن يحتاج درجة حرارة 1000 درجة على الأقل، وهو يستهلك حرارة نحو 172,45 kJ/mol.

كما يحدث في نفس الوقت انشقاقا لبخار الماء الموجود في الغاز الساخن تحت تلك درجات الحرارة العالية:

وهذا يستهلك أيضا من الحرارة كمية 131,4 كيلو جول/مول إضافيا.

وتصعد الغازات القابلة للتفاعل أول أكسيد الكربون والهيدروجين القابلة للتفاعل مع أكاسيد الحديد (خام الحديد) واختزاله خلال الموادالخام إلى أعلى الفرن.
ونظرا لما يتم في هذا الفرن: كوك وخام الحديد ومواد إضافية تسقط من أعلى يقابلها غازات مختزلة شديدة الحرارة من أسفل - فإن هذا الفرن يسمى أيضا «مفاعل التيارات المتعاكسة».

في المنطقة حيث تكون درجة الحرارة بين 400 و900 درجة يجري تفاعل يسمى «اختزال غير مباشر».

وتتفاعل أكاسيد الحديد المختلفة على ثلاثة مراحل مع أول أكسيد الكربون وبالتالي الهيدروجين، ومن خلال تلك التفاعلات تنتزع الغازات المختزلة الأكسجين من خام الحديد ويهبط إلى القاع الحديد المنصهر خالي من الأكسجين ولكن به جزء من الكربون الذائب فيه (نحو 5و2 %).

طالما بقي ثاني أكسيد الكربون الناتج (CO2) عند درجة حرارة 1000 °C فهو يتحول من خلال توازن بودوارد إلى أول أكسيد الكربون الذي يقوم باختزال أكاسيد الحديد. ويجرى الاختزال بالهيدروجين عند درجة حرارة 800 درجة مئوية. ووجود نسبة من الهيدروجين بنسبة 10% فقط تكفي لتسريع تفاعل الاختزال ثلاثة مرات، ولكن تلك السرعة تنخفض مع زيادة درجة الحرارة.

في نفس الوقت يجب أن لا يتخطى حبيبات الحديد الخام حدا معينا لكي يستطيع الهيدروجين الساخن أن يمر فيما بينها.

تتم عند درجة حرارة بين 900 إلى 1600
nbsp;°C تفاعل اختزال مباشر مع الكربون:

كذلك تختزل المواد المرافقة للحديد الخام من منجنيز وسيليكون وفسفور أثناء العملية وتستهلك جزءا من الطاقة الحرارية:

في نفس الوقت يمتص الحديد المختزل في المنطقة الحرارية بين 1100 إلى 1200 °C كربونا من الكوك المشتعل مباشرة أو من غاز أول أكسيد الكربون:

احتواء الحديد على الكربون تخفض من نقطة انصهاره من 1538 °C (للحديد النقي) إلى ما بين 1300 إلى 1400 °C (نقطة انصهار السمنتيت [Zementit, [ Fe3C الذي يحتوي على كربون بنسبة 4,3 %)، نقطة انصهاره: 1147 °C.

منتجات الفرن العالي

الحديد الغفل

الغرض من تشغيل الفرن العالي التشغيل الأمثل هو إنتاج حديد بجودة عالية، تكون كميات الشوائب فيه قليلة ولا يحتوي على نسبة كبيرة من الكربون يكتسبها أثناء الإنتاج .

ويسمى الحديد الناتج «حديد غفل» عندما تكون سبيكته تحتوي على نسبة من الكربون أعلى من 2% وكميات من معادن أخرى نسبها على الأكثر
 منجنيز ≤ 30 %, سيليكون ≤ 8 %, فسفور ≤ 3 % وكروم ≤ 10 %.

وأن تكون نسبة مواد أخرى 10 % على الأكثر. للتأكد من الجودة تؤخذ من كل «بزل» (إنتاج) عينة تحلل كيميائيا .

تنتج 9 من كل 10 افران لافحة ما يسمى «الحديد الأبيض» أو «الصلب الأبيض» ويكون فيه الكربون مرتبطا في شكل كربيد الحديد أو كربيد المنجنيز ويبدو شق انكساره ابيضا فضيا . هذا الحديد الأبيض ينقل من الفرن العالي بواسطة عربات حديدية وأوعية إلى ورشة مجاورة أو تخزن على شكل كتل مستطيلة أو حبيبات صغيرة قطر 2 - 16 مليمتر .

من الحديد الأبيض ينتج الحديد الصلب، حيث ينقل الحديد الأبيض في عرباته إلى ورشة اللافح الحراري أو «طباخ الصلب». وفيه يبث غاز الأكسجين عليه للتخلص من شوائبه الغير مرغوب فيها وعلى الأخص الكربون الزائد. تلك الشوائب تترك الصلب المنصهر إما كغازات مثل أكسيد الكبريت وثاني أكسيد الكربون أو تنعزل عنه في هيئة خبث (سليكات الكالسيون وسيليكات المنجنيز أو فوسفات الكالسيوم وفوسفات المنجنيز).

وأما العشر الباقي من الافران العالية فهو ينتج ما يسمى "الحديد الرمادي، أو "الحديد الزهر " الذي يوجد فيه الكربون غير مرتبط في هيئة جرافيت بلوري . هذا النوع من الحديد يبدي شق انكساره لونا رمادي غامق .

يستخدم الحديد الرمادي لإنتاج أنواع متعددة من الحديد الزهر منها حديد زهر بشرائح جرافيت أو حديد زهر متكور الجرافيت
أو مصبوب الصلب . كما تخصصت بعض الورش في إنتاج أنواع أخرى من الحديد الغفل مثل الحديد المنجنيزي
Ferromangan أو الحديد السليلكوني Ferrosilicium .

.

الخبث

يتكون الخبث الناتج من الفرن العالي من:

 38–41 % أكسيد الكالسيوم (CaO),
 7–10 % أكسيد المغنيسيوم (MgO),
 34–36 % ثنائي أكسيد السيليكون (SiO2),
 10–12 % أكسيد الألمونيوم (Al2O3),
 1,0–1,5 % كبريت (S),
 1,0 % أكسيد التيتانيوم (TiO2),
 0,16–0,2 % أكسيد الحديد (أكسيد الحديد الثنائي)
 وأكاسيد وسلفيدات أخرى .

ويستطيع المحنكون من عمال الحديد والصلب معرفة «محتويات» الخبث بواسطة علقة منه على قضيب، فإذا كانت العلقة قصيرة فيكون الخبث «قلوي» ويحتوي على CaO : SiO2 > 1,0.
وإذا كانت العلقة طويلة فهي «حمضية» وفيها نسبة
CaO : SiO2 < 1,0.

وإذا كان للخبث دور في عملية الفرن مثل مانصاص شوائب الكوك أو امتصاص الكبريت من الحديد الغفل وان تكون حاجزا في القاع يمنه تسر الحرارة، فهو يجمع بعد البزل وبحسب نوعيته ومكوناته يمكن إعادته كمادة اولية إلى الفرن .

ينتج من الخبث ما يسمى «رمل الفرن» و«أحجار الفرن»، كما يمكن استخدامه في رصف الطرق وفي صناعة الأسمنت .

