Brabourne es una parroquia civil del distrito de Ashford, en el condado de Kent (Inglaterra), y uno de los pueblos que se ubican dentro de su límite.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Brabourne tiene una superficie de 14,76 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Brabourne tenía 1442 habitantes (49,03% varones, 50,97% mujeres) y una densidad de población de 97,7 hab/km². El 21,43% eran menores de 16 años, el 72,4% tenían entre 16 y 74 y el 6,17% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,73 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 18,53% estaban solteros, el 68,49% casados y el 12,97% divorciados o viudos.

El 95,98% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,18% de la población, mientras que el 2,84% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,48% eran blancos, el 0,42% mestizos, el 0,42% asiáticos, el 0,21% negros, el 0,21% chinos y el 0,28% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 77,16%, el budismo por el 0,28%, el hinduismo por el 0,21%, el judaísmo por el 0,35%, el islam por el 0,21%, el sijismo por el 0,21% y cualquier otra religión por el 0,76%. El 13,49% no eran religiosos y el 7,34% no marcaron ninguna opción en el censo.

712 habitantes eran económicamente activos, 696 de ellos (97,75%) empleados y 16 (2,25%) desempleados. Había 540 hogares con residentes, 6 vacíos y 4 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Brabourne


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja
 Od 13. do 20. srpnja – Svjetsko prvenstvo u rukometu za žene u Jugoslaviji: prvak Čehoslovačka

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja
 Od 20. do 30. lipnja – Europsko prvenstvo u košarci u Sofiji u Bugarskoj: prvak SSSR

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja
 14. lipnja – Milan Janić, srpski kajakaš († 2003.)

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja
 NK Croatia Sesvete, hrvatski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1957.


The Butterworth filter is a type of signal processing filter designed to have a frequency response that is as flat as possible in the passband. It is also referred to as a maximally flat magnitude filter. It was first described in 1930 by the British engineer and physicist Stephen Butterworth in his paper entitled "On the Theory of Filter Amplifiers".

Original paper

Butterworth had a reputation for solving very complex mathematical problems thought to be 'impossible'. At the time, filter design required a considerable amount of designer experience due to limitations of the theory then in use. The filter was not in common use for over 30 years after its publication. Butterworth stated that:

Such an ideal filter cannot be achieved, but Butterworth showed that successively closer approximations were obtained with increasing numbers of filter elements of the right values. At the time, filters generated substantial ripple in the passband, and the choice of component values was highly interactive. Butterworth showed that a low-pass filter could be designed whose cutoff frequency was normalized to 1 radian per second and whose frequency response (gain) was

where  is the angular frequency in radians per second and  is the number of poles in the filter—equal to the number of reactive elements in a passive filter. If  = 1, the amplitude response of this type of filter in the passband is 1/ ≈ 0.7071, which is half power or −3 dB. Butterworth only dealt with filters with an even number of poles in his paper. He may have been unaware that such filters could be designed with an odd number of poles. He built his higher-order filters from 2-pole filters separated by vacuum tube amplifiers. His plot of the frequency response of 2-, 4-, 6-, 8-, and 10-pole filters is shown as A, B, C, D, and E in his original graph.

Butterworth solved the equations for two-pole and four-pole filters, showing how the latter could be cascaded when separated by vacuum tube amplifiers and so enabling the construction of higher-order filters despite inductor losses. In 1930, low-loss core materials such as molypermalloy had not been discovered and air-cored audio inductors were rather lossy. Butterworth discovered that it was possible to adjust the component values of the filter to compensate for the winding resistance of the inductors.

He used coil forms of 1.25″ diameter and 3″ length with plug-in terminals. Associated capacitors and resistors were contained inside the wound coil form. The coil formed part of the plate load resistor. Two poles were used per vacuum tube and RC coupling was used to the grid of the following tube.

Butterworth also showed that the basic low-pass filter could be modified to give low-pass, high-pass, band-pass and band-stop functionality.

Overview

The frequency response of the Butterworth filter is maximally flat (i.e., has no ripples) in the passband and rolls off towards zero in the stopband. When viewed on a logarithmic Bode plot, the response slopes off linearly towards negative infinity. A first-order filter's response rolls off at −6 dB per octave (−20 dB per decade) (all first-order lowpass filters have the same normalized frequency response). A second-order filter decreases at −12 dB per octave, a third-order at −18 dB and so on. Butterworth filters have a monotonically changing magnitude function with , unlike other filter types that have non-monotonic ripple in the passband and/or the stopband.

Compared with a Chebyshev Type I/Type II filter or an elliptic filter, the Butterworth filter has a slower roll-off, and thus will require a higher order to implement a particular stopband specification, but Butterworth filters have a more linear phase response in the passband than Chebyshev Type I/Type II and elliptic filters can achieve.

Example

A transfer function of a third-order low-pass Butterworth filter design shown in the figure on the right looks like this:

A simple example of a Butterworth filter is the third-order low-pass design shown in the figure on the right, with  = 4/3 F,  = 1 Ω,  = 3/2 H, and  = 1/2 H. Taking the impedance of the capacitors  to be  and the impedance of the inductors  to be , where  is the complex frequency, the circuit equations yield the transfer function for this device:

The magnitude of the frequency response (gain)  is given by

obtained from

and the phase is given by

The group delay is defined as the negative derivative of the phase shift with respect to angular frequency and is a measure of the distortion in the signal introduced by phase differences for different frequencies. The gain and the delay for this filter are plotted in the graph on the left. It can be seen that there are no ripples in the gain curve in either the passband or the stop band.

The log of the absolute value of the transfer function  is plotted in complex frequency space in the second graph on the right. The function is defined by the three poles in the left half of the complex frequency plane.

These are arranged on a circle of radius unity, symmetrical about the real  axis. The gain function will have three more poles on the right half-plane to complete the circle.

By replacing each inductor with a capacitor and each capacitor with an inductor, a high-pass Butterworth filter is obtained.

A band-pass Butterworth filter is obtained by placing a capacitor in series with each inductor and an inductor in parallel with each capacitor to form resonant circuits. The value of each new component must be selected to resonate with the old component at the frequency of interest.

A band-stop Butterworth filter is obtained by placing a capacitor in parallel with each inductor and an inductor in series with each capacitor to form resonant circuits. The value of each new component must be selected to resonate with the old component at the frequency that is to be rejected.

Transfer function

Like all filters, the typical prototype is the low-pass filter, which can be modified into a high-pass filter, or placed in series with others to form band-pass and band-stop filters, and higher order versions of these.

The gain  of an th-order Butterworth low-pass filter is given in terms of the transfer function  as

where  is the order of filter,  is the cutoff frequency (approximately the −3 dB frequency), and  is the DC gain (gain at zero frequency).

It can be seen that as  approaches infinity, the gain becomes a rectangle function and frequencies below  will be passed with gain , while frequencies above  will be suppressed. For smaller values of , the cutoff will be less sharp.

We wish to determine the transfer function  where  (from Laplace transform). Because  and, as a general property of Laplace transforms at , , if we select  such that:

then, with , we have the frequency response of the Butterworth filter.

The  poles of this expression occur on a circle of radius  at equally-spaced points, and symmetric around the negative real axis. For stability, the transfer function, , is therefore chosen such that it contains only the poles in the negative real half-plane of . The -th pole is specified by

and hence

The transfer (or system) function may be written in terms of these poles as

.

where  is the product of a sequence operator. The denominator is a Butterworth polynomial in .

Normalized Butterworth polynomials

The Butterworth polynomials may be written in complex form as above, but are usually written with real coefficients by multiplying pole pairs that are complex conjugates, such as  and . The polynomials are normalized by setting  . The normalized Butterworth polynomials then have the general product form

Factors of Butterworth polynomials of order 1 through 10 are shown in the following table (to six decimal places).

Factors of Butterworth polynomials of order 1 through 6 are shown in the following table (Exact).

where the Greek letter phi ( or ) represents the golden ratio. It is an irrational number that is a solution to the quadratic equation  with a value of

The th Butterworth polynomial can also be written as a sum

with its coefficients  given by the recursion formula

and by the product formula

where

Further, . The rounded coefficients  for the first 10 Butterworth polynomials  are:

The normalized Butterworth polynomials can be used to determine the transfer function for any low-pass filter cut-off frequency , as follows

 , where

Transformation to other bandforms are also possible, see prototype filter.

Maximal flatness

Assuming  and , the derivative of the gain with respect to frequency can be shown to be

which is monotonically decreasing for all  since the gain  is always positive. The gain function of the Butterworth filter therefore has no ripple. The series expansion of the gain is given by

In other words, all derivatives of the gain up to but not including the 2-th derivative are zero at , resulting in "maximal flatness". If the requirement to be monotonic is limited to the passband only and ripples are allowed in the stopband, then it is possible to design a filter of the same order, such as the inverse Chebyshev filter, that is flatter in the passband than the "maximally flat" Butterworth.

High-frequency roll-off

Again assuming , the slope of the log of the gain for large  is

In decibels, the high-frequency roll-off is therefore 20 dB/decade, or 6 dB/octave (the factor of 20 is used because the power is proportional to the square of the voltage gain; see 20 log rule.)

Nonstandard cutoff attenuation
The cutoff attenuation for Butterworth filters is usually defined to be −3.01 dB. If it is desired to use a different attenuation at the cutoff frequency, then the following factor may be applied to each pole, whereupon the poles will continue to lie on a circle, but the radius will no longer be unity.  The cutoff attenuation equation may be easily derived through algebraic manipulation of the Butterworth defining equation stated at the top of the page.

where:

 is the relocated pole positioned to set the desired cutoff attenuation.

 is a −3.01 dB cutoff pole that lies on the unit circle.

 is the desired attenuation at the cutoff frequency in dB (−1 dB, −10 dB, etc.)

 is the number of poles (the order of the filter).

Filter implementation and design

There are several different filter topologies available to implement a linear analogue filter. The most often used topology for a passive realisation is the Cauer topology, and the most often used topology for an active realisation is the Sallen–Key topology.

Cauer topology

The Cauer topology uses passive components (shunt capacitors and series inductors) to implement a linear analog filter. The Butterworth filter having a given transfer function can be realised using a Cauer 1-form. The k-th element is given by

The filter may start with a series inductor if desired, in which case the Lk are k odd and the Ck are k even. These formulae may usefully be combined by making both Lk and Ck equal to gk. That is, gk is the immittance divided by s.

These formulae apply to a doubly terminated filter (that is, the source and load impedance are both equal to unity) with ωc = 1. This prototype filter can be scaled for other values of impedance and frequency. For a singly terminated filter (that is, one driven by an ideal voltage or current source) the element values are given by

where

and

Voltage driven filters must start with a series element and current driven filters must start with a shunt element. These forms are useful in the design of diplexers and multiplexers.

Sallen–Key topology

The Sallen–Key topology uses active and passive components (noninverting buffers, usually op amps, resistors, and capacitors) to implement a linear analog filter. Each Sallen–Key stage implements a conjugate pair of poles; the overall filter is implemented by cascading all stages in series. If there is a real pole (in the case where  is odd), this must be implemented separately, usually as an RC circuit, and cascaded with the active stages.

For the second-order Sallen–Key circuit shown to the right the transfer function is given by

We wish the denominator to be one of the quadratic terms in a Butterworth polynomial. Assuming that , this will mean that

and

This leaves two undefined component values that may be chosen at will.

Butterworth lowpass filters with Sallen–Key topology of third and fourth order, using only one op amp, are described by Huelsman, and further single-amplifier Butterworth filters also of higher order are given by Jurišić et al.

Digital implementation

Digital implementations of Butterworth and other filters are often based on the bilinear transform method or the matched Z-transform method, two different methods to discretize an analog filter design. In the case of all-pole filters such as the Butterworth, the matched Z-transform method is equivalent to the impulse invariance method. For higher orders, digital filters are sensitive to quantization errors, so they are often calculated as cascaded biquad sections, plus one first-order or third-order section for odd orders.

Comparison with other linear filters

Properties of the Butterworth filter are:
 Monotonic amplitude response in both passband and stopband
 Quick roll-off around the cutoff frequency, which improves with increasing order
 Considerable overshoot and ringing in step response, which worsens with increasing order
 Slightly non-linear phase response
 Group delay largely frequency-dependent

Here is an image showing the gain of a discrete-time Butterworth filter next to other common filter types. All of these filters are fifth-order.

The Butterworth filter rolls off more slowly around the cutoff frequency than the Chebyshev filter or the Elliptic filter, but without ripple.

See also

 Bessel filter
 Chebyshev filter
 Comb filter
 Elliptic filter
 Filter design

References

Linear filters
Network synthesis filters
Electronic design

Butterworth filter


අනාමිකා / නී එංගේ එන් අන්බේ යනු සේඛර් කම්මුලා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද 2014 තෙලිඟු-දෙමළ ද්වීභාෂා සංත්‍රාස චිත්‍රපටයකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ නයන්තාරා විසිනි. මෙම චිත්‍රපටය කහානි හින්දි චිත්‍රපටයේ ප්‍රතිනිර්මාණයකි.

කථාපුවත
හයිදරාබාදයේ පීපල්'ස් ප්ලාසාවේ බෝම්බ පිපිරීමක් ඇතිවේ. මාස 6කට පසුව, තොරතුරු තාක්ෂණ වෘත්තිකයකු වන අනාමිකා (නයන්තාරා) හයිදරාබාදය වෙත පැමිණෙන්නේ සිය අතුරුදන් සැමියාව සොයමිනි. හයිදරාබාදයට පැමිණි විගස ඇය පොලිස් ස්ථානය වෙත යන්නේ පැමිණිල්ලක් කිරීමටයි. පොලිස් නිලධාරීන් ඇය කෙරෙහි අවධානය යොමු නොකරන අතර, ඇය ක්ලාන්ත වී ඇද වැටෙයි. සාරතී (වෛභාව් රෙඩ්ඩි) නම් එක් පොලිස් නිලධාරියෙක් ඇයට උදව් කිරීමට ඉදිරිපත් වන්නේ ඇය පැමිණ ඇත්තේ විශාල හේතුවක් නිසා බව වටහා ගනිමිනි; ඇගේ අතුරුදන් සැමියා සෙවීමේ කටයුතු ඇරඹේ. ඇය සිය සැමියා අවසන් වරට නැවතී සිටි හෝටලය වෙත යයි. එහි නැවථී සිටින අතරතුර, ඇය රාජු නම් කුඩා දරුවා සමග මිතුරු වේ.

