මිනිසුන්ට යහපත් ජීවිතක් කර ගෙන යාමට අවශ්‍ය වන්නාවූ බහුතර පහසුකමි ඒකරාශී්‍ර වූ ස්ථාන මූලික ලෙසම නාගරික ප්‍රදේශ ලෙස හදුන්වනු ලබයිග  මෙම නාගරික ප්‍රදේශ ප්‍රධාන ලෙසම අගනගරය මුල් කර ගෙන ව්‍යාප්ත වනු දැකිව හැකියග නිදසුනක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ නගරය හා ඉන්දියාෙවී දිල්ලි නගරය මීට හොඳම කාරණාව වේ ග මෙසේ ඇති වූ නාගරික ප්‍රදේශ  ක්‍රමයෙන් ව්‍යාප්ත වීමත් සමග ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ ද නාගරික ප්‍රදේශ බවට පත් වියග
බංගලිදේශය ගත් විට තුන් වන ලෝකයේ රටකිග තුන් වන ලෝකයේ රටක් වන මෙම රට ක්‍රමයෙන් නාගරිකරණය පටන් ගනු ලබන්නේ 1947-1951 කාලය තුලය. මෙයට මූලික හේතුව ලෙස ඉන්දියාව නිදහස ලැබීමත් එකල පැවැත් වූ නිදහස් සටන් ව්‍යාපාර ද මෙයට ප්‍රධාන හේතු විය. තවද ඉන්දියාව හා පකිස්ථානය අතර සංක්‍රමණ ඇති වීමත් මෙයට මූලික විය.

නාගරීකරණය යනු
රටක ජන සංඛ්‍යාව සම්බන්ධයෙන් සඵලතාව මර්ත්‍යාව හා සංක්‍රමණය යන සංරචක ඉතා වැදගත් වෙන අතර එය රටක් නාගරීකරනය වීම සඳහා බලපාන ප්‍රධාන සාදකයක් ෙවි එසේම එය රටක ජන ව්‍යාප්තිය තීරනය කරන්නාවූ ප්‍රධාන සාදකයක් ෙවි මෙම නාගරීකරනය ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත වූයේ කාර්ම්ක විප්ලවයෙන් පසුවය මෙයට තවත් හේතුවක් වුයේ ලොව පුරා සංක්‍රමණ ව්‍යාප්තිය සීග්‍රලෙස  වර්ධනය වූ නිසාය
නාගරීකරනය යන වචනය නිර්මානය කෙරෙහි ලතින් භාෂාෙවි සම්බන්දයක් පවතින අතර (ඹඍඊී- යන්නෙහි අර්ථය වන්නේ නගර යන්නයි )ක‍ඔෂධභ යන වචනය සමග සම්බන්ද වී නගර නිර්මානය ලෙස අර්ථවත් ෙවි ජන සංඛ්‍යාව වර්ධනය විමත් සමග නගර නිර්මානය වීම ෙවිගවත් විය නිදසුනක් ලෙස ක්‍රි:ව 1800 වන විට ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ මුලු ජනග්‍රහනයෙන් 5% වඩා අඩු ප්‍රමානයක නාගරීක ම්නිසුන් ජීවත් විය නමුත් 1920 වන විට එය 50% දක්වා වර්ධනය වී ඇත. නූතනය වන විට මෙරට 80% නාගරීක ජනග්‍රහනයක් ජීවත් ෙවි. විශේෂයෙන් පසු ගිය අවුරුදු 200 තුල ලොකයේ සිදු වූ සංස්කෘතික හා සාමාජිය අංශවල වර්ධනය ලෝක නාගරීකරණ ක්‍රියාවලිය ෙවීගවත් කිරීමට හේතු විය.

නාගරික ප්‍රදේශ හදුනාගැනීම
නාගරික ප්‍රදේශ හදුනාගැනීම සඳහා එතරම් ඍඡු අර්ථ විග්‍රහයක් ලබා දීමට නොහැකි ෙවි.මෙයට හේතුව වන්නේ එක් එක් රටවල් විවිධ නිර් වචන භාවිතා කරන හෙයිනි.මෙහිදී  ග්‍රාමීය නගරයකින් නාගරික නගරයක් වෙන් කර හදුනා ගත යුතුය. නගරයක් යනු වානිඡ, කාර්ම්ක, මූල්‍ය, අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය, පරිපාලන ආදී වූ විවිධ කාර්යන් ගොනු වූ ප්‍රදේශයි. එබැවින් මෙම නගර වල කර්මාන්ත ශාලා, කඩශාප්පු,පාසල්, බැංකු යනාදී සියල්ල එකම නගරයක් තුල එAකරාශී වී තිබ්ය යුතුය.මෙවැනි නගර වල වනාන්තර වගා ප්‍රදේශ යනාදිය දක්නට ලැඛෙනවාට වඩා කෘත්‍රීම ඉදිකිරීම් දක්නට ලැෙබී.තවද විවිධබ ජන වර්ග දක්නට ලැඛෙන අතර ඊට අමතරව මෙහි ජීවත් වන ජනතාව තුලින් වැඩ් කොටසක් දAවිතීක ඉහල මටිටමේ රැකියාවල නිරත වෙයි.මෙවැනි රැකියා බහුල ජනතාව විශාල ප්‍රමානයක් සිටින ප්‍රදේශ නාගරීකරන ප්‍රදේශ ලෙස හදුන්වාදීමට හැක.නමුදු යම් රටවල් තම රටෙහි නාගරීකරණ ප්‍රවනතාව අනුව කලින් කලට තම නිර්වචන වෙනස් කරන ලබයි.නිදසුනක් ලෙස  1983 චිනයේ නාගරික ජනග්‍රහනය 13% වර්ධනය වීමත් සමග නාගරික ප්‍රදේශ හදුනාගැනීමේ නිර්වචනය වෙනස් කරන ලදී.
මේ අනුව     නාගරික ප්‍රදේශ හදුනාගැනීමේදී
මුˆ ජනග්‍රහනය
භූම් ප්‍රමානය
ජනගනත්වය
ආර්ථික හා සමාජ සංවිධාන ව්‍යුහය
යන සාදක කෙරෙහි අවධානය යොමු කර ඇත.නමුදු ග්‍රාමීය ප්‍රදේශයකින් නාගරික ප්‍රදේශයක් හදුනා ගැනීම සඳහා 1971 එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය මගින් නිර්නායක 05 ඉදිරිපත් කරන ලදී.
පරිපාලන තත්වය
ජන සංඛ්‍යාෙවි ප්‍රමාණය
පලාත් පාලන ප්‍රදේශ
නාගරික ලක්්ෂණ
මූලික ආර්ථීක කටයුතු
යන සාදක ඔස්සේ යම් ප්‍රදේශයක් නාගරික ප්‍රදේශයක් ද එසේත් නැත්නම් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශයක් ද යන්න නිර්නය කල යුතු  බව පෙන්වා දී ඇත.නූතනය වන විට සෑම රටක් වාගේම මෙම නිර්නායක භාවිතා කිරීමට කටයුතු කර බවක් පෙනෙන්නට ඇත.ඒ අනුව වත්මන් ලොකයේ නාගරීක ප්‍රදේශ ලෙස හදුන්වන නගර මෙම නිර්නායක එකක් හෝ කීපයක් භාවිතා කරම්න් සකස් කරන ලද එAවා ෙවි.

නාගරීකරන ක්‍රියාවලිය හා එ ආශ්‍රිත ප්‍රධාන සංරචක
නාගරීකරන ක්‍රියාවලිය ප්‍රධාන විෂය ධාරා තුනකින් අවධානයට ලක් වී ඇති බව පෙනේ.ඒ විෂය ධාරා තුන~ඔවුන්ගේ විෂය පථයට අනුකූලව නාගරීකරණය නිර්වචනය කිරීමට උත්සාහ කර ඇත.එA අනුව නාගරීකරණය විවරණය වන ප්‍රධාන ප්‍රෙවිශ තුන වන්නේ
ප්‍රජා විද්‍යාත්මක ප්‍රෙවිශය
චරියාවාදී ප්‍රෙවිශය
ආර්ථී විද්‍යාත්මක ප්‍රෙවිශය

ප්‍රජා විද්‍යාත්මක ප්‍රෙවිශය
ප්‍රජා විද්‍යාෙවි මූලික සංරචක අතුරින් සපලතාව හා සංක්‍රමණ ඍඡුවම නාගරීකරණය සඳහා බලපානු ලබයි. ප්‍රජා විද්‍යාත්මක ප්‍රෙවිශය නාගරීකරණ ප්‍රධාන සංරචක හතරක අවසාන ප්‍රතිථීලය ලෙස අර්ථ දක්වයි.
ස්වාභාවික ජන සංඛ්‍යා වර්ධනය
සංක්‍රමණ වර්ධනය
නාගරිකරණ ප්‍රදේශ වල තිරස පැතිරීම
නාගරික නිර්වචන වල වෙනස් වීම හෝ නව නාගරීක කලාප

චරියාවාදී ප්‍රෙවිශය
නාගරීකරණය පිළිබඳ ව සමාඡ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටිය මේ නිර්වචනය තුලින් ඉදිරිපත් ෙවි.ම්නිසුන්ගේ බ හැසිරීම් රටාවෙහි ග්‍රාමීය ව හා නාගරික ව සිදුවන වෙනස මෙමගින් විවරනය කරයි.නාගරික ජනයාගේ චරියා රටාව විවිධ අංශ යටතේ හදුනාගත හැක.විශේෂයෙන් ඔවුන්ගේ අහාර ගන්නා රටාව මෙය පෙන්නුම් කරන එක් අංශයක් ෙවි. බොහෝමයක් නාගරික වැසියා තම කාර්ය බහුලත්වය නිසා භාහිරින් ආහාර ගැනීමට පුරුදු වී සිටිති.චීන ආහාර වෙළෙඳසල් නාගරීක ම්නිසාගේ ආහාර රටාවෙහි වෙනස පෙන්නන්නාවූ සාදයකි.
ආර්ථී විද්‍යාත්මක ප්‍රෙවිශය
කිසියම් ප්‍රදේශයක වන ආර්ථීක ව්‍යුයේ සිදුවන වෙනස් වීම් ආශ්‍රයෙන් නාගරීකරණය විවරණය කිරීමට මේ යටතේ උත්සාහ ගන්නා ලදී.ඕනෑම අර්ථීකවන ප්‍රාථම්ක ද්විතික හා තෘතීයික අංශවල දායකත්වය අවධාරනය කොට නාගරීකරණය විමසුමට ලක් කරයි.කිසියම් රටක ප්‍රාථම්ක අංශයේ දායකත්වයට වඩා අනෙක් අංශබ දෙකෙහි දායත්වය ඉහල නම් එම රට නාගරීක වූ රටක් ලෙස හදුන්වයි.

තෙවන ලෝකයේ රටවල නාගරීකරණය
19 සිය තුල කොලනි ලෙස හදුන්වනු ලැබු රටවල් නූතනයේ තුන්වන ලෝකයේ රටවල් ලෙස හදුන්වනු ලබයි.1930 පසුව ඇති වූ ආර්ථීක අවපාතය නිසා මෙම රටවල් ආර්ථීකමය ලෙස පසුබෑමකට ලක් විය.එසේම දෙවන ලෝක යුද්ද කාලයේදී කිසිම කදවුරකට නොබැදි සිටි නිසා නොබැදි රජ්‍ය ලෙසද හදුන්වනු ලබයි.
කෙසේ වුවද යැපීම් මටිටමට වඩා අඩු ආදායම් සහිත,කාර්ම්ක අංශය නොදිනුණු,කාර්ම්ක වෙළඳ බෝග ඔකක් හෝ දෙකක් මත යැපෙන විශාල ජනග්‍රහනයකින් යුක්ත රටවල් මෙලෙස හදුන්වනු ලබයි.
ඝානාව	සැම්ඛියාව	නයිජීරියාව	ටැංසනියාව	මැඩගස්කරය	බංග්ලාදේශය	නේපාලය

තෙවන ලෝකයේ රටවල දක්නට ලැඛෙන මූලික ලක්ෂණ
දිගු කාලයක් යටත් ලෙස පැවතීම
ආර්ථීක හා සාමාජීය ලෙස තවමත් දියුනු වීම
නිෂ්පාදන භාණ්ඩ කීපයක් මත රැදී පැවතීම
අඩු ආදායම් තත්වය
අස්්ථාවර දේශපාලනය
මෙම හේතු නිසා මෙකී රටවලට තම ආර්ථීක ස්ථාවරත්වය රදවා ගැනීමට විශාල ලෙස කැපවීමට සිදු වී ඇත.

බංගලිදේශය තුල නාගරීකරණය
බංගලිදේශය අගමැති ප්‍රමුක නාම්ක ජනාධිපතිවරයෙකු සහිතව පාලනය වන රටකි. මෙම රට යටත් විජිතයක් ලෙස පැවතුනි මෙම කාලය තුල ඉතා දුර්වල ආර්ථීකයක පැවතුනි මෙම නිසා මෙකල නාගරීකරනයක් දක්නට නොලැබුණි.   බංගලිදේශ රාජ්‍යයේ භූම් ප්‍රමානය 147000 km2 වන අතර මෙැට කොටස් 06 ඛෙදා ඇති අතර එයද දිස්ත්‍රික්ක 64 ඛෙදා ඇත එහිද තවත් උප දිස්ත්‍රික්ක 474 ක් දත්නට ලැඛෙ මෙලස කොටස් වලට ඛෙදන ලද බංගලිදේශය රාජ්‍යය තුල 2001 ජන සංගණනයට අනුව මුළු ජනග්‍රහනය ම්ලියන 129 වන අතර එයින් වශයෙන් 90% මුස්ලිම් අයය.මෙය ලෝකයේ උපරිම ජනග්‍රහන ව්‍යාප්ති තුලින් එකකි.

ආර්ථීකයක  වශයෙන් බලන කල මෙරට තුල ප්‍රධාන අපනයන බෝගය වන්නේ කෘෂිකර්මාන්තයයි තවද සාම්ප්‍රධායික වශයෙන් කරනු ලබන හණ උක් ගස් තේ වැනි බෝග වගාවන්ද දක්නට ඇත ශ්‍රම්කයනි ගත් විට 2/3ක් ශ්‍රම දායකත්වය සපයන්නේ  කෘෂිර්මාන්තය සඳහාය මෙය සමස්ථ දේශිය නිෂ්පාදනයෙන් 1/2 ෙවි මෙලෙස තත්වක් තුල මෙරට තුල ඒක පුද්ගල ආදායම ඇමරීකානු ඩොලර් 360 වැනි තත්වයක පවතී මෙම ඒක පුද්ගල ආදායම වසරක් පාසා 4% බැගින් වර්ධනය ෙවි.
1971 බංගලිදේශය ලබා ගන්නා ලද නිදහසත් සමග ජනග්‍රහන වර්ධන ෙවීගය හා උපත් වර්ධන අනුපාතය ඉතා ෙවීගයෙන් පහල බසින ලදී .මෙය ළදරු මරණ හා ළමා මරණ අනුපාත පහල හෙලීමට උපකාරී විය මෙයට ප්‍රධාන හේතුව උපත් පාලනය විමයි මෙකල හදුන්වා දෙන ලද උපත් පාලන ක්‍රම ඉතා සීග්‍ර ලෙස ව්‍යාප්ත විය 1975 දී මෙය 8% ප්‍රමානයක තිබූ උපත් පාලන ව්‍යප්තිය 2001 වන විට 50% දක්වා වර්ධනය විය.
බංගලිදේශය තුල නගර බිහි වීම කි්‍රයාත්මක වීම ආරමිභ වන්නේ 1450-1757 මෝගල්ස් පාලකයාගේ කාලය තුලය එම කාලය තුල බිහි වු නගර වෙලදාම වාණිඡ හා පරිපාලන ආදී වු කාරනා නිසා දියුණු වීමට පටන් ගැනීමත් සමග එවා නාගරික මධ්‍යස්ථාන ලෙස ව්‍යාප්ත වන්නට පටන් ගැනූණි. මෙම නගර අතර වෙලදාම සාර්ථකව කර ගෙන යාම සදහා ප්‍රවාහනය දියුනු කීරීමට රඡයට සිදු විය. මෙලෙස ප්‍රමානවත් ලෙස ඇළ මාර්ග ඇති කිරීමත් සමග මෙම නගර වර්ධනය වීම ෙවීගවත් විය තවද 1757-1947 කාලය තුල බිතාන්‍යයට යටත්ව තිබු මෙරට තුල නාගරීකරනයට බලපාන ලද කි්‍රයාමාර්ග රැසක් ගන්න ලදී.

