Barutlu silahlarla savaş, ya da daha yaygın kullanımla Ateşli Silahlarla Savaş,  barutun bu patlayıcı maddenin kullanımına elverişli silahların kullanılması ve bu silah teknolojisinin geliştirilmesiyle zamanla savaşların ana silahları kategorisini oluşturmasıyla ortaya çıkan bir savaş tarzıdır. Avrupa ve Asya'da onbeşinci yüzyıldan itibaren sınırlı bir şekilde başlamış ve ondokuzuncu yüzyıl ortalarına kadar sürmüştür. 1792'den 1815'e kadar süren Napolyon Savaşları'nda doruk noktasına ulaşmıştır. Barutun Çinliler tarafından bulunduğunu belirten İngiliz felsefeci ve dinadamı Roger Bacon bu tarz savaşın ilk savunucularındandı.

Barutun, silahlarda dolayısıyla savaşlarda ilk kullanımının Çin'de 10. yüzyıla kadar geri gittiği bilinmektedir. Barutun ilk kullanımı top olmuştur. Çin'den sonra Müslüman devletler ordularında da hızla yaygınlaşmıştır. 15. yüzyılın ikinci yarısından itibaren özellikle Osmanlı Devleti tarafından etkili bir biçimde kullanılmıştır. Osmanlılar, barutu el silahlarında (tüfek) olarak kullanmaya hızla geçtiler. Fatih Sultan Mehmet, 1453 yılında İstanbul'un Fethi sırasında devasa kuşatma topları kullanmıştır. 1514 tarihindeki Çaldıran Muharebesi'nde, 1516 tarihindeki Mercidabık Savaşı'nda ve 1517 tarihli Ridaniye Savaşı'nda etkili ve yaygın olarak kullanılmıştı. Esasen Osmanlı Devleti'nde ateşli el silahlarının kullanımı 1421 - 1444 yılları arasında hüküm süren II. Murat'ın saltanatlık dönemine kadar geri gitmektedir.

Burada anlatılmaya çalışan "barutlu silahlarla savaş" tarzının Avrupa'daki gelişimi, Batı'lı tarihçiler tarafından araştırılmaya başlanması, tarihçi Michael Roberts'ın 1955 yılı başlarında Belfast'daki bir üniversitenin düzenlediği konferansta yaptığı açılış konuşmasından gelmektedir. Roberts, 1560-1660 yılları arasında Avrupa'da savaş tarzının geçirdiği önemli dönüşümlerin, toplumu tamamıyla değiştiren bir "Askerî Devrim" olduğunu savunmaktadır. İzleyen yıllarda birçok bilim insanı bu konuyu destekleyen ya da karşı gelen çalışmalarda bulunmuştur. Bu devrimin ne zaman olduğu ya da devrim değil de yavaş yavaş oluşan bir değişim olduğu hâlâ bir tartışma konusudur. Bu bağlamda Askerî Devrim, söz konusu yıllarda Avrupa ordularındaki dönüşümlerden sadece bir tanesi ateşli silahların kullanımıyla ilgilidir. Michael Roberts ve bu konuda araştırma yapan diğer Batı'lı tarihçilerden çoğu açısından inceleme alanı Avrupa'dır. Dolayısıyla literartürdeki Askerî Devrim, (Michael Roberts'in ya da Geoffrey Parker'in Askeri Devrimi) gereçekte Avrupa Askerî Devrimi olarak anlaşılmalıdır.

16. yüzyılın başlarından itibaren özellikle İtalyan devletlerinin ordularında gözlenen ateşli silahların yaygınlaşması, bu ordularda diğer savaşçı unsurların sayısının hızla düşmesine yol açmıştır. Okçular, kargıcılar, süvariler ve kılıçlı savaşçıların ordu içindeki sayısı hızla azaltılmıştır. Bunların yerini elde taşınan ateşli silahları kullanan savaşçı unsurlar almaya başlamıştır.

Tüfekçilerin ordularda ağırlık kazandığı bu ilk evrelerde, atış yenileme hızının ve menzilin düşük olması, diğer savaşçı unsurlarca desteklenmesini gerektirmiştir. Birçok çatışmada tüfekçiler, kare düzeninde saf tutmuş kargıcılar tarafından korunmuşlardır.

Barutun ateşli silahlarda kullanımı
Barutun silahlarda kullanımı konusunda eski bilgiler MS. 900'lü yıllara kadar gitmektedir. Bu tarihlerde, insan gücünün fırlatabileceğinden çok daha uzağa mızrak fırlatmak için, dip kısmına barut konulan borular kullanıldığı biliniyor. MS. 14. Yüzyılda Çin'de, içi boş demir güllelere barut doldurularak ilkel bir çeşit el bombası kullanıldığı ile ilgili kayıtlar vardır. Çin'de Song Hanedanı 12. yüzyıla gelinceye değin hem maden toplar, hem de elle atılan bombalar kullandılar. Barutun silahlarda kullanımı yavaş bir hızla da olsa batıya yayılmıştır. Bazı 14. yüzyıl Arap ve Avrupa metinlerinde toplardan söz edilmektedir. Bugün için bildiğimiz Avrupa'da üretilmiş toplarla ilgili ilk çizim, 1327 tarihlidir ve Çin'deki 1128 tarihli, bilinen en eski çizimle oldukça belirgin benzerlikler göstermektedir.

Avrupa'da ateşli silahların kullanımı
Avrupa yüzyıllar boyunca sık sık savaşların yaşandığı bir kıta olmuştur. İngiliz tarihçi Geoffrey Parker "Aslında Avrupa tarihindeki hangi yüzyıl askerlerin yüzyılı değil ki" demektedir. Erken Modern Dönem için verdiği örnekler, 18. yüzyılda barışla geçen en uzun sürenin 16 yıl, 16. yüzyılda on yıldan az ve 17. yüzyılda dört yıl olduğunu belirtir. Anlaşmazlıkları silah yoluyla çözmeye olan olağan dışı eğilimden söz eder. Bu eğilim, daha kesin sonuç alıcı taktikler, silahlar ve düzenlemeler arayışına yol açmıştır. Sonuç olarak "Batı'nın yükselişi" büyük ölçüde güç kullanımına dayanmıştır. Bu arayışlar Askerî Devrim'le Avrupalı güçlerin savaş yeteneğini ilerletmişti. Askerî Devrimin önemli bir boyutu da ateşli silahların kullanımın, ana silah kategorisi olacak biçimde genişlemesidir. Zaten Orta Çağ'ın son yarısı ve Erken Modern Dönem süresince insanlar için savaş, çıkarları savunmanın ve amaçlara ulaşmanın en iyi aracı olarak doğal görünüyordu. Savaş bir bakıma hegemonik güçten yoksun bir uluslararası sistemin kaçınılmaz sonucuydu.

Avrupa'da ateşli silahların bilinen en eski kullanımı 1118'de Morolar tarafından Zaragoza'ya karşı kuşatmada kullanılmıştır. Daha sonra İspanyollar tarafından Morolara karşı kullanıldığı bilinmektedir. Zamanla top kullanımı Avrupa'ya yayılmıştır. Örneğin Ağustos 1346'da İngiliz – Fransız savaşı 	Crecy Muharebesi'nde İngiliz ordusu tarafından kullanılmıştı. 14. yüzyıl başına kadar Avrupa'da top kullanımı istisnai olarak görüldüğü anlaşılıyor. Savaş alanlarına yerleşmesi ise 14. yüzyılda başladığı anlaşılmaktadır. Surlara karşı ateşli silahların (top) kullanımına 1370'lerden önce rastlanmaz, 1420'lerden öncesinde ise ender görülür.

Özellikle Batı Avrupa'da 11. yüzyıldan itibaren sayıca çok artan taş şatolar, savaşların stratejisini de değiştirmiştir. Artık amaç, düşman kuvvetlerini imha etmek ya da savaşamaz duruma getirmekten çok, işgal edilmek istenilen bölgedeki müstahkem mevkileri ele geçirmekti. Aksi takdirde ordu geri çekildiğinde bölge üzerinde kurulmuş olan hakimiyet sona ermektedir. Sonuç olarak savaşlar büyük ölçüde masraflı ve uzun süren kuşatmalar şeklinde olmuştur. Savaşların bu sonuçsuzluğu 15. yüzyılda kuşatma toplarının kullanılmaya başlanmasıyla aşıldı. Topların dikine inşa edilmiş duvarlar karşısında son derece parlak sonuçlar sağladığı görülmüştür. Örneğin 1405 yılında bir İskoç kalesi olan Berwick-upon-Tweed tek bir İngiliz topunun ilk atışı ardından teslim olmuştur. Bütünüyle farklı nedenlerle olsa bile, top atışı öyle görünüyor ki bardağı taşıran damla olmuştu. 15. yüzyıl ortalarına gelindiğinde artık pek çok müstahkem mevki top ateşiyle düşürülüyordu. Surlara karşı ateşli silahların kullanılmasındaki teknikler 15. yüzyıl sonlarına doğru daha geliştirilmişti. Hünerli topçuların elinde top, artık çok etkili bir silahtır. Machiavelli, 1519'ta yazdığı bir yazısında "1494'ten itibaren ne kadar kalın olursa olsun topçu ateşinin birkaç gün içerisinde yıkamayacağı hiçbir sur yoktur" diyordu.

Yüzyıl Savaşları'nın Fransız zaferlerinin yaşandığı son evrede 1430, 1433 ve 1437'de toplar müstahkem mevkilere karşı o denli etkili oldu ki savunan tarafa kısa sürede yıkım getirdi. 1430'lardan itibaren kuşatma topları, Batı Avrupa'daki geleneksel dikey taş surları birkaç günde taş yığını haline getiriyordu. Normandiya'da 70'den fazla İngiliz müstahkem mevki, Fransız topları tarafından 1449-1450 yılları arasında, iki yıldan kısa sürede düşürülmüştür.

Kuşatma silahı olarak topun kullanımında önceleri büyük çaplı toplara yönelindi. 1440'lı yıllarda Hollanda'da dökülmüş, Mons Meg adı verilen top, 8,5 ton ağırlığındadır ve 50 cm. çapında taş gülleler kullanmaktadır. Ne var ki bu büyüklükteki topların kullanışlı olmadığı hemen ortaya çıktı, bir yerden bir yere taşınması çok zordu. Taşınması çok daha kolay, daha küçük çaplı toplar kullanıldı. İster istemez seferlere çok sayıda top katılıyordu.

Balkanlar'a topun ilk gelişi 1351'de Venedik tarafından, Macarlara karşı topraklarını savunmaları için Zara kentine gönderilmesiyle olmuştur.

Yine 15. yüzyılda el silahı olarak kullanılan ateşli silahlar denendi ve benimsendi. Yüzyılın sonlarına doğru İtalyan devletleri arasındaki savaşlarda ordular bu silahlarla donatılır olmuşlardı. Venedik Cumhuriyeti 1490 yılında ordudaki tüm tatar yaylarını tüfeklerle değiştirmiştir. Oysa o dönemin silah teknolojisiyle ateşli silahlar, ok gibi menzilli silahlara göre, menzil, isabet oranı ve atış yenileme hızı olarak çok zayıf durumdadır. Usta bir okçu, 200 metre mesafeye, kabul edilebilir bir isabet oranıyla dakikada altı atış yapabilirken, 16. yüzyıl başında arkebüzlerin atış yenileme hızı birkaç dakikada bir ve etkili menzili 100 metredir. Ne var ki usta bir okçu olabilmek için yıllar gerekli iken, savaş alanında işe yarayabilecek bir tüfekçinin bu seviyeye gelmesi için birkaç  günlük eğitim yeterlidir. Böyle olunca çok daha fazla sayıda tüfekçiyi ordularda istihdam etmek mümkün oluyordu. Tüfekçilerin daha büyük sayılarda sağlanabilir olmasına karşın, ordularda tüfeğin ana silah olması yine de bir yüzyıl almıştır. Bu gelişmeler yıllar içinde kılıçla dövüşen unsurları ordulardan tasfiye etmiştir, 1515 sonrasında pek görülmez oldu. Aynı şekilde baltalı kargı da (halbert) terk edildi.

Avrupa Askerî Devrimi

Yıldız tabyalar
Yıldız tabya, müstahkem mevkilerin düz hatlarda, dikine yüksek duvarlar yerine boynuz şeklinde çıkıntılar yapan, yüksek olmayan ve taş yerine çoğunlukla sıkıştırılmış toprak kullanılan tahkimat türüdür. Ortaya çıktığı dönemde İtalya'da alla moderna (modern tarz), İtalya dışında ise trace italienne (İtalyan tarzı) olarak tanımlanan bu tahkimat mimarisi, doğrudan gelen top güllelerine karşı çok daha dayanıklı savunma sağlamaktaydı.

Orduların büyümesi
Yıldız tabyalar da kuşkusuz savunmada top kullanıyorlardı. Savunmanın  top kullanması, bu tarz bir tahkimatla birleşince, saldırı güçleri için hendekler kazılması ve kuvvet yığılması gerekli oldu. 16. yüzyılda bir İtalyan mühendisi, saldıran tarafın 20 binden az olmamak üzere, her bir savunmacıya karşı on askeri seferber etmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Taktikler
Yaylım ateşiyle ilgili eldeki en eski belge 8 Aralık 1594 tarihli, bir çizimi de içeren mektuptur. Mektubu yazan, bu fikri, Antik Roma metinlerini dikkatlice inceleyerek geliştirdiğini yazmaktadır.

