Un conflit environnemental est un conflit causé par la dégradation de l'environnement dans le cadre d'une mauvaise gestion des ressources environnementales. Généralement, plusieurs parties sont impliquées, y compris les défenseurs de l'environnement qui veulent protéger l'environnement, et ceux qui réclament ou gèrent mal l'environnement pour autre chose, généralement l'industrie extractive. La mauvaise gestion des ressources environnementales peut entraîner la surexploitation ou l'extraction d'une ressource renouvelable (c'est-à-dire la surpêche ou la déforestation), provoquant une surcharge de la capacité de l'environnement à répondre à la pollution et à d'autres intrants, ou dégradant l'espace de vie pour les humains et la nature.

Souvent, ces conflits se concentrent sur des questions de justice environnementale liées aux droits des peuples autochtones, aux droits des paysans ou aux menaces pesant sur d'autres moyens de subsistance, tels que ceux des pêcheurs ou des communautés dépendant des ressources naturelles de l'océan. Les conflits environnementaux, en particulier dans les contextes où les communautés ont été déplacées pour créer des migrants environnementaux ou des conflits géopolitiques, peuvent amplifier la complexité d'autres conflits, violences ou réponses à des catastrophes naturelles.

Fréquence et types de conflits

Un article de 2020 a cartographié les arguments et les préoccupations des défenseurs de l'environnement dans plus de 2743 conflits trouvés dans l' Environmental Justice Atlas (EJAtlas). L'analyse a révélé que les défis les plus fréquents des secteurs industriels dans les conflits environnementaux étaient le secteur minier (21%), le secteur des énergies fossiles (17%), la biomasse et les utilisations des terres (15%) et la gestion de l'eau (14%). Des meurtres de défenseurs de l'environnement se sont produits dans 13 % des cas signalés.

Il y avait également une nette différence dans les types de conflits rencontrés dans les pays à revenu élevé et à faible revenu, avec plus de conflits autour de la conservation, de la biomasse, des terres, la gestion de l'eau dans les pays à faible revenu, tandis que dans les pays à revenu élevé, près de la moitié des conflits se concentraient sur la gestion des déchets, le tourisme, l'énergie nucléaire, les zones industrielles et autres projets d'infrastructure. L'étude a par ailleurs révélé que la plupart des conflits commencent par des groupes locaux auto-organisés qui se défendent contre les infractions, en mettant l'accent sur des tactiques non violentes.

Les protecteurs de l'eau et les défenseurs des terres axés sur la défense des droits des autochtones sont criminalisés à un taux beaucoup plus élevé que dans d'autres conflits.

Résolution de conflit
Un domaine distinct de la résolution des conflits, appelé Résolution des conflits environnementaux, se concentre sur le développement de méthodes collaboratives pour désamorcer et résoudre les conflits environnementaux. En tant que domaine de pratique, les personnes travaillant sur la résolution de conflits se concentrent sur la collaboration et l'établissement d'un consensus entre les parties prenantes. Une analyse de ces processus de résolution a révélé que le meilleur prédicteur d'une résolution réussie était une consultation suffisante avec toutes les parties concernées.

La critique
Certains chercheurs critiquent l'accent mis sur les ressources naturelles dans les descriptions des conflits environnementaux. Souvent, ces approches se concentrent sur la commercialisation de l'environnement naturel qui ne reconnaît pas la valeur sous-jacente d'un environnement sain.

Articles connexes
 Crise écologique
 Institut américain pour la résolution des conflits environnementaux
 Inventaire des conflits et environnement
 Conflit distributif écologique

Notes et références

Problématique environnementale

Conflits environnementaux


Patagonya, Şili ve Arjantin'in güneyindeki bölgedir. Arjantin'deki Rio Colorado ile Şili'deki Bio Bio nehirlerinin güneyi ile Macellan Boğazı'nın kuzeyi arasında kalır. Magellan Boğazının güneyindeki Ateş Toprakları da Patagonya'ya dâhil edilebilir.

Rivayete göre Ferdinand Macellan, ismini verdiği Macellan Boğazı'ndan geçerken bu topraklarda gördüğü guanako postlarına bürünmüş ve yüzleri boyalı yerlileri bir İspanyol öyküsündeki Patagon adlı bir canavara benzeterek bölgeye bu adı vermiştir.

Patagonya çok az yerleşim olan bir bölgedir. Yerleşim ortama 2 kişi/km²dir. Hatta bu sayı Arjantin'in Santa Cruz eyaletinde 1 kişinin altına düşer.

Coğrafi karakter

Düz alanlarında, pampas denen bu yöreye özgü otluk steplerin hakimiyeti vardır. Arjantin tarafı And Dağları'nın engel teşkil etmesinden dolayı Şili tarafından daha kurak bir iklime sahiptir . Şili kesimi ise Valdivia Yağmur Ormanları'nın etkisiyle oldukça yağmur çeker. Genel karakter olarak çok güçlü rüzgârlar eser. Kutuplardan sonraki yeryüzünün en büyük buzul alanları Şili kısmındadır.