නිෂ්පාදන අමු ද්‍රව්‍යය හා පරිපාලන ඒකක ව්‍යාප්ත කිරීම එකතු කිරීමට වැනි කාරනා සඳහා නගර නැමති මූලික ඒකකයන් ඇති කරන ලදී. එසේ වුවද පලමු ලෝක යුද්ධ කාලය තුල මෙරට තුල නාගරීකරණයට බලපාන නගර ඇති වීම වැනි කාරණා ඇති නොවීය නමුත් ලෝක යුද්ධය අවසන් වීමත් සමග ඛලින පිහිට වු නගර වාණිජ නගර ලෙස දියුණු වීමයි තවද මෙම නගර තුග ඉතා ෙවීගයෙන්  ජනග්‍රහනය වර්ධනය වීමයි මෙම කි්‍රයාවලිය නිසා නගර හා ග්‍රාමීය ප්‍රදෙශ් වල වෙනස්කමි දිගින් දිගටම වැඩි වීමට පටන් ගැණුනි .මක් නිසාද යත් නාගරීකරණ ප්‍රදෙස් විවිධ පිහිටීමි උපයෝගී කර ගනිමින් කේනද්‍ර ගත කිරීමත් ඒවා මුලික කර ගනිමින් අනුබද්ද නගර බිහි වීමත් හා ඒවා යා කරමින් මාර්ග දියුණු වීමත් නිසා ග්‍රාමීය ප්‍රාදෙශ තවත් නගර වලට දුරස් වන්නට විය 20 ශත වර්ෂය වන විට නාගරික ජනග්‍රහනය 4% වඩා අඩු ප්‍රමානයක දක්නට ලැබුණි. එසේම ඉන්දියාව බිතාන්‍යය තුලින් නිදහස ලැබීමත් සමග ඉන්දියාව හා පකිස්ථානය අතර විශාල ලෙස සංක්‍රමිකයන් ශ්‍රමිකයන් ලෙසස ංක්‍රසනය වන්නට පටන් ගැණුනි ඔවුන් එම රටවල් වල තිබු නාගරික ප්‍රදේශ වල නතර විය එම නිසා එම නගර ශ්‍රමිකයන්ගෙන්් පිරෙන්නට විය 1971 ඇති වූ විමුක්ති අරගලය නිසා  හා එකල තිබු සමකාලීන දේශපාලන වෙනස්කමි තුලින්ද බංගලදේශයේ නාගරීකරණයට බලපෑමි කරන ලදී. මෙම බංගලදේශයේ නාගරීකරණය සිදු වූයේ විශේෂයෙන්ම සැලසුමි කරන ලද මැදිහත්වීමකට අනුව නොෙවී 1951 වන විටත් මෙරට තුල වසරකට 3% අඩු ප්‍රතිශතයකින් නාගරීකරණ ජනග්‍රහන වර්ධන ෙවිගය පැවැත්තුණ 1931-1941 පරිචිඡේදයේ තුල නාගරීකරණ ජනග්‍රහන ප්‍රතිශතය 4% දක්වා වැඩි විය බිතාන්‍යය තුලීන් ඉන්දියාව වෙන් වීම තුල සංක්‍රමණයට තිබූ බාදාවන් ඉවත් වූ නිසාත් මෙම වර්ධන ෙවීගය මෙරටට ලබා ගන්නට හැකි විය 1951සිට බංගලදේශය ඉතාමත් ෙවීගවත් නාගරීකරණ ෙවීගයක් ලබා ගන්නා ලදී එය වසරකට 5% වඩා අගයක් විය එම තත්වය තුල නාගරීකරණ ප්‍රදේශ වල චීවත් වන ජනග්‍රහනයද ඉතා කැපී පෙනන ලෙස වැඩි විය 1951 වසර තුල නාගරික ජන ප්‍රතිශතය මිලියන 02 වු අතර 1974 දී එය මිලියන 13ග2 දක්වා වර්ධනය විය මෙම තත්වය 1981-2001 කාලය තුල ඉතාමත් ඉහළ අගයක් ගන්නා ලදී එනමි 13ග2 සිට 28ග8 දක්වා වර්ධනය විය එනම් දෙගුනයකි.

බංගලදේශ රාඡ්‍යය තුල 'නාගරීකරණය' යන්නට නිර්වචන

සෑම රටකම නාගරීකරනය හදුන්වා දීම සඳහා තමනට ආෙවිනික අර්ථකථන දක්නට ඇත බංගලදේශයේ වුවද මෙම තත්වය එසේම දක්නට ඇත නමුදු මෙම නිර්වචන සියලූ රටවලට ගැලපෙනනේ නැති බව කිව යුතුමය
1951 බංගලදේශයේ පවත්වන ලද සංගණනයට අනුව නාගරීකරණය හදුන්වා දී ඇතතේ
නගර සීමා ක්‍රමය සිවිල් ප්‍රදේශ හමුදා නිවාස පද්ධති හා මිනිසුන් 5000 කට වඩා අඩු නෙවන ප්‍රමානයක් ජීවත් වන නොනවතින නිවාස පද්ධතියක් ඇති ප්‍රදේශ නාගරීකරණ ප්‍රදෙශ බවයි.
නාගරීකම  බහුතරය කෘෂිකාර්මික ජීවන උපාය මාර්ගය නොවනල පරරිපලනමය ප්‍රදේශ උසස් අධ්‍යාපන සාක්ෂරතාවයකින් යුක්ත මහචන උපයෝගීතාව මහජනතාවම විසින්ම පාලනය කරනු ලබන මංමාවත ජල සැපයුම විදුලි ලාමිබු යනාදී පහසුකමි වලින් සමිපුර්න වු නගර ර්‍ණ නාගරීක ප්‍රදේශ"ලෙස හදුන්වනු ලබයි.
බංගලදේශයේ 1981පවත්වන ලද සංගණනයත් සමග මෙතෙක් තිබු නි්ර්වචන වෙනස් වන්නට පටන් ගැණුනිගමෙහිදී සිදු වූ වැදගත් දෙයනමි මෙතෙක් පැවති  උප ශාලා හෙවත් උප දිස්ත්‍රික්ක තුල මුලස්ථාන ජනග්‍රහන ප්‍රමානයෙන් තොරව මං මාවත්ල විදුලියලප්‍රඡා මධ්‍යස්ථාන ජල සැපයුම සනීපාරක්ෂාව යනාදි කරුනූ සැලකිල්ලට ගෙන එම ප්‍රදේශ ද නාගරීක ප්‍රදේශ ලෙස හදුන්වා දෙන ලදී.
1991 බංගලදේශයේ පවත්වන ලද සංගණනය තුලින් නාගරිික ප්‍රදේශ තවත් කොටස් 04 ඛෙදන ලදී.මෙයට පාදක වූ කොන්දේශිය වන්නේ ජනග්‍රහනය හා පරිමානයයි.

කුඩා නගර-: මෙවැනි නගර 1991 වන විට බංගලදේශයේ 522 පමණ පැවතුණි.
නගර සභා-: මෙවැනි නගර සභා 2001 සංගණනයට අනුව  බංගලදේශයේ 223 තිබුණි.
සංඛ්‍යාාමය නාගරීක ප්‍රදේශ-: ඩකා නගරය ඇරෙන්නට මෙවැනි නගර බංගලදේශයේ තවත් නගර 03 ඇත.එනමි චිටංගොං තුල්හා සහ රාඡ්සාහි වේ
විශාල නගර-: බංගලදේශයේ මෙනමින් නගර ඇතතේ එකම නගරයකිගඑනමි 'ඩකා' නගරය පමණි
මෙලෙස බලන විට රටින් රටට නාගරික නිර්වචන වෙනස් වන අතර එය බංගලදේශ රාඡ්‍යයටද උරුම දෙයක් බවට පත්ව ඇති බව පෙනේ.

බංගලදේශ රාඡ්‍යය තුල නාගරික ජනග්‍රහන ප්‍රතිශතය
නාගරික ජනග්‍රහනය හදුනා ගැනීමට හැකි සාදක

ස්භාවික ජනගහණ වර්ධන ෙවීගය
ග්‍රාමීය ජනග්‍රහණ සංක්‍රමණ
භෞමික ප්‍රසාරණය
නාගරික නිර්වචන වල අර්ථකථන වෙනස් වීම
මෙම ප්‍රදේශ වලට තිබු අර්ථකථන පුඵල් වීම නිසා නාගරික ප්‍රදේශ වලට ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල සිට පැමිනි සංක්‍රමියන් නිසා 1951-2001 දක්වා කාලය තුල බංගලදේශයේ නාගරික ජනග්‍රහනය වර්ධනයට බලපාන ලදී.ත‍මම වර්ධනයේන් 50% පමණ බලපාන ලද්දේ සංක්‍රමණයිග නාගරික ප්‍රදේශ ප්‍රදේශ වල විවෘත භාවය හා එම ප්‍රදේශ වලට ඇද ගැනීෙමී හේතු මෙම සංක්‍රමණ වලට හේතු විය. එසේම
ග්‍රාමීය ලෙස නොනැවතුණු ද්‍රරිද්‍රතාවය-
ඉඩමි අහිමිකම-
ඇළ මාර්ග සිදී යාම-
ගංවතුර වැනි ස්භාවික විපත්-

වැනි සාදක හේතු කොාට ගෙන ග්‍රාමීය මිනිසුන් නාගරික ප්‍රදේශ වලට සංක්‍රමණය ෙවී

මීට පෙර නාගරීකරණය ප්‍රදේශ ලෙස  අර්ථකථනය නොකල උපශාලා ප්‍රධාන මූලස්ථාන හා කුඩා වෙළදහල් (විදුලිය සහිත) මිනුසුන් මිලියන 04 වඩා ඉන්නා ප්‍රදේශ නාගරීක ප්‍රදේශ ලෙස හදුන්වනු ලැබීයග ඊහත වගුවට අනුව 1974-1981 දක්වා කාලය තුල වර්ධනයක් පෙන්නුමි කර ඇත. මුලින් සඳහන් කල පරිදි බංගලිදේශය ප්‍රධාන පරිපාලන කොටස් 06 ඛෙදා ඇති අතර එසේ ඛෙදා දක්වා ඇත්තේ ප්‍රදේශිය මූලස්ථාන හා එහි වාසය කරන ජනතාවගේ සමාඡ හා සංස්කෘතික ලක්ෂණ වලට මූලිකත්වයක් දෙන පරිදියග නමුත් මෙම ප්‍රදේශ වල ජනග්‍රහණයේ විවිධතා ඇත.  මෙහිදී ප්‍රධාන ලෙස වයසල විවාහත්වයල රැකියාව ලිංගය අධ්‍යාපනය ආදී කරුණු හේතු කොට ගෙන ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ වල සිට නාගරීක ප්‍රදේශ වලට මිනිසුන් සංක්‍රමණය ෙවීග විශේෂයෙන් මෙම පිරිසෙන් බහුතරය වැඩිහිටි ජනග්‍රහණය ෙවීග ඇතැමි අධ්‍යායන වාර්ථා පෙන්වා දෙන්නේ මීට වඩාත්ම බලපා ඇත්තේ දරිද්‍රතාවය විරැකියාව ඉඩමි අහිමි බව යන සාදක බවයි
රැකියාව
රැකියා වෙනස් වීම
අධ්‍යාපනය
ගංගා සිදීයාම
නිදහස
වෙනත්

බංගලිදේශය  තුල විශාල ලෙස වර්ධනය වූ නගර වල සංඛ්‍යා දත්ත
මූලික ලෙසම බංගලිදේශය  තුල නාගරීකරණය ප්‍රදේශ 04 මුල් කර ගනිමින් බිහි වීඇත. එනමි ඩකා චිටිටගොන් තුල්හා රාඡ්හායි යන නගරයන්යග මෙම නගර 04 තුල පමණක් මෙරට නාගරික ජනග්‍රහණයෙන් 52% පමණ ජීවත් ෙවීග මෙලෙස ජනතාව ඒකරාශි්‍ර වීමට හේතුව වන්නේ පරිපාලනයල  රැකියාව මූල්‍යය බැංකු හා රාඡ්‍යය ආදී සේවාවන් මෙහිදී ඉතා ඉක්මනින් ලබා ගැනීමට හැකියාව ලැබීමයි. තවද කාර්මීක හා රාඡ්‍යය ආයෝඡන මෙහිදී සමිපාදනය කර ගත හැක 80% රැකියා අවස්ථා ලබා දෙන්නේ මෙම නාගරික ප්‍රදෙAශ තුලිනි. බංගලිදේශය තුල රැකියා නියකුතිකයන්ගෙන් 65%ඩකා නගරය තුල අවිධිමත් රැකියාවල නිරත වෙයිග ප්‍රධාන රැකියාවනමි ප්‍රවාහන අංශයයිග400000 කට අධික තිවීල් මගින් මිලියන 01 වඩා වැඩි පිරිසකට සේවය සපයයි.චිංගොන් හා තුල්හ මෙම නගර දෙක කර්මාන්ත ශාලා වලින් යුක්ත වුවද මූලික ලෙස නාවික මධ්‍යස්ථාන දෙකකිග1951-2001 කාලය තුල ඉතා ඉහල ජනග්‍රහණ වර්ධන ෙවීගයක් පෙන්නුමි කරන ලද නගරයකි.

අනාගත ප්‍රක්ෂේපණ වාර්ථාව
ඕනෑම රටක අනාගත ජනග්‍රහණ වාර්ථා සකස් කරනු ලබන්නේ ඒ තුලින් යමි යම් නිගමන වලට එලබිය හැකි නිසාවෙනි.2001 ජන සංගණනය අනුව 2015 වර්ෂය සඳහා බංගලිදේශය තුල ප්‍රක්ෂේප්ණ

මෙම අනාගත ප්‍රක්ෂේපණ වාර්තා අනුව 2050 වන විට මෙරට තුල මුලූ ජනග්‍රහණය මිලියන 170 වන අතර එයින් නාගරික ජනග්‍රහනය ප්‍රතිශතයක් ලෙස 60% පමණ වෙනු ඇත.