Yaylım ateşi, bir askerin belirlenmiş hareketleri, adeta karmaşık bir makinenin parçaları gibi, sıkı bir disiplinle, yerleşmiş bir alışkanlıkla yapmasını gerektiriyordu. Bunu sağlamanın tek yolu, yeniden ve yeniden saf oluşturma uygulamasını da kapsayan bezdirici talimlerdir. Bu zorunluluk, askerî birlikleri daha küçük birimlere bölmeyi gerektirdi. İster istemez daha çok talim subayına ihtiyaç vardı. Sonuç olarak yaylım ateşi taktiğiyle tertipleniş kare düzeninden saf düzenine geçilmesini zorladı. Artık her şey bir saat mekanizması dakikliyiğle ve subayların komutlarıyla yapılıyordu.

Geoffrey Parker, "Askerî Devrim" kitabının Türkçe çevirisi için 2006 şubatında yazdığı önsözde, 1594 – 1595 yılları arasında Hollanda'da yaylım ateşi taktiğinin keşfedildiğini, ancak1620'lere kadar ilerleyerek yaylım ateşi taktiğinin kullanıldığına dair bir bulguya ulaşamadığını belirtmiştir. Parker, bu taktiğin izleyen üç asır boyunca Batı'nın üstün bir askerî güç olarak Asya'da etki alanları elde etmesinde en başat taktik olduğunu belirtiyor. Ardından Günhan Börekçi'nin bir Osmanlı belgesine yaptığı atıfta değinmektedir. Bu belgede, 1605 yılında Yeniçeri'nin yaylım ateşi taktiğini ustalıkla uygulamakta olduğu ortaya konulmaktadır.

Silahlar, donanım
Orta Çağ Avrupası'nda, toprak sahibi soyluların oluşturduğu, şövalye ruhuyla bireysel beceriyle dövüşen ağır süvari efsaneleştirilmiştir. Bu daha çok romantik bir yazındır. Gerçekler ise bunu doğrulamaz. Bu tür yaklaşımlar, yer yer yanlış gözlem ve yargılardan kaynaklanmıştır. Örneğin Bizans imparatoru Aleksios Komnenos'un kızı Anna Komnini, Aleksiad'da babasının Norman süvarilerine karşı konulamayacağına inandığını yazmıştır. Oysa babası Aleksios muharebe alanında Norman süvarilerini kolayca etkisiz bırakmıştır.

Aslında Orta Çağ'da süvarinin kesin sonucu belirlediği pek az muharebe vardır.

Avrupa dışına yayılım
İslam dünyasında ateşli silahların ilk olarak Memluklar tarafından kullanıldığı biliniyor. Ancak Çin'den mi, yoksa Avrupa'dan mı geldiği konusunda henüz kesin bir bilgi yoktur.

Osmanlı İmparatorluğu

Top kullanımı
Osmanlı'da ateşli silahların ne zaman kullanılmaya başladığı konusuna eldeki kaynaklara dayanarak kesin bir yanıt verme olanağı yoktur. Bu yüzden bu konuda farklı yaklaşımlar olması kaçınılmazdır. En olası açıklama Yeniçeri Ocağı'na dayandığı yönündedir. Ne var ki Yeniçeri Ocağı'nın kuruluş tarihi de net değildir. Yaklaşık olarak 1362 – 1365 olarak alınabilir. Dahası, kuruluşundan sonraki bir tarih aralığında ateşli silahların ordu kullanımına alındığı kabul edilmelidir. Buna göre 14. yüzyılın ikinci yarısı içinde bir tarihten itibaren top kullanıldığına hükmetmek gerekecektir. İsmail Hakkı Uzunçarşılı, topun Osmanlı ordusunda 1389 tarihli I. Kosova Savaşı'ndan itibaren kullanılmaya başlandığını, ordunun merkezinde konuşlandığını, bu tarihte orduda Haydar isminde bir topçu bulunduğunu bildirmektedir. Bu muharebede Sırplar'ın da Osmanlı karşısında top kullandığı bilinmektedir. Bunu destekleyen bazı belgeler vardır, Müslüman devletlere gönderilen "zafernameler"de top kullanıldığının açıkça belirtilmiştir. Diğer yandan Halil İnalcık yürüttüğü arşiv çalışmalarına dayanarak top kullanımını II. Murad dönemine (1421 – 1451) koymaktadır. Yine İdris Bostan bir tımar icmal defterindeki kayda göre Yıldırım Bayezid döneminde (1389 – 1402) topçuluğun orduda bir kurum olarak başladığına, dolayısıyla kuruluşunun çok daha eskilerde olabileceğini belirtmektedir. Top kullanımıyla ilgili diğer bir bilgi İsmail Hami Danişmend tarafından verilmektedir. Danişmend, Osmanlı ordusunda 1364 yılında yapılmış bir top olduğunu ve bunun aynı yıl Karamanlılar'la yapılan savaşta kullanıldığını belirtmektedir. Bunun gibi belgeler, Osmanlı'nın 14. Yüzyıl ortalarından itibaren top kullanımına bütün bütün yabancı olmadıklarını, ellerinde çok kısıtlı sayıda da olsa top bulunduğunu göstermektedir. Yine de Avrupa'da topların savaş alanlarında daha erken ortaya çıkmasına ve 15 Mayıs 1373 tarihinde Papa XI. Gregoire'nin yayımladığın bir emirle Türklere savaş aletleri yapım malzemeleri ve silah satışını yasaklaması, Osmanlı'nın elinde bulunan topların kaynakları hakkında bir fikir vermektedir. Nitekim 1389 Kosova Muharebesi'nde kullanılan topların Dubrovnik'ten satın alınmış olduğu ileri sürülmektedir.

Kuşatma amaçlı büyük çaplı topların nakliye olanaksızlığı, top dökümü için gerekli tüm hammadde ve malzemenin develerle ya da sığırların  çektiği arabalarla savaş bölgesine taşınması ve kuşatılacak kentin yakınlarında bir yerde dökülmesiyle çözülmüştü. II. Murad dönemi (1404 – 1451), kuşatılan kalelerin yakınında top dökülmeye başlandığı dönem olarak belirtilir. Germehisar ve Semendire kuşatmalarında (1440), Akçahisar'da (1448) kale yakınlarında top dökümhaneleri kurulmuştur.
Teknoloji nereden gelirse gelsin Osmanlı'da ateşli silahların artık etkin bir şekilde kullanıldığı dönem olarak II. Mehmed dönemi (1451 - 1481) gösterilmektedir.

Topun, hükümdarlık yılları 1481 – 1512 olan II. Beyazıt dönemine kadar sadece kuşatmalarda yer aldığı, tüfeğin ise daha geç bir tarihte, 15. yüzyılın ilk yarısında kullanıldığı ileri sürülmektedir. Her halükarda Osmanlı'nın ateşli silahları daha doğudaki Müslüman devletlerden önce kullanıma aldığı ortadadır.

Tüfek kullanımı

Balkanlar'daki istilalarda Boşnak ve Sırplar'la yapılan savaşlarda çok sayıda tüfek ele geçirildiği, buralardaki tüfek imalathanelerinin üretimlerine Osmanlı gözetiminde devam edildiği bilinir. Osmanlıcada benimsenen tüfenk sözcüğünün de Boşnakçadan geldiği anlaşılmaktadır.
Osmanlı kuvvetleri 1421 yılında II. Murat saltanatı sırasında Selanik'i ele geçirilmesinde, 1442'de Sivrihisar kuşatmasında tüfek kullanılmıştır. Varna Muharebesi'nde (1444) top ve tüfek önemli ölçüde kullanıldı.<ref>Mücteba İlgürel, [http://www.journals.istanbul.edu.tr/iutarih/article/view/1023003270/1023002874 Osmanlı İmparatorluğunda Ateşli Silahların Yayılışı]  Sh. :  301</ref> Muhtemelen Yeniçeri'lerin ateşli silahlarla donatılması II. Murat dönemine denk gelmektedir.

Osmanlı ordusunun ateşli silahlarla donatılmış olması hem batıda hem de doğuda yayılmasında önemli rol oynamış, ateşli silahlarla donatılmamış geleneksel ordular karşısında kesin bir üstünlük sağlamıştır. Özellikle topçu, ana kütlesi süvari olan ordular karşısında, ilk anda yarattığı patlamalarla üstünlük sağlamıştı. Süvari atları hiç alışkın olmadıkları bu ses karşısında paniğe kapılmış ve sevk edilemez hale gelmiştir. Bu durum en belirgin olarak Osmanlı ile Memlûk Sultanlığı ve Safevi İmparatorluğu arasındaki savaşlarda görülmektedir. Safevi hükümdarı Şah İsmail ordusu karşısında 1514 tarihindeki Çaldıran Muharebesi'nde Osmanlı ordusunun ancak topların desteği sayesinde yenilgiden kurtulduğu ve hatta bu sayede savaşı kazandığı görgü tanığı Venedik elçisi tarafından belirtilmektedir. Kuşkusuz bu son anda topçu ateşiyle sağlanan zafer Osmanlı yöneticileri için çok önemli bir deneyim olmuştur. Çaldıran Muharebesi, sahra toplarının ilk kullanıldığı muharebedir.

Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar üzerinden Avrupa içlerine doğru yayılması, Venedik Cumhuriyeti, Osmanlı'nın ilgisini Asya'ya kaydırmak stratejisiyle Akkoyunlular'ı Osmanlı ile savaşa ikna etmek üzere bir elçi göndermişti. Elçinin yanında götürdüğü hediyeler arasında "… birkaç top, bomba malzemeleri, tüfek, barut, gülle, kurşun ve 3.000 Venedik Dukası değerinde çeşitli silahlar vardır. Akkoyunlu hükümdarı Uzun Hasan, Venedik'ten beklediği top ve tüfekler ile bunlara ait mühimmat geciktiği için saldırıya geçmiş ve Osmanlı ateşli silahları karşısında yenilgiye uğramıştır.

Osmanlı İmparatorluğu'nun sadece ateşli silahların ana silah olarak kullanılmasında değil teknolojide de, örneğin top dökümü ve barut imalatı, en azından erken yüzyıllarda ve Asya uygarlıklarına göre belirgin bir ilerleme gösterdiği anlaşılmaktadır. Bu teknolojiyle savaş halinde olmadığı İslam devletlerine ateşli silahlarla ilgili yardımlarda bulunmuştur. Örneğin 16. yüzyılın hemen başlarında bir Portekiz filosunun Hint Okyanusu'nda Uzakdoğu limanları ile Kızıldeniz arasındaki deniz ticaret yolunu kesmesi üzerine Memlûk Sultanlığı'na gemi yapımıyla ilgili yardımların yanında önemli ölçüde top ve barut gönderdiği bilinmektedir. Çeşitli tarih kaynaklarından anlaşılmaktadır ki Osmanlı yönetimi, düşmanlarına karşı mücadelelerinde ateşli silahları sadece savaşlarda değil, onların düşmanlarını desteklemek için de kullanmıştır. Osmanlı'ya karşı Safevi İmparatorluğu'nu destekleyen Portekiz'e karşılık olarak Etiyopya'ya, Hindistan'a ve Sumatra'ya, Safeviler'e karşı Özbekler'e ateşli silahlar ve bunlarda donatılmış askerler göndermiştir.

Tüm bunlara karşın Osmanlı'nın askerî alandaki başarısı ve bu sayede çok geniş topraklara yayılması, sadece ateşli silahlara dayanmamaktadır. Esas başarı, Avrupalı rakiplerinin çok daha sonra geliştirecekleri, doğrudan sultana bağlı daimi, profesyonel bir askerî güç oluşturmaları temelinde yükselmiştir. "Sultanın kulları" olan bu muvazzaf askerler, sultana "şiddeti –zoru- kullanma tekeli" sağlamıştır. Taşra eliti kontrolündeki askerî güçlerden, esas olarak tımarlı sipahiden, çok daha organize olan bu askerî güç, sultanın otoritesini onun şahsında merkezileştirmiştir.

 Safevi İmparatorluğu

Safevi ordusunda ateşli silah kullanımında ilk adımlar Şah İsmail zamanında, 1502 ve 1509 yıllarında Venedik Cumhuriyeti'nden top ve teknisyen sağlama girişimleriyle olmuştur. Çaldıran Muharebesi yenilgisi de ateşli silahlar edinme yönelimini güçlendirmiştir. Topçu ve tüfekçilerden oluşan küçük de olsa bir birlik, 1516 yılında teşkil edilmiştir. Bu birliğin Safevi ordusuna sağladığı güç, 1528 yılında Cem Muharebesinde bir Özbek ordusunu bozguna uğratmıştır. Hem bu muharebede hakkındaki kayıtlardan, hem de 1530 tarihli bir askerî rapordan, Safevi ordusu birkaç yüz top ve birkaç bin tüfekçiden oluşan bir bileşene sahip olduğunu göstermektedir.