සිය සැමියා සොයමින් ඇය සාරතී සමග විවිධ ස්ථාන කරා යයි. එක් ස්ථානයක දී ඇය සොයාගන්නේ ඇය ඉන්දියාවට පැමිණීමට සති 2කට පෙර ඇගේ සැමියා රැකියාවෙන් ඉල්ලා අස්වී ඇති බවයි. ඇය මස්ජිදයකට යන අතර, එහි ප්‍රධාන පූජකයා ඇයට යමක් පැවසීමට තැත් කරයි. නමුත් මඳ දිනකින් ඔහු ඝාතනයට ලක්වේ. විවිධ ස්ථාන වෙත යමින් ඇය සිය සැමියා සොයා යයි. එක් අවස්ථාවක දී පොලිස් පරීක්ෂකවරයා ඇයට යෝජනා කරන්නේ තමන් සමග සිය නවාතැන්පළට පැමිණියහොත්, තමන් ඇයට සැමියා සොයාගැනීමට උපකාර කරන බවයි. අනාමිකා ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප කරයි. පරීක්ෂකවරයා අනාමිකාට නවාතැන්පළට පැමිණීමට පැවසූ වේලාව වන විට ඔහු ද අබිරහස් ලෙස ඝාතනය වේ. ඔහුව ඝාතනය වීමට හේතුව ඔහු අනාමිකාගේ සැමියා සිටි ස්ථානය දැන සිටීම යැයි විශ්වාස කෙරේ.

අනාමිකා කිසියම් දෙයක් සඟවන බව වටහාගන්නා පොලීසිය සාරතීට ඇගේ කටයුතුවලට සම්බන්ධ නොවන ලෙස නියෝග කරයි. මෙම කුමන්ත්‍රණයේ සැලසුම පිළිබඳ හෙළි කරගැනීමට අනාමිකා අසන්න වන විට, ඇය ද තෙවන මිනීමැරුමේ ඉලක්කය බවට පත්වේ. බෝම්බ පිපිරුම පිළිබඳ විමර්ශනය කරන රහස් පොලිස් නිලධාරියකු වන ඛාන් (පසුපති) අනාමිකාට පවසන්නේ ඇගේ සැමියාගේ පෙනුම පීපල්'ස් ප්ලාසාවේ බෝම්බ පිපිරුමේ ප්‍රධාන සැකකරු වන මිලන් දාම්ජි නම් ත්‍රස්තවාදියාට සමාන බවයි. නමුත් බෝම්බ පිපිරුම වන සමයේ සිය සැමියා තමන් තමග සිටි බවට සාක්ෂි ඇය ඉදිරිප්ත කරයි. එම රාත්‍රියේ ඝාතකයා අනාමිකාව ඝාතනයට පැමිණෙයි. නමුත් මීමැස්සන්ගේ ප්‍රහාරයට ලක්වන ඔහු පැන දුවයි.

මෙම සියලු සාක්ෂි අනුව අනාමිකා සිය සැමියා සහ සත්‍යය හෙළිකරගන්නා අයුරු තවදුරටත් කථාවෙන් නිරූපණය වේ.

චරිත නිරූපණය
 නයන්තාරා, අනාමිකා ලෙස
 වෛභාව් රෙඩ්ඩි, පාර්තසාරතී ලෙස
 පසුපති, ඛාන් ලෙස
 හර්ෂ්වර්ධන් රානේ, අජෙයි ලෙස
 විනයි වර්මා, රවී චන්ද්‍ර ලෙස
 නරේෂ්, ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍ය ලෙස
 ශ්‍රී රංජනී

නිෂ්පාදනය

නයන්තාරා සමග නව මුහුණවරකින් යුතුව සේඛර් කම්මුලා සිය දෙමළ සහ තෙලිඟු ද්වීභාෂා චිත්‍රපටය ඇරඹූයේ අප්‍රේල් 28 දින හයිදරාබාදයේ ය. මුලින් මෙහි ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයට යොදා ගැනීමට අධ්‍යක්ෂකවරයා තීරණය කොට තිබුණේ අනුෂ්කා ෂෙට්ටි නිළියයි. නමුත් අනුෂ්කා ෂෙට්ටි එය ප්‍රතික්ෂේප කළේ මෙම චිත්‍රපටයේ දින ඇගේ සෙසු ව්‍යාපෘතිවල දින සමග ගළපාගත නොහැකි වූ හෙයිනි. නයන්තාරාහට බැඳි පිටපත සහ වස්ත්‍ර ලබාදෙන ලදී. මෙම චිත්‍රපටයේ ඇය නවතව මුහුණවරකින් පෙනී සිටින අතර, ඇය ඒ සඳහා ප්‍රමාණවත් දින ලබා දී තිබිණි. මෙහි ඇගේ චරිතය වූයේ 'අනාමිකා' නම් චරිතයයි. චිත්‍රපටයේ සම-නිෂ්පාදනය සිදුකරන ලද්දේ එන්ඩිමොල් ඉන්ඩිටා, ලොග්ලයින් ප්‍රොඩක්ෂන්ස් සහ සිලෙක්ට් මීඩියා හෝල්ඩිංස් යන ආයතන විසිනි.

මෙහි ඉරිදා රූගත කිරීම් හයිදරාබාදයේ පැරණි නගරයේ සිදු විය. මෙහි මුල් චිත්‍රපටය කොල්කතා නගරය වෙනුවට සේඛර් පැරණි නගරය මෙහි පසුතලය ලෙස තෝරාගත්තේ ය.

පැරණි හයිදරාබාදයේ අඛණ්ඩව දින 50ක් රූගත කිරීම් කොට ව්‍යාපෘතිය අවසන් කිරීමට සේඛර් සැලසුම් කොට තිබිණි. සම්මුඛ සාකච්ඡාවක දී සේඛර් පවසා තිබුණේ: "මෙම නමක් නොයෙදූ චිත්‍රපටය ද්වීභාෂා එකක් බැවින්, රූගත කිරීම් ඇරඹීමට ප්‍රථම අපට කළ යුතු කාර්යයන් රැසක් විය. මට මෙම ව්‍යාපෘතිය වෙත සම්පූර්ණ අවධානය යොමු කිරීමට සිදුවූ අතර, එය ප්‍රාදේශීය පරිසරයට ගැළපෙන පරිදි අනුවර්තනය කරන ලදී."

මුදාහැරීම

විචාරක පිළිගැනීම
නී එංගේ එන් අන්බේ චිත්‍රපටයට තරු 3ක් ලබාදුන් රෙඩිෆ් සඳහන් කොට තිබුණේ "කහානි දැවැන්ත සාර්ථකත්වයක් ලද නිසා මෙම ප්‍රතිනිර්මාණය කෙරෙහි බොහෝ අපේක්ෂා පැවතිණි. අවසනාවට, නී එංගේ එන් අන්බේ එම ලීගයටම අයත් නොවේ".  ඩෙකෑන් ක්‍රෝනිකල් පුවත්පත සඳහන් කොට තිබුණේ "කහානි නරඹා නොමැති අයකුට ලකුණු 10න් 10ක් ලබාදිය හැකි උචිත චිත්‍රපටයක් වන මෙය හොඳ ප්‍රතිනිර්මාණයකි". මෙයට 4/5ක් ලබාදුන් සයිෆි සඳහන් කළේ "නී එංගේ එන් අන්බේයෝග්‍ය ත්‍රාසකයක මුහුණුවරක් ඇති අතර, නයන්තාරාගේ විශිෂ්ට රංගනයෙන් එය හැඩ වී ඇත. තාක්ෂණිකව ද විස්මිත නිර්මාණයක් වන මෙය එම්. එම්. කීරවානිගේ විශිෂ්ට පසුබිම් ස්වරාමාලාවන්ගෙන් ද, විජෙයි සී. කුමාර්ගේ කැමරාකරණයෙන් ද ඔප්නැංවී ඇත." හින්දුස්ථාන් ටයිම්ස් පුවත්පත සඳහන් කොට තිබුණේ "නී එංගේ අඑන් අන්බේ හි කතාපුවත සහ ඉදිරිපත් කෙරෙන විලාසය කහානි සේම මා දැඩි ග්‍රහණය කරගත්තේ ය. දෙමළ චිත්‍රපටය ද මනාව ගොඩනංවා ඇත. මෙය නියපොතු-සැපෙන තරමේ ත්‍රාසකයක් නොවූව ද, සිත්ඇදගන්නාසුලු ය. මෙහි උදාසීන අවස්ථාවක් මට හමුනොවී ය". එම පුවත්පත මගින් මෙයට තරු 5න් 3ක් ලබා දී තිබිණි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2014 චිත්‍රපට
තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
බහුභාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට ප්‍රතිනිර්මාණ
ඉන්දියානු නාට්‍ය චිත්‍රපට
එම්. එම්. කීරවානිගේ චිත්‍රපට ස්වරමාලා

අනාමිකා


Hüsn-i tahallûs, bir Divan edebiyatı terimi.

Divan edebiyatında şairlerin genelde mahlasları vardır. Şairler zaman zaman bu mahlasları kaleme aldıkları eserlerin içinde de bir sözcük olarak kullanırlar. Şair, bazen mahlası anlamı itibarıyla bazense isim olarak kullanır. Şairin, aynı anda, mahlası hem isim mahiyetinde hem de anlamı için kullandığı duruma hüsn-i tahallûs denir.

Hüsn-i tahallusun en bilinen örneklerinden biri ünlü divan şairi Bâki'nin şu mısrasıdır:
"Bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş."
'Bu kubbede ebedî kalan bir hoş ses imiş.'
Bu mısrada, "Bâki" sözcüğü hem şairin mahlası(dır ve isim olarak kullanılmıştır) hem de anlamı olan "ebedî, sonsuz"a da vurgu yapılmış, anlamı da kastedilmiştir.

Divan edebiyatı terimleri

Hüsn-i tahallûs


Ergys Kaçe (n. 8 iulie 1993) este un fotbalist albanez care joacă pe postul de mijlocaș defensiv pentru clubul grec Panathinaikos FC, împrumutat de la PAOK FC. El joacă, de asemenea, pentru echipa națională de fotbal a Albaniei. El a fost descris de mass-media ca fiind "un mijlocaș defensiv agil".

Cariera pe echipe
Kaçe s-a născut în Korçë, Albania dar s-a mutat în Grecia la vârsta de trei ani. A început cariera de tineret la Achilleas Triandrias, de unde a fost transferat la academiile de tineret ale PAOK în 2005 și a semnat primul său contract de fotbalist profesionist în decembrie 2010.

PAOK
Kaçe și-a făcut debutul în ligă pentru PAOK pe 5 ianuarie 2011 în timpul unui meci din deplasare împotriva lui Panserraikos (1-1), intrând în locul lui Stefanos Athanasiadis în minutul 68. El nu a mai jucat niciun meci pentru prima echipă în sezonul 2010-2011, în schimb, a fost trimis la echipa sub 20 de ani a lui PAOK pentru a se menține în formă.

Împrumut la Anagennisi Epanomi
Kaçe a fost împrumutat la Anagennisi Epanomi pentru sezonul 2011-2012. Ușor-ușor a devenit titular la Epanomi, datorită meciurilor bune făcute de el și a încheiat sezonul cu 19 meciuri în campionat și un gol împotriva lui Panahaiki, într-un meci de acasă care s-a încheiat cu 6-1.

Întoarcerea la PAOK
După întoarcerea sa la PAOK, noul antrenor al clubului, Giorgos Donis, i-a acordat un loc în primul unsprezece, alături de alți tineri din echipa de tineret a clubului. Kaçe a jucat în ambele etape ale celei de-a treia runde de calificări în UEFA Europa League 2012-2013 împotriva lui Bnei Yehuda , precum și în ambele etape ale rundei de play-off împotriva lui Rapid Viena. La 31 octombrie, jucătorul și-a reînnoit contractul pentru o perioadă de patru până la cinci ani. Noul contract i-a fost oferit pentru meciurile bune pe care le-a făcut. La 3 martie a marcat primul său gol pentru club, cu un șut de la distanță de 33 de metri în meciul cu Panionios câștigat cu 4-2. Kaçe a avut un sezon bun la PAOK, oferind două pase de gol și marcând un gol în douăzeci și șapte de meciuri.

Kaçe a început cel de-al doilea sezon cu PAOK împotriva lui Schalke jucând în ambele manșe ale play-offului UEFA Champions League și a jucat titular în Superligă împotriva lui Panetolikos.

Controversa de la PAOK și opinia Greciei
La 4 septembrie 2013, Kaçe a fost implicat într-un scandal politic rasist după ce o fotografie cu el purtând un tricou cu simbolul Armatei de Eliberare a Kosovo (UÇK) a fost publicată pe o pagină de Facebook cu numele său. Acest lucru a provocat critici în Grecia și Kaçe a intrat în tirul mass-mediei. Kaçe a declarat că nu cunoștea semnificația simbolului deoarece a plecat din Albania la vârsta de trei ani, cerându-și scuze. El a fost mai târziu criticat de partidul neo-nazist grec Zorii Aurii, lucru care a dus o confruntare între fanii cluburilor PAOK și ZA, un grup de susținători ai lui PAOK atacând sediul Zorilor Aurii. Potrivit surselor din mass-media albaneză, UEFA a declarat: "Nu vă implicați în cauza jucătorului pentru că nu face parte din jurisdicția voastră", în timp ce antrenorul echipei naționale de fotbal a Albaniei, Gianni De Biasi, a vorbit cu președintele PAOK, Zisis Vryzas, pe care l-a antrenat la  Perugia și a cerut să îl lase pe jucător în pace, dând vina pe o neînțelegere pentru această situație. Sali Berisha, fost prim-ministru al Albaniei, a venit și în apărarea lui Kaçe, spunând: "Kaçe este o victimă a naționalismului rasist" în timp ce antrenorul lui PAOK, Huub Stevens, a acuzat clubul că a avut o reacție exagerată "exagerați mult cu acel jucător". Șeful Asociației de Fotbal din Albania, Armand Duka, a trimis o scrisoare președintelui UEFA Michel Platini susținând că situația a fost exagerată. Kaçe și-a cerut scuze clubului, dar a rămas suspendat. După ce și-a îndeplinit perioada de suspendare, Kaçe s-a întors la antrenamente, circulând zvonuri conform cărora clubul încerca să-l vândă în timpul ferestrei de transfer de iarnă.

