O Grande Deus Pã (em inglês: The Great God Pan) é uma novela de fantasia e terror pelo escritor galês Arthur Machen. Machen foi inspirado a escrever O Grande Deus Pã por suas experiências nas ruínas de um templo pagão no País de Gales. O que viria a ser o primeiro capítulo da novela foi publicado na revista The Whirlwind em 1890. Machen posteriormente estendeu O Grande Deus Pã e foi publicado como um livro ao lado de outra história, "The Inmost Light", em 1894. A novela começa com um experimento para permitir que uma mulher chamada Mary veja o mundo sobrenatural. Isso é seguido por um relato de uma série de acontecimentos misteriosos e mortes ao longo de muitos anos envolvendo uma mulher chamada Helen Vaughan. No final, os heróis confrontam Helen e a forçam a se matar. Ela passa por uma série de transformações sobrenaturais antes de morrer e é revelada como uma entidade sobrenatural.

Na publicação, foi amplamente denunciado pela imprensa como degenerado e horrível por causa de seu conteúdo sexual implícito, e a novela prejudicou a reputação de Machen como autor. A partir da década de 1920, o trabalho de Machen foi reavaliado criticamente e, desde então, O Grande Deus Pã conquistou a reputação de clássico do terror. Críticos literários têm notado a influência de outros autores do século XIX em O Grande Deus Pã e ofereceram opiniões divergentes sobre se pode ou não ser considerado um exemplo de ficção gótica ou ficção científica. A novela influenciou o trabalho de escritores de terror como Bram Stoker, H. P. Lovecraft e Stephen King, e foi adaptada para o palco duas vezes.

Enredo
Clarke concorda, um tanto relutante, em testemunhar um estranho experimento realizado por seu amigo, Dr. Raymond. O objetivo final do médico é abrir a mente de um paciente para que ele possa experimentar o mundo espiritual, uma experiência que ele observa que os antigos chamavam de "ver o grande deus Pã". Ele realiza o experimento, que envolve uma pequena cirurgia cerebral, em uma jovem chamada Mary. Ela acorda da operação impressionada e apavorada, mas rapidamente se torna "uma idiota sem esperança".

Anos depois, Clarke fica sabendo de uma garota bonita, mas sinistra, chamada Helen Vaughan, que teria causado uma série de acontecimentos misteriosos em sua cidade. Ela passa grande parte do tempo na floresta perto de sua casa e leva outras crianças em passeios prolongados ao crepúsculo no campo que perturbam os pais da cidade. Um dia, um menino a encontra "brincando na grama com um 'estranho homem nu'"; o menino fica histérico e mais tarde, depois de ver uma estátua romana da cabeça de um sátiro, fica permanentemente debilitado mentalmente. Helen também forma uma amizade extraordinariamente próxima com uma vizinha, Rachel, a quem ela leva várias vezes para a floresta. Em uma ocasião, Rachel volta para casa perturbada, seminua e divagando. Logo após uma explicação para a mãe que não é revelada ao leitor, Rachel volta para a floresta e desaparece para sempre. Clarke relata esses eventos em um livro que está escrevendo, intitulado Memórias para Provar a Existência do Diabo.

Anos depois, Villiers encontra seu velho amigo Herbert, que se tornou um andarilho desde a última vez que se encontraram. Quando questionado sobre como ele caiu tão baixo, Herbert responde que foi "corrompido de corpo e alma" por sua esposa. Depois de alguma investigação com Clarke e outro personagem, Austin, é revelado que Helen era a esposa de Herbert, e que um homem próspero morreu "de medo, de terror absoluto e terrível" depois de ver algo na casa de Herbert e Helen. Herbert é mais tarde encontrado morto.

Helen desaparece por algum tempo; segundo rumores, ela passava o tempo participando de orgias perturbadoras em algum lugar das Américas. Ela finalmente retorna a Londres sob o pseudônimo de Sra. Beaumont. Logo depois, um grupo de homens felizes e estáveis em Londres comete suicídio; a última pessoa conhecida por ter estado na presença de cada um deles foi a Sra. Beaumont, com quem eles teriam dormido. Villiers e Clarke, cada um sabendo da verdadeira identidade da Sra. Beaumont, se unem e confrontam Helen em sua casa com uma corda. Eles dizem que ela deve se matar, ou eles vão expô-la. Helen tem uma morte muito anormal, transformando-se entre humano e animal, macho e fêmea, e dividindo-se e reunindo-se, antes de se transformar em uma substância gelatinosa e finalmente morrer.

Um fragmento de um documento cobre os restos de um pilar em homenagem ao deus celta Nodens. A inscrição em latim na coluna diz: "Para o grande deus Nodens (o deus do Grande Profundo ou Abismo), Flavius Senilis ergueu este pilar por causa do casamento pelo qual ele viu abaixo da sombra." O documento diz que os historiadores estão confusos quanto ao que a inscrição se refere. Uma carta do Dr. Raymond para Clarke revela que Helen era filha de Mary, que morreu logo após o nascimento de sua filha. Na carta, Raymond informa a Clarke que Mary ficou grávida depois que seu experimento a levou a ver o deus Pã, o que implica que Pã foi o pai de Helen.

Plano de fundo

O fascínio de Machen pelo ocultismo começou depois que ele leu um artigo sobre alquimia em uma edição do periódico Household Words, de Charles Dickens, pertencente a seu pai, um clérigo. Em sua autobiografia de 1922, Far Off Things, Machen escreveu que O Grande Deus Pã foi inspirado pelos tempos em que ele visitou o Usk, um rio galês, e as cidades galesas de Caerleon on the Usk e Caerwent quando menino; todos esses lugares têm sido colonizados pelos romanos. Ele escreveu que "estranhas relíquias" eram frequentemente encontradas em Caerwent do templo em ruínas de "Nodens, deus das profundezas".

Em escrever a novela, ele tentou "transmitir a vaga e indefinível sensação de admiração, mistério e terror que [ele] havia recebido" enquanto visitava aquelas ruínas. Machen sentiu que havia "transliterado [o sentimento] desajeitadamente" em O Grande Deus Pã, elaborando: "Eu traduzi admiração, na pior das hipóteses, em maldade; novamente, digo, sonha-se com fogo e trabalha-se com barro." Dennis Denisoff disse que a decisão de Machen de tornar Helen Vaughan filha de uma mulher galesa e uma figura pagã "é paralela à autoidentidade autoral de Machen como decorrente não apenas de sua ascendência galesa, mas também do mito pagão".

O que agora é o primeiro capítulo da novela foi publicado em 1890 em uma revista chamada The Whirlwind, enquanto o que agora é o terceiro capítulo do livro foi publicado na mesma revista no ano seguinte como um conto independente chamado "The City of Resurrections". Machen só viu as duas obras como conectadas depois de concluídas. Assim que decidiu que as duas histórias estavam conectadas, Machen escreveu o resto de O Grande Deus Pã em uma única noite, exceto pelo capítulo final. Machen não pensou em um final para o conto por meses, e nessa época acreditava que a novela ficaria inacabada para sempre. O último capítulo foi concluído em junho de 1891. Machen enviou a novela para a editora Blackwood, que a rejeitou, considerando-a uma história inteligente que "encolhe[m]...da ideia central". Foi aceito por John Lane e publicado em 1894. Quando publicado como um livro, O Grande Deus Pã foi acompanhado por outro conto de Machen chamado "The Inmost Light" que também apresenta um cientista louco e elementos de ficção científica. A capa do livro foi ilustrada por Aubrey Beardsley.

Análise

Gênero
Joe Sommerlad, do The Independent, vê O Grande Deus Pã como uma obra de horror gótico. De acordo com a The Encyclopedia of Science Fiction, a história é "típica do horror vitoriano [ficção científica] mais ou menos na época em que [a ficção científica] estava começando a se desfazer de seus elementos góticos em um gênero separado de terror/fantasia". Aaron Worth escreve que O Grande Deus Pã lembra superficialmente a ficção científica devido à sua descrição do Dr. Raymond como um cientista louco, mas não pode ser visto como um exemplo do gênero, pois postula que o ocultismo é superior à ciência. A novela também foi classificada como literatura decadente, por apresentar características do gênero como "ocultismo, paganismo, erotismo não convencional, diversidade sexual, femme fatale, mortes violentas e estranhas e o investimento simultâneo e em negação de identidades burguesas". Pã também tem sido descrito como literatura de fantasia e como um conto de advertência contra os homens que maltratam as mulheres da mesma forma que Raymond maltratou Mary.

Influências

Pã era um antigo deus grego, adorado principalmente na Arcádia, que era associado aos pastores e seus rebanhos e à natureza. Acreditava-se que ele se escondia em cavernas, montanhas e outros locais solitários e isolados. Em algumas histórias, ele infligiu terror súbito a seus inimigos (ou seja, pânico). A frase "o grande Deus Pã" vem de um antigo conto popular grego registrado no De defectu oraculorum de Plutarco (Sobre o Declínio dos Oráculos), que afirma que um marinheiro grego perto da ilha de Paxi durante o reinado do imperador Tibério (governou de 14 a 37 d.C.) ouviu uma voz gritar: "Quando você chegar a Palodes, tome cuidado para tornar conhecido que o grande Deus Pã está morto." Os primeiros comentários cristãos sugeriram que esse evento ocorreu ao mesmo tempo que a morte de Cristo e que a "morte" de Pã representou a transição de um mundo pagão para um mundo cristão.

Esta história teve ressonância particular com o público literário vitoriano. Em 1844, Elizabeth Barrett Browning escreveu seu poema "The Dead Pan", uma adaptação da história de Plutarco que insistia que a literatura cristã adequada deveria abandonar a mitologia grega, com cada estrofe terminando nas palavras "Pan, Pan is dead". Como um membro do movimento decadente, Machen procurou subverter temas tradicionais e transgredir as fronteiras literárias, uma agenda que fez de Pã uma figura particularmente atraente. O título de O Grande Deus Pã parece ter sido derivado especificamente do poema posterior de Browning "A Musical Instrument" (1862), no qual a primeira linha de cada estrofe termina com as palavras "the great god Pan". O uso de Machen de Pã na novela também pode ter sido influenciado pelo ensaio de Robert Louis Stevenson, "Pan's Pipes" (1878) e pelo poema de Algernon Charles Swinburne, "A Nympholept" (1894), no qual Pã é retratado como o "emblema da deliciosa combinação de êxtase e terror."

Em uma revisão da novela para Black Gate, Matthew David Surridge levantou a hipótese de que Machen se inspirou em Frankenstein (1818) de Mary Shelley em sua representação do Dr. Raymond como um cientista louco semelhante a Victor Frankenstein. As obras de Robert Louis Stevenson, especialmente sua novela de 1886, Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde, estiveram entre as influências mais significativas de Machen ao escrever O Grande Deus Pã. O crítico John Gawsworth também vê a novela de Machen como uma reminiscência das histórias de terror de Edgar Allan Poe e Sheridan Le Fanu. Aaron Worth observou semelhança entre a morte de Helen Vaughan e as teorias do alquimista Thomas Vaughan, que é o homônimo do personagem e a desintegração de Helen lembra o conceito alquímico da prima materia. John C. Tibbetts observa semelhanças entre Helen Vaughan e Ayesha, a sacerdotisa demoníaca sexualmente liberada de She: A History of Adventure (1886), de H. Rider Haggard. Machen escreveu que vários críticos sentiram que os romances À rebours (1884) e Là-bas (1891) de Joris-Karl Huysmans inspiraram O Grande Deus Pã, embora ele não tenha lido nenhum dos livros até que Pã foi publicado. Ao ler os dois romances, Machen concluiu que "meus críticos também não os leram".

Temas religiosos

A novela é característica de um interesse do final do século XIX pelo paganismo em geral e Pã em particular, encontrado nas obras de Florence Farr e Kenneth Grahame. De acordo com o estudioso britânico da literatura moderna Roger Luckhurst, Raymond expressa uma típica visão neoplatônica da realidade em que o verdadeiro objeto de estudo é a revelação de um "mundo espiritual oculto superior". Ele é, portanto, "um ocultista em vez de um cientista materialista".  O neoplatonismo também é comumente considerado como a última escola de filosofia pagã e as opiniões de Raymond, portanto, se relacionam com o tema recorrente da morte de Pã.

A autora Theodora Goss vê O Grande Deus Pã igualando paganismo com irracionalidade e o que Carl Jung chamaria de inconsciente coletivo. O crítico literário Kostas Boyiopoulos lê a história de uma perspectiva judaico-cristã, argumentando que Helen Vaughan incorpora uma "versão feminina de um anticristo", uma perversão de Jesus, bem como a figura de Lilith do mito judaico, com a mãe de Helen, Maria, sendo uma "analogia direta da bíblica Virgem Maria". Matthew David Surridge, de Black Gates, acredita que a história associa paganismo com sexo e feminilidade, enquanto retrata Helen como uma anticristo feminina, uma visão compartilhada por James Goho em Journeys into Darkness: Critical Essays on Gothic Horror (2014). Surridge acrescenta "de outra perspectiva: [Helen] é a ruína do progresso. Em vez de proceder do paganismo ao cristianismo, como a crença vitoriana ortodoxa imaginou o progresso da história, ela é uma reversão do tempo, a vingança do atávico." Seguindo essa ideia, Surridge vê o nome de Maria como uma referência a Maria, mãe de Jesus, e o nome de Helena como uma referência à figura pagã Helena de Tróia. Goho interpreta a história como uma advertência de Machen contra o abandono da "verdadeira religião" e a adoção do paganismo.