غاز الفرن العالي

يخرج غاز الفرن اللافح عند قمة الفرن عند درجة حرارة بين 150 و200 درجة مئوية، وهو يحتوي على
22–24 % ثاني أكسيد الكربون (CO2), و 18–21 % أول أكسيد الكربون (CO), و 52–59 % نيتروجين (N2), 1–3 % هيدروجين (H2) وبخار ماء وقليل من الميثان

وهو يستخدم كمصدر للطاقة لتسخين أبراج الهواء وكغاز لتسخين ورشة الدرفلة والغلايات وغرفة الكوك، وعلاوة على ذلك في شبكة تدفئة المدينة وكمادة دافعة في المحركات الغازية.

ينتج الفرن العالي من 1500 إلى 2000 متر مكعب من الغاز يتراوح محتواها الحراري بين 3150 إلى 3570 كيلو جول/متر المكعب .
وعن طريق خلطه بالغاز الطبيعي فيمكن رفع سعته الحرارية إلى 4500 كيلوجول/متر المكعب .

كما ينتج من إنتاج كل طن حديد نفل نحو 25 كيلوجرام من غبار الفرن العالي مما يمثل نحو 20-30 جرام/ متر مكعب من غاز الفرن العالي.

اقرأ أيضا
 فرن القوس الكهربي
 فرن أكسجين قاعدي
 طريقة بسمر
 فرن الحديد الخالص
 فرن قائم

المراجع

أفران صناعية
اختراعات صينية
ثورة صناعية
صناعة الصلب
صناعة المعادن
صهر (علم الفلزات)
علم المعادن
مبان صناعية
مبان ومنشآت حسب النوع
هندسة الإنتاج
هندسة كيميائية

فرن لافح


Pemba ile şu maddeler kastedilmiş olabilir:
 Pemba Adası, Tanzanya
 Pemba, Mozambik
 Pemba, Zambiya
 Pemba Halk Cumhuriyeti, 1964 yılında üç ay boyunca bağımsız kalan devlet

Pemba


Die Venezianische Messe ist eine im Zweijahresrhythmus stattfindende Veranstaltung in Ludwigsburg, deren Ursprünge bis ins Jahr 1768 zurückgehen.

Geschichte
Herzog Carl Eugen, Herzog von Württemberg, war in den Jahren 1762 und 1767 mehrere Monate in Italien auf Reisen. Dort fand er einen solch großen Gefallen am Karneval in Venedig, dass er es kurzerhand das venezianische Maskenfest in die Residenzstadt Ludwigsburg importierte. Am 19. Januar 1768 veranstaltete er auf dem Ludwigsburger Marktplatz die erste Venezianische Messe (auch St. Markus-Messe oder Maskenmesse genannt). Mit der Maskenfest, welches er mit einer 14-tägigen Verkaufsmesse für Luxuswaren verbunden hatte, veranstaltete er ein Spektakel das ein finanzkräftiges Publikum sowie Händler aus dem In- und Ausland nach Ludwigsburg zog. Bis zum Tod von Carl Eugen 1793 wurde die Venezianische Messe alljährlich abgehalten. Acht der 26 Veranstaltungen fanden in Ludwigsburg statt, die übrigen 18 nach dem Wechsel der herzoglichen Residenz 1775 nach Stuttgart auf dem Stuttgarter Marktplatz. Mit der Verlegung nach Stuttgart wechselte auch der Zeitpunkt von der Karnevalszeit auf den Frühsommer.

Neben dem Verkauf von Waren diente die Veranstaltung dem herzoglichen Hof als Schauplatz zur Selbstdarstellung. An den Abenden fanden Theateraufführungen, Opern oder Maskenbälle statt. Bei Maskenpromenaden mischte sich die Hofgesellschaft mit Masken unerkannt unter das Volk.

Wiederbelebung
1992 wurde ein Verein mit dem Ziel gegründet, die Veranstaltung in Ludwigsburg wieder aufzugreifen. 1993 wurde die Venezianische Messe wieder ins Leben gerufen und findet seitdem wieder im September gerader Jahre auf dem Ludwigsburger Marktplatz statt. Während der dreitägigen Veranstaltung im September (2012 rund 50.000 Besucher), verwandeln rund 1000 Gaukler, Artisten, Musiker, Masken- und Kostümträger den Marktplatz in den Markusplatz von Venedig. Eine große Künstlerprozession durch die Innenstadt vom Bahnhof zum Marktplatz bildet am Freitagabend den Auftakt. Nach der Prozession sowie am Samstag und Sonntag findet in der Unteren Marktstraße und auf dem Holzmarkt ein Kunst- und Handwerkermarkt statt. Auf dem Marktplatz gibt es bei venezianischer Atmosphäre vielfältige Unterhaltung.

Weblinks

 Offizielle Website der Venezianische Messe

Einzelnachweise

Veranstaltung in Ludwigsburg
Karneval
Kultur (Ludwigsburg)

Venezianische Messe


An Cryptocoryne coronata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bastm. ngan Wijng.. An Cryptocoryne coronata in nahilalakip ha genus nga Cryptocoryne, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptocoryne

Cryptocoryne coronata


"Believe" este piesa câștigătoare cu care Rusia a participat la Concursul Muzical Eurovision 2008, interpretată de către Dima Bilan. Cântecul a fost scrisa de Jim Beanz și de Dima Bilan.

Track listing
Russian edition
 Believe (Radio Version)
 Believe (with violin)
 Believe (with violin, Karaoke)
 Believe (Russian Version - Все в твоих руках - All in your hands)
 Believe (Russian Version, Karaoke)
 Believe (Video)
 Как раньше 2.0 (As before)
 Как раньше 2.0 (Karaoke)
 Photosession
 Dima's biography (in English)

German edition
 Believe (Eurovision Version)
 Believe (Radio Edit)
 Believe (Russian Version)
 Believe (Video)

Belgian edition
 Believe (Radio Version) - 3:17
 Believe (Russian Version) - 3:17
 Believe (Spanish Version) - 3:17
 Believe (Video) - 4:03

Istoricul lansării piesei

Clasamente

Referințe

Cântece la Concursul Muzical Eurovision 2008

Believe (cântec de Dima Bilan)


Savez superzla je kanadska crtana serija. U Kanadi je prikazan na dvjema televiyijskim postajama, YTV-u i Nickelodeonu. U Hrvatska se prikazuje na kanalu HTV 1.

Znakovi

Glavni znakovi
 Voltar
 Doktor Zabac
 Strah od nemira
 Kuća Gedon

Ostali manji znakovi
 Steva
 Pera Pravda
 Općenito
 Vojnik
 Munjoliza
 Gospodar prstenova
 Zlobanja
 Kapetan Slavni

Animirane televizijske serije
Kanadska umjetnost

Savez super zla


Cushman est une ville située dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté d'Independence.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Ville en Arkansas
Comté d'Independence

Cushman (Arkansas)


Das Revolutionsmuseum () in Havanna ist in den Räumlichkeiten des ehemaligen Präsidentenpalasts untergebracht. Das Gebäude wurde von den Architekten Carlos Maruri aus Kuba und Paul Belau (aus Belgien) im historistischen Stil errichtet und 1920 von Präsident Mario García Menocal erstbezogen. Nach der Vertreibung von Präsident Fulgencio Batista wurde es seinem heutigen Zweck gewidmet. Es zeigt nun Memorabilia der kubanischen Revolution, unter anderem auch das bekannte Boot Granma.