Revenirea
După ce a fost suspendat, Kaçe s-a întors în echipă trei luni mai târziu. La 18 decembrie 2013 a fost inclus în echipa pentru meciul cu Atromitos și a fost o rezervă neutilizată. Primul său meci după suspendare a venit pe 9 ianuarie 2014 împotriva lui Iraklis în Cupa Greciei, în care Kaçe a intrat ca rezervă, înlocuindu-l pe Alexandros Tziolis în minutul 76.

În campionat, după cinci meciuri consecutive pe bancă, a jucat pe 26 ianuarie 2014 primul său meci de campionat după suspendare, împotriva lui Veria, în care a jucat  90 de minute. Meciul s-a terminat cu o victorie de 4-1. El a revenit în playofful UEFA Europa League 2013-2014 împotriva lui Benfica la 20 februarie 2014, pierdut cu 0-1, în care Kaçe a jucat timp de 90 de minute. Kaçe a marcat un gol în victoria cu 3-0 împotriva Panthrakikos, la 23 februarie 2014. De asemenea, a fost omul meciului.

Kaçe a ajuns până finala Cupei Greciei cu PAOK unde a jucat împotriva lui Panathinaikos pe 26 aprilie 2014 și a pierdut cu 1-4, cu Kaçe jucând 90 de minute și primind un cartonaș galben.

La sfârșitul sezonului 2014-2015, mijlocașul albanez a atras foarte mult interes din partea echipelor din străinătate și părea să-și cântărească opțiunile, fiind ezitant când a fost întrebat despre reînnoirea contractului și despre viitorul său la clubul grec."Nu am vorbit despre prelungirea contractului meu. În prezent sunt jucătorul lui PAOK, dar nu știu ce se va întâmplă în continuare. Vom vedea. Numai Dumnezeu stie," a subliniat Kace.

Viktoria Plzeň
Kaçe a fost împrumutat la formația cehă FC Viktoria Plzeň. La 30 noiembrie 2016, el și-a reziliat reciproc contractul cu clubul.

Întoarcere
La 30 aprilie 2017 a marcat împotriva lui Kerkyra într-o victorie ușoară pentru PAOK.

Împrumut la Panathinaikos
La 31 ianuarie 2018, el a fost împrumutat rivalilor Panathinaikos timp de șase luni, cu o opțiune de cumpărare la sfârșitul sezonului 2017-2018. În cele din urmă, datorită jocului bun făcut de jucătorul lui PAOK Panathinaikos și-a îmbunătățit oferta financiară pentru internaționalul albanez și a fost de acord să-și extindă împrumutul până în vara anului 2018-2019.

La 11 noiembrie 2018, Kace l-a lobat pe Andreas Bouchalakis și apoi a tras un voleu pe lângă José Sá, care a reușit să atingă mingea, dar numai până în bară, atfel că primul derby al sezonului 2018-2019 s-a încheiat cu o remiză, scor 1-1 cu Panathinaikos pe stadionul Karaiskakis. Acesta a fost primul său gol pentru club în toate competițiile.

Cariera la națională

Albania U21
Kaçe a jucat în patru apariții pentru echipa națională de fotbal a Albaniei sub 21 ani, într-un turneu amical din Slovenia, între 23 și 30 martie 2011.

Echipa națională a Albaniei

Într-un interviu pentru Panorama Sport, un ziar sportiv albanez, Kaçe a declarat că așteaptă cu nerăbdare să joace pentru echipa națională a Albaniei. La începutul anului 2013, el a pus la îndoială această afirmație prin faptul că a refuzat să fie chemat pentru amicalul Albaniei împotriva Georgiei și pentru că a aplicat pentru primirea cetățeniei elene, declarând că dorește să joace pentru Grecia. În martie 2013 a fost contactat de FSHF declarând că nu a decis încă ce națională va alege. Cu toate acestea, mass-media din Albania și Grecia au sugerat că Kaçe a acceptat deja convocarea lui Gianni De Biasi, antrenor al echipei naționale de fotbal albaneze, pentru meciul împotriva Norvegiei, la Tirana, pe 7 iunie 2013.

Debut și calificarea la Campionatul Mondial din 2014
El a debutat pentru prima dată pentru echipa națională a Albaniei pe 7 iunie 2013 împotriva Norvegiei pentru calificările la Campionatul Mondial din 2014, intrând de pe banca de rezerve în minutul 85 în locul lui Emiljano Vila într-o remiză scor 1-1.

La 14 august 2013, Kaçe a înscris primul gol pentru Albania în victoria scor 2-0 a amicalului împotriva Armeniei de pe stadionul Qemal Stafa, unde a marcat al doilea gol al partidei în minutul 67, la 2 minute după ce a intrat pe teren în locul lui Migjen Basha.

În cele 4 meciuri rămase din grupa E de calificare la Campionatul Mondial din 2014, în septembrie și octombrie 2013, Kaçe a jucat în fiecare minut din toate meciurile, ca mijlocaș central.

Întoarcerea temporară la echipa de tineret a Albaniei U21
Kaçe nu a fost inclus în lista jucătorilor convocați de antrenorul Gianni De Biasi pentru meciul amical cu Belarus de pe 15 noiembrie 2013, pentru că a fost chemat din nou la naționala Albaniei U-21 pentru cele două meciuri împotriva Ungariei U-21 și Spaniei U-21 la 14 și 18 noiembrie 2013, contând pentru calificarea la Campionatul European de fotbal sub 21 din 2015. În primul meci împotriva Ungariei U-21 el a fost numit căpitanul echipei naționale și Albania a câștigat meciul de la Budapesta cu scorul de 2-0.

Kace s-a întors la echipa națională de vârf, deoarece a fost convocat pentru un meci amical cu Malta pe 5 martie 2014.

Calificările la UEFA Euro 2016
În meciul de deschidere al calificărilor la UEFA Euro 2016 împotriva Portugaliei, Kaçe a a intrat în minutul 66 în locul mijlocașului central albanez Burim Kukeli, într-un meci pe care Albania la câștigat cu 1-0. De asemenea, în celelalte trei meciuri din grupa I preliminară al UEFA Euro 2016 împotriva Danemarcei și Serbiei în octombrie 2014 și Armeniei la 29 martie 2015, Kaçe a intrat pe teren din postura de rezervă, în timp ce antrenorul Gianni De Biasi a jucat cu trei mijlocași centrali Burim Kukeli, Taulant Xhaka și Amir Abrashi.

La 13 iunie 2015, Kaçe a înscris un gol din lovitură liberă prin care Albania a câștigat cu 1-0 împotriva Franței într-un meci amical. Fiind un meci amical, antrenorul Gianni De Biasi i-a lăsat pe bancă pe cei trei mijlocași titulari Kukeli-Xhaka-Abrashi și Kaçe a jucat astfel titular alături de Migjen Basha si Andi Lila marcând la sfârșitul primei reprize în minutul 43.

Euro 2016
La data de 21 mai 2016, Kaçe a fost numit în lotul lărgit al Albaniei de 27 de jucători pentru UEFA Euro 2016 și în lotul definitiv de 23 de jucători pe 31 mai.

Kaçe a intrat în minutul 62 în locul lui Taulant Xhaka împotriva Elveției într-o înfrângere cu 0-1 și a fost o rezervă neutilizată în următoarele două meciuri împotriva gazdei Franța, unde a pierdut cu 2-0 și împotriva României într-o victorie istorică a Albaniei cu 1-0 cu un gol marcat de Armando Sadiku. Albania a terminat grupa pe poziția a treia cu trei puncte și cu un golaveraj de -2 și s-a clasat pe ultimul loc dintre echipele clasate pe locul trei, ceea cea dus la eliminarea echipei din competiție.

Calificările la Campionatul Mondial
În urma unor neînțelegeri cu antrenorul Gianni De Biasi a rămas în afara naționalei timp de 8 luni. El s-a întors la echipa națională pentru meciul amical împotriva Luxemburgului la 4 iunie 2017 și pentru meciul de calificare la Campionatul Mondial din 2018 împotriva Israelului la 11 iunie 2017.

Statistici privind cariera

Club

 Până pe 1 aprilie 2019

Meciuri la națională

 Începând cu data de 9 octombrie 2017

Goluri la națională

 Începând cu 13 iunie 2015. Secțiunea scor indică scorul după fiecare gol al lui Kaçe.

Palmares

 Superleague Greciei locul secund: 2012-2013, 2015-2016
 Cupa Greciei: 2016-2017; Locul secund: 2013-2014

Individual

 Cel mai bun jucător tânăr al Superligii din Grecia: 2012-13
 Jucătorul sezonului pentru PAOK FC: 2014-2015

Referințe

Legături externe

 Profilul Ergys Kace  la FSHF.org
 Ergys Kaçe - profil Euro 2016 la FSHF.org

Fotbaliști internaționali albanezi
Mijlocași
Fotbaliști albanezi
Nașteri în 1993
Sportivi albanezi în viață
Nașteri pe 8 iulie

Ergys Kaçe


Olaylar

Doğumlar
 21 Haziran - IX. Leo, papa (ö. 1054)
 tarihi bilinmeyen
 III. Nikiforos, Bizans İmparatoru (ö. 1081)

Ölümler
 23 Ocak - III. Otto, Kutsal Roma imparatoru (d. 980)

1002


Nürings bezeichnet
 das mittelalterliche Adelsgeschlecht der Grafen von Nürings, siehe Nürings (Adelsgeschlecht)
 die nach diesen benannte Burg bei Königstein i. Ts., siehe Burg Nürings

Nürings


Welikaja (russisch  für "die Große") ist der Name folgender geographischer Objekte in Russland:
 Flüsse:
 Welikaja (Beringmeer), Zufluss des Beringmeers
 Welikaja (Peipussee), Zufluss des Peipussees
 Welikaja (Wjatka), Nebenfluss der Wjatka
 Zufluss der Jugorstraße (Karasee), siehe Bolschoi Oju

 Ortschaften:
 Welikaja (Archangelsk, Ustja), Dorf in der Oblast Archangelsk, Rajon Ustja
 Welikaja (Archangelsk, Werchnjaja Toima), Dorf in der Oblast Archangelsk, Rajon Werchnjaja Toima
 Welikaja (Kirow), Bahnstationssiedlung in der Oblast Kirow
 Welikaja (Nowgorod), Dorf in der Oblast Nowgorod
 Welikaja (Pskow), Dorf in der Oblast Pskow
 Welikaja (Wologda, Tarnoga), Dorf in der Oblast Wologda, Rajon Tarnoga
 Welikaja (Wologda, Tscherepowez), Dorf in der Oblast Wologda, Rajon Tscherepowez

Welikaja ist der Familienname von:
 Sofja Alexandrowna Welikaja (* 1985), Fechterin

Siehe auch:
 Weliki

Welikaja


වොයේජර් චන්ද්‍රිකා අනුපිළිවෙලින් මැරයින් 11 හා මැරයින් 12 ලෙස නම් කර මැරයින් වැඩසටහනේ කොටසක් පසුව බ්‍රහස්පති සෙනසුරු මැරයිනර් වැඩසටහන ලෙස නම් කළ එකිනෙකට වෙනස් වැඩසටහන් සදහා නික්ම යන ලදී. සිත් ඇදගන්නා සුළුභාවය හා චමත්කාරජනක භාවය නිසා ඒවා පසුව වොයේජර් ලෙස නම් කෙරිණි. වොයේජර් යානා ප්‍රමාණයෙන් කුඩා සහ දීර්ඝ කාලීන ක්‍රියාකාරිත්වය සදහා නිපදවන ලද්දකි. ඒවා කක්ෂගත කිරීම 1960 අග භාගයේ දී සහ 1970 මුල් භාගයේ දී සිදුවිය. විශාල චාරිකා වැඩසටහන්වලදී චන්ද්‍රිකා දෙකක් සියලුම ග්‍රහයන් කරා ගමන් කිරීමට සැලසුම් කරනු ලැබූ අතර එම කාලය තුළ සිදුවුණු අයවැය කප්පාදුව නිසා ඒවා කුඩා ප්‍රමාණයේ චන්ද්‍රිකා බවට පත්විය. කෙසේ වෙතත් වොයේජර් යානා තම විශාල චාරිකා වැඩ සටහන සාර්ථක කර ගත්තේය. එහෙත් ඒ වන විට අන්තර්ජාතික තාරකා විද්‍යාඥයින්ගේ සමුළුව විසින් ග්‍රහලෝකයක් ලෙස නම් කරනු ලැබූ ප්ලූටෝ ග්‍රහයා වොයේජර් යානාවලට මගහැරුණි.

වොයේජර් 1 යානාව අවසන් කම්පනය විනිවිද යාම 2004 වසරේ අගභාගයේ දී සිදුවූ බවට විශ්වාස කෙරේ.

වර්ෂ 1990 දී වොයේජර් 1 යානාව පයිනියර් 10 යානය පරදමින් ඒ වන විට විශ්වය තුළ වැඩිම දුරක් ගමන් කළ අභ්‍යවකාශ යානය ලෙස වාර්තාගත විය. මුදාහැරීමේ දී වේගවත්ම යානය වූ "නිව් හොරයිසන්" යානය පවා එහි අවසාන වේගය වොයේජර් යානාවේ අවසාන වේගයට වඩා අඩු නිසා එය අභිබවා යාමට අසමත් වේ. වොයේජර් 1 යානාවේ වාර්තාව තවත් දශක කිහිපයක් පුරා පවතිනු ඇත. වොයේජර් 1 සහ පයිනියර් 10 යානා දළ වශයෙන් සූර්යයාගේ සිට එකිනෙකට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවලට ගමන් ගන්නා නිසා විශ්වය පුරා පැතිර පවතින නිර්මිත වස්තු බවට පත්වී ඇත.

සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ බාහිර විශාලවීම් නිරීක්ෂණය කිරීම උදෙසා චන්ද්‍රිකා දෙකම සමග දීර්ඝ කාලීන සන්නිවේදන සබදතා ගොඩනගනු ලබයි. චන්ද්‍රිකාවල අඩංගු විකිරණශීලී ඉන්ධන ප්‍රභවය තවදුරටත් විදුලි බලය ජනනය කිරීමෙහි නිරත වේ.