Safevi ordu geleneği I. Abbas öncesinde ağırlıklı olarak Türkmen kabile savaşçılarına dayanmaktadır. Bunların yanında saray muhafızları hükümdarın muhafızları olarak görev yapıyorlardı. Bireysel olarak askere alındılar, maaşları hazineden ödenirdi. Onlar da Türkmen kabilelerindendiler ve kabile bağlılıkları sürmektedir. Yine de maaşları saraydan ödendiği için ve ayrıcalıklı konumları nedeniyle hükümdara sağlam bir bağlılıkları vardır. Sayıları 1.500 dolayındadır. I. Tahmasb döneminde 5 bin sayısına ulaştılar. Ateşli silahlar Safevi ordusunda bu dönemde ve bu unsurlar tarafından kullanılmaya başlanmıştır. I. Abbas zamanında sayıları 10 bini bulduğu gibi, devletin en üst düzey bürokratları oldular. Hatta Türkmen kabile şefleri yerine eyalet valileri gurçi adı verilen bu bürokratlar elindeydi.

I. Abbas'ın elinde büyük babalarından I. Tahmasb (h.y. 1524 – 1576) tarafından kurulan piyade, süvari ve topçu birliklerinden oluşan bir ordu zaten vardır. O, gulamlardan oluşan yeni bir teşkil kurarak bu orduyu büyüttü. Ateşli silahlara dayalı bir ordu ve bürokratik rejim, 1063 yılında Tebriz yakınlarında bir Osmanlı ordusunu bozguna uğrattığında ateşli silah kullanımının sağladığı üstünlüğü kullanmıştı. I. Abbas'ın döneminde de, her ne kadar Türkmen hafif süvarisi orduda çok önemli bir unsur olmayı sürdürse de, topçular ve tüfekçiler ana bileşen haline gelmiştir.

 Babür İmparatorluğu
Babürlüler'in bilinen anlamda top kullanımı için tespit edilebilen tarihler 16. yüzyılın ilk çeyreğidir. Doğu sınırlarında Safevi varlığına karşı Osmanlı İmparatorluğu, Türkmenistan'da bir siyasi – askerî varlık oluşturan Özbeklere ateşli silah göndermişti. Kanuni Sultan Süleyman (h.y. 1520 – 1566) zamanında bir miktar top, tüfek ve bunları kullanmakta usta yeniçeri gönderilmişti. Ancak Safevilere karşı kullanılacağı düşünülerek gönderilen bu toplar, bölgede hakimiyet kurmak isteyen hanlar tarafından birbirlerine karşı kullanılmıştr. Rakip hanları saf dışı ederek hakimiyet alanını geliştiren Abdullah Han, bu silahları ve ustaları devr almıştır. 16. yüzyılın sonlarına doğru artık top dökmeye başladılar. Abdullah Han'ın kuşatmada top kullandığına ilişkin en eski bilgi, 1571 yılındaki Andhoy kuşatmasında kullanıldığına işaret eder. Hafif sınıf toplar darbzen olarak bilinen toplardı ve Buhara Hanlığı'nda üretilemiyor, Osmanlı'dan alınıyordu. "Kazan" adı verilen, geniş namlu ağzıyla daha çok havan sınıfı toplar ise esas olarak kuşatmalarda kullanılmaktadır. Tüm bunların bakır olarak döküldüğü anlaşılmakta olup zayıf bir döküm tekniği kullanıldığı ortadadır. Özbek kuvvetleri, I. Abbas'ın Safevi ordusunda ateşli silahları yerleştirmesine kadar ellerindeki silahlarla başarılı oldular. Ancak 1595'ten itibaren Safevi ordusu ateşli silahlar konusunda bir düzene kavuşmuştu. Şah Abbas bu tarihte Horasan üzerine yürüdü ve tüm Horasan'ı Özbeklerden geri aldı.

Babür İmparatorluğu 1526 yılında Babür Şah tarafından kurulduğunda Osmanlı İmparatorluğu Memluklar'ın başkenti Kahire'yi 1517 yılında almış, Kızıldeniz kıyılarına ulaşmış, Arap Yarımadası boyunca güneye doğru genişlemeye başlamıştı. Bu tarihlerden önce bile Arap Yarımadası'nda, Memluk ülkesinde ve hatta Hindistan'da, Rumi (Rumlu) olarak bilinen insanlar vardır. Rumlu, doğrudan doğruya Osmanlı anlamında kullanılmaktaydı. Bunların bir kısmı asker, denizci ve ateşli silahları tanıyan askerî ya da teknik uzmanlardır. Esasen bunların bir kısmı, II. Bayezit emriyle Memluk Sultanlığı'na gönderilen uzmanlardır. Hint Okyanusu'nda Portekiz filolarının Hindistan'la Kızıl Deniz arasındaki ticareti kesmeleri üzerine bu ablukayı kırmak için yardım olarak gönderilmişlerdi. Diğer yandan Batı Anadolu'dan ve Orta Anadolu'dan daha geniş geçim olanakları arayan maceracı denebilecek kişiler de Hindistan'a gitmişlerdi. Babür Han, bu unsurları istihdam ederek Babür ordusunu Osmanlı ordusu tarzında teşkil etmiştir. Bu rumlular içinde özellikle Üstat Ali Kulu adı bilinmektedir. Diğer bir rumlu uzman Mustafa Rumi adı zikredilir.

 Notlar

 Kaynakça

 Kaynakça
 Geoffrey Parker, "Cambridge Savaş Tarihi"
 Geoffrey Parker, "Askeri Devrim, Batı'nın Yükselişinde Askeri Yenilikler 1500-1800"
 Douglas E. Streusand, Ateşli Silahlar Çağında İslam İmparatorlukları Osmanlılar, Safeviler, Babürlüler''
 Yunus İnce, Osmanlı Devleti'nde Barutun ve Ateşli Silahların Kullanımının Yaygınlaşması

Türlerine göre savaşlar

Barutlu silahlarla savaş


Filip Bundović (Zagreb,  16. veljače 1994.) hrvatski je košarkaš. Igra na mjestu krilnog centra.

Kao član hrvatske kadetske reprezentacije koja je 2009. osvojila naslov europskog prvaka, dobitnik je Nagradu Dražen Petrović u kategoriji momčad godine.

S juniorskom momčadi Cedevite osvojio je naslov hrvatskog prvaka, a u završnoj utakmici protiv Zagreb CO-a s ubačena 32 koša i 8 skokova proglašen je najkorisnijim igračem završnog turnira.

Nakon jedne sezone u hrvatskom prvoligašu Zaboku zajedno s Ivanom Siriščevićem iz Cibone odlazi u redove bundesligaša Mitteldeutschera.

Igrao je i za španjolski Movistar Estudiantes iz Madrida.

12. ožujka potpisao ugovor s Kosovskim prvakom KB Prishtina

U redovima KB Prishtina, on se pojavio u ukupno 14 utakmica u prosjeku: 25.7 minuta, 20.8 poena, 8.3 skokova, 2.4 asistencija, 0.8 blokada, 0,8 ukradenih lopti.

Vrela

Životopisi, Zagreb
Hrvatski košarkaši

Filip Bundović


La Ruta de Illinois 135, y abreviada IL 135 (en inglés: Illinois Route 135) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el este desde la Main Street en Alexis hacia el sur en la . La carretera tiene una longitud de 32,7 km (20.31 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 135 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 135


Sir Francis Grant (født 18. januar 1803 i Kilgraston, Perthshire, død 5. oktober 1878 i London) var en skotsk maler.

Grant, der 1857 blev medlem af og i 1866 præsident for Londons Kunstakademi, var en i den fornemme verden meget yndet portrætmaler, der med stor elegance gengav personerne stærkt idealiserede uden dybtgående karakteristik i virkningsfulde landskabelige omgivelser, særlig med heste og jagthunde (som til tider Edwin Henry Landseer malede for ham). Til de mest kendte hører: Dronning Victoria til hest (1841), Feltmarskal Lord Clyde (1861), Elgin (1862), Disraeli (1863), Hertugen af Cambridge (1868), Palmerston (1874), Lord Herbert, Lord John Russell, Macaulay, Viscount Hardinge på slagmarken, Lord Campbell.

Kilder

Portrætmalere
Malere fra Skotland
Briter i 1800-tallet

Francis Grant


Bernard de Chevenon, mort le , est un évêque français.

Biographie

Évêque d'Agen depuis 1395, il est nommé au siège de Saintes en 1395 puis à celui d'Amiens en 1411 et enfin à celui de Beauvais en 1413.

Notes et références

Liens externes

Évêque d'Amiens
Évêque d'Agen
Évêque de Beauvais
Évêque de Saintes
Évêque catholique du XIVe siècle
Évêque catholique du XVe siècle
Pair ecclésiastique
Décès en 1420

Bernard de Chevenon


Sanctification (or in its verb form, sanctify) literally means "to set apart for special use or purpose", that is, to make holy or sacred (compare ).  Therefore, sanctification refers to the state or process of being set apart, i.e. "made holy", as a vessel, full of the Holy Spirit of God.  The concept of sanctification is widespread among religions, including Judaism and especially Christianity. The term can be used to refer to objects which are set apart for special purposes, but the most common use within Christian theology is in reference to the change brought about by God in a believer, begun at the point of salvation and continuing throughout the life of the believer. Many forms of Christianity believe that this process will only be completed in Heaven, but some believe that complete holiness is possible in this life.

Christianity
In the various branches of Christianity sanctification usually refers to a person becoming holy, with the details differing in different branches.

Sanctification means that self(attitudes, desires, self-will, etc.) is crucified and that you are no longer carnal(in you thoughts, actions, or mind). So, you get filled with the Holy Ghost. This is also known as the second work of grace. In sanctification it is higher level of purging God does because you're no longer carnal. Also, God will still show you things about yourself, but it should never be carnal.

Roman Catholicism
The Catholic Church upholds the doctrine of sanctification, teaching that:

Saint Paul of the Cross stated that "Prayer, good reading, the frequent reception of the sacraments, with the proper dispositions, and particularly the flight of idleness—these are, believe me, the means of sanctifying yourself."

According to the Catholic Encyclopedia "sanctity" differs for God, individual, and corporate body. For God, it is God's unique absolute moral perfection. For the individual, it is a close union with God and the resulting moral perfection. It is essentially of God, by a divine gift. For a society, it is the ability to produce and secure holiness in its members, who display a real, not merely nominal, holiness. The Church's holiness is beyond human power, beyond natural power.

Eastern Orthodoxy

Orthodox Christianity teaches the doctrine of theosis, whereby humans take on divine properties, and in a particular sense, participate in the being of God. A key scripture supporting this is 2 Peter 1:4. In the 4th century, Athanasius of Alexandria taught that God became Man that man might become God. Essentially, man does not become divine, but in Christ can partake of divine nature. This Church's version of salvation restores the likeness of God in man. One such theme is release from mortality caused by desires of the world.

Lutheranism
Martin Luther taught in his Large Catechism that Sanctification is only caused by the Holy Spirit through the powerful Word of God. The Holy Spirit uses churches to gather Christians together for the teaching and preaching of the Word of God.

Luther also viewed the Ten Commandments as means by which the Holy Spirit sanctifies. "Thus we have the Ten Commandments, a commend of divine doctrine, as to what we are to do in order that our whole life may be pleasing to God, and the true fountain and channel from and in which everything must arise and flow that is to be a good work, so that outside of the Ten Commandments no work or thing can be good or pleasing to God, however great or precious it be in the eyes of the world...whoever does attain to them is a heavenly, angelic man, far above all holiness of the world. Only occupy yourself with them, and try your best, apply all power and ability, and you will find so much to do that you will neither seek nor esteem any other work or holiness."

Pietistic Lutheranism heavily emphasizes the "biblical divine commands of believers to live a holy life and to strive for holy living, or sanctification."

Anabaptism
Anabaptist belief emphasizes that sanctification is initiated by being born again by the Spirit of God and then practiced by following or being a disciple of Christ. The role of the Spirit, Word of God, suffering, self-denial as well as the community of believers in sanctification is also considered essential. Sanctification is believed to be a process that begins with conversion and continues throughout the Christian life. Perfectionism or eradication of the flesh is rejected and it is considered necessary to take up the cross and deny yourself daily to truly be a disciple of Christ. When a believer steps out of the sanctification process, his salvation is seen as jeopardized. Sanctification is seen as mortifying the deeds of the flesh, cleansing impure motives and thoughts of the mind and heart as well as glorifying the Father through worship, obedience and faith working in love.

Anglicanism
A 2002 Anglican publishing house book states that "there is no explicit teaching on sanctification in the Anglican formularies". A glossary of the Episcopal Church (USA) gives some teaching: "Anglican formularies have tended to speak of sanctification as the process of God's work within us by means of which we grow into the fullness of the redeemed life." Outside official formularies sanctification has been an issue in the Anglican Communion since its inception.

The 16th  century Anglican theologian Richard Hooker (1554-1600) distinguished between the "righteousness of justification" that is imputed by God and the "righteousness of sanctification" that comprises the works one does as an "inevitable" result of being justified.

