Disney's Grand Californian Hotel & Spa is a hotel located at the Disneyland Resort in Anaheim, California. The hotel was constructed as part of a major expansion of the Disneyland Resort in 2001. It was constructed and operated by The Walt Disney Company. The hotel was designed in the American Craftsman style of architecture. It also features a Disney Vacation Club wing that opened on September 23, 2009. The hotel has a private entrance to Disney California Adventure Park. In 2017, Disney remodeled the rooms, along with the lobby.

Description
The hotel was designed by architect Peter Dominick of 4240 Architecture Inc. (formerly part of Urban Design Group Inc.). It has 948 rooms, in addition to 44 suites and 71 villas.

Craftsman style buildings often use garden themes, which was Peter Dominick's inspiration for the hotel's forest theme. The reception hall is based on the interior of the Swedenborgian Church in San Francisco, increased in scale to accommodate the large reception desk. The central lobby has a large fireplace and arching beams overhead, and is furnished with chairs and sofas arranged around small coffee tables.

Many of the items found throughout the hotel have been crafted by modern practitioners of the Arts and Crafts style, and some early Roycroft items are on display in the lobby.

Some of the hotel's rooms are tributes to various Craftsman-era architects and designers such as Frank Lloyd Wright, Charles Rennie MacKintosh, and the Gladding, McBean Company.

Its name is based on Disney's Grand Floridian Resort & Spa, its sister resort and Walt Disney World's flagship resort hotel.

History
The hotel opened on January 2, 2001, as a part of the parks expansion for Disneyland Resort.

At about 3:00 am on December 28, 2005, a Christmas tree in the main lobby caught fire after electric maintenance workers replaced lights on the tree. All 2,300 guests at the hotel were evacuated within four minutes. The fire was contained by the hotel's sprinkler system and by the Anaheim Fire Department. Two guests were treated for minor injuries, one of which was a severe headache. Guests were returned to their rooms by 7:00 am.

In response to a growing demand for guest accommodations in Anaheim, the Disneyland Resort announced on September 18, 2007, an expansion of Disney's Grand Californian Hotel & Spa that would increase accommodations by more than 30 percent and include the first Disney Vacation Club villas in Anaheim.

The  expansion on the hotel's south side added more than 200 hotel rooms and 50 two-bedroom equivalent vacation villas and marked the West Coast debut of Disney Vacation Club, Disney's vacation ownership program. During this expansion and renovation, a swimming pool was added as well as a 300 space underground parking garage. Peter Dominick designed the ambitious expansion to complement the existing hotel. The project was completed in September 2009.

With the completion of this major expansion, Disney's Grand Californian Hotel & Spa became the fourth-largest hotel in Orange County.

The Villas at Disney's Grand Californian Hotel
The Disney Vacation Club villas, added as part of the hotel's expansion, include kitchens, living and dining areas and other home-like amenities. The guest rooms feature the same decor as the hotel rooms in the original structure and continue the Californian Craftsman motif.

Napa Rose
Napa Rose is a restaurant in Disney's Grand Californian Hotel & Spa that opened in 2001 as part of Disney's expansion of its Anaheim property from one theme park (Disneyland) into a multi-park resort complex. It specializes in California cuisine and has a Napa Valley wine theme. The restaurant's design is inspired by Scottish art nouveau designer Charles Rennie Mackintosh.

Napa Rose's head chef, Andrew Sutton, formerly of the Rosewood Mansion on Turtle Creek's restaurant in Dallas, was hired from Auberge du Soleil in Napa Valley, and former general manager and sommelier Michael Jordan  was hired from the Patina Restaurant Group. Disney hired Sutton and Jordan in order to raise the credibility of its food and wine program. The restaurant has won multiple awards from different organizations, such as the Wine Spectator, Zagat, The Southern California Restaurant Writers and the Orange County Business Journal.

Craftsman Bar & Grill
Craftsman Bar & Grill, formerly known as White Water Snacks, is the refurbished quick service restaurant located in Disney's Grand Californian Hotel & Spa. Initially opened in 2001 with the hotel, it re-opened in 2019 under this new name with an expanded pool deck and revised menu.

Gallery

References

Books
 Winter, Robert; Vertikoff, Alexander (2004). Craftsman Style, pp 227–233. New York: Harry N. Abrams, Inc. .

External links

Disneyland Resort – Grand Californian Hotel & Spa, Design Inspirations from the Architect

Hotels in Disneyland Resort
Restaurants in Orange County, California
Buildings and structures in Anaheim, California
Tourist attractions in Anaheim, California
Arts and Crafts architecture in California
American Craftsman architecture in California
Hotel buildings completed in 2001
Hotels established in 2001
Disney California Adventure

Disney's Grand Californian Hotel & Spa


Et kunstværk bliver til er en dansk dokumentarfilm fra 1945 med instruktion og manuskript af Mathilius Schack Elo.

Handling
Filmen følger en skulpturs tilblivelse fra de første skitser gennem udformningen i atelieret, til gipsafstøbningen kan tages ud af formen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1945

Dokumentarfilm fra Danmark

Et kunstværk bliver til


Mary Louise "Meryl" Streep (d. 22 Haziran 1949), film, televizyon ve tiyatro alanlarında çalışmış Amerikalı oyuncudur. Modern zamanların en yetenekli ve saygıdeğer oyuncularından biri olarak kabul edilmektedir.

Streep ilk çıkışını Broadway'de 1975'te Trelawny of the 'Wells'''  adlı tiyatro oyununda sahne alarak yaptı. 1976'da, 27 Wagons Full of Cotton oyununda gösterdiği performansla En İyi Kadın Oyuncu dalında Tony Ödülü'ne aday gösterildi. 1977'de televizyon filmi The Deadliest Season'da başrol oynadı. 1978'de, Holocaust mini dizisindeki rolü nedeniyle Emmy Ödülü Üstün Başrol Oyuncusu - Mini dizi veya Film ödülünü kazandı ve Avcı filmindeki rolüyle ilk Oscar adaylığını aldı. Streep, Kramer Kramer'e Karşı'da En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında Akademi Ödülü (1979) ve Sophie'nin Seçimi ile En İyi Kadın Oyuncu dalında Akademi Ödülü (1982) ve Demir Leydi rolüyle ve filmiyle tekrar En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü'nü (2011) kazandı.

Streep'in diğer Oscar adaylıkları: Fransız Teğmenin Kadını (1981), Silkwood (1983), Benim Afrikam (1985), Ironweed (1987), Karanlıkta Bir Çığlık (1988), Postcards from the Edge (1990), Yasak İlişki (1995), One True Thing (1998), Kalbin Müziği (1999), Tersyüz (2002), Şeytan Marka Giyer (2006), Şüphe (2008), Julie ve Julia (2009), August: Osage County (2013), Sihirli Orman (2014), Florence (2016) ve The Post (2017).

Streep'in Akademi Ödülü'ne aday gösterilmeyen fakat eleştirel ve ticari olarak başarılı olan diğer filmleri arasında Julia (1977), Manhattan (1979), The Seduction of Joe Tynan (1979), Defending Your Life (1991), Ölüm Kadına Yakışır (1992), The River Wild (1994), Marvin'in Odası (1996), Talihsiz Serüvenler Dizisi (2004), A Prairie Home Companion (2006), Mamma Mia (2008) ve Yaman Tilki (2009), It's Complicated (2009), Suffragette (2015), Mary Poppins: Sihirli Dadı (2018) ve Küçük Kadınlar (2019) sıralanabilir.

Streep birçok onursal ödülün de sahibi oldu. 2004 yılında AFI Yaşam Başarı Ödülü, 2008 yılında Lincoln Center Film Topluluğu'ndan Gala Tribute ve sahne sanatları yoluyla Amerikan kültürüne yaptığı katkılardan dolayı 2011 yılında Kennedy Center Honor ödülleriyle ödüllendirildi.

 Hayatı

1971 yılında The Playboy of Seville isimli oyun ile başladığı kariyerinde rol aldığı ilk sinema filmi 1977 yapımı Julia olmuştur. Sonraki yıl yer aldığı Avcı (1978), Streep'in rekor kıran toplam 19 Oscar adaylığının ilkini; bir sonraki yıl yer aldığı Kramer Kramer'e Karşı (1979) ise En İyi Yardımcı Oyuncu dalında ilk Oscar'ını kazandırmıştır. 1982 yapımı Sophie's Choice ve 2011 yapımı Demir Leydi filmleri ile En İyi Başrol Oyuncu dalında iki tane daha Oscar almıştır.

Streep'in en beğenilen diğer performansları da Fransız Teğmenin Kadını (1981), Silkwood (1983), Benim Afrikam (1985), Ironweed (1987) Postcards From the Edge (1990), Yasak İlişki (1995), Music of the Heart (1999), Tersyüz (2002), Şeytan Marka Giyer (2006), Şüphe (2008), Mamma Mia (2008), Julie & Julia (2010) ve August Osage County'' (2014) filmlerinde olmuştur.

Streep yine bir rekor kırarak 28 Altın Küre'ye aday olmuş ve sekizini kazanmıştır. Aynı zamanda iki Emmy ödülü, İki BAFTA ödülü, iki Ekran Oyuncuları Derneği ödülü, bir Cannes Film Festival ödülü ve bir Tony Ödülü adaylığı almıştır. 25 Kasım 2014 tarihinde ABD'de Başkan Barack Obama Streep'e sivillere verilen en yüksek nişan olan Başkanlık Özgürlük Madalyası'nı takdim etmiştir.

Filmografi

Sinema

Televizyon

Tiyatro

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1949 doğumlular
Summit, New Jersey doğumlular
New Jersey doğumlu kadın oyuncular
Alman asıllı Amerikalılar
İngiliz asıllı Amerikalılar
İrlanda asıllı Amerikalılar
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın tiyatro oyuncuları
Amerikalı kadın müzikal tiyatro oyuncuları
Amerikalı kadın seslendirme sanatçıları
Sesli kitap anlatıcıları
En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Obie Ödülü sahipleri
Cannes Film Festivali En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Kötü Karakter MTV Film Ödülü sahipleri
Başkanlık Özgürlük Madalyası sahipleri
En İyi Kadın Drama Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Müzikal veya Komedi Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Mini Dizi veya Televizyon Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Kadın Film Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Başrolde Kadın Oyuncu Üstün Performansı Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Gümüş Ayı En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
BAFTA Los Angeles Britanya Ödülleri sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu AACTA Ödülü sahipleri
Cecil B. DeMille Onur Ödülü sahipleri
César Onur Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahipleri
Onursal Altın Ayı sahipleri
Kennedy Center Onur Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu SAG Ödülü sahipleri
Mini dizi ya da Filmlerde En İyi Kadın Oyuncu Emmy Ödülü sahipleri
Theatre World Ödülü sahipleri
Ulusal Sanat Madalyası sahipleri
Bernards High School'da öğrenim görenler
Dartmouth Kolejinde öğrenim görenler
Vassar College'da öğrenim görenler
Yale School of Drama'da öğrenim görenler
Ordre des Arts et des Lettres komutanları
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Satellite Ödülü sahipleri
David di Donatello En İyi Yabancı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular

Meryl Streep


Baron Rotherwick, of Tylney in the County of Southampton, is a title in the Peerage of the United Kingdom.

History
The title was created on 8 June 1939 for the shipping magnate and Conservative Member of Parliament, Sir Herbert Cayzer, 1st Baronet.

He had previously represented Portsmouth South in the House of Commons.

Before his elevation to the peerage, he had been created a baronet, of Tylney in the County of Southampton, on 29 January 1924.

Cayzer was the fifth son of Sir Charles Cayzer, 1st Baronet, of Gartmore and the younger brother of Sir August Cayzer, 1st Baronet, of Roffey Park.  the titles are held by the first Baron's grandson, the third Baron, who succeeded his father in 1996. He was one of the 92 elected hereditary peers that remain in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act of 1999, and sat on the Conservative benches. He resigned on 1 February 2022. Lord Rotherwick also succeeded to the Cayzer Baronetcy of Gartmore on the death of Sir James Arthur Cayzer, 5th Baronet on 27 February 2012.

The family seat is Cornbury Park, near Charlbury, Oxfordshire.

Barons Rotherwick (1939)
Herbert Robin Cayzer, 1st Baron Rotherwick (1881–1958)
Herbert Robin Cayzer, 2nd Baron Rotherwick (1912–1996)
(Herbert) Robin Cayzer, 3rd Baron Rotherwick (b. 1954)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Herbert Robin Cayzer (b. 1989)
The heir apparent's heir apparent is his son Herbert Robin Cayzer (b. 2017)

See also
Cayzer baronets

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1939
Noble titles created for UK MPs
Rotherwick

Baron Rotherwick


José Aurelio Rozo Gutiérrez SMM (* 19. März 1933; † 10. Juni 2019) war ein kolumbianischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Apostolischer Präfekt von Vichada.

Leben
José Alberto Rozo Gutiérrez trat der Ordensgemeinschaft der Montfortaner bei und empfing am 9. August 1959 die Priesterweihe. Papst Paul VI. ernannte ihn am 6. Mai 1977 zum Apostolischen Präfekten von Vichada.

Am 22. Dezember 1999 hob Papst Johannes Paul II. die Apostolische Präfektur Vichada auf und nahm gleichzeitig seinen Rücktritt an. Das Territorium der Präfektur ging im mit gleichem Datum errichteten Apostolischen Vikariat Puerto Carreño auf.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Geistlicher (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Apostolischer Präfekt
Montfortaner Pater
Kolumbianer
Geboren 1933
Gestorben 2019
Mann

José Aurelio Rozo Gutiérrez


مهند شاد أوغلو هو أحد الشخصيات الرئيسية لمسلسل نور، وهو شاب فاسد وأنيق وحفيد فكري بيك صاحب شركة شاد أوغلو العريقة والكبيرة للأزياء والملابس، ويعمل مديراً لهذه الشركة، وهو زوج الشخصية النسائية الرئيسية في المسلسل وهي نور شاد أوغلو. اسم الشخصية بالعربية (مهند شاد أوغلو)، وبالتركية (Mehmet) ويعني (محمد) بالعربية. أدى هذه الشخصية الممثل التركي كيفانتش تاتليتوغ وتم دبلجته إلى العربية باللهجة السورية بواسطة الممثل السوري مكسيم خليل.

أتراك خياليون
أصحاب أعمال خياليون
شخصيات مسلسل نور

مهند شاد أوغلو


Aceasta este o listă de regizori  de teatru din Republica Moldova în ordine alfabetică.