Galerie

Weblinks

 Offizielle Website (spanisch)

Organisation (Havanna)
Bauwerk in Kuba
Erbaut in den 1910er Jahren
Museum in Kuba
Revolutionen
Gegründet 1959
Altstadt und Festungsanlagen von Havanna
Kulturdenkmal (Kuba)

Revolutionsmuseum (Havanna)


This article lists the winners and nominees for the NAACP Image Award for Outstanding Actor in a Motion Picture.

Winners and nominees
For each year in the tables below, the winner is listed first and highlighted in bold.

1960s

1970s

1980s

1990s

2000s

2010s

2020s

Multiple wins and nominations

Wins

 13 wins
 Denzel Washington

 3 wins
 Morgan Freeman
 Will Smith

 2 wins
 Chadwick Boseman
 Danny Glover
 Michael B. Jordan
 Forest Whitaker
 Billy Dee Williams

Nominations

 23 nominations
 Denzel Washington

 14 nominations
 Will Smith

 10 nominations
 Laurence Fishburne

 9 nominations
 Morgan Freeman

 7 nominations
 Danny Glover
 Samuel L. Jackson
 Eddie Murphy

 6 nominations
 Chadwick Boseman

 4 nominations
 Don Cheadle
 Idris Elba
 Jamie Foxx
 Cuba Gooding, Jr.
 Gregory Hines
 Michael B. Jordan
 Sidney Poitier

 3 nominations
 Bill Cosby
 Daniel Kaluuya
 Forest Whitaker
 Billy Dee Williams

 2 nominations
 Ice Cube
 Taye Diggs
 Chiwetel Ejiofor
 Louis Gossett Jr.
 Terrence Howard
 Stephan James
 James Earl Jones
 Anthony Mackie
 Jonathan Majors
 Nate Parker
 Wesley Snipes
 Chris Tucker

References

NAACP Image Awards
Film awards for lead actor


La Puebla de Arganzón es un apeadero ferroviario situado en el municipio español homónimo en la provincia de Burgos, comunidad autónoma de Castilla y León. Es la única parada existente en el enclave de Treviño. Cuenta únicamente con servicios de Media Distancia.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 472,683 de la línea férrea de ancho convencional que une Madrid con Hendaya a 480,52 metros de altitud, entre las estaciones de Nanclares y de Manzanos. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada entre 1860 y 1864 con la puesta en marcha del tramo Vitoria - Mirada de Ebro de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El apeadero se compone simplemente de dos pequeños refugios ubicados en cada uno de los dos andenes laterales. Dos vías cruzan la estación. Los cambios de andén se realizan a nivel.

Servicios ferroviarios

Media Distancia
La estación dispone de amplias conexiones de media distancia que permiten viajar a destinos como Irún, Miranda de Ebro, Vitoria o Zaragoza.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Euskadi en el sitio web de Renfe.

La Puebla de Arganzón
La Puebla de Arganzón
La Puebla
Treviño
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1862
Estaciones de ferrocarril de Castilla y León inauguradas en el siglo XIX

Estación de La Puebla de Arganzón


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Držkovce enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Držkovce im Okres Revúca.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Drzkovce


2010 චිලි පතල් අනතුර ලෙස හැඳින්වෙන්නේ 2010 වර්ෂයේ අගෝස්තු 5 වන දින චිලි දේශයේ ඇටකාමා කාන්තාරයේ 'සැන් ජොසේ' නම් වූ රන් සහ තඹ ආකරයක සිදු වූ අනතුරයි. මෙම අනතුර නිසා පතල් කරුවන් 33 දෙනෙකු ආකාරය තුල සිර වූ අතර ඔවුන් මුදා ගැනීම සඳහා විශාල මෙහෙයුමක් දියත් කරන ලදී. ඔවුන් සිර වී සිටියේ පොළොව මතුපිට සිට මීටර් 622 ක් පමණ පහලින් වූ කුටීරයක් තුලයි. පස් කඩා වැටී පතලට පිවිසෙන මාර්ගය ස්ථාන කිහිපයකින්ම අවහිර වීම නිසා පතල් කරුවන්ට ඉන් පිටතට ඒම කිසිසේත්ම කල නොහැක්කක් වී තිබුණි. අනතුර සිදු වීමෙන් පසු ඇතුලත සිටී පතල් කරුවන් සමඟ පැවති සියළු සම්බන්ධතා බිඳී ගිය අතර ඔවුන් ජිවතුන් අතර සිටින බව පවා දැන ගත්තේ අනතුර සිදු වී දින 17කට පසු අගෝස්තු 22 දිනයි.

සැතපුම් භාගයකට වඩා පොලොව අභ්‍යන්තරයේ කොටු වී සිටී මෙම මිනිසුන් බේරා ගැනීම සඳහා විශාල මෙහෙයුමක් දියත් කිරීමට චිලි රජය කටයුතු කළේය. ඊට ලෝකයේ නන් දෙසින් අවශ්‍ය සහයෝගය ලැබුණු අතර සමස්ථ ලෝක ප්‍රජාවගේ අවධානය දිනා ගත් මෙහෙයුමක් ද විය. ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනක යෙදුණු පතල් කරුවන් පිරිස දින 69ක කාලයක් පතල තුල සිර වී සිටි අතර ඔවුහු පොලොව යට වැඩිම කාලයක් ජීවත් වූ ලොව ප්‍රථම මිනිසුන් කණ්ඩායම ලෙස ඉතිහාසයට එක් වූහ.

Mining disasters in Chile

2010 චිලි පතල් අනතුර


La loi du 27 mars 1948 est une loi belge qui octroie le suffrage universel aux femmes sous le règne de Charles, Prince de Belgique, régent du royaume, au moment où Léopold III est dans l'impossibilité de régner. Cette loi permet d'instaurer l'égalité entre les hommes et les femmes aux différents niveaux politiques. Le 26 juin 1949, on verra pour la première fois, une femme se diriger vers les urnes pour user de son droit de vote aux élections législatives.

Quelques figures emblématiques
Entre les années 1830 et 1840, période pendant laquelle le régime hollandais tente de reprendre le pouvoir suite à l'indépendance de la Belgique en 1830, «certaines femmes issues de la bourgeoisie libéral progressiste et influencées par le socialisme utopique revendiquent plus de droits pour les femmes dues aux inégalités sur les plans civil, politique et professionnel». Parmi ces femmes, l'une d'elles, nommée Zoé de Gamond (1806-1854), estime qu'avant de réclamer l'égalité totale entre les hommes et les femmes, il faudrait passer par le changement des mentalités des citoyens». Par ailleurs, elle affirme que «l'égalité s'obtient par la mise à niveau intellectuelle des femmes avec les hommes et surtout par la prise de conscience préalable des femmes de leur propre infériorisation». C'est pourquoi, elle crée des écoles qui accueillent des jeunes filles afin de les éduquer et de les instruire.