Em um ponto da novela, um credo latino é recitado: "Et Diabolus Incarnatus Est. Et Homo Factus Est." ("E o Diabo se encarnou. E se fez homem.") Luckhurst identifica isso como uma reescrita blasfema do Credo Niceno, um antigo credo cristão que inclui a frase: "Pelo poder do Espírito Santo, ele [Jesus] encarnou da Virgem Maria e se fez homem". Goho escreve que a representação de Pã na novela se baseia na mitologia de Lúcifer e nas representações de Pã como "o fetiche do mal e do sofrimento e do perigo e pavor do deserto", ao invés de representações de Pã como um deus brincalhão e inofensivo. Surridge vê as referências do livro a Satã e Nodens como implicando que Satã, Nodens e Pã são o mesmo ser, enquanto Goho conecta a novela ao fato de que os primeiros cristãos associavam Pã ao diabo.

Recepção crítica

A sexualidade implícita de O Grande Deus Pã causou um escândalo em seu lançamento original e prejudicou a reputação de Machen como autor. Revendo a novela para a revista Literary News, Richard Henry Stoddard criticou a história como "muito mórbida para ser a produção de uma mente saudável". A revisão do crítico de arte Harry Quilter sobre o livro, intitulada "The Gospel of Intensity", e publicada na The Contemporary Review em junho de 1895, foi ainda mais dura. Quilter declarou: "'O Grande Deus Pã' é, não hesito em dizer, uma história perfeitamente abominável, na qual o autor não poupou esforços para sugerir repugnância e horror que ele descreve como além do alcance das palavras." Quilter alertou que os livros de Machen eram uma ameaça perigosa para todo o público britânico e que destruiriam a sanidade e o senso de moralidade dos leitores. Quilter passou a atacar o editor da história, John Lane, bem como o próprio Machen: "Por que ele deveria ser autorizado, por causa de algumas libras miseráveis, a lançar em nosso meio essas criações monstruosas de seu cérebro doente?" Quilter acrescentou que obras de ficção como a de Machen deveriam ser unanimemente condenadas por críticos literários e jornais: "Se a imprensa estivesse disposta, poderia erradicar tal arte e ficção em poucos meses: E essa disposição deve ser adquirida, deve mesmo ser executada." Ele foi particularmente duro em sua denúncia de ambiguidade sexual e androginia polimorfa no livro. Ele expressou repulsa pela descrição de Machen sobre a mudança de sexo de Helen imediatamente antes de sua morte e concluiu sua crítica com um comentário de desgosto em relação à "figura nua desagradável de sexo e humanidade duvidosos com a qual o Sr. Aubrey Beardsley prefaciou a história". Uma avaliação positiva da novela veio de Oscar Wilde, que a chamou de "un succès fou".

A reputação literária de Machen foi reavaliada na década de 1920 e O Grande Deus Pã desde então alcançou a reputação de uma obra-prima do terror. Em "Supernatural Horror in Literature" (1926; revisado em 1933), H. P. Lovecraft elogiou a história, dizendo: "Ninguém poderia começar a descrever o suspense cumulativo e o horror final com que cada parágrafo está repleto"; ele acrescentou que "o leitor sensível" chega ao fim com "um estremecimento apreciativo". Lovecraft também observou, no entanto, que "o melodrama está inegavelmente presente e a coincidência é estendida a uma extensão que parece absurda após a análise". Bennet Cerf descreveu a história como uma "obra-prima". Brian Stableford afirmou que O Grande Deus Pã é "o arquétipo da história de horror decadente" e descreveu a história como "altamente original". Stephen King referiu-se a ela como "uma das melhores histórias de terror já escritas. Talvez a melhor da língua inglesa". Elizabeth Hand, do The Washington Post, considerou-o "um dos maiores contos sobrenaturais já escritos". Matthew David Surridge, da Black Gate, disse que O Grande Deus Pã é "uma história fascinante e perturbadora e, apesar de toda a sua influência, não é muito diferente do que posso imaginar. Não é simples, mas é eficaz, mais do que pode ser facilmente ser explicado."

Alguns comentários sobre O Grande Deus Pã se concentraram em seu retrato de mulheres. Surridge vê a novela expressando um medo das mulheres, embora a fonte última do horror na história seja uma divindade masculina. The Encyclopedia of Science Fiction diz que a "metamorfose de Helen...continua sendo uma das mais dramaticamente horríveis e misóginas da ficção". Helen nunca fala no livro; de acordo com Victoria Margree e Bryony Randall em Victorian Gothic: An Edinburgh Companion, "O silêncio da personagem feminina central faz parte da misoginia do texto, mas também parte de seu efeito narrativo." Margree e Randall também veem o destino de Helen como uma punição por sua impropriedade sexual. Dennis Denisoff relaciona a tendência de Machen de tornar suas personagens femininas empoderadas "sexualmente monstruosas" com suas críticas a autores que discutiam o tema dos direitos das mulheres. James Machin defende Machen e O Grande Deus Pã das acusações de misoginia, alegando que o protagonista masculino da história de Machen "The Novel of the White Powder" (1895) se desintegra de uma maneira que lembra Helen Vaughan e com base em que Machen se casou com Amy Hogg, uma mulher que desafiou os limites sexuais de seu tempo.

Adaptações
Um par de paródias de Pã foi publicado em 1895 – "A Yellow Creeper" de Arthur Rickett e "The Great Pan-Demon" de Arthur Sykes. Ambos sugerem que Machen é um autor de "imaginação limitada", com o último descrevendo-o como um cientista louco lançando literatura degenerada em um público desavisado. O Grande Deus Pã foi levado ao palco em 2008 pela WildClaw Theatre Company em Chicago. Foi adaptado e dirigido pelo diretor artístico da WildClaw, Charley Sherman. A novela Helen's Story (2013), de Rosanne Rabinowitz, reconta a história de O Grande Deus Pã do ponto de vista de Helen Vaughan. Helen's Story foi escrita a partir de uma perspectiva feminista e indicada ao Prêmio Shirley Jackson. O Grande Deus Pã foi adaptado para uma ópera de câmara pelo compositor Ross Crean. Excepcionalmente para um compositor, Crean escreveu o próprio libreto da ópera. Uma gravação da obra foi lançada em 2017. A produção teve sua estreia mundial pela Chicago Fringe Opera em 2018. De acordo com John von Rhein do Chicago Tribune, a encenação de O Grande Deus Pã da Chicago Fringe Opera retrata Helen Vaughan como um símbolo de igualdade de gênero e uma femme fatale maligna.

Legado

Matthew David Surridge, da Black Gate, disse que O Grande Deus Pã influenciou Drácula (1897) de Bram Stoker, pois ambas as obras apresentam "uma sequência introdutória com um inglês horrorizado em um cenário não inglês; depois, uma variedade de eventos aparentemente desconexos em Londres, a metrópole no coração do Império; depois a descoberta de que todos aqueles eventos são de fato inspirados por uma inteligência maligna e sobrenatural, que o capital racional contemporâneo está ameaçado pelo irracional e arcaico; então uma conclusão equívoca. O medo do sexo, das mulheres, do estrangeiro." John C. Tibbetts observa que tanto Helen Vaughan em O Grande Deus Pã e Lucy Westenra em Drácula são "mulheres demoníacas de sexualidade voraz e maligna". Theodora Goss também observa semelhanças entre a morte de Helen Vaughan na novela de Machen e a morte de Lucy em Drácula. Tibbetts também observa que a representação de Machen de Helen Vaughan como demoníaca e hipersexual pode ter influenciado um personagem semelhante, The Woman of Songs, em The Beetle (1897), de Richard Marsh.

O Grande Deus Pã foi altamente influente no círculo de escritores em torno de H. P. Lovecraft. A estrutura da história de Machen influenciou a estrutura de "O Chamado de Cthulhu" de Lovecraft (1928). A representação de Pã de um monstruoso híbrido meio humano inspirou o enredo de "The Dunwich Horror" de Lovecraft (1929), que se refere à novela de Machen pelo nome. De acordo com o estudioso de Lovecraft, Robert M. Price, "'The Dunwich Horror' é em todos os sentidos uma homenagem a Machen e até mesmo um pastiche. Há pouco na maravilhosa história de Lovecraft que não saia diretamente da ficção de Machen." Pã também inspirou Lovecraft a criar seu personagem Nodens, que aparece com mais destaque em The Dream-Quest of Unknown Kadath (1943).

Clark Ashton Smith foi inspirado por O Grande Deus Pã para escrever sua história "The Nameless Offspring" (1931), que também apresenta uma criança monstruosa nascida de um ser humano e uma entidade sobrenatural. Foi sugerido que o romance de Michael Arlen, Hell! Said the Duchess (1934) é uma paródia de O Grande Deus Pã, já que Arlen foi influenciado pelo trabalho de Machen. O Grande Deus Pã influenciou o romance Ghost Story (1979) de Peter Straub em sua descrição de um monstro metamorfo que aterroriza aqueles que encontra. O próprio Straub frequentemente creditava O Grande Deus Pã como uma grande influência em seu trabalho.

De acordo com os historiadores de cinema Keith McDonald e Roger Clark, o retrato do fauno do diretor de cinema mexicano Guillermo del Toro em seu filme de fantasia sombria de 2006, O Labirinto do Fauno, foi inspirado pelos retratos "ambivalentes e possivelmente perigosos" de Pan nos romances vitorianos e eduardianos, incluindo O Grande Deus Pã de Machen e o Jardim de Pã (1912) por Algernon Blackwood. Del Toro escolheu deliberadamente imitar os faunos mais sombrios e sinistros de Machen e Blackwood, em vez da "figura docemente domesticada" do Sr. Tumnus de O Leão, a Feiticeira e o Guarda-Roupa (1950), de C. S. Lewis. O título original do filme em espanhol é El Laberinto del Fauno (O Labirinto do Fauno), mas o título em inglês Pan's Labyrinth enfatiza a conexão entre o filme de del Toro e o corpo de escritos do final do século XIX sobre Pan, incluindo O Grande Deus Pã.

Stephen King escreveu que sua novela N. de sua coleção de histórias Just After Sunset (2008) é "um riff de O Grande Deus Pã de Arthur Machen....A minha não é nem de longe [tão] boa [quanto a original], mas adorei a chance de colocar o comportamento neurótico—transtorno obsessivo/compulsivo—junto com a ideia de um macroverso cheio de monstros." King também citou a novela de Machen como uma influência em seu romance Revival (2014). Semelhante a Pã, Revival apresenta um experimento no cérebro de uma jovem que permite que ela veja outro mundo. Josh Malerman disse que O Grande Deus Pã inspirou parcialmente seu romance Bird Box (2014).

Ver também
 Ocultismo

Bibliografia

Ligações externas

  The Great God Pan audiolivro em domínio público em LibriVox

Livros de 1894
Livros do Reino Unido
Livros de fantasia
Livros de ficção científica
Literatura do Reino Unido
Romances de fantasia do Reino Unido
Literatura gótica
Livros de horror
Obras adaptadas para o teatro
Romances de ficção científica do Reino Unido
Obras de ficção especulativa
Metamorfose
Mitologia na cultura popular
Romances adaptados para a ópera
Livros ambientados em Londres
Controvérsias sobre obscenidade na literatura
Deuses da natureza
Ficção sobre religião
Criaturas lendárias na cultura popular
Século XIX na literatura

O Grande Deus Pã


Veto (Latince veto = yasaklıyorum), kabul etmeme veya reddetme.

Genel olarak hukuk dilinde, yetkili kişi ve kurullarda bir kararın veya bir kanunun geri çevrilmesi anlamında kullanılır. İç hukukta olduğu gibi devletlerarası hukukta da kullanılır. Kabul veya tasdik etmeme, reddetme hakkına veto hakkı denir. Veto yetkisi kanunları bir kez daha geri gönderme yetkisine nazaran daha zayıf bir yetkidir. Mutlak veto yetkisinde devlet başkanının meclise iade ettiği kanunu meclis tekrar oy birliğiyle de kabul etse Devlet Başkanı o metni onaylamadıkça kanunlaşamaz. Gerçekleştirici vetoda ise Devlet Başkanının gönderdiği metnin kanunlaşabilmesi için meclisin 2/3 gibi nitelikli çoğunlukla kabul etmesi şarttır.

Devletlerarası hukukta ve diplomasi alanında vetonun uygulandığı en önemli yer Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyidir. Birleşmiş Milletler Anayasası'na göre, konseyden usul hakkındaki kararlar on beş üyenin dokuzunun kabul etmesiyle çıkabilir. Alınan kararları yedi üye veto ettiği zaman karar yürürlüğe girmez. Usul dışındaki kararlarda ise daimi üye olan ABD, Rusya, İngiltere, Fransa ve Çin'den biri karara olumsuz oy verirse veto etmiş sayılır. Bu veto hakkı Güvenlik Konseyinde birçok önemli kararın alınmasını engellemektedir. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyince alınan kararları veto etmede Rusya başta gelmektedir. Kurulduğundan itibaren 30 sene içindeki görüşmelerde tespit edilen 134 vetonun 110 adedi Rusya'ya aittir. Veto yetkisine sahip olan ülkelerden ABD ve Rusya bu haklarını çoğu kez siyasi sebeplerle kullanmaktadır.

Hukuk terimleri

Veto


Le dème d'Argos, en / Dímos Árgous, est un ancien dème du  district régional d'Argolide, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Argos-Mycènes.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle de la ville du même nom, siège du dème, s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans le Péloponnèse
Ancien dème en Grèce
Argolide

Dème d'Argos


Od stjecanja neovisnosti Burundija 1962., dogodila su se dva događaja koja se nazivaju genocidom. Ti događaji su bili 1972.: masovna ubojstva Hutua koje je izvela vojska Tutsija, i 1993.; ubojstva Tutsija koje su izveli Hutui koji je priznat kao genocid u konačnom izviješćuu međunarodne komisije za ispitivanje u Burundiju predstavljenom Vijeću sigurnosti Ujedinjenih naroda 2002.