නාගරික හා ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ අතර දක්නට ඇති වෙනස්කමි

සියලුම රටවල නාගරීක ප්‍රදේශ හා ග්‍රාමීය නගර අතර වෙනස් කමි දක්නට ලැෙබීගමෙම වෙනස්කමි විවිධ මානයන් භාවිතා කර හදුනා ගැනීමට පුලූවන. ඒවා අතර වයස විවාහකත්වයල සාක්ෂරතාවය රැකියා නියුක්තිය ආදී වූ සාදක ඔස්සේ මෙම වෙනස හදුනා ගත හැක.

වයස:-

බංගලිදේශය ගත් විට සාමාන්‍යය ලෙස මධ්‍යස්ථ වයස වන්නේ තරුණ වයසයිග1991 ජන සංගණනයට අනුව 42% ක් නාගරික ජනග්‍රහණයෙන් අවුරුදු 15 වඩායගස්ත්‍රි පුරුෂ කණ්ඩායමි ගත් විට නගරයට වඩා ග්‍රාමීය ස්ත්‍රි පුරුෂ කණ්ඩායම වැඩියගමක්නිසාද යත් නගරයේ උපන් පිරිස අඩු වී ඇතග නිදසුනක් ලෙස අවුරුදු 0-4 වයස් කාණ්ඩය තුල නාගරික පුරුෂ ප්‍රතිශතය 13% වන අතර එය ගා්‍රමීයව 17ග3 ෙවීගමෙයින් පැහැදිලි වන්නේ නාගරිකව උපත් පාලනය වී ඇති බවයිගමෙයට හේතුව වී ඇතතේ මෙම ප්‍රදෙAශ වල ඇති සෞඛ්‍යය පහසුකමිය.

විවාහකත්වය:-

විවාහකත්වය ගත් විට නාගරිකව හා ග්‍රාමීයව ඉතා ඉහල වෙනස් කමි පෙන්නුමි කරන ලබන සාධකයකි.සාමාන්‍යය ලෙස බංගලිදේශය තුල විවාහය නාගරිකව 96% ක්ද ග්‍රාමීයව 98% ක්ද අවුරුදු 30 පෙර විවාහයට පත් ෙවී. තවද 1991 සංගණනයට අනුව 15-19 වයස් පරතරය තුල ග්‍රාමීයව විවාහ වූ පිරිස 52.9 වුවද නාගරිකව එය 37.9 තරමි අඩු තත්වයක පවතී. මෙයට හේතුව වන්නේ නාගරිකව අධ්‍යාපනයට හා රැකියා සඳහා ඇති කැප කිරීමයි. තවද නාගරිකව විවාහවන ඉහලම අගය පෙන්නුමි කරන්නේ 30-34 වයස් පපතරය තුලයගනමුත්  ග්‍රාමීයව විවාහ වන  පිරිස ඉහල අගයක් ගන්නේ 20-24 කාළය තුලය.මෙයට හේතුව ලෙස ග්‍රාමීයව ඡීවන ක්‍රියාාවලිය කර ගෙන යාම නිසා විය හැකිය.

සාක්ෂරතාව:-

ග්‍රාමීයව හා නාගරිකව වෙනස් කමි දැකිය හැකි තවත් ප්‍රධාන සාධයක් ලෙස මෙම සාක්ෂරතාවය හදුන්වාදිය හැකියග ග්‍රාමීයව මෙය පහල මටිටමක පවතින අතර නාගරිකව එය ඊට වඩා හොද තත්වයක පවතී.

(ග්‍රාමීය හා නාගරිකව සාක්ෂරතාව ප්‍රතිශතයක් ලෙස 1994)

රැකියා නියුක්තිය
රටෙි මුලු ශ්‍රමිකයන්ගෙන් 1/2ක්ම ශ්‍රමදායත්වයක් ලබා  දෙන්නේ කෘෂිකර්මිකවය.තවද මෙරටෙහි මුලූ ශ්‍රමික පිරිස මිලියන 56කි.නාගරික අංශය තුලින් මෙයට දක්වන දායකත්වය මිලියන 10ග2කිග එය මුලූ ජනග්‍රහනයෙන් 18% ක් ෙවී.   ග්‍රාමීය අංශය තුලින් එයට දක්වන දායකත්වය මිලියන 45ග8 ක් ෙවීග එය  මුලූ ජනග්‍රහනයෙන් 45ග8්‍ර ෙවී.නමුත් නාගරික ශ්‍රමික පිරිස වැඩි වෙමින් පවති.

නාගරීකරණයේ ප්‍රතිලාභ
නාගරීකරණය වූ සෑම රටකටම අත් විදින්නට සිදු වන ප්‍රතිලාභ මෙන්ම අහිතකර ප්‍රතිපලද ඒ අතර ෙවීග මෙහි දක්නට ලැඛෙන විශේෂ ප්‍රතිලාභය වන්නේ සංචාරක ව්‍යාපාර දියුණු වීමයිග ලෝකයට සිලන පරිදි ඉදිරියට යමින් තම රෙටී තත්වය රැක  ගැනීමට නමි නාගරීකරණයට හවුල් වියග අනාාගත පරපුරට හොඳ හා යහපත් තාක්ෂණයක් සහිත ලෝකයකට අවතීරණය වීමටනමි නාගරීකනරණය විය යුතුයග තවද සියලූ පහසුකමි එකම සAථානයකම එකරාශී්‍ර වීම තුල සන්නිෙවීදනයට හා ප්‍රවාහනයට යන වියදම අවම ෙවීග
තව දරට තුල ඇතිවන්නාවූ විරැකියාවට මෙම  නාගරීකරණ ක්‍රියාවලිය ඉතා වැදගත් වේග  බංගලිදෙශයෙහි ඩකා නගරය තුල පමණක් මිලියන 10 අධික පිිරිසක් රැකියා කරනු ලබයිග තවද මෙම නගර තුලින් උපයන මුදල් ග්‍රාමීය වශයෙන් දියුණු කිරීමට උපයෝගී කර ගනීග

නාගරීකරණයේ ප්‍රති විපාක
කෙතරමි වැදගත් දෙයක් වුවද මෙම නාගරීකරණය තුලින් දක්නට ලැඛෙන අයහපත් දේනමි බොහෝ්මයග බංගලිදේශය තුල ඇති වී තිඛෙන ප්‍රධාන ගැටලූව නමි මෙම නාගරීකරණ සංවර්ධණ ක්‍රියාවලිය අඅමාත්‍යාශයන් යටතේ ක්‍රියාත්මක වීමයිග මෙම  තත්වය තුල විවිධ සංවිධාන වෙතින්  ඉදිරීපත් වන අභියෝග ජය ගැනීමට සිදු වීම නිසා මෙම ක්‍රියාවලිය නිසි ආකාරව ක්‍රියාත්මක නොවන අකාරයක් පෙන්නුමි කරයි
බංගලිදේශ රාජ්‍ය අද අත්විදින ප්‍රධාන ගැටලූව වන්නේ පරිසර දූෂණයයිග මෙයට හේතුව කුණු කසල හා ජල ගැලීම ජල බැසීම සඳහා ක්‍රමවත් කාණු පද්ධතියක් නොතීබීමයිග
කර්මාන්ත ශාලා රෙදි පිළි අමු ද්‍රව්‍යය රබර් ප්ලාස්ටික් ආදිය ජල මාර්ග වලට මුදා හැරීම නිසා මුඩුක්කු ජනතාවට අතීශය ලෙස බලපා ඇතග 1996 දී මිනිසුන් 450 අධික ප්‍රමාණයක් ජලය විෂ වීම හේතු කොට ගෙන රෝගාතුර වියග
සාරංශය
බංගලිදේශ රාජ්‍ය මේවන විට නාගරීකරණය වෙම්න් පවතින බව මෙම දත්ත වලින් පෙනේග නමුදු මෙම රට අද වන විට ලොකු ප්‍රශ්නයකට මුහුණ පා ඇතග සංවර්ධනය වෙම්න් පවතින රටක් වශයෙන් මෙම තත්වයට මුහුණ දීමට නොහැකි වීමයිග මෙම තත්වය සඳහා විවිධ ක්‍රියාමාර්ග රඡය විසින් ගෙන ඇතග තවද මෙරට 2050 වන විට නාගරික ජනග්‍රහණය 60% දක්වා වැඩි වනු ඇතග මෙම තත්වයට මුහුණ දීම සඳහා රජය විසින්
නාගරීකරණයට අදාල ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කිරීම
පස් අවුරුදු සැලැස්මක් හදුන්වා දීම
මානව ජනාවාස කිරීම වාර්තාව සම්පාදනය කිරීම
ආදී ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම තුලින් මෙම ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සෙවිය.අවසාන වශයෙන් කිව යුත්තේ  බංගලිදේශ රාජ්‍යය අද වන විට නාගරීකරණයේ යහපත් දේට වඩා අයහපතA දේ අත් විදින බවයිග මක්නිසාද යත් මෙරට ගෙන ඇති ක්‍රියාමාර්ග බොයෙක් අද වන විට ක්‍රියාත්මක නොවීමයි.නමුදු මේ වන විට මේ පිළිබඳ අවධානය යොමු කර ඇති බව කිව යුතුය

ආශ්‍රිත ලිපි
 නාගරීකරණය
 ඉන්දියා‍වේ නාගරීකරණය

නාගරීකරණය

බංගලිදේශය තුල නාගරීකරණය


Triptych, 1976 ist ein Triptychon, das 1977 von Francis Bacon gemalt wurde.
Der mittlere Teil zeigt eine kopflose menschliche Figur, die von Geiern eingekreist wird. Die Seiten zeigen zwei  entstellte menschliche Gesichter.

Interpretationen
Das Bild der mittleren Tafel spielt auf den Prometheus-Mythos an. Prometheus, der den Göttern das Feuer gestohlen hatte, um es den Menschen zu schenken, wurde von Zeus bestraft. Er wurde an den Kaukasus angekettet, jeden Tag kam ein Adler und fraß ein Stück von seiner Leber.

Es kann auch als eine Interpretation der Orestie des Äschylos gedeutet werden, der seine Mutter tötet, weil sie seinen Vater umgebracht hat, woraufhin er von den Furien verfolgt wird.

Geschichte
Das Gemälde wurde 1977 erstmals in der Galerie Claude Bernard in Paris ausgestellt und  kurze Zeit später von einem anonymen Käufer erworben.
1985 wurde in der Tate Gallery in London, 1993 im Museo d'Arte Moderna und 1996 im Centre Pompidou gezeigt.

Am 9. Dezember 2010 wurde Triptych, 1976 bei Sotheby's für 86,3 Millionen Dollar von Roman Arkadjewitsch Abramowitsch ersteigert. Es ist damit das zweitteuerste je verkaufte Gemälde von Bacon. Es überholte Bacons Study For Innocent X, das für 52,7 Millionen Dollar verkauft wurde. Am 12. November 2013 wurde Bacons Triptychon Three Studies of Lucian Freud (1969) für 142,4 Millionen Dollar versteigert.

Einzelnachweise

Gemälde (20. Jahrhundert)
Gemälde von Francis Bacon

Triptych, 1976


was the second and last  built for the Imperial Japanese Navy (IJN) during the 1910s. Although completed in 1918, she played no role in World War I. Hyūga supported Japanese forces in the early 1920s during the Siberian intervention in the Russian Civil War. In 1923, she assisted survivors of the Great Kantō earthquake. The ship was partially modernised in two stages in 1927–1928 and 1931–1932, during which her forward superstructure was rebuilt in the pagoda mast style. Hyūga was reconstructed in 1934–1936, improvements being made to her armour and propulsion machinery. Afterwards, she played a minor role in the Second Sino-Japanese War.

Despite the expensive reconstruction, the ship was considered obsolete by the eve of the Pacific War, and did not see significant action in the early years of the war. After the loss of most of the IJN's large aircraft carriers during the Battle of Midway in mid-1942, she was rebuilt with a flight deck replacing the rear pair of gun turrets to give her the ability to operate an air group of floatplanes; lack of aircraft and qualified pilots meant that Hyūga never operated her aircraft in combat. She participated in the Battle off Cape Engaño in late 1944, where she helped to decoy the American carrier fleet supporting the invasion of Leyte away from the landing beaches. Afterwards, the ship was transferred to Southeast Asia, occasionally serving as a flagship. In early 1945, Hyūga participated in Operation Kita, during which she transported petrol and other strategic materials back to Japan. The ship was then reduced to reserve until she was sunk during American airstrikes in July. After the war, Hyūga was scrapped in 1946–1947.

Design and description

The Ise class was designed as an improved version of the preceding . The ships had a length of  overall, a beam of  and a draught of  at deep load. They displaced  at standard load and  at deep load, roughly  more than the earlier ships. Their crew consisted of 1,360 officers and ratings.

During the ships' modernisation in the 1930s, their forward superstructure was enlarged with multiple platforms added to their tripod masts to create a pagoda mast. Both ships were also given torpedo bulges to improve their underwater protection and to compensate for the weight of the extra armour. These changes increased their overall length to , their beam to  and their draught to . Their displacement increased over  to  at deep load. The crew now numbered 1,376 officers and enlisted men.

Propulsion
The Ise-class ships had two sets of direct-drive steam turbines, each of which drove two propeller shafts, using steam provided by 24 Kampon Ro Gō water-tube boilers. The turbines were designed to produce a total of  and give the ships a speed of . Hyūga reached  from  during her sea trials. Each of the boilers consumed a mixture of coal and oil, and the ships carried enough of both to give them a range of  at a speed of .

During their 1930s modernisation, the boilers on each ship were replaced by eight new Kampon oil-fired boilers. The turbines were replaced by four geared Kampon turbines with a designed output of  intended to increase their speed to . The fuel storage of the ships was increased which gave them a range of  at , despite the additional weight.

Armament

The twelve  Type 41 guns of the Ise class were mounted in three pairs of twin-gun, superfiring turrets that were numbered one through six from front to rear. The first pair was forward of the main superstructure, the second pair was amidships, and the last ones were aft of the rear superstructure. The ships' secondary armament consisted of twenty  Type3 guns in single mounts. Eighteen of these were mounted in casemates in the forecastle and superstructure and the remaining pair were mounted on the deck above them and protected by gun shields. Anti-aircraft defence was provided by four 40-calibre 3rd Year Type 8-centimetre (3 in) anti-aircraft (AA) guns in single mounts. The ships were also fitted with six submerged  torpedo tubes, three on each broadside.

In 1931–1933 the AA guns were replaced with eight  Type 89 dual-purpose guns, placed beside the forward superstructure in four twin-gun mounts. Two twin-gun mounts for license-built Vickers two-pounder () light AA guns were also added while the pair of 14 cm guns on the upper deck were removed.

During the mid-1930s reconstruction, the torpedo tubes were removed, and the Vickers two-pounders were replaced by twenty license-built Hotchkiss  Type 96 light AA guns in 10 twin-gun mounts. This was the standard Japanese light AA gun during World War II, but it suffered from severe design shortcomings that rendered it a largely ineffective weapon. According to naval historian Mark Stille, the twin and triple mounts "lacked sufficient speed in train or elevation; the gun sights were unable to handle fast targets; the gun exhibited excessive vibration; the magazine was too small, and, finally, the gun produced excessive muzzle blast". During the reconstruction, the forward pair of 14-centimetre guns in the forecastle were removed.