En 1888, survient un événement nommé « l'affaire Popelin », à l'origine de la première ligue des droits des femmes en 1892. Marie Popelin,  première femme ayant fait des études de droit,  se voit refuser le barreau pour exercer sa profession d'avocate parce qu'elle est une femme. Selon la Cour d'appel de Bruxelles, dans son arrêt du 12 décembre 1888, . . À la veille de la Première Guerre mondiale, est créée la fédération belge fondée à Bruxelles par deux femmes Jane Brigode et Louise Van den Plas. . Cette fédération est créée dans le but d'obtenir le droit de vote des femmes à tous les niveaux politiques (communal, provincial et législatif). En 1913, elle pose un acte qui est une lettre ouverte revendiquant le suffrage féminin aux membres de la Chambre. Cependant en raison de la guerre 14-18, cet action est mise en suspens. Après la guerre, la fédération refait surface pour montrer son désaccord avec la révision de la Constitution en 1921 qui octroie le suffrage universel aux hommes sans l'octroyer également aux femmes.

Contexte juridique et social
Avant d'expliquer plus en profondeur la loi du 27 mars 1948 qui octroie le droit de vote universel aux hommes et aux femmes aux élections législatives, il serait judicieux de revenir sur les différentes étapes de l'octroi du droit de vote qui a fait l'objet de plusieurs modifications dans la Constitution. Nous allons commencer par développer la question du suffrage censitaire, du suffrage universel tempéré par le vote plural, et enfin le suffrage pure et simple des hommes à 21 ans.

Le suffrage censitaire  (1831-1893)
Lors de l'indépendance de la Belgique en 1831, on voit apparaître «le vote censitaire exclusivement masculin qui exclut plus de 98% de la population». En vertu de l'article 47 de la Constitution de 1831, on octroie le droit de vote tant pour la Chambre que pour le Sénat seulement «aux citoyens qui payent le cens étant un impôt direct versé à l'État». A cet égard, la Constitution de 1831 ne laisse guère penser que le vote est simplement destiné aux hommes et que les femmes en sont privées. Cependant, pour  la mentalité de l'époque, il est évident que les femmes ne puissent pas voter. C'est ce qui explique pourquoi la femme qui a les moyens de payer le cens et ainsi a le droit à un vote, va le transférer automatiquement à un homme que ce soit le mari, le fils, le gendre ou le père. C'est ce qui constituent les droits dérivés des hommes. Le gouvernement utilise également l'argumentaire de type naturaliste en considérant que le rôle de la femme c'est de fonder une famille et ainsi elle doit rester dans la sphère privée. Le gouvernement provisoire a en effet adopté la formule française du suffrage censitaire en vertu de laquelle « les droits politiques qui découlent du cens payé par une femme mariée sont transférées à son mari, ceux d'une veuve au fils qu'elle désigne ou à défaut à un gendre, ceux d'enfant mineures ou père qui a la jouissance de leurs biens».
En outre, l'exclusion de la femme au XIXe siècle est accentué par le Code civil issue du Code Napoléon (1804) qui assimile la femme à un mineur en les privant de leur capacité juridique.

Le suffrage universel tempéré par le vote plural (1893 à 1919)
Par la suite, il y a eu une révision constitutionnelle en 1893 qui modifie l'article 47 de la Constitution en accordant le suffrage universel mais d'une manière «tempérée» constitué par un vote plural. Le vote plural est la situation dans laquelle certains citoyens qui « selon leur degré de fortune, de respectabilité ou de capacité» pourrait cumuler plus d'une voix qui pourrait aller jusqu'à trois voix au plus. En l'occurrence, le suffrage universel tempéré a été créé à la suite d'un mouvement d'idées de la tendance progressiste du parti libéral et de la pression populaire socialistes faisant partie du POB. La question du droit de vote des femmes ne se pose pas encore au gouvernement à ce moment-là.

Le suffrage universel pur et simple des hommes à 21 ans (1919 à 1948)
Après la Première Guerre Mondiale, il était impensable de garder le suffrage universel tempéré plural au vu de l'endurance et de la souffrance de la population tout entière. C'est pourquoi, une loi simple va promulguer ce suffrage universel pur et simple le 19 mai 1919. Au niveau du contenu de cette loi, elle précise que tous les hommes ont droit à une voix (on supprime alors la possibilité d'avoir deux ou trois voix) à partir de 21 ans (l'âge requis a été abaissé parce qu'il y a une volonté politique de voir un maximum de soldats (héros des tranchées) accéder au droit de vote). On veut ainsi valoriser ces soldats après la guerre.

En outre, pendant cette période de l'entre-deux-guerres, certaines femmes vont à cette occasion pouvoir voter mais seulement à l'échelon communal. Il s'agira d'accorder le droit de vote à certaines femmes qu'on considère comme étant des héroïnes de guerre. On les appelle les «voix mortes ». Ce  sont «les veuves (non-remariées), les mères (pour autant qu'elles soient elles-mêmes veuves) des militaires morts au cours de la Première Guerre mondiale et des civils fusillés ou tués par l'ennemi». On ajoute à cela «les femmes qui, pour des motifs d'ordre patriotique, ont été condamnées à la prison ou ont été détenues préventivement au cours de l'occupation allemande de 1914-1918» conformément à l'article 2 de la loi du 19 mai 1919. «Les prostituées ainsi que les femmes adultères en sont exclues».

Élaboration de la loi
À la sortie de la Deuxième Guerre mondiale, les questions centrales sur lesquelles vont s'attarder les politiques sont d'ordre essentiellement économiques et sociales.
Il est important de souligner que pendant cette phase d'après-guerre, la question sur la citoyenneté des femmes n'est pas la principale. Ce qui intéressent les politiques à ce moment-là, c'est «l'apport des voix que les femmes pourraient représenter pour les différents partis». En effet, cette période est marquée par la question royale. À la fin de la Seconde Guerre mondiale, le gouvernement refuse que le roi Léopold III retourne en Belgique car il a eu une attitude qui a été très mal perçue par la population belge. Il y a alors deux camps qui se dessinent : d'une part ceux qui sont favorables au retour du Roi, d'autre part, ceux qui sont défavorables à son retour. Les socialistes et les libéraux ont un esprit anti-monarchique et ainsi sont défavorables au retour du Roi Léopold III. Ce qui est primordiale pour eux, à ce moment-là, c'est de régler immédiatement la question royale. Tandis que le Parti Social-Chrétien est très favorable à son retour c'est pourquoi il accorde un grand intérêt à la citoyenneté féminine, «il espère obtenir ainsi la majorité nécessaire pour lever l'impossibilité de régner du Roi Léopold III et le faire rentrer en Belgique». «C'est donc seulement le dépôt, le 7 avril 1945, de deux propositions de loi, celle de la communiste, Alice Degeer-Adère et celle du démocrate-chrétien, Henri Carton de Wiart qui permet de relancer les débats parlementaires sur la question du droit de vote des femmes ». Il ressort des discussions à la Chambre des représentants lors de la séance du 24 octobre 1945, que selon Mme. Blume «il serait invraisemblable qu'après avoir reçu les félicitations des autorités pour leur action pendant la guerre, les femmes belges seules en Europe se voient refuser le droit de vote. En refusant le vote aux Chambres en 1946, non seulement le parlement commettait une injustice, mais encore il se couvrirait de ridicule». En effet, les femmes ont joué un rôle important pendant la Seconde Guerre mondiale lorsque les hommes étaient au front. Il y aura effectivement beaucoup de femmes qui vont remplacer les hommes dans les industries et se faisant, vont assurer le développement économique du pays. C'est ce qui explique que lors de la séance du 24 octobre 1945, M. Carton de Wiart a évoqué le fait qu'il y a une volonté de la population d'instaurer le droit de vote aux femmes.