Jeremy Taylor (1613-1667) argued that justification and sanctification cannot be separated; they are "two steps in a long process".

A 19th century Church of England work agreed with Jeremy Taylor that justification and sanctification are "inseparable". However, they are not the same thing. Justification is "found in Christ's work alone". "Sanctification is the work of the Holy Spirit in us, and is a progressive work."

Baptist
Baptists believe in progressive sanctification, the work of sanctification of the believer through grace and the decisions of the believer after the new birth.

Reformed
It is not clear that John Calvin, in his Institutes of the Christian Religion, conceives of sanctification as a doctrine separate from justification. There is no separate treatment there of a doctrine of sanctification. Instead, the clearest references he makes to the process of the Christian's growth in holiness appear in Book III of the Institutes, which concerns the work of the Holy Spirit. There he intermixes the grace by which justification is accomplished and the grace that empowers the Christian toward moral reform. Following Augustine, Calvin embraces a non-perfectionist account of sanctification as progressive but incomplete until eschatological consummation:"I insist not that the life of the Christian shall breathe nothing but the perfect Gospel, though this is to be desired, and ought to be attempted. I insist not so strictly on evangelical perfection, as to refuse to acknowledge as a Christian any man who has not attained it. In this way all would be excluded from the church, since there is no man who is not far removed from this perfection, while many, who have made but little progress, would be undeservedly rejected."  Against those who "maintain the perfection of holiness in the present life," Calvin replies:"...we deem it sufficient briefly to reply with Augustine, that the goal to which all the pious ought to aspire is, to appear in the presence of God without spot or blemish; but as the course of the present life is at best nothing more than progress, we shall never reach the goal until we have laid aside the body of sin, and been completely united to the Lord."  But the imperfection of sanctification in this life is not, for Calvin, an excuse for slackness in the search thereof. The grace of justification is not separable from the grace that makes one perform good works and the grace that perfects what is deficient in the works of the regenerate:"Justification, moreover, we thus define: the sinner being admitted into communion with Christ is, for his sake, reconciled to God; when purged by his blood he obtains the remission of sins, and clothed with righteousness, just as if it were his own, stands secure before the judgment seat of heaven. Forgiveness of sins being previously given, the good works which follow have a value different from their merit, because whatever is imperfect in them is covered by the perfection of Christ, and all their blemishes and pollutions are wiped away by his purity, so as never to come under the cognizance of the divine tribunal. The guilt of all transgressions, by which men are prevented from offering God an acceptable service, being thus effaced, and the imperfection which is wont to sully even good works being buried, the good works which are done by believers are deemed righteous, or, which is the same thing, are imputed for righteousness."

Methodist
In Wesleyan–Arminian theology, which is upheld by the Methodist Churches (inclusive of the holiness movement), Methodism teaches that sanctification has three components—initial, progressive, and entire:

As such, "sanctification, the beginning of holiness, begins at the new birth". With the Grace of God, Methodists "do works of piety and mercy, and these works reflect the power of sanctification". Examples of these means of grace (works of piety and works of mercy) that aid with sanctification include frequent reception of the sacrament of Holy Communion (work of piety), and visiting the sick and those in prison (work of mercy). Wesleyan covenant theology also emphasizes that an important aspect of sanctification is the keeping of the moral law contained in the Ten Commandments. As such, in "sanctification one grows to be more like Christ." This process of sanctification that begins at the new birth (first work of grace) has its goal as Christian perfection, also known as entire sanctification (second work of grace), which John Wesley, the progenitor of the Methodist faith, described as a heart "habitually filled with the love of God and neighbor" and as "having the mind of Christ and walking as he walked".  To John Wesley the work of entire sanctification was distinctly separate from regeneration, and was "wrought instantaneously, though it may be approached by slow and gradual steps." A more complete statement of Wesley's position goes like this:"It is that habitual disposition of soul which, in the sacred writings, is termed holiness; and which directly implies, the being cleansed from sin, 'from all filthiness both of flesh and spirit;' and, by consequence, the being endued with those virtues which were also in Christ Jesus; the being so 'renewed in the spirit of our mind,' as to be 'perfect as our Father in heaven is perfect.'"This is the doctrine that by the power of God's sanctifying grace and attention upon the means of grace may cleanse a Christian of the corrupting influence of original sin in this life. It is expounded upon in the Methodist Articles of Religion:

Justification is seen as an initial step of acknowledging God's holiness, with sanctification as, through the grace and power of God, entering into it.  A key scripture is Hebrews 12:14:  "Follow after...holiness, without which no one shall see the Lord." The importance of "growth in grace", according to Methodist doctrine, is important before and after entire sanctification:

In the same vein, in addition to entire sanctification, the Kentucky Mountain Holiness Association affirms a belief in "the progressive growth in grace toward Christian maturity through a consistent Christian life of faith and good works."
Methodist theology teaches that the state of entire sanctification can be lost through willful sin:

If a person backslides but later decides to return to God, he or she must confess his or her sins and be entirely sanctified again (see conditional security).

John Wesley taught outward holiness as an expression of "inward transformation" and theologians in the Wesleyan/Methodist tradition have noted that the observance of standards of dress and behaviour should follow the New Birth as an act of obedience to God.

Pentecostalism
There are two Pentecostal positions on sanctification, entire sanctification and progressive sanctification.

Entire sanctification as a second work of grace, is the position of Pentecostal denominations that originally had their roots in Wesleyan-Arminian theology, such as International Pentecostal Holiness Church, Church of God (Cleveland) and Church of God in Christ. These denominations differ from the Methodist Churches (inclusive of the Holiness Movement) in that they teach the possibility of a third work of grace—glossolalia.

Progressive sanctification is the work of sanctification of the believer through grace and the decisions of the believer after the new birth. This is the position of other Pentecostal denominations, such as Assemblies of God and The Foursquare Church.

Quakerism
George Fox, the founder of Quakerism, taught Christian perfection, also known in the Friends tradition as "Perfectionism", in which the Christian believer could be made free from sin. In his Some Principles of the Elect People of God Who in Scorn are called Quakers, for all the People throughout all Christendome to Read over, and thereby their own States to Consider, he writes in section "XVI. Concerning Perfection":

The early Quakers, following Fox, taught that as a result of the New Birth through the power of the Holy Spirit, man could be free from actual sinning if he continued to rely on the inward light and "focus on the cross of Christ as the center of faith". George Fox emphasized "personal responsibility for faith and emancipation from sin" in his teaching on perfectionism. For the Christian, "perfectionism and freedom from sin were possible in this world".

Some Quaker denominations were founded to emphasize this teaching, such as the Central Yearly Meeting of Friends.

Keswickianism
Keswickian theology, which emerged in the Higher Life Movement, teaches a second work of grace that occurs through "surrender and faith", in which God keeps an individual from sin. Keswickian denominations, such as the Christian and Missionary Alliance, differ from the Wesleyan-Holiness movement in that the Christian and Missionary Alliance does not see entire sanctification as cleansing one from original sin, whereas holiness denominations espousing the Wesleyan-Arminian theology affirm this belief.

The Church of Jesus Christ of Latter-day Saints
In the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, sanctification is viewed as a process and gift from God which makes every willing member holy, according to their repentance and righteous efforts, through the Savior Jesus Christ's matchless grace. To become Sanctified, or Holy, one must do all that he can to live as Christ lived, according to the teachings of Christ. One must strive to live a holy life to truly be considered Holy. In the Church's scriptural canon, one reference to sanctification appears in Helaman 3:35, in the Book of Mormon: Elder Dallin H. Oaks, then of the Quorum of the Twelve Apostles, also expounded on the meaning of sanctity.

See also

Charisma
Consecration
Divine Grace
Glorification
Imparted righteousness
Justification (theology)
Means of Grace
Righteousness
Social Gospel

References

External links
Sanctification: heat and glow from the fire, Forward in Christ

Sanctification: A Biblical Perspective

Theology
Christian ethics
Christian terminology
Religious terminology
Holy Spirit
Christian personal development

de:Heiligung

Sanctification in Christianity


De Forenede Arabiske Emirater deltog første gang i olympiske lege under sommer-OL 1984 i Los Angeles og har siden deltaget i samtlige efterfølgende sommerlege. Nationen har aldrig deltaget i vinterlegene.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Forenede Arabiske Emiraters OL-statistik  på Sports-reference.com

Forenede Arabiske Emirater ved sommer-OL
OL

Forenede Arabiske Emirater ved OL


An Homalomena grabowskii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Homalomena grabowskii in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena grabowskii


Agrilus carinellifer é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

carinellifer

Agrilus carinellifer


Kılıçkuyruk, doğal yaşam alanı akıntılı Orta Amerika nehirleri olan, yaklaşık 10–12 cm boya erişebilen bir tatlı su balık türüdür. 20-30 derece su sıcaklıklarında yaşayabilir. İdeal sıcaklık tüm canlı doğuran türlerinde olduğu gibi 26-28 derece aralığıdır. Dişileri erkeklerinden daha iri olur. Cinsiyet ayrımı en iyi erkek balığın kuyruğunda kılıcı andıran uzantının olmasından anlaşılır. İyi bir yosun yiyicisidir, kuru yemlerinin içeriğinde spirulina olması sağlıklı gelişmesi için yardımcı olacaktır. Balığın yağlanmaması, iç parazit olmaması için canlı yem ve protein ağırlıklı besleme daha az yapılmalıdır.

Erkekleri birbirine karşı saldırgandır; ancak akvaryumdaki başka balık türleriyle iyi geçinirler. Suyun orta ve üst bölgelerinde yüzerler. İçinde bol oksijen bulunan, açık alanları da olan bitkilendirilmiş akvaryumları severler. Canlı doğurgandırlar, kolay çoğalırlar. Diğer canlı doğuranlar gibi çok eşlidirler bulundukları akvaryumda dişi sayısı en az iki ve üzerinde tutulmalıdır. Bu oran sürekli çiftleşmek isteyen ve dişiyi kovalayan erkeğin hedeflerini çoğaltacak dişinin yıpranmamasını sağlayacaktır. Sık bitkiler yavrularının yaşama şansını arttırır. Hepçildirler.

Kaynaklariden

http://en.wikipedia.org/wiki/Swordtail

Akvaryum balıkları

Kılıçkuyruk


Danny Tamberelli  is an American actor and musician. He is known for his portrayal of Little Pete in The Adventures of Pete & Pete from 1989 to 1995, as the voice and actor of Jimmy De Santa in the 2013 video game Grand Theft Auto V and for his work as a cast member of the Nickelodeon sketch comedy series All That.

Early life and education
Tamberelli was raised in Maywood, New Jersey and moved to Wyckoff, New Jersey, where he attended Ramapo High School, graduating in 2000. Tamberelli is a graduate of Hampshire College, where he earned a bachelor's degree in interdisciplinary arts focusing on music performance and booking management.

Career
Tamberelli's first performance was in a Huggies commercial, according to a 1994 interview. His first regular television role, at age 4, was as Sean Novak on the ABC daytime soap opera Ryan's Hope. He originally appeared from 1986 to 1987, when his character, along with his on-screen parents, were written off the show. However, he returned to the role in the fall of 1988 when the Novak family was brought back, to help close up storylines in preparation for the Ryan's Hope finale in January 1989.

Afterwards, Tamberelli played Jackie Rodowsky on the television series The Baby-Sitters Club. It was around this time that he was cast as Little Pete Wrigley on The Adventures of Pete & Pete, which first began as a series of 60-second shorts on Nickelodeon in 1989. After progressing to a batch of specials, Pete & Pete became a regular half-hour sitcom in 1993, and brought Tamberelli more recognition. During his time in the show, he met the musicians Iggy Pop and Mark Mulcahy, who inspired him to become a musician too; Iggy would teach him how to play the song T.V. Eye (from The Stooges' album Fun House) on bass in between breaks, when Tamberelli was 11. Around that time he provided the voice for Arnold in The Magic School Bus, as well as appearing in the films Igby Goes Down and The Mighty Ducks. He was also on Nickelodeon's All That from 1997 to 2000 and Figure It Out from 1997 to 1999, and guest starred in the Space Cases episode "All You Can Eaty". In the 2013 video game Grand Theft Auto V, he provided the voice and physical inspiration for Jimmy Townley/Jimmy De Santa.

Tamberelli is the bassist and vocalist for the rock band Jounce, formed in Northern New Jersey. They started in the early 2000s as a jazz funk quartet, but their sound later evolved into "90s music-inspired post-punk". They released an eponymous debut album on July 18, 2006, followed by their sophomore effort, These Things on March 31, 2009. The EP titled Meet Me in the Middle was released digitally on April 4, 2011. As of 2016, the only remaining members from the original formation were Tamberelli and childhood friend and guitarist Matt DeSteno. Tamberelli was also the bassist for the folk/pop band Every Good Boy.

In 2013, he started a podcast with former The Adventures of Pete and Pete co-star Michael C. Maronna. He is also a founding member of the sketch comedy group Manboobs, along with Jeremy Balon. He also made a guest appearance on the podcasts "The Comedy Button" and "The Indoor Kids", "Round Table of Gentlemen"

Personal life
Tamberelli married author Katelyn Detweiler in early 2018. In 2019, they had a son, and in 2022, they had a daughter.