A
 Veniamin Apostol
 Nadejda Aronețkaia
 Băno Axionov

B
 Andrei Băleanu
 Daniil Bondarenko

C
 Eleonora Constantinov
 Alexandru Cozub

D
 Vitalie Drucec

F
 Mihai Fusu
 Silviu Fusu

G
 Valeriu Gagiu
 Alexandru Grecu
 Victor Gherlac

H
 Petru Hadîrcă

J

 Titus Jucov

M
 Veaceslav Madan

R
 Vitalie Rusu

S
 Sandri Ion Șcurea

T
 Tudor Țărnă
 Timofti Mihai

V
 Alexandru Vasilache
 Petru Vutcărău

Note

Vezi și
 Listă de regizori români de teatru

Regizori de teatru

Listă de regizori de teatru moldoveni


Hiperon (grč. hiper: preko, iznad + [elektr]on) je subatomska čestica građena od 3 kvarka od kojih je barem jedan čudni (strani, s-kvark), a druga dva mogu biti obični kvarkovi koji čine protone i neutrone: gornji (u-kvark) i donji (d-kvark). Hiperoni su otkriveni u razdoblju od 1947. do 1964. Nazivani su po grčkim slovima: lambda hiperon (Λ0), 3 sigma hiperona (Σ+, Σ0 i Σ−), 2 ksi hiperona (Ξ0 i Ξ−) i 1, posljednji otkriveni, omega hiperon (Ω−). Imaju polucjelobrojni spin i pridržavaju se Fermi-Diracove statistike. Međudjeluju jakom nuklearnom silom. Njihovo je vrijeme poluraspada oko jedne desetinke nanosekunde, a najčešće se raspadaju na lakše hiperone, protone, neutrone i mezone (na primjer Ω− → Ξ0 + π− ili pion, Ξ0 → Λ0 + π0, Λ0 → p+ ili proton p+ + π−, Σ+ → n0 ili neutron + π+). Svaki od 7 hiperona ima odgovarajuću antičesticu.

Popis hiperona

Bilješke:
 jer je stranost sačuvana jakim nuklearnim silama, donji hiperoni se ne mogu snažno raspasti. Međutim, oni sudjeluju u jakim nuklearnim silama.
 Λ0 se može rijetko raspasti putem ovih procesa:
Λ0 → p+ + e- + ve
Λ0 → p+ + μ- + vμ.
 Ξ0 i Ξ− poznati su i kao "kaskadni" hiperoni jer prolaze dvostepenim kaskadnim raspadom u nukleon.
 Ω− ima barionski broj +1 i hipernaboj −2, dajući mu stranost −3.

Nuklearne sile i mezoni

Otkriće mezona, najveći uspjeh u istraživanju kozmičkih zraka, nije došlo baš tako neočekivano za teoriju. Godine 1935. pretpostavio je japanski fizičar Yukawa da postoje "teški elektroni" s masom oko 100 do 200 puta većom od poznatog elektrona. Yukawina hipoteza nastala je primjenom kvantne teorije na nuklearne sile. Beta-radioaktivnost navela je već Ivanjenka i Heisenberga, pa Fermija, na misao da su sile između neutrona i protona u vezi s njihovim uzajamnim pretvorbama. Po Yukawi, pri pretvorbi jednog protona u neutron biva emitiran pozitivni teški elektron, a pri pretvorbi neutrona u proton negativni teški elektron. Shematski možemo te procese pisati:

Kod tih procesa ostaje, naravno, cjelokupan električni naboj sačuvan. Proces se može stvarno izvršiti samo ako se protonima ili neutronima dovede energija ekvivalentna masi teškog elektrona. U normalnim prilikama ne raspolažu atomske jezgre tolikih suvišnim energijama, i emisija mezona se ne primjećuje. Po Yukawi su elektroni, koji dolaze kod beta radioaktivnog raspada, rezultat raspada mezona.

Yukawina teorija dobila je moćan impuls otkrićem mezona. Nađeni mezoni imali su ona osnovna svojstva, koja je Yukawa odredio za svoje hipotetske čestice: masu 200 i spontani raspad na elektrone. Time se teorija nuklearnih sila najuže povezala s ispitivanjem kozmičkih zraka. Zbog svoje nestabilnosti mezoni ne mogu biti primarne čestice kozmičkih zraka. Oni moraju nastati u onim visokim slojevima atmosfere, gdje kozmičke zrake nalete s punom jakošću (intenzitetom). Pokusima su i na morskoj razini opaženi procesi da atomske jezgre, kad ih pogodi čestica kozmičkih zraka, izbacuju mnoštvo čestica, među njima i mezone. Emitirane grupe mezona čine vrlo prodorne pljuskove. Prodorne pljuskove opazili su 1938. Fussel, 1939. Braddick i Hensby, 1940. C. F. Powel i drugi. Oni se sastoje od grupe mezona koji su proizvedeni iznad Wilsonove komore. Pokusima su u samoj Wilsonovoj komori opažani procesi, gdje čestica kozmičkih zraka razbija atomsku jezgru na mnogo čestica. Isti takvi procesi nađeni su u "zvijezdama". Pri tim razbijanjima opažamo i mezone. Teorijski se to može objasniti na osnovu Yukawine hipoteze. Kozmička čestica privede naglo atomskoj jezgri golemu energiju. Visoko ugrijana atomska jezgra isparuje svoje sastavne čestice. Ali istodobno se munjevito vrše pretvorbe između neutrona i protona, a to daje pozitivne i negativne mezone.

Uska veza nuklearnih sila s otkrivenim česticama u kozmičkim zrakama učinila je Yukawinu teoriju vrlo privlačnom, i čitava teorija nuklearnih sila razvija se od 1939. u tom smjeru. Međutim, baš s tom uskom vezom počele su poslije nekoliko godina i glavne teškoće. Prema cjelokupnom znanju iz pokusa vrlo je vjerojatno da se primarne kozmičke zrake sastoje od protona. Broj mezona u gornjim slojevima atmosfere tako je velik da kozmički proton mora proizvesti prosječno jedan mezon, kad prođe sloj atmosfere jednak kao 1 metar vode. Čitava atmosfera jednaka je sloju vode visokim 13 metara.

Mezone prodorne komponente kozmičkih zraka možemo pokusima ispitivati na njihovu putu do Zemlje. Osnovna je činjenica da ti mezoni vrlo slabo uzajamno djeluju s materijom. Oni prolaze pravocrtno kroz debele slojeve olova, a da ih pri tom ništa ne zadesi. Ono slabo raspršenje mezona, koja se opaža, može se protumačiti Coulombovom električnom silom između mezona i atomskih jezgri.

Vidi se odmah, da ove dvije činjenice: snažno stvaranje mezona u gornjem sloju atmosfere i odsutnost uzajamnog djelovanja prodorne komponente s nukleonima među sobom proturječe. Svi osnovni procesi su povratni (reverzibilni). Koliko je vjerojatan proces u kojem protoni s nukleonima daju mezone, toliko isto mora biti vjerojatan povratni proces da mezoni iščeznu. Znamo kako su jake nuklearne sile i odatle, kako je jako uzajamno djelovanje između nukleona i mezona. Opažano uzajamno djelovanje između mezona prodorne komponente i nukleona je za faktor 1012 manje od uzajamnog djelovanja između nukleona i mezona u nuklearnoj teoriji, koja dobro objašnjava produkciju mezona u gornjem sloju atmosfere.

Za vrijeme Drugog svjetskog rata izveli su Conversi, Pancini i Piccioni, vrlo detaljne pokuse, kako bi ispitali uzajamno djelovanje između prodorne komponente i materije. Pokusni uređaj sličan je onom za određivanje vremena raspada mezona. Mezoni bivaju zaustavljeni u velikom bloku olova, željeza, ugljena ili drugog materijala. Pomoću povezanih brojača i magnetskog polja možemo razlučiti staze pozitivnih i negativnih čestica i tako zasebno proučavati što se događa s pozitivnim i negativnim mezonima. Što očekujemo za pozitivne mezone? Njih atomske jezgre odbijaju, pa oni ne mogu doći u blizinu nukleona. Oni se dakle moraju raspasti na elektrone. Rimski fizičari su to doista opazili. Drukčije ponašanje očekivali bismo od negativnih mezona. Njih atomske jezgre privlače. Usporeni negativni mezon u bloku vrlo brzo bi došao blizu nukleonima, gdje bi bio apsorbiran. Rimski fizičari međutim su našli da se u bloku ugljena negativni mezoni isto tako spontano raspadaju na elektrone kao i pozitivni. Uzajamno djelovanje između mezona prodorne komponente i nukleona sasvim je neznatno. No, kako da se tada objasni masovna nastajanja mezona u gornjem sloju atmosfere?

Godine 1947. opazili su Lattes, G. Occhialini i Powell u fotografskoj emulziji, nove mezone, koji se raspadaju na lakše mezone. Primarni mezon, koji je Powell označio slovom π, ulazi u emulziju i biva u njoj zaustavljen, što se jasno vidi po odebljanju staze na kraju. Zatim od tog kraja biva izbačen drugi mezon sa znatnom energijom od 4 MeV. Taj sekundarni mezon označio je Powell slovom μ. Iz zakona o sačuvanju impulsa proizlazi da u protivnom smjeru o μ mezona mora biti izbačena neutralna čestica, koja ne ostavlja traga u emulziji. Na osnovu mnoštva takvih fotografija, Powell je zaključio da omjer mase π mezona prema masi μ mezona mora biti 1,6. Masa neutralne čestice mora biti oko 90 puta veća od mase elektrona.

Malo poslije toga rezultata engleskih fizičara potvrdilo je otkriće umjetnog dobivanja mezona. Pomoću sinhrociklotrona u Berkeleyu dobivene su alfa-čestice s energijom od 300 MeV. Alfa-zrake su padale na ploče od C, Be, Cu ili U. Iz ploče izlaze tad brzi mezoni. Iz zakrivljenosti staze mezona u magnetskom polju izračunao se impuls sile mezona. Masa je umjetno proizvedenih mezona oko 300 puta veća od mase elektrona.

Taj rezultat potpuno se slaže s Powellovim opažanjem. Pretpostavimo li da su μ mezoni poznati mezoni prodorne komponente s masom 200, tad iz poznatog omjera masa π mezona i μ mezona, koji je jednak 1,6 proizlazi, da je masa π mezona jednaka 270. To se u granicama točnosti slaže s masom umjetno proizvedenih mezona.

Powell je opazio da se π mezoni dvojako ponašaju. Jedni, kao što smo vidjeli, raspadaju se na μ mezone. Staze drugih π mezona završavaju "zvijezdom". Ti π mezoni (pioni) izazivaju razbijanja atomskih jezgara. Ovo raznovrsno ponašanje π mezona lako možemo objasniti suprotnim električnim nabojem. Pozitivni π mezoni bivaju odbijeni od atomskih jezgri i, zaustavljeni, umiru poslije nekog vremena. Naprotiv, negativne π mezone privuče atomska jezgra, i oni reagiraju s nukleonima. Atomska jezgra apsorbira π mezon, dobiva time znatnu količinu energije i rasprsne se. Vidimo "zvijezdu". Ovi pokusi neosporno pokazuju da π mezoni imaju vrlo jako djelovanje s nukleonima.

Prema tim pokusima čini se vrlo vjerojatnim da pri naletu primarnih kozmičkih zraka na atmosferu nastanu najprije π mezoni. Primarni proton velike energije proizvede prosječno jedan π mezon pri prolazu sloja atmosfere jednake kao 1 m vode. Ti mezoni su vrlo kratkotrajni i raspadaju se poslije vremena od 10-8 s na lakše mezone, koji u nižim slojevima djeluju kao prodorna komponenta kozmičkih zraka. Pored raspada π mezona na μ mezon, opažana je i druga vrsta: da se π mezon raspadne na elektron i neutrino (CERN 1958.). Taj pokusni nalaz potvrdio je stara teorijska očekivanja, a osobito predodžbe o beta raspadu.

Nakon π mezona pronađeno je još više vrsta čestica s međumasama između protona i elektrona, a otkrivene su i teže čestice, hiperoni; svaka od tih vrsta točno je određena posebnom masom, vlastitim momentom vrtnje (spinom) i vremenom raspadanja. U pravilu te nove čestice vrlo kratko traju i vide se tek u pokusu nakon što su proizvedene sudarima brzih projektila na protone ili neutrone u atomskim jezgrama. Za stvaranje svake čestice mase m potrebna je dakako po Einsteinovom zakonu energija m∙c2 (ekvivalencija mase i energije), što za mezone traži akceleratore većeg električnog napona od 200 milijuna volti. Čestice koje se sudaraju s velikim energijama dolaze jedna drugoj vrlo blizu, pa je stvaranje novih, kratkotrajnih čestica u najužoj vezi sa strukturom elementarnih čestica, osobito nukleona. Suvremena teorija nastoji da sve to golemo mnoštvo elementarnih čestica sagleda pod jedinstvenim aspektima, i bilo je pokušaja da se sva ta raznolikost prikaže jedinstvenim poljem (Heisenberg), no konačno rješenje tog najdubljeg pitanja o strukturi materije pripada budućnosti.

Iz općih načela kvantne teorije može se zaključiti na veličinu mase čestica koje prenose sile između protona i neutrona. Promatrajmo jedan proton i neutron u trenutku emisije odnosno apsorpcije jednog virtualnog mezona odnosima neodređenosti:

neodređenost položaja jednaka je dosegu nuklearnih sila, približno jednako promjeru lakih jezgri, dakle 10-15 m, a neodređenost impulsa jednaka je umnošku mase emitiranog mezona i njegove brzine, približno jednake brzini svjetlosti c. Odatle izlazi da je doseg nuklearnih sila d jednak:

Kad stavimo za doseg nuklearnih sila iskustvenu poznatu veličinu, dobivamo da su mase kvanata polja koja prenose nuklearne sile upravo mase mezona. To nam kaže kako je suvremena mezonska teorija nuklearnih sila duboko ukorijenjena u osnovna načela kvantne fizike, no treba očekivati da će dalje istraživanje elementarnih čestica iznijeti i nove bitne aspekte.

Izvori

Fizika elementarnih čestica
Nuklearna fizika

Hiperon


Big Cedar bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Big Cedar (Idaho), im Idaho County
 Big Cedar (Oklahoma), im Le Flore County

Sonstiges:
 Big Cedar Bayou, Fließgewässer im Orleans Parish, Louisiana
 Big Cedar Run, Fließgewässer im Cambria County, Pennsylvania
 Big Cedar Island, Insel im Sussex County, Delaware

Siehe auch:
 Big Cedar Creek
 Big Cedar Lake

Big Cedar


Portal, diğer internet sitelerine bağlantıların, genellikle alfabetik olarak listelendiği site. Portal sözcüğü İngilizce kökenli olup ana kapı anlamına gelir. Pek çok içeriği bir arada bulunduran internet siteleri için kullanılır. İnternet ana kapılarında canlı haberler, söyleşi odaları, elektronik posta, alışveriş, çeşitli rehberler gibi birçok bölüm aynı anda yer alabilmektedir.