En outre, il a été aussi question de la Charte des Nations unies lors de cette séance. Cette Charte prévoit expressément l'égalité des sexes au point de vue des droits civiques. Il est important de souligner que la Belgique y a adhéré le 27 décembre 1945.

Contenu de la loi
La loi du 27 mars 1948 attribuant le droit de vote aux femmes pour les Chambres législatives dispose en son article premier que : «les femmes sont admises au vote dans les mêmes conditions d'âge, de nationalité et de domicile». Ainsi, comme le prévoit l'article 2 de cette dernière, «les mots du sexe masculin figurant au deuxième alinéa de l'article 4 de la loi électorale communale, sont supprimés».

Les conséquences de cette loi
L'une des craintes majeures du gouvernement pendant l'entre-deux-guerres, c'était de voir basculer l'équilibre du gouvernement en octroyant aux femmes le droit d'accéder aux suffrages. Lors des élections en 1949, on se rend compte que ce vote des femmes n'a rien changé finalement, il s'agissait d'une crainte infondée. Ce qui ressort de la presse quotidienne ne montre pas encore une évolution de mentalité malgré l'entrée en vigueur de la loi. «Les électrices sont décrites comme des ménagères, plus préoccupées de mode ou de cuisine que de politique». Les partis politiques considèrent, eux, qu'à la sortie des élections de 1949, que les femmes ont bien voté, c'est-à-dire, qu'elles ont bien suivi les conseils des hommes qui les entourent. «Citoyenne à part entière en théorie mais les femmes ne le sont pas encore dans les esprits». Au niveau de la participation politique des femmes, petit à petit le chiffre augmente : «les premières élections de l'après-guerre permettent à cinq des six pionnières élues avant 1940, de siéger à nouveau au Parlement»

Un point critique
La Belgique et la France sont les deux pays d'Occident à octroyer assez tardivement le suffrage universel aux femmes, comparés à d'autres pays. Si certains pays voisins viennent d'adopter le suffrage féminin universel à cette époque-là (Allemagne (1918), Pays-Bas (1919) et Luxembourg (1919)), les femmes belges, tout comme les Françaises d'ailleurs, devront encore patienter. Alors que le suffrage universel est accordé aux Françaises dès 1944, la Belgique sera l'un des derniers pays européens à octroyer ce droit aux femmes.

Bibliographie
 Moniteur belge, « Loi du 27 mars 1948 attribuant le droit de vote aux femmes pour les chambres législatives », Moniteur belge, 22 mars 1948

 Istasse, C., Histoire, mémoire et identité: les fêtes nationales, régionales et communautaires en Belgique, Courrier hebdomadaire du CRISP, juillet 2019, p. 448 à 700.
 Gubin E. (Dir.), Encyclopédie d'histoire  des femmes : Belgique, XIXe-XXe siècles, Bruxelles, Racine, 2018, p. 205.
 Piette V., « Zoé Gatti de Gamond ou les premières avancées féministes ? », in Revue belge de philosophie et d'histoire, 77,1999, p.403.
 Gubin E. et Van Molle L. (Dir.), La ligue. Organes belge du droit des femmes 1912-1913. Dix femmes en politique. Les élections communales de 1912, Bruxelles, Inbel, 1994, p.69.
 Bueger-Van Lierde, F., « L'Affaire Popelin », à l'origine du mouvement féministe en Belgique. Revue belge de Philologie et d'Histoire, 1972, p.1128-1137.
 Bruxelles, 12 décembre 1888, Journal des tribunaux, 1888, col.1465 et ss.
 Jacques, C., « Le féminisme en Belgique de la fin du 19e siècle aux années 1970 », Courrier hebdomadaire, 2009, , p. 6.
 Stengers, J., « Histoire de la législation électorale en Belgique », In Revue belge de philologie et d'histoire, tome 82, fasc. 1-2, 2004, p.248-270.
 Hooghe, M., « Kiesrecht en democratisering in België, 1831-1998. De nieuwe tekst van artikel 8 G.W. in historisch perspectief », T.B.P., 1999/9, p.593.
 Partie V. 1949: Enfin une femme, une voix. le droit de vote pour les femmes, Bruxelles, p. 2.
 Keymolen, D., et Coenen, M-T., Pas à pas. L'histoire de l'émancipation de la femme en Belgique, 1991, cabinet du secrétaire d'État à l'émancipation sociale, p.10.
 Les parlementaires et le droit de vote des femmes: sources pour l'histoire des femmes en Belgique, Bruxelles : Université des femmes, 1999, p. 8-10.
 Gubin E., Van Molle L. (Dir.), Femme et politique, Racine, Bruxelles, 1998, p.31.
 Centre d'Archives et de Recherches pour l'Histoire des femmes, Les femmes et le droit de vote en Belgique : un peu d'histoire à Bruxelles, s.d. http://www.avg-carhif.be/cms/dossier_fpol_fr.php.
 Istasse, C., Van den Abbeel D., « Engagement et participation politique des femmes : évolution et effets des règles électorales », Courrier hebdomadaire du CRISP, 2019, p.1-2.
 Catherine Jacques, Les féministes belges et les luttes pour l'égalité politique et économique (1918-1968), Académie royale de Belgique, Bruxelles, 2013.
 Sophie van der Dussen, « La représentation des femmes en politique (1994-2013) », in Courrier hebdomadaire du CRISP, 2013/34 n°2199-2200, p.5 à 88.
 Istasse, C., « Engagement et participation politique des femmes : évolution et effets des règles électorales », in Courrier hebdomadaire du CRISP, 2018, p.2.
 Boulvain, S., La citoyenneté politique des femmes en Belgique, CEPAG, 2019, p.9.
 Les parlementaires et le droit de vote des femmes, extraits des débats à la chambre, 1998, Chronique féministe, p. 309.
 P. Boel et C. Duchêne , Le féminisme en Belgique 1892-1914''', Bruxelles, 1995.
 Jacques, C. et Marissal, CL, « L'apprentissage de la citoyenneté au féminin. Les élections communales dans l'agglomération bruxelloise(1921-1938) », dans Cahiers du Temps Présent'', n°4, 1998.

Notes et références

Droit des femmes en Belgique
Droit de vote des femmes

Loi du 27 mars 1948 relative au droit de vote des femmes aux chambres législatives


Narva (est. Narva veehoidla, rus. На́рвское водохрани́лище) je umjetno jezero na rijeci Narvi podjeljeno između Estonije i Rusije.

Jezero je izgrađeno tijekom sovjetske ere (1955. – 1956.). Osigurava vodu za istoimenu hidroelektranu (instalirana snaga 125 MW, nalazi se na ruskoj strani i u vlasništvu je energetske tvrtke TGC-1) te rashladne vode za estonsku termoelektranu Narva. Površina jezera iznosi 191 km2 od čega 40 km2 pripada Estoniji, a ostatak Rusiji. Površina porječja je 55,848 km2. Osim iz Narve, jezero se vodom napaja i iz rijeke Pljusse.