Filmography

Film

Television

Video games

References

External links

The Adventures of Danny and Mike
Jounce (official site)
ManBoobs Comedy (official site)
Lego commercial
Geekbox.net – Home of the Comedy Button

20th-century American male actors
21st-century American male actors
20th-century American musicians
21st-century American musicians
American male child actors
American male television actors
American male voice actors
American people of Irish descent
American people of Italian descent
American podcasters
Hampshire College alumni
Living people
Male actors from New Jersey
Musicians from New Jersey
People from Maywood, New Jersey
People from Wyckoff, New Jersey
Ramapo High School (New Jersey) alumni
American expatriate male actors in the United Kingdom
Year of birth missing (living people)

Danny Tamberelli


Agrilus saudita é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 1998.

Referências

saudita

Agrilus saudita


Thomas Denman, 1st Baron Denman,  (23 July 177926 September 1854) was an English lawyer, judge and politician. He served as Lord Chief Justice between 1832 and 1850.

Background and education
Denman was born in London, the son of Dr Thomas Denman. In his fourth year, he attended Palgrave Academy in Suffolk, where his education was supervised by Anna Laetitia Barbauld and her husband. He continued to Eton and St John's College, Cambridge, where he graduated in 1800. In 1806 he was called to the bar at Lincoln's Inn, and at once entered upon practice.

Legal and judicial career

His success was rapid, and in a few years he attained a position at the bar second only to that of Henry Brougham and James Scarlett. He distinguished himself by his defence of the Luddites; but his most brilliant appearance was as one of the counsel for Queen Caroline. His speech before the House of Lords was very powerful, and some competent judges even considered it not inferior to Brougham's. It contained one or two daring passages, which made the King his bitter enemy, and retarded his legal promotion. Unfortunately he made a notable gaffe when he compared the Queen to the Biblical woman taken in adultery, who was told to "go away and sin no more". This suggested that her counsel had no belief in the Queen's innocence, and produced the mocking satire:

"Most Gracious Queen, we thee implore
To go away and sin no more
Or if that effort be too great
To go away at any rate".

At the general election of 1818 he was returned Member of Parliament for Wareham, and at once took his seat with the Whig opposition. In the following year, he was returned for Nottingham, which seat he represented until 1826 and again from 1830 until his elevation to the bench in 1832. His liberal principles had caused his exclusion from office till in 1822 he was appointed Common Serjeant of London by the corporation of London. In 1830 he was made Attorney General under Lord Grey's administration and was knighted on 24 November that year.

Two years later he was made Lord Chief Justice of the King's Bench and was sworn of the Privy Council two days later. In 1834, he was raised to the peerage as Baron Denman, of Dovedale, in the County of Derby. As a judge he is best remembered for his decision in the important privilege case of Stockdale v. Hansard (9 Ad. & El. I.; II Ad. & El. 253). In 1841 he presided, as Lord High Steward, over the trial in the House of Lords of the Earl of Cardigan for attempted murder. In O'Connell v the Queen, in 1844, he led the majority of the Lords in quashing the conviction for sedition of Daniel O'Connell. This is a tribute to his integrity since O'Connell was regarded with aversion by the British ruling class; but Denman, as he made clear, could not accept that he had received a fair trial. In 1850 he resigned from his chief justiceship and retired into private life. He was a Governor of the Charter House, and a Vice-President of the Corporation of the Sons of the Clergy. He also strove with great energy, both as a writer and as a judge, to effect the abolition of the slave trade.

Family
Lord Denman married Theodosia Anne, daughter of Reverend Richard Vevers, in 1804. His Derbyshire seat was Middleton Hall, Stoney Middleton. He died at Stoke Albany, Northamptonshire aged 75, and was succeeded in the barony by his oldest son Thomas. Another son, Joseph, was a Royal Navy officer, while another, George, was an MP and High Court judge.

Cases
Williams v. Carwardine (1833) 4 B. & Ad. 621
Stockdale v. Hansard 9 Ad. & El. I.; II Ad. & El. 253
Lynch v. Nurdin 1 QB 29, (1841) Arn and H 158, (1841) 113 ER 1041
O'Connell v The Queen [1844] 11 Cl. & Fin. 155

References

Sources
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Chancellors of the Exchequer of the United Kingdom
Lord chief justices of England and Wales
Members of the Parliament of the United Kingdom for Wareham
Lord High Stewards
Whig (British political party) MPs for English constituencies
Barons in the Peerage of the United Kingdom
1779 births
1854 deaths
People educated at Eton College
Alumni of St John's College, Cambridge
Attorneys General for England and Wales
Common Serjeants of London
Fellows of the Royal Society
UK MPs 1818–1820
UK MPs 1820–1826
UK MPs 1826–1830
UK MPs 1830–1831
UK MPs 1831–1832
UK MPs who were granted peerages
Members of the Privy Council of the United Kingdom
Thomas
Peers of the United Kingdom created by William IV
Knights Bachelor
Committee members of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge

Thomas Denman, 1st Baron Denman


Radkersburg es un distrito del estado de Estiria (Austria). Radkersburg fusionó con el distrito de Feldbach para formar el nuevo distrito de Südoststeiermark el 1 de enero de 2013.

División administrativa
El distrito de Radkersburg se divide en 18 municipios.

Municipios
Barrios, aldeas y otras subdivisiones de los municipios se indican con letras pequeñas.
 Bad Radkersburg
 Bierbaum am Auersbach
 Deutsch Goritz
Hofstätten bei Deutsch Goritz, Krobathen, Oberspitz, Salsach, Schrötten bei Deutsch Goritz, Unterspitz, Weixelbaum, Haselbach
 Dietersdorf am Gnasbach
 Eichfeld
Hainsdorf-Brunnsee, Oberrakitsch
 Gosdorf
Diepersdorf, Fluttendorf, Misselsdorf
 Halbenrain
Dietzen, Donnersdorf, Dornau, Drauchen, Hürth, Oberpurkla, Unterpurkla, Hof bei Straden, Karla, Neusetz, Radochen
 Klöch
Deutsch Haseldorf, Gruisla, Klöchberg, Pölten
 Mettersdorf am Saßbach
Landorf, Rannersdorf am Saßbach, Rohrbach am Rosenberg, Zehensdorf
 Mureck
 Murfeld
Lichendorf, Oberschwarza, Seibersdorf bei Sankt Veit, Unterschwarza, Weitersfeld an der Mur
 Radkersburg Umgebung
Altneudörfl, Dedenitz, Goritz bei Radkersburg, Hummersdorf, Laafeld, Pfarrsdorf, Pridahof, Sicheldorf, Zelting
 Ratschendorf
 Sankt Peter am Ottersbach
Edla, Entschendorf am Ottersbach, Oberrosenberg, Perbersdorf bei Sankt Peter, Wiersdorf, Wittmannsdorf
 Straden
Hart bei Straden, Kronnersdorf, Marktl, Nägelsdorf, Schwabau, Waasen am Berg, Wieden-Klausen, Waldprecht
 Tieschen
Größing, Jörgen, Laasen, Patzen, Pichla bei Radkersburg
 Trössing
 Weinburg am Saßbach
Perbersdorf bei Sankt Veit, Pichla bei Mureck, Priebing, Siebing

Enlaces externos

Rad
Estados y territorios desaparecidos en 2013

Distrito de Radkersburg


Premijer liga 2017./18. je dvadeset i sedma sezona najvišeg ranga hrvatskog rukometnog prvenstva. Liga se igra u dva dijela:
- 1. dio igra 10 klubova dvokružno (18 kola) te se na osnovu plasmana u ligi natječu u drugom dijelu prvenstva
- drugi dio prvenstva je podijeljen u dva dijela:
 Ligu za prvaka - četiri prvoplasirane momčadi iz Lige 10 i hrvatski sudionici SEHA lige - PPD Zagreb i Nexe
 Ligu za ostanak - momčadi plasirane od 5. do 10. mjesta u Ligi 10

Naslov prvaka je obranila momčad Prvog plinarskog društva iz Zagreba.

Sudionici

 Dubrava - Zagreb
 Gorica - Velika Gorica
 Karlovac - Karlovac
 Metalac - Zagreb
 Nexe - Našice *
 Poreč - Poreč
 PPD Zagreb - Zagreb *
 Sesvete - Sesvete
 Spačva - Vinkovci
 Umag - Umag
 Varaždin 1930 - Varaždin
 Zamet - Rijeka
 *  ne igraju prvi dio sezone, sudionici SEHA lige

Ljestvice i rezultati

Liga 10

Ljestvica

Rezultati
Ažurirano 14. svibnja 2018. godine

 Liga za prvaka

 Ljestvica

 Rezultati  Ažurirano 12. lipnja 2018. godine

Liga za ostanak
U Ligu za ostanak su prenesene međusobne utakmice klubova iz Lige 10.

Preneseni rezultati

Ljestvica
{| class="wikitable" style="font-size: 90%"
|-
!colspan="9"|<small> Ljestvica Lige za ostanak !!rowspan="8"| !!colspan="6"|<small> Rezultati ostvareni u Ligi za ostanak
|-
!mj. !!klub !!ut. !!pob. !!neod. !!por. !!gol+ !!gol- !!bod
!ut. !!pob. !!neod. !!por. !!gol+ !!gol-
|-
|1. (7.) ||Zamet ||20 ||12 ||2 ||6 ||581 ||542 ||26
|10 ||6 ||2 ||2 ||312 ||280
|-
|2. (8.) ||Umag ||20 ||11 ||3 ||6 ||574 ||535 ||25
|10 ||5 ||3 ||2 ||301 ||282
|-
|3. (9.) ||Gorica ||20 ||11 ||0 ||9 ||580 ||553 ||22
|10 ||6 ||1 ||4 ||307 ||289
|-
|4. (10.) ||Sesvete ||20 ||10 ||1 ||9 ||544 ||541 ||21
|10 ||5 ||0 ||5 ||282 ||283
|-
|5. (11.) ||Karlovac ||20 ||7 ||2 ||11 ||548 ||578 ||16
|10 ||3 ||2 ||5 ||284 ||302
|-
|6. (12.) ||Metalac ||20 ||4 ||2 ||14 ||540 ||618 ||10
|10 ||3 ||1 ||8 ||278 ||328
|}

 Rezultati  Ažurirano 12. lipnja 2018. godine

Poveznice
 hrs.hr
 hr-rukomet.hr
 1. HRL 2017./18.
 2. HRL 2017./18.
 3. HRL 2017./18.
 5. rang hrvatskog rukometnog prvenstva 2017./18.
 Hrvatski rukometni kup za muškarce 2017./18.
 SEHA Gazprom liga 2017./18.

Izvori

 furkisport.hr, Premijer liga - Liga 10 2017./18., pristupljeno 13. svibnja 2018.
 hr-rukomet.hr, Premijer liga - Liga 10 2017./18., pristupljeno 13. svibnja 2018.
 furkisport.hr, Premijer liga - Liga za prvaka 2017./18., pristupljeno 13. svibnja 2018., 12. lipnja 2018.
 hr-rukomet.hr, Premijer liga - Liga za prvaka 2017./18., pristupljeno 13. svibnja 2018.
 furkisport.hr, Premijer liga - Liga za ostanak 2017./18., pristupljeno 13. svibnja 2018., 12. lipnja 2018.
 hr-rukomet.hr, Premijer liga - Liga za ostanak 2017./18., pristupljeno 13. svibnja 2018.

2017-18
m-0-premijer

Premijer liga 2017./18.


Le MagnifiScience Center (MSC) est un centre d'exposition conçu selon le concept de centre scientifique dans la ville pakistanaise de Karachi. Géré par une fondation à but non lucratif, il propose des expositions pour promouvoir l'intérêt pour la pensée scientifique, l'éducation, les connaissances et la méthodologie scientifique.

La majorité des expositions sont conçues pour être interactives et invitent ainsi à s'immerger activement dans le sujet. Cette interactivité est particulièrement adaptée aux enfants, mais s'adresse également aux personnes de tous les autres groupes d'âge, et ce plus facilement que les musées classiques.

Le bâtiment de plusieurs étages est situé près de la gare principale sur I.I. Chundrigar Road, le centre commercial et financier de la métropole portuaire, et a ouvert ses portes en septembre 2021. Conformément à sa vision "La science est pour tous", le MSC promeut l'enseignement des sciences de manière interactive, expérientielle et informelle, qui vise à éveiller la curiosité et à encourager la pensée critique et la résolution de problèmes. Une approche informelle et inclusive vise à éliminer les obstacles à l'éducation STEM dans le pays, en particulier pour les personnes handicapées physiques ou celles qui ont des déficiences visuelles, de la parole ou de l'ouïe.

Les expositions interactives, dont la plupart ont été réalisées sur place, permettent aux visiteurs d'explorer de manière indépendante divers concepts et idées scientifiques et de clarifier le contexte scientifique dans la vie quotidienne. Un écosystème de mangrove a été créé dans la partie intérieure centrale du bâtiment, expliquant l'importance écologique de ces habitats humides le long de la côte pakistanaise.

Le MagnifiScience Center est un projet de et géré par la Dawood Foundation, une organisation à but non lucratif certifiée par le Pakistan Center for Philanthropy (PCP).