Pozadina

Stanovnici Burundija kroz 1960-te i 1970-te bili su otprilike 86 % Hutu, 13 % Tutsi, a 1 %. Većinu tog razdoblja, Tutsi su držali skoro pa monopol na visoke vladine i vojne položajima. Burundi je stekao neovisnost od Belgije 1962., a u svibnju 1965. održani su prvi izbori nakon neovisnosti. Hutu kandidati postigli su uvjerljivu pobjedu, osvojivši 23 mjesta od ukupno 33. No, umjesto imenovanja Hutu premijera, kralj Mwambutsa IV. imenuje jednog od svojih Tutsi prijatelja. Dana 18. listopada 1965. godine, Hutui, ljuti na kraljevu odluku, pokušavaju državni udar. Kralj je pobjegao iz zemlje, ali udar u konačnici nije uspio.

Godinama kasnije, kako se približavao 29. travnja 1972.  šuškalo se s političkim interesom iz događaja vezanih za povratak bivšeg kralja, Ntare V. Iz kompleksa elemenata miješanih s bizantskim intrigama, Ntare je prvo stigao u Ugandu. Predsjednik Ugande, Idi Amin, tvrdio je da je dobio pismeno jamstvo od predsjednika Micombera da se Ntare može vratiti u Burundi i živjeti tamo kao privatni građanin. Korišteći helikopter na raspolaganju od šefa države Ugande, Ntare je stigao u zemlju gdje su on i njegovi preci vladali kao kraljevi, u ožujku 1972. U roku od nekoliko sati, on je stavljen u kućni pritvor u bivšoj palači u Gitegi. Ubrzo nakon toga, službena radio emisija je objavila da Ntare pokušava potaknuti plaćenićku invaziju na Burundi da se vrati na vlast. Neki ministri bili su skloni da ga drži pod ograničenom zaštitom u Gitegi, a drugi su htjeli njegovu smrt. Situacija je neslužbeno bila riješena kada je Ntare ubije negdje između subote navečer, 29. travnja i sljedećeg jutra, u okolnostima koje su još uvijek nejasne. Je li postojala zavjera, ili je njegova smrt bila uključena u nasilne ustanke u Gitegi još uvijek nije utvrđeno.

1972

27. travnja 1972. godine, izbila je pobuna na čelu s nekim članovima Hutu žandarmerije kod jezerskim gradovima Rumonge i Nyanza-Lac te proglasili Martyazo Republiku. Bezbrojna zvjerstva su prijavili očevici, a naoružani Hutu pobunjenici nastavili su ubijati svakog Tutsija na vidiku, kao i Hutue koji su odbili pridružiti se pobuni. Procjenjuje se da je tijekom ovog početnog Hutu ustanka od 800 do 1200 ljudi ubijeno.

Predsjednik Michel Micombero (Tutsi) proglasio je izvanredno stanje. Njegove oružane snage masovno su ubijale Hutue. Početne faze genocida jasno su orkestrirane s popisima meta, uključujući Hutu obrazovanu elitu i vojno obučeni. Kad se to dovršilo, vojska pod kontrolom Tutsija okrenula se protiv većeg broja civilnog stanovništva. Tutsija-kontrolirane državne vlasti prvotno su procijenile se da je oko 15.000 ubijeno, a Hutu protivnici su tvrdili da broj mnogi bliže 300.000. Danas, procjenjuje lebde u te dvije slike, na između 80.000 i 210.000 ubijenih. Nekoliko stotina tisuća Hutua procjenjuje se da su pobjegli od genocida u Zair, Ruandu i Tanzaniju.

Tijekom 29. – 30. travnja, Burundi (Hutu) naoružani pobunjenici u savezu s zairskim prognanicima (mulelistima) napali su južni Burundi, Gitegu i Bujumburu. Pokušavali su napraviti republiku pod vodstvom Hutua i riješiti se Tutsija. Hutu vlada je tvrdila da je bilo oko 50.000 smrtnih slučajeva, među kojima je bilo najviše Tutsija. Međutim, većina promatrača tih događanja vjeruje da je brojka od 50.000 uvelike pretjerana. Promatrači također zaključuju da je postojao pokušaj Hutu elemenata svrgnuti vladu Micombera. Bilo je oko 4-5 tisuća Hutua koji su uključeni u ovaj napad. Oni nisu vodili evidenciju, ali procjenjuje se da je oko 3.000 Tutsija ubijeno prvog tjedna. Nema dokaza da su mulelisti bili uključeni u nasilje, ali ckorišteni su mulelistički znakovi, odjeća,i napjevi. Bio je dio povijesnog obrasca većinske grupe kojoj je bila odbojna dominacija manjine.

Burundi je proglašen područjem elementarne nepogode na 1. svibnja.  Nakon uporabe 25.000 $ pomoći za nepredviđene situacije Svjetske organizacije za uklanjanje posljedica katastrofa,    Burundi je zatražio od SAD-a još 75.000 $, što im je odmah odobreno. Većina novca upotrijebljena je za kupnju robe na lokalnoj razini ili iz susjednih zemalja; stavka je uključival deke, dva vozila hitne pomoći, hranu, odjeću i prijevoz.

1990. – 94.

U listopadu 1990. godine, prognanici iz Ruande, uglavnom Tutsiji, koji su služili godinama u Oružanim snagama Ugande, napali su Ruandu. Sljedeće tri godine sastojale su se od rata između Hutu vlade i napadačkih snaga poznatih kao Ruandska Domoljubna Fronta. Godine 1993. emisari iz Ujedinjenih naroda i Organizacije afričkog jedinstva (OAU) složili su mirovni sporazum. Prekid vatre stupio je na snagu 6. travnja Dana 6. travnja 1994. godine, predsjednici Burundija i Ruande vraćali su se u prijestolnicu Ruande Kigali s drugim regionalnim čelnicima iz mirovnih pregovora u Tanzaniji. Predsjednik Ruande je bio pod snažnim međunarodnim pritiskom za provedbu mirovnog sporazuma iz 1993. godine. Dok se zrakoplov približavao Kigaliju, oboren je. Vlada je brzo podigla cestovne barijere u Kiglaiju, a predsjednička garda je počela ubijati poznate Tutsi protivnike.

U lipnju 1993. godine u Burundiju, Hutu stranka "Front pour la Démocratie au Burundi", FRODEBU, i njezin predsjednički kandidat, Melchior Ndadaye, pobijedili su na izborima i formirali prvu Hutu vlada u zemlji. Napetosti su počele eskalirati gotovo odmah. Male bande Hutu i Tutsija dosljedno su se borile unutar i okolo glavnog grada, Bujumbure, često rastući u veće skupine naoružane mačetama i napadajući jedni druge. Napetosti su konačno dostigle točku ključanja 21. listopada 1993. godine, kada je predsjednik Ndadaye ubijen, a zemlja je zapala u razdoblje građanskih sukoba. Neke FRODEBU strukture odgovorile su nasilno na Ndadayino ubojstvo, ubijajući "možda čak 25.000 Tutsija". Pokušavajući uvesti natrag red, elementi burundijske vojske i Tutsi civila pokrenuli su napade na Hutue, uključujući i nevine civila, kao i pobunjenike, što je rezultiralo s "najmanje onoliko" smrtnih slučajeva koliko je uzrokovalo pobunu. Godine 2002. Međunarodna istražna komisija Ujedinjenih naroda za Burundi prozvala je masovno ubijanje Tutsija 1993. genocidom.

Poveznica s Ruandom

Genocid iz 1972. godine ostavio je neizbrisiv trag u kolektivnoj memoriji Hutu stanovništva, kako u Burundiju tako i u susjednim zemljama. Deseci tisuća Hutu civila pobjegli su iz zemlje tijekom nasilja kod sjevernih susjeda: Ruandu. Povećane tenzije u Burundiju i Ruandi izazvale su epizode građanskog i prekograničnog nasilja u Burundiju. Tako se taložio veliki broj ubojstva s obje sukobljene strane. Te su epizode dodatno radikalizirale elemente Hutu stanovništva u Ruandi, koji se također suočavalo s pritiskom militantne Tutsi oporbe, Ruandske Domoljubne Fronte. Godine 1994.  Hutui su proveli genocid protiv Tutsija u Ruandi. Tisuće Tutsi izbjeglice potražilo je sigurnost u Burundiju.

U tisku je bilo izvješća o svibnju 1973., da su mladi borbeni Hutu studentski lideri u Ruandi, Tanzaniji i Zairu se nadahnuli i koordinirali tri račvasta napad na Burundi.

Vidi još
Genocid u Ruandi

Izvori

Povijest Burundija
Genocidi

Genocidi u Burundiju


Baobab (Adansonia), ebegümecigiller (Malvaceae) familyasının Adansonia cinsinden Afrika ve Asya'nın tropikal bölgelerinde yetişen, yapraklarını döken ağaç türlerinin ortak adı.

Morfolojik özellikleri

Boyları 18 m'yi bulabilir. Gövde çevresi 30 m'yi, çapı 9 m'yi bulur. Bu yumuşak ve süngerimsi dev gövde, bir su deposu görevi yapar ve oran olarak yapraklar ile dallara göre çok büyük olduğu izlemini verir. Ağaç, dalların uçlarını aşağıya doğru sarkmasıyla bir kubbe biçimini alır.

Kullanımı

Kabuğundan ve yapraklarından "adasonina" adı verilen ateş düşürücü madde elde edilen baobabın odunundan kâğıt yapılır. Portakal büyüklüğünde, yumurta biçiminde olan meyvesinin ekşi etli bölümü, şeker ekilerek yenir.

Türler

Afrika baobabı (Adansonia digitata)
Büyük baobab (Adansonia grandidieri)
Avustralya baobabı (Adansonia gregorii)
Madagaskar baobabı (Adansonia madagascariensis)
Perrier baobabı (Adansonia perrieri)
Fony baobabı (Adansonia rubrostipa)
Suarez baobabı (Adansonia suarezensis)
Za baobabı (Adansonia za)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ebegümecigiller
Ağaçlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Baobab


Mahmatlı, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Mahmadlı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 80 km, Sungurlu ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Mahmatlı, Sungurlu


توزيع الاوسمة

النتائج الكاملة

المصادر
 (الموسوعة الموجزة للاولمبياد العربي) د ضياء المنشئ -بغداد- 1989
 (عرب ورياضة) شبلي الشطرات - عمان -1999
 (دورة الحسين لكل العرب) عثمان القريني وتيسير العميري -عمان -1999

ألعاب القوى في 1953
1953
ألعاب القوى في مصر
دورة الألعاب العربية الأولى 1953

ألعاب القوى في الدورة الرياضية العربية الأولى الإسكندرية 1953


Giovanna Pala, née à Vergato près de Bologne le 16 juillet 1932, est une actrice puis activiste féministe.

Biographie
Jeune mannequin, Giovanna Pala obtient la deuxième place au concours Miss Europe en 1950.

Elle fait ses débuts au cinéma dans les années cinquante en jouant des personnages typiques de la comédie italienne comme celui de Margherita dans Mamma mia, che impressione! avec Alberto Sordi ou la fille de Totò et Ave Ninchi dans Totò e le donne. Son dernier film date de 1956.

Dans les années 1970, Elle est l'animatrice du mouvement féministe romain Pompeo Magno, en particulier sur le sujet des lesbiennes. Elle serait la première, avec une féministe grecque, lors d'une rencontre à Paris à faire le signe du vagin en reprenant la couverture d'un numéro de la revue Le Torchon brûle du Mouvement de libération des femmes. Ce symbole devient alors le symbole des luttes féministes en Italie. Elle participe en 1973 au premier numéro de Effe.

Filmographie
 1951 : Vendetta... sarda de Mario Mattoli
 1951 : Il padrone del vapore de Mario Mattoli
 1951 : Vacanze col gangster de Dino Risi
 1951 : Totò e i re di Roma de Steno et Mario Monicelli
 1951 : Serenata tragica de Giuseppe Guarino
 1951 : Mamma mia, che impressione! de Roberto Savarese
 1951 :  de Giorgio Simonelli
 1952 : Totò e le donne de Steno et Mario Monicelli
 1952 : Sérénade amère () de Pino Mercanti
 1952 : Fanciulle di lusso de Bernard Vorhaus
 1956 : Donatella de Mario Monicelli

Écrits
.

Notes et références

Liens externes

Crédit d'auteurs

Naissance à Bologne
Actrice italienne de cinéma
Féministe italienne
Naissance en juillet 1932

Giovanna Pala


Jadran Zonjić (10. rujna 1996.), hrvatski reprezentativni kajakaš i kanuist.

2018. godine je na Europskom prvenstva u kajak-kanu za juniore i mlađe seniore u spustu na divljim vodama koje se održava u Skopju, u konkurenciji športaša do 23 godine u disciplini 3 X C - 2 skupa s Lukom Obadićem i Ivanom Tolićem osvojio srebrnu medalju.

25. – 28. srpnja 2019. godine na Svjetskom juniorskom prvenstvu i prvenstvu mlađih seniora (do 23) u kajak-kanu spustu na divljim vodama koje se održalo na Vrbasu kod Banje Luke, u disciplini 3xC1 sprint kao dio posade Luka Obadić-Ivan Tolić-Jadran Zonjić bio je četvrti.

Izvori

Hrvatski kajakaši i kanuisti

Jadran Zonjić


Rancho River (Originaltitel: The Rare Breed) ist ein Western von Andrew V. McLaglen aus dem Jahr 1966. In Anlehnung an die Lebensgeschichte des Ranchers William Burgess folgt der Film Martha Price (Maureen O'Hara) bei ihren Bestrebungen, den Traum ihres verstorbenen Ehemanns von der Einführung der Hereford-Rinder im amerikanischen Westen zu erfüllen. Der Film war eine der frühen großen Produktionen mit der Musik von John Williams, der als "Johnny Williams" im Vorspann genannt wird.