2003 වසර අගභාගයේ දී වොයේජර් 1 යානය එය අවසන් කම්පනය පසු කරනු ලැබූ බවට දත්ත ලබා දුණි. එහෙත් දත්තවල අර්ථ නිරූපණය අවුල් සහගත විය. දැන් වොයේජර් යානය අවසාන කම්පනය 2004 දෙසැම්බර් මාසයේ දී පසුකළ බවට විශ්වාස කෙරේ. එය ඉන්පසුව කිසි දිනක දැන නොසිටි ප්‍රදේශයකට අවතීර්ණ විය.

ජනාධිපති ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව් බුෂ්ගේ අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය පිළිබද දැක්ම යටතේ ක්‍රියාත්මක වූ අයවැය කප්පාදුව නිසා 2005 ඔක්තෝබර් මාසයට ප්‍රථම චන්ද්‍රිකාවලින් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ අවසානය නිරීක්ෂණය කිරීමට මත්තෙන් චන්ද්‍රිකාවන් අක්‍රීය කර අත්හැර දැමීමට සූදානමක් ඇතැයි කටකතා පැතිරිණි. එහෙත් 2007 වසර වනතෙක් එම ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක විය.

2007 අප්‍රේල් 04 වන විට වොයේජර් 1 යානය සූර්යාගේ සිට ටෙරාමීටර් 15.18 (15.18 x 1012 m , 15.18 x 109 km , 101.4 AU හෝ හැතැප්ම බිලියන 9.4) දුරකින් පසු විය. එය ඒ වන විට සූර්ය කෝෂ ප්‍රදේශයට ඇතුළත්ව තිබිණි. එනම් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය සහ අනන්ත අවකාශය අතර පවතින අවසන් කම්පන කලාපයයි. සූර්ය බලපෑම නිසා බාහිරින් පැමිණෙන වස්තූන් ගේ ගමන් මග වෙනස් වන අතර එම කලාපය ආකාශ වස්තූන් බහුල නොවූ ප්‍රදේශයකි.

2006 සැප්තැම්බර් වන විට වොයේජර් 2 යානය සූර්යයාගේ සිට 80.5 AU පමණ දුරකින් (ආසන්න ව‍ශයෙන් ටෙරාමීටර් 12) පිහිටියේය. විසිරී තැටියේ මධ්‍යයේ ගමන් ගනිමින් පැවති එය වසරකට 3.3 AU දුරක් ගමන් කරමින් පැවතුණේය. ප්‍රමාණය සූර්යයාගේ සිට ප්ලුටෝට ඇති දුර මෙන් දෙගුණයකි. 2007 දෙසැම්බර් 10 වැනි දිනවන විට සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය අසමමිතික බව දක්වමින් පෘථිවියට දත්ත එවන්නට විය. ඒ වන විට වොයේජර් 2 චන්ද්‍රිකාව අවසන් කම්පන කලාපයට එළඹෙමින් පැවතුණි. එය වොයේජර් 1 ප්‍රථමයෙන් විනිවිද ගිය ස්ථානයේ සිට සැතපුම් බිලියන 10 ක් දුරින් පසු විය.

සටහන්

{|

|Voyager_program History

|-
2007 අප්‍රේල් 04 වන විට වොයේජර් 1 යානය සූර්යාගේ සිට ටෙරාමීටර් 15.18 (15.18 x 1012 m , 15.18 x 109 km , 101.4 AU හෝ හැතැප්ම බිලියන 9.4) දුරකින් පසු විය. එය ඒ වන විට සූර්ය කෝෂ ප්‍රදේශයට ඇතුළත්ව පැවතුණි. එනම් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය සහ අනන්ත අවකාශය අතර පවතින අවසන් කම්පන කලාපයයි. සූර්යා බලපෑම නිසා බාහිරින් පැමිණෙන වස්තූන් ගේ ගමන් මග වෙනස් වන අතර එම කලාපය ආකාශ වස්තූන් බහුල නොවූ ප්‍රදේශයකි.

2006 සැප්තැම්බර් වන විට වොයේජර් 2 යානය සූර්යාගේ සිට 80.5 AU පමණ දුරකින් (ආසන්න ව‍ශයෙන් ටෙරාමීටර් 12) පිහිටියේය. විසිරී තැටියේ මධ්‍යයේ ගමන් ගනිමින් පැවති එය වසරකට 3.3 AU දුරක් ගමන් කරමින් පැවතුණේය. ප්‍රමාණය සූර්යාගේ සිට ප්ලුටෝට ඇති දුර මෙන් දෙගුණයකි. 2007 දෙසැම්බර් 10 වැනි දිනවන විට සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය අසමමිතික බව දක්වමින් පෘථිවියට දත්ත එවන්නට විය. ඒ වන විට වොයේජර් 2 චන්ද්‍රිකාව අවසන් කම්පන කලාපයට එලඹෙමින් පැවතුණ අතර එය වොයේජර් 1 ප්‍රථමයෙන් විනිවිද ගිය ස්ථානයේ සිට සැතපුම් බිලියන 10 ක් දුරින් එය පසු විය.

චන්ද්‍රිකා ඉතිහාසය


An Agrohordeum macounii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Vasey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernest Lepage. An Agrohordeum macounii in nahilalakip ha genus nga Agrohordeum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrohordeum

Agrohordeum macounii


Karl Felix Wilhelm Sandman (født 25. oktober 1998) er en svensk sanger.  Han var et tidligere medlem af bandet FO&O.

Noter

Eksterne henvisninger

Sangere fra Sverige

Felix Sandman


Bükme, Anadolu'da yörelere göre isimlendirmesi farklılık gösteren hamur işi börektir. Örneğin; Denizli, Uşak gibi illerde "Bütme" olarak adlandırılır. Anadolu'nun pek çok yerinde tüketilir.

Bazı yörelerde içine mercimek ya da patates konularak katlanıp tepsiye dizilerek yapılan böreklere verilen isimdir. Bazı yörelerde ise yufka ekmeği yapılırken yapılır ve yenir. Açılan yufka hamurunun içine; ebegümeci, yağlıca, ıspanak gibi otlar konur ve üzeri katlanarak kapatılır.

Yörelere Göre Çeşitleri

Afyon Bükmesi
Afyon Bükmesi 29.04.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kaynakça

Türk mutfağındaki börekler
Afyonkarahisar mutfağı

Bükme


Hacılar, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 44 km, Geyve ilçesine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Hacılar, Geyve


Mikael Gustafsson (* 6. März 1966 in Dragsfjärd auf Kimitoön, Finnland) ist ein schwedischer Politiker (Vänsterpartiet).

Nach dem Ablegen einer weiterführenden Ausbildung im Fach Sozialplanung und Raumplanung mit Ausrichtung auf technische Planung und Umweltschutz an der Universität Stockholm arbeitete Gustafsson als Kinderpfleger im Vorschulbereich in Stockholm und war Ausbildungssachbearbeiter der Studentenvereinigung der Pädagogischen Hochschule Stockholm. Bei der Vänsterpartiet war er zunächst Sekretär für Kommunal- und Provinzialpolitik, später finanzpolitischer Sachverständiger, stellvertretender Kanzleichef und verkehrspolitischer Sachverständiger der Reichstagsfraktion. Er arbeitete auch als Standesbeamter für Trauungen und Partnerschaften.

Gustafsson gehört seit 2004 dem Programmausschuss der Vänsterpartiet an und ist seit 2008 deren Vorsitzender. Von 1998 bis 2008 war er Mitglied des Gemeinderates von Tyresö, 2010 wurde er stellvertretendes Mitglied des Gemeinderates von Nynäshamn. Am 22. September 2011 rückte er für Eva-Britt Svensson in das Europäische Parlament nach und wurde dort nur wenig später Vorsitzender des Gleichstellungsausschusses.
Gustafsson ist ebenfalls stellvertretender Vorsitzender seiner Fraktion der Konföderale Fraktion der Vereinigten Europäischen Linken/Nordische Grüne Linke.

Mitglied ist er in der Konferenz der Ausschussvorsitze und im Entwicklungsausschuss.
Stellvertreter ist Gustafsson in der Delegation für die Beziehungen zum Palästinensischen Legislativrat und in der Delegation für die Beziehungen zum Panafrikanischen Parlament.

Weblinks

Quellen

Mitglied des Europäischen Parlaments für Schweden
Vänsterpartiet-Mitglied
Schwede
Geboren 1966
Mann

Mikael Gustafsson


Josef Marxer ist der Name folgender Personen:

* Josef Marxer (1871–1958), liechtensteinischer Politiker, siehe Franz Josef Marxer
 Josef Marxer (Politiker) (1889–1972), liechtensteinischer Politiker
 Josef Ignaz Marxer (1877–1958), liechtensteinischer Politiker

Josef Marxer


Der Stadtturm genannte Rathausturm steht mitten im historischen Kern von Innsbruck, in der Herzog-Friedrich-Straße 21.

Baubeschreibung
Der Stadtturm ist ein in der Häuserreihe eingeschlossenes, etwas vorspringendes, gotisches Bauwerk.
Durch das historische Rathaus erreicht man die in 31 Meter Höhe gelegene Aussichtsplattform, die gesamte Turmhöhe beträgt 51 Meter.

Der massive viereckige Unterbau besteht aus sechs Stockwerken und wird insgesamt in drei durch Kaffgesimse deutlich abgegrenzte Zonen gegliedert. Darüber befindet sich eine Plattform mit eisernem Geländer, welche durch den Aufstieg über die 148 Stufen durch den Turm erreicht werden kann. Oberhalb der Plattform erhebt sich ein schmälerer, achteckiger Aufbau mit vier halbrunde Erkern und einen großen Zwiebelhelm mit Laterne. Der gesamte Turm, ebenso wie Gesimse und Konsolen, sind aus Höttinger Breccie (Nagelfluh) erbaut, der achteckige Aufsatz ist verputzt.

Geschichte
Der Turm wurde zwischen 1442 und 1450 an das alte Rathaus angebaut und ist neben dem Goldenen Dachl und der Annasäule ein Wahrzeichen Innsbrucks. Der Bau des Stadtturmes zeigt das gestiegene Selbstbewusstsein der Bürgerschaft und ihre Entschlossenheit, ihre Rechte und Freiheiten gegen jedermann zu verteidigen. Sowohl tags als auch nachts versahen Turmwächter ihren Dienst am Turm. Der erste urkundlich bekannte Turmwächter wurde 1529 auf Beschluss des Stadtrates zur Tagwache bestellt. Seine Aufgaben bestanden darin, die Stunden auszurufen und die Stadtbevölkerung rechtzeitig vor Feuer oder anderen Gefahren zu warnen. Die letzte Türmerin verrichtete bis 1967 ihren Dienst. Das Turmzimmer unter der Türmerwohnung wird seit 1951 für literarische Zusammenkünfte des Turmbunds genutzt.

Im Mittelalter diente der untere Bereich des Stadtturmes als Stadtgefängnis. Die vergitterten Fenster in den ersten beiden Geschossen erinnern noch heute daran.

Die ursprünglich gotische Spitze des Turmes wurde 1560 vom Stadtbaumeister Caspar Schäbl in den heute noch bestehenden Renaissance-Zwiebelhelm umgebaut. Zur Dekoration des Stadtturmes wurden 1586 vier schmiedeeiserne Wasserspeier in Delphinform am Turm angebracht.

Die erste Turmuhr erhielt der Turm im Jahre 1603, gebaut von Erasmus Melchior.

Weblinks

 Webseite zum Stadtturm bei Tirol Tours

Stadtturm
Stadtturm
Turm in Tirol
Gotisches Bauwerk in Tirol
Erbaut in den 1440er Jahren
Renaissancebauwerk in Tirol
Turm in Europa
Aussichtspunkt
Baudenkmal (Tirol)
Kultur (Innsbruck)

Stadtturm (Innsbruck)


කපුටා යනු ජීව විද්‍යාත්මක වර්ගීකරණයට අනුව කෝවස් ගණයට අයත් වන පක්ෂියෙකි.

කපුටා


Ibrahim Krupić, hrvatski političar iz Žepča, BiH. Obnašao je dužnost velikog župana u NDH. Prije rata bio je član JMO. Također je bio zastupnik u sazivu Hrvatskoga državnog sabora 1942. godine, kamo ga je doveo Džafer Kulenović.

Izvori

Dužnosnici NDH
Životopisi, Žepče
Hrvatski političari u Bosni i Hercegovini

Ibrahim Krupić


Mrkljenta bijela je otočić na istočnom kraju otočja Lastovci, istočno od Lastova.

Površina otoka je 4439 m2, duljina obalne crte 232 m, a visina 3 metra.

Izvori

Lastovci

Mrkljenta bijela


دبي الثقافية هي مجلة ثقافية تصدر عن دار الصدى للصحافة والنشر والتوزيع في دبي، وهي مجلة شهريّة تصدر أول كل شهر وتعنى بالأدب والفن والفكر. صدر العدد الأول منها في أكتوبر 2004 وقد توقفت عن الصدور في 2016.

المجلة في سطور

مجلة تصدر في الإمارات العربية المتحدة، من إمارة دبي، عن دار الصدى للصحافة ولإعلام. يترأس تحريرها الشاعر الإماراتي الكاتب والإعلامي سيف المري، أما إدارة التحرير فكانت للفنان التشكيلي والروائي المصري ناصر عراق، ثم تلاه الكاتب المسرحي والإعلامي السوري نواف يونس. تشكـّـل هذه المجلة علامة فارقة في المشهد الثقافي العربي، لتنوعها، وتبويبها المختلف، إضافة إلى سلسلة كتابها الشهري، الذي يُـعتبر هدية فيّـمة ترفد الثقافة العربية والإنسانية، وتؤسس مكتبة مجانية في منزل كل قارئ، كما أنها تشجع الكتابة الإبداعية من خلال جائزتها السنوية. وما زالت مجلة "دبي الثقافية"، تسعى إلى أن تكون سبّـاقة في العالم إلى التطور الثقافي، الهادف، والاختلاف الرائي المميز.
بإمكان القارئ الكريم فتح الروابط التالية لمزيد من الاطلاع
 موقع المجلة الالكترونية
 لمدونة الالكترونية

 قناة يوتيوب
 موقع دار الصدى للصحافة والنشر والتوزيع التي تصدر إضافة إلى مجلة دبي الثقافية العديد من المجلات الدورية الأسبوعية والشهرية المتجددة والمفيدة والممتعة، منها: مجلة الصدى، مجلة جواهر، مجلة شباب 20، مجلة شهرزاد، وغيرها، مع أمنياتنا بقراءة ورقية وإلكترونية رائعة

هيئة التحرير

 سيف المري - المدير العام ورئيس التحرير
 نواف يونس- مدير التحرير
 يحيى البطاط - عضو هيئة التحرير
 محمد غبريس - عضو هيئة التحرير
 رانيا حسن - عضو هيئة التحرير
 غالية خوجة - عضو هيئة التحرير

كتاب دبي الثقافي
إلى جانب الإصدار الشهري للمجلة يتم إصدار كتاب دبي الثقافي مع المجلة شهريّا وهو كتاب أو كتابين الصغير تصدر منذ إنشائها. تم إصداره أولا باسم كتاب الصدى ثن تم تغيير الاسم إلى كتاب دبي الثقافي عام 2004 وتكون الاصدارات منوعة ما بين ورايات وفكر ونقد ومواضيع أخرى.