Notes et références

Lien externe

  Site officiel

Karachi
Musée_scientifique
Musée au Pakistan

MagnifiScience Centre


Ethylacetat (systematisk navn ethylethanoat, forkortet EtOAc) er en organisk forbindelse med formlen CH3-COO-CH2-CH3 (sumformel C4H8O2). Under standardbetingelser fremtræder ethylacetat som en farveløs væske, der har en karakteristisk sødlig lugt. Det anvendes i lim, neglelakfjerner, til ekstraktion af koffein fra kaffe og som tilsætningsstof i cigaretter. I organiske laboratorier anvendes det desuden som opløsningsmiddel og som løbevæske til tyndtlagskromatografi (TLC). Ethylacetat er esteren af ætanol og eddikesyre. I 1985 udgjorde den samlede produktion af ethylacetat i Japan, Nordamerika og Europa ca. 400.000 ton. I 2004 var den anslåede produktion 1,3 millioner ton på verdensplan.

Referencer

Eddikesyreestere

Ethylacetat


Die Baureihe H waren Personenzugtenderlokomotiven der Anonymen Luxemburgischen Prinz-Heinrich-Eisenbahn- und Erzgrubengesellschaft (PH).

Geschichte
Als die Prinz-Heinrich-Eisenbahn- und Erzgrubengesellschaft nach 1900 neue schwerere Personenwagen beschaffte, benötigte sie auch neue Lokomotiven, da die vorhandenen Triebfahrzeuge dafür zu schwach waren. Um das Wenden an den Endpunkten zu vermeiden, sollte die neue Lokomotivbaureihe vorwärts und rückwärts akzeptable Laufeigenschaften erreichen. Die Wahl fiel daher auf Tenderlokomotiven. 1908 wurden fünf Fahrzeuge von der deutschen Firma Borsig für 345.000 Franken beschafft. Zusammen mit den Baureihen H' (die im Wesentlichen auf der Baureihe H basierte) und I waren es die einzigen Normalspurdampflokomotiven, die speziell für Luxemburg konstruiert wurden.

Zwischen 1922 und 1932 wurden die Nassdampflokomotiven auf Heißdampf umgebaut.

Als 1942 die Deutsche Reichsbahn die PH übernahm, wurden die Lokomotiven mit den Nummern 75 641–645 in das Nummernschema eingeordnet.

Nach dem Zweiten Weltkrieg war in Luxemburg 1944 nur noch die 75 642 vorhanden. Eine Maschine tauchte auf der Bahnstrecke Merzig–Büschfeld wieder auf und wurde 1945 nach Luxemburg gebracht. Die neugegründete Chemins de Fer Luxembourgeois (CFL) reihte die Maschinen als Baureihe 33 in ihr Nummernschema ein. Die drei restlichen Maschinen befanden sich nach Kriegsende im Großraum Leipzig und verblieben in der sowjetischen Besatzungszone.

Die bei der CFL vorhandenen Lokomotiven wurden 1954 ausgemustert, die bei der Deutschen Reichsbahn 1946, 1949 und 1955.

Literatur
 Ed Federmayer: Eisenbahnen in Luxemburg, Band 2, Herdam Fotoverlag, Gernrode/Harz 2009, ISBN 978-3-933178-24-4

Einzelnachweise

H
PH H
Schienenfahrzeug (Borsig)

PH-Baureihe H


يوسف العماني (13 أبريل 1976 -)، مغني كويتي تعلم الموسيقى والمقامات بكل أنوعها من مقامات خليجية وعراقية ومصرية. في عام 1994 إشترك بمسابقة "فنانين الهواة" لشركة ميوزيك بوكس في الكويت وفاز بالمركز الأول. بدأ الغناء في حفلات الأفراح لكبار الشخصيات الخليجية. في عام 2000 فازت أغنيته "إنت حبي" بالمركز الأول في الإمارات. كما إشترك في مسابقة العزف علي العود في الكويت وفاز بالمركز الأول. أصدر عام 2001 ألبومه الثاني والذي حمل اسم "غالي غالي وبعدها انزل البوم انته بحري وانا اليم التي حققت نجاحات كبيره بدول الوطن العربي وبعدها انزل أغنية يعشقني من كلمات دعيج الخليفة الصباح والحانة ولا قت نجاح استمر الفنان رغم الصعوبات ان يثبت وجوده فلحن أغنية بعنوان خلاني كانت من كلماته للفنانه ميريام فارس واخرآ باللهجة العراقيه اسمها ارتاح.

أعماله

ألبوماته الغنائية
 2000: خبرنا.
 2001: غالي غالي.
 2005: كالوما.
 2007: العماني 2007.
 2010: العماني 2010.

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مغنون ومغنيات كويتيون
مواليد 1396 هـ
مواليد 1399 هـ
مواليد 1976

يوسف العماني


Svijet

Književna  djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 Pedro Calderón de la Barca, najveći dramatičar španjolskog baroka († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1600.


Valerie Ritchie Perrine (3. september 1943) er en amerikansk skuespiller og model.

Liv og kariere
Perrine blev født i Galveston, Texas, som datter af Winifred "Renee" (født McGinley), en danser, der optrådte i Earl Carrolls Vanities, og Kenneth Perrine, en oberstløjtnant i USAs hær. Hendes mor var skotte (af irsk afstamning) fra Helensburgh i Dunbartonshire. Som følge af hendes fars karriere boede Perrine i sin barndom mange steder, når familien flyttede til hans forskellige udstationeringer.

Hun begyndte sin karriere som Las Vegas-showgirl. Hun filmdebuterede som softcore pornoskuespilleren Montana Wildhack i Kurt Vonneguts Slagtehus 5 fra 1972. Perrine blev fotograferet til en billedserie til maj 1972-udgaven af Playboy og kom senere på forsiden i august 1981. Hun blev den første skuespillerinde, der med overlæg optrådte nøgen på amerikansk tv, da hun blottede sine bryster i en PBS-udsendelse af Bruce Jay Friedmans Steambath på Hollywood Television Theatre udsendt 4. maj 1973 (Hun blev set fra siden i færd med at tage et brusebad). Kun få af PBS' stationer turde vise programmet. Senere i 1973 optrådte hun i episoden "When the Girls Came Out to Play" i den romantiske antologi-tv-serie Love Story i 1973.

I 1975 blev Perrine nomineret til en Oscar for bedste kvindelige hovedrolle og Golden Globe for bedste kvindelige hovedrolle - Drama og vandt Bedste Skuespillerinde-prisen ved Cannes Filmfestival for sin rolle som komiker Lenny Bruces stripperkone, Honney Bruce, i Bob Fosses Lenny fra 1974.

Hun var Carlotta Monti i den biografiske W.C. Fields and Me. En af hendes mest kendte filmroller kom som Miss Eve Teschmacher, Lex Luthors højrehånd, i Superman fra 1978. For denne rolle blev hun i 1979 nomineret til en Saturn Award for bedste kvindelige birolle. Hun gentog sin rollen som Miss Teschmacher i Superman II i 1980.

Perrine spillede Charlotta Steele, tidligere hustru til en rodeomester, som blev spillet af Robert Redford i Den lysende rytter. Hendes karriere udviklede sig ujævnt efter en optræden i Can't Stop the Music fra 1980, for hvilken hun blev nomineret til en Razzie Award for værste skuespiller. Denne film er sidenhen blevet en kultklassiker. I 1982 spillede hun rollen som Marcy, en korrupt politimands kone, i The Border med Jack Nicholson. I årene siden da har Perrine mest arbejdet i mindre produktioner, men havde dog en lille birolle i filmen What Women Want overfor Mel Gibson. I 1995 gæsteoptrådte Perrine i serien Homicide: Life on the Street, hvor hun spiller en ekskone til Richard Belzers detektiv John Munch.

Filmografi

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Texas
Modeller fra USA
Personer fra Galveston
Amerikanere i 1900-tallet
Playboy

Valerie Perrine


In a BDSM context, a collar is a device of any material worn by a person to indicate their submissive or slave status in a BDSM relationship. A person wearing a collar to symbolize their relationship with another is said to be collared. Collars are used to signify ownership or connection within a Dom/sub relationship.  The collar may also be worn by the submissive as a visual indication to others.

References

BDSM equipment
Fetish clothing
Neckwear

de:Halsband#BDSM

Collars in BDSM


Brandon Bollig (* 31. Januar 1987 in Saint Charles, Missouri) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Eishockeyspieler. Der Center bestritt in seiner von 2010 bis 2018 andauernden Profikarriere unter anderem 241 Partien für die Chicago Blackhawks und Calgary Flames in der National Hockey League, kam allerdings überwiegend in der American Hockey League zum Einsatz. Mit den Blackhawks gewann er in den Playoffs 2013 den Stanley Cup.

Karriere
Brandon Bollig begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Lincoln Stars, für die er von 2005 bis 2008 in der Juniorenliga United States Hockey League aktiv war. Anschließend besuchte er zwei Jahre lang die St. Lawrence University, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der National Collegiate Athletic Association spielte. Die Saison 2009/10 beendete der Center bei den Rockford IceHogs, für die er in der American Hockey League in drei Spielen je ein Tor und eine Vorlage erzielte. In der folgenden Spielzeit wurde er regelmäßig bei den Rockford IceHogs in der AHL eingesetzt und erzielte in 55 Spielen vier Tore. Auch die Saison 2011/12 begann der US-Amerikaner zunächst in Rockford, gab im weiteren Saisonverlauf jedoch sein Debüt für deren Kooperationspartner Chicago Blackhawks in der National Hockey League.

Am 28. Juni 2014 wurde Bollig im Austausch gegen ein Drittrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2014 an die Calgary Flames abgegeben. Bei den Flames erfüllte er seinen Dreijahresvertrag, den er noch bei den Blackhawks unterzeichnet hatte, wobei er in der Saison 2016/17 ausschließlich in der AHL bei den Stockton Heat zum Einsatz kam. Im Juli 2017 schloss er sich dann als Free Agent den San Jose Sharks an. Dort war er bis Februar 2018 aktiv, als ihn die Sharks, ohne einen NHL-Einsatz in San Jose absolviert zu haben, samt Troy Grosenick an die Nashville Predators abgaben. Im Gegenzug erhielten die Sharks ein Sechstrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2018. In Nashville beendete er die Spielzeit, ohne dort im Sommer 2018 einen weiterführenden Vertrag zu erhalten. Anschließend verkündete er im Januar 2019 das Ende seiner aktiven Karriere.

Erfolge und Auszeichnungen
 2013 Stanley-Cup-Gewinn mit den Chicago Blackhawks

Karrierestatistik

Weblinks

Eishockeyspieler (St. Lawrence Saints)
Eishockeyspieler (Rockford IceHogs, AHL)
Eishockeyspieler (Chicago Blackhawks)
Eishockeyspieler (Calgary Flames)
Eishockeyspieler (Stockton Heat)
Eishockeyspieler (San Jose Barracuda)
Eishockeyspieler (Milwaukee Admirals, AHL)
Stanley-Cup-Sieger
US-Amerikaner
Geboren 1987
Mann

Brandon Bollig


Christian Ulrich (Viena, 27 de abril de 1836 - ídem, 22 de enero de 1909) fue un arquitecto austrohúngaro

Ulrich ganó su reputación gracias al desarrollo del  elevador de granos en Budapest. En 1880, ganó un concurso por el diseño del elevador y en 1883 el edificio fue completado. Después de ese suceso se mudó a Budapest, donde diseñó la fábrica de Iparcsarnok en el parque de la ciudad, el cual  fue construido en 1885. Ambos edificios fueron demolidos después de la Segunda Guerra Mundial.

En 1879 Christian Ulrich diseñó una nueva fachada para el vestíbulo del Museo de Teyler en Haarlem, en los Países Bajos.

Véase también
 Silo

Referencias

Arquitectos de Austria del siglo XIX
Arquitectos de Hungría del siglo XIX
Nacidos en Viena
Fallecidos en Viena

Christian Ulrich


Jacek Józef Dukaj (born 30 July 1974) is a Polish science fiction and fantasy writer. He has received numerous literary prizes including the European Union Prize for Literature and Janusz A. Zajdel Award.

Career

He was born on 30 July 1974 in Tarnów. He graduated from High School No. 3 in Tarnów and subsequently studied philosophy at the Jagiellonian University in Kraków. He made his literary debut at the age of 16 when he published his short story Złota galera (The Golden Galley) in the Fantastyka science-fiction monthly. In 1997, he published his first novel Xavras Wyżryn. His texts and short stories were featured in such science-fiction and fantasy magazines as Nowa Fantastyka, Sfinks, Framzet, Fantom, Fenix, Science Fiction and Czas Fantastyki.

His short stories have been translated into English, German, Russian, Czech, Slovak, Macedonian, Hungarian, Italian, Bulgarian. His first story, The Golden Galley, was translated into English by Wiesiek Powaga and published in The Dedalus Book of Polish Fantasy. Michael Kandel's translation of "The Iron General" has been published in A Polish Book of Monsters and his translation of fragments of The Cathedral into English is available online. The Cathedral served as the basis for the 2002 Academy Award-nominated science-fiction short film of the same name directed by Tomasz Bagiński.