Ekološko stanje jezera se ocjenjuje kao "dobro" (2007.).

Izvori

Jezera u Estoniji
Umjetna jezera u europskom dijelu Rusije
Umjetna jezera u Europi
Estonsko-ruska granica

Narva (jezero)


Universitatea Statului Washington (în engleză, University of Washington [State], de asemenea, menționată ca UW; U-Dub sau pur și simplu Washington) este o instituție de învățămînt superior publică, a statului Washington ale cărei facultăți sunt situate în principal în cartierul University District din Seattle, Washington, SUA. Universitatea a fost fondată în 1861.

Această universitate este recunoscută pe plan mondial ca unul din centrele de cercetare și învățămînt cele mai avansate.

Note

Legături externe
 University of Washington

Instituții de învățământ superior din Statul Washington
Washington, Universitatea Statului

Universitatea Statului Washington


شركة ألومنيوم غينيا هي شركة تنقيب عن البوكسيت مقرها في فريا في غينيا. وتعتبر الشركة الرئيسية لإنتاج الألومنيوم في البلاد. كانت من قبل مملوكة للحكومة ثم تمت خصخصتها. وكان كابيني كومارا رئيس الوزراء الحالي مديرها في فترة سابقة.

إقليم بوكيه
شركات ألومنيوم في غينيا
شركات تعدين في غينيا

شركة ألومنيوم غينيا


Prague er en landsby i Saunders County i delstaten Nebraska i USA. Der var 303 indbyggere ved folketællingen i 2010. Landsbyen er opkaldt efter Tjekkiets hovedstad, Prag.

Referencer

Byer i Nebraska

Prague (Nebraska)


Chenoo  (Jenu, Cenu, Chenu, Jinu, Cinu, Djenu, Chinu, Cheno, Chenu, Tsi-noo), Chenooi su zli ledeni divovi ljudožderi iz legendi Micmac, Maliseet i Passamaquoddy Indijanaca. Chenoo je nekoć bio ljudsko biće koje je bilo opsjednuto zlim duhom ili je počinilo užasan zločin (osobito kanibalizam ili uskraćivanje hrane izgladnjeloj osobi), zbog čega mu se srce pretvorilo u led. U nekoliko legendi čovjek je uspješno spašen iz smrznutog srca Chenooa, ali obično nakon što se osoba transformira u Chenooa, njihov jedini izlaz je smrt.

Izvori

Indijanska mitologija (ljudožderi)
Micmac mitologija
Passamaquoddy mitologija
Maliseet mitologija

Chenoo


Zejneba Tari (sindi زينب تاري, urdu زينب تاری ) bila je kraljica Sinda (u današnjem Pakistanu) 1092. — 1102. Bila je jedina kraljica koja je vladala Sindom kao apsolutna vladarica.

Bila je kći kralja Asamuddina Daule Doda iz dinastije Soomra, koji je došao na prijestolje Sinda nakon smrti svoga oca, Asimuddina Bhoongara. Kralj je Zejnebi dodijelio tutore koji su ju učili kako se upravlja kraljevstvom jer je smatrao da neće dobiti sina, a vladao je Sindom 15 godina. Ipak, rođen mu je sin, kojeg je nazvao Shahabuddin Sanghar. Dok je Shahabuddin Sanghar još bio maloljetan, kralj je abdicirao 1092. godine te ga je Zejneba naslijedila.

Nakon desete godine svoje vladavine, Zejneba je svoga brata proglasila kraljem Sinda, koji je zatim okrunjen te se kraljica Zejneba povukla s vlasti.

Izvori i bilješke

Kraljice
Vladarice u 11. stoljeću
Vladarice u 12. stoljeću
Povijest Pakistana

Zejneba Tari


Süreyya Ağaoğlu (; d. 1903, Şuşa, ö. 29 Aralık 1989, İstanbul), Azerbaycanlı Türk avukat ve yazar.

Türkiye'nin ilk kadın avukatı ve kadın hakları savunucularındandır. Ünlü düşünür ve siyasetçi Ahmet Ağaoğlu'nun kızı, yazar ve siyasetçi Samet Ağaoğlu'nun kızkardeşidir.

Biyografi

1903 yılında Azerbaycan'ın Şuşa kentinde dünyaya geldi. Babası, tanınmış düşünür, yazar ve siyasetçi Ahmet Ağaoğlu, annesi Sitare Hanım'dır. Beş çocuklu ailenin en büyük çocuğu olan Süreyya Hanım, eğitimci ve milletvekili Tezer Taşkıran'ın, mühendisi ve iş adamı Abdurrahman Ağaoğlu'nun; siyasetçi, edebiyatçı ve hukukçu Samet Ağaoğlu'nun ve tıp doktoru Gültekin Ağaoğlu'nun ablasıdır.

1910 yılında ailesiyle birlikte Türkiye'ye göçtü. Babasının ideolojisi ve görevleri nedeniyle çocukluğu ve gençliği Türk Ocağı aydınları ve Mustafa Kemal Paşa'nın yakın dostları arasında geçti. 1920 yılında İstanbul Kız Lisesi'nden mezun olduktan sonra 1921 yılında, hukuk eğitimi görmek için Darülfünun'a başvurdu. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne başvuran ilk kız öğrenci olarak fakültenin kız öğrencilere açılmasında öncü rol oynadı. Beraberinde iki kız arkadaşını da (Melda ve Bedia Hanımlar) okula getirip Fakültenin kız öğrencilere açılmasını sağladı. 1925'te bu fakülteden mezun olduktan sonra Ankara'da Şurayı Devlet Tanzimat Dairesi'nde çalıştı. 5 Aralık 1927'de Ankara Barosu'na kaydoldu. 1928'de serbest avukatlık ruhsatını alarak, "Türkiye'nin ilk kadın avukatı" unvanının sahibi oldu ve hayatı boyunca avukatlık mesleğini sürdürdü. 1936 yılında Ankara Barosu'ndan naklen İstanbul Barosu'na kaydedildi.

İngilizce ve Fransızca bilen Ağaoğlu, meslek yaşamı boyunca çok sayıda uluslararası konferansta Türkiye'yi temsil etti. 1946'daki girişimleri sonucu İstanbul Barosu'nun Beynelmilel Barolar Birliği'ne üye olmasını sağladı. 1946-1960 arasında bu birliğin tek kadın yönetim kurulu üyesi olarak kaldı.

1952'de Milletlerarası Kadın Hukukçular Birliğine üye oldu. 1960 yılında Kadın Hukukçular Birliği'nin BM Cenevre Teşkilatı temsilcisi seçildi. 1980-1982 Hukukçu Kadınlar Federasyonu ikinci başkanı oldu.

1960 İhtilali'nin ardından Yassıada Mahkemeleri'nde yargılanan erkek kardeşi Samet Ağaoğlu'nun avukatlığını üstlendi. O dönemde kurulan, Ekrem Alican liderliğindeki Yeni Türkiye Partisi bünyesinde siyasi hayata atıldı ve partinin İstanbul il başkanı oldu.