جائزة مجلة دبي الثقافية للإبداع
 انظر مقالة: جائزة مجلة دبي الثقافية للإبداع

وإضافة إلى ذلك، وتشجيعاً للكتاب والفنانين والنقاد والمبدعين، فإن للمجلة جائزة تعرف باسم (جائزة دبي الثقافية للإبداع)، وصلت قيمتها إلى 200000 دولار، في دورتها الثامنة (2012/2013)، موزعة إلى ثلاثة فروع، وذلك بعد أن تم إضافة فرع جديد لها في هذه الدورة والمتمثل في (المبحث النسوي العربي):
 أولاً: جائزة شخصية العام الإماراتية (ثقافياً وإبداعياً) وقيمتها 25.000 دولار.
 ثانياً: جائزة الشعر والقصة القصيرة والرواية والفنون التشكيلية والحوار مع الغرب والتأليف المسرحي والأفلام التسجيلية.
 ثالثاً: جائزة المبحث النسوي العربي، وقيمتها (20000) دولار.

 مجال الشعر، الجائزة تُمنح لأفضل مجموعة شعرية باللغة العربية الفصحى: الفائز الأول (10000) دولار، الفائز الثاني: (6000) دولار، الفائز الثالث (4000) دولار، إضافة إلى جائزتين تقديريتين للفائزين الرابع والخامس لكل منهما ألف دولار.
 مجال القصة القصيرة، تمنح لأفضل مجموعة قصصية مكتوبة باللغة العربية الفصحى: الفائز الأول (10000) دولار، الفائز الثاني: (6000) دولار، الفائز الثالث (4000) دولار، إضافة إلى جائزتين تقديريتين للفائزين الرابع والخامس لكل منهما ألف دولار.
 مجال الرواية، وتمنح لأفضل رواية مكتوبة باللغة العربية الفصحى: الفائز الأول (10000) دولار، الفائز الثاني: (6000) دولار، الفائز الثالث (4000) دولار، إضافة إلى جائزتين تقديريتين للفائزين الرابع والخامس لكل منهما ألف دولار.
 جائزة الفنون التشكيلية، تمنح لأفضل لوحة عن التراث والفلكلور: الفائز الأول (6000) دولار، الفائز الثاني (5000 دولار)، الفائز الثالث (4000) دولار، إضافة إلى جائزتين تقديريتين للفائزين الرابع والخامس لكل منهما ألف دولار.
 جائزة (الحوار مع الغرب)، تُمنح لأفضل بحث عن كيفية محاورة الغرب ثقافياً وإعلامياً، وجوائزها كالتالي: الفائز الأول (10000) دولار، الفائز الثاني (8000) دولار، الفائز الثالث (6000) دولار، إضافة إلى جائزتين تقديريتين للفائزين الرابع والخامس لكل منهما ألف دولار.
 جائزة (التأليف المسرحي)، تمنح لأفضل نص مسرحي مكتوب باللغة العربية الفصحى، وجوائزها كالتالي: الفائز الأول (10000) دولار، الفائز الثاني (6000) دولار، الفائز الثالث (4000) دولار، إضافة إلى جائزتين تقديريتين للفائزين الرابع والخامس لكل منهما ألف دولار.
 جائزة (الأفلام التسجيلية)، تمنح لأفضل فيلم تسجيلي عن البيئة، وجوائزها كالتالي: الفائز الأول (10000) دولار، الفائز الثاني (6000) دولار، الفائز الثالث (4000) دولار، إضافة إلى جائزتين تقديريتين للفائزين الرابع والخامس لكل منهما ألف دولار.

الشروط العامة
 يحق لكافة المبدعين العرب تحت سن الأربعين المشاركة في هذه الجائزة، باستثناء جائزة الفنون التشكيلية فهي متاحة لجميع الأعمار.
 لا يحق للمتسابق المشاركة في أكثر من فرع واحد من فروع الجائزة.
 يرسل المتسابق ثلاث نسخ من عمله مطبوعة بالكمبيوتر مع كتابة فرع الجائزة على المظروف.
 ألا تكون الأعمال منشورة من قبل (سواء ورقياً أو إلكترونياً)، وألا تكون قد نشرت في كتاب أو مطبوعة عربية أو على الإنترنت أو قدمت لإحدى المسابقات أو الجوائز الأخرى.
 ألا يكون المشترك قد سبق له الفوز في الدورتين السابقتين.
 بخصوص جائزة الفنون التشكيلية يرسل المتسابق لوحة لا تزيد مساحتها عن a3 ولا تقل عن a4 مستخدما أي خامة يفضلها (ألوان زيتية =-مائية – باستيل – الاكليريك- رصاص-… إلخ).
 بخصوص جائزة الحوار مع الغرب يجب أن يتراوح البحث بين 25 ألف و 30 الف كلمة ومشفوعا بمصادر ومراجع البحث المقدم.
 بخصوص جائزة الأفلام التسجيلية يرسل المتسابق الفيلم على قرص مدمج (cd) وألا تزيد مدته على عشر دقائق ويتناول البيئة.).
 يرسل المتسابق اسمه كاملا وعنوانه بالتفصيل ورقم هاتفه وصورة شخصية حديثة وصورة من جواز سفره أو بطاقته الشخصية على عنوان دبي الثقافية.
 المجلة غير ملزمة بإعادة الأعمال المشاركة لأصحابها.
 آخر موعد لتسلم المشاركات هو((1/3/2013).
 جميع الأعمال الفائزة واللوحات تصبح من حق المجلة لنشر ما تراه مناسباً.
 لا يحق للمشاركين رفع قضايا أو تظلمات ضد الدار أو ضد لجان التحكيم أو الاعتراض على قرارات اللجان التي تعد نهائية وغير قابلة للمراجعة.
 بالنسبة لجائزة المبحث النسوي العربي، فليس القصد ما خطته المبدعات العربيات فحسب، وإنما ما كتبه الباحثون والدارسون العرب عن الأدب النسوي أيضاً.
 أن يملأ المتسابق استمارة الاشتراك. حيث سيتم استبعاد أي عمل لم يرفق به استمارة المشاركة، أو عدم اكتمال بياناتها.

المصادر

مجلات ثقافية
مجلات شهرية إماراتية

دبي الثقافية (مجلة)


Nephrocytium, rod zelenih algi iz reda Chlorellales smještewn u vlastitu porodicu Nephrocytiaceae. Sastoji se od deset priznatih vrsta.

Porodica je opisana 2021. Selenococcus Schmidle & O.Zacharias, 1903, sinonim je za Nephrocytium.

Vrste
 Nephrocytium agardhianum Nägeli
 Nephrocytium allantoideum Bohlin
 Nephrocytium hydrophilum (W.B.Turner) Wille
 Nephrocytium limneticum (G.M.Smith) G.M.Smith
 Nephrocytium lunatum West
 Nephrocytium perseverans Printz
 Nephrocytium rehmanii (Woloszynska) Fott
 Nephrocytium spirale Beck
 Nephrocytium varium Hortobágyi
 Nephrocytium vieirae T.S.Garcia & Bagatini

Izvori

Chlorellales

Nephrocytium


Noémie Schmitt, née le  à Sceaux et morte le  à Paris, est une artiste peintre française spécialisée dans les miniatures.

Biographie
Emma Noémie Schmitt est la fille de Georges Schmitt, organiste, et Aline Léontine Pau de Saint-Martin.

Élève de son frère Paul Schmitt, Louis Béroud et Gustave Surand, elle expose aux Salons entre 1880 et 1912 et devient sociétaire de la Société des artistes français en 1896. En 1895, elle obtient une médaille de troisième classe et une médaille de bronze lors de l'Exposition Universelle de 1900.

Elle meurt le  à son domicile de l'avenue de Chatillon et est enterrée le 18 décembre au cimetière du Père-Lachaise ( division) aux côtés du compositeur Georges Schmitt (1821-1900) et du philosophe Paul-Georges Schmitt (1848-1907).

Notes et références

Articles connexes
 Femme peintre

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre français du XXe siècle
Peintre française
Naissance en juillet 1859
Naissance à Sceaux (Hauts-de-Seine)
Décès en décembre 1916
Miniaturiste français
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division 91)
Décès à 57 ans

Noémie Schmitt


Kurt Herterich (geb. 7. Juli 1928 in Bayreuth; gest. 5. Mai 2015 ebenda) war ein deutscher Beamter und nach seiner Pensionierung als "schriftstellernder Laie" Autor stadtgeschichtlicher Publikationen über Bayreuth.

Biographie

Der Stadthistoriker Herterich befasste sich in seinen Werken auf akribische Weise, teilweise Haus für Haus, mit der Geschichte und Gegenwart der Stadt Bayreuth und ihrer Bewohner. Den Schwerpunkt seines Wirkens bildete sein Heimatstadtteil Kreuz, dem er zwei Bücher widmete und wo er am Aufbau der evangelischen Kreuzkirche maßgeblich beteiligt war. Einen dritten Band über den Stadtteil Kreuz stellte er noch fertig, dieser wurde jedoch nicht verlegt. Davon existieren zehn Exemplare, von denen eines die Kreuzkirchengemeinde erhielt.

Der Bayreuther Lokalhistoriker Bernd Mayer hatte Herterich Anfang der 1990er Jahre ermuntert, über den Stadtteil Kreuz zu schreiben. Daraus wurde eine zehnbändige Beschreibung auch anderer Teile der Stadt. Der frühere Oberbürgermeister Dieter Mronz schrieb im Vorwort zu einem seiner Bücher: "Dem Autor ... gebührt einmal mehr unser aufrichtiger Dank und unsere Anerkennung für die professionelle Darstellung all dessen, was eine charaktervolle Stadt wie Bayreuth so lebens- und liebenswert macht."

Kurt Herterich wurde im Stadtteil Kreuz, in der gleichnamigen Straße, geboren und verbrachte dort sein Leben. Er hatte zwei jüngere Brüder, sein Vater starb in sowjetischer Kriegsgefangenschaft. Die Ehe mit seiner Frau Elisabeth blieb kinderlos. Vor seiner Pensionierung war Herterich Leiter des Sozial- und Versicherungsamts der Stadt Bayreuth. Nach fast 43-jähriger Dienstzeit bei der Stadt ging er im Februar 1989 in den Ruhestand.

Als bekennendem Christen lag ihm die Kreuzkirchengemeinde am Herzen. Bald nach der Einweihung des Gebäudes im Jahr 1960 wurde er Mitglied des Kirchenvorstands und blieb dies mehr als drei Jahrzehnte lang.

Werke

Weblinks

Einzelnachweise

Heimatforscher (Bayern)
Sachbuchautor
Person (Bayreuth)
Person des Christentums (Bayreuth)
Deutscher
Geboren 1928
Gestorben 2015
Mann

Kurt Herterich


بولندا الكبرى (بالبولندية : województwo wielkopolskie) هي واحدة من 16 محافظة التي تتكون منها جمهورية بولندا ، وفقا للتقسيم الإداري لعام 1998. تأسست في 1 يناير 1999. هي ثاني أكبر محافظة مساحتاً وثالث أكبر محافظة من حيث عدد السكان، 29.826 كيلومتر مربع و 3.4 مليون نسمة.

مراجع

تأسيسات سنة 1999 في بولندا
دول وأقاليم أسست في 1999

محافظة بولندا الكبرى


Dalius ist ein litauischer männlicher Vorname, abgeleitet von dalia (dt. 'Schicksal'). Die  weibliche Form ist Dalia.

Namensträger

 Dalius Bitaitis (*  1964), Politiker, Vizeminister
 Dalius Čekuolis (* 1959), Diplomat, Botschafter
 Dalius Kaziūnas (* 1976), Manager
 Dalius Krinickas, Politiker, Vizeminister für Umwelt
 Dalius Misiūnas (* 1980), Manager und KTU-Professor
 Dalius Vaiciukevičius (* 1981), Eishockeyspieler

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname

Dalius


جمشيد بن عبد الله بن خليفة بن حارب بن ثويني بن سعيد بن سلطان بن أحمد بن سعيد آل سعيد البوسعيدي (ولد 16 سبتمبر 1929) آخر سلاطين زنجبار تولى السلطنة في زنجبار خلال الفترة من 1 يوليو 1963 إلى 12 يناير 1964 حيث أطاحت ثورة زنجبار بحكمه. كان حتى عام 2020 في المنفى في مدينة بورتسموث في المملكة المتحدة. والذي أقنعه بالسكن في بورتسموث هو الشيخ سالم بن مسعود بن علي بن محمد الريامي الذي توفي في 2005 .
وهو الآن يعيش في سلطنة عُمان مع الأسرة الحاكمة.

وكانت زنجبار قد حصلت في عهده على استقلالها من المملكة المتحدة في 19 ديسمبر 1963 كدولة ملكية دستورية مستقلة.

مصادر

عرب في القرن 20
آل بو سعيد
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على وسام القديس ميخائيل والقديس جرجس
حركات تحرر وطني
سلاطين زنجبار
عمانيون في القرن 20
قادة عزلوا من السلطة عن طريق انقلاب
ملكيون في إفريقيا في القرن 20
مواليد 1348 هـ
مواليد 1929
مواليد في زنجبار
ملكيون في إفريقيا القرن 20

جمشيد بن عبد الله


Böcekçiller (; eskimiş adı: ), böcekler ve diğer küçük hayvanlarla beslenen memeli takımı. Bazıları toprak altında eşerek, bazıları sularda yüzerek, bazıları da ağaçlara tırmanarak yaşar. Başlarının ön kısımları sivridir. Tabanlarına basarak yürürler. Çoğu gececidir. Koklama ve işitme duyuları oldukça iyi gelişmiştir. Gözler ise küçülmüş ve önemli ölçüde körelmiştir. Burun, ağız ve göz çevresinde, hareketli dokunma kılları bulunur.