Handlung
Ein teurer preisgekrönter Stier der Rasse Hornloses Hereford-Rind wird bei einer Auktion von Charles Ellsworth ersteigert, der gekommen ist, um Nachschub für den reichen Rancher Alexander Bowen aus Texas zu kaufen. Sam Burnett wird angeheuert, um den Stier zur Bowen-Ranch zu bringen.

Martha Price, die ursprüngliche Besitzerin des Stiers, erfährt durch ihre Tochter Hilary von einem Gespräch, das sie zwischen Burnett und zwei Männern belauscht hat, die für den konkurrierenden Rancher John Taylor arbeiten. Burnett hat eine Abmachung mit Taylor getroffen, den Stier zu entführen. Einer von Taylors Männern, Deke Simons, gerät im Salon in einen Kampf mit Burnett. Als Zeugin der Schlägerei gewinnt Price Vertrauen zu Burnett. Sie beide und ihre Tochter reisen über Land, um den Stier abzuliefern.

Eines Nachts, während Price und Burnett über dem Lagerfeuer Kaffee kochen, schlägt ein Schuss in die Kaffeekanne ein. Burnett weiß, dass dies ein Signal von Taylors Männern ist. Kurz vor Morgengrauen erwischt Hilary Burnett, als er den Stier übergeben will. Er bestreitet ihre Vorwürfe und weckt ihre Mutter auf, um zu beweisen, dass er unschuldig ist. Wieder einmal gibt Price Burnett im Zweifelsfall Recht.

Taylors Männer finden einen Zaun, bei dem der Stacheldraht durchgeschnitten wurde, um Platz für Price' Wagen zu machen. Sie schließen daraus, dass Burnett sie betrogen hat. Simons, der Burnett einholen soll, erschießt einen Begleiter und reitet dem Wagen nach.

In einer Schlucht trifft Burnett auf Jamie Bowen, Alexanders Sohn, der eine Herde Langhornrinder seines Vaters gestohlen hat und auf dem Weg ist, seine eigene Ranch zu gründen. Simons holt auf, schießt einen Viehhirten an und löst eine Massenpanik aus. Jamie versucht zu fliehen, aber er wird von den Rindern überrannt.

Übel zugerichtet und bewusstlos wird Jamie von Burnett zurück zum Wagen befördert. Simons ist da und hält Price und ihre Tochter als Geisel. Simons verlangt das Geld, das Taylor an Burnett für den Stier bezahlt hat. Simons fordert auch Price' Geld, aber während er abgelenkt ist, kann Burnett sein Gewehr an sich nehmen. Simons steigt auf und galoppiert davon. Burnett folgt ihm. Als die Pferde aufeinander prallen, stürzt Simons auf einen scharfen Felsen und ist sofort tot.

Burnett kehrt mit dem Geld zurück, aber Price beschimpft ihn wegen seiner Unehrlichkeit und des Ärgers, den er verursacht hat. Nach einigen Tagen mit Bowens Sohn im Schlepptau erreichen sie ihr Ziel, die Ranch seines Vaters.

Dessen Vater, Alexander Bowen, ein ehemaliger schottischer Soldat, interessiert sich bald für Martha. Sein Sohn und ihre Tochter verlieben sich ineinander. Der Zuchtstier überlebt den klimatisch bedingten harten Winter nicht. Burnett findet schließlich nach langer Suche ein zweifarbiges von ihm gezeugtes Kalb. Burnett der auch in Martha Price verliebt ist hofft das sie ihn nun heiratet. Als er Martha zu nahe kommt, wird er von Alexander Bowen nieder geschlagen. Sie entscheidet sich für Burnett.

Jahre später sieht man Martha Price und Sam Burnett mit vielen Herford Rindern auf ihrem Land - Sie haben die Longhorns fast verdrängt ..

Kritik
Das Lexikon des internationalen Films sah "eine teils ironische, teils derb-rustikale Westernkomödie: treuherzige US-Heimatfilmunterhaltung."

Der Evangelische Film-Beobachter zog folgendes Fazit: "Aufwendiger amerikanischer Western, der eine bedeutungsarme Geschichte mit netten menschlichen Einzelzügen bereichert. Nur ihretwegen und dank einer vorzüglichen Fotografie ist der Film, ab 15 etwa, ansehbar."

Die amerikanische Kritik rezensierte den Film freundlich; Time lobte vor allem die "grünäugige Schönheit Maureen O'Haras, die den Technicolor-Prozess zu schönster Geltung bringe" und die New York Times nannte ihn "geschmackvoll, vielleicht ein bisschen Gefühls-überdosiert, aber mit amüsanten Spitzen gewürzt. Es ist die Art Grenzgeschichte, die James Stewart jedes Jahr so lakonisch unverwechselbar spielt."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1966
US-amerikanischer Film
Western

Rancho River


Renpet é o termo egípcio para ano. O seu hieróglifo foi figurado na arte como uma mulher ostentando uma palmeira sobre a cabeça.

Hieróglifos egípcios
Deusas da fertilidade
Deusas egípcias

Renpet


Olaylar
 1499 - Mustafa Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması, Mora yarımadasında Venedik kontrolünde kalan son kale olan İnebahtı'yı fethetti.
 1789 - William Herschel, Satürn'ün yeni ay'ını keşfetti.
 1845 - Scientific American dergisinin ilk sayısı yayımlandı.
 1898 - Caleb Bradham, ürettiği karbonatlı içeceğin adını "Pepsi-Cola" olarak değiştirdi.
 1907 - UPS, James E. Casey tarafından Seattle, Washington'da kuruldu.
 1916 - Alman İmparatorluğu, Romanya Krallığı'na savaş ilan etti.
 1916 - İtalya Krallığı, Alman İmparatorluğu'na savaş ilan etti.
 1924 - Gürcistan'da muhalefet, SSCB'ye karşı isyan başlattı.
 1934 - Üsküdar-Kadıköy tramvay hattının ilk denemesi yapıldı.
 1954 - Cumhurbaşkanı Celâl Bayar, Savarona yatı ile Yugoslavya'ya gitti.
 1963 - ABD'de Güney'den başlayan "Sivil Haklar Yürüyüşü" Washington'da Lincoln Anıtı önünde son buldu. Martin Luther King, Jr., 200.000 kişiye hitaben ünlü I Have a Dream konuşmasını yaptı.
 1964 - Ankara'da 20 bin genç ABD Büyükelçiliği'ne yürüdü, Yunanistan Büyükelçiliği de taşlandı.
 1974 - Keban Barajı ve Hidroelektrik Santrali'nde elektrik üretilmeye başlandı.
 1979 - Nesrin Olgun, Manş Denizi'ni yüzerek geçen ilk Türk kadını oldu.
 1987 - Yapımı 20 yılda tamamlanan Kocatepe Camii, Başbakan Turgut Özal tarafından açıldı.
 1988 - Almanya'daki Ramstein Hava Üssü'nde yapılan havacılık gösterileri sırasında, İtalya Hava Kuvvetleri gösteri takımının üç uçağı, havada çarpışarak seyircilerin üzerine düştü; 75 kişi öldü, 346 kişi yaralandı.
 1990 - Illinois'te kasırga: 28 kişi öldü.
 1990 - Irak, Kuveyt'i yeni bölgesi ilan etti.
 1991 - Mikhail Gorbachev, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreterliği'nden istifa etti.
 1991 - Ukrayna, SSCB'den bağımsızlığını ilan etti.
 1995 - Markale Katliamı: 37 kişi öldü, 90 kişi de yaralandı. Bu olay, NATO askeri müdahalesine gerekçe oldu.
 1996 - Prens Charles ile Prenses Diana boşandılar.
 1999 - 23 Nisan 1999'dan önce işlenmiş suçları kapsayan Af Yasa Tasarısı, TBMM'de kabul edildi.
 2001 - Üzeyir Garih'in öldürülmesiyle ilgili aranan İstanbul Hasdal Mekanize Alay Komutanlığı'nda askerliğini yapan er Yener Yermez firar etti.
 2003 - Turquality projesinin hukuki alt yapısını oluşturulmak üzere, Para-Kredi ve Koordinasyon Kurulu'nun 2003/3 sayılı "Türk Ürünlerinin Yurt Dışında Markalaşması ve Türk Malı İmajının Oluşturulmasına ilişkin Tebliğ"i yürürlüğe girdi.
 2006 - PKK bağlantılı bir örgütün üstlendiği uzaktan kumandalı bombalı saldırı sonucu, Antalya'da İlter Avşar (18), İmran Arık (20) ve Baki Baykurt adlı kişiler yaşamını yitirdi.
 2007 - Abdullah Gül, 339 oyla TBMM tarafından 11. Cumhurbaşkanı seçildi.
 2007 - Ay tutulması gerçekleşti.

Doğumlar
 1025 - Go-Reizei, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 70. imparatoru (ö. 1068)
 1582 - Taichang, Çin'in Ming Hanedanı'nın 14. İmparatoru (ö. 1620)
 1749 - Johann Wolfgang von Goethe, Alman şair ve oyun yazarı (ö. 1832)
 1765 - Tadeusz Czacki, Polonyalı tarihçi, pedagog ve parabilimci (ö. 1813)
 1801 - Antoine Augustin Cournot, Fransız matematikçi (ö. 1877)
 1814 - Sheridan Le Fanu, İrlandalı Gotik hikâye ve gizem romanı yazarı (ö. 1873)
 1867 - Umberto Giordano, İtalyan besteci (ö. 1948)
 1871 - Tunalı Hilmi Bey, Türk siyasetçi ve Türkçülük hareketinin önde gelen isimlerinden (ö. 1928)
 1878 - George Whipple, Amerikalı doktor, patolog, biyomedikal araştırmacısı ve tıp fakültesi eğitimcisi ve yöneticisi (ö. 1976)
 1884 - Peter Fraser, 1940-1949 arasında Yeni Zelanda başbakanı (ö. 1950)
 1896 - Liam O'Flaherty, İrlandalı yazar (ö. 1984)
 1899 - Andrey Platonov, Rus yazar (ö. 1951)
 1899 - Charles Boyer, Fransız oyuncu (ö. 1978)
 1903 - Bruno Bettelheim, Amerikalı psikolog (ö. 1990)
 1910 - Tjalling Koopmans, Hollandalı ekonomist ve Nobel Ekonomi Ödülü sahibi (ö. 1985)
 1911 - Joseph Luns, Hollandalı siyasetçi (ö. 2002)
 1913 - Richard Tucker, Amerikalı tenor (ö. 1975)
 1916 - C. Wright Mills, Amerikalı sosyolog (ö. 1962)
 1916 - Jack Vance, Amerikalı yazar (ö. 2013)
 1917 - Jack Kirby, Amerikalı çizgi roman yazarı ve editör (ö. 1994)
 1919 - Ben Agajanian, Amerikalı Amerikan futbolu oyuncusu (ö. 2018)
 1919 - Godfrey Hounsfield, İngiliz elektrik mühendisi, Bilgisayarlı tomografinin mucidi ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi (ö. 2004)
 1925 - Donald O'Connor, Amerikalı dansçı, şarkıcı ve oyuncu (ö. 2003)
 1925 - Arkady Strugatsky, Rus romancı (ö. 1991)
 1928 - Peggy Ryan, Amerikalı atrist (ö. 2004)
 1930 - Windsor Davies, İngiliz oyuncu (ö. 2019)
 1930 - Ben Gazzara, Amerikalı oyuncu (ö. 2012)
 1932 - Yakir Aharonov, Kuantum Fiziği üzerine uzman fizikçi
 1932 - Andy Bathgate, Kanadalı profesyonel buz hokeyi oyuncusu (ö. 2016)
 1933 - Régis Barailla, Fransız siyasetçi (ö. 2016)
 1938 - Erdoğan Demirören, Türk sanayici ve iş insanı (ö. 2018)
 1938 - Paul Martin, Kanadalı siyasetçi
 1940 - Engin Çağlar, Türk sinema oyuncusu
 1943 - Uğur Dündar, Türk gazeteci ve televizyoncu
 1944 - Ahmet Nazif Zorlu, Türk iş insanı
 1945 - Abdülaziz Ziari, Cezayirli siyasetçi ve eski bakan
 1946 - Mazlum Kiper, Türk oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 1946 - André Brassard, Kanadalı film yönetmeni, tiyatro yapımcısı, senarist ve aktör (ö. 2022)
 1947 - Emlyn Hughes, İngiliz millî futbolcu
 1948 - Vonda N. McIntyre, Amerikalı bilimkurgu yazarı (ö. 2019)
 1956 - Luis Guzmán, Amerikalı sinema ve televizyon oyuncusu
 1957 - Ivo Josipoviç, Hırvat siyasetçi
 1957 - Manolo Preciado, İspanyol futbolcu ve teknik direktör (ö. 2012)
 1957 - Ai Weiwei, Çinli çağdaş sanatçı ve aktivist
 1958 - Scott Hamilton, Amerikalı olimpiyat şampiyonu buz patenci
 1959 - Brian Thompson, Amerikalı oyuncu
 1960 - Romerito, Paraguaylı futbolcu
 1961 - Jennifer Coolidge, Amerikalı oyuncu, komedyen ve aktivist
 1962 - David Fincher, Amerikalı yönetmen
 1964 - Lee Janzen, Amerikalı golfçü
 1964 - Kaj Leo Johannesen, Faroe Birlik Partisi (Sambandsflokkurin)'ni temsil eden Faroe Adalarının eski başbakan
 1964 - Levent Tülek, Türk sinema ve tiyatro oyuncusu
 1965 - Shania Twain, Kanadalı şarkıcı
 1966 - Volkan Severcan, Türk oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 1968 - Billy Boyd, İskoç aktör
 1969 - Jack Black, Amerikalı oyuncu ve müzisyen
 1969 - Jason Priestley, Kanadalı-Amerikalı oyuncu ve yönetmen
 1969 - Sheryl Sandberg, Facebook'ta COO görevini üstlenmektedir
 1971 - Todd Eldredge, Amerikalı buz patenci
 1972 - Aykut Erdoğdu, Türk maliyeci ve siyasetçi
 1973 - J. August Richards, Amerikalı sinema ve televizyon oyuncusu
 1974 - Johan Andersson, Paradox Interactive için çalışan video oyunu tasarımcısı ve yapımcısı
 1974 - Halil Altınköprü, Türk müzisyen
 1974 - Carsten Jancker, Alman millî futbolcu ve teknik direktör
 1975 - Jamie Cureton, İngiliz futbolcu
 1976 - Cornel Frăsineanu, Rumen futbolcu
 1976 - Federico Magallanes, Uruguaylı millî futbolcu
 1979 - Leonardo Iglesias, Arjantinli futbolcu
 1980 - Carly Pope, Kanadalı oyuncu
 1981 - Daniel Gygax, İsviçreli eski futbolcu
 1981 - Agata Wróbel, Polonyalı halterci
 1982 - LeAnn Rimes, Amerikalı şarkıcı
 1982 - Thiago Motta, Brezilyalı futbolcu
 1986 - Jeff Green, Amerikalı Basketbolcu
 1986 - Armie Hammer, Amerikalı oyuncu
 1986 - Florence Welch, İngiliz şarkıcı ve söz yazarı
 1987 - Caleb Moore, Amerikalı profesyonel kar motosikleti yarışçısı (ö. 2013)
 1989 - César Azpilicueta, İspanyol futbolcu
 1989 - Valtteri Bottas, Fin Formula 1 pilotu
 1990 - Bojan Krkić, İspanyol futbolcu
 1991 - Andreja Pejić, Sırp (annesi) ve Hırvat (babası) asıllı Avustralyalı transgender kadın manken
 1992 - Bismack Biyombo, Demokratik Kongolu profesyonel basketbolcu
 1993 - Sora Amamiya, Japon oyuncu ve seslendirme sanatçısı
 1994 - Junior Malanda, Belçikalı futbolcu
 1997 - Bazzi, Amerikalı şarkıcı
 1998
Weston McKennie, Amerikalı millî futbolcu
Daiki Kaneko, Japon futbolcu