Ana kapı kavramı ilk kez, 15 Temmuz 1996 tarihinde MyYahoo! kişiselleştirilmiş ana kapı hizmetinin devreye girmesi ile hayatımıza girmiştir. Bu sitede, kullanıcılar kendi ilgi alanlarına göre profil oluşturmakta ve bu profil doğrultusunda kendisine en güncel bilgiler aramaya gerek kalmadan ulaştırılmaktadır.

Günümüzde yerli yabancı birçok örneği olan ana kapı siteler, Web 2.0. standartları dahilinde gelişmeye devam etmektedir.

İnternet portalları diğer standart arama motoru özelliklerinin yanı sıra elektronik posta, haberler, borsa, eğlence gibi hizmetler de sunuyor. Ayrıca portallar, şirketlerin müşterilerine uygun çoklu uygulamalar ve veritabanları sağlamasının da bir yolu. Bunlara Excite, AOL, İGoogle, MSN, Netvibes ve Yahoo! gibi internet portallerini örnek verebiliriz.

Kaynakça

İnternet terimleri

Web portal


El término apertura puede referirse:

 en óptica, a la apertura, un agujero o perforación a través de la cual pasa la luz;
 en ajedrez, a la apertura, la fase inicial del juego del ajedrez;
 en rugby, a la apertura, jugador de rugby ubicado en la línea de tres cuartos, encargado de distribuir y organizar el juego del resto de la línea y del equipo;
 en videografismo, a la apertura, secuencia audiovisual que presenta título y créditos;
 al Torneo de Apertura y Clausura, una de las fases en que se dividen las temporadas de muchas ligas de fútbol latinoamericanas, cada una con su propio campeón;
 a la Transición Española, periodo histórico durante el cual se lleva a cabo el proceso por el que España deja atrás el régimen dictatorial del general Francisco Franco, pasando a regirse por una constitución que consagraba un Estado social y democrático de Derecho;
 en Venezuela, al Movimiento Apertura, un partido político venezolano.

Apertura (desambiguación)


Glenea cancellata é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por James Thomson em 1865.

Referências

Borneo catalog 2005

cancellata
Coleópteros descritos em 1865

Glenea cancellata


Rosny-sous-Bois () is a commune in the eastern suburbs of Paris, France. It is located  from the centre of Paris.

It is the seat of the national centre of road information of the national gendarmerie.

Population

Heraldry

Transport
Rosny-sous-Bois is served by two stations on Paris RER line E: Rosny – Bois-Perrier and Rosny-sous-Bois.

Education
The commune has seven public primary school groups, with each having a preschool (maternelle) and an elementary school. There is also a private Montessori French-English bilingual primary school, Ecole maternelle privée «Les merveilles».

Secondary schools:
 Junior high schools: Albert Camus, Langevin-Wallon, Saint Exupery
 Senior high schools/sixth-form colleges: Lycée Charles de Gaulle and Lycée Professionnel Jean Moulin

Personalities
Selim Bouadla—footballer
Mamadou Diakité—footballer
Nicolas Douchez—footballer
Philippe Carlos—senior category manager
Soufiane Guerrab—actor
Loïc Lapoussin-footballer

See also
Communes of the Seine-Saint-Denis department

References

External links

Official website (in French)
Rosny-Rail: Railroad Museum of Rosny-sous-Bois (in English)

Communes of Seine-Saint-Denis

Rosny-sous-Bois


Elie Bufnea (n. 1897, Runc, județul Alba - d. 26 martie 1987) a fost un avocat transilvănean, ofițer al Armatei Regale Române în timpul Primului Război Mondial, care a s-a făcut remarcat atât prin contribuțiile sale la activitățile de organizare și de luptă ale Legiunii Române din Siberia în intervalul 1918-1920, cât și prin faptul că a fost autor al unor lucrări despre voluntariatul românesc în perioada Primei Mari Conflagrații și despre rolul acestuia în înfăptuirea Marii Uniri.

Biografie
Trăind în anturajul apropiat al familiei poetului Octavian Goga, s-a refugiat după începerea Războiului odată cu acesta în Regatul României, unde s-a încadrat în Armata Română.

În anul 1918 după ce în mod oficial a fost demobilizat, a fost trimis alături de alții transilvăneni în secret în Siberia, pentru a ajuta la formarea unui nou corp de voluntari dintre prizonierii români ai Armatei Austro-Ungare. De asemenea, alături de cei trimiși a avut rolul de a continua propaganda în rândul transilvănenilor prizonieri, astfel încât  aceștia să continue să se înroleze sau să se repatrieze în România.

După sfârșitul Primului Război Mondial a profesat în Regatul României meseria de avocat și a încercat prin conferințe, articole și cărți să facă cunoscute meritele voluntarilor ardeleni care au luptat pentru a face posibilă unirea Transilvaniei cu România.

Arestat de către regimul comunist din motive politice, a stat în închisoare în perioada 1948-1955. După eliberare, Elie Bufnea a continuat să scrie până la moartea sa, manuscrisele sale intrând alături de numeroase fotografii, jurnale de operații, hărți originale și liste, sub forma unui fond documentar în colecția Muzeului Unirii din Alba Iulia. După Revoluția Română din 1989, o ultimă carte i-a fost publicată postum.

Opere
 Voluntarii români în Siberia (1928)
 Cruciați, tirani și bandiți
 Vol I: În Rusia sovietelor (1931)
 Vol. II: În Siberia lui Kolceak (1942)
 F.I.D.A.C, Cuvânt comemorativ (1932)
 Das Rumänische Volk (1942)
 Pe drumuri japoneze (1942)
 Pățaniile unui caporal (1942)
 Transilvania și Românismul (1943)
 Cadastrul și cărțile funciare
 Revoluția de eliberare națională a Transilvaniei: Unirea,1914-1918 (2010, postum)

Referințe

Literatură suplimentară
 Ivan, Sabin; Elie Bufnea: Cu voluntarii români în Siberia (1917-1920); Memoria, Revista gândirii arestate, Nr. 30
 Cercetatoarea Ioana Rustoiu despre Elie Bufnea și colecția de bancnote din perioada Revoluției Ruse; youtube.com;
 Cercetătorii Gabriel și Ioana Rustoiu despre Colecția de bancnote rusești, stransă de Elie Bufnea; 14 ianuarie 2014; AlbaTV
 Șerban,I. I.; Un manuscris inedit despre activitatea lui Octavian Goga în România în anii Primului Război Mondial (I); Annales Universitatis Apulensis. Series Historica, 2002, 6, nr. 1; pp. 187–196
 Țimonea, Dorin; Elie Bufnea, un simplu erou din Primul Război Mondial. Odiseea voluntarilor români în Siberia și Extremul Orient ; historia.ro
 Eroii Neamului Serie nouă, Anul II Nr. 4 (5), Dec. 2010
 Șichet, Voicu; Manifestul de la Darnița - prolog al Marii Uniri de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918; pp. 10-13
 Câmpean, Viorel; Voluntari sătmăreni în Legiunea românească din Siberia; pp. 14-16
 Popescu George - redactor; Spânu, Alin; Tănase, Tiberiu - invitați;  Frontul invizibil românesc 1914-1919. Partea I; 29 martie 2016; Radio România Actualități

Legături externe
 Dănuț Zuzea. "Elie Bufnea, povestea necunoscutului erou român din Primul Război Mondial."  Adevarul, 20 iulie 2016
 Dorin Timonea. "Răzbunarea comuniștilor împotriva eroului Elie Bufnea: șase ani de închisoare pentru că a scris despre lupta soldaților români contra bolșevicilor." Adevarul, 14 februarie 2016
 Elie Bufnea la enciclopediaromaniei.ro

Nașteri în 1897
Decese în 1987
Avocați români
Ofițeri români
Oameni din județul Alba
Victime ale regimului comunist din România
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Ordinul "Ferdinand I"
Voluntari români în Primul Război Mondial

Elie Bufnea


Atotoztli II. ili Huitzilxochtzin (nahuatl. Atotoztli, Huitzilxōchtzin) (? - ?, o. 1472.), astečka princeza, kćerka tlatoanija Tenochtitlana Montezume I. i Chichimecacihuatzin I., kćerke Cuauhtototzina, vladara Cuauhnahuaca. Bila je supruga Itzcoatlova sina Tezozomoca s kojim je imala trojicu sinova, koji su s vremenom postali astečki carevi: Axayacatl, Tizoc i Ahuitzotl.

Postoji pretpostavka da je vladala kao regentkinja u razdoblju 1466. – 1472., odnosno tijekom zadnje dvije godine vladavine svoga oca i prvih nekoliko godina vladavine svoga sina Axayacatla.

Princeze i prinčevi Tenochtitlána
Asteci

Atotoztli II.


වඩාත් පුළුල් ලෙසින් පාපන්දු නමින් හැඳින්වෙන,  සම්මේලන පාපන්දු යනු,  ගෝලාකාර පන්දුවක් භාවිතයෙන්,  ක්‍රීඩකයන් එකොළොස් දෙනෙකුගෙන් සමන්විත කණ්ඩායම් දෙකක් අතර ක්‍රීඩා කෙරෙන  කණ්ඩායම් ක්‍රීඩාවකි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

සම්මේලන පාපන්දු  නාමකරණය
පන්දු ක්‍රීඩා
පාපන්දු කේත
සම්මේලන පාපන්දු නීති
එංගලන්තයෙන් ජනිත වූ ක්‍රීඩා
 කායික අධ්‍යාපනය
පාපන්දු

සම්මේලන පාපන්දු


Sokratova smrt (fra. La Mort de Socrate) je slika Jacquesa-Louisa Davida iz 1787. godine koja prikazuje smrt grčkog filozofa Sokrata kako ju je opisao Platon u svom djelu Fedon (o besmrtnosti duše). Naime, Sokrat je bio osuđen na smrt zbog "iskvarivanja" Atenske mladeži svojim učenjem, te mu je dan izbor između izgnanstva, čime bi se odrekao svog učenja, i smrti ispijanjem kukute. Sokrat je iskoristio svoju smrt kao posljednju lekciju svojim učenicima te je mirno prihvatio smrt, što Platon spominje i u svojim djelima Eutifron (o pobožnosti), Apologija (obrana Sokratova) i Kriton (o poslušnosti zakonima).
Jacques-Louis David ovom slikom na svoj način daje moralnu pouku francuskim revolucionarima kako se treba za ideje boriti i umirati. Sokrat, koji se sprema ispiti kalež s otrovom, prikazan je ovdje ne samo kao primjer antičke vrline, već i kao osnivač "religije razuma", lik sličan Kristovom (u prizoru na slici sudjeluje dvanaest učenika).

Odlike

Sokrat je prikazan u trenutku uzimanja kaleža s otrovom od učenika, dok lijevom rukom pokazuje prema nebu kao znak poštovanja prema bogovima i besmrtnosti duše. Sokrat svjesno poseže za kaležom dok ravnodušno nastavlja govoriti o onome što je odista bitno, o idealima i ciljevima. Ovaj njegov položaj ruke snažno podsjeća na prikaz Platona na Rafaelovoj slici Atenska škola.
Kompozicija slike je horizontalna i širi se kao kakav antički reljef, paralelno s planom slike. Likovi su također modelirani hladnim koloritom i crtežom kao temeljnim likovnim elementom, te se doimaju čvrsti i nepomični poput kipova. Sokrat i njegovi učenici, među kojima je najpoznatiji Platon, su naslikani u jednostavnom arhitektonskom okruženju i izrazito hladnom koloritu. Dubina prostora naglašena je prikazom detalja iz susjedne sobe koja se nazire kroz lučni otvor na zidu. Osvijetljenje je oštro i baca precizne sjene, čime detalji na slici, poput ruku, nogu i namještaja, izgledaju jako realistično.

David je se potpisao na dva mjesta na slici; inicijale je stavio ispod lika Platona (prvi slijeva, sjedi okrenut leđima) kako bi odao počast njegovom djelu po kojemu je temeljena slika, dok je svoj puni potpis smjestio ispod lika Kritona koji suosjećajno steže Sokratovo bedro, jer se najviše identificirao s tim likom. Naime, David se osjećao kao osoba koja se čvrsto drži za moralne vrijednosti koje predstavlja Sokrat.

Bilješke

 Europe in the age of enlightenment and revolution, katalog, Metropolitan Museum of Art

Vanjske poveznice
 Google Art Project The Death of Socrates
 Web Gallery of Art The Death of Socrates

Slike Jacquesa-Louisa Davida
Slike u muzeju Metropolitan
Slike iz 18. stoljeća

Sokratova smrt


Le Chamberlain 4490 est un modèle de tracteur agricole produit par l'entreprise australienne .

Le tracteur est l'un des derniers produits par Chamberlain et le plus puissant de la gamme « 90 » avant que le constructeur ne ferme son usine en 1986. Destiné au marché national et d'une puissance maximale de , il est construit à .

Historique
Le fabricant australien de matériel agricole  apparaît sur le marché australien en 1949 et ses productions sont destinées aux agriculteurs nationaux. En 1970, John Deere prend le contrôle de l'entreprise et impose rapidement le montage de ses moteurs sur les tracteurs australiens.

En 1984, Chamberlain propose une ultime gamme de quatre tracteurs, les 4090, 4290, 4490 et 4690. Bien qu'ils soient badgés Chamberlain, ils sont produits par Chamberlain-John Deere et sont aux couleurs verte et jaune du constructeur américain. Leur production cesse en 1986, l'usine Chamberlain de Welshpool fermant ses portes et John Deere commercialisant en Australie ses propres tracteurs.

Le Chamberlain 4490, troisième modèle de cette gamme, n'est produit qu'à .

Caractéristiques
Le Chamberlain 4490, comme les autres tracteurs de cette gamme, est étudié en fonctions des exigences des agriculteurs australiens. Il est simple, robuste, d'un coût abordable, dépourvu des équipements qui ne sont pas utiles sur les grandes exploitations extensives et conçu pour la traction des outils et matériels.

Le tracteur est motorisé par un groupe fourni par John Deere. Ce moteur Diesel à six cylindres (alésage de  pour une course de ) en ligne, à injection directe, possède une cylindrée totale de . Équipé d'un turbocompresseur, il développe une puissance maximale de  au régime de .

La boîte de vitesses comporte trois rapports avant et une marche arrière, avec deux gammes et un amplificateur de couple « Hi-Lo », soit au total douze vitesses avant et quatre vitesses arrière. La vitesse maximale du tracteur est de .

L'équipement standard comprend une cabine confortable disposant de l'air conditionné, une prise de force arrière tournant à . Un pont avant moteur, un relevage arrière et une prise de force  font partie des options proposées.

La masse à vide en ordre de marche, hors options, s'établit à . Pour pouvoir opérer pendant de longues journées sur des exploitations étendues, le tracteur possède un réservoir pouvant contenir de  de gazole.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Tracteur agricole

Chamberlain 4490


Elli ("starost") personifikacija je starosti u nordijskoj mitologiji. Spomenuta je u Gylfaginningu (dio Mlađe Edde).