Çok kısa kıllı olan köstebekler de dikenli olan kirpiler ve sivri burunlu fareler de bu takıma girerler. Dünyada 7-8 aileye bağlı, 373-390 tür böcekçil vardır. (Sayı sınıflandırma sistemlerine göre değişiklik gösterir. Bilim insanları arasında da görüş birliği yoktur.) Türkiye'de 3 familyaya bağlı, 17 tür böcekçil bulunmaktadır.

Kaynakça

Ernst Haeckel tarafından adlandırılmış taksonlar

Böcekçiller


وادي دادس هو نهر في المغرب شرقي البلاد. ينبع في الأطلس الكبير وبعد ذلك ينتقل عن طريق فج دادس جنوبا، ثم يتجه غربا بين السلاسل الجبلية الأطلس الكبير و الأطلس الصغير. وأخيرا يلتقي بنهر ورزازات ليصبّا معا في نهر درعة. يمكن الوصول إلى فج دادس بسهولة بسيارة أجرة انطلاقا من تنغير القريبة. المشهد جميل جدا بمناظر من التكوينات الصخرية المثيرة للاهتمام. فج الوادي هي منطقة خصبة وخضراء جانب النهر، في حين أن المنطقة المحيطة بها هي الصحراء الصخرية. توجد هناك تجمعات قروية بسيطة، لا يزال سكانها يعيشون في بيوت تقليدية. يمكن أيضا أن يُنظر للنساء وهن يغسلن الملابس في النهر، وتنشر غسيلها لتجف جانبا على الأشجار المحيطة.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع شخصي مع صور وفيديو من رحلة سفر إلى تودرا وفج دادس
 مهرجان الورود(قلعة مڭونة)

أنهار المغرب
جبال الأطلس

وادي دادس


Divizia 18 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic care s-a constituit la 27 august 1916, prin resubordonarea unor unități de rezervă din organica altor divizii de infanterie.

Divizia  a făcut parte din organica Armatei 3. La intrarea în război, Divizia 18 Infanterie a fost comandată de generalul de brigadă Alexandru Referendaru. Divizia a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, în perioada: 14/27 august 1916 – 16/29 noiembrie 1916.

Participarea la operații

Campania anului 1916

Ordinea de bătaie la mobilizare

Divizia 18 Infanterie nu era prevăzută a se înființa la mobilizare. La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Marele Cartier General a decis ca trupele aflate în acoperire pe Dunăre, la est de râul Olt să fie constituite într-o divizie de infanterie de sine stătătoare, în subordinea Corpului VI Armată, alături de Divizia 16 Infanterie, Divizia 2 Cavalerie și Brigada 2 Călărași. Corpul VI Armată era comandat de generalul de divizie Gheorghe Văleanu, eșalonul superior fiind Armata 3, comandată de generalul de divizie Mihail Aslan Ordinea de bătaie a diviziei era următoarea:
Divizia 18 Infanterie
Brigada 2 Mixtă
Regimentul 2 Grăniceri
Regimentul A Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 28 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 62 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 68 Infanterie
1 divizion de artilerie de 87 mm
Brigada 3 Mixtă
Regimentul B Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 8 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 48 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 49 Infanterie
Regimentul C Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 10 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 50 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 72 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 21 Infanterie
1 divizion de artilerie de 87 mm
Regimentul 13 Artilerie
2 baterii de 57 mm

Reorganizări pe perioada războiului
Pentru pregătirea  Operației de la Flămânda, Divizia 18 Infanterie a fost reorganizată, astfel:
Divizia 18 Infanterie
Brigada 44 Infanterie
Regimentul A Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 28 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 62 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 68 Infanterie
Regimentul B Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 8 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 48 Infanterie
Brigada 45 Infanterie
Regimentul C Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 50 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 72 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 49 Infanterie
Regimentul D Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 10 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 21 Infanterie
3 divizioane de artilerie de 87 mm
Escadron de cavalerie
În perioada octombrie-noiembrie 1916, după operația de la Flămânda și pe timpul Bătăliei pentru București, divizia a avut următoarea ordine de bătaie: :
Divizia 18 Infanterie
Brigada 43 Infanterie
Regimentul E Infanterie (3 batalioane de miliții)
resturi din Regimentul 82 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 4 Infanterie
Brigada 44 Infanterie
Regimentul A Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 28 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 62 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 68 Infanterie
Regimentul 20 Infanterie
Brigada 45 Infanterie

Regimentul B Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 8 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 48 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 10 Infanterie
Regimentul C Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 50 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 72 Infanterie
Batalionul IV/Regimentul 49 Infanterie
Regimentul 26 Artilerie
Regimentul 27 Artilerie
Escadron de cavalerie

Comandanți
Pe perioada desfășurării Primului Război Mondial, Divizia 18 Infanterie a avut următorii comandanți:

Note

Bibliografie
 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Bătălia pentru București
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Unități militare române din Primul Război Mondial

Divizia 18 Infanterie (1916-1918)


An Aloe dinteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alwin Berger. An Aloe dinteri in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe dinteri


Diarmuid Martin (Dublin, 8. travnja 1945.) je irski katolički nadbiskup.

Biografija
Za svećenika je zaređen 25. svibnja 1969., a za biskupa ga je zaredio papa Ivan Pavao II. 6. siječnja 1999. godine.

Rimska kurija
Njegovi prve službe bile su u Rimskoj kuriji, gdje najprije služi kao podtajnik Papinskog vijeća za pravdu i mir od 1986. do 1994. Nakon toga postao je tajnik spomenutoga Vijeća. Tijekom svojeg boravka u Vatikanu živio je u Papinskom svećeničkom zavodu Teutonico in Campo Santo gdje je obavljao službu vicerektora.

2001. papa Ivan Pavao II. imenovao ga je Stalnom promatračem Svete Stolice u Ujedinjenim Narodima.

Dublinski nadbiskup
Potom je poslan u rodnu Dublinsku nadbiskupiju, jer je imenovan pomoćnim biskupom koadjutorom. Nasljeđuje tako kardinala Desmonda Connella na stolici nadbiskupa Dublina, a time postaje i primas Irske 26. travnja 2004.

Od 2006. do 2009. bio je također dopredsjednik Komisije biskupskih konferencija Europske unije.

Od 2010. do 2011. bio je, prema uputama Svete Stolice i Kongregacije za nauk vjere, zadužen za istraživanja slučajeva seksualnih zlostavljanja od strane nekih klerika u Irskoj. Poznato je da nadbiskup Martin po ovom pitanju zastupa načelo nulte tolerancije.

Bilješke

Vanjske poveznice
 Nadbiskup Diarmuid Martin, Catholic-Hierarchy. URL  (26. siječnja 2017.)

Biskupi u Irskoj
Životopisi, Irska
Katoličanstvo u Irskoj

Diarmuid Martin


La rue Henri-Barbusse est une voie de communication de la ville de Joinville-le-Pont.

Situation et accès
Sa desserte est assurée par la gare de Joinville-le-Pont.

Origine du nom
Le nom de cette rue, donné le 25 août 1948, est un hommage à Henri Barbusse, écrivain français né à Asnières en 1873, et mort à Moscou en 1935.

Historique
Cette rue, située sur l'ancienne route départementale 23, était appelée rue du Canal en référence au canal de Saint-Maur.

En 2013, à la suite de travaux de réaménagement, elle passe du statut de voie départementale en voie communale.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Canal de Saint-Maur.
  Anciennes usines élevatoires de la ville de Paris.

Voir aussi
 Liste des voies de Joinville-le-Pont

Notes et références

Henri Barbusse

Rue Henri-Barbusse (Joinville-le-Pont)


تعداد الولايات المتحدة 2010 كان التعداد الثالث والعشرون الذي جَري في الولايات المتحدة الأمريكية، وذلك وفقاً لما يتطلبه الدستور بأن يقام تعداد عام للسكان كل عشر سنوات كان أولها عام 1790 وآخرها عام 2010.
لأول مرة في التاريخ الأمريكي تم احتساب زواج المثليين. وتم كذلك بناءً على هذا التعداد تغيير عدد المقاعد المخصصة لكل ولاية في مجلس النواب. قُدِرَت تكلفة هذا التعداد ب 11.3 مليار دولار.

تم إجراء التعداد في 1 أبريل 2010م. تم تقدير العدد الكلي للسكان بـِ 308,745,538 نسمة،
بزيادة 9.7% عن التعداد السابق في عام 2000.

المراجع

وصلات خارجية
 بيانات تاريخية لتعداد سكان الولايات المتحدة

السياسة الأمريكية في 2010
تعداد سكان الولايات المتحدة
لوكهيد مارتن
تعداد السكان في 2010

تعداد الولايات المتحدة 2010


Viudas es una película argentina del género de drama dirigida por Marcos Carnevale sobre su propio guion escrito en colaboración con Bernarda Pagés que se estrenó el 18 de agosto de 2011 y que tuvo como protagonistas a Valeria Bertuccelli, Graciela Borges, Rita Cortese y Martín Bossi.

La canción principal de la banda sonora de la película es "Paisaje", original de Franco Simone, en una versión de Vicentico.  Esta versión ganó en el año 2012 el premio a la Canción del Año en los Premios Carlos Gardel.

Sinopsis
A Elena (Graciela Borges), una reconocida directora de documentales, le avisan que Augusto, un músico de su misma edad con quien está felizmente casada y con quien no tuvo hijos, fue internado de urgencia. Va con su amiga y asistente Esther (Rita Cortese) y encuentra a Adela (Valeria Bertuccelli), una joven de treinta años que trajo a Augusto y es su amante. Su marido, ya al borde de morir, le pide que cuide de la joven. El duelo de Elena está atravesado por la furia y el dolor y a los pocos días, Adela la visita intentando un acercamiento que Elena inicialmente rechaza. Desesperada, Adela intenta suicidarse y Elena, atada a su promesa la lleva a vivir a su casa en donde convive con Justina (Martín Bossi), su empleada doméstica travesti. Allí se queda hasta recuperarse; la forzada convivencia de las dos mujeres en duelo mostrará la diferencia de sus personalidades y de su manera de vivir el duelo, y las enfrentará una y otra vez.

Reparto
 Graciela Borges como Elena
 Valeria Bertuccelli como Adela
 Rita Cortese como Esther
 Martín Bossi como Justina

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre Viudas en Internet Movie Data Base
 Información sobre Viudas en el sitio de cine nacional
 Sitio oficial

Películas rodadas en Buenos Aires
Películas protagonizadas por Graciela Borges
Películas con temática LGBT de 2011

Viudas (película de 2011)


A explosão no restaurante Filé Carioca ocorreu na manhã do dia 13 de outubro de 2011, na Praça Tiradentes, no Rio de Janeiro.

Antecedentes
O restaurante Filé Carioca situava-se no térreo do edifício Riqueza, de onze andares, na Rua da Carioca, na Praça Tiradentes. O local havia sido reformado recentemente e era uma opção comum de almoço para funcionários de escritórios daquela região, incluindo funcionários da Petrobras, BNDES e Caixa. Em agosto de 2010, o dono, Carlos Rogério do Amaral, informou ter resolvido uma falha no sistema de exaustão do restaurante. Neste mesmo ano, um laudo do Corpo de Bombeiros proibiu a utilização de gás de cozinha ou encanado no local. O Filé Carioca tinha alvará provisório, dependendo da autorização de outros órgãos para ter uma licença definitiva.

Explosão

No dia 13 de outubro de 2011, antes da explosão, funcionários sentiram cheiro de gás e tentaram entrar em contato com o dono do estabelecimento, segundo Jorge Luiz Rosa Leão, dono de uma banca que ficava em frente ao restaurante. Um funcionário perguntou se ele tinha o telefone do dono do restaurante e, em seguida, outro comentou que havia um forte cheiro de gás. Minutos antes da explosão, por volta de 7h30, um terceiro comprou um maço de cigarros na banca. A explosão ocorreu por volta deste horário. A rua estava vazia e não havia clientes no restaurante. Mesmo assim, três corpos foram arremessados a pelo menos dez metros do local. O impacto da explosão atingiu oito andares. Uma quarta vítima do acidente, que estava internada, morreu no dia 19.

Investigação
A Companhia Distribuidora de Gás do Rio (CEG) declarou no mesmo dia que "desde 1961 não fornece gás canalizado para o prédio em que houve a explosão", e que "foi acionada pelo Corpo de Bombeiros às 7h42. Foram retirados do local seis cilindros de gás industrial, com 45 litros cada. O edifício Riqueza ficou interditado até 7 de janeiro de 2016, quando foi reaberto.

Em 2019, a 19ª Vara Criminal do Rio condenou Carlos Rogério do Amaral a sete anos de prisão em regime fechado, enquanto outros nove denunciados no caso foram absolvidos. Na sentença, a juíza Lucia Regina Esteves de Magalhães comenta: "o acusado, embora não tivesse a aprovação do Corpo de Bombeiros para a utilização de gás no seu estabelecimento, fez o seu uso, de forma livre e consciente, sabedor do perigo da sua utilização clandestina, em desatenção às normas técnicas, assumindo o risco de ofender a integridade dos clientes e empregados do estabelecimento e da grande quantidade de transeuntes que passavam diariamente pelo local".

O caso foi citado na matéria "Relembre desabamentos e incêndios de grandes proporções no Rio", do O Globo, em 2018.

Restaurante File Carioca
2011 no Rio de Janeiro
Desastres no Brasil em 2011
Desabamentos de construções no Brasil

Explosão no restaurante Filé Carioca


Lokavt, greve çıkan işçileri işverenin topluca işten uzaklaştırması. Lokavt işçilerin işten çıkarılması değil, işveren tarafından çalıştırılmamasıdır. Lokavt süresince işçilerin iş sözleşmeleri askıda kalır. 2822 Sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Yasasına göre, işyerinde faaliyetin tamamen durmasına sebep olacak tarzda, işveren veya işveren vekilinin kendi teşebbüsü ile veya bir işveren kuruluşunun verdiği karara uyarak işçilerin topluca işten uzaklaştırılmalarına denir. Toplu iş sözleşmesi sırasında uyuşmazlık çıkması ve işçi sendikası tarafından grev kararı alınması durumunda bu yasa hükümlerine uygun olarak yapılan lokavta, "yasal lokavt", yasal koşullar gerçekleşmeden yapılan lokavta, "yasadışı lokavt" denir.