Güneyinde yarı Antarktika ikliminin hüküm sürdüğü Ateş Toprakları (Tierra del Fuego) bulunur. Bölgenin karakteristik hayvanları guanako, bir tür deve kuşu olan nandu ve kondor sayılabilir. Ayrıca çok sayıda deniz kuşuna ve flamingoya ev sahipliği yapar.

Turizm ve ekonomi

Özellikle görülmeye değer yerleri Şili tarafındaki Torres del Paine Millî Parkı ile Arjantin tarafındaki Perito Moreno Buzulu'dur.

Turizm, özellikle Şili için son yıllarda ana gelir kaynağı olmuştur. 2003 yılında 80.000 turistten fazlasını tek başına Torres del Paine Millî Parkı çekmiştir. Patagonya yoğunlukla Kasım-Şubat ayları olan yaz aylarında turist çeker.

Diğer bir ekonomik kaynaksa Arjantin tarafındaki koyun yetiştirmedir. Özellikle 1930 ile 1970 yılları arasında, yün üretimde patlama olmuş, akabinde fiyatların düşmesiyle birçok köylü, çiftliklerini elden çıkarmak zorunda kalmışlardır. Zamanla birçok uluslararası moda şirketi bu çiftlikleri ele geçirerek yenilemişlerdir. Fiyatlar o günkü 0,75 e/kg seviyesindeyken bugün yine 5,75 e/kg'a yükselmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Patagonya, Torres del Paine, Şili
 Dünyanın bir ucu: Patagonya ntvmsnbc

Patagonya


Astronieae je paleotreopski tribus drveća i grmova iz porodice melastomovki, dio potporodice Melastomatoideae.

Sastoji se od 4  ili pet rodova u Aziji i zapadnom Pacifiku, i možda Tessmannianthus u Južnoj Americi .

Rodovi
 Tessmannianthus Markgr. (7 spp.)
 Astronidium A. Gray (67 spp.)
 Beccarianthus Cogn. (9 spp.)
 Astrocalyx Merr. (1 sp.)
 Astronia Blume (58 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Melastomovke

Astronieae


أومبيرتو الأول (أومبيرتو رينيرو كارلو إيمانويل جيوفاني ماريا فرديناندو يوجين من آل سافوي؛ 14 مارس 1844 - 29 يوليو 1900)، والمُلقَّب بالصالح، هو ملك إيطاليا الذي حكم من 9 يناير 1878 وحتى اغتياله في 29 يوليو 1900.

شهد عهد أومبيرتو محاولة إيطاليا التوسع الاستعماري في القرن الأفريقي، ونجحت في ضم إريتريا والصومال رغم هزيمتها في معركة عدوة ضد الحبشة في عام 1896. في عام 1882، وافق أومبيرتو على تحالف ثلاثي مع الإمبراطورية الألمانية والإمبراطورية النمساوية المجرية.

احتُقر بشده في الأوساط اليسارية بسبب محافظته وتأييده لمذبحة بافا بيكارس في ميلانو. كان مكروهًا لا سيما بين الأناركيين، الذين حاولوا اغتياله في أثناء العام الأول من حكمه. اغتاله الأناركي غايتانو بريشي، بعد عامين من مذبحة باتا بيكارس.

فترة شبابه
وُلد أومبيرتو في تورينو، التي كانت آنذاك عاصمة مملكة سردينيا، في 14 مارس 1844، يوم ميلاد والده الرابع والعشرين، وهو ابن الملك فيكتور إيمانويل الثاني وأديلاد أرشيدوقة النمسا. عُهد بتعليمه إلى ماسيمو تاباريلي، مركيز دي أزيليو وباسكوال ستانيسلاو مانشيني، من بين آخرين. بصفته وليًا للعهد، لم يثق والده به، ولم يمنحه أي تدريب في السياسة أو الحكومة الدستورية، ونشأً بلا مودة أو حب. عوضًا عن ذلك، تعلّم أومبيرتو أن يكون مطيعًا ومخلصًا؛ وكان يتعين عليه الوقوف باعتدال كلما دخل والده الغرفة؛ وأن يجثو على ركبتيه ليقبل يد والده قبل أن يتحدث معه. ساهمت حقيقة اضطرار أومبيرتو إلى تقبيل يد والده قبل السماح له بالتحدث له في كل من القطاعين العام والخاص إلى أن توفي والده في إشعال التوتر بين الاثنين.