Prema Gylfaginningu, bogovi Thor i Loki te smrtnik Þjálfi otišli su u Jötunheimr (zemlja divova), gdje su u dvorcu diva Útgarða-Lokija bili iskušani od divova. Elli, koja predstavlja starost, iskušala je Thorovu snagu. Ona i Thor su se hrvali te je Elli pobijedila.

Premda Elli nije spomenuta u drugim postojećim izvorima koji se tiču nordijske mitologije, značajno je to da nordijski bogovi moraju jesti Idunine jabuke kako bi ostali mladi.

Izvori i bilješke

Nordijska mitološka stvorenja

Elli


Os XIX Jogos Insulares (também conhecido como 2023 NatWest Island Games, por motivos de patrocínio) serão realizados em Guernsey, parte das Ilhas do Canal, entre os dias 8 e 14 de julho de 2023. O evento seria iniciantemente realizado em 2021, mas foi adiado devido à pandemia de COVID-19. Esta será a terceira vez que Guernsey sediará os jogos, sendo a primeira em 1987 e a segunda em 2003.

É esperado que 24 ilhas enviem delegações para competirem nas diferentes modalidades do torneio, totalizando aproximadamente 3000 atletas.

Anfitrião

Inicialmente, as Ilhas Faroé foram escolhidas para sediar os jogos. Entretanto, no início de 2015 eles anunciaram sua desistência. Em julho de 2016, a Assembleia Anual Geral dos Island Games decidiu, de maneira unânime, pela transferência dos jogos para Guernsey.

A presidenta do comitê organizador de Guernsey será a Dama Mary Perkins, auxiliada por Peter Vidamour como diretor esportivo e Ian Damarell como diretor financeiro. O conselheiro da International Island Games Association (IIGA) será Eric Legg.

Ilhas Participantes
É esperado que 24 entidades insulares da IIGA, provenientes de Europa, Atlântico Sul e região do Caribe, participem nos jogos, sendo elas:

  Åland
  Alderney
  Anglesey
  Bermuda
  Frøya
  Gibraltar
  Gotland
  Gozo
  Groelândia
  Guernsey (Anfitrião)
  Hitra
  Ilha de Man
  Ilha de Wight
  Ilhas Cayman
  Ilhas Faroé
  Ilhas Malvinas
  Ilhas Ocidentais
  Jersey
  Minorca
  Orkney
  Saaremaa
  Santa Helena
  Sark
  Shetland

Programa esportivo
A expectativa é que o programa esportivo seja feito de maneira semelhante ao da edição de 2019, entretanto, os esportes incluídos nessa edição podem sofrer alterações. Assim, o programa esportivo deve ser feito da seguinte forma:

Os números entre parênteses indicam o número de disputas de medalha em cada esporte.

  Atletismo (42) (detalhes)
  Badminton (6) (detalhes)
  Basquete (2) (detalhes)
  Ciclismo (20) (detalhes)
  Futebol (2) (detalhes)
  Golfe (4) (detalhes)
 Indoor Bowls (3) (detalhes)
  Natação (45) (detalhes)
  Tênis (7) (detalhes)
  Tênis de Mesa (7) (detalhes)
  Tiro com arco (14) (detalhes)
  Tiro Esportivo (43) (detalhes)
  Triatlo (5) (detalhes)
  Vela (3) (detalhes)

Calendário

<div align=center>
{| class=wikitable style="margin:0.5em auto; font-size:90%;position:relative;width:75%;"
|-8
|style="width:2.5em; background:#00cc33; text-align:center"|CA||Cerimónia de abertura
|style="width:2.5em; background:#3399ff; text-align:center"|●||Competições desportivas
|style="width:2.5em; background:#ffcc00; text-align:center"|1||Medalhas de ouro
|style="width:2.5em; background:#ee3333; text-align:center"|'CE||Cerimónia de encerramento
|}

</div><noinclude>

Sedes

Quadro de medalhas Atualizado em 9 de julho de 2023''

Jogos Insulares de 2023
Jogos Insulares
Eventos multiesportivos de 2023

Jogos Insulares de 2023


Hans lensgreve Schack (født 12. december 1852 på Schackenborg, død 28. januar 1905 sammesteds) var en slesvigsk godsejer.

Han var søn af lensgreve Otto Didrik Schack og dennes første hustru og arvede i 1856 Grevskabet Schackenborg og det Seekamp'ske Fideikommis, som blev administreret, indtil Hans Schack blev myndig. Efter den 2. Slesvigske Krig i 1864 blev landsdelen, hvor grevskabet var beliggende, preussisk. Han var fra 1866 til 1871 på det Vitzthumske Gymnasium i Dresden, studerede jura ved universitetet i Kiel og universitetet i Göttingen og tog 1874 referendareksamen. Han blev 1876 reserveofficer ved det preussiske Husarregiment Nr. 16. overtog 1875 styrelsen af grevskabet og sine øvrige godser, hvor han gennemførte overgangen fra arvefæste til ejendom; købte 1884 det tidligere adelige gods Solvig og 1897 gården Store Tønde.

Den 23. november 1880 ægtede Schack på Lerchenborg Henny Louise Vilhelmine komtesse Lerche-Lerchenborg (født 14. september 1858 på Lerchenborg, død 30. september 1930 i Valby), datter af Christian Albrecht greve Lerche og Cornelia Emma Sophie Louise Tillisch. Hans søn Otto Didrik Schack overtog grevskabet, mens en anden søn, Christian Schack, deltog i 1. verdenskrig. En tredje søn, Erik Hans Schack, blev diplomat.

Schack havde fra ungdommen af studeret ægyptologi og nåede frem til at blive en af de mest fremragende forskere på dette felt. Fra 1898 var han medarbejder af den ægyptiske ordbog og udgav bl.a. Aegyptologische Studien (1893-1902).

Kilder
 Danmarks Adels Aarbog 1932

Eksterne henvisninger

Hans
Lensgrever fra Danmark
Godsejere fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Sønderjylland (i Danmark)
Jurister fra Tyskland
Officerer fra Preussen
Ægyptologer
Personer i Dansk Biografisk Leksikon

Hans Schack (1852-1905)


تاريخ منطقة جيجل تُحدد منطقة جيجل التاريخية بمستطيل تمتد أطرافه الشمالية من مصب وادي بوغريون وسط خليج بجاية إلى رأس العشايش غرب مدينة القل، أما الجهة الجنوبية فتمتد أطرافه من السفوح الجنوبية لجبال بابور شمال العين الكبيرة إلى السفوح الشمالية لجبال سيدي إدريس شمال القرارم.
هذا المستطيل أغلب أراضيه جبلية وسهوله محدودة جدا لا تتجاوز العشرة في المائة من مجموع مساحته. فالمنطقة عبارة عن كتلة جبلية وهضبية متعددة الأشكال، محصورة بين واديين عميقين أثناء اختراقهما للجبال الصخرية. ومن الناحية الغربية وادي بوغريون الذي يفصلها عن جبال البيبان الشرقية، فهو ينبع من هضاب سطيف ويصب في وسط خليج بجاية.

الناحية الشرقية
أما من الناحية الشرقية فيفصلها وادي الرمال عن الكتلة الجبلية الواقعة جنوب القل. وهو ينبع من الهضاب الواقعة جنوب وغرب مدينة قسنطينة ويصب في البحر شرق مدينة جيجل.
والواديان يتشابهان في الفجاج والعوائق أثناء اختراقهما للجبال الصخرية في عدة مواقع، وعلى الأخص في نواحي خراطة المعروفة بشعاب «الاخرة» بالنسبة لوادي بوغريون، ونواحي سيدي معروف المعروفة بـ «بين الغدر».
وتعد جبال منطقة جيجل جزءا مهما من الأطلس التلي الممتد من الحدود المغربية إلى الحدود التونسية. وأهم جبالها من الناحية
الجنوبية السلاسل الجبلية بابور، شينقرا تمزكدة، زواغة، سيدي معروف، سيدي إدريس، وهي أكثر ارتفاعا من السلاسل الشمالية، إذ يصل ارتفاع بعضها إلى أكثر من ألفي متر.رز

الناحية الشمالية
أما من الناحية الشمالية التي تطل على البحر، فأهمها سلاسل تابابورت، وإراقن، وبوحنش، وتاكسانة، وبوعزة، والشحنة، وتمضلامت وسدات وتافرطاست، ومرتفعات مشاط، وبوالنغرة جنوب غرب رأس بوقرعون، فهذه الجبال وما يتفرع عنها من سلاسل جبلية عديدة كلها مكسوة بالغابات الكثيفة المتنوعة بالأشجار والشجيرات والنباتات.
أما هضاب المنطقة فأغلبها يتركز في السفوح الجنوبية التي تمتد من العين الكبيرة شمال سطيف إلى جنوب مدينة سكيكدة، وهي خارجة عن نطاق دراستنا.
أما من الناحية الشمالية فهضابها قليلة، لأن جبالها محدودة، تبدأ في الارتفاع من مياه البحر ماعدا الجبال المحيطة بسهل جيجل، فتتكون في سفوحها هضاب ضيقة محيطة بسهل جيجل.ونفس الشيءبالنسبة للسهول، فهي محدودة لا تتعدى بطون الأودية ومصباتها، مثل مصبات وادي جنجن ووادي النيل الذين يشكلان سهل جيجل الضيق، ومصبي الوادي الكبير ووادي الزهور. وهذا يتعلق بالناحية الشمالية، أما من الناحيتين الجنوبية والشرقية فتوجد سهول مجاورة خارجة عن منطقة جيجل المحددة، لكنها مهمة جدا، لخصوبة أراضيها، ولأنها لعبت دورا أساسيا في تاريخ المنطقة، وهي السهول المعروفة ب«السرا» شمال سطيف والعلمة وشلغوم العيد وأحواض فرجيوة والقرارم وديدوش مراد.
هذه التضاريس الجبلية المتداخلة تخترقها وديان وشعاب عميقة ومتعددة تجري فيها المياه في كل فصول السنة، بعضها يتجه من الجنوب إلى الشمال مثل الواديين الكبيرين الذين أشرت إليهما أنفا، بوغريون والرمال، وبعضها يتجه من الغرب إلى الشرق، مثل وادي جنجن الذي ينبع من جبال بابور، ويتجه شرقا بين السلسلتين الجبليتين: إراقن، تاكسانة، وشينقرا وتمزكيدة ثم ينزوي شمالا قرب مدينة جيملة، ويصب في البحر شرق مدينة جيجل.
أما أغلبها فهي وديان قصيرة لا يتجاوز طولها العشرين كيلومترا، وهي جميعها- باستثناء وادي جنجن وبويطان- تتجه مباشرة من منبعها في قمم الجبال إلى مصبها في البحر، أي من الشمال إلى الجنوب، وأهمها وديان زياما منصورية وكليلي، وتازة، وكسير، هذه الوديان تصب في البحر غرب مدينة جيجل.
أما التي تصب شرقها فأهمها وديان جنجن، النيل، سيدي عبد العزيز، الرمال، وادي زهور. وبالإضافة إلى هذا هناك بعض الوديان الداخلية التي تشكل روافد هامة قرب جيملة، ووادي بوقرعون والشقفة اللذان يصبان في وادي النيل شمال الشقفة بالقرب من البحر، ووادي يرجانة الذي يصب في وادي الرمال بالعنصر وووادي بويطان الذي يصب كذلك في وادي الرمال قرب سيدي معروف.

السكان

سكان المنطقة قبل الاحتلال الفرنسي
إن الموقع الجبلي لمنطقة جيجل وشكل تضاريسها وتغطيتها بالغابات الكثيفة وكثرة الحيوانات المفترسة التي توجد بها كالأسود والنمور والضباع وغيرها التي كانت تجوب جبالها ووديانها وشعابها، في العصور القديمة والتي استمر وجودها إلى العهد الفرنسي حسبما ذكرته الكتب والصحف الفرنسية الصادرة حينذاك. هذا الموقع الطبيعي القاسي آخر تعميرها بالسكان إلى نهاية القرون الوسطى، وهذا باستثناء بعض الجيوب الساحلية المحدودة، أو الأطراف الجنوبية المطلة على السهول العالية شمال سطيف والعلمة هذا في نهاية العصور الوسطى، أما بعدها فيؤكد الفرنسيون في وثائقهم الإدارية وإحصائياتهم اكتظاظ المنطقة بالسكان (سنتعرض إلى هذا الجانب لاحقا) مع فراغ السهول القريبة منها نسبيا، كما يدعون بأنهم ليسوا السبب كله في حشد السكان بالجبال بعد ثورة المقراني، بل كانوا من قبل يفضلونها على السهول.
لا أحد كان يعرف القليل أو الكثير عن سكان المنطقة الجبلية الممتدة من بجاية إلى عنابة، لا عن أصولهم ولا عن عددهم ولا عن معيشتهم ولا حتى عن أسماء قبائلهم وعشائرهم، وعلى الأخص قبل الاحتلال الفرنسي سنة 1830، لأن الإنسان الذي يكون قد سكنها قبل العصور الوسطى لم يترك لنا أي اثر يذكر، ففيما يخص إنسان ماقبل التاريخ، لم نسمع أو نقرأ إلى حد الآن أية اكتشافات لذلك الأنسان الذي يترك أثاره عادة في المغارات والكهوف، وهي كثيرة بجبال المنطقة، باستثناء تلك الاكتشافات المحتشمة القريبة من مدينة جيجل في مغارة تازا وهضبة بني قايد المطلة على مدينة جيجل.
أما في العصر التاريخي ومن ضمنه العهد الإسلامي الذي يعد آخر العهود (770-1830م)فلا نجد مواقع أثرية مادية تذكر، وحتى مدينة جيجل أزال بعض أثارها الاستعمار الفرنسي بعد احتلالها سنة 1839، وأتم بقيتها زلزال 1856. ونفس الشيء بالنسبة للآثار الفكرية المكتوبة مثل النصوص التاريخية أو الأشعار الشعبية المسجلة، ماعدا الأساطير الشفاهية المتوارثة عبر الأجيال.
هذا على المستوى المحلي، أما على المستوى الوطني أو العربي الإسلامي وففي هذا المعنى يقول الدكتور صالح بن قربة في محاضرة ألقاها بجيجل سنة 1968" على الرغم من كثرة ماألفه المؤرخون المسلمون من كتب في التاريخ والخطط والطبقات والجغرافيا والرحلات والفقه والحسبة والأدب والموسوعات والمعاجم المختلفة، فإن مدينة جيجل لم تحظ باهتمام هؤلاء المؤرخين سواء أكانوا مغربة أو مشارقة بحيث لا تستوقف الباحث...إلخ.
وفي الأخير لخص المحاضر، الإشارات التي عثر عليها في كتب المؤرخين العرب المسلمين التي تبدأ مع المؤرخ ابن الأثير في كتابه الكامل في التاريخ إذ يقول:" حظيت جيجل بقسط وافر في كتاب ابن الأثير حيث أشار إليها في أحداث سنة 537ه-1148م بقوله:

هذا فيما يخص مدينة جيجل عاصمة الإقليم، أما أقليمها الجغرافي فإن أول إشارة مباشرة لسكان الإقليم، حسب المحاضر سالف الذكر، قد وردت في كتاب الحسن الوزان المعروف ب" ليون الإفريقي" في كتابه المشهور"وصف إفريقيا" الذي ألفه في القرن السادس عشر في بداية العهد العثماني، إذ يقول فيه:

يعد هذا النص - أول وصف مباشر لسكان إقليم جيجل قبل القرن السادس عشر. وفي هذا الصدد لا بد من التعرض للمجلد السادس من تاريخ ابن خلدون المعروف بكتاب" العبر وديوان المبتدأ والخبر" الذي ألفه في القرن الرابع عشر وأفرده تقريبا للحديث عن أصول سكان شمال أفريقيا وتحركهم. وقد ركز أكثر على سكان الجزائر' حيث تحدث فيه بالتفصيل عن القبائل البربرية وجذورها وبطونها وتفرعاتها من بداية العصور التاريخية إلى عهده. وكذلك القبائل العربية التي جاءت أثناء الفتح في القرن الثامن الميلادي أو الهلالية التي جاءت في القرن الحادي عشر الميلادي. وخلاصة ما قاله ابن خلدون عن سكان منطقة جيجل منذ بداية العهد الإسلامي في القرن الثامن إلى عهده في القرن الرابع عشر تحت عنوان: الخبر عن كتامة من بطون البرانس هي قوله:(وكانت تلك المواطن بلاد مذكورة لهم... ومجالات تقلبهم مثل إيكجان، سطيف، والقل وجيجل...إلخ).وأهم جملة وردت في نص ابن خلدون حول سكان المنطقة هو انتسابهم من حيث الاصل إلى بطن من بطون كتامة المعروفة في عهده، وهذا عكس مافعله أثناء تعرضه لبطون زواوة، فقد ذكر عدة بطون ما زالت إلى اليوم بأسمائها مثل بني مليكش وبني مشدالة وبني مكلات وبني غبرين وبني راثن وغيرهم. وفي هذا المعنى يقول مبارك الميلي في الجزء الثاني من كتابه تاريخ الجزائر في القديم والحديث:

إن الاحتمال الثاني الذي ذكره مبارك الميلي وهو: قلة خبرة ابن خلدون بالمنطقة صحيح، لأنه ذكر بنفسه في صفحة 264 من المجلد السادس من كتابه أثناء حديثه عن زواغة القريبة من ميلة، حيث قال:"

فإذا كانت زواغة القريبة من ميلة وقسنطينة ومن البسائط (السهول)لا يعرف عنها شيئا، فما بالك بالقبائل الجبلية".هذا الإحتمال وارد، لكن الاحتمال الأقرب إلى المعقول والذي تؤيده انعدام الأثار المادية وشحة المعلومات التاريخية الوطنية والعربية الإسلامية هو الاحتمال الثاني الذي ذكره مبارك الميلي وهو: قلة شأن سكان المنطقة، لأنها في عهد ابن خلدون (القرن الرابع عشر الميلادي) لا شأن لها فيما يخص وضعها السكاني، لأنها ما زالت غابات وأحراش وجبال غير مأهولة بالسكان. أما أطرافها الشمالية والجنوبية، أي سفوح الجبال فربما بدأ التسلل إليها أثناء تعاقب الغزاة، وعلى الأخص الرومان والوندال والبيزنطيون قديما والفرنسيون حديثا.أما أعماقها التي وجدها الفرنسيون بعد احتلالهم لها سنة 1839 فهي كثيفو جدا بالسكان، (كما سنتعرض له لاحقا)، وأكبر الاحتمالات عندي أن التعمير بدأ كذلك بطريقة فردية طلبا للأمن من ظلم الحكام أو فرارا من عقابهم أو من دفع أنواع الضرائب أو من هجومات الجماعات البشرية المضادة.
وقد بدأ التسلل حسب تقديري في القرن الثاني عشر، واستمر على نفس الوتيرة حتى القرن التاسع عشر، وقد بدا ذلك التسلل إلى الجبال الامنة نتيجة للفوضى التي تعقب قيام وسقوط الدول التي تصارعت على حكم المنطقة، (الفاطميون، الحماديون، الموحدون، الحفصيون والعثمانيون)بالإضافة إلى الزحف الهلالي فهِلاء المتسللون الأوائل يعدون النواة الأولى لسكان المنطقة، أي الجد الأول للقبائل والاعراش والعشائر الكثيرة التي عمرت جبال وهضاب المنطقة خلال العهد العثماني (1513-1830).إذ لم ترد تلك القبائل والعشائر في أمهات كتب التاريخ العربية الإسلامية التي ظهرت قبل القرن السادس عشر، وسنعرف أسماء تلك القبائل التي تشكلت بعد القرن السادس عشر بعد احتلال المنطقة من طرف الجيش الفرنسي سنة 1839م.

سكان منطقة جيجل بعد الاحتلال الفرنسي
إذا كان العهد الإسلامي شحيحا بالمعلومات التاريخية حول منطقة جيجل، فإن العهد الفرنسي ثري بها. ففي ظرف 50 سنة (1875-1925)ألفت خمسة كتب حول منطقة جيجل وإقليمها الجغرافي. وكان أول كتاب ظهر هو: كتاب تاريخ مدينة جيجل لشارل فيرو. وقد سبقت هذ الكتاب الجريدة الرسمية التي كانت تصدرها الولاية العامة بالجزائر فابتداء من 1865م بدأت تنشر معلومات تاريخية عن كل عرش جزائري أثناء تطبيق القانون المعروف بسيناتوس كونسيلت. وابتداء من 1867 بدأت تنشر تقارير مفصلة عن قبائل وعشائر منطقة جيجل، وكانت تتناول في تلك التقارير أصول سكان كل قبيلة أو عشيرة وعدد أفرادها ونشاطها الفلاحي ووسائل الإنتاج ونوع المسكن والنشاط التجاري وبعض العادات والتقاليد التي كانت تسود المنطقة والمستوى الثقافي والحضاري والعلاقة التي كانت تربطها بالسلطة العثمانية، وحتى العلاقة بين القبائل والأعراش. وكانت تلك المعلومات تؤخد، حسب إدعاء معديها، من أفواه شيوخ القبائل. وتعد تلك المعلومات، حسب نظري هي أول معلومات تاريخية مكتوبة عن تلك القبائل. وقد اعتمد شارل فيرو، سالف الذكر، على تلك التقارير، وربما من المشاركين في إعدادها، لأنه نقل بعضها حرفيا في كتابه المشار إليه سابقا.
وبناء على ذينك المصدرين، وتقارير الجريدة الرسمية وكتاب شارل فيرو، سالف الذكر، سنتعرض لاحقا لتقارير بعض أعراش المنطقة كما نشرتها الجريدة الرسمية الاستعمارية لنستخلص منها-ولو بحذر- بعض المعلومات التي تعد أولية بالنسبة لتاريخ تلك الأعراش، كما نستخلص منها أصولهم.
وقد وجد الفرنسيون هذه الاعراش موزعة في هضابها وجبالها بكثافة حسب إدعائهم. وقد زادوها اكتظضظا وكثافة بعد احتلالهم لمدينة جيجل سنة 1839م وميلة وفرجيوة سنتي 1838و 1839 وما تلا ذلك من اغتصاب ومصادرة للأراضي السهلية وقتل وتشريد أصحابها واظطرار ما تبقى منهم إلى الفرار والاختفاء بالجبال، وبعدها تغرس تلك الأراضي المغتصبة بالمستعمرات الاستيطانية الأوربية. وخلاصة القول إن الكثافة السكانية المرتفعة جدا للمنطقة الجبلية الممتدة من بجاية إلى سكيكدة والتي استمرت في كثافتها واكتظاظها إلى سنة 1954 تعود كلها في جميع العهود إلى أسباب استعمارية الغزاة الأجانب) أو إلى ظلم الحكام المحليين.
 اهتمام الفرنسيين بسكان المنطقة
لقد اهتم الفرنسيون بتاريخ سكان منطقة جيجل بعد الاحتلال، مثل اهتمامهم بجميع المناطق الجزائرية، بالوصف والبحث والتحليل من حيث أصولهم وعاداتهم وتقاليدهم ومعيشتهم ومسكنهم ومستواهم الفكري والوازع الديني لديهم. لكن كانت تحليلاتهم للأحداث
التاريخية تفتقر إلى الموضوعية في الكثير من المواضيع، وعلى الأخص خلال العهدين الإسلامي والعثماني، وكذلك كان تفسيرهم مغرضا لبعض العادات والتقاليد، مثل تفسيرهم للاحتفال برأس السنة في 11 جانفي واحتفالهم بعيد الربيع، بأنهما من عادات مسيحيتهم التي كانت قبل اعتناقهم للإسلام قبل القرن الثامن.كما أن لجوءهم للسكن في أعماق الجبال كان نتيجة لفرارهم من الجيوش الإسلامية التي كانت تفرض عليهم اعتناق الديانة الإسلامية. ومن هنا نلاحظ تفسيراتهم المغرضة، لأن الجيوش الإسلامية لم تدخل إطلاقا الشريط الساحلي الممتد من بجاية إلى عنابة، وأن السكان قد اعتنقوا الإسلام عن طريق الاحتكاك فقط. وهذا قليل من كثير، ورغم ذلك فلا يخلو الكثير من المعلومات من الصحة، مثل بعض العادات ووصف السكن ووسائل الإنتاج وتربية النحل والحيوانات والأفراح والأحزان وبعض العادات والتقاليد، لأن تسعين في المائة منها بقيت كما ذكروها دون تغيير يذكر حتى سنة 1954، أي إلى بداية الثورة كما سيأتي ذكره.'''

المراجع

1- تاريخ جيجل قديما وحديثا - تاليف : خنوف علي - نشر سنة 2007-

ولاية جيجل

تاريخ منطقة جيجل


Smil mand! er en børnefilm fra 1972 instrueret af Aase Schmidt efter manuskript af Charlotte Strandgaard.

Handling
Om kostskoledrenge i den tidlige pubertet. Hovedpersonen Ole er kommet på kostskole, efter at hans mor er blevet alene. Han finder snart ud af, at de andre drenge også har deres problemer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1972

Smil mand!


Joachim Nimtz (* 27. Juli 1957 in Kamenz) ist ein deutscher Schauspieler.

Leben und Karriere
Nimtz machte eine Ausbildung an der Hochschule für Schauspielkunst "Ernst Busch" Berlin.

Sein Kinodebüt hatte Nimtz 1983 in Fariaho von Roland Gräf. Außerdem spielte er 1989 in Verbotene Liebe mit. Weitere Kinofilme wie Parkour (2008) oder Kaddisch für einen Freund (2010) folgten. Nimtz war in vielen Fernsehproduktionen dabei. So stand er 1981 für Adel im Untergang vor der Kamera. Neben weiteren Filmrollen wie Im Schatten des Führers, Nikola oder Polizeiruf 110 war Nimtz in Der Hut des Brigadiers zu sehen. Von November 2011 bis April 2012 spielte er die Rolle des Bernd Lindenberg in der Sat.1-Telenovela Anna und die Liebe.

Nimtz lebt in München.

Theatrografie
 1982–1992: Sächsisches Staatsschauspiel Dresden
 1993/1995: Eurostudio Landgraf
 1998–2001: Bayerisches Staatsschauspiel München
 1999: Theater und Philharmonie Essen
 2002–2003: Nibelungenspiele Worms
 2003: Theater an der Kö Düsseldorf
 2003–2004: Kammerspiele München
 2004/2009: Schauspiel Hannover
 2004–2011: Schauspiel Frankfurt
 2011–2012: Theater in der Josefstadt
 2012–2013: Neues Theater Halle, Männer im Hotel
 2013: Berliner Ensemble u. a. in Hamlet und Kabale und Liebe

Filmografie (Auswahl)

Fernsehen
 1980: Blaue Pferde auf rotem Gras (Theateraufzeichnung)
 1981: Adel im Untergang
 1982: Der Pferdeapfel und die Rose (Studioaufzeichnung)
 1984: Der Staatsanwalt hat das Wort – Wer bist du
 1986/1988/1990: Der Staatsanwalt hat das Wort
 1986: Das Eigentor
 1986: Polizeiruf 110: Ein großes Talent (Fernsehreihe)
 1986: Offiziere
 1987: Polizeiruf 110: Unheil aus der Flasche
 1988: Polizeiruf 110: Ihr faßt mich nie!
 1988: Der Staatsanwalt hat das Wort: Alles umsonst
 1989: Polizeiruf 110: Gestohlenes Glück
 1989: Polizeiruf 110: Unsichtbare Fährten
 1989: Rita von Falkenhain (5 Folgen)
 1990: Polizeiruf 110: Zahltag
 1990: Polizeiruf 110: Abgründe
 1990: Polizeiruf 110: Allianz für Knete
 1992: Karl May (TV-Miniserie)
 1994: Im Schatten des Führers
 1994: Die Irre von Chaillot
 1995: Mobbing: Die lieben Kollegen
 1996: Doppelter Einsatz
 1997: Vier wie wir
 1997–1999: Einsatz Hamburg Süd (26 Folgen)
 1999: Woyzeck
 2001: Dr. Stefan Frank – Der Arzt, dem die Frauen vertrauen (Serie, S7/E6 Eine Form von Gewalt)
 2001: Jenny & Co.
 2002: Wilde Engel
 2002: Verlorenes Land
 2002–2005: Nikola
 2002: Die Rückkehr
 2003: Ein starkes Team – Blutsbande
 2004: Tatort – Schichtwechsel
 2004: SOKO Leipzig
 2004: Stauffenberg
 2004: Untreu
 2004–2007: Tatort
 2005: SOKO Kitzbühel
 2005: Stubbe – Von Fall zu Fall
 2006: Papa und Mama
 2006: Großstadtrevier (Folge: Der Boxer)
 2006: Kommissarin Lucas – Das Verhör
 2007: Die andere Hälfte des Glücks
 2007–2009: In aller Freundschaft
 2009: Ein Fall für zwei (Folge: Erben gesucht)
 2010: Alarm für Cobra 11 – Die Autobahnpolizei (Folge: Kopfgeld auf Kim Krüger)
 2010: Die Rosenheim-Cops – Eine Jagd mit Folgen
 2010: Der Kriminalist
 2011: Der Brand
 2012: Anna und die Liebe (Folgen 830–926)
 2012: Polizeiruf 110: Fieber
 2012: SOKO Donau
 2012: Polizeiruf 110: Bullenklatschen
 2013: Kommissarin Lucas – Lovergirl
 2013: Schneewittchen muss sterben (Taunuskrimi)
 2016: Böse Wetter – Das Geheimnis der Vergangenheit
 2017: Tatort: Der rote Schatten
 2019: München Mord: Die Unterirdischen
 2019: Die Toten von Salzburg – Wolf im Schafspelz
 2020: Praxis mit Meerblick – Sehnsucht
 2022: Sturm der Liebe

Kino
 1983: Fariaho
 1985: Ab heute erwachsen
 1986: Der Hut des Brigadiers
 1989: Zum Teufel mit Harbolla
 1990: Lasst mich doch eine Taube sein
 1990: Verbotene Liebe
 2005: Fragile
 2007: Yella
 2010: Parkour
 2012: Kaddisch für einen Freund
 2014: Hirngespinster
 2015: Als wir träumten

Hörspiele
 1985: Brigitte Reimann: Franziska Linkerhand (Wolfgang) – Regie: Walter Niklaus (Hörspiel – Rundfunk der DDR)

Weblinks

 Agenturprofil bei Management Rehling
 Joachim Nimtz auf kino.de

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Ensemblemitglied des Schauspiels Hannover
Hörspielsprecher
Darstellender Künstler (DDR)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Joachim Nimtz


Amfreville may refer to the following places in Normandy, France:

 Amfreville, Calvados, in the Calvados département
 Amfreville, Manche, in the Manche département
 Amfreville-la-Campagne, in the Eure département
 Amfreville-la-Mi-Voie, in the Seine-Maritime département
 Amfreville-les-Champs, Eure, in the Eure département
 Amfreville-les-Champs, Seine-Maritime, in the Seine-Maritime département
 Amfreville-sous-les-Monts, in the Eure département
 Amfreville-sur-Iton, in the Eure département

Amfreville


Die Pfarrkirche Ferlach ist erhöht abseits des Marktplatzes von Ferlach gelegen und ist dem heiligen Martin geweiht. Die ehemalige Filiale der Urpfarre Kappel wurde 1799 zur Pfarre erhoben.