1961 Anayasasında yer verilmeyen lokavt kurumuna 1982 Anayasasında yer verildi.  Lokavt grev gibi uluslararası kabul gören ve hak olarak kabul edilen bir uygulama değildir. Uluslararası Çalışma Örgütü ILO grevi bir hak olarak kabul ederken lokavta yer vermemiştir.

2822 Sayılı Yasaya göre aşağıdaki işlerde lokavta başvurulamaz:
Can ve mal kurtarma işlerinde,
Cenaze ve tekfin işlerinde,
Su, elektrik, havagazı, termik santralleri besleyen linyit üretimi, tabi gaz, petrol sondajı, üretimi, tasfiyesi, dağıtımı ...
İlaç imal eden işyerleri hariç olmak üzere, aşı ve serum imal eden müesseselerle, hastane, klinik, sanatoryum, prevantoryum, dispanser ve eczane gibi sağlıkla ilgili işyerlerinde,
Eğitim ve öğretim kurumlarında, çocuk bakım yerlerinde ve huzurevlerinde,
Mezarlıklarda,
Mili Savunma Bakanlığı ile Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığınca doğrudan işletilen işyerlerinde, grev ve lokavt yapılması yasaktır.

Savaş halinde, genel veya kısmi seferberlik süresince grev, lokavt yapılamaz. Yangın, su baskını, toprak veya çığ kayması veya deprem gibi hayatı felce uğratan felaketler hallerinde Bakanlar Kurulu, bu hallerin vuku bulduğu yerlerle sınırlı olmak üzere ve bu halin devamı süresince yürürlükte kalmak üzere gerekli gördüğü işyeri veya işkollarında grev ve lokavt yasağı kararı alabilir. Yasağın kaldırılması da aynı usule tabidir.

Başladığı yolculuğu yurt içindeki varış mahallerinde bitirmemiş deniz, hava, kara ulaştırma araçlarında grev ve lokavt yapılamaz.

Kaynakça

Organizasyon teorisi ve insan kaynakları yönetimi
İş
Grevler
Protesto yöntemleri

Lokavt


Überseebank bezeichnet:

 die 1886 gegründete Deutsche Ueberseeische Bank
 die portugiesische Banco Nacional Ultramarino
 die 1965 unter dem Namen "Überseebank AG" gegründete Schweizer Falcon Private Bank Ltd.

Überseebank


Die katholische Pfarrkirche St. Maria Magdalena und Lucia ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Bruchhausen, einem Stadtteil von Arnsberg im Hochsauerlandkreis (Nordrhein-Westfalen). Die Gemeinde gehört zur Pfarrei St. Petri Hüsten im Erzbistum Paderborn.

Geschichte
Als Folge der Industrialisierung des Ortes vor allem durch die Hüstener Gewerkschaft und die Holzverkohlungsindustrie AG (nachmals Degussa) hatte die Bevölkerung des Ortes stark zugenommen. Die bisher als Pfarrkirche genutzte Rodentelgenkapelle wurde daher zu klein. Bereits vor dem Ersten Weltkrieg wurde Geld zum Neubau einer größeren Kirche gesammelt. Dieses Kapital wurde durch die Inflation entwertet. Nach dem Krieg wurde ein neuer Anlauf unternommen. Im Jahr 1923 wurde ein Ausschuss für den Neubau einer Kirche gebildet, über den Bauplatz wurde vorerst keine Einigkeit erzielt. Ein Gelände hinter der Schule an der Gartenstraße und der heutige Standort standen zur Auswahl. Architekt Lehmenkühler aus Köln wurde mit der Planung beauftragt. Nachdem der Plan von Paderborn genehmigt wurde, stellte sich heraus, dass die Kirche für die mittlerweile weiter angewachsene Gemeinde zu klein war. Der Architekt Karl Freckmann bekam den Auftrag für eine Neuplanung. Der Kirchenvorstand befürwortete den neuen Bauplan, nach dem sich der Kostenvoranschlag auf 220.000 Mark belief. Da nur 40.000 Mark zur Verfügung standen konnte er nicht zur Ausführung kommen. Einen überarbeiteten Plan in einfacherer Ausführung verwarf der Vorstand. Nun vereinfachte Freckmann den ersten Entwurf, dem Paderborn nicht zustimmte. Die Größe des Turmes und die reiche Ausstattung der Kirche fand keine Zustimmung. Daraufhin wurde der erste Entwurf vereinfacht. Außerdem beschloss man, den Bau ohne Turm auszuführen. Doch der Plan stieß auf scharfe Kritik der kirchlichen Behörde. Es wurde vor allem die Größe, Ausführung des Turmes und die reiche Ausstattung beanstandet. Freckmann äußerte scharfe Kritik, was zu Schwierigkeiten bei der Bewilligung der geplanten Kollekte im Jahr 1924 führte.  Die Gemeindemitglieder begannen in Eigenleistung mit den Bauarbeiten, der erste Spatenstich fand am 29. März 1925 statt. Etwa 80 Freiwillige sowie Landwirte stellten ihre Arbeitskraft und Spanndienste zur Verfügung. Die Firma Johannes Becker aus Menden übernahm zu einem günstigen Preis die Maurerarbeiten, mit denen Ende Mai begonnen wurde. Eine Haussammlung im Erzbistum und Spenden von Gemeindemitgliedern schlossen die vorhandenen Finanzierungslücken. Den Grundstein legte der geistliche Rat Meckel am 29. Juni, er ist an der linken Chorseite eingemauert. In ihm befindet sich eine mit einem getriebenen Kelch verziertes, kleines Kupferkästchen, mit je einer Urkunde in lateinischer und in deutscher Sprache, sowie einem Exemplar der Ruhr-Möhne-Zeitung und des Zentralvolksblattes. Ferner sind alle gültigen Kursmünzen bis 3 Mark und Abbildungen der alten Kapelle beigegeben. Der Text der Urkunde lautet: Im Namen und zu Ehren der Allerheiligsten Dreifaltigkeit, unter Anrufung der Verdienste des göttlichen Erlösers Jesus Christus und der allerseligsten Jungfrau und Gottesmutter Maria und aller Heiligen, besonders unter flehentlichen Bitten an die seit Jahrhunderten hochverehrte Patronin der Kapelle Rodentelgen, Maria-Magdalena, der auch dieses Gotteshaus geweiht werden soll, ist am 29. Juni, dem Feste der Apostelfürsten Petrus und Paulus, im Jubeljahr 1925, im 4. Jahre der glorreichen Regierung des Papstes Pius XI. während Dr. Caspar Klein Bischof von Paderborn war, im 7. Jahre nach Beendigung des großen Weltkrieges, als Paul von Hindenburg, der größte Heerführer in jenem Kriege, Präsident der deutschen Republik war, ist der Grundstein dieser Kirche vom Dechant und Geistl. Rat Dr. Meckel, Pfarrer in Hüsten, gelegt worden mit der Bitte, daß der Bau errichtet und vollendet werde zu Ehre des allmächtigen Gottes und zum Heil aller, die hier seelische Erhebung suchen und fromme Gebete verrichten..... Es folgt die Aufzählung von verschiedenen Lehrern, Geistlichen und Politikern, sowie Daten zur Gemeinde. Erneut kam in dieser Zeit wieder eine Diskussion über den Bau eines Kirchturmes auf, mit dem Ergebnis, dass der Turm hochgezogen werden sollte. Im Winter 1925/1926mussten die Arbeiten am Bau zeitweise wegen Schneefalles und schlechter Witterung eingestellt werden. Freiwillige Helfer bauten in den Fußboden etwa 1.000 m³ Erde ein. Die Firma Zotz aus Münster fertigte zu einem sehr günstigen Preis die Stuckarbeiten an. Die Fenster konnten aus gestifteten Mitteln angekauft werden. Bischof Caspar Klein konsekrierte die Kirche am 12. September 1926 Im Zweiten Weltkrieg fiel unmittelbar am Chor eine Bombe, sie zerstörte alle Fenster und beschädigte den Chor, das Dach, das Gesims, den Hochaltar und die Figuren. Die notwendigen Renovierungsarbeiten zogen sich bis 1949 hin. Im Jahr 1976 wurde der Bau Innen und Außen umfangreich renoviert, bei gleichzeitiger Vergrößerung des Chorraumes konnte der Altar, gemäß den Vorgaben des Zweiten Vatikanischen Konzils umgestellt werden. Die letzte umfangreiche Renovierung erfolgte 2003/2004 unter der Leitung des Architekturbüros Ringelhan. Dabei wurde der Putz teilweise erneuert und gereinigt. Die Gewölbe und Wände bekamen in drei Arbeitsschritten einen stark lasierenden Anstrich aus Silikatfarbe, bei dem graue und ockerfarbene Töne vorherrschen. Die alten Bronzierungen wurden durch Mattvergoldungen ersetzt und die Schalen in den Deckengewölben ausgemalt. Die Ausschreibung für die Gestaltung der Medaillons fand ein Künstlerwettbewerb statt, den Stefan Pietryga gewann, er schuf die Bemalung der Kuppel in der Vierung. Vier Gewandtücher wurden in der Kuppel vorgezeichnet und dann lasierend in den Farben Grün, Gelb, Blau und Rot gemalt. Das Medaillon im Chor zeigt den Nachthimmel mit kosmischen Elementen, es ist überwiegend in Blautönen gehalten. Das Medaillon über der Orgelempore ist mit einem üppigen Blumenschmuck ausgemalt, bei dem Grün- und Erdtöne überwiegen. Das Medaillon im Langhaus wirkt wie ein loderndes Feuer, der Untergrund ist bläulich lasiert. Das kleinste Medaillon ist das an der Brüstung der Empore. Hier sind etliche menschliche Körper in ultramarinblau zu sehen, die das Volk Gottes symbolisieren sollen. Im Zentrum steht eine Person mit ausgebreiteten Armen.´

Baubeschreibung

Die neubarocke Saalkirche mit halbhohen Anräumen, einem Querhaus und einer Apsis wurde von 1925 bis 1926 von Karl Freckmann, Kreisbaumeister des Kreises Arnsberg, errichtet. Die konvex vorgewölbte Fassade besteht im unteren Teil aus Bossenquadern. Die Pilasterordnung im Inneren ist ionisch. Das eingezogene Flachtonnengewölbe ist stuckiert. Die Langhausanordnung mit rhythmischer Travée wurde nach dem Vorbild des Fuldaer Domes gebaut. Die Vierungskuppel wirkt mächtig, die Decke des Langhauses ist tonnengewölbt. In beide Seitenschiffe wurde Quertonnen eingezogen. Verputzt wurde der Bau im Jahr 1937. Der Innenraum ist 681 m² groß. Er bietet 480 Sitz- und 1050 Stehplätze. Eine umfangreiche Innenrenovierung wurde 2004 durchgeführt.

Ausstattung

Altäre

Barockaltar
Ein Altarretabel aus Eichenholz mit Knorpelwerkdekor und Weinrankensäulen von der Mitte des 17. Jahrhunderts wurde in der Werkstatt Johann Sasse gebaut. Es stand vorher in der Kapelle in Rodentelgen und wurde 1978 umfangreich restauriert. Die gedrehten Säulen und die Putten, wie sie auch an der Kanzel zu sehen sind, erinnern stark an die Altäre im Kloster Corvey. Die Säulen, Profile und Ornamente sind aus Weichholz gearbeitet. Im Mittelteil steht die Pietà, vermutlich war hier früher ein Altarbild mit Jesus als gutem Hirten angebracht. In den Muschelnischen daneben stehen die Figuren der Luzia und der Magdalena, die Nischen sind von Säulen begrenzt und von Weinreben umrankt. Eine ältere Luziafigur ging verloren. Die Figur der Magdalena schnitzte vermutlich Johann Nikolaus Düringer aus Hadamar, sie ist etwa 66 cm groß. Das Unterkleid ist versilbert, das Oberkleid ist golden besäumt. In den Medaillons darüber sind die Heiligen Antonius Einsiedler, Petrus und Paulus zu sehen.

Zelebrationsaltar
Den neuen Zelebrationsaltar baute Josef Schnitzer aus Buching 1954, das Altarbild ist eine Arbeit des Magnus Hutter aus Marktoberdorf, es stellt die Kreuzigungsszene dar. Zu Füßen des Jesus stehen Maria und Maria Magdalena. Der Altar ist 9,50 Meter hoch und 5,50 Meter breit. Der halbrunde Sockel ist in buntem Stuckmarmor gehalten, darüber erheben sich vier schlanke Säulen aus Marmor. Sie sind von korinthischen Säulen, die vergoldet wurden, bekrönt. Der wuchtige Aufbau des Giebels löst sich in barocken Formen auf. Die Weihe des Altares nahm der Weihbischof Paul-Werner Scheele vor.

Seitenaltäre
Die beiden Seitenaltäre sind im Stil des Hochaltares ausgeführt. Der Josefsaltar steht im rechten Teil des Querschiffes und der Marienaltar an der linken Seite. Sie wurden ebenso wie der Hochaltar von Schnitzer aus Buching und die Altarbilder malte Hotter. Im Bild des Josefsaltares werden das ehemalige Degussawerk, die hiesige Pfarrkirche und der Hof Böstering gezeigt, sie sollen die Gemeinde versinnbildlichen. Das Bild im Marienaltar zeigt in der Mitte den Petersdom und an den Seiten Fatima und Lourdes als Stätten der Marienverehrung.

Herausragende Stücke der Ausstattung

Romanisches Kreuz

Ein romanisches Kruzifix aus Holz stammt aus der Zeit um 1230 stellt Christus als den siegreichen König über Leben und Tod dar. Das Kreuz ist in lateinischer Form gehalten, der Balken nach unten ist verlängert. Der Korpus entstand vermutlich während der Zeit der Kreuzzüge, er gehörte wohl zu einem Vortragekreuz. Die Kreuzbalken mit den Abschlussquadraten und den Darstellungen der vier Evangelisten wurden in jüngerer Zeit beigefügt. Die goldene Krone des Gekreuzigten ist ebenfalls eine Arbeit aus jüngerer Zeit, die Fassung und die Krone wurden später erneuert.