Önemli sivil toplum kuruluşlarının kurulmasında rol aldı. Bunların arasında 1996 -2000 yılında başkanlığını yaptığım Türk Hukukçu Kadınlar Derneği başta olmak üzere, Üniversiteli Kadınlar Derneği, Hür Fikirleri Yayma Derneği, Soroptimistler İstanbul Kulübü, Türk Amerikan Üniversiteliler Derneği, 1948'de kendi kurduğu Çocuk Dostları Derneği bulunmaktadır.

Londra'da Gördüklerim ve Bir Hayat böyle Geçti adlı kitaplarıyla çeşitli hukuki makalelerinin yazarıdır.

1950'li yılların başında, Alman hukukçu Werner Taschenbreker ile evlenen Süreyya Ağaoğlu'nun evliliği 1960'lı yıllarda son buldu, çocuğu olmadı.

Süreyya Ağaoğlu, 29 Aralık 1989'da İstanbul'da katıldığı "Kadın Hakları ve Çağdaşlaşma" konulu bir panelden ayrılırken düşüp beyin kanaması geçirerek hayatını kaybetti. Feriköy Mezarlığı'nda bulunan Ağaoğlu Aile Mezarlığı'nda defnedilmiştir.

Aile fotoğrafları, mektupları, gazete kupürleri gibi belgelerden oluşan özel arşivi, İstanbul'daki Kadın Eserleri Kütüphanesi'nde bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Süreyya Ağaoğlu ve kardeşi Tezer Taşkıran'ın konuk olduğu Atatürk'ten Anılar programı, 23. bölüm, TRT Arşivi, 1977

Kaynakça

1903 doğumlular
Şuşa doğumlular
Türkiye'deki Azeri göçmenler
20. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türk aktivistler
Beyin kanamasından ölenler
1989 yılında ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk avukatları
Ağaoğlu ailesi
İstanbul Kız Lisesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Süreyya Ağaoğlu


Nastavna baza sveučilištima jest svaka organizacija (bolnica, dom zdravlja, institut, i ina zdravstvena ustanova, specijalizirana ustanova, znanstvena ustanova, visokoškolska i školska ustanova, državno tijelo, tvrtka, ljekarna, trgovačko društvo, ured, udruga, športski klub, jedinica lokalne uprave i samouprave i sl.) s kojom je sveučilište sklopilo sporazum odnosno ugovor o suradnji na temelju kojeg se izvođenje dijela nastave (nastavna odnosno stručna praksa) može organizirati u organizaciji ili ustanovi pod nadzorom nastavnika sveučilišta, a uz primjereno sudjelovanje stručnih osoba–mentora zaposlenika ustanove ili organizacije, sukladno studijskom programu i izvedbenom planu nastave određenog studija ili inom programu koji se temelji na načelima cjeloživotnog učenja, te uz sprovođenje standardnih postupaka osiguravanja i unaprjeđenja kvalitete, a sve u svrhu povezivanja prakse, nastave, istraživanja odnosno znanosti i visokog obrazovanja. Potpisanim sporazumom odnosno ugovorom sveučilište i organizacija koja je nastavna baza uređuju sva pitanja vezana uz način izvođenja nastave, istraživanja i ostale oblike suradnje: mjesto izvođenja, oznaka mjesta izvođenja, vrijeme, način, uvjeti, troškovi, evidencije i ostala važna pitanja sporazumnih odnosno ugovornih strana.

Izvori

Odgoj i obrazovanje
Znanost

Nastavna baza


Fra Sønderjylland, Haderslev er en film med ukendt instruktør.

Handling
Haderslev. Nørregade. Vue fra kasernen over byen. Fra Dammen. Gamle landbrugsbygninger. Mølle. Ombord på færgen "Helene II", sejlads på fjorden. "Helene II" sejler med fragt og passagerer til østlige sønderjyske havnebyer. Reklame for Rundskuedagen den 25. juni (1923). Bil med reklameskilt kører ud fra bygning mærket "Teatret". Hotel Harmonien. Moderne bygning. Foran "Teatret". Kirkegård med mange mindestene. Domkirken i baggrunden. Gamle huse. Mindesten for verdenskrigens faldne ved Haderslev Dam. Jernbanestationen. Udsigt fra kørende tog. Sejlads på fjorden (?). "Teatret" igen. Gadebilleder. Biltrafik. Torvet. Mennesker på torvet. Landskabsbilleder fra omegnen. Danske soldater marcherer ud fra kasernen. Dannevirke trykkeri. Bro ved Haderslev Dam.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1923

Kultur i Haderslev
Stumfilm fra Danmark

Fra Sønderjylland, Haderslev


est une espèce fossile d'araignées aranéomorphes de la famille des Synotaxidae.

Distribution
Cette espèce a été découverte en Russie dans de l'ambre de la mer Baltique. Elle date du Paléogène.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Wunderlich en 2004.

Publication originale
 Wunderlich, 2004 : « The fossil spiders (Araneae) of the family Synotaxidae in Baltic amber. » Beiträge zur Araneologie, , .

Liens externes

Notes et références

Références taxonomiques

Synotaxidae
Espèce fossile d'araignées (nom scientifique)
Animal du Paléogène
Résine fossile
Paléontologie en Russie
Taxon fossile décrit en 2004

Eosynotaxus custodens


Tratatul de la Windsor a fost o alianță diplomatică semantă între Portugalia și Anglia pe 9 mai 1386 la Windsor și întărit solemn prin căsătoria regelui Ioan I al Portugaliei cu Filipa de Lancaster, fiica lui Ioan de Gaunt, Duce de Lancaster. După victoria din Bătălia de la Aljubarrota, în timpul căreia a primit ajutorul arcașilor englezi, Ioan I a fost recunoscut ca regele de necontestat al Portugaliei. În acest fel s-a pus capăt interregnului din 1383–1385. Tratatul de la Windsor a pus bazele unui pact de sprijin mutual între cele două țări.

Acest document este păstrat la Arhivele Naționale Portugheze.

Istoricul Matthew Winslett a afirmat că " Acest tratat a fost piatra de temelie a relațiilor ambelor națiuni de atunci".

Vezi și
Istoria Portugaliei

Note

Bibliografie
179

Country profile of Portugal, Foreign and Commonwealth Office website

W
W
1386

Tratatul de la Windsor (1386)


Lyonpo Sonam Tobgye est un homme politique bhoutanais. Il fut premier ministre du Bhoutan par intérim en 2013 pour assurer la transition entre le gouvernement de Jigme Thinley et celui de Tshering Tobgay.

Biographie

Références

Voir aussi
 Liste des Premiers ministres du Bhoutan

Naissance en novembre 1949
Naissance au Bhoutan
Premier ministre du Bhoutan

Sonam Tobgye


Brylluppet mellem prins Harry og Meghan Markle blev afholdt den 19. maj 2018 i St George's Chapel på Windsor Castle i Storbritannien.

Gommen, prins Harry, er medlem af den britiske kongefamilie; bruden, Meghan Markle, er amerikaner og tidligere skuespiller.

Ærkebiskoppen af Canterbury, Justin Welby, forestod vielsen ved en normal anglikansk gudstjeneste for ægteskab udgivet i ritualbogen, der anvendes i Den engelske kirke.