Protection
The Ise-class ships' waterline protective belt had a maximum thickness of  of Vickers cemented armour amidships; below it was a strake of  armour. The upper armoured deck consisted of two layers of high-tensile steel totalling  thick and the lower armoured deck also consisted of two layers of high-tensile steel, but only  thick in total. The turrets were protected with an armour thickness of  on the face and 76 mm on the roof. The casemate armour was  thick and that of the barbettes was 299 mm thick rather than the originally planned 305 mm.

Construction and career

Hyūga, named after Hyūga Province, one of the traditional provinces of Japan, was laid down at the Mitsubishi Heavy Industries shipyard in Nagasaki on 6May 1915 and launched on 27 January 1917. Captain Shigeushi Nakagawa assumed command on 30 April and the ship was completed on that same day, too late for service in World War I. Hyūga was then assigned to the 1st Battleship Division of the 1st Fleet. Captain Kinzaburo Mimura relieved Nakegawa on 10 November. An explosion in No.3 gun turret killed 11 crewmen and wounded another 25 during a gunnery exercise on 24 October 1919. Mimura was relieved in his turn by Captain Genjiro Katsuki on 20 November. Hyūga accidentally collided with and sank the schooner Hiromiya Maru, killing two of the sailing ship's crew, on 21 July 1920. On 29 August, the ship began the first of numerous patrols off the Siberian coast and in northern waters in support of Japan's Siberian Intervention against the Bolshevik Red Army. Captain Hidesaburo Ishikawa replaced Katsuki on 20 November and he was replaced by Captain Genji Ide on 20 November 1921.

The ship aided survivors of the 1923 Great Kantō earthquake in September 1923. From the early 1920s through the late 1930s, Hyūga often cruised off the coast of China. Little detailed information is available about her activities during the 1920s. The ship was overhauled in 1927–1928, during which her forward superstructure was enlarged and her aviation facilities improved. Beginning on 27 March 1932, she patrolled off the coast of China after the First Shanghai Incident, together with her sister ship  and the battlecruisers  and . On 14 June 1932, she was taking part in an exercise off Kyushu near the Mishima Islands in which a group of submarines practiced a mock combined attack on the 1st Battleship Division when the submarine  unexpectedly surfaced in front of her. Hyūga, zigzagging at , took evasive action at the last minute and managed to avoid a direct collision with the stationary I-4, although Hyūga suffered minor damage to her hull plating when her bow grazed I-4′s hull.

Beginning on 24 October 1934, Hyūga was drydocked at Kure Naval Arsenal and underwent an extensive reconstruction and modernisation that lasted until 7September 1936. During the Second Sino-Japanese War, the ship ferried two battalions of the 3rd Sasebo Special Naval Landing Force to Port Arthur, China, on 19 August 1937. She began the first of her patrols off the southern Chinese coast on 15 September that lasted until early 1941. On 30 June 1940 Hyūga served as the flagship for the Emperor of Manchuoko, Henry Pu-yi, during his state visit to Japan. Together with Ise, the ship was transferred to the 2nd Battleship Division of the 1st Fleet on 15 November. Captain Noboru Ishizaki assumed command on 1September 1941.

Start of the Pacific War
When full-scale war started for Japan on 8 December, the division, reinforced by the battleships  and  and the light carrier , sortied from Hashirajima to the Bonin Islands as distant support for the 1st Air Fleet attacking Pearl Harbor, and returned six days later. Captain Chiaki Matsuda relieved Ishizaki on 20 February 1942. Together with the rest of the 2nd Battleship Division, Hyūga pursued but did not catch the American carrier force that had launched the Doolittle Raid on 18 April.

In May 1942 while conducting gunnery practice along with Nagato and Mutsu, the breech of Hyūgas left-hand gun in her No.5 turret exploded, killing 51 crewmen. The two aft magazines were rapidly flooded to save the ship and she returned to Kure for repairs. The turret was deemed not to be repairable and was removed. A circular plate of armour was welded over the barbette and three triple mounts for 2.5 cm AA guns were installed there. While under repair, the ship was fitted with one of the first experimental Type 22 surface-search radar sets in the IJN, but it was removed shortly afterwards.

Hyūga and the rest of the 2nd Battleship Division set sail on 28 May with the Aleutian Support Group at the same time most of the Imperial Fleet began an attack on Midway Island (Operation MI). Commanded by Vice-Admiral Shirō Takasu, the division was composed of Japan's four oldest battleships, including Hyūga, accompanied by two light cruisers, 12 destroyers, and two oilers. Official records do not show the division as part of the larger Midway operation, known as Operation AL; they were to accompany the fleet under Admiral Isoroku Yamamoto, but were only to provide support to the Aleutian task force if needed.

Conversion to a hybrid carrier

The loss of four Japanese aircraft carriers during the Battle of Midway in June severely limited the ability of the IJN to conduct operations and alternatives were sought. Plans for full conversions of battleships into aircraft carriers were rejected on the grounds of expense and, most critically, time, so the IJN settled on removing the rear pair of turrets from the Ise-class ships and replacing them with a flight deck equipped with two rotating catapults. Matsuda was relieved by Captain Sueo Obayashi on 10 December and he was relieved in turn on 1May 1943, the same day that the conversion officially began. Work actually began two months later. The ship's No.6 turret and the barbettes for No.5 and6 turrets were replaced by a hangar surmounted by a flight deck. This was not long enough to permit the launch of aircraft or their recovery. Two catapults were installed and the existing crane was moved to the flight deck. This was fitted with an extensive system of rails to link each catapult, the storage positions on the deck and the "T"-shaped aircraft lift that moved aircraft between the flight deck and the hangar. It had a capacity of nine aircraft, with eleven more stowed on deck, and one on each catapult for a total of twenty-two. The ship's air group was intended to consist of a dozen each Yokosuka D4Y Suisei dive bombers (Allied reporting name "Judy"), modified for catapult launching, and Aichi E16A reconnaissance floatplanes (Allied reporting name "Paul"), of which two to three of each were reserves. The former had to land either on a conventional carrier or on land bases, whereas the E16A could be hoisted back aboard using a crane, after landing on the water near the ship.

During the conversion, all of the 14 cm guns were removed and the ship's anti-aircraft suite was heavily reinforced. The eight 12.7 cm Type 89 guns were supplemented with four twin mounts and the existing 2.5 cm Type 96 AA twin-gun mounts were replaced by 19 triple-gun mounts for a total of 57 weapons.

These changes increased the ship's overall length to  and the removal of the heavy gun turrets and their barbettes reduced her displacement to  at deep load, despite the addition of more fuel oil storage. The extra fuel increased Hyūgas range to . The weight reductions decreased her draught to . The crew now numbered 1,463 officers and enlisted men.

The rebuild was officially completed on 18 November and Captain Tomekichi Nomura assumed command on 5December as the ship was working up. Hyūga served as a training ship for most of the first half of 1944. On 25 February, Battleship Division2 was assigned to the direct control of the Combined Fleet. The sisters were then transferred to the Third Fleet and assigned to the newly reformed Fourth Carrier Division on 1May. That same day the 634th Naval Air Group was formed and assigned to the Fourth Carrier Division. On 24 May, the ship's light anti-aircraft armament was reinforced with 24 additional Type 96 AA guns in eight triple mounts, which brought her total to 104 guns. On 7June, a pair of improved Type 22 surface-search radars were installed. A pair of Type 13 early-warning radars and an E27 radar detector were probably also fitted.

On 23 June, the sisters conducted their first catapult training, each with four D4Ys and six E16As aboard; subsequent sessions were conducted on 21 July and 31 August. Two days later, Hyūga became the flagship of the Fourth Carrier Division, now commanded by the recently promoted Rear Admiral Matsuda. In September, six racks of 30-tube 12.7 cm anti-aircraft rocket launchers were added. Training of the D4Y and E16A aircrew was slowed by technical problems and was generally conducted from land bases. By 1October the 634th had on strength 17 D4Ys, of which six were serviceable, and 18 E16As, of which 16 were operable.

Battle off Cape Engaño and afterwards

After the Americans began attacking Japanese installations in the Bonin Islands on 10 October 1944, the aircraft of the Fourth Carrier Division were ordered to prepare for combat by the commander of the Combined Fleet, Admiral Soemu Toyoda. Two days later, the 634th Naval Air Group was reassigned to the Second Air Fleet and began flying to bases in southern Kyushu; among these were nine D4Ys and a dozen E16As assigned to Ise and Hyūga. On 14 October they attacked the aircraft carriers of Task Force 38 near Formosa with little effect and heavy losses. The following day Nomura was promoted to rear admiral.

The ships of the Fourth Carrier Division were assigned to the Main Body of the 1st Mobile Fleet, commanded by Vice Admiral Jisaburō Ozawa. The Main Body's role was to act as decoys to attract attention away from the two other forces approaching from the south and west. All forces were to converge on Leyte Gulf on 25 October and the Main Body left Japan on 20 October. By the morning of 24 October, the Main Body was within range of the northernmost American carriers of Task Force 38 and Ozawa ordered an air strike launched by the Third Carrier Division (Hyūga and Ise had no aircraft aboard) to attract the attention of the Americans. This accomplished little else as the Japanese aircraft failed to penetrate past the defending fighters; the survivors landed at airfields on Luzon. The Americans were preoccupied dealing with the other Japanese naval forces and defending themselves from air attacks launched from Luzon and Leyte and could not spare any aircraft to search for the Japanese carriers until the afternoon. They finally found them, but Admiral William Halsey, Jr., commander of Task Force 38, decided that it was too late in the day to mount an effective strike. He did, however, turn all of his ships north to position himself for a dawn attack on the Japanese carriers the next day.

On the morning of 25 October, Hyūga was positioned near the light carriers  and  to protect them with her anti-aircraft guns. Her radar picked up the first of five American airstrikes at a range of  at 07:13, but the battleship was not a primary target. Fragments from near misses by bombs damaged the ship's anti-torpedo blister and she developed a 5° list that was easily corrected. Despite Hyūgas protection, Chiyoda was set afire and her engines were disabled. Matsuda ordered the battleship and the light cruiser  to tow the crippled carrier, but Hyūga was unable to do so and rejoined the main body at 18:30. The American submarine  spotted the Fourth Carrier Division at 17:42 and manoeuvered to attack, missing with six torpedoes at 18:43. At 19:00 Ozawa ordered Matsuda to take his ships south to defend Isuzu and her escorting destroyers that were attempting to rescue Chiyodas survivors, despite gunfire from a group of four American cruisers. Unable to locate either group of ships, Ozawa ordered Matsuda to reverse course at 23:30 and head for Amami Ōshima to refuel. Despite being spotted by American submarines en route, the division arrived safely on 27 October. That same day Ozawa transferred his flag to Hyūga. After leaving the island the following day, they were unsuccessfully attacked by the submarine  before their arrival at Kure on the 29th.

Between 29 October and 8 November, the catapults were removed to improve the firing arcs of No.3 and No.4 turrets. Hyūga and Ise departed on 11 November, loaded with troops and munitions for Manila, capital of the Philippines, but news was received of heavy American air attacks on Manila and they were diverted to the Spratly Islands. They arrived on 14 November and their cargo was unloaded so it could be transshipped to the Philippines. The 4th Carrier Division was transferred to the 2nd Fleet the following day. Reinforced by the battleship  and three cruisers, the sisters proceeded on to Lingga Island, near Singapore, on 20 November. They arrived two days later and remained there until 12 December when they departed for Cam Ranh Bay, French Indochina, where they were on standby for an attack on an American supply convoy bound for the island of Mindanao in the Philippines. Vice Admiral Kiyohide Shima, commander of the 5th Fleet, hoisted his flag aboard Hyūga two days later. The attack was cancelled on the 30th and the ships sailed for Singapore where they arrived on 1January 1945 before continuing on to Lingga. That same day the Fourth Carrier Division was transferred to the Southwest Area Fleet and Shima hauled his flag down. On 6February, the division sailed for Singapore to participate in Operation Kita. The sisters and the light cruiser  were loaded with critically needed strategic war supplies (oil, rubber, tin, zinc, and mercury) and 1,150 surplus oil workers to be ferried back to Japan.

Final role
The division sailed from Singapore on 10 February 1945 and was spotted by the British submarine  the following day. Tantalus was forced to submerge by a maritime patrol aircraft and was unable to attack. On 13 February the submarine  unsuccessfully attacked the ships as did the submarine . Later that afternoon, Ōyodo launched one of her floatplanes which spotted the submarine  on the surface about  ahead of the convoy. Hyūga opened fire with her main guns and forced Bashaw to submerge when one of her shells landed within  of the submarine. The convoy reached the Matsu Islands, off the Chinese coast, on the 15th and was unsuccessfully attacked by the submarine  before they reached Zhoushan Island, near Shanghai, that night. The convoy reached Kure on 20 February, having evaded or escaped pursuit by twenty-three Allied submarines along the way.

The 4th Carrier Division was disbanded on 1March and Hyūga was reduced to first-class reserve. Rear Admiral Kiyoshi Kusagawa relieved Nomura that same day. From this time until the surrender of Japan, Hyūga was anchored in Hiroshima Bay without fuel or aircraft. More than 240 American carrier-based aircraft from Task Force 58 attacked Kure on 19 March and the ship was hit by three bombs, killing 37 and wounding 52 crewmen. Her anti-aircraft guns claimed to have shot down a single Curtiss SB2C Helldiver dive bomber during the attack. Re-designated as a fourth-class reserve ship on 20 April, Hyūga was towed to a new position within Hiroshima Bay and heavily camouflaged. She was later attacked during the bombing of Kure on 24 July and was struck by 10 bombs that blew off part of her stem, destroyed her bridge and started major fires. Over 200 sailors were killed, including Kusagawa, and 600 wounded by the attack. Progressive flooding caused the ship to sink in shallow water over the next several days and her crew was ordered to remove all easily accessible weapons. Hyūga was unsuccessfully attacked by 24 USAAF Consolidated B-24 Liberator heavy bombers on the 29th and abandoned three days later by her crew. She was removed from the Navy List on 20 November 1945. Her wreck was raised and broken up by the Kure Dockyard of the Harima Zōsen Corporation from 2July 1946 to 4July 1947.

Notes

Footnotes

References

 (contact the editor at firstname.lastname@example.com for subscription information)

Further reading

External links

 Maritimequest.com: Ise photo gallery
 Jones, Daniel H. "IJN Ise/Hyuga BBCV," Ship Modeling Mailing List.
 Slade, Stuart. "The Japanese Ise and Hyuga Hybrid Battleship-Carriers." January 27, 1999.
 Ise et Hyūga Cuirassé porte-avions 2iemeGuerre.

Ise-class battleships
Ships built by Mitsubishi Heavy Industries
1917 ships
Second Sino-Japanese War naval ships of Japan
World War II battleships of Japan
Battleships sunk by aircraft
Shipwrecks in the Inland Sea
World War II shipwrecks in the Pacific Ocean
Maritime incidents in 1932
Maritime incidents in July 1945
Ships sunk by US aircraft

Japanese battleship Hyūga


Luar na Lubre Galiçya (İspanya) kökenli etnik müzik grubu. (Galicia, España)

Kelt müziği yaparlar. (música celta, celtic music) Galiçya'nın en ünlü gruplarından biridir.

Grup hakkında
Mike Oldfield'in gruba destek olmasıyla birlikte dünya çapında üne kavuştular. Şarkıları genelde Galiçyaca'dır, İspanyolca ve Portekizce'ye benzer ve Galiçya (İspanya)'da konuşulur.