Bauwerk
Die heutige Kirche ist großteils ein Neubau nach den Plänen des Architekten Anton Zemann, der 1969/70 an Stelle eines kleinen barocken Baues errichtet wurde. Von der alten Kirche wurden die Westfassade mit vorgestelltem Turm sowie eine Nordkapelle übernommen. An der Außenwand ist die Wappengrabplatte der Maria Eva Victoria von Silbernagel († 1751) angebracht. Der dreigeschoßige Turm von 1747 wird von einem Zwiebelhelm mit Laterne bekrönt. Im offenen, kreuzgratgewölbten Turmerdgeschoß befindet sich das barocke Westportal.
Die Farbglasfenster des Kirchenschiffs wurden nach Entwürfen von Karl Bauer (1905–1993) angefertigt.

Einrichtung
Die drei Altäre stammen aus dem dritten Viertel des 18. Jahrhunderts. Das Altarblatt mit der Darstellung des Kirchenheiligen malte 1844 Josef Sattmann. Seitlich stehen die Statuen eines heiligen Bischofs und des heiligen Laurentius. Den Aufsatz bildet eine Schnitzgruppe mit dem Unterricht Mariens. Neben dem Hochaltar die Konsolfigur der Heiligen Georg und Florian aus dem 18. Jahrhundert als Schreinwächter aufgestellt.
Der linke Seitenaltar trägt eine kniende Immaculatafigur zwischen den Heiligen Apollonia und Katharina, das Aufsatzbild zeigt die heilige Margareta, flankiert von den Figuren der Heiligen Luzia und Barbara.
Am rechten Seitenaltar steht die Figur des heiligen Josef zwischen den beiden Johannes, das Aufsatzbild gibt Franz von Assisi wieder, umgeben von den Statuetten der Heiligen Leonhard und Ulrich.

Das Vortragekreuz stammt aus dem 18. Jahrhundert, das Lavabo mit Ritterkopf in der Sakristei aus dem 17. Jahrhundert.
Drei in der Tiroler Glasmalerei- und Mosaikwerkstätten Innsbruck gefertigte Glasgemälde wurden aus der alten Kirche übernommen und stellen Szenen aus den Türkenkriegen dar: Einzug des Kaisers Leopold in das befreite Wien, Seeschlacht von Lepanto sowie  den Kaiser Leopold und den König Johann Sobieski segnenden Markus von Aviano. Die Farbglasfenster im Kirchenschiff wurden nach Entwürfen von Karl Bauer gefertigt. Das Wandbild in der nordwestlichen Kapelle von August Veiter aus den Jahren 1892/1894 zeigt die Kreuzigung.
Zu beiden Seiten unter der Orgelempore stehen Konsolfiguren der Pestheiligen Sebastian und Rochus. Die Kreuzwegbilder stammen aus der Pfarrkirche St. Peter in Holz.

Literatur
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 135 f.

Weblinks

 Webseite der Pfarre

Ferlach
Ferlach
Kirchengebäude in Ferlach
Ferlach
Baudenkmal (Kärnten)
Ferlach

Pfarrkirche Ferlach


Maiestate este un cuvânt românesc împrumutat și adaptat pe cale cultă din latinescul maiestas și din franțuzescul majesté, care au înțelesul de mărire, și este utilizat ca termen de adresare către monarhi, în special către regi și împărați.

Titluri regale
Titluri nobiliare

Maiestate


An Leymus pubinodis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Yi Li Keng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Áskell Löve. An Leymus pubinodis in nahilalakip ha genus nga Leymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leymus

Leymus pubinodis


يوم الأرض عبارة عن احتفالات مختلفة، قد تشير إلى:
 يوم الأرض العالمي: الاحتفال السنوي في 22 أبريل حول العالم للتوعية بالحفاظ على البيئة
 يوم الأرض الفلسطيني: الذكرى السنوية في 30 مارس لمقتل ستة مواطنين عرب في إسرائيل

يوم الأرض (توضيح)


Kys kys er en dansk børnefilm fra 2001, der er instrueret af Linda Krogsøe Holmberg efter manuskript af hende selv og Anders Rostrup.

Handling
Merle er 9 år og storesøster til Brormand, som er noget af en prøvelse. Han er vild med at kysse. Ikke mindst for at provokere Merle som synes, det er for meget med alt det kysseri. Og den evige snak der er om det. Alle snakker om at kysse. Som om det var noget særligt. Men så en dag flytter en jævnaldrende dreng ind i opgangen. Rasmus hedder han og er ret sød. Det kan mærkes i maven. Ligesom når man har spist for mange chokoladefrøer.

Medvirkende
 Stephanie Touveneau Petersen - Merle
 Stefan Pagels Andersen - Rasmus
 Buster Marcher Jønsson - Brormand
 Peter Mygind - Per
 Laura Wiboe Larsen - Kikki
 Clara Halvorsen - Iben
 Andrea Vagn Jensen - Merles mor
 Jesper Asholt - Palle Pop
 Jesper Hyldegaard - Benny Bank

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Kys kys


برنامج الجسر الأكاديمي هو أحد مراكز مؤسسة قطر للتربية والعلوم وتنمية المجتمع وهو برنامج لمرحلة ما قبل الجامعة لخريجي الثانوية من قطر ومن باقي دول المنطقة.

التأسيس والهدف
تأسس سنة 2001م بالتعاون مع TIEC في تكساس بهدف إعداد نخبة من المتخرجين من الثانويات في قطر ومنطقة الخليج للانخراط في برامج جامعية تستند إلى اللغة الإنجليزية مؤلفة من اللغة الإنجليزية (كلغة أولى)، والعلوم، والرياضيات، والحاسوب، ومهارات متعددة الوسائط كما يركز على تطوير مهارات حاسوبية ودراسية تضمن النجاح للطلاب في الجامعات الدولية. ويعد المتميزين من خريجي الثانوية للقبول والنجاح في جامعات مرموقة في مؤسسة قطر وفي الجامعات العالمية الناطقة باللغة الإنجليزية من خلال إعداد خريجي المدارس الثانوية في قطر بالمهارات الأكاديمية والشخصية للنجاح في الجامعات العالمية المرموقة التي تعتمد اللغة الإنجليزية في تدريس مناهجها، مع تأكيد خاص على إعداد الطلاب للدراسة بالجامعات في المدينة التعليمية.

العاملون
 الدكتور «بريان لوألن»: انضم إلى البرنامج سنة 2014 برقم مكتبي 4454 2168.
 الدكتور «مارك نيومارك»: انضم إلى برنامج الجسر سنة 2011 وهو المدير المساعد للشؤون الأكاديمية برقم مكتبي 4454 2124.
 السيدة «موزة البوعينين»: شغلت منصب المدير المساعد لقسم شؤون الطلاب ببرنامج الجسر الأكاديمي منذ عام 2010 برقم مكتبي 4454 2191.
 السيدة «أسماء القيسي»: تعمل كمساعد خاص لمدير برنامج الجسر الأكاديمي منذ عام 2010 برقم مكتبي 4454 2133.
 السيد «حسن زيدان»: انضم إلى برنامج الجسر الأكاديمي في عام 2010، وهو يعمل كمنسق للقبول والسجلات الطلابية. برقم مكتبي 2166 4454.
 أعضاء هيئة التدريس والموظفين: يعمل في برنامج الجسر الأكاديمي خمسة إداريين دوام كامل، ومرشدة جامعية، وأمين مكتبة، ومنسق مصادر التعلم، بالإضافة إلى 30 معلمًا، و 19 موظفًا. جميع أعضاء هيئة التدريس حاصلون على درجة البكالوريوس، و 95٪ لديهم درجة ماجستير واحدة أو أكثر وخمسة معلمين من الكادر التدريسي يحملون درجة الدكتوراه. وقد تم اختيار أعضاء هيئة التدريس من 19 دولة من بينها أستراليا، كندا، إنجلترا، مصر، فرنسا، الأردن، الهند، ايرلندا، لبنان، نيوزيلندا، باكستان، الفلبين، بولندا، قطر، رومانيا، السودان، الولايات المتحدة، وسويسرا.

الموقع
يقع برنامج الجسر الأكاديمي في مبنى الآداب والعلوم في المدينة التعليمية بقطر.

إحصائيات التخرج
 تخرج من هذا البرنامج منذ إنشاؤه في عام 2001 أكثر من 2500 طالب معظمهم من القطريين بالإضافة إلى طلاب من أكثر من 30 دولة أخرى. وقد التحق الكثير منهم إما بأحد الجامعات في المدينة التعليمية أو بجامعة قطر أو بأحد جامعات الولايات المتحدة الأمريكية أو المملكة المتحدة. وتبلغ نسبة الخرجيين الذين يقبلون بالجامعات كل عام حوالي %90.

المراجع

انظر أيضًا
 قائمة الجامعات والكليات في قطر

جامعات قطر
مؤسسة قطر

برنامج الجسر الأكاديمي


بولشيي سالي  هي مدينة في مقاطعة روستوف أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة روستوف
مواقع ريفية في مقاطعة روستوف

بولشيي سالي


Tropical Woods, (abreviado Trop. Woods	), fue una revista ilustrada con descripciones botánicas editada por la Universidad de Harvard de la que se editaron 113 números desde el año 1925 al 1960. Su nombre completo es Tropical Woods; a Technical Journal Devoted to the Furtherance of Knowledge of Tropical Woods and Forests and to the Promotion of Forestry in the Tropics.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica

Tropical Woods


Ordinul de eliberare, 1746 este un tablou al lui John Everett Millais expus în 1853. Este un tablou important pentru că marchează începutul îndepărtării lui Millais de mișcarea pre-rafaelită din primii săi ani de pictură. Effie Gray, care l-a părăsit mai târziu pe soțul ei pentru artist, a servit ca model pentru personajul principal.

Pictura descrie soția unui soldat scoțian rebel, care a fost întemnițat după revolta iacobină din 1745, venind cu un ordin care îi asigură eliberarea. Ea își ține copilul, arătând ordinul unui gardian, în timp ce soțul ei o îmbrățișează.

The Illustrated London News a recenzat pictura astfel:

Este momentul să vorbim despre Millais - Millais prerafaelitul; Millais "pretendentul" care a fost; Millais "uzurpatorul" care este; Millais "legitimul" care (multă virtute în acel cuvânt mic) ar putea fi; și care, cu siguranță, are o mulțime mai mare de admiratori în colțul său mic din Camera din Mijloc decât toți academicienii; . . .
Adevărul de spus, domnul Millais, în acest "Ordin de eliberare" (265), și-a dobândit un "ordin de merit" mai valoros decât orice onoare academică și a câștigat o faimă de care o întreagă academie corporativă ar fi mândră să o împartă între membrii săi. În timp ce recunoaștem - afirmăm acest lucru - nu ne-am dori în nici un caz să se înțeleagă că ne înscriem incontinent la "petrecerea" acestui tânăr artist (pentru că există partizanat în tot, chiar și în artă); ci pur și simplu afirmând că prerafaelitismul (sau, mai degrabă, artiștii care au fost în mod prostesc considerați prerafaeliți) este un "mare lucru" și poate duce la regenerarea artei în această țară; . .
Subiectul este acela al unei soții, cu copil în brațe, venind cu un ordin de eliberare pentru soțul ei, care a fost luat în războaie civile. Soțul, învins de emoții și slab față de o rană recentă (brațul lui este înfășurat), nu poate decât să îi cadă pe umăr și să plângă; oftat, "fermă în scopul urmărit", nu varsă lacrimi; ea nu are lacrimi de vărsat; dar ochiul ei este roșu de la prea mult plâns și de la faptul că a stat trează; se uită la temnicer cu o privire mândră, privire care exprimă faptul că a câștigat răsplata pentru toate necazurile ei din trecut. Culoarea, execuția textuală, sunt minunate (pentru aceste zile degenerate).

Fundalul întunecat, generalizat este o abatere de la fundalurile foarte detaliate ale unor lucrări mai vechi, cum ar fi Ofelia, așa cum este clarobscurul emfatic. Cu toate acestea, portretizarea relațiilor tensionate din dramele istorice a fost o continuare a temei din Un hughenot și Regalistul proscris, 1651.

În timp ce a lucrat la pictură, Millais s-a îndrăgostit de Effie, soția susținătorului său principal, criticul John Ruskin. Un studiu realizat pentru pictură include un desen al capului ei pe o parte și o imagine a unui bărbat îngenuncheat în rugăciune către o femeie pe cealaltă parte, etichetate "acceptate".