Ölümler
 388 - Magnus Maximus, Roma İmparatoru (d. 335)
 430 - Hippolu Augustinus, Kuzey Afrikalı teolog (d. 354)
 770 - Kōken, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 46. ve 48. hükümdarı (d. 718)
 1149 - Muinüddin Üner, 24 Ağustos 1139'da Şam Valiliğine atanmış ve özellikle İkinci Haçlı Seferi'nde Şam Kuşatması sırasında şehri başarıyla savunmuştur
 1564 - Cardonali Joana, İspanyol soylu (d. 1500)
 1628 - Edmund Arrowsmith, İngiliz Cizvit rahibi (d. 1585)
 1645 - Hugo Grotius, Hollandalı filozof ve yazar (d. 1583)
 1654 - Axel Oxenstierna, İsveçli devlet adamı (d. 1583)
 1900 - Henry Sidgwick, İngiliz filozof ve ekonomist (d. 1838)
 1903 - Frederick Law Olmsted, Amerikalı mimar (d. 1822)
 1914 - Anatoli Lyadov, Rus besteci (d. 1855)
 1943 - III. Boris, Bulgaristan Çarı (d. 1894)
 1959 - Raphael Lemkin, Yahudi asıllı Polonyalı avukat (d. 1900)
 1959 - Bohuslav Martinu, Fransa - ABD vatandaşlığına geçmiş opera ve batı klasik müzik bestecisi, kemancı (d. 1890)
 1975 - Kemal Ergüvenç, Türk tiyatro, sinema oyuncusu ve seslendirme sanatçısı (d. 1921)
 1976 - Anissa Jones, Amerikalı çocuk oyuncu (d. 1958)
 1978 - Robert Shaw, İngiliz aktör ve yazar (d. 1927)
 1981 - Béla Guttmann, Macar eski futbolcu ve teknik direktör (d. 1900)
 1984 - Muhammed Necib, 1952'de Kral I. Faruk'un devrilmesinde önemli rol oynayan Mısırlı asker ve devlet adamı (d. 1901)
 1985 - Ruth Gordon, Amerikalı aktris ve En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (d. 1896)
 1987 - John Huston, Amerikalı yönetmen (d. 1906)
 1993 - Edward Palmer Thompson, İngiliz tarihçi (d. 1924)
 1993 - Oben Güney, Türk tiyatro sanatçısı (d. 1938)
 1995 - Michael Ende, Alman fantastik çocuk kitapları yazarı (d. 1929)
 1999 - Turgut Sunalp, Türk asker ve siyasetçi (d. 1917)
 2005 - Jacques Dufilho, Fransız oyuncu (d. 1914)
 2006 - Melvin Schwartz, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1932)
 2007 - Antonio Puerta, İspanyol futbolcu (d. 1984)
 2008 - İlhan Berk, Türk şair (d. 1918)
 2010 - Sinan Hasani, Arnavut yazar ve devlet adamı (d. 1922)
 2011 - Necip Torumtay, Türk asker ve Türk Silahlı Kuvvetleri'nin 20. Genelkurmay Başkanı (d. 1926)
 2012 - Shulamith Firestone, Kanadalı feminist yazar ve aktivist (d. 1945)
 2012 - Alfred Schmidt, Alman düşünür ve toplumbilimci (d. 1931)
 2014 - Hal Finney, Pretty Good Privacy bilgisayar yazılımları üreten PGP Corporation'da yazılım geliştirici (d. 1956)
 2014 - Bill Kerr, Avustralyalı sinema ve dizi oyuncusu (d. 1922)
 2014 - Arda Uskan, Türk gazeteci ve sunucu (d. 1947)
 2015 - Oktay Akbal, Türk gazeteci ve yazar (d. 1923)
 2015 - Al Arbour, Kanadalı buz hokeyi oyuncusu, koç ve yönetici (d. 1932)
 2015 - Nasir Purpirar, İranlı yazar (d. 1941)
 2016 - Ben Eliezer, Mizrahi kökenli İsrailli politikacı ve general (d. 1936)
 2016 - Harry Fujiwara, Amerikalı eski profesyonel pankreas güreşçisi, çalıştırıcı ve güreş menajeri (d. 1934)
 2016 - Juan Gabriel, Meksikalı şarkıcı ve söz yazarı (d. 1950)
 2017 - Mireille Darc, Fransız manken ve oyuncu (d. 1938)
 2017 - Tsutomu Hata, 1994 yılında Japonya'nın 51. başbakanı olarak görev yapmış Japon siyasetçi (d. 1935)
 2018 - Josep Fontana, İspanyol tarihçi ve eğitimci (d. 1931)
 2019 - Michel Aumont, Fransız oyuncu ve komedyen (d. 1936)
 2019 - Nancy Holloway, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (d. 1932)
 2019 - Şule Yüksel Şenler, Türk yazar (d. 1938)
 2020 - Chadwick Boseman, Amerikalı aktör (d. 1976)
 2020 - Manuel Valdés, Meksikalı oyuncu, komedyen ve dublaj sanatçısı (d. 1931)
 2020 - Harikrishnan Vasanthakumar, Hint iş insanı ve politikacı (d. 1950)
 2021 - Nasrul Abit, Endonezyalı siyasetçi (d. 1954)
 2021 - Dimitri Kiçikis, Yunan Türkolog (d. 1935)
 2021 - Sam Oji, İngiliz profesyonel futbolcu (d. 1985)
 2021 - Teresa Żylis-Gara, Polonyalı opera sanatçısı (d. 1930)

Tatiller ve özel günler
 Kurtuluş: Bingöl'ün Solhan ilçesinin Ermeni ve Rus işgalinden kurtuluşu (1918)
 Hong Kong Kurtuluş Günü
 Filipinler Millî Kahramanlar Günü

0828
28

28 Ağustos


In mathematics, the Fibonacci polynomials are a polynomial sequence which can be considered as a generalization of the Fibonacci numbers. The polynomials generated in a similar way from the Lucas numbers are called Lucas polynomials.

Definition
These Fibonacci polynomials are defined by a recurrence relation:

The Lucas polynomials use the same recurrence with different starting values:

They can be defined for negative indices by

The Fibonacci polynomials form a sequence of orthogonal polynomials with  and .

Examples
The first few Fibonacci polynomials are:

The first few Lucas polynomials are:

Properties
 The degree of Fn is n − 1 and the degree of Ln is n.

 The Fibonacci and Lucas numbers are recovered by evaluating the polynomials at x = 1;  Pell numbers are recovered by evaluating Fn at x = 2.

 The ordinary generating functions for the sequences are:

The polynomials can be expressed in terms of Lucas sequences as

They can also be expressed in terms of Chebyshev polynomials  and  as

where  is the imaginary unit.

Identities

As particular cases of Lucas sequences, Fibonacci polynomials satisfy a number of identities, such as

Closed form expressions, similar to Binet's formula are:

where

are the solutions (in t) of

For Lucas Polynomials n > 0, we have

A relationship between the Fibonacci polynomials and the standard basis polynomials is given by

For example,

Combinatorial interpretation

If F(n,k) is the coefficient of xk in Fn(x), namely

then F(n,k) is the number of ways an n−1 by 1 rectangle can be tiled with 2 by 1 dominoes and 1 by 1 squares so that exactly k squares are used. Equivalently, F(n,k) is the number of ways of writing n−1 as an ordered sum involving only 1 and 2, so that 1 is used exactly k times. For example F(6,3)=4 and 5 can be written in 4 ways, 1+1+1+2, 1+1+2+1, 1+2+1+1, 2+1+1+1, as a sum involving only 1 and 2 with 1 used 3 times. By counting the number of times 1 and 2 are both used in such a sum, it is evident that

This gives a way of reading the coefficients from Pascal's triangle as shown on the right.

References

Jin, Z. On the Lucas polynomials and some of their new identities. Advances in Differential Equations 2018, 126 (2018). https://doi.org/10.1186/s13662-018-1527-9

Further reading

External links

Polynomials
Fibonacci numbers

Fibonacci polynomials


Bišina je selo u općini Nevesinje, Republika Srpska, BiH. Nalazi se kod ceste od Nevesinja prema Kokorini i Mostaru, zapadno od Nevesinja. Naselje Bišina pripada nevesinjskoj župi.

Povijest

Prije Drugog svjetskog rata
Najznačajniji događaj u drugoj polovici 19. stoljeća je Nevesinjska puška, ispaljena 5. srpnja 1875. godine u Bišini, na Četnoj poljani iz ruku nevesinjskog hajduka i harambaše Pera Tunguza i njegove čete. Nakon toga po ostaloj Hercegovini izbio je ustanak protiv osmanske vlasti, dogovoren prijašnje godine. Uzroka je bilo mnogo. Neposredni povod bio je napad čete harambaše Pera Tunguza na turski karavan u Bišini, na Četnoj poljani, 5. srpnja 1875. godine i ubio sedam turskih kiridžija.

U Austro-Ugarskoj bila je poštansko stajalište s oružničkom postajom.

U Šabanovića Dolu (Šabanovu Dolu) u Bišini bilo je velikih hrvatskih obitelji.

Drugi svjetski rat i poraće
Nakon rata Hrvati katolici su nestali iz Bišine. Točnije, nakon pokolja koji su četnici napravili 1941. godine uoči Božića, kad su ubijeni i otac i stric poznatog hrvatskog književnika Borislava Arapovića, Hrvati se više nikada nisu vratili u Bišinu.

Od zauzimanja Mostara 1945. i stabliziranja vlasti u Mostaru, OZNA je iz zloglasnih zatvora Ćelovina i Sjevernih logora do kraja 1946. svake noći odvodila veće živih i mrtvih zatočenika prema Nevesinju i na Bišini, obronku Veleža, ubijala i ubacivala u jamu. Jama Novakuša (Bišina) se nalazi blizu ceste Mostar - Nevesinje, na pola puta. Otvor joj je širok desetak metara i više puta tolike dubine. Masovna ubojstva zbivala su se u tim zatvorima, pa su mrtvaci dovažani ovdje, dopremani i strovaljivani u tu urušinu. Mali broj usmrćenih bio je prethodno izveden na sud. Većinom su dovoženi živi zatočenici blizu jame, strijeljani te strmoglavljivani u dubinu. Prema procjenama, u Novakušu je bačeno više žrtava negoli u Jazovku, vjerojatno najmanje 1500. Usmrćenike su bacali u Bišinu još 3 godine od kraja rata, posljednji 1948. godine. Partizanska izvješća sadrže opis jeziva prizora gledanog s vrha brežuljka, sa svuda po snijegu naokolo gomilama neprijateljskih leševa u raznim položajima, nagrđenih lica. Mjesne su vlasti tragove zločina vrlo jednostavno prikrile pretvarajući ovu jamu u odlagalište otpada. Nikad nisu dopustile istraživanje u ovoj jami.

Kultura
U Bišini je katoličko groblje. Umrli katolici pokapani su u Šabanovića Dolu u Bišini.

Poznate osobe
Borislav Arapović, hrvatski pjesnik

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj

Bišina (Nevesinje, BiH)


Ghana Broadcasting Corporation (GBC) (en español: Corporación de Radiodifusión de Ghana) es el organismo de radiodifusión pública del país africano de Ghana. Establecida en 1954 bajo la denominación Corporación de Radiodifusión de Costa de Oro (Gold Coast Broadcasting Systems), tomó su nombre actual tras la independencia de Ghana, en 1957. Independiente del Servicio de Información del gobierno, se financia a través de la publicidad televisiva y el pago de una cuota de recepción de 3 Cedis (unos 0.29 €).

La GBC es operada por una sola estación (GTV), por vía satélite y señales digitales. Además, la GBC tiene 11 estaciones de radio: las estaciones están ubicadas en las 10 provincias de Ghana. y su sede central es la capital, Acra.