Diskografi
 Solsticio (2010)
 Ao Vivo (2009)
 Caminos da Fin da Terra (2007)
 Saudade (2005)
 Hai un paraiso (2004)
 Espiral (2002)
 XV Aniversario (2001)
 Cabo do Mundo (1999)
 Plenilunio (1997)
 Ara Solis (1993)
 Beira Atlántica (1990)
 O Son do Ar (1988)

Dış bağlantılar
 Luar na Lubre'nin resmi web sitesi

İspanyol müzik grupları
Keltik müzik grupları
Galiçya'da kültür
1985'te kurulan müzik grupları

Luar na Lubre


Bassmint Productions, más tarde conocida como Soul Intent, era un discográfica estadounidense y grupo de hip hop. Como Bassmint Productions no tenía suficiente dinero para el tiempo de estudio, comenzó su propio sello que solo duró de 1988 a 1995. Bassmint Productions constaba de raperos como Eminem (M&M), Proof, Chaos Kid, Mannix y DJ Buttafingas, y el grupo lanzó varias cintas de demostración, incluyendo Steppin' onto the Scene, Still in the Bassmint y Soul Intent.

Eminem (en ese entonces M & M), más tarde, lanzaría el EP Slim Shady, que lo llevaría a la firma y la recepción de las celebridades de estado. Después de alcanzar máxima popularidad, Eminem crearía D12, un grupo de hip hop que incluía a Proof, y sería un éxito. Proof más tarde moriría en un tiroteo en 2006. En 2011, Chaos Kid se suicidó.

Discografía
Álbumes de estudio

 1990: The Most Suckerish
 1991: Bassmint '91

EP

 1990: Steppin On To The Scene
 1992: Still In The Bassmint
 1995: Soul Intent

Enlaces externos

Grupos de música rap
Eminem

Bassmint Productions


Akkise, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1521 yılı kayıtlarında Ağcakilise olarak geçmektedir. Osmanlı Devleti Çankırı Sancağı tahrir defterinde 1521 yılında toplam nüfusu 38 hane iken 1579 yılında ise 47 hane ve Osmanlı Devleti'nin tımar köylerinden birisi olup 1579 yılı geliri 4600 akçe olduğu bilgileri yer almaktadır. Köyün adı, 1919 yılı kayıtlarında ise Akkilise olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 112 km, Kargı ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Akkise, Kargı


ධර්ම නම හෝ දහම් නම ගිහි සහ පැවිදි යන දෙක ම අතරතුර අත්පත් නව නම සුප්‍රසිද්ධ බෞද්ධ ගුරුවරුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට ඔවුන්ගේ වෘත්තිය තුළ විවිධ ධර්ම නම් ඇති බව දන්නා අතර බොහෝ විට සෑම නමක්ම ඔවුන්ගේ වෘත්තියේ අවධියක් නියෝජනය කරයි.

ධර්ම නාමය


Patrick Pierre Roger Baudry (born March 6, 1946, in Cameroon) is a retired lieutenant colonel in the French Air Force and a former CNES astronaut. In 1985, he became the second French citizen in space, after Jean-Loup Chrétien, when he flew aboard NASA's Space Shuttle mission STS-51-G.

Personal
Baudry was born in Douala (French Cameroon) and is married with three children from another union. His hobbies include mechanical sports, such as motorcycling and car racing. He also enjoys running marathons, playing squash, skiing, shooting, windsurfing, and sky diving. Baudry is also a wine connaisseur. His parents were part of the French resistance during the second world war and his family was rewarded the Resistance Medal for their courage and effort during the war.

Education
 Prytanée National Militaire, 1967
 French Airforce Academy "École de l'Air", 1969

Experience
Baudry completed flight training at Salon-de-Provence and Tours, France, receiving his wings in 1970. Served as a fighter pilot in Fighter Squadron 1/11 "Roussillon" on F100 and Jaguar, and completed numerous operational missions in several countries of Africa. He entered the Empire Test Pilots' School at Boscombe Down, England, in 1978, and was awarded the Patuxent Trophy at the completion of the course. He was assigned to the Flight Test Center in Brétigny-sur-Orge, France, in 1979, where he flew various test projects on fighter and attack-type aircraft which included flying the different types of Mirages, Jaguar, and Crusader.

He has logged more than 4,000 hours flying time – 3,300 in jet aircraft – and has flown over 100 different types of aircraft – F-100, F-104, F-4, A-8, T-33, Lightning, Harrier, Hunter, Canberra, Jaguar, all types of Mirages, Mystère 4, Vautour, and other aircraft.

Baudry holds an airline transport pilot license. He worked for some time after his space flight for Airbus as a test pilot, and is now retired in the Aquitaine region.

CNES experience
Baudry became a CNES astronaut candidate in June 1980. For two years, he trained at CNES and at Star City near Moscow. He was a member of the back-up crew for the French-Soviet Soyuz T-6 Intercosmos mission and was trained for scientific experiments in the fields of physiology, biology, materials processing in space, and astronomy. Baudry is a CNES expert for manned space flight activities and participates in the analysis of decisions and study of definition for the future "Hermes" space aircraft.

Spaceflight experience

Baudry flew as a payload specialist on STS-51-G Discovery (June 17–24, 1985). STS-51-G was launched from Kennedy Space Center, Florida, and returned to land at Edwards Air Force Base, California. The international crew aboard Discovery deployed communications satellites for Mexico (Morelos), the Arab League (Arabsat), and the United States (AT&T Telstar). They deployed and later retrieved the SPARTAN satellite, which performed 17 hours of x-ray astronomy experiments while separated from the Space Shuttle. In completing this flight, Baudry traveled 2.5 million miles in 112 Earth orbits, logging over 169 hours in space.

Organizations
Association of European Astronauts; correspondent of the Air and Space Academy; and member of several wine tasters' confreries, such as "Chevaliers du Tastevin," "Jurade de St Emilion", and "Confrérie du Bontemps".

Awards and honors
Chevalier of the Legion of Honour; Chevalier of the National Merit Order; French Astronautics Medal; the Soviet Order of Friendship of Peoples and the Soviet Order of Gagarine.

References

 NASA Biography for Patrick Baudry
 Spacefacts biography of Patrick Baudry
 UNESCO Goodwill Ambassador

1946 births
Living people
French spationauts
Recipients of the Aeronautical Medal
École de l'air alumni
UNESCO Goodwill Ambassadors
Space Shuttle program astronauts
People from Douala

Patrick Baudry


Jekaterina Borissowna Bukina (; * 5. Mai 1987 in Moskau, Sowjetunion) ist eine russische Ringerin. Sie gewann bei Welt- und Europameisterschaften mehrere Medaillen.

Werdegang

Jekaterina Bukina begann in Moskau im Jahre 2000 mit dem Ringen. Sie gehört dem Sportclub Vites Moskau an. Ihre erste Trainerin war N.P. Iwanowna. Seit 2005 wird sie von Waleri Tschupakow trainiert. Sie ist Studentin, 1,75 Meter groß und ringt in der schwersten Gewichtsklasse im Frauenringen, der Gewichtsklasse bis 72 kg Körpergewicht.

Schon im Juniorenalter wurde sie bei mehreren internationalen Meisterschaften eingesetzt und gewann bei diesen mehrere Medaillen. 2004 kam sie bei der Junioren-Europameisterschaft (Cadets) in Albena/Bulgarien auf den 2. Platz, 2006 gewann sie bei der Junioren-Weltmeisterschaft in Guatemala-Stadt eine Bronzemedaille und 2007 wurde sie bei der Junioren-Weltmeisterschaft in Peking Vize-Weltmeisterin. Sie unterlag dort im Finale gegen die Chinesin Jiao Wang, die ein Jahr später in Peking auch Olympiasiegerin wurde.

2008 belegte Jekaterina Bukina in Thessaloniki bei der Universitäten-Weltmeisterschaft in der Gewichtsklasse bis 72 kg hinter Stephany Lee aus den Vereinigten Staaten den 2. Platz. Bei der russischen Meisterschaft dieses Jahres scheiterte sie früh an Jelena Perepelkina und hatte deshalb keine Chance sich für die Teilnahme an den Olympischen Spielen in Peking zu qualifizieren.

2009 wurde sie hinter Jelena Perepelkina russische Vizemeisterin und in den Jahren 2010 und 2011 wurde sie russische Meisterin.

Aufgrund dieser Meistertitel wurde sie auch bei den internationalen Meisterschaften der Jahre 2010 und 2011 eingesetzt. Bei der Europameisterschaft 2010 in Baku kam sie dabei zu Siegen über Dina Iwanowa, Aserbaidschan, Maider Unda Gonzales de Audicana, Spanien und Marina Gastl, Österreich. Im Finale unterlag sie aber der starken Bulgarin Stanka Slatewa und wurde somit Vize-Europameisterin. Auch bei der Weltmeisterschaft 2010 in Moskau unterlag sie nach einem Sieg über Laure Ali Annabel aus Kamerun in ihrem zweiten Kampf gegen Stanka Slatewa. Sie konnte sich aber in der Trostrunde mit Siegen über Sheherazade Bentorki aus Frankreich und Jenny Fransson aus Schweden noch eine Bronzemedaille sichern.

Bei der Europameisterschaft 2011 in Dortmund siegte Jekaterina Bukina zunächst über Maja Gunvor Erlandsen aus Norwegen und lieferte dann in ihrem zweiten Kampf Stanka Slatewa einen harten Kampf, den sie nur knapp mit 1:2 Runden bei 3:3 Punkten verlor. Da Stanka Slatewa bei dieser Meisterschaft durch eine Halbfinalniederlage gegen Kateryna Burmistrowa aus der Ukraine das Finale nicht erreichte, kam Jekaterina Bukina nicht in die Trostrunde und musste mit dem 8. Platz vorliebnehmen. Bei der Weltmeisterschaft 2011 in Istanbul siegte Jekaterina Bukina über Laure Ali Annabel, Gelegdschamtsyn Narantschimeg, Mongolei, Xynthia Vanessa Vescan, Frankreich und Wassilissa Marsaljuk, Ukraine und unterlag im Finale gegen Stanka Slatewa (0:2 Runden, 1:4 Punkte). Damit wurde sie Vize-Weltmeisterin. Dass sie Stanka Slatewa doch schlagen kann bewies sie dann beim sog. FILA-Test-Turnier für die Olympischen Spiele in London, wo sie diese im Finale nach Punkten besiegte und dieses Turnier gewann.

Bei der Europameisterschaft 2012 in Belgrad war sie nicht am Start. Bei der russischen Meisterschaft 2012, die am letzten Märzwochenende stattfand, verlor Jekaterina Bukina im Finale dieser Meisterschaft gegen Natalja Worobjowa auf Schulter. In Natalja Worobjowa ist ihr damit eine große Konkurrentin beim Kampf um die Fahrkarte zu den Olympischen Spielen in London entstanden. In London wurde dann tatsächlich Natalja Worobjowa eingesetzt, die dort auch Olympiasiegerin wurde. Jekaterina Bukina wurde im September 2012 zur Weltmeisterschaft nach Strathcona County in Kanada entsandt. Sie konnte dort aber nicht überzeugen, denn nach einem gewonnenen Kampf gegen Badrachyn Odontschimeg aus der Mongolei, verlor sie gegen Xu Qing aus China, schied aus und belegte nur den 7. Platz.

2013 wurde Jekaterina Bukina wieder russische Meisterin in der Gewichtsklasse bis 72 kg, wobei ihr im Halbfinale das Kunststück gelang die Olympiasiegerin Natalja Worobjowa zu besiegen. Im Juli 2013 gelang noch ein schöner Erfolg, als sei bei der Universiade in Kasan siegte. Im Finale besiegte sie dabei die US-Amerikanerin Brittany Roberts. Bei der Europameisterschaft und bei der Weltmeisterschaft dieses Jahres wurde aber nicht sie, sondern Natalja Worobjowa eingesetzt.

Auch 2014 wurde sie wieder russische Meisterin in der neuen Gewichtsklasse bis 75 kg vor Jelena Perepelkina, Aljona Afanasjewa und Alena Starodubzewa. Natalja Worobjowa hatte in die Gewichtsklasse bis 69 kg abtrainiert. Im März 2014 vertrat sie beim Mannschaft-Welt-Cup in Tokio die russischen Farben in der Gewichtsklasse bis 75 kg. Sie unterlag dabei im Finale, das von Japan mit 8 : 0 gewonnen wurde, gegen die Altmeisterin Kyoko Hamaguchi nach Punkten. Bei der Europameisterschaft in Vantaa/Finnland gewann Jekaterina Bukina in der Gewichtsklasse bis 75 kg eine Bronzemedaille. Auf dem Weg zu diesem Erfolg besiegte sie Patricia Howis, Polen und Maria Selmaier, Deutschland, unterlag im Halbfinale gegen Wasilisa Marsalijuk aus Weißrussland und sicherte sich die Medaille durch einen Sieg über Zsanett Nemeth aus Ungarn.

Internationale Erfolge

Russische Meisterschaften

 Erläuterungen

 alle Wettkämpfe im freien Stil
 WM = Weltmeisterschaft, EM = Europameisterschaft

Literatur

 Fachzeitschrift Der Ringer

Weblinks

 Webseite "www.wrestrus.ru"

Olympiateilnehmer (Russland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Universiadeteilnehmer (Russland)
Russischer Meister (Ringen)
Ringer (Russland)
Russe
Geboren 1987
Frau
Teilnehmer der Sommer-Universiade 2013
Sieger bei den World University Games (Ringen)

Jekaterina Borissowna Bukina


Junqueiro es un municipio brasileño del estado de Alagoas. La parroquia, creada en septiembre de 1912, tuvo como primer padre a Antonio Procópio, natural del lugar. El municipio, antes poblado de Limoeiro de Anadia, fue creado por la Ley 379, del 15 de junio de 1903 e instalado el 31 de enero de 1904. El 23 de febrero de 1932, a través del decreto 1.619, fue suprimido y nuevamente anexado a Limoeiro. Fue definitivamente emancipado a través del artículo 6° del acto de las Divisiones Transitorias de la Constitución Estatal de 1947.

Datos del Municipio
Área: 254 km², representando 0.915 % del Estado, 0.0163 % de la Región y 0.003 % de todo el territorio brasileño

Clima: Templado. Máxima de 35 °C y mínima de 22 °C.

Altitud de la Sede: 175m

Población: estimada en 2008 es de 25.175 habitantes.

Electorado: 17.931 electores hasta abril de 2009 según datos del TSE.

Prefecto: Fernando Soares Pereira

Economía: Agricultura, principalmente el cultivo de la caña de azúcar.

Acceso: BR-101 Distancia de la Capital Maceió: 86,092 km

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Alagoas

Junqueiro


Fréjus peut désigner :
 Fréjus, une commune française du département du Var ;
 la pointe du Fréjus, un sommet de France, en Savoie ;
 le col du Fréjus, un col des Alpes à la frontière entre la France et l'Italie ;
 le tunnel routier du Fréjus, un tunnel routier transfrontalier entre la France et l'Italie ;
 le tunnel ferroviaire du Fréjus, un tunnel ferroviaire transfrontalier entre la France et l'Italie ;
 Valfréjus, une station de sports d'hiver de France, en Savoie ;
 Fréjus Zerbo (1989), un joueur de basket-ball professionnel ivoirien

Fréjus (homonymie)


Jorge Ball Vargas es un músico multiinstrumentista y maestro luthier, profesor de Pedagogía en Música; asesor y agregado cultural de Venezuela. Fue miembro de la agrupación folclórica chilena Inti-Illimani entre 1982 y 1984, y luego entre 1998 y 2000, e integrante de Inti-Illimani Histórico entre el 2004 y 2013.