Figur der Maria Magdalena

Eine hl. Maria Magdalena aus Holz vom Ende des 17. Jahrhunderts ist etwa 90 cm groß, als Attribut hält sie ein Salbgefäß in den schlanken Händen, deswegen wurde sie fälschlicherweise auch schon als Barbara bezeichnet. Der Körper ist mit einem faltigen Gewand bedeckt. Diese Arbeit von Johann Nikolaus Düringer aus Olpe wirkt in der Darstellung zeitlos. Hände und Gesicht sind eher grob ausgeformt.

Sonstige Ausstattung
 Eine Sammlung für eine neue Orgel, die 1943 aufgebaut werden konnte, fand 1930 statt. Im Jahr 1996 erfolgte ein Neubau durch Siegfried Sauer in einem neuen Gehäuse. Integriert wurden alte Bestände der Vorgängerorgel von Randebrock aus dem Jahr 1873. Die Orgel verfügt über 16 Register, die auf zwei Manuale verteilt sind.
 Die Barockkanzel aus der Zeit um 1700 wurde in der Sasse-Werkstatt gebaut, sie stand ursprünglich in Kirchhundem und wurde dort auf der Tenne des Pastorathauses gefunden und kam 1927 nach hier. Teile des Treppenaufgange und die Lanze des Erzengels Michael, der den Schalldeckel bekrönt, wurden ergänzt. Der sehr farbenfreudige Farbfassung wurde bei der Restaurierung  in den 1980er Jahren durch eine dezentere, die nach damaligem Empfinden besser zur sonstigen Ausstattung passte, ersetzt. Diese Fassung ist bis heute erhalten.
 Die Reliquien der Heiligen Desiderius und Secundus wurden 1926 im Altar eingemauert.
 Zwei Gemälde, eines von 1669 stellt die hl. Maria dar, das andere von 1672 zeigt die hl. Lucia. Sie wurden vom Arnsberger Bürgermeister Johann Bildefelt für die Kirche in Rodentelgen gestiftet. Die Rahmen mit gewellter Innenleiste sind in schwarz gehalten. In der Kartusche des Mariengemälde steht: S. Maria (Sihe selich sagen mich alle Geschlechter. Lv.1) Johann Bildefelt B. Meister zu Arnsperch D. D: 1669. In der Kartusche des Gemäldes mit der Darstellung der Luzia ist zu lesen: S. Lucia Patronin 3 v Rodentelgen Auß dem Mittelen der selbigen Cavellen geben 1672 Die Bilder haben eine Größe von etwa 80 × 190 cm.
 Eine Pietà im manieristischen Stil stammt aus dem 17. Jahrhundert, ursprünglich stand sie in der Wallfahrtskirche in Rodentelgen. Die aus Lindenholz geschnitzte Figur zeigt die leidende Mutter Maria mit ihrem leblosen Sohn.
 Den Kreuzweg malte 1931 Magnus Hotter, der auch das Altarbild anfertigte.
 In Nischen stehen vier Statuen, die 1939 der Barockschnitzer Phillipp Wiegmann aus Paderborn anfertigte, die Anschaffung wurde durch Spenden ermöglicht. Es handelt sich hier um die Darstellung der Heiligen Josef, Liborius, Bonifatius und Petrus. Ein Befall durch Holzschädlinge machte 2004 eine thermische Behandlung erforderlich.
 Eine gerahmte Urkunde von 1464 hängt im rechten Seitenschiff. Sie zeugt von der teilweisen Zerstörung der Rodentelgenkapelle durch ein Hochwasser der Ruhr. Sie wurde wieder aufgebaut und im Jahr 1659 erweitert.
 Über der Urkunde hängt ein Bild des guten Hirten aus der Zeit um 1645. Der damalige Pfarrer Petrus Berghs wird dargestellt, wie er von Jesus den Auftrag Weide meine Schafe erhält. Im Hintergrund stehen zwei Kirchen, von denen eine die Pfarrkirche in Hüsten ist.

Glocken
Nach dem Zweiten Weltkrieg war die Kirche ohne Glocken. Wegen der Materialknappheit stellte die Glockengießerei aus Brilon Kompensationsforderungen, die von der Gemeinde nicht erfüllt werden konnten. Klemens Föckeler, ein Sohn der Gemeinde war Direktor eines Stahlwerkes in Offenbach, er erklärte sich bereit, die Kompensation und auch die Kosten für die drei Glocken zu übernehmen. Die Glockengießerei stellte aus eigenem Entschluss eine vierte Glocke zur Verfügung. Ein Glockensachverständiger bescheinigte dem Geläut: ...Zusammenfassend kann gesagt werden, dass es der Firma Junker gelungen ist, ein Geläut zu schaffen, das alle guten Eigenschaften mit sich bringt. Klare Melodieführung durch die Schlagtöne, saubere Innenharmonie, kräftige und einheitliche Klanggebung bei ruhig fließendem und lange dauerndem Nachhall. Die Weihe der Glocken fand am 9. Mai 1948 statt.

Literatur
 Ursula Quednau (Bearb.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen, Band II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. 26.
 Hermann Reuther (Rath) und Rudolf Brüschke, Bruchhausen/Ruhr, Strobel Druck Arnsberg 1984

Weblinks

 Seiten der Kirchengemeinde

Einzelnachweise

Arnsberg
Maria Magdalena
Maria Magdalena
Arnsberg, Maria Magdalena
Arnsberg, Maria Magdalena

St. Maria Magdalena (Bruchhausen)


Crkva sv. Antuna Opata je katolička crkva u Naklicama, gradskom naselju Omiša.

Opis
Crkva sv. Antuna Opata u poljičkom selu Naklice može se datirati u 15. stoljeće. Po tradiciji je posvećena sv. Mariji. Pravilno orijentirana jednobrodna crkva pravokutnog tlocrta bez istaknute apside zidana je masivnim kamenim kvaderima i pokrivena dvostrešnim krovom od kamenih ploča. Jednostavno oblikovano glavno pročelje nadvisuje zvonik na preslicu sa zidanim lukom koji je pokriven krovićem od kamenih ploča. Ulazna su vrata flankirana malim kvadratičnim prozorima. Crkva je presvedena bačvastim svodom, a svetište je smješteno u plitkoj apsidi u debljini istočnog zida. Na kamenim konzolama uz pročelni zid podignuto je pjevalište.

Zaštita
Pod oznakom Z-6300 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Antun opat

Crkva sv. Antuna Opata u Naklicama


An Antinoria in uska genus han Liliopsida. An Antinoria in nahilalakip ha familia nga Poaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Antinoria

Antinoria


Luis Roldán Ibáñez () est un homme politique espagnol né le  à Saragosse et mort le  dans la même ville.

Il est délégué du gouvernement en Navarre entre  et , puis directeur général de la Garde civile jusqu'en . À ce poste, il s'enrichit illégalement en détournant des fonds publics. Il fuit l'Espagne en  mais est arrêté un an plus tard en Thaïlande. La justice le condamne à environ 30 ans d'emprisonnement. Il est libéré en .

Biographie
Luis Roldán Ibáñez naît le  à Saragosse.

Se disant économiste et ingénieur, il adhère en  au Parti socialiste ouvrier espagnol. Après avoir été adjoint au maire de Saragosse, il est nommé délégué du gouvernement en Navarre en . Quatre ans plus tard, il devient directeur général de Garde civile. Il est le premier civil à occuper la direction de cette force à statut militaire.

Affaire de corruption
Le journal  révèle en  qu'au travers d'une société non déclarée, Luis Roldán est à la tête d'un important patrimoine immobilier à travers l'Europe qu'il a acquis depuis son accession à la direction de la Garde civile, et qu'il n'est pas plus économiste qu'ingénieur. Pressenti comme ministre de l'Intérieur par Felipe González après la démission de José Luis Corcuera la même année, il assure son enrichissement personnel par le détournement des fonds secrets dédiés à la lutte contre le terrorisme, à des commissions illégales versées par les titulaires des marchés de fourniture d'uniformes ou de réhabilitation des casernes, et par l'extorsion d'entreprises à qui il fait croire qu'elles sont menacées par ETA. Un mois plus tard, le journal El Mundo publie une enquête selon laquelle Roldán et d'autres hauts fonctionnaires du ministère de l'Intérieur percevaient un deuxième traitement, puisés dans les huit cent millions de pesetas des fonds secrets.

Il est relevé de ses fonctions par le gouvernement de González le  suivant, après que l'exécutif l'a défendu pendant plusieurs mois. Le , il s'enfuit d'Espagne et se réfugie dans un premier temps à Paris. Cette fuite provoque la démission du ministre de l'Intérieur Antoni Asunción, qui avait présumé la bonne foi de Roldán quand ce dernier s'était engagé à se rendre ce même jour devant le juge. Arrêté à Bangkok en , il est condamné à 28 ans de prison pour détournement de fonds publics, corruption, fraude fiscale et escroquerie, une peine alourdie à 31 ans d'emprisonnement par le Tribunal suprême. L'affaire Roldán participe à la défaite du PSOE aux élections générales de 1996 après quatorze années au pouvoir, en ce qu'elle symbolise la corruption et les excès des gouvernements socialistes.

Au cours de sa détention, il passe avec succès une licence en sciences politiques et sociologie auprès de l'université nationale d'enseignement à distance (UNED).

Fin de vie
Luis Roldán sort de prison en , après quinze ans de privation de liberté et sans révéler où se trouvent les dix millions d'euros qu'il a détournés pendant ses sept années à la tête de la Garde civile. Il meurt le  à Saragosse, à l'âge de 78 ans, des conséquences d'un cancer dont il avait souffert précédemment.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Felipe González – Antoni Asunción
 Délégation du gouvernement dans la communauté forale de Navarre

Liens externes

Délégué du gouvernement dans la communauté forale de Navarre
Personnalité du Parti socialiste ouvrier espagnol
Naissance en août 1943
Naissance à Saragosse
Décès à 78 ans
Décès à Saragosse
Décès en mars 2022
Directeur de la Garde civile

Luis Roldán


Stopljenica (eng. portmanteau)  jezikoslovni je naziv za novu riječ nastalu "stapanjem" (sjedinjenjem) dvaju značenja. Engleski izraz potječe iz knjige Alisa s one strane ogledala autora Lewisa Carrolla, a nosi korijene od francuske riječi portemanteau ("vješalica") kojom se ranije nazivao veliki kofer s dva odvojena dijela, odakle i veza s konstrukcijom nove riječi od dvije postojeće. Hrvatski naziv skovao je profesor Ivan Marković.

Primjeri
 Bit – eng. binary (binarna) + digit (znamenka)
 Brexit – eng. Britain (Velika Britanija) + exit (izlazak)
 Cheeseburger – eng. cheese (sir) + hamburger
 Digimon – eng. digital (digitalna) + monsters (čudovišta)
 Dramedija – drama + komedija
 E-mail – eng. electronical (elektronička) + mail (pošta)
 Informatika – informacija + automatika
 Internet – eng. international (internacionalna) + network (mreža)
 Interpol – eng. international (internacionalna) + police (policija)
 Kiborg – kibernetika + organizam
 Liger – eng. lion (lav) + tiger (tigar)
 Tigon – eng. tiger (tigar) + lion (lav)
 Moped – motor + pedala
 Napalm – nafetska kiselina + palmitinska kiselina
 Piksel – eng. picture (slika) + element
 Pokémon – eng. pocket (džepna) + monsters (čudovišta)
 Wikipedija – wiki + enciklopedija

Izvori

Vanjske poveznice
 Hrvatski rječnik stopljenica

Jezikoslovlje
Semantika

Stopljenica


Borya, biljn i rod iz razreda jednosupnica kojemu pripada 11 priznatih vrsta. Rod je dobio ime po francuskom prirodoslovcu Jean Baptiste Bory de Saint-Vincentu (1778–1846).

Sve vrste endemi su australskog kontinenta.

Vrste
 Borya constricta Churchill
 Borya inopinata P.I.Forst. & E.J.Thomps.
 Borya jabirabela Churchill
 Borya laciniata Churchill
 Borya longiscapa Churchill
 Borya mirabilis Churchill
 Borya nitida Labill.
 Borya scirpoidea Lindl.
 Borya septentrionalis F.Muell.
 Borya sphaerocephala R.Br.
 Borya subulata G.A.Gardner

Izvori

Boryaceae

Borya


Cimetière militaire

Le  Bray Vale British Cemetery  (Cimetière militaire de Bray Vale) est un cimetière militaire de la Première Guerre mondiale, situé sur le territoire de la commune de Bray-sur-Somme, dans le département de la Somme, au nord-est d'Amiens.

Localisation
Ce cimetière militaire est situé en pleine campagne au nord-ouest du terroir de la commune, à environ 1 km du village. On y accède par un petit chemin vicinal.

Histoire

Ce cimetière a été commencé en août 1918 pour inhumer 25 soldats tombés lors de la reprise du village par les troupes australiennes le 25 août 1918.  Il a été agrandi peu après l'armistice lorsque d'autres tombes ont été amenées de cimetières provisoires des environs. En 1923, l'espace entre le cimetière et la route, aujourd'hui parcelles III et IV, est comblé par des sépultures provenant principalement des champs de bataille de 1916 autour de Thiepval et de Courcelette.
Le cimetière comporte 279 sépultures de la Première Guerre mondiale, dont 172 non identifiées.

Caractéristique
On accède à ce cimetière surélévé par rapport à la route par imposant escalier à deux entrées symétriques.
Ce cimetière a un plan trapézoîdal.
Il est entouré d'un muret de moellons sur trois côtés.
Le cimetière a été conçu par AJS Hutton.

Sépultures

Galerie

Liens internes

 Cimetière militaire
 Liste des mémoriaux et cimetières militaires de la Somme
 Bataille de la Somme
 Commonwealth War Graves
 Bray-sur-Somme

Notes et références

Cimetière militaire britannique en France
Lieu de mémoire de la Première Guerre mondiale dans la Somme
Cimetière dans la Somme

Bray Vale British Cemetery


An Isabelia pulchella in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni C.Van den Berg och Mark W. Chase. An Isabelia pulchella in nahilalakip ha genus nga Isabelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Isabelia

Isabelia pulchella