Servicios

Radio
 Radio 1: Programación Informativa.
 Radio 2: Programación Cultural.
 Uniiq FM: Programación Juvenil.
 Volta Star: Programación deportiva.
 TwinCity Radio: Programación local desde la capital.
 Radio Central: Programación de carácter Internacional.
 Radio Savannah: Programación musical.
 Garden City Radio: Programación Ambiental.
 URA Radio: Programación emitida desde la Universidad de Ghana.
 Radio Upper West: Programación emitida desde el este de Ghana.
 Sunrise FM: Programación Cristiana.
 Obonu FM: Programación Islam.
 Radio BAR: Programación con lenguas locales.

Televisión
 GTV (Ghana Television): es una emisora de televisión, inició sus operaciones el 23 de junio de 1962 y su programación es de carácter general y cultural.

 Sports GTV: programación deportiva de ámbito nacional.

 24 Hours: programación informativa.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de la GBS

Empresas públicas de radiodifusión
Empresas de Ghana

Ghana Broadcasting Corporation


Franzela exilului este un film românesc din 2002 regizat de Alexandru Solomon. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ștefan Iordache, Vlad Zamfirescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2002 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2002
Filme regizate de Alexandru Solomon
Filme documentare românești

Franzela exilului


Christoph Cech, né le  à Vienne (Autriche), est un pianiste, compositeur, chef d'orchestre et professeur autrichien.

Biographie

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

   « Christoph Cech », Reinhold Westphal, Georg Demcisin, Oesterreichisches Musiklexikon

Pianiste autrichien
Compositeur autrichien du XXe siècle
Compositeur autrichien du XXIe siècle
Naissance en juin 1960
Naissance à Vienne (Autriche)
Chef d'orchestre autrichien
Pianiste de jazz
Compositeur autrichien de jazz
Compositeur autrichien d'opéra
Compositeur autrichien de musique classique de la période contemporaine
Professeur autrichien

Christoph Cech


La liste des sous-marins de la Colombie rassemble les sous-marins commandés ou exploités par la Marine nationale colombienne au fil des ans.

Sous-marins océaniques
Ces sous-marins sont désignés en espagnol Submarino Oceánico, acronyme SO.

Type 209/1200
  (SO-28) commissionné le
  (SO-29) commissionné le

Type 206
En mai 2012, la marine colombienne achète d'occasion quatre sous-marins allemands retirés du service : 2 destinés au service actif et 2 devant être cannibalisés comme stock de pièces de rechange. Les deux exemplaires qui vont reprendre du service doivent être rénovés avant livraison. Le , ils intègrent le service actif après un long rétrofit en Allemagne.
En août 2018, ils se trouvent dans le port de Kiel (Allemagne).
  ex-U23 de la marine allemande ; commissionné le  en Colombie.
  ex-U24 de la marine allemande.

Sous-marins tactiques
Ces sous-marins sont désignés en espagnol Submarino Táctico (sous-marins tactique), acronyme ST.

Type Cosmos SX 506
  en service de 1973 à 2013 (NB : certaines sources lui attribuent à tort le pennant number ST-20)
  en service de 1974 à 2013 (NB : certaines sources lui attribuent à tort le pennant number ST-21)

Sous-marins de poche
Ces sous-marins de poche sont désignés en espagnol Lancha Submarina (vedette sous-marine), acronyme LS.
 ARC Triunfante (LS-11)
 ARC Atrevida (LS-12)
 ARC Emprendedora (LS-13)
 ARC Rayo (LS-14)
 ARC Defensora (LS-15)
 ARC Protectora (LS-16)
 ARC Poderosa (LS-17)

Voir aussi

Articles connexes
 Marine nationale colombienne

Notes et références

Forces armées de la Colombie
Colombie

Liste des sous-marins de la Colombie


USS Austin (DE-15), was an  of the United States Navy during World War II. The ship was named for Chief Carpenter John Arnold Austin (1905-1941) who was killed in action on board  during the attack on Pearl Harbor by Japanese forces on 7 December 1941, and was posthumously awarded the Navy Cross.

The second Austin (DE-15) was laid down on 14 March 1942 at the Mare Island Navy Yard as HMS Blackwood (BDE-15) for the United Kingdom under the terms of the Lend-Lease Agreement; launched on 25 September 1942: sponsored by Mrs. W. C. Springer; taken over by the United States Navy on 25 January 1943 and redesignated DE-15; and commissioned on 13 February 1943. The destroyer escort was apparently commissioned as simply DE-15 for the name Austin was not assigned to her until 19 February 1943, six days after she went into commission.

Namesake
John Arnold Austin was born in Warrior, Alabama on 30 August 1905. He enlisted in the United States Navy on 20 November 1920 at age 15. Between that time and 26 July 1935, he served four successive enlistments. Serving as a Carpenter's Mate 3rd Class (Petty officer third class), he reported on board the submarine tender  then serving as a unit of the Asiatic Fleet. He detached from the tender and reported for duty on . On 4 December 1935, Austin was advanced to Chief Carpenters Mate (Chief Petty Officer). Detached from the heavy cruiser on 13 July 1937 and reported on board  on 10 September 1937. He served in that battleship until detached on 14 June 1939 to proceed to further assignment to  reporting on 18 July 1939. After 14 months on that destroyer tender, CPO Austin departed on 21 September 1940 bound for duty in  and reported on board the battleship on 5 October 1940. In October 1941, Austin he received a commission as a (Chief Warrant Officer, W-2).

On the morning of 7 December 1941, Austin was on board Oklahoma which was the first ship to be attacked by the Japanese on Battleship Row, it capsized in only 15 minutes due to damage it received from torpedoes and bombs. Austin along with many crew members were trapped within the ship as it keeled over. After searching for a means of escape, he found a porthole beneath the surface that offered a way out. He assisted 15 sailors in escaping from the sunken Oklahoma. However Chief Warrant Officer Carpenter Austin failed to get out.

Austin's remains were originally among those buried in the Halawa Naval Cemetery and Nu'uanu Cemetery on Oahu. After the war concluded, those remains were disinterred as part of an effort to identify individuals. Still unidentified, his were among the remains of 45 crew members from the Oklahoma that were buried under a shared marker at the National Cemetery of the Pacific. New forensic technologies led to the resumption of efforts to identify those remains in 2015. Austin's remains were identified by the Defense POW/MIA Accounting Agency in September 2018.

Navy Cross Citation
The citation for his posthumous Navy Cross reads:
The President of the United States of America takes pride in presenting the Navy Cross (Posthumously) to Chief Carpenter John Arnold Austin (NSN: 75565), United States Navy, for exceptional courage, presence of mind, and devotion to duty and disregard for his personal safety while serving on board the Battleship U.S.S. OKLAHOMA (BB-37), during the Japanese attack on the United States Pacific Fleet in Pearl Harbor, Territory of Hawaii, on 7 December 1941. When the U.S.S. OKLAHOMA capsized, Chief Carpenter Austin and a number of the crew were entrapped in one of the ship's compartments. By his efforts, a porthole which was under water was located and he assisted fifteen of the crew to escape. The conduct of Chief Carpenter Austin throughout this action reflects great credit upon himself, and was in keeping with the highest traditions of the United States Naval Service. He gallantly gave his life for his country.

Service history
Assigned to Escort Division (CortDiv) 14, the ship conducted shakedown training out of San Diego between 23 March and 23 April 1943. On the latter day, she put to sea to escort a convoy to Cold Bay, Alaska. She returned to San Diego on 11 May and began convoy escort missions between the West Coast and the Hawaiian Islands. Between mid-May and early September, Austin made two round-trip voyages between San Diego and Oahu and then a single, one-way run from the West Coast back to Pearl Harbor. On 2 September the ship left Pearl Harbor for the Aleutian Islands; and, on 14 September, joined the Alaskan Sea Frontier. For just over one year, Austin plied the cold waters of the North Pacific escorting ships between Alaskan ports, conducting patrols, performing weather ship duties, and serving as a homing point for aircraft.

The warship departed Alaska on 23 September 1944; arrived in San Francisco, California, a week later, and received a regular overhaul which lasted until 17 November. On 3 December, she once more weighed anchor for Hawaii. Austin operated out of Pearl Harbor as a training ship with the Pacific Fleet Submarine Training Command until 20 March 1945, when she set out for the Central Pacific. On 1 April, the destroyer escort reported for duty with forces assigned to the Commander, Forward Areas, and, for a little more than two months, conducted anti-submarine patrols and air-sea rescue missions out of Ulithi Atoll in the Western Caroline Islands. She finished that assignment on 10 June when the ship left for the Mariana Islands. For the next four months, Austin operated out of Guam and Saipan. In addition to anti-submarine patrols and air/sea rescue missions, she escorted convoys to such places as Iwo Jima, Eniwetok and Okinawa. Following the cessation of hostilities in mid-August, she conducted search missions in the northern Marianas for enemy holdouts and for survivors of downed B-29 Superfortresses. The warship also patrolled Truk Atoll briefly before occupation forces arrived there in strength.

On 12 October, she departed Guam in company with the other ships of CortDiv 14, bound for San Pedro, California, and inactivation. On 17 November, she reported to the Commander, Western Sea Frontier, to prepare for decommissioning and, on 21 December 1945, was placed out of commission at Terminal Island Naval Shipyard. Austin was berthed with the Pacific Reserve Fleet until scrapped. On 8 January 1946, her name was struck from the Naval Vessel Register. The Terminal Island Naval Shipyard completed scrapping her on 9 January 1947.

Awards

References

External links

Evarts-class destroyer escorts
World War II frigates and destroyer escorts of the United States
Ships built in Vallejo, California
1942 ships
Weather ships

USS Austin (DE-15)


Clothilde Chamussy, née à Vénissieux (Rhône), est une archéologue de formation, vulgarisatrice scientifique et vidéaste web française, créatrice de la chaîne YouTube Passé sauvage.

Biographie

Enfance et formation
Clothilde Chamussy naît à Vénissieux et grandit en Bourgogne. Elle étudie au lycée Jérémie-de-la-Rue à Charlieu, suivant une option « audiovisuel ». Elle assure une mission au musée des Beaux-Arts et d'Archéologie Joseph-Déchelette de Roanne, où elle étudie notamment la correspondance de cet archéologue.

Elle étudie les lettres modernes, l'histoire de l'art et l'archéologie à l'université Lyon 2. Elle est diplômée d'un master de recherche en archéologie, et est spécialisée en archéologie sous-marine. Elle quitte l'université faute de financement pour sa thèse.

Carrière

Vidéaste
Clothilde Chamussy crée la chaîne YouTube Passé sauvage en , où elle vulgarise notamment l'archéologie, mais aussi l'anthropologie et l'histoire. Le nom de cette chaîne est inspiré d'un livre de Claude Lévi-Strauss, La Pensée sauvage. Elle poursuit son activité de vidéaste depuis Lyon, où elle réside.

Elle réalise plusieurs vidéos en partenariat avec des institutions, comme la région Auvergne-Rhône-Alpes et le Centre national de la recherche scientifique.

Elle participe en 2019 au Vortex, chaîne YouTube collective réunissant plusieurs vulgarisateurs scientifiques, en collaboration avec Arte.

La même année, elle produit la série Les Booktubes du patrimoine, en partenariat avec plusieurs bibliothèques publiques : elle y présente le traitement d'un document patrimonial au sein de celles-ci.

Elle produit l'Odyssée sauvage, une websérie en sept épisodes, tournée en Grèce, où elle confronte archéologie et mythologie grecque. Elle est publiée en  sur YouTube et profite du soutien du Centre national du cinéma et de l'image animée. Le projet est en partie financé par crowdfunding sur le site Ulule. Sous forme de long-métrage, il est sélectionné pour les prix du film d'archéologie des Rencontres archéologiques de la Narbonnaise de .

Autres projets
Clothilde Chamussy co-écrit en  un ouvrage collectif, Retour vers le Paléo, avec Jennifer Kerner, Pierre Kerner et Marion Sabourdy, illustré par Aurélie Bordenave et préfacé par Jean-Paul Demoule.

Elle présente le podcast Le Pourquoi du comment : archéologie sur France Culture, dans lequel elle répond à différentes questions sur l'archéologie.

En 2022, elle mène le documentaire Les femmes préhistoriques, diffusé sur National Geographic, dans lequelle elle remet en cause certains préjugés sur les femmes du paléolithique à la protohistoire, grâce à plusieurs méthodes scientifiques actuelles, en compagnie de chercheurs français et américains.

Plainte pour harcèlement sexuel à l'encontre d'un vidéaste
Le , dans une enquête publiée par Mediapart, Clothilde Chamussy témoigne de propos déplacés et d'insultes de la part du youtubeur Léo Grasset en 2017 et en 2018, dans un cadre professionnel. Dans cette même enquête, sept autres femmes accusent le vidéaste de violences sexuelles et psychologiques, que l'intéressé conteste. Le , Clothilde Chamussy dépose plainte pour « harcèlement sexuel ».

Notes et références

Liens externes

Vidéaste web français
Archéologue française
Vulgarisateur scientifique
Naissance à Vénissieux
Étudiant de l'université Lyon-II
Vidéaste web sur YouTube
Vidéaste web scientifique

Clothilde Chamussy


Argolis or Argolida ( , ;  ,  in ancient Greek and Katharevousa) is one of the regional units of Greece. It is part of the region of Peloponnese, situated in the eastern part of the Peloponnese peninsula and part of the tripoint area of Argolis, Arcadia and Corinthia.  Much of the territory of this region is situated in the Argolid Peninsula.

Geography

Most arable land lies in the central part of Argolis. Its primary agricultural resources are oranges and olives. Argolis has a coastline on the Saronic Gulf in the northeast and on the Argolic Gulf in the south and southeast. Notable mountains ranges are the Oligyrtos in the northwest, Lyrkeio and Ktenia in the west, and Arachnaio and Didymo in the east.