Biografía
En su estadía en Europa conoció en 1982 a los chilenos de Inti-Illimani, mientras los miembros de la agrupación se encontraban exiliados en Italia, producto de la dictadura militar de Chile. Se integró a la banda para dejarla dos años después, en 1984, volviendo entre 1998 y 2000. Unos años más tarde, en 2004, se estableció como miembro fijo de Inti-Illimani Histórico.

En 2011 se radicó en la ciudad chilena de Osorno, donde fundó la Escuela de Luthería Jorge Ball. En 2014 abrió una sede en la comuna vecina de Purranque.

Referencias

Nacidos en Caracas
Músicos de Venezuela
Cantantes masculinos de Venezuela
Flautistas de Venezuela
Miembros de Inti-Illimani
Multiinstrumentistas

Jorge Ball


STS-46 was a NASA Space Shuttle mission using Atlantis and was launched on July 31, 1992, and landed on August 8, 1992.

Crew

Backup crew

Crew seating arrangements

Mission highlights
The mission's primary objectives were the deployment of the European Space Agency's European Retrievable Carrier (EURECA) and the joint NASA/ASI (Italian Space Agency) Tethered Satellite System (TSS-1). EURECA was deployed a day later than scheduled because of a problem with its data handling system. Seven and a half hours after deployment, the spacecraft's thrusters were fired to boost EURECA to its planned operating altitude of around . However, thruster firing was cut to six minutes from twenty-four minutes because of unexpected attitude data from the spacecraft. The problem was resolved, and EURECA was successfully boosted to its operational orbit on the mission's sixth day. TSS-1 deployment also was delayed one day because of the problems with EURECA. During deployment, the satellite reached a maximum distance of only  from the orbiter instead of the planned  because of a jammed tether line. After numerous attempts over several days to free the tether, TSS-1 operations were curtailed, and the satellite was stowed for return to Earth. It would be reflown in 1996 on STS-75, with astronauts Allen, Hoffman, Nicollier and Chang-Díaz also flying again on that mission.

Secondary payloads included the Evaluation of Oxygen Integration with Materials/Thermal Management Processes (EOIM-III/TEMP 2A), Consortium for Materials Development in Space Complex Autonomous Payload (CONCAP II and CONCAP III), IMAX Cargo Bay Camera (ICBC), Limited Duration Space Environment Candidate Materials Exposure (LDCE), Pituitary Growth Hormone Cell Function (PHCF), and the Ultraviolet Plume Instrument (UVPI). The mission was extended by a day in order to complete scientific objectives.

Gallery

See also

 STS-75, a space shuttle mission with objectives similar to those of STS-46
 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions
 Outline of space science
 Space Shuttle

References

External links
 NASA mission summary
 STS-46 Video Highlights

Space Shuttle missions
Spacecraft launched in 1992

STS-46


313921 Daassou este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
313921 Daassou este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Vicques de Michel Ory. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,18 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 13,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 313001-314000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2004
Centura de asteroizi

313921 Daassou


Thiaridae, es nombre de una familia de caracoles operculados de agua dulce o estuarinos en algunos casos tropicales perteneciente a la superfamilia Cerithioidea.

De acuerdo con la taxonomía de la Gastropoda por Bouchet y Rocroi (2005) la familia no tiene Thiaridae subfamilias.

Historia taxonómica
Muchas especies de caracoles de agua dulce que se caracterizan por presentar conchas con formas de proyectil o torres se colocaron originalmente en el género Melania Lamarck, 1799. Este género ha sido delimitado y organizado por muchos autores a fines del  y en el , el mismo contiene cientos de especies y se ha dividido sucesivamente en diferentes grupos. Con el tiempo, los grupos de infragenéricos (subgéneros) fueron elevados al rango de géneros independientes y el género Melania era elevado al rango de una familia, Melanidae. Sin embargo, el nombre del género Melania Lamarck, 1799 se demostró que era un sinónimo del nombre del género Thiara Röding de 1798. En consecuencia, la familia tuvo que cambiar el nombre a Thiaridae. Por otra parte, el Melanidae como tradicionalmente se encontró que las especies tiene orígenes polifilético de muchos grupos diferentes y los cuales fueron reconocidos sucesivamente como familias distintas, ejemplos los constituyenlas familia la Pachychilidae, Semisulcospiridae, Pleuroceridae, Melanopsidae y Paludomidae. Por lo tanto, el Thiaridae que circunscribe en la actualidad contienen un menor número de especies que la Melaniidae.

Géneros

La familia Thiaridae incluye los siguientes géneros:
 Aylacostoma Spix, 1827
 Balanocochlis Fischer, 1885
 Hemisinus Swainson, 1840
 Melanoides Olivier, 1804
 † Melanotarebia Bandel & Kowalke, 1997
 Pachymelania E. A. Smith, 1893
 Plotia Röding, 1798
 † Pyrgulifera Meek, 1877
 Stenomelania Fischer, 1885
 Sermyla Adams, 1854
 Tarebia H. Adams & A. Adams, 1854
 Thiara Röding, 1798 - Género tipo de la familia Thiaridae, Sinónimo: Melania Lamarck, 1799

Distribución
Esta familia de caracoles se encuentra en todo el mundo y son especialmente diversos en los trópicos y subtrópicos.

Ecología
Son habitantes de agua dulce de zonas templadas y cálidas.

Thiaridae son vivíparos, en parte y en parte ovovivíparos. Muchos se caracterizan por ser partenogenitos pero no todas las especies persentan tal caracateristica.

Referencias
Este artículo incorpora texto de dominio público de la referencia

Biografía
 Glaubrecht M., Brinkmann N. & Pöppe J. (2009):"Diversity and disparity down under: Systematics, biogeography and reproductive modes of the marsupial freshwater Thiaridae (Caenogastropoda, Cerithioidea) in Australia". Zoosystematics and Evolution 85(2): 199-275.

Enlaces externos

 National Center for Biotechnology Information (NCBI): Thiaridae

Thiaridae


Alþjóðaflugvöllur Chongqing Jiangbei (IATA: CKG, ICAO: ZUCK) (kínverska: 重庆江北国际机场; rómönskun: Chóngqìng Jiāngběi Guójì Jīchǎng) er meginflughöfn Chongqing, borghéraðs í  Alþýðulýðveldinu Kína. Hann er einn af stærri flugvöllum í suðvestur Kína og einn af þremur borgaralegum flugvöllum Chongqing borgar.

Flugvöllurinn er staðsettur um 19 kílómetra norður af miðborg Chongqing í Jiangbei hverfi sem gefur honum nafn. Hann hefur þrjár farþegamiðstöðvar og tvær flugbrautir.  IATA flugvallarkóði hans , CKG, er dreginn af fyrrum rómönsku nafni borgarinnar, Chungking.

Flugvöllurinn hefur vaxið hratt. Árið 2019 afgreiddi hann um 44.9 milljónir farþega og um 382.000 tonn af farmi.

Saga

Chongqing Jiangbei alþjóðaflugvöllur opnaði árið 1990. Síðan þá, vegna mikillar fjölgunar farþega hefur völlurinn verið í miklu stækkunarferli. Fyrsti, annar og þriðji byggingaráfangi flugvallarins tók til starfa árið 1990, 2004 og 2010. Farþegamiðstöð tvö hefur getu til að taka við um 15 milljónum farþega árlega og farþegamiðstöð 3 um 45 milljónum farþega.

Flugvöllur er nú enn einni stækkuninni með þá framtíðarsýn að verða stærsta alþjóðlega flugstöð í vesturhluta Kína árið 2030. Hann keppir við flugvelli héraðshöfuðborganna Chengdu, Kunming, Wuhan og Xian um að verða fjórða stærsta flugstöð Kína, á eftir Beijing, Sjanghæ og Guangzhou).

Fjórða stækkunin felur í sér byggingu þriðju flugbrautarinnar og nýrrar farþegamiðstöðvar sem verður um 530.000 fermetrar, meira en tvöföld stærð núverandi farþegamiðstöðva samanlögð.

Samgöngur við flugvöllinn eru einnig í mikilli uppbyggingu. Verið er að leggja fjóra umfangsmikla þjóðvegi í kringum flugvöllinn sem eru hluti af áformum um að styrkja Chongqing sem svæðisbundna samgöngumiðstöð í vesturhluta Kína. Byggð verður 300.000 fermetrar flutningamiðstöð, sem mun fela í sér járnbrautarlestir, léttlestir og neðanjarðarlestir.

Í fimmta stækkunar áfanga flugvallarins verður byggð ný farþegamiðstöð og fjórða flugbrautin. Því á að ljúka um miðjan þriðja áratuginn.

Samgöngur við flugvöllinn

Flugvöllurinn er tengdur borginni með ýmsum samgöngutækjum. snarlestir tengja flughöfnina við miðborg Chongqing. Að auki tengja strætisvagnar og gott vegakerfi flughöfnina við borgina og nærliggjandi svæði. Fyrirhugað er að byggja fleiri vega- og lestartengingar.

Flugfélög

Flugvöllurinn er aðalmiðstöð og safnvöllur fyrir heimafélögin China Express Airlines, og China West Airlines, sem og fyrir China Southern Airlines, Sichuan Airlines, Shandong Airlines, og XiamenAir. Þá er Chongqing er sérstök áhersluborg Air China og Hainan Airlines.

Alls starfa á hinum flugvellinum 50 farþegaflugfélög og 16 farmflugfélög.

Flugleiðir

Flugvöllurinn býður tengingar til 83 innlendra borga og 37 alþjóðlegra borga og svæða. Margir áfangastaðir flugvallarins eru innan Kína, þar sem hann þjónar flestum stærri borgum landsins. Alþjóðlegir áfangastaðir eru í Evrópu, Asíu, Eyjaálfu, Afríku, og Norður Ameríku.

Dæmi um alþjóðlegar borgir sem flogið er til eru Auckland, Helsinki, London, Moskva, Róm, Bangkok, New York, Los Angeles, Seúl, Taípei, Tókíó, Hong Kong, Dóha, og mun fleiri staða.

Tölfræði

Tenglar

 Chongqing borg
 Kínverskur vefur alþjóðaflugvallarins Chongqing Jiangbei .
 Vefsíða Travel China Guide um Chongqing Jiangbei flugvöllinn.. Almennar upplýsingar, kort af flugvellinum, samgöngur almenningsvagna á flugvöllinn o.fl.

Heimildir

Flugvellir í Kína

Chongqing Jiangbei alþjóðaflugvöllurinn


An Sasa megalophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tomitaro Makino ngan Shigetaro Uchida. An Sasa megalophylla in nahilalakip ha genus nga Sasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sasa

Sasa megalophylla


El músculo recto posterior menor de la cabeza (musculus rectus capitis posterior minor) surge desde un estrecho tendón proveniente del tubérculo posterior del arco posterior del atlas, y comienza a ensancharse mientras sube, insertándose en la zona medial de la línea nucal inferior del hueso occipital, y de la superficie entre esta y el foramen magno; y este también se adhiere en algo a la dura madre.

Este colabora, incrementando su fuerza, con el músculo recto posterior mayor de la cabeza y el oblicuos menor y oblicuo mayor de la cabeza.

Puentes formados por el tejido conectivo se han destacado en la articulación atlanto-occipital entre el músculo recto posterior menor de la cabeza y la dura madre. Similares conexiones del tejido del músculo recto posterior mayor de la cabeza también han sido descubiertas recientemente. La disposición perpendicular de estas fibras aparece para restringir el movimiento hacia la duramadre de la médula espinal.

Se encontró que el ligamento nucal es continuo con la parte posterior de la dura madre de la espina dorsal y la porción lateral del hueso occipital.

Las estructuras anatómicas inervadas por los nervios cervicales de la C1 a C3 son potencialmente productoras de dolores de cabeza. Incluidas están las articulaciones de los 3 segmentos cervicales superiores, la dura madre y la espina dorsal.

Las conexiones entre la dura madre y tejidos musculares y conectivos en la espina cervical superior y las áreas del hueso occipital podrían responder anatómica y fisiológicamente el por qué del dolor de cabeza cervicogénico. Esto propone a futuro una explicación de la una mejor manipulación para lograr mejor eficacia en tratamientos para este tipo de migrañas.

Referencias

Enlaces externos
 Anatomía humana, volumen 1; Michel Latarjet, Alfredo Ruiz Liard (editorial Panamericana), pág. 124

Músculos de la cabeza
Músculos del cuello

Músculo recto posterior menor de la cabeza


The Niger Delta Basin, also referred to as the Niger Delta province,  is an extensional rift basin located in the Niger Delta and the Gulf of Guinea on the passive continental margin near the western coast of Nigeria with suspected or proven access to Cameroon, Equatorial Guinea and São Tomé and Príncipe. This basin is very complex, and it carries high economic value as it contains a very productive petroleum system. The Niger delta basin is one of the largest subaerial basins in Africa. It has a subaerial area of about 75,000 km2, a total area of 300,000 km2, and a sediment fill of 500,000 km3. The sediment fill has a depth between 9–12 km. It is composed of several different geologic formations that indicate how this basin could have formed, as well as the regional and large scale tectonics of the area. The Niger Delta Basin is an extensional basin surrounded by many other basins in the area that all formed from similar processes. The Niger Delta Basin lies in the south westernmost part of a larger tectonic structure, the Benue Trough. The other side of the basin is bounded by the Cameroon Volcanic Line and the transform passive continental margin.

Basin formation
The Niger Delta Basin was formed by a failed rift junction during the separation of the South American plate and the African plate, as the South Atlantic began to open. Rifting in this basin started in the late Jurassic and ended in the mid Cretaceous. As rifting continued, several faults formed many of them thrust faults. Also at this time syn-rift sands and then shales were deposited in the late Cretaceous. This indicates that the shoreline regressed during this time. Concurrently, the basin had been undergoing extension resulting in high angle normal faults and fault block rotation. At the beginning of the Paleocene there was a significant shoreline transgression. During the Paleocene, the Akata Formation was deposited, followed by the Agbada Formation during the Eocene. This loading caused the underlying shale Akata Formation to be squeezed into shale diapirs. Then in the Oligocene the Benin formation was deposited, which is still being deposited today. The overall basin is divided into a few different zones due to its tectonic structure. There is an extensional zone, which lies on the continental shelf, caused by the thickened crust. Moving basinward is a transition zone, and a contraction zone, which lies in the deep sea part of the basin.

Lithology

The sediment fill in the Niger Delta basin is characterized by three major depobelts. These three cycles show that the basin experienced an overall regression throughout time as the sediments go from deep sea mud sized grains to fluvial denser sand sized grains. The lithologies of the area experience changes due to several factors. The sediment provenance from the onshore highlands which feed into the delta control the mineralogy of the grains. Additionally, the impact of sea level on sediment deposition is well known; relative sea level will control the basinward extent of lithologies (see sequence stratigraphy). Volcanic activity in the area may also result in thin deposits of ash (bentonite). The early Cretaceous sediments are thought to be from a tide-dominated system that were deposited on a concave shoreline, and throughout time the shoreline became convex and it is currently a wave-dominated system.