Referințe

Legături externe
The Order of Release at The Victorian Web

Picturi din 1852
John Everett Millais

Ordinul de eliberare


Wilhelm Georg Theodor "Willy" Holzmann (* 20. September 1878 in Hamburg; † 26. Januar 1949 ebenda) war ein deutscher Neurologe und Hochschullehrer. Als Nationalsozialist war er in der Weimarer Republik Mitglied der Hamburgischen Bürgerschaft.

Leben
Nach dem Abitur und einer kaufmännischen Ausbildung studierte Holzmann Medizin an der Christian-Albrechts-Universität Kiel und der Ludwig-Maximilians-Universität München. Er wurde Mitglied der Burschenschaft Cimbria München (1901) und der Hamburger Burschenschaft Germania. Nach dem Staatsexamen und der Promotion zum Dr. med. durchlief er die neurologische Facharztausbildung in Berlin und Hamburg, unter anderem bei Eugen Fraenkel und Max Nonne. Vorübergehend war er in Paris.

Als habilitierter Neurologe eröffnete er 1912 eine Arztpraxis in Hamburg. Während des Ersten Weltkrieges leitete er von 1915 bis Kriegsende die Nervenabteilung des Reservelazaretts des IX. Armee-Korps in Altona.

Politiker
Holzmann war 1918 in Hamburg Mitbegründer der Deutschnationalen Volkspartei. Im Februar 1923 wurde er Mitglied der NSDAP. Nach dem zwischenzeitlichen Verbot der Partei trat er der NSDAP zum 7. Oktober 1927 erneut bei (Mitgliedsnummer 68.437). Holzmann war Träger des Goldenen Parteiabzeichens der NSDAP.

Holzmann gehörte 1929 zu den Mitbegründern des Nationalsozialistischen Deutschen Ärztebundes. Danach wurde er Gauobmann des NS-Ärztebundes in Hamburg. Für die NSDAP zog er 1931 in die Hamburgische Bürgerschaft ein, der er bis 1933 angehörte. Zeitweise war er erster Vizepräsident der Hamburgischen Bürgerschaft, jedoch ohne maßgeblichen Einfluss.

Nach dem Wahlsieg der Nationalsozialisten bei der Reichstagswahl März 1933 und der sog. Machtergreifung wurde er 1933 in Hamburg Gauamtsleiter des Rassenpolitischen Amtes der NSDAP sowie 1934 des Amts für Volksgesundheit der NSDAP. Vergeblich hatte er mit allen Mitteln 1933 versucht, den Lehrstuhl für Rassenbiologie zu erhalten. Nach der Auflösung der Hamburger Ärztekammer am 26. Mai 1933 wurde ein Vorstand unter Holzmanns Führung eingerichtet. Holzmann übernahm außerdem die Führung des Hamburger Hartmannbundes und der örtlichen Landesstelle der Kassenärztlichen Vereinigung. Zudem leitete er die Abteilung Gesundheit bei der Deutschen Arbeitsfront.

Als Hamburger "Ärzteführer" war er an der Verfolgung und Ausschaltung der jüdischen Ärzte in Hamburg maßgeblich beteiligt. Als Beauftragter des Reichsärzteführers und Vorsitzender der Hamburgischen Ärztekammer wies Holzmann im Juli 1933 den Vorstand des Ärztlichen Vereins an, antijüdische Bestimmungen in die Satzung aufzunehmen.

Holzmann kandidierte am 10. April 1938 erfolglos für den Reichstag.

Akademiker
Für seine "Verdienste um die nationalsozialistische Bewegung" wurde Holzmann bereits 1933 der Professorentitel durch den Hamburger Senat verliehen. Später hielt er an der Universität Hamburg Vorlesungen zur Rassenkunde und wurde dort durch den Reichsminister für Wissenschaft, Erziehung und Volksbildung im Juli 1941 zum Honorarprofessor für Rassenkunde ernannt. Holzmanns Vorlesungen sollen von den Studenten regelmäßig mit "Sieg heil, Sieg heil"–Rufen gestört worden sein.

Im Oktober 1940 wurde Holzmann Präsident der neu gegründeten Kolonialärztlichen Akademie der NSDAP. Im September 1944 wurde er Generalführer und stellvertretender Landesführer des Deutschen Roten Kreuzes im Wehrkreis X unter dem Landesführer und Bürgermeister Carl Vincent Krogmann.

Nachkriegszeit
Im Mai 1945 wurde Holzmann interniert. Nach seiner Entlassung erhielt er aufgrund seiner früheren Funktion keine Praxiszulassung mehr. Eine strafrechtliche Verfolgung wurde jedoch nicht eingeleitet. Holzmann starb am 26. Januar 1949 an einem Lungenemphysem.

Schriften
 Blutdruck bei Alkoholberauschten. Schumacher, Berlin 1908.
 Scharlach und Wassermannsche Syphilisreaktion. In: Münchner Medizinische Wochenschrift. No. 14, 1909.
 Fortschritte in Bezug auf die Diagnostik der syphilitischen und der metasyphilitischen Erkrankungen des Zentralnervensystems vermittels der vier Reaktionen: Eiweißvermehrung (Nonne - Apelt'sche Phase I.), Zellvermehrung, Wassermann'sche Reaktion im Serum und im Liquor. In: Die Heilkunde. Nr. 9, 10, 1911.
 Diagnostische und Therapeutische Lumbalpunktion. In: Neue deutsche Chirurgie. NF Band 12 (1914), S. 201–294.
 mit Alfred Diller und Catharina Gleiß: Unser Hamburg. Sieben Vorträge über Hamburgs geschichtliche, politische und wirtschaftliche Entwickelung. Niemeyer, Hamburg 1919.

Literatur

 Helge Dvorak: Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft. Band I: Politiker. Teilband 2: F–H. Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0809-X, S. 392.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied der Hamburgischen Bürgerschaft
Politiker (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Hamburg)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Neurologe
Rassismus im Nationalsozialismus
DAF-Funktionär
NSDAP-Mitglied
Träger des Goldenen Parteiabzeichens der NSDAP
DNVP-Mitglied
Burschenschafter (20. Jahrhundert)
Person (Deutsches Rotes Kreuz)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Deutscher
Geboren 1878
Gestorben 1949
Mann
NSDÄB-Mitglied

Wilhelm Holzmann


1983 ජූලි මස 25 වැනි දා සිංහල සිරකරුවෝ බන්ධනාගාරයේ දේවස්ථාන කොටසේ රඳවා සිටි රැඳවියන්ට ප්‍ර‍හාරයක් එල්ල කළහ. කුට්ටිමනි, ජෙගන් සහ තන්ගතුරෙයි ඇතුළු සිරකරුවන් 35 දෙනකු එහිදී ඝාතනය කරනු ලැබිණි. ඇසින් දුටු සාක්ෂිකරුවන්ට අනුව කුට්ටිමනිගේ දෑස් උ‍ගුලුවා දමන ලද අතර, ඝාතකයෝ ඔහුගේ රුධිරය පානය කළහ. බන්ධනාගාරයේ එක් කොටසක සිටි කුට්ටිමනි ඇතුළු දෙමළ ජාතිකයන් හය දෙනකු මරාදැමූ ඝාතකයෝ, අනෙක් කොටසේ සිටි තවත් දෙමළ 29 දෙනකු ද ඝාතනය කළහ. මයිල්වාගනම් නම් 16 හැවිරිදි ළමයා ප්‍ර‍හාරකයන් විසින් වෙන් කරන ලදුව සිර කුටියක වකුටු වී සිටියේය. ඔහු මෙසේ සිටිනු දුටු ජේලර්වරයෙක්, පිහියකින් ඇන ඔහු ද මරාදැම්මේය.

සෙල්වරාජා යෝගචන්ද්‍රන්


චුන්නාකම් පොලිස් ස්ථාන සංහාරය යන්නෙන් අදහස් වන්නේ, 1984 වසරෙහිදී,   යාපනයේ නගරෝපාන්තයක් වූ චුන්නකම් පොලිස් ස්ථානයෙහිදී, ශ්‍රී ලාංකික පොලීසිය විසින්, වාර්ගික දෙමළ සිවිල් වැසියන්  19 දෙනෙකු මරා දැමීමයි. රටෙහි සිවිල් යුද්ධය පැතිරීමත් හා සමගම, ශ්‍රී ලාංකික රාජ්‍ය හමුදාවන් විසින්දෙමළ සිවිල් වැසියන් මත සිදු කල සංහාර මාලාවක පළමුවැනි කිහිපය අතුරින් මෙය එකක් විය.

සංහාරය
චුන්නාකම් පිහි‍ටා ඇත්තේ යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ උඩුවිල් සහකාර රජයේ ඒජන්ත කොට්ඨාශයෙහිය. යාපනය නගරයෙන් කිලෝමීටර දහයක් පමණ දුරින්, කන්කසන්තුරෙයි මාර්ගයෙහි, චුන්නකම් මං සන්ධිය පිහිටා ඇත. චුන්නකම් පොලිස් ස්ථානය පිහි‍ටා තිබුනේ මෙම මං සන්ධියට මීටර 250 ක් පමණ දකුණු දෙසටය.

ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනයා සමූලඝාතනය
ශ්‍රී ලංකාව තුල 1984 වසර
සමූලඝාතන - ක්‍රි.ව. 1984
ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් වැසියන් සමූලඝාතන

චුන්නාකම් පොලිස් ස්ථාන සංහාරය


El número 78 de "Vampirella", en su versión estadounidense, se publicó en mayo de 1979, con el siguiente contenido:

La portada es una foto de Barbara Leigh.
Vampirella: Kiss Of The Dragon Queen!, 12 p. de Bill DuBay/Gonzalo Mayo
"Chiquito" ("Little Guy"), 8 p. de Nicola Cuti (guion) y Rafael Auraleón (dibujo), es una cruel historia de venganza en la que el payaso enano del circo ve morir a su bella mujer en el truco de la mujer aserrada por haberse negado a participar en el robo planeado por el mago.
"Pasión" ("Passion"), 10 p. de Steve Englehart (guion) y José Ortiz (dibujo), está ambientada en el Norte de África, durante las luchas de Legión Extranjera Francesa contra los beduinos de 1936. Allí, los reclutas Flynn y Pedersen traban una gran amistad, pero el primero empieza a mostrar enseguida una conducta incomprensible para su compañero, pues siente repulsión ante los burdeles y, a pesar de su arrojo en anteriores combates, se niega a marchar a luchar al desierto. Cuando al fin se internan en el desierto, Flynn se explica con una pregunta: "¡Pedersen! ¿Sabes lo que significa... amar?".
The Service, 11 p. de Bruce Jones/Jim Starlin & Alfredo Alcala
En las 12 páginas de "Tarde o temprano" ("Zooner or Later"), Bruce Jones (guion) y Russ Heath (dibujo) nos relatan cómo el millonario Jason Hatch busca desesperadamente una cura contra el cáncer que sufre hasta recalar en las tierras de la legendaria tribu Zooner de África, capaces de hacerte renacer a una nueva vida conservando tu mente anterior.

Bibliografía

Enlaces externos
 The Warren Magazines Index por Richard J. Arndt. (en inglés)

78

Vampirella número 78


Sojúz 1 (rússneska: Союз 1) var sovésk eldflaug sem var hönnuð til að koma manni út í geiminn og til tunglsins. Fyrstu Sojúz-eldflauginni var skotið á loft þann 23. apríl árið 1967. Sovétmenn höfðu það markmið að komast á tunglið en ekki fór allt eftir áætlun. Sojúz 1 var ennþá á tilraunarstigi þegar því var skotið á loft þar sem rússneski geimfarinn Vladímír Komarov var um borð. Skráðir voru um 203 gallar í geimfarinu þegar það voru aðeins nokkrar vikur þangað til að það yrði sent út í geim, en listanum yfir gallana var ekki komið í réttar hendur. Vandamálin hófust um leið og geimfarið var komið á braut um jörðu. Ein sólarsella geimfarsins brást sem leiddi til þess að það slokknaði á rafmagninu og því virkaði stjórnstöð geimfarsins ekki. Einnig virkuðu fallhlífar geimfarsins ekki þegar það kom aftur inn í lofthjúp jarðar. Bandaríska leyniþjónustan var við hlustir á meðan geimfarið var að brotlenda og gátu þeir heyrt Komarov öskra og segja að hann væri að fara að deyja. Einnig bölvaði hann um einstaklingunum sem létu hann fara inn í þetta misheppnaða geimfar. Komarov var fyrsti maður sögunnar sem lést í geimferð. Vladímír Komarov átti konu og tvö börn. Ekkert var talað um galla geimfarsins í fjölmiðlum í Sovétríkjunum en rannsókn hófst um orsakir brotlendingarinnar eftir dauða Komarov. Jarðarför hans var haldin þann 26. apríl árið 1967 í Moskvu.

Heimildir
 Amy Shira Teitel. (2020, 21. október). How Vladimir Komarov Died on Soyuz 1. Sótt þann 9. mars 2021 af How Vladimir Komarov Died on Soyuz 1 | by Amy Shira Teitel | The Vintage Space | Medium
 Pruitt, S. (2018, 31. maí). The 5 Deadliest Disasters of the Space Race. Sótt 24. janúar 2021 af https://www.history.com/news/the-5-deadliest-disasters-of-the-space-race
 Timofeychev, A. (2018, 29. janúar). The dark side of the Soviet space program: 3 tragic disasters. Sótt 24. janúar 2021 af https://www.rbth.com/science-and-tech/327410-dark-side-of-space-program

Geimferðaáætlanir
1967

Sojúz 1


L'observatoire des multinationales est un média en ligne traitant spécifiquement de l'activité des multinationales françaises, en particulier des sociétés du CAC40.

Le travail produit par l'observatoire apporte une vision critique sur la responsabilité sociétale des entreprises.

Histoire
En 2018, en partenariat avec les Amis de la Terre, l'observatoire publie une enquête sur l'influence de groupements d'intérêts privés auprès du Conseil d'État et du Conseil Constitutionnel. Ils dénoncent un droit de propriété et de liberté d'entreprendre favorisés par rapport à la protection de l'intérêt général. À ce titre, ils saisissent le Conseil constitutionnel à travers une demande formelle pour qu'un règlement encadre la procédure de contrôle de constitutionnalité et le rôle des contributions extérieures dans ses décisions.

L'observatoire des multinationales estime qu'en 2019, le CAC 40 a émis  de tonnes de , en tenant compte des émissions indirectes, contre  de tonnes pour les émissions annuelles comptabilisées pour l'ensemble de la France. Si ce total est en baisse de 3 % par rapport à 2017, cela est uniquement dû au désengagement progressif d'Engie du charbon.

En 2020, selon un nouveau rapport publié à la suite de la pandémie de Covid-19 par l'observatoire des multinationales et les Amis de la Terre, ils épinglent plusieurs entreprises bénéficiant de financements publics sans contrepartie, alors que leurs activités iraient à l'encontre des réglementations sociales et environnementales.