Omkostninger
Kongefamilien annoncerede, at de ville betale for brylluppet. Prisen for kagen, blomsterne og maden er blevet estimeret til hhv. £50,000, £110,000 og £286,00, og de sammenlagt udgifter er blevet estimeret til omkring £32 millioner. Sikkerhedsomkostningerne blev estimeret til at blive mindre end for brylluppet mellem hertugen og hertuginden af Cambridge. Royal Borough of Windsor and Maidenhead brugte angiveligt £2,6 millioner på at rengøre byer og veje. Brylluppet blev spået at give et boom i turismen i Storbritannien og give ekstra indtægter for op mod £500 millioner.

Bryllupstøj

Bruden
Brudekjolen blev designet af den britiske designer Clare Waight Keller, som er chefdesigner ved modehuset Givenchy. Den blev fremstillet af silke med et underskørt af trelaget organzavævet silke og havde en marinekrave, lange ærmer og et slæb. Silkesløret var 4,9 m langt og broderet med 53 blomster, der repræsenterede landende i Commonwealth. Det sad fast med en diadem med diamanter, fremstillet i 1932 til dronning Mary, som Dronning Elizabeth 2. lånte hende. Brochen i midten havde været en bryllupsgave fra County of Lincoln i 1893. Diademet var i platin og bestod af 11 dele, en aftagelig central broche med inkorporerede opaler og diamanter. Brudens sko var ligeledes fra Givenchy.

Bruden bar også øreringe og et armbånd i hvidguld og diamant fra Cartier. Hendes makeup blev lagt af Daniel Martin. Brudebuketten blev designet af Philippa Craddock og indeholdt forglemmigej, ærteblomster, liljekonvaller, pragtspir, jasmin, stjerneskærm og myrte. Blomsterne blev udvalgt af gommen, som håndblukkede forglemmigej til ære for sin afdøde mor prinsesse Diana. Efter brylluppet blev buketten placeret på den ukendte soldat grav i Westminster Abbey efter en tradition som dronningemoderen startede.

Gommen og forloveren
Prins Harry og hertugen af Cambridge var iført uniformfrakker fra Blues and Royals, som prins Harry tjente 10 år hos, inklusive krigshandlingerne i Afghanistan. Uniformerne var syet hos Dege & Skinner, der er en skrædder der fremstiller herretøj og uniformer på Savile Row, London. Gommen spurgte om dronningens tilladelse til at beholde sit skæg, da skæg kun er tilladt under særlige omstændigheder i British Army. Prins Harry var iført major med stjerne fra Royal Victorian Order, hvor han er kommandør, sammen med medaljer fra Operational Service Medal for Afghanistan, Dronning Elizabeth 2.s Guldjubilæumsmedalje, Dronning Elizabeth 2.s Diamantjubilæumsmedalje og Army Air Corps wings. Prins William, der også er major, havde EIIR cyphers på skuldrene, guld-aiguilletter på højre skulder, og bar en stjerne fra Hosebåndsordenen, de to jubilæumsmedaljer og sine RAF-vinger.

Brudepiger
Brudepigerne bar højtaljede silkekjoler designet af Clare Waight Keller med pufærmer, mens brudesvendene bare uniformer, der mindede om uniformerne fra Blues and Royals.

Gæster
Bryllupinvitationen foreskrev en dresscode for mænd med "Gallauniform, jaket eller jakkesæt"; for kvinder, "Spadserdragt og hat".

Titler
På morgenen for brylluppet tildelte prins Harrys farmor, dronning Elizabeth 2. af Storbritannien, titlerne hertug af Sussex, jarl af Dumbarton og Baron Kilkeel til prins Harry. Ved ægteskabet blev Markle hertuginde af Sussex, grevinde af Dumbarton og baronesse Kilkeel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Britiske kongelige bryllupper
Begivenheder i 2018


Zürih Üniversitesi (Almanca: Universität Zürich), 29 Nisan 1833'te mevcut ilahiyat okuluna, hukuk, tıp ve felsefe bölümleri eklenerek kurulan, bugün 7 fakültesi 25.000 öğrencisiyle İsviçre'nin en büyük üniversitesi.

Zürih Üniversitesi, kilise ve krallara ait üniversitelerden sonra Avrupa'da kurulan ilk devlet üniversitesidir. Üniversite kurulduğu yıllarda kadın öğrenci kabul etmediği gibi, kadınların herhangi bir şekilde ders dinlemelerine de izin vermiyordu. Ancak 1847'de kadınların felsefe derslerine dinlemelerine izin veren Zürih Üniversitesi'nde, ilk kadın doktora öğrencisi ise 1866'da eğitime başladı. 1901'de veteriner fakültesi eklenen üniversite 1914'te mimarlığını Karl Moser'in yaptığı yeni binasına taşındı.

Kuruluşu
1832 senesinde Zürih Kantonu'nun yönetim meclisi, Zürih şehrinde bir üniversite kurulması kararı almış. 29 Nisan 1833 tarihinde üniversitenin resmi kuruluşu kutlamalar eşliğinde gerçekleşmiştir. İlk etapta 1525 yılından bu yana var olan Teoloji - İlahiyat yüksel okullarına hukuk ve tıp alanlarının eklenmesiyle Universitas Turicensis ismi altında üniversite faaliyetlerine başlanmıştır.

Üniversitenin sembol ve mührü; tarihi 8.yüzyıla dek uzanan Grossmünster Kilisesi'dir. Kilisenin altında ise temsilen yine 8.asra ait ünlü bir Batı Avrupa hükümdarının, Şarlman'ın resmi yer almaktadır.

Önemi
Zürih Üniversitesi, kilise ve kiliseyi temsil eden dini liderlerden ve krallara ait üniversitelerden sonra Avrupa'da demokratik bir devlet yapısı tarafından kurulan ilk üniversitedir. İsviçre'nin en büyük üniversitesi olmakla beraber komşusu sayılan; Avrupa kıtasındaki en iyi üniversitelerden sayılan ETH Zürih ile beraber dünyadaki en iyi 100 üniversite arasında da yer almaktadır.

Fakülteler
 Sosyal Bilimler ve Felsefe Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 Teoloji Fakültesi
 Matematik ve Doğa Bilimleri Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Veterinerlik Fakültesi
 Ekonomi, İşletme ve İnformatik Fakültesi

Önemli mezunlar ve öğretim üyeleri

Politika, hukuk ve toplum

Ekonomi, işletme ve yönetim

Bilim

Nobel alan Üniversite mensupları
Wilhelm Conrad Röntgen
 Carl Spitteler
 Wilhelm Conrad Röntgen (Fizik, 1901)
 Theodor Mommsen (Edebiyat, 1902)
 Alfred Werner (Kimya, 1913)
 Leopold Stefan Ruzicka (Kimya, 1913)
 Max von Laue (Fizik, 1914)
 Albert Einstein (Fizik, 1921)
 Erwin Schrödinger (Fizik, 1933)
 Peter Debye (Kimya, 1936)
 Paul Karrer (Kimya, 1937)
 Walter Rudolf Hess (Tıp, 1949)
 Karl Alex Müller (Fizik, 1987)
 Rolf M. Zinkernagel (Tıp, 1996)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi

İsviçre'deki üniversiteler
Üniversite
1833'te kurulan üniversiteler

Zürih Üniversitesi