Basement
The oceanic basement rock is the oldest rock in the basin and is basaltic in composition. Also closer to the coast Precambrian continental basement crops out onshore.

Cretaceous
There is a section of rock in this basin from the middle to late Cretaceous which is poorly understood due to its significant burial depth. It is believed to be composed of sediments from a tide-dominated coastline, and there are believed to be several layers of shales, although their distribution is unconstrained.

Akata Formation
The Akata Formation is Paleocene in age. It is composed of thick shales, turbidite sands, and small amounts of silt and clay. The clay content resulted in it being a ductile shale formation which was squeezed into shale diapirs in the basin. The Akata Formation formed during lowstands in relative sea level and anoxic conditions. This formation is estimated to be up to 7,000 meters thick.

Agbada Formation
The Agbada Formation dates back to Eocene in age. It is a marine facies defined by both freshwater and deep sea characteristics. This is the major oil and natural gas-bearing facies in the basin. The hydrocarbons in this layer formed when this layer of rock became subaerial and was covered in a marsh-type environment rich in organic content. It is estimated to be 3,700 meters thick.

Benin Formation
The Benin Formation is Oligocene and younger in age. It is composed of continental flood plain sands and alluvial deposits. It is estimated to be up to 2,000 meters thick.

Tectonic structures
The tectonic structures in the Niger Delta Basin are typical of an extensional rift system, but the added shale diapirism due to loading makes this basin unique. The main method of deformation is gravitational collapse of the basin, although the older faulting and deformation in the basin are related to the continental breakup and rifting of the African plate and South American plates. The overall basin is divided into a few different zones due to its tectonic structure. There is an extensional zone, which lies on the continental shelf, that is caused by the thickened crust. There is a transition zone, and then there is a contraction zone, which lies in the deep sea part of the basin.

Basin inversion
Basin inversion is caused by uplift and/or compression in this basin. The compression is caused by the toe detachment of the shale diapirs. Basin inversion forms anticline structures, which serve as a great oil trap. Clay smears in the sediments seal the formations so oil does not escape out.

Basinward dipping reflectors
Basinward dipping reflectors are a common feature of extensional type rift basins. As fault blocks extend they rotate to dip towards the center of the basin. At the top of these fault blocks sub basins can form.

Shale diapirs
The shale diapirs are from the Akata Formation. This structure is formed due to the improper dehydration of the formation and the over pressuring by the overlying and denser Agbada Formation.

High-angle normal faulting
High-angle normal faulting is a feature of the extensional portion of the rifting in this basin. It is considered a growth fault and the feature lies closer towards the basins edge and transitions to the toe detachment faulting as you continue down the basin.

Oil and Gas

The Niger Delta is the twelfth largest province in the world by known oil and gas resources. The Niger Delta Basin produces around 2 million barrels of oil per day. The entire system is predicted to contain 34.5 billion barrels of oil and 94 trillion feet3 of natural gas. This area is still very heavily explored by oil companies today. It is one of the largest oil producers in the world.

Oil Pollution

In July 1979, an incident  on the coastal zone of the Forcado tank 6 terminal spilled 570 thousand barrels of oil into the Forcados estuary, affecting the sea species and surrounding swamp forest. In January 1980, the Funiwa No.5 Well in Funiwa Field spilled 421 thousand barrels of oil into the ocean, damaging 836 acres of mangrove forest. In 1983, 5 000 barrels were spilled causing high mortality in crabs, fish and shrimps. Until 1999, an average of 240 thousand barrels of crude oil was spilled in the zone every year.

See also

 Bonga Field
 Cameroon line

References

External links
The Niger Delta Petroleum System:  Niger Delta Province, Nigeria, Cameroon, and Equatorial Guinea, Africa, United States Geological Survey, 1999
Regional Geology and Petroleum Prospectivity, Nigeria - São Tomé and Príncipe Joint Development Zone (JDZ)

Basins of Africa
Gulf of Guinea
Niger River Delta
Geology of Cameroon
Geology of Equatorial Guinea
Geology of Nigeria
Geology of São Tomé and Príncipe
Geologic provinces
Oil fields of Africa
Oil fields of Nigeria
Geography of Cameroon
Geography of Equatorial Guinea
Geography of Nigeria
Geography of São Tomé and Príncipe
Sedimentary basins of Africa
Mesozoic rifts and grabens

Niger Delta Basin (geology)


Interno raseljene osobe (eng. Internally Displaced Persons, ili IDP) je naziv kojim UNHCR naziva one raseljene osobe koje su ostale u matičnim zemljama. Interno raseljene osobe utočište nisu tražile utočište u inozemstvu te nisu prešle međunarodnu granicu svoje države.

Unatoč motivima odlaska, pravno su pod pod zaštitom svoje države. Prema međunarodnom pravu ljudskih prava i međunarodnom humanitarnom pravu kao građani svoje države zadržavaju sva svoja prava i zaštitu. Motivi odlaska (raseljenosti) mogu biti slični kao i izbjeglički: oružani sukob, opće nasilje, kršenja ljudskih prava i ostali. Republika Hrvatska je tijekom Domovinskog rata pružila zaštitu za više od pola milijuna interno raseljenih osoba.

Izvori

Ljudska prava
Demografija
Politika

Interno raseljene osobe


Antônio Houaiss   (* 15. Oktober 1915 in Rio de Janeiro; † 7. März 1999 ebenda) war ein brasilianischer Romanist, Lusitanist, Übersetzer, Kulturpolitiker und Lexikograf.

Leben und Werk

Houaiss war das Kind libanesischer Einwanderer. Er studierte in Rio de Janeiro, unterrichtete Latein und Portugiesisch am Gymnasium und trat in den diplomatischen Dienst ein (u. a. bei den Vereinten Nationen). Als er 1964 aus politischen Gründen seinen Posten verlor, betätigte er sich als Journalist, Übersetzer und Lexikograf.

1971 wurde er in die Brasilianische Literaturakademie (Academia Brasileira de Letras, ABL) gewählt, deren Präsident er wurde (1995–1996). Von 1992 bis 1993 war er Kulturminister in der Regierung Itamar Franco. Er machte sich verdient um die Orthografie und die Lexikografie des Portugiesischen. Das Instituto Antônio Houaiss (IAH) wurde nach ihm benannt.

Werke

Wörterbücher

 (mit Catherine B. Avery) The new Appleton dictionary of the English and Portuguese Languages, 2 Bde., New York 1964
 (Chefredakteur) Enciclopédia Delta-Larousse, Rio de Janeiro 1966–1970
 (Chefredakteur) Enciclopédia Mirador Internacional, São Paulo 1979 (Tätigkeit 1971–1975)
 (Hrsg.) Pequeno dicionário enciclopédico Koogan Larousse, Rio de Janeiro 1979
 (mit Mauro de Salles Villar und Francisco Manoel de Mello Franco) Dicionário Houaiss da língua portuguesa, 6 Bde., Lissabon 2002–2003
 (mit Mauro de Salles Villar und Francisco Manoel de Mello Franco) Minidicionário Houaiss da língua portuguesa, Rio de Janeiro  2001, 2004, 2009, 2010
 (mit Mauro de Salles Villar, Francisco Manoel de Mello Franco) Dicionário Houaiss de sinônimos e antônimos, Rio de Janeiro 2003, Lissabon 2007

Weitere Werke

Tentativa de descriçâo do sistema vocalico do português culto na area dita carioca, Rio de Janeiro 1959
Sugestões para uma política de língua, Rio de Janeiro 1960
Crítica avulsa, Salvador, Bahia 1960
Seis poetas e um problema, Rio de Janeiro 1960, 1967
 (Übersetzer) James Joyce, Ulisses, Rio de Janeiro 1966
Elementos de bibliologia, Rio de Janeiro 1967
Drummond mais seis poetas e um problema, Rio de Janeiro 1976
A defesa, Rio de Janeiro 1979
Estudos vários sobre palavras, livros, autores, Rio de Janeiro 1979
 (mit Alain Draeger) Magia da cozinha brasileira: para deuses e mortais, Rio de Janeiro 1979
A crise de nossa língua de cultura, Rio de Janeiro 1983
O português no Brasil. Pequena enciclopédia da cultura brasileira, Rio de Janeiro 1985, 1988, 1992
A nova ortografia da língua portuguesa, Sâo Paulo 1991

Literatur

 Antônio Houaiss. Uma vida. Homenagem de amigos e admiradores em comemoração de seus 80 anos, hrsg. von Vasco Mariz, Rio de Janeiro 1995
 Dieter Woll, Portugiesische Lexikographie, in: Wörterbücher. Ein internationales Handbuch zur Lexikographie, hrsg. von Franz Josef Hausmann, Oskar Reichmann, Herbert Ernst Wiegand und Ladislav Zgusta, Zweiter Teilband, Berlin/New York 1990, S. 1723–1735
 João Alves Pereira Penha, Filólogos brasileiros, Franca 2002, S. 129–134

Weblinks

 Biobibliografie auf der Website der Academia Brasileira de Letras (portugiesisch)
 Website des Instituto Antônio Houaiss (mit Bild)

Romanist
Kulturminister (Brasilien)
Mitglied der Academia Brasileira de Letras
Mitglied der Academia Brasileira de Filologia
Brasilianer
Geboren 1915
Gestorben 1999
Mann

Antônio Houaiss


طاهر حسين فنان وشاعر وملحن يمني، من مواليد مدينة ذمار باليمن، مديرية الحداء، قرية تنن. ترك اليمن في العاشرة من عمره واستقر في مدينة الطائف لأربع سنوات، وهناك شاهد احتفالاً شعبياً كان يحييه الفنان طلال مداح ليقرر بعد ذلك احتراف الفن. ترك الطائف وهو في الرابعة عشر من عمره واستقر بمدينة جدة.

غنى في الإذاعة السعودية قبل أن يكمل السابعة عشرة من عمره، وقدم العديد من الأسماء للساحة الفنية، كما قدم العديد من الألحان لفنانين مثل طلال مداح وعبد المجيد عبد الله ومحمد عمر وعلي عبدالكريم وطلال سلامة وغيرهم.

يُعدّ من أبرز الفنانين الذين يجيدون الفن الصنعاني، ويتمتع بحاسة فنية عالية للموروث الفني اليمني بصفة خاصة والعربي بصفة عامة. يجيد العزف على أكثر من آلة موسيقية وخاصة آلة العود والكمنجة، ونشر العديد من المقالات الفنية النقدية في عدد من الصحف العربية، وقد لاقت صدى في الأوساط الفنية لتمتع كاتبها بثقافة موسيقية. بيعت نسخه وحيدة من أشرطته لعلي محمد إبراهيم صميلي.

أعماله

ألحان

كلمات

كلمات وألحان

المراجع

موسيقيون يمنيون
ملحنون يمنيون
شعراء يمنيون
وفيات 1444 هـ
وفيات 2023

طاهر حسين (موسيقي)


Olaylar
 Yemen, Hint denizi seferleri sırasında alınmış ve iki eyalet haline yönelmiştir. ancak Yemen de çıkan sorunların Osmanlı Devletini sarsması üzerine bölgede Osmanlı birlikleri Yemen'i tekrar Osmanlı devleti'ne bağladılar.
 1568-1570 Osmanlı-Rus savaşı
 Seksen Yıl Savaşı başladı 1648'de Vestfalya Antlaşması ile bitti.

Doğumlar

Ekim
 2 Ekim - Marino Ghetaldi, Ragusalı bilim insanı (ö. 1626)

Ölümler

1568


James Ley (vers 1552-1629) est un juge et homme politique anglais qui siège à la Chambre des communes à plusieurs reprises entre 1597 et 1622. Il est Lord juge en chef d'Angleterre et du pays de Galles de la Cour du banc du Roi en Irlande puis en Angleterre et Lord grand trésorier de 1624 à 1628. Le 31 décembre 1624, Jacques  le crée baron Ley, de Ley dans le comté de Devon, et le 5 février 1626, Charles  le crée comte de Marlborough. Les deux titres se sont éteints à la mort du  comte de Marlborough en 1679.

Jeunesse
James Ley est le plus jeune fils du soldat et propriétaire terrien Henry Ley (mort en 1574), de Teffont Evias, Wiltshire, où il est né vers 1552 . Sa mère est Dyonisia de St. Mayne, ou St. Maure, fille de Walter St. Maure. Il fréquente les universités de Cambridge et d'Oxford et obtient son diplôme du Brasenose College en 1574 . Il suit ensuite une formation d'avocat, devenant conseiller de Lincoln's Inn et lecteur de Furnival's Inn.

Le frère aîné de Ley, Matthew, est également député de Westbury .

Service public
Ley est élu député de Westbury en 1597. En 1603, il est nommé juge sur le circuit de Carmarthen. En novembre, il devient sergent et en décembre Jacques  le fait chevalier : Jacques se forme une haute opinion de ses capacités. Il est de nouveau élu député de Westbury en 1604, puis le roi Jacques l'envoie à Dublin en tant que Lord Chief Justice du banc du Roi en Irlande. Il siège également au Conseil privé d'Irlande. Il est diligent dans ses fonctions officielles et est le premier juge à tenir des assises à Wicklow. Entre autres choses, il fait traduire le livre anglais de la prière commune en irlandais et cherche à imposer la fréquentation de l'église protestante à la noblesse catholique irlandaise. En conséquence, il devient très impopulaire et un flot de plaintes est envoyé en Angleterre concernant la sévérité de son administration.

Ley est rappelé en Angleterre en 1608, apparemment pour informer le Conseil privé anglais de la colonisation de l'Ulster. Il est ensuite nommé au poste lucratif de procureur général de la Cour des quartiers. Il est à nouveau député de Westbury en 1609-1614 et est élu député de Bath en 1614. Il est fait baronnet en 1619. En 1621, il est nommé juge anglais à Westminster lorsqu'il devient Lord juge en chef d'Angleterre et du pays de Galles. Il est de nouveau élu député de Westbury en 1621, mais doit présider la Chambre des lords à la suite de la disgrâce de Francis Bacon, bien qu'il ne soit pas nommé Lord grand chancelier, malgré une offre de 10 000 £ pour le poste. La même année, il épouse sa troisième femme Jane Boteler, nièce du premier favori royal, le duc de Buckingham.

À la fin de 1624, grâce à l'influence de Buckingham, Ley remplace Cranfield en tant que Lord grand trésorier, prêtant également serment en tant que conseiller privé. Il est créé baron Ley, puis en 1626 comte de Marlborough. Son mandat de trésorier est difficile en raison des difficultés financières de Charles  et de son propre manque d'expérience dans le monde de la finance. Il s'en retire en 1628, et de juillet 1628 à décembre 1628, il est Lord président du Conseil. Cependant, il se retire bientôt à Lincoln's Inn et meurt en mars suivant. On se souvient de lui comme d'un piètre homme d'État mais d'un juge compétent et impartial.

Ley est un membre fondateur de la Société des Antiquaires. Aucun de ses ouvrages sur des sujets juridiques ou antiquaires n'est publié de son vivant, mais son petit-fils James Ley (3e comte de Marlborough) organise la publication de son traité sur la tutelle en 1642, et une collection de rapports de droit en 1659. Quatre de ses articles à la Society of Antiquaries sont publiés par Thomas Hearne dans sa Collection of Curious Discourses (1720).