Argolis has land borders with Arcadia to the west and southwest, Corinthia to the north, and the Islands regional unit (Troezen area) to the east. Ancient Argolis included Troezen.

History

Parts of the history of the area can be found in the articles on Argos, Mycenae, Epidaurus, Nafplio, Troezen, Ermioni, Kranidi, Tiryns and Tolo.

Modern history
From 1833 to 1899, Argolis was part of Argolidocorinthia, which included present Corinthia, Hydra, Spetses and Kythira. It joined Corinthia to form Argolidocorinthia again in 1909. Forty years later, in 1949, Argolis was finally separated from Corinthia.

Administration
The regional unit Argolis is subdivided into 4 municipalities. These are (number as in the map in the infobox):
 Argos-Mykines (2)
 Epidaurus (Epidavros, 3)
 Ermionida (4)
 Nafplio (1)

Prefecture
As a part of the 2011 Kallikratis government reform, the regional unit Argolis was created out of the former prefecture Argolis (). The prefecture had the same territory as the present regional unit. At the same time, the municipalities were reorganised, according to the table below.

Provinces
The provinces of Argolis were:
 Argos Province – Argos
 Ermionida Province – Kranidi
 Nafplia Province – Nafplio

Transport
The area is connected by highways:
 E65 (northwest)
 Greek National Road 7
 Greek National Road 70 (east)

Communications

Newspapers

 Argeiakon Bima – Argos
 Ta Nea tis Argolidos – Nafplio

Radio

 Argaiki Radiofonia – Argos
 Argos Radio Deejay – Argos – 96.2 FM
 Cool FM – Argos, Kefalari – 90.7 FM
 Dimotiko Radiofoniou Nafpliou – Nafplio
 Orange FM – Argos – 91.1 FM
 Radio Argolida – Nafplio – 90.2 FM
 Radio Ermionida – Ermioni
 Radio Kranidi – Kranidi
 Style 89.6 – Argos – 89.6 FM

Television

See also

 List of settlements in Argolis
 List of traditional Greek place names

References

Sources

Prefectures of Greece
1899 establishments in Greece
Regional units of Peloponnese (region)

Argolis


Umbrailpasset er et bjergpas over Ortlermassivet mellem dalene Val Müstair (Graubünden, Schweiz) og Valtellina (Lombardiet, Italien). Det er med 2.501 m.o.h. Schweiz' højeste vejpas, og har navn efter det nærliggende bjerg Piz Umbrail, der er 3.033 moh.

Det højeste vejpas i Alperner er Col de l'Iseran. Bjergpasset går fra byerne Santa Maria Val Mustair i Schweiz til Bormio i itailen.

I middelalderen blev passet brugt som fragtvej for korn og vin nordover og salt (fra saltgruberne i Hall in Tirol) sydover. Vejen blev anlagt i 1901 og er stadig i brug. På sydsiden munder den efter kun 200 meter ud i sydvestopkørslen til Stelviopasset. Vejen er helt asfalteret siden 2015. Den sidste del var en 1,5 km strækning på den schweiziske side mellem højderne 1.883 m.o.h. og 2.012 m.o.h.

Galleri

Historie
I 1901 blev en vej finansieret af den schweiziske regering og kantonen bygget fra byen Santa Maria for at få adgang til Stilfserjoch-vejen, som blev bygget 75 år tidligere. Den nye vej blev oprindeligt brugt af hestevogne og postbusser. Omkring 1925 begyndte de første motoriserede køretøjer at bruge passet. Ruten er stadig som oprindeligt anlagt.

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

 Cycling up to the Umbrailpass: data, profile, map, photos and description

Bjergpas i Schweiz
Bjergpas i Italien
Bjergpas i Alperne

Umbrailpasset


Geograf (nizozemski: De geograaf) je slavno ulje na platnu koje je naslikao nizozemski barokni slikar Johannes Vermeer oko 1668. godine.

Portreti znanstvenika bili su omiljena tema u nizozemskom slikarstvu 17. stoljeća. Geograf, odjeven u japanski ogrtač, koji je tada bio popularan među znanstvenicima, prikazan je kao "netko uzbuđen intelektualnim istraživanjem", svojim aktivnim stavom, prisutnošću karata, globusa i knjiga, kao i šestara koje drži u desnoj ruci.
Time je jedna od samo dvije Vermeerove slike, uz "Astronoma", koja prikazuje muškarca. Vjeruje se da obje prikazuju istog čovjeka, Antoniea van Leeuwenhoeka. Istraživanje iz 2017. god. dokazalo je da platno za oba djela proizlazi iz istog materijala, potvrđujući njihov bliski odnos.
Vermeer je na slici napravio nekoliko promjena koje pojačavaju osjećaj energije na slici. Čovjekova glava prvobitno je bila u drugom položaju, s lijeve strane gdje ga gledatelj sada vidi, što ukazuje na to da je muškarac možda gledao dolje, umjesto da je virio kroz prozor. Također, šestar kojega drži u ruci izvorno je bio vertikalan, a ne vodoravan. Zbog zamišljenog gledanja u svjetlo Geograf je skupio oči, a pojedinosti na njegovom licu malo su zamagljene, što predstavlja kretanje glave. Kartografski predmeti koji okružuju čovjeka neke su od stvarnih predmeta koje bi geograf posjedovao: globus, šestar, nautička karta, križni štap za mjerenje položaja zvijezda (na zidu), knjige i dr. Globus na ormaru je okrenut prema Indijskom oceanu gdje je tada aktivno djelovala Nizozemska istočnoindijska kompanija.

Tehnika koju je koristio Vermeer na ovom ulju na platnu je tipična za njegovo slikarstvo. Podloga je razapeto platno na okvir čiji su izvorni rubovi lijepljenja još uvijek prisutni. Siva zemlja koja sadrži kredu, umbru i olovnu bijelu boju proteže se do rubova razapinjanja. Boja se na mjestima nanosila tehnikom mokro na mokro s mnogo različitih teksturnih efekata stvorenih upotrebom poteza toniranja, udarca i suhih poteza kistom. Na nekim mjestima, poput globusa, Vermeer je impasto tehnikom nanosio točkice kako bi naglasio njegov sjaj. Tijekom posljednjeg čišćenja došlo je do neke abrazije (uklanjanje površine trljanjem ili brušenjem), posebno u sjeni na karti.

Sliku je, zajedno s Astronomom, 27. travnja 1713. god. u Rotterdamu kupio nepoznati kolekcionar i slike su zajedno preprodavane nekoliko puta dok Jan Danser Nijman iz Amsterdama nije 16. kolovoza 1797. god. prodao Geografa Christiaanu Josiju, izdavaču grafika, za 133 guldena, čime su ove dvije slike razdvojene. Naposljetku ju je Kohlbacher iz Beča 28. travnja 1885. god. prodao muzeju Stãdel u Frankfurtu za 8.000 forinti, gdje se nalazi i danas.

Izvori

Vanjske poveznice

 Walter A. Liedtke, Vermeer i Delftska škola, Metropolitanski muzej umjetnosti, New York ISBN 978-0-87099-973-4

Slike Johannesa Vermeera
Slike iz 1660-ih

Geograf (Vermeer)


Söğütlü, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
30 Aralık 1993 tarihinde Ambarcık ve Geçit köylerinin birleştirilmesiyle "Söğütlü" adı altında belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Elbistan'ın mahalleleri

Söğütlü, Elbistan


වර්ධන ආයෝජනය යනු  ආයෝජන මූලෝපාය ශෛලීයකි. මෙම ශෛලීය අනුගමනය කරන්නන්, වර්ධන ආයෝජකයන් ලෙසින් හැඳින්වෙන අතර, මිල-ඉපයුම් හෝ මිල-පොත අනුපාත වැනි මිනුම් අනුසාරයෙන් බලන කල  ඒවායේ  කොටස් මිල  අධික යැයි පෙන්නුම් කරතත්,   සාමාන්‍ය-මට්ටමට ඉහළ වර්ධනයක ලක්ෂණ පෙන්වන සමාගම්වල ඔවුන් ආයෝජනය සිදු කරති. දර්ශීය භාවිතය ප්‍රකාර, "වර්ධන ආයෝජනය"  යන පදය අගය ආයෝජනය යැයි හැඳින්වෙන මූලෝපායට වඩා හාත්පසින් විරුද්ධ වෙයි.

වර්ධන ආයෝජනය


Post og Telerevy 1984 er en dansk dokumentarfilm fra 1983 instrueret af Frank Paulsen.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Post og Telerevy 1984


Gara Nossegem (în ) este o gară feroviară belgiană de pe linia 36 de la Bruxelles-Nord la Liège-Guillemins, situată în satul Nossegem, component al comunei Zaventem, în provincia Brabantul Flamand din Regiunea Flamandă.

O haltă a fost dată în exploatare pe 12 martie 1884 de către Căile Ferate Belgiene. O clădire standard de tip 1893 R6 a fost inaugurată în 1895. Clădirea a fost închisă în 1978 și ulterior demolată. Pentru procurarea titlurilor de călătorie a fost pus în funcțiune un automat de bilete.

Nossegem este o haltă de călători deservită de trenuri suburbane (S).

Situația feroviară
Situată la o altitudine de aproximativ 52 m dnm, gara Nossegem este poziționată la kilometrul feroviar (PK) 11,935 al liniei 36 Bruxelles-Nord – Liège-Guillemins, între gările Zaventem și Kortenberg.

Istoric

O haltă intitulată "Nosseghem" a fost pusă în exploatare pe 17 decembrie 1866 de către Căile Ferate Belgiene, odată cu deschiderea serviciului de transport de mărfuri pe o secțiune de cale ferată dublă între Gara Bruxelles-Nord și Gara Leuven. Serviciul pentru călători a fost inaugurat pe 12 martie 1884. Halta a devenit gară odată cu construcția clădirii standard de pasageri în 1895.

Grafia numelui a fost modificată oficial pe 2 ianuarie 1938, "Nosseghem" devenind "Nossegem".

În 1978, gara Nossegem a fost retrogradată la statutul anterior de simplă haltă.

După modernizarea și extinderea infrastructurii stației la patru linii, între anii 2008 și 2010 au fost reamenajate peroanele și accesul în haltă și instalate copertine și adăposturi acoperite pentru călători. Lucrările au fost realizate prin intermediul Eurostation, divizie de arhitectură feroviară a Infrabel.

În 2005 a fost construit racordul Nossegem ca parte a Proiectului Diabolo, astfel încât trenurile care vin dinspre aeroport să poată circula direct spre Leuven tranzitând gara Nossegem.

Servicii pentru călători

Acces
Stația Nossegem, haltă a NMBS/SNCB, este un "punct de oprire nedeservit" (în , PANG) cu intrare liberă, echipat cu un automat pentru achiziționarea legitimațiilor de călătorie și cu un panou de informare la intrarea dinspre strada Mechelsesteenweg. Peroanele sunt echipate cu adăposturi de așteptare pentru călători.

Accesul la peroane și trecerea de la un peron la altul se pot face pe cele două pasaje rutiere care traversează liniile, unul pe strada Mechelsesteenweg (accesul principal), celălalt pe strada Namnstraat (accesul secundar). Trenurile din rețeaua S opresc doar la liniile 1 și 4, în timp ce trenurile care tranzitează halta fără să oprească, inclusiv cele de mare viteză, circulă doar pe liniile centrale 2 și 3. Pe peroane au fost montate garduri de protecție care separă călătorii de liniile 2 și 3.

Servicii feroviare
Gara Nossegem este deservită de trenuri suburbane (S) care fac legătura între Braine-le-Comte, respectiv Bruxelles-Midi, și Leuven.

Intermodalitate
În fața gării există o parcare pentru biciclete și una pentru automobile. Ambele sunt gratuite. Gara nu este deservită direct de autobuzele companiei De Lijn. Cea mai apropiată stație de autobuz se află la circa 800 m distanță, pe strada Leuvensesesteenweg.

Orarul trenurilor
Începând cu 12 iunie 2016:

Note

Legături externe
 Gara Nossegem pe pagina oficială a NMBS

Nossegem, Gara
Fondări în 1866 în Belgia
Clădiri și structuri din Nossegem

Gara Nossegem


Belirsizlik ilkesi, Heisenberg belirsizlik ilkesi ya da Belirlenemezlik ilkesi olarak da bilinir.

1927'de Alman fizikçi Werner Heisenberg tarafından ortaya atılan ve bir cismin belirli bir andaki konumu ile momentumunun (Kütlesiyle hızının çarpımının) aynı anda ve kesin değerlerle kuramsal olarak bile ölçülemeyeceğini öne süren ilke. Belirsizlik ilkesi, kuantum mekaniğini klasik fizikten ayıran temel özelliklerin başında gelir ve klasik fiziğin tanımladığı günlük olaylar bu ilkeye ilişkin hiçbir ipucu vermez. Örneğin bir otomobilin belli bir anda bulunduğu yeri ölçmek kolaydır ve bu ölçümlere kesin gözüyle bakılabilir; çünkü bu ilkede söz konusu edilen belirsizlikler, elle tutulup gözle görülebilen her nesne için olduğu gibi otomobil içinde ölçülemeyecek kadar küçüktür. Bu kurala göre, bir cismin ve momentumundaki belirsizliklerin çarpımı, olağan değerlerden çok daha küçük olan bir fiziksel niceliğe ya da sabite (  joule-saniye; yani h, Planck sabiti olmak üzere, h/2 π niceliğinin değeri) eşit ya da bu nicelikten daha büyük olmalıdır. Bu nedenle, bu belirsizliklerin çarpımı yalnızca kütleleri ve boyutları olağanüstü küçük olan atomlar ve temel parçacıklar için büyük önem taşır.