In 2007, he published one of the most successful of his novels entitled Ice for which he won the Janusz A. Zajdel Award, European Union Prize for Literature and Kościelski Award. In 2009, he published Wroniec whose action takes place in the background of the 1981 martial law in Poland.

The Apocrypha of Lem, a mock-review in Lem's tradition, written as an afterword for reedition of Lem's A Perfect Vacuum, was published in "Lemistry", translated by Danuta Stok. The Old Axolotl is the first book of Dukaj published in English (in 2015). The novel inspired a 2020 Netflix-original Belgian TV series Into the Night. In 2017, English language rights to Ice were acquired by London-based publisher Head of Zeus. The publication date will be announced once the novel is translated.

As of 2021, Jacek Dukaj is also involved in business, being main shareholder and CEO of Nolensum company, founded to produce video games based on his stories and original ideas,  as well as shareholder and member of Board of Directors of Bellwether Rocks, an investment fund with focus on gamedev industry and tokenization, NFTs, crypto etc.

Style and themes
His works frequently feature elements of cyberpunk, alternative history, and horror stories. The use of religious themes is one of the most distinctive features of Dukaj's novels. They were already present in The Golden Galley, his literary debut. The author is also known for undertaking literary experiments manifesting themselves in the combination of elements of fantasy with science fiction as is the case with The Iron General (2015).

Dukaj has stated that creating a cohesive vision of the universe in a particular work is the basis of any good fantasy or science fiction book. Hence his books scrupulously describe the scientific aspects governing this universe and make use of elaborate scientific terminology. The realism in presenting the boundaries of human understanding might be inspired by the works of Stanisław Lem, which introduce the theme of the wear and tear of future inventions. The secret relationship between science and power is also explored in Dukaj's works, most notably in Black Oceans (2001), which is reminiscent of Lem's  His Master's Voice (1968).

Bibliography

Novels
Xavras Wyżryn (SuperNOWA, 1997, contains two short novels - Xavras Wyżryn and Zanim noc)
Czarne oceany (Black Oceans) (SuperNOWA, 2001)
Extensa (Extensa) (Wydawnictwo Literackie, 2002)
Inne pieśni (translated as Different Chants or Other Songs) (Wydawnictwo Literackie, 2003)
Perfekcyjna niedoskonałość (An Ideal Imperfection) (Wydawnictwo Literackie, 2004)
Ice (Lód) (Wydawnictwo Literackie, 2007)
Wroniec (The Crow) (Wydawnictwo Literackie, 2009)
Starość aksolotla (The Old Axolotl) (Allegro, 2015)
 (The Cloud Empire) (SQN, 2018, titled Other Worlds; WL, 2020, extended version); a 2019 winner of the

Awards and nominations
Śląkfa, Author of the Year: 2000, 2007, 2009
Nautilus Award: 2003, 2004, 2007
Angelus Award nomination: 2007
Nike Award nomination: 2007
Kościelski Award: 2008, novel Ice
European Union Prize for Literature: Polish section, 2009, novel Ice
Paszport Polityki nomination: 2009
Janusz A. Zajdel Award: 2010
Bronze Medal for Merit to Culture – Gloria Artis from the Ministry of Culture and National Heritage of the Republic of Poland: 11 December 2013

References

 Jacek Dukaj's Official Website in Polish
 Jacek Dukaj's Official Website in English
 Jacek Dukaj's company's website

External links

 Excerpts from the novel Ice
 Passages from The Cathedral
 Passages from Iron General
 Passages from Black Oceans
 Passages from Other Songs
 More about contemporary Polish fantasy and sci-fi
 The Old Axolotl: Man without Body, Book without Paper

Polish science fiction writers
Polish alternate history writers
People from Tarnów
1974 births
Living people
Recipients of the Bronze Medal for Merit to Culture – Gloria Artis
Electronic literature writers
Janusz A. Zajdel Award winners

Jacek Dukaj


Ekki rugla saman við kóraltegundina náhönd.

Svamphönd eða Njarðarvöttur (fræðiheiti: Isodictya palmata) er tegund svampdýra af flokki hornsvampa.

Nafngift
Nafnið svamphönd vísar til útlits svampsins, en hann getur vaxið í lagi sem minnir á mannshönd. Á ensku nefnist tegundin mermaid's glove (ísl. hafmeyjarhanski) og á færeysku ber hann nafnið njarðarvøttur.

Orðið njarðarvöttur'' hefur einnig verið notað í íslensku. Orðið kemur fyrir í þýðingu Odds Gottskálkssonar á Nýja testamentinu sem prentuð var árið 1540. Síðar hefur orðið verið notað í öllum íslenskum biblíuþýðingum frá 1584 til 1981. Orðið birtist einnig í biblíuþýðingunni frá 2007. Í biblíuþýðingunum hefur orðið þó aðeins verið notað almennt yfir svamp en ekki sem sértækt heiti fyrir tegundina svamphönd.

Útlit og einkenni
Svamphönd er skærappelsínugul á meðan hún er á lífi en litur hennar dofnar fljótt og hún er yfirleitt orðin gul þegar hana rekur að landi. Svampurinn hefur op (osculum), með upphleyptum börmum, í röðum eftir yfirborðinu.

Svamphönd er mjög svipuð sumum öðrum Isodictya-tegundum og ekki ríkir einhugur meðal fræðimanna um flokkun þeirra.

Útbreiðsla og búsvæði
Svamphönd hefur fundist við strendur Íslands, Bretlands, Orkneyja, Hjaltlandseyja, Færeyja, Vestur- og Norður-Noreg, í Skagerak, Hvítahafi og Karahafi.

Nytjar
Frá Íslandi eru heimildir fyrir því að svamphendur hafi verið notaðar til að þvo ungabörnum, fægja málm og sem túttur á drykkjarflöskur barna.

Heimildir eru einnig frá ýmsum nytjum svamphandar í Færeyjum. Svamphönd var þar notuð áður fyrr til að skrúbba óhreinindi og í stað hálms til að kveikja upp eld. Hún var enn notuð til heimilisþrifa á Austurey í Færeyjum fyrir miðja 20. öld þar sem börn söfnuðu svamphöndum sem höfðu krækst í þorskalínur sjómanna.

Í læknavísindum
Svamphönd hefur verið rannsökuð með tilliti til lífvirkra efna sem tegundin kynni að framleiða. Svo virðist sem efni úr svamphönd geti haft áhrif á boðefni frumna ónæmiskerfisins en niðurstöður þess efnis eru þó óljósar.

Tilvísanir

svampdýr

Svamphönd


Le Helicopter Mine Countermeasures Squadron 12 ou HM-12 est un escadron d'hélicoptères de l'US Navy  originellement créé le  à la base navale de Norfolk, en Virginie. Surnommé Sea Dragons, l'escadron pilote actuellement le MH-53E Sea Dragon. Il est subordonné au commandant du Helicopter Sea Combat Wing, Atlantic  au sein du Naval Air Force Atlantic

Historique
Formé à partir du détachement 53 du Helicopter Combat Support Squadron 6 (HC-6) l'escadron d'hélicoptères de guerre des mines HM-12a été le premier escadron du genre, uniquement comme une unité opérationnelle et comme  escadron d'entraînement.

En 1972, il a participé à l'Operation End Weep. De 1974 à 1975, Le HM-12 a effectué des opérations de déminage dans le canal de Suez et les eaux côtières des Émirats arabes unis à l'appui de l'Opération Nimbus Star et Nimbus Stream. Puis le détachement 2 du HM-12 s'est déployé à la Base aérienne de Sigonella, en Sicile, pour effectuer des opérations de livraison verticale à bord à l'appui de la sixième flotte américaine.

À partir de mai 1978, le HM-12 a maintenu les formations à divers personnels. Après avoir pris livraison des premiers Sikorsky CH-53E Super Stallion, il a repris ses missions en soutien des groupements tactiques de porte-avions dans le monde entier. Le HM-12 a pris livraison de son premier hélicoptère MH-53E "Sea Dragon" le . Le Sea Dragon était un puissant ajout à l'arsenal de lutte contre les mines de la Marine.

HM-12 a été supprimé en tant que Fleet Replacement Squadron (Escadron de remplacement de la flotte - FRS) le . C'est  (AWSTS), en partenariat avec HMHT-302 puis plus tard HM-14, qui a assumé la responsabilité de la formation du FRS de 1994 à 2015.

Le , le HM-12 a eu l'honneur de son rétablissement comme le plus récent et le meilleur escadron d'hélicoptères de la Marine, poursuivant son héritage pour les années à venir.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Replacement Squadron
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
  HM-12 - Site Seaforces.org
  HM-12 - Site  airlant.usff.navy.mil

Helicopter mine antimeasures squadron de l'United States Navy

HM-12


An Rhynchospora brachychaeta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Wright. An Rhynchospora brachychaeta in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora brachychaeta


Eric Dudley Carruthers (* 10. November 1895 in Toronto, Ontario, Kanada; † 19. November 1931 in Tidworth, Vereinigtes Königreich) war ein britischer Eishockeyspieler. Sein Bruder Colin Carruthers war ebenfalls britischer Nationalspieler.

Karriere
Eric Carruthers nahm für die britische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1924 in Chamonix und 1928 in St. Moritz teil. Bei den Winterspielen 1924 gewann er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille. Auf Vereinsebene spielte er eine britische Armeemannschaft.

Erfolge und Auszeichnungen
 1924 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigtes Königreich)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Geboren 1895
Gestorben 1931
Mann
Brite
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1924
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928

Eric Carruthers


Patronymie

 Thomas Stanesby Sr (vers 1668-1734), facteur anglais de hautbois, flûtes et flûtes à bec du 18ème siècle
 Thomas Stanesby Jr (1692-1754), facteur anglais de hautbois, flûtes et flûtes à bec du 18ème siècle

Stanesby


Neal Joseph Conan III (November 26, 1949August 10, 2021) was an American radio journalist, producer, editor, and correspondent. He worked for National Public Radio for more than 36 years and was the senior host of its talk show Talk of the Nation. Conan hosted Talk of the Nation from 2001 to June 27, 2013, when the program was discontinued; with the discontinuation NPR announced that Conan would depart the network.

Early life
Conan was born in Beirut, Lebanon, on November 26, 1949.  His father, Neal Jr., worked as a physician and headed the medical center at the American University of Beirut; his mother, Theodora (Blake), was a housewife.  His family relocated to Saudi Arabia when Conan was a child, before moving to New Jersey and Manhattan.  He studied at Loomis Chaffee School and Riverdale Country School.

Career
Conan entered the world of radio broadcasting at the age of 17, volunteering at Pacifica Radio station WBAI-FM in New York. He then worked at public radio station WRVR-FM, where he met Robert Siegel. At the age of 27 Conan joined National Public Radio. Conan's initial assignment for NPR was as a producer of All Things Considered. Later, he covered the White House, the Pentagon, and the Department of State for the network.

During the 1991 Gulf War, the Iraqi Republican Guard detained Conan for a week. He and Chris Hedges of The New York Times were reporting on a Shia rebellion centered in Basra, Iraq.

In 2000, Conan took a break from his work as a broadcaster to serve as the stadium play-by-play baseball announcer for the Aberdeen Arsenal.  A year later, he published Play by Play: Baseball, Radio and Life in the Last Chance League, which described his experience.  On September 10, 2001, Conan began his work as host of Talk of the Nation. In 2008, investigative reporter James Ridgeway covered the Democratic primary elections for Mother Jones, filmed interviewing Mike Gravel in New Hampshire, while Gravel is being interviewed on the phone by Conan for Talk of the Nation.

NPR announced that it was ending the 12-year run of Talk of the Nation on March 29, 2013, stating that Conan would "step away from the rigors of daily journalism." On February 12, 2014, an interview aired on KUAZ 89.1, Tucson, Arizona's NPR affiliate, where Conan explained that ending Talk of the Nation was not a decision he was involved in or agreed with, citing its status as one of NPR's most popular shows.  He went on to join Hawaii Public Radio as a news analyst on June 8, 2014. He produced a thrice-weekly series called Pacific News Minute between November 30, 2017 and October 31, 2019.

In January 2017, Conan launched a new radio show and podcast, Truth, Politics, and Power, focused on the Trump administration. Each week, Conan interviewed experts in depth about a different issue arising from the 2016 election and the President's administration. The radio show is distributed by PRX.

Personal life
In 1982, Conan married Liane Hansen. She was a long-time host of NPR's Weekend Edition Sunday.  Together, they had two children: Connor and Casey.  Hansen briefly co-hosted Talk of the Nation with Conan.  While on a farewell tour of NPR stations, Hansen revealed in April 2011 that she and Conan were divorcing.

He was later in a domestic partnership with American travel writer, poet, and essayist Gretel Ehrlich, who survives him. They married in 2019.

Conan moved to Hāwī on Hawaii island after he left NPR. He farmed macadamia nuts on 5.5 acres of land. He enjoyed scuba diving after he settled in Hawaii.

Conan was a friend of comics writer Chris Claremont. As a result, he was featured a number of times as a sympathetic journalist in stories Claremont wrote for Marvel and DC Comics, such as the 1988 X-Men storyline "The Fall of the Mutants".