Famille
Ley épouse d'abord Mary Pettie, fille de John Pettie et Elizabeth Savage, de Stoke Talmage, Oxfordshire, dont ils ont trois fils et huit filles, dont :

 Henry Ley (2e comte de Marlborough)
 William Ley,  comte de Marlborough
 Lady Hester Pulter, la poétesse
 Anne Ley, qui épouse Sir Walter Long de Draycot Cerne, député

Il se remarie en 1618 à Mary Bowyer, fille de Thomas Pierson et veuve de sir William Bowyer ; elle est décédée quelques mois plus tard. Il épouse en troisièmes noces Jane Boteler, fille de John Boteler (1er baron Boteler de Brantfield) et sa femme Elizabeth Villiers, demi-sœur de George Villiers (1er duc de Buckingham), à laquelle il doit son avancement ultérieur. Elle se remarie avec William Ashburnham et meurt en 1672. Le troisième mariage du comte aurait provoqué d'âpres querelles de famille.

Références

 Wilfrid Prest, " Ley, James, first early of Marlborough (1550-1629) ", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, septembre 2004; édition en ligne, janvier 2008, consulté le 22 janvier 2009
 LEY, James (1550-1629), de Westbury, Wilts. à Histoire du Parlement

Liens externes

Lord Président du Conseil
Comte de la pairie d'Angleterre
Étudiant de Queens' College (Cambridge)
Étudiant de Brasenose College
Lord juge en chef d'Angleterre et du pays de Galles
Décès en 1629
Naissance en 1552

James Ley (1er comte de Marlborough)


Trifenilmetan je ugljikovodik s kemijskom formulom (C6H5)3CH. Ova bezbojna krutina je topljiva u nepolarnim organskim otapalima, a ne u vodi. Trifenilmetan je osnova mnogih sintetskih boja nazvanih trifenilmetanske boje, od kojih su mnogi pH indikatori, a neki pokazuju fluorescenciju. Tritilna grupa u organskoj kemiji je trifenilmetilna skupina PH3C, na primjer trifenilmetil klorid (tritil klorid) i trifenilmetil radikal (tritil radikal).

Trifenilmetanski pigmenti

Od poznatih trifenilmetanskih bojila odvode se i pigmenti slične strukture, ali netopljivi u mediju u kojemu se primjenjuju. Netopljivost se postiže stvaranjem soli, a prema vrsti takvih soli razlikuju se dvije grupe trifenilmetanskih spojeva s heteropolikiselinama fosfora, molibdena i volframa, a u drugoj su grupi unutrašnje soli u obliku supstituirane trifenilmetansulfonske kiseline, na primjer trifenilmetanski plavi pigment.

Trifenilmetanski pigmenti pojavljuju se u plavim, ljubičastim i zelenim tonovima. Ističu se jakom i briljantnom bojom, dok im je postojanost općenito nešto slabija. Zbog toga nisu prikladni za primjenu u sredstvima za ličenje, ali se mnogo upotrebljavaju u pripravi i nijansiranju tiskarskih boja.

Slike

Izvori

Pigmenti

Trifenilmetan


Andreas Severin Weis (født 21. maj 1815 - død 28. april 1889) var Cand.polyt. og ejer af Aarhus Mølle 1846-89.

Andreas Weis tog i 1840 eksamen i polyteknik og rejste derfor til udlandet for at læse.

I 1846 købte han Aarhus Mølle som han drev succesfuldt. Han blev gift med Bertha Magdalene Weis, med hvem han fik fem børn, hvoraf tre overlevede: Marie Magdalene Weis, Ernst August Weis og Holger Weis. Ernst August Weis drev møllen videre efter sin fars død.

Weis var medstifter af Aarhus Kunstforening og Aarhus´ første malerisamling på loftet af det gamle rådhus. Skænkede byen en del af sin grund ved Mølleparken, hvilket muliggjorde opførelsen af Aarhus´ første museum, det senere Huset.

Weis opførte i 1847 Magdalene Mølle ved Frederiks Allé.

Familie
 Far distriktskirug Ernst Peter Weis (25.02.1776 - 17.02.1845)
 Mor Marie Kirstine Bolette Weis f. Marcussen (08.09.1786 - 26.04.1821)
 Bror cand.jur., retasessor Ernst Marcus Weis (14.09.1807 - 30.12.1873)
 Bror cand.jur., departementschef Carl Mettus Weis (09.04.1809 - 18.01.1872)
 Bror distriktslæge Hans Christian Weis (28.11.1811 - 25.07.1882)
 Hustru Bertha Magdalene Weis, født Schønheyder (27.01.1828 - 06.10.1902)

Kilde
 Andreas Severin Wies  på AarhusWiki.dk

Erhvervsfolk

Andreas Severin Weis


Baudenkmäler

|}

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

!Sallern-Gallingkofen
Wikipedia:Liste
Regensburg-Sallern-Gallingkofen

Liste der Baudenkmäler in Regensburg-Sallern-Gallingkofen


Der Financial District ist ein Stadtteil (Neighborhood) von Boston im Bundesstaat Massachusetts der Vereinigten Staaten. Er befindet sich im Stadtzentrum in der Nähe der Stadtteile Government Center und Chinatown.

Wie viele Bereiche in Boston wurde auch der Financial District nie offiziell in seiner Ausdehnung definiert. Nach allgemeiner Auffassung wird er von der Atlantic Avenue, State Street und Devonshire Street begrenzt. Das Gebiet erstreckt sich auf mehrere USPS ZIP Codes, schwerpunktmäßig jedoch auf die Postleitzahlen 02108, 02109, 02110 und 02111.

Im Stadtteil befinden sich der Post Office Square, die Gebäudekomplexe Exchange Place und One International Place sowie der Custom House Tower. Im Financial District haben folgende Unternehmen Niederlassungen:

 Firmensitze
 Fidelity Investments
 Putnam Investments
 DWS Scudder Investments
 Weltweite Konzernzentralen
 State Street Bank
 Eastern Bank
 PricewaterhouseCoopers
 RSM McGladrey
 The Debt Exchange
 Goodwin Procter
 WilmerHale
 Kirkpatrick & Lockhart Nicholson Graham
 Mintz, Levin, Cohn, Ferris, Glovsky, and Popeo
 Konzernzentralen
 Bank of America
 Sovereign Bank
 Langham Hotel Boston
 Hilton Hotels
 Regionalbüros
 Merrill Lynch und weitere Investmentbanken

In der Nähe der Boston South Station befinden sich der Dewey Square, das One Financial Center sowie die Gebäude der Federal Reserve Bank of Boston. Als Teil des Financial District zählen darüber hinaus die Gebäude 33 Arch Street, One Federal Street, das First National Bank Building sowie der Wolkenkratzer 101 Federal Street. Im Stadtteil stehen die meisten Wolkenkratzer der Stadt und sind sehr dicht gebaut. Mit dem Prudential Center und dem John Hancock Tower stehen jedoch die größten Wolkenkratzer von Boston in Back Bay.

Auch in jüngerer Zeit wurde noch auf dem Gebiet des Financial District gebaut. So wurde das  aufragende Hochhaus Russia Wharf mit 32 Stockwerken neu gebaut. Der Bau des South Station Tower war für 2009 vorgesehen, wurde jedoch ausgesetzt. Nach seiner Vollendung wird er auf  41 Stockwerke zur Verfügung stellen. In der aktuellen Planung befindet sich außerdem ein neues,  messendes Hochhaus. Weitere geplante Wolkenkratzer wie die Aquarium Garage und die Congress Street Towers könnten die Skyline der Stadt wesentlich verändern, sofern sie genehmigt werden.

Einzelnachweise

Weblinks

 Der Stadtteil bei Google Maps

Stadtteil von Boston
Finanzviertel

Financial District (Boston)


Jeffery Michael "Jeff" Gordon () este un fost pilot de curse auto american care a pilotat Chevrolet-ul #24 pentru Hendrick Motorsports între 1992 și 2015. În 2016 a pilotat, cu program redus, Chevrolet-ul #88, ca înlocuitor temporar pentru Dale Earnhardt, Jr.

Gordon este un cvadruplu campion NASCAR Cup Series (1995, 1997, 1998, 2001), triplu învingător în cursa Daytona 500 (1997, 1999, 2005) și cvintuplu învingător în cursa Brickyard 400 (1994, 1998, 2001, 2004, 2014).

Note

Nașteri în 1971

Jeff Gordon


Allocasuarina, biljni rod iz porodice presličnjakovki raširen po Australiji i Tasmaniji. Postoko oko 60 vrsta, drveće i grmovi.

Vrste

 Allocasuarina acuaria (F.Muell.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina acutivalvis (F.Muell.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina anfractuosa Wege & S.R.Barrett
 Allocasuarina brachystachya L.A.S.Johnson
 Allocasuarina campestris (Diels) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina corniculata (F.Muell.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina crassa L.A.S.Johnson
 Allocasuarina decaisneana (F.Muell.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina decussata (Benth.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina defungens L.A.S.Johnson
 Allocasuarina dielsiana (C.A.Gardner) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina diminuta L.A.S.Johnson
 Allocasuarina distyla (Vent.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina drummondiana (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina duncanii L.A.S.Johnson & D.I.Morris
 Allocasuarina eriochlamys (L.A.S.Johnson) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina fibrosa (C.A.Gardner) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina filidens L.A.S.Johnson
 Allocasuarina fraseriana (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina glareicola L.A.S.Johnson
 Allocasuarina globosa L.A.S.Johnson
 Allocasuarina grampiana L.A.S.Johnson
 Allocasuarina grevilleoides (Diels) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina gymnanthera L.A.S.Johnson
 Allocasuarina helmsii (Ewart & Gordon) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina huegeliana (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina humilis (Otto & A.Dietr.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina hystricosa Wege
 Allocasuarina inophloia (F.Muell. & F.M.Bailey) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina lehmanniana (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina littoralis (Salisb.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina luehmannii (R.T.Baker) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina mackliniana L.A.S.Johnson
 Allocasuarina media L.A.S.Johnson
 Allocasuarina microstachya (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina misera L.A.S.Johnson
 Allocasuarina monilifera (L.A.S.Johnson) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina muelleriana (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina nana (Sieber ex Spreng.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina ophiolitica L.A.S.Johnson
 Allocasuarina paludosa (Sieber ex Spreng.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina paradoxa (Macklin) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina pinaster (C.A.Gardner) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina portuensis L.A.S.Johnson
 Allocasuarina pusilla (Macklin) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina ramosissima (C.A.Gardner) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina rigida (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina robusta (Macklin) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina rupicola L.A.S.Johnson
 Allocasuarina scleroclada (L.A.S.Johnson) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina simulans L.A.S.Johnson
 Allocasuarina spinosissima (C.A.Gardner) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina striata (Macklin) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina tessellata (C.A.Gardner) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina thalassoscopica L.A.S.Johnson
 Allocasuarina thuyoides (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina tortiramula E.M.Benn.
 Allocasuarina torulosa (Aiton) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina trichodon (Miq.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina verticillata (Lam.) L.A.S.Johnson
 Allocasuarina zephyrea L.A.S.Johnson

Izvori

Presličnjakovke

Allocasuarina


Museu Nacional do Azulejo ist ein Lissaboner Museum für die Azulejos, die für Portugal typischen Keramikfliesen.

Gebäude (ehemaliges Kloster Madre de Deus)

Das 1509 von Eleonore von Portugal (Dona Leonora de Bragança), Schwester von König Manuel I. von Portugal und Witwe von König Johann II. von Portugal gestiftete Klarissinen-Kloster Madre de Deus (Muttergottes) wurde bei dem Erdbeben 1755 nahezu vollständig zerstört. Die heutige Klosterkirche ist ein Werk des Barock. Die zweigeschossigen Renaissance-Kreuzgänge blieben vom Erdbeben verschont. König Johann III. von Portugal ließ das Kloster ausbauen, nach dem Erdbeben ließ es König Johann V. von Portugal restaurieren und wiederaufbauen. Die manuelinische Fassade wurde von dem Architekten João Maria Nepomuceno rekonstruiert. In der Kirche selbst sind holländische Azulejos zu sehen, eine Kassettendecke, Talha Dourada und Gemälde der Portugiesischen Schule des 16. Jahrhunderts. Auf Gemälden werden König Johann III. und seine Frau Katharina von Kastilien dargestellt. 1834 erfasste die Säkularisierung auch dieses Kloster, das zunächst als Asyl genutzt wurde. Eine der Kapellen ist dem heiligen Antonius geweiht. Königin Eleonore ist im Kloster beigesetzt.

Das Museum
Das in den noch erhaltenen Kreuzgängen und Gebäuden untergebrachte Museum wurde 1960 eröffnet. Erster Direktor war der Azulejo-Forscher João Miguel Santos Simões. Seit 1980 trägt es den Titel "Nationalmuseum" und ist seither faktisch unabhängig vom Museum für alte Kunst (Museu Nacional de Arte Antiga). Die Sammlung gibt einen Überblick über die Entwicklung der Kachelkunst im Zuge der Jahrhunderte. Bedeutendste Kachelgemälde sind eine Stadtansicht, die Lissabon 25 Jahre vor dem Erdbeben von 1755 zeigt und ein 25 Meter langes Fliesenbild aus 1300 Kacheln. Eine weitere Gemäldeserie ist das Paneel Nossa Senhora da Vida aus dem Jahre 1580, das auf über 1300 Kacheln die Geburt Jesu darstellt, sowie Azulejos-Porträts des englischen Königs Karl II. von England und seiner portugiesischen Ehefrau Katharina von Braganza. Die Azulejos-Paneele stammen meist aus der Zeit vom 15. bis zum 19. Jahrhundert und aus aufgelösten Klöstern des Landes oder Privathäusern des Großbürgertums. Die Geschichte des Kachelwesens in Portugal und die verschiedenen Herstellungsformen werden dargestellt, ebenso moderne und zeitgenössische Azulejo-Kunst.

Zur Sammlung gehören zahlreiche aus Arabien, Nordafrika und Flandern stammende Kacheln, etwa die des flämischen Kachel-Meisters Jan van Bogaert.

Eine Werkstatt für die Restaurierung der Paneele und der Reparatur der mehrere Millionen Fliesen umfassenden Sammlung befindet sich ebenfalls im Hause.

Quellen
 Knauer Kulturführer – Portugal, Weltbild-Verlag, 1998.
 Merian-Lissabon, Gräfe und Unzer Verlag, 2005.
 Kunst und Geschichte Lissabon, Bonechi-Verlag, o. J.
 Merian-Lissabon (Heft), Jahreszeitenverlag, 2004.
 Jörg Schubert – Lissabon, 1981, Pinguin-Verlag.

Siehe auch
 Liste der Museen in Lissabon

Weblinks

 www.museudoazulejo.pt (auch engl.)

Museum in Lissabon
Keramikmuseum
Bauwerk in Beato (Lissabon)
Wikipedia:PuB/Bautyp
Gegründet 1960
Kunstmuseum in Portugal
Kunst (Lissabon)

Museu Nacional do Azulejo


An Cephalostachyum mannii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Sykes Gamble, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christopher Mark Adrian Stapleton. An Cephalostachyum mannii in nahilalakip ha genus nga Cephalostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cephalostachyum

Cephalostachyum mannii