Le , l'observatoire des multinationales, Les Amis de la Terre - France et l'association Survie, accusent l'État français de soutenir TotalEnergies et particulièrement le projet pétrolier de l'oléoduc d'Afrique de l'Est entre l'Ouganda et la Tanzanie. Ce soutien est considéré en totale contradiction avec les accords pris lors de la Conférence de Paris de 2015 sur les changements climatiques.

Partenaires
L'observatoire des multinationales est membre et coordonnateur du réseau européen des observatoires des multinationales aux côtés d'autres organisations européennes similaires parmi lesquels, MultiWatch, le Centre Europe Tiers Monde, Lobbycontrol, Observatorio de multinacionales en América Latina, , l'Observatori del Deute en la Globalització, Corporate Europe Observatory.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Worst EU Lobbying Awards
 Big Brother Awards

Publications

Liens externes

Lobbyisme
Lobbyiste français

Observatoire des multinationales


Harry Hall (* 1816 in Cambridge; † 22. April 1882) war ein britischer Tiermaler, der sich auf Pferdeporträts spezialisierte.

Leben
Möglicherweise wurde Harry Hall bei Abraham Cooper ausgebildet. 1838 stellte er erstmals in der Royal Academy of Arts aus. Damals zeigte er ein Porträt von Edward Wetherby, Esq. Lebte er zu dieser Zeit noch in St. John's Wood (London), so wechselte er wohl in den frühen 1840er Jahren nach Newmarket und konzentrierte sich auf Tierdarstellungen. Er arbeitete für verschiedene Zeitschriften wie British Racehorses, The Sporting Review, The Field und The Illustrated London News und beschickte auch weiterhin die Ausstellungen der Royal Academy. Auch in der British Institution stellte er von 1847 bis 1866 immer wieder aus, ferner von 1839 bis 1875 in der Royal Society of British Artists. Insgesamt zeigte er dort 27 Bilder.

Über 40 Jahre seines Lebens arbeitete Hall in Newmarket; er nahm jedoch auch Aufträge im Ausland an. So reiste er noch in fortgeschrittenem Alter zu den Rennställen Lefevres bei Chantilly, wo er zahlreiche Pferde malte. Er starb an einem Schlaganfall über der Arbeit an einer Darstellung der Stute Lucetta des Prinzen Dimitri Soltykoff.

Nach dem Tod von John Frederick Herring senior (1795–1865) dürfte er der gefragteste Tierporträtist seiner Zeit gewesen sein. Insgesamt 114 Pferdeporträts wurden als Stiche im Sporting Magazine vervielfältigt. Sein Porträt des Pferdes Irish Birdcatcher befindet sich in der Sammlung des Baltimore Museum of Art; zahlreiche weitere Bilder Halls sind in Sammlungen rund um die Welt zu finden.

Bilder

Weblinks

 Kurzbiographie

Einzelnachweise

Maler (Vereinigtes Königreich)
Tiermaler
Brite
Geboren 1816
Gestorben 1882
Mann
Pferdemaler

Harry Hall


La Marina India o Fuerza Naval India (en inglés, Indian Navy, en hindi, भारतीय नौ सेना, Bhāratīya Nau Senā) es la rama naval de las Fuerzas Armadas de India. El Presidente de India es el comandante en jefe de la misma. Por debajo de él está el Comandante de la Marina (Chief of Naval Staff) que es un oficial de cuatro estrellas con el rango de almirante.

En el siglo XXI la Marina India tiene asignada distintas funciones:
 Conjuntamente con otras fuerzas armadas de la Unión India, actúa para determinar o detener cualquier amenaza o agresión contra el territorio indio, sus ciudadanos o los intereses marítimos de India, tanto en tiempos de paz como de guerra.
 Proyecta la influencia india sobre los objetivos de seguridad, económicos o políticos.
 En cooperación con la Guardia Costera India se asegura de mantener el orden y la estabilidad en las regiones marítimas de soberanía india.
 Provee de asistencia marítima (incluyendo en caso de desastre) a los países costeros vecinos a India.
 Juega un papel clave como parte un orden plural para un mundo mejor.

Las Fuerzas Navales de India tienen capacidad para proyectar un ataque lejos de su costa. Por ello es considerada una marina de aguas azules y, por tanto, una de las fuerzas navales más poderosas del mundo.

En los últimos años, la Marina de la India ha experimentado una rápida modernización.

Lista de buques

Portaaviones
Portaaviones clase Kiev (1)
 INS Vikramaditya (R33)
Portaaviones clase Vikrant (1)
 INS Vikrant (R44)

Destructores
Destructores clase Visakhapatnam (2)
 INS Visakhapatnam (D66)
 INS Mormugao (D67)
Destructores clase Kolkata (3)
 INS Kolkata (D63)
 INS Kochi (D64)
 INS Chennai (D65)
Destructores clase Delhi (3)
 INS Mysore (D60)
 INS Delhi (D61)
 INS Mumbai (D62)
Destructores clase Rajput (3)
 INS Rana (D52)
 INS Ranvir (D54)
 INS Ranvijay (D55)

Fragatas
Fragatas clase Shivalik (3)
 INS Shivalik (F47)
 INS Satpura (F48)
 INS Sahyadri (F49)
Fragatas clase Talwar (6)
 INS Talwar (F40)
 INS Trishul (F43)
 INS Tabar (F44)
 INS Teg (F45)
 INS Tarkash (F50)
 INS Trikand (F51)
Fragatas clase Brahmaputra (3)
 INS Brahmaputra (F31)
 INS Betwa (F39)
 INS Beas (F37)

Corbetas
Corbetas clase Kamorta (4)
 INS Kamorta (P28)
 INS Kadmatt (P29)
 INS Kiltan (P30)
 INS Kavaratti (P31)
Corbetas clase Kora (4)
 INS Kora (P61)
 INS Kirch (P62)
 INS Kulish (P63)
 INS Karmuk (P64)
Corbetas clase Khukri (3)
 INS Kuthar (P46)
 INS Kirpan (P44)
 INS Khanjar (P47)
Corbetas clase Veer (7)
 INS Vibhuti (K45)
 INS Vipul (K46)
 INS Vinash (K47)
 INS Vidyut (K48)
 INS Nashak (K83)
 INS Prabal (K92)
 INS Pralaya (K91)
Corbetas clase Abhay (1)
 INS Abhay (P33)

Submarinos
Submarino de misiles balísticos SSBN clase Arihant (1)
 INS Arihant (S2)
Submarino SSK clase Scorpène / Kalvari (5)
 INS Kalvari (S21)
 INS Khanderi (S22)
 INS Karanj (S23)
 INS Vela (S24)
 INS Vagir (S25)
Submarinos SSK clase Kilo / Sindhughosh (7)
 INS Sindhughosh (S55)
 INS Sindhuraj (S57)
 INS Sindhuratna (S59)
 INS Sindhukesari (S60)
 INS Sindhukirti (S61)
 INS Sindhuvijay (S62)
 INS Sindhushastra (S65)
Submarinos SSK clase Tipo 209 / Shishumar (4)
 INS Shishumar (S44)
 INS Shankush (S45)
 INS Shalki (S46)
 INS Shankul (S47)

Buques anfibios
Buque de asalto anfibio clase Austin (1)
 INS Jalashwa (L41)
Buques de desembarco clase Shardul (3)
 INS Shardul (L16)
 INS Kesari (L15)
 INS Airavat (L24)
Buques de desembarco clase Magar (2)
 INS Magar (L20)
 INS Gharial (L23)
Buques de desembarco clase Kumbhir (3)
 INS Cheetah (L18)
 INS Guldar (L21)
 INS Kumbhir (L22)
Lanchas de desembarco clase Mk. IV LCU (8)
 INS LCU 51 (L51)
 INS LCU 52 (L52)
 INS LCU 53 (L53)
 INS LCU 54 (L54)
 INS LCU 55 (L55)
 INS LCU 56 (L56)
 INS LCU 57 (L57)
 INS LCU 58 (L58)

Patrulleros
Patrulleros de altura clase Saryu (4)
 INS Saryu (P54)
 INS Sunayna (P57)
 INS Sumedha (P58)
 INS Sumitra (P59)
Patrulleros de altura clase Sukanya (6)
 INS Sukanya (P50)
 INS Subhadra (P51)
 INS Suvarna (P52)
 INS Savitri (P53)
 INS Sharada (P55)
 INS Sujata (P56)
Patrulleros costeros clase Nicobar (14)
INS Car Nicobar (T69)
 INS Chetlat (T70)
 INS Kora Divh (T71)
 INS Cheriyam (T72)
 INS Cankaraso (T73)
 INS Kondul (T74)
 INS Kalpeni (T75)
 INS Kabra (T76)
 INS Koswari (T77)
 INS Karuva (T78)
 INS Tarmugli (T91)
 INS Tillanchang(T92)
 INS Tihayu (T93)
 INS Tarasa (T94)
Patrulleros costeros clase Bangaram (4)
 INS Bangaram (T65)
 INS Bitra (T66)
 INS Batti Malv (T67)
 INS Baratang (T68)
Patrullero costero clase Trinkat (1)
 INS Trinkat (T61)
Lanchas patrulleras clase Super Dvora (5)
 T82
 T83
 T84
 T85
 T86
Lanchas patrulleras clase Solas Marine (40)

Lanchas patrulleras clase ISV (23)
 T-11
 T-12
 T-13
 T-14
 T-15
 T-16
 T-17
 T-35
 T-36
 T-37
 T-26
 T-27
 T-28
 T-44
 T-45
 T-46
 T-47
 T-48
 T-49
 T-50
 T-38
 T-39
 T-40

Buques oceanográficos y de investigación
Buque oceanográfico clase Sagardhwani (1)
 INS Sagardhwani (A74)
Buques de investigación clase Sandhayak (6)
 INS Nirupak (J20)
 INS Investigator (J15)
 INS Jamuna (J16)
 INS Sutlej (J17)
 INS Darshak (J21)
 INS Sarvekshak (J22)
Buque de investigación clase Makar (1)
 INS Makar (J31)
Buque de seguimiento de misiles y vigilancia clase Dhruv (1)
 INS Dhruv
Buque de seguimiento de misiles y vigilancia clase Anvesh (1)
 INS Anvesh (A41)

Buques auxiliares
Buques de transporte de tropas clase Nicobar (2)
 INS Nicobar
 INS Andamans
Buque de soporte de buceo clase Nireekshak (1)
 INS Nireekshak (A15)
Buque de dragado clase Dredger 1 (1)
 Dredger 1
Buque de recuperación de torpedos clase Astradharani (1)
 INS Astradharani (A61)

Buques escuela
 INS Tir (A86)
 INS Varuna
 INS Tarangini (A75)
 INS Sudarshini (A77)
Botes de entrenamiento clase Mhadei (2)
 INSV Mhadei (A76)
 INSV Tarini

Flota Auxiliar
Buques de aprovisionamiento clase Deepak (2)
 INS Deepak (A50)
 INS Shakti (A57)
Buque de aprovisionamiento clase Jyoti (1)
 INS Jyoti (A58)
Buque de aprovisionamiento clase Ambika (1)
 INS Ambika
Buque de aprovisionamiento y reparaciones clase Aditya (1)
 INS Aditya (A59)

Proyectos futuros
Portaaviones clase IAC-2 (1)
 INS Vishal (Prevista entrada en servicio en 2030)
Submarino de ataque nuclear SSN clase Akula (1)
 INS Chakra III
Submarinos de misiles balísticos clase Arihant (3)
 INS Arighat (S3) (En pruebas de mar)
 INS Aridhaman (S4) (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
Submarinos de misiles balísticos clase S5 (3)
 Sin nombre asignado
Proyecto 75 Alpha SSN (6)
 Sin nombre asignado
Submarinos SSK clase Scorpène/Kalvari (4)
 INS Vagsheer (En pruebas de mar)
 Sin nombre asignado
 Sin nombre asignado
 Sin nombre asignado
Submarinos SSK clase Proyecto 75-India (6)
Submarinos SSK clase Proyecto 76 (6)

Destructores clase Visakhapatnam (2)
 INS Imphal (D68) (En pruebas de mar)
 INS Surat (D69) (En pruebas de mar)
Destructores Proyecto 18 (6)

Fragatas clase Talwar o Proyecto 11356 (4)
 INS Tushil (En pruebas de mar)
 INS Tamala (En pruebas de mar)
 INS Triput (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
Fragatas clase Nilgiri (7)
 INS Nilgiri (En construcción)
 INS Himgiri (En construcción)
 INS Udaygiri (En construcción)
 INS Dunagiri (En construcción)
 INS Taragiri (En construcción)
 INS Vindhyagiri (En construcción)
 INS Mahendragiri (En construcción)
Corbetas de aguas poco profundas para guerra antisubmarina (ASW-SWC) (16)
 INS Mahe (En construcción)
 INS Malwan (En construcción)
 INS Mangrol (En construcción)
 INS Arnala (En construcción)
 INS Androth (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
 Sin nombre asignado (En construcción)
Corbetas de misiles de próxima generación (6)
Corbetas de próxima generación (8)
Dragaminas (12)

Referencias

Fuerzas armadas de India
India

Marina India


Egelsbach ist ein Gemeindeteil des Marktes Uehlfeld im Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Nördlich der Einöde liegt die Tragelhöchstädter Weiherkette, die vom Egelsbach gespeist wird, einem linken Zufluss der Weisach. Im Nordosten liegt das Waldgebiet Kuckuck und im Südwesten das Waldgebiet Steinlohe. Ein Wirtschaftsweg führt nach Tragelhöchstädt (0,4 km südöstlich).

Geschichte
Egelsbach wurde erstmals 1421 als "Egelstorff" erwähnt. Das Bestimmungswort des Ortsnamens ist der Personenname Egel.

Von 1797 bis 1810 unterstand der Ort dem Justizamt Dachsbach und Kammeramt Neustadt. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Egelsbach dem 1811 gebildeten Steuerdistrikt Uehlfeld und der 1813 gebildeten Ruralgemeinde Oberhöchstädt zugeordnet. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde es der neu gebildeten Ruralgemeinde Tragelhöchstädt zugewiesen. Das Anwesen unterstand bis 1848 in der freiwilligen Gerichtsbarkeit dem Patrimonialgericht Rockenbach. Am 1. Juli 1971 wurde Egelsbach im Zuge der Gebietsreform nach Uehlfeld eingemeindet.

Seit 2001 ist der Ort nicht mehr dauerhaft bewohnt.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Jakob (Uehlfeld) gepfarrt.

Kulinarische Spezialitäten
In der nördlich von Egelsbach gelegenen Weiherkette wird der Aischgründer Spiegelkarpfen gezüchtet.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Uehlfeld
Ort im Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim
Ersterwähnung 1421
Einzelsiedlung

Egelsbach (Uehlfeld)