Conan died on August 10, 2021, on his farm in Hāwī, Hawaii as a result of glioblastoma according to his son Connor Conan.  He was 71, and had been diagnosed with a glioblastoma on his 70th birthday in November 2019.

Awards
Major Armstrong Award
3 Alfred I. duPont-Columbia University Awards
George Foster Peabody Award
During his time at All Things Considered, it won many awards as well, including the Washington Journalism Reviews Best in the Business Award.

Publications

References

External links

 Biography from NPR
 Biography from Hawaii Public Radio

1949 births
2021 deaths
American radio journalists
American reporters and correspondents
American talk radio hosts
Deaths from brain cancer in the United States
Deaths from glioblastoma
NPR personalities
Peabody Award winners
People from Beirut
Loomis Chaffee School alumni

Neal Conan


La route 86K-8 est une autoroute régionale de république de Carélie en Russie.

Parcours
D'une longueur de 142 km, l'autoroute part de la R21 dans la municipalité d'Aunus et se termine à Impilahti en croisant la A121.
La route longe la côte nord du lac Ladoga.

Aunus, R21
Putilitsa
Riipuskala
Kapšoila
Alavoinen
Bolšakovo
Eroila
Kotsila
Tuulos
Vitele
Rajakontu
Räimälä
Salmi
Uuksu
Pitkäranta
Koirinoja
Leppäsilta
Sumeria
Impilahti, A121

Voir aussi

Liens externes
 A130
 86K-8

Articles connexes
Liste des autoroutes de la Russie

86K-10
Route en république de Carélie
Raïon de Pitkäranta
Raïon d'Olonets

86K-8 (autoroute russe)


Shantou je grad na istočnoj obali Guangdonga u Kini, na razini prefekture, s ukupnom populacijom od 5,391.028 od 2010. godine i administrativnim područjem od 2064 četvorna kilometra.

Gospodarstvo Shantou-a je srednje prema Guangdong standardima. Prerađivačka industrija čini velik i sve veći udio zaposlenosti. Proizvodnja konzerviranih proizvoda, odjevnih predmeta, litografija, plastika i igračke neki su od glavnih proizvoda. Proizvodnja igračaka vodeća je gradska izvozna industrija, s 400 milijuna američkih proizvoda dolara izvoza svake godine.

Shantou je bio ribarsko selo u dijelu Tuojiang Du, okruga Jieyang za vrijeme dinastije Song. Za vrijeme dinastije Yuan postao je poznat kao Xialing. Godine, 1563. Shantou je postao dio okruga Chenghai u prefekturi Chao (Chaozhou). Već 1574. godine Shantou su zvali Shashanping. U 17. stoljeću ovdje je napravljena topovska platforma, a naziv mjesta kasnije je skraćen u "Shantou". Lokalno se naziva Kialat.

S Shantouom preko mosta Queshi povezuje se Queshi, koji je lokalno stanovništvo kroz 19. stoljeće znalo kao Kakchio. Bilo je to glavno mjesto za američki i britanski konzulat. Danas je to područje slikovit park, ali neke od građevina iz njegove ranije povijesti donekle su sačuvane. 1860. godine Shantou je otvoren za strance i postao je trgovačka luka prema Tientsinskom ugovoru.

Grad je postao 1919., a od Chenghaija je odvojen 1921. Godine 1922. dogodio se razorni tajfun, koji je ubio 5000 od 65.000 ljudi koji su tada naseljavali grad. Neka obližnja sela bila su uništena. Područje oko grada imalo je oko 50 000 žrtava. Ukupan broj poginulih bio je iznad 60.000, a možda je bio i veći od 100 000.

Tridesetih godina prošlog stoljeća, kao prometno čvorište i središte za distribuciju robe u jugoistočnoj Kini, protok tereta u luci Shantou zauzeo je treće mjesto u zemlji. Kratki prikaz posjeta gradu na engleskom jeziku u tom razdoblju objavljen je u knjizi engleskog računovođe Maxa Reltona "Čovjek na istoku: putovanje francuskom Indo-Kinom". Dana 21. lipnja 1939. japanske trupe napale su Shantou. Japanske snage okupirale su Shantou do 15. kolovoza 1945. Komunistička vojska zauzela je Shantou 24. listopada 1949. godine, 23 dana nakon osnivanja Narodne Republike Kine.

Izvori

Gradovi u Kini

Shantou


La ligne S7 du métro de Nankin (chinois traditionnel : 寧溧城際軌道交通 ; chinois simplifié : 宁溧城际轨道交通) est la dixième ligne du métro de Nankin. C'est une ligne sud-nord qui relie le district de Jiangning avec le district de Lishui au sud, elle est inaugurée le . De Ville nouvelle de l'Aéroport Jiangning à Montagne Wuxiang, la ligne comporte 9 stations et  en longueur.

Histoire

Caractéristiques

Tracé

Liste des stations

Exploitation

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nankin

Liens externes

S7
Nankin, S7

Ligne S7 du métro de Nankin


An Mormodes mejiae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guido Frederico João Pabst. An Mormodes mejiae in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes mejiae


Suzy Favor Hamilton (født 1968) er en tidligere amerikansk mellemdistanceløber, som deltog ved OL i 1992, 1996 og 2000.
Efter sin løbekarriere blev hun escortpige.

Bøger på dansk

 Sexløberen (2016)

Noter

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Atleter fra USA
Forfattere fra USA
Deltagere for USA ved sommer-OL 1992
Deltagere for USA ved sommer-OL 1996
Deltagere for USA ved sommer-OL 2000
Atleter ved sommer-OL 1992
Atleter ved sommer-OL 1996
Atleter ved sommer-OL 2000
Prostituerede

Suzy Favor Hamilton


Sir George Newlands Reid  (born 4 June 1939) is a Scottish politician and journalist who served as Presiding Officer of the Scottish Parliament from 2003 to 2007. A member of the Scottish National Party (SNP), he was a Member of the Scottish Parliament (MSP) for the Mid Scotland and Fife region from 1999 to 2003 and then for the Ochil constituency from 2003 to 2007. Reid was Member of Parliament (MP) for Clackmannan and East Stirlingshire from February 1974 to 1979.

Early life

Reid was born on 4 June 1939 in Tullibody, near Alloa, Clackmannanshire, the son of George Reid, a company director, and Margaret (née Forsyth). He was educated at Tullibody School and Dollar Academy. Reid attended the University of St Andrews, where he earned an MA with First-class honours in History in 1962. He then continued with further studies in Switzerland and at Union College in the United States, obtaining a diploma in international relations.

Journalist career
Reid worked as a broadcast journalist and television producer for the BBC, Granada Television and Scottish Television, and as a print journalist for several newspapers. In this time he produced over 200 television documentaries, including Emmy winner Contract 736, about the construction of the RMS Queen Elizabeth 2.

After leaving Westminster he briefly returned to journalism. For BBC Scotland, he presented Agenda, which was produced by Kirsty Wark. He was producer of the famous reportage by Michael Buerk of the Ethiopian famine of 1984 that inspired the Band Aid and Live Aid charity campaigns, which led him to be headhunted by the International Red Cross and Red Crescent. He was part of an international disaster team that responded to the 1988 Armenian earthquake. He was Director of Public Affairs of the International Red Cross and Red Crescent for 12 years, based in Geneva, Switzerland, but working worldwide in conflict and disaster zones.

Political career

Early political career
Reid was elected as the Scottish National Party (SNP) Member of Parliament for Clackmannan and East Stirlingshire in the February 1974 general election, with a majority of 3,610. He more than doubled his majority to 7,341 in the October 1974 general election, but then lost by a narrow 984 votes in the 1979 general election.

During his time at Westminster he served as a member of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe and that of the Western European Union.

In 1995 Reid re-entered Scottish politics by delivering the annual Donaldson Lecture at the SNP conference, drawing on his knowledge of continental European politics to argue a case for why a party like the SNP could be expected to prosper if a Scottish Parliament was established. Labour Shadow Secretary of State for Scotland George Robertson's contrary claim that devolution would "kill the SNP stone dead" was dismissed by Reid by saying "Ho, ho, ho".

Election to Holyrood
He stood in the Ochil constituency, which covered approximately the same area as his old seat, at Westminster in the UK general election 1997, coming in second. When the new Labour administration moved forward with proposals for a Scottish Parliament, Reid first served on the pre-establishment Consultative Steering Group, and then was elected in the first election in 1999 to represent Mid Scotland and Fife.

At the opening of the Parliament Reid was defeated 82 votes to 44 by Sir David Steel for the position of Presiding Officer of the Scottish Parliament and was instead elected a Deputy Presiding Officer.

Presiding Officer of the Scottish Parliament (2003–2007)
At the 2003 Scottish Parliament election Reid succeeded in winning the Ochil constituency first past the post. He was then elected by his fellow MSPs to succeed David Steel as Presiding Officer. As the Presiding Officer is expected to be strictly nonpartisan, he voluntarily suspended his SNP membership for the duration of his tenure.

As the Presiding Officer has a role in advising the monarch, Reid was appointed a member of the Privy Council of the United Kingdom in 2004. He oversaw the completion of the new Scottish Parliament building at Holyrood and the move from the Mound to Holyrood in 2004. At the official opening of the new building that year, he made a keynote speech in which he paid tribute to the construction as an architectural achievement, and urged parliamentarians to "listen to the building" to inspire them in their future endeavours.

As Presiding Officer he also led the creation of a Scottish Futures Forum, to promote cross-party strategic thinking. He was appointed President of the Royal Commonwealth Society Scotland, and became Patron of the Scottish Disability Equality Forum.

Post–Presiding Officer

Reid chose not to seek re-election at the end of the 2007 Parliamentary term. As an independent figure with experience of a devolved parliament, he was chosen to lead a review of the administration of the troubled Northern Ireland Assembly. Reid also joined the European Union's Caucasus-Caspian diplomatic commission. On 19 April 2007 he was made a Freeman of the County of Clackmannanshire. He had his portrait taken by photographer Harry Benson the same year.

In May 2008, Reid was appointed as the Lord High Commissioner to the General Assembly of the Church of Scotland for the duration of the General Assembly's sitting that year. He was then appointed Lord High Commissioner to the General Assembly of the Church of Scotland in January 2008, to serve as the Queen's personal representative to the Church of Scotland. This position is second only to the Queen and the Duke of Edinburgh in the ceremonial Order of Precedence.

In 2006 he was appointed by the University of Glasgow as an Honorary Professor in the School of Law. Between 2008 and 2011 he was an independent adviser on the Scottish Ministerial Code.

In September 2009, Reid was appointed by the National Trust for Scotland to lead a wide-ranging internal governance review. Reid produced a report, making a range of recommendations that were accepted by the Trust. In 2009, he was appointed as Her Majesty's Lord Lieutenant of Clackmannanshire.

He was an Electoral Commissioner from 2010 to 2014.

In 2013 he underwent major surgery for bladder cancer. He resigned all his positions, then made a good recovery.

Awards and honours
After relief efforts for the 1988 Armenian earthquake Reid was recognised with the Gold Medal of the Supreme Soviet of Armenia and the Pirogov Gold Medal of the USSR.

During his time as Presiding Officer he won the Herald newspaper's Scottish Politician of the Year award in 2003 and 2005, becoming the first person to have won the award on two occasions, followed by a lifetime achievement award in 2013. Reid was made a Free man of Clackmannanshire in 2007.

He received also several honorary doctorates, i.e. an LLD degree from the University of St Andrews in 2005, a DUniv degree from Queen Margaret University in 2006, the degree of Dr.h.c. from the University of Edinburgh in 2007, and a DUniv degree from the University of Stirling in 2008.

Reid was knighted in the 2012 Birthday Honours for services to Scottish politics and public life. In 2015, he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh (FRSE).

On 10 June 2022, Reid was appointed a Knight Companion of the Order of the Thistle (KT).

Personal life
Reid is married with two children.

References

External links

 Scottish Futures Forum

1939 births
Living people
BBC television presenters
Scottish television producers
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People educated at Dollar Academy
People from Clackmannanshire
Red Cross personnel
Scottish journalists
Alumni of the University of St Andrews
Union College (New York) alumni
Scottish National Party MPs
Members of the Parliament of the United Kingdom for Scottish constituencies
Members of the Parliament of the United Kingdom for Stirling constituencies
UK MPs 1974
UK MPs 1974–1979
Scottish National Party MSPs
Members of the Scottish Parliament 1999–2003
Members of the Scottish Parliament 2003–2007
Deputy Presiding Officers of the Scottish Parliament
Presiding Officers of the Scottish Parliament
Knights Bachelor
Lords High Commissioner to the General Assembly of the Church of Scotland
Lord-Lieutenants of Clackmannanshire
Knights of the Thistle

George Reid (Scottish politician)


Ambidekstral (lat. ambi 'begge'; dekstral 'højre') anvendes inden for motorikken om personer hvor hverken højre eller venstre side har præference. Vedrørende håndethed bruger personen begge hænder lige godt.

Se også
 Ambidextrøs organisation

Motorik
Mentale processer

Ambidekstral