Elektron gibi bir temel parçacığın hızını, daha doğrusu momentumunun kesin değeriyle ölçmeye kalkışmak, bu parçacığın yerini, önceden kestirilemeyecek biçimde değiştirir; bu nedenle, parçacığın hızını (momentumunu) ölçerken aynı anda yerini de belirlemeye çalışmanın hiçbir anlamı kalmaz. Ölçü aletlerinin, ölçme tekniklerinin ya da gözlemcinin yetersizliğiyle hiç bir ilgisi olmayan bu sonuç, doğada, atomaltı boyutlardaki parçacıklar ve dalgalar arasında var olan yakın bağlantıdan doğar.

Louis de Broglie'nin göstermiş olduğu gibi, her parçacığa bir dalga eşlik eder; başka bir deyişle her parçacık bir dalga davranışı ve özelliği gösterir. Parçacığın, kendisine eşlik eden dalga içinde bulunma olasılığının en yüksek olduğu yerler, dalga genliğinin en büyük olduğu noktalardır. Ne var ki, eşlik eden dalganın genliği ne kadar büyük olursa, ilgili parçacığın momentumuyla hemen hemen özdeş olan ve momentumunu belirleyen dalga boyunu tanımlamak da o kadar güçleşir; çünkü bölge daraldıkça daha çok sayıda dalga boyu bileşeni gerekir. Bu nedenler çok dar bir alana sıkıştırılmış olan bir dalganın eşlik ettiği parçacığın yeri bellidir, ama momentumu için sonsuz sayıda değer bulunabilir. Oysa, tek bir dalga boyuna sahip bir dalga aynı genlikle bütün uzayı kaplayacağından, bu dalganın eşlik ettiği parçacığın hızı (momentumu) hemen hemen kesin olarak belirlenebilir, ama yeri hiçbir zaman bilinemez; daha doğrusu böyle bir parçacık herhangi bir yerde bulunabilir. Yer ile momentumun, yalnız klasik fizikte değil kuantum mekaniğinde de eşlenik olduğu göz önüne alınarak bu ilke genişletilirse, gözlenebilir bir büyüklüğün oldukça önemli bir belirsizliğe yol açar. Bu durum ve genel tanımıyla belirsizlik ilkesi, örneğin enerji ve zaman gibi tüm eşlenik değişken çiftleri için geçerlidir: Enerji ölçümünde söz konusu olan belirsizlik ile ölçümün yapıldığı zaman aralığındaki belirsizliğin çarpımı gene h/2π'ye en azından eşittir. Kararsız bir atom ya da atom çekirdeğinin, daha kararlı bir duruma geçmek için atması gereken enerji miktarının belirsizliği ile kararsız durumda geçirdiği ortalama sürenin belirsizliği arasında da aynı bağıntı söz konusudur.

Matematiksel Detay
Heisenberg bağıntısını ortaya koyduğunda, argümanı yalnızca nitel örneklere dayanıyordu. Bağıntılarının genel ve kesin bir türevini vermemiştir. Aslında, δq belirsizliklerinin bir tanımını bile vermemiştir. vb. bu ilişkilerde ortaya çıkmaktadır.

Elbette bu, o makalenin ilan edilen hedefiyle, yani basit deneyler için kuantum mekaniğinin niteliksel olarak anlaşılmasını sağlamakla tutarlıydı. Belirsizlik ilişkilerinin matematiksel olarak ilk kesin formülasyonu Kennard'a aittir. Kennard, 1927 yılında, tüm normalleştirilmiş durum vektörleri için |ψ⟩ aşağıdaki eşitsizlik geçerlidir:

Burada, ΔψP ve ΔψQ durum vektöründeki konum ve momentumun standart sapmalarıdır |ψ⟩

yani,

burada ⟨⋅⟩ψ=⟨ψ∣⋅∣ψ⟩ durumundaki beklenti değerini ifade eder |ψ⟩. Eşdeğer olarak ψ(q) dalga fonksiyonunu kullanabiliriz. ve Fourier dönüşümü:

yazmak için

Bu eşitsizlik Robertson (1929) tarafından genelleştirilmiş ve tüm gözlemlenebilirler (öz-eşlenik operatörler) için A ve B:

burada [A,B]:= AB-BA komütatörü gösterir.

Heisenberg'in orijinal yarı niceliksel formülasyonunun aksine, yukarıdaki eşitsizlikler kesin olma erdemine sahip olduğundan, bunları Heisenberg'in bağıntılarının tam karşılığı olarak görmek caziptir. Aslında, Heisenberg'in kendi görüşü de böyleydi. Chicago Dersleri'nde Kennard'ın bağıntı türetimini sunmuş ve "bu ispatın matematiksel içerik olarak yarı niceliksel argümanından hiç farklı olmadığını", tek farkın şimdi "ispatın tam olarak gerçekleştirilmesi" olduğunu iddia etmiştir.

Ancak Kennard'ın eşitsizliği ile Heisenberg'in önceki formülasyonu arasında hem statü hem de amaçlanan rol açısından bir fark olduğunu belirtmek faydalı olabilir. Burada tartışılan eşitsizlikler ampirik olgu ifadeleri değil, kuantum mekaniksel formalizmin teoremleridir. Bu nedenle, sezgisel içeriğini açıklamaktan veya bu formalizmin geçerliliği için "alan" veya "özgürlük" yaratmaktan ziyade, bu formalizmin ve özellikle de komütasyon ilişkisinin geçerliliğini varsayarlar. En iyi ihtimalle, yukarıdaki eşitsizlikleri, formalizmin Heisenberg'in ampirik ilkesiyle tutarlı olduğunu göstermek olarak görmek gerekir.

ile arasında kayda değer ikinci bir fark daha vardır. Heisenberg "belirsizlikler" δp için genel bir tanım vermemiştir. Bununla beraber δq. Bunlar hakkında yaptığı en kesin açıklama, bunların "ortalama hata gibi bir şey" olarak alınabileceğiydi. Düşünce deneyleri tartışmalarında, o ve Bohr belirsizlikleri her zaman eldeki deneyle ilgili olan bazı parametreleri seçerek duruma göre ölçerdi. Buna karşılık, eşitsizlikler ve "belirsizlik" ölçüsü olarak tek bir spesifik ifade kullanırlar: standart sapma. O zamanlar, bu ifadenin hata teorisinde ve istatistiksel dalgalanmaların tanımlanmasında iyi bilindiği ve yaygın olarak kullanıldığı göz önüne alındığında, bu seçim doğal değildi. Ancak, bu seçimin belirsizlik ilişkilerinin genel bir formülasyonu için uygun olup olmadığı konusunda çok az tartışma vardı ya da hiç yoktu. Standart sapma, belirli bir durumdaki bir gözlemlenebilirin bir dizi ölçümündeki yayılmayı veya beklenen dalgalanmaları yansıtır. Bu fikri, bir mikroskobun çözümleme gücü gibi bir ölçümün "yanlışlığı" kavramıyla ilişkilendirmek hiç de kolay değildir. Aslında, Heisenberg Kennard'ın eşitsizliğini belirsizlik ilişkisinin kesin formülasyonu olarak almış olsa da, o ve Bohr düşünce deneylerine ilişkin birçok tartışmalarında hiçbir zaman standart sapmalara dayanmamışlardır ve aslında bu tartışmaların standart sapmalar açısından çerçevelenemeyeceği gösterilmiştir (Uffink ve Hilgevoord 1985; Hilgevoord ve Uffink 1988).

Titreşim sayısı ve enerji niceliği az  Dalga boyu uzun  Bekleme süresi uzun  Belirsizlik büyük

Titreşim sayısı ve enerji niceliği çok  Dalga boyu kısa  Bekleme süresi kısa  Belirsizlik küçük

Enerji niceliği ne denli azsa, aynı oranda dalga boyuyla bağlantılı olarak bekleme süresi uzar ve ölçülen zaman belirsizleşir.
Tersine; Enerji niceliği ne denli çoksa, aynı oranda dalga boyuyla bağlantılı olarak bekleme süresi azalır ve ölçülen zamanın belirsizliği azalır.

Kaynakça

Kuantum mekaniği
Determinizm
Alman icatları

Belirsizlik ilkesi


Le Ghetto Experimental er en film instrueret af Adam Schmedes.

Handling
Blandet fiktion/dokumentar. Dønningerne fra 68 på EXPERIMENTAL UNI.VINCENNES i Paris.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1973

Film fra Danmark (administrationskategori)
Eksperimentalfilm fra Danmark

Le Ghetto Experimental


The green neon tetra (Paracheirodon simulans) is a freshwater fish of the family Characidae of order Characiformes. It is native to the upper Orinoco and Negro Rivers in South America.

This fish is similar in appearance to the closely related and better-known neon tetra, but it is slightly smaller, and its red patch is less pronounced, while the blue-green areas of the upper body are more brilliant. Also, its body is slimmer than that of the neon tetra. It grows to a maximum overall length of about .

Like the other Paracheirodon species, the green neon tetra is kept as an aquarium fish, but it is less commonly seen than either the neon tetra or the cardinal tetra.

P. simulans is also sometimes called the blue or false neon. Hyphessobrycon simulans and Cheirodon simulans are obsolete synonyms.

This fish loses its brilliant blue and red colors when lights are switched off, but regains them when lights are switched on again. The green neon tetra comes from extremely soft, acidic water at temperatures around .

Breeding

For breeding, these tetras need water similar to the waters in which they live in the wild; extremely soft water with a pH of about 6 and a temperature of around . Ideally, the water should be highly stained by the tannins from peat, in subdued light, shaded by plants. It spawns in a school, although in the actual act of spawning, one female may be closely associated with one or more males.

About 130 eggs can be laid by each female. The parents should be removed after spawning. The eggs should hatch in 24 hours. The eggs are light sensitive so avoid light. The babies are very small, so feeding infusoria (protozoa) is necessary early on. As they grow, this can increasingly be supplemented with fine commercial fry foods. Adults can breed again after a few weeks.

See also
List of freshwater aquarium fish species

References

simulans
Tetras
Fishkeeping
Freshwater fish of South America
Freshwater fish of Brazil
Freshwater fish of Colombia
Fish described in 1963
Taxa named by Jacques Géry

Green neon tetra


Samsung Galaxy S8, Samsung Galaxy S8+ i Samsung Galaxy S8 Active pametni su telefoni južnokorejske tvrtke Samsung Electronics temeljeni na operacijskom sustavu Android. Dio su serije uređaja Galaxy S i nasljeđuju modele Samsung Galaxy S7 i S7 Edge.

S8 i S8+ sadrže nadograđen hardver i značajne promjene dizajna u odnosu na uređaje S7 i S7 Edge, kao što je veći ekran s višim omjerom slike, zaobljenjim rubovima uređaja, prepoznavanje šarenice i lica, virtualni asistent Bixby, itd.

S8 i S8 + dobili su uglavnom pozitivne kritike. Njihov dizajn i oblik faktor pohvalio, a kritičari su također volili ažurirani softver i optimizacije kamere. Primili su kritike za dvostruke softverske aplikacije, bezbrižne značajke Bixbya tijekom pokretanja, za postavljanje senzora otiska prsta na stražnjoj strani uz kameru i za slabe biometrijske opcije za otključavanje telefona. Videozapisi objavljeni nakon puštanja telefona dokazali su da se skeneri lica i irisa mogu pauzirati prikladnim fotografijama korisnika.

S8 i S8 + bili su u velikoj potražnji pri otpuštanju. Za vrijeme predbilježbe, u Južnoj Koreji je zabilježeno milijun jedinica, a ukupni prodajni brojevi bili su 30% veći od Galaxy S7. Međutim, kasnija izvješća u svibnju objavila su prodaju od preko pet milijuna primjeraka, što je znatno niži prodajni broj prvog mjeseca od prethodnih modela serije Galaxy S

Izvori

Vanjske poveznice

S8

Samsung Galaxy S8


Des élections locales ont eu lieu à Zuwarah en 2011 et dans plusieurs autres municipalités en Libye en 2012.

Zuwarah
Les résidents de Zuwarah ont élu leur conseil local en 2011, à la suite de la guerre civile libyenne de 2011.

Benghazi
Des élections municipales ont eu lieu à Benghazi le . Plus de 200 000 personnes se sont inscrites pour voter à Benghazi, et 414 candidats se sont présentés aux élections pour les 41 sièges libres du conseil municipal de 44 membres. Ce sont les premières élections du genre à Benghazi depuis les années 1960. Compte tenu du grand nombre de candidats, ils n'ont pas eu beaucoup de temps pour faire campagne et présenter leurs points de vue à la population des 11 districts de Benghazi.

Selon le chef de la commission électorale de Benghazi, Suleiman Zubi, un total de  ont voté aux élections, avec une participation comprise entre 64 % et 69 %. Malgré 22 candidates aux élections, une seule femme, Najat Rashid Mansur Al-Kikhia, a été élue au conseil. Al-Kikhia a cependant reçu le plus de voix de tous les candidats individuels.

Misrata
Des élections municipales ont eu lieu à Misrata le . Les élections au conseil municipal de 28 membres ont été l'une des premières tenues après la chute du régime de Kadhafi. Un seul membre du conseil existant s'est présenté à la réélection.

Sur les 156 000 électeurs admissibles,  étaient inscrites pour voter, avec une participation de 57 % donnée par les fonctionnaires. Tous les conseillers élus étaient indépendants, Yousef Ben Yousef étant élu nouveau maire de Misrata et 5 autres conseillers rejoignant l'exécutif du conseil.

Sabratha
Des élections municipales ont eu lieu à Sabratha le . Deya-Uddin Al-Gharabli a été élu président du Conseil. Il n'y a pas eu de taux de participation élevé aux élections.

Notes et références

Élection en Libye
Libye
2012 en Libye
Libye, 2012

Élections municipales libyennes de 2012