منذ مارس 1858، التحق أومبيرتو بالأعمال العسكرية في جيش سردينيا، وبدأ برتبة نقيب. شارك في حروب الاستقلال الإيطالية، إذ كان حاضرًا في معركة سولفرينو في عام 1859، وفي عام 1866، تولى قيادة الفرقة السادسة عشرة في معركة فيلافرانكا التي أعقبت الهزيمة الإيطالية في معركة كوستوزا.

كانت أقلية من الأسر الملكية في ستينيات القرن التاسع عشر على استعداد لإقامة علاقات مع الأسرة المالكة الإيطالية حديثة العهد، ويُعزى ذلك إلى الاضطرابات التي تسببت بها عائلة سافوي لعدد من العوائل الملكية الأخرى (جميع العوائل الإيطالية، وأولئك الذين كانت تربطهم صلة وثيقة بهم، كالبوربون في إسبانيا وفرنسا) في الفترة بين عامي 1859 و1860. تبين أن العثور على عروس ملكية لأي من أبناء الملك فيكتور إيمانويل الثاني أمر صعب (تزوج نجله الأصغر أميديو، شقيق أومبيرتو، في نهاية المطاف بالأميرة ماريا فيتوريا من بوزو، وهي من الرعايا البيدمونتيين). لم يكن صراعهم مع البابوية مساعدًا في هذا الشأن. ولم يكن من السهل على الشاب أومبيرتو أن يجد عروسًا كاثوليكية مؤهلة للزواج به.

في بادئ الأمر، كان من المقرر أن يتزوج أومبيرتو بماتيلدا أرشيدوقة النمسا، وسليلة أحد أبناء العائلة الإمبراطورية النمساوية؛ إلا أنها توفيت جراء حادث تعرضت له وهي في الثامنة عشرة من العمر. في 21 أبريل 1868، تزوج أومبيرتو بابنة عمه الأول مارغريتا تيريزا ماريا جيوفانا، أميرة سافوي. أنجبا ابنًا واحدًا وهو فيكتور إيمانويل، أمير نابولي. وصف المؤرخون الحديثون أومبيرتو بأنه «رجل غير مرح وغير مثير للإعجاب بدنيًا، وذو فكر مقيد»، وكان الغرض من زواجه بمارغريتا وتقوية المصالح الثقافية والشخصية هو تعزيز شعبية الملكية. أبقى أومبيرتو العديد من أمر عشيقاته في الخفاء، وعاشت معه عشيقته المفضلة يوجينيا، زوجة الدوق أنتونيو ليتا فيسكونتي أريس، في بلاطه كزوجة له في القانون العام، إذ أرغم الملكة مارغريتا على القبول بها وصيفة لها.

المراجع

أطفال فيتوريو إمانويلي الثاني
الحاصلون على وسام الصقر الأبيض
الصلبان العظمى لوسام القديس جيمس السيف
الصلبان العظمى لوسام المسيح (البرتغال)
أشخاص من تورينو
أمراء إيطاليون
أمراء منطقة سافوا
إيطاليون من أصل بولندي
إيطاليون من أصل نمساوي
جرائم 1900 في أوروبا
جرائم قتل في أوروبا 1900
جرائم قتل في إيطاليا عقد 1900
حاصلون على وسام عقاب أسود
حاملو لقب ملك بيت المقدس
حائزون على وسام الاستحقاق (بروسيا)
سفويا
ضحايا قتل ذكور
فرسان الرباط
فيتوريو إمانويلي الثاني
قتل في إيطاليا
كينغ في إيطاليا
ملكيون قتلوا في القرن 19
ملوك إيطاليا القرن 19
ملوك سردينيا القرن 19
ملوك كاثوليك
مواليد 1844
مواليد في تورينو
نبلاء من تورينو
وفيات 1900
وفيات بإطلاق النار في إيطاليا
وفيات بسبب الأسلحة النارية
وفيات في مونزا
جرائم قتل في إيطاليا 1900

أومبيرتو الأول


Als Wallabyfelle werden die Felle aller Känguruarten im Rauchwarenhandel, die Felle der eigentlichen Wallabys und Jungtierfelle der meist größeren Kängurus, bezeichnet.

Zu den Wallabys gehören mehrere Arten aus der Familie der Kängurus. Der Begriff ist allerdings nicht eindeutig. Im engeren Sinn zählen nur acht kleinere Arten der Gattung Macropus dazu, die in der Untergattung Notamacropus zusammengefasst werden. In einem weiteren Sinn (wie auch im Englischen) werden alle kleineren Gattungen der Kängurus (wie Hasenkängurus, Nagelkängurus, Buschkängurus, Filander und Felskängurus) dazugerechnet.

Kängurus sind in zahlreichen Arten über Australien, Tasmanien, Neuguinea, Aru- und Kai-Inseln und Teile des Bismarck-Archipels verbreitet. In Neuseeland wurden sie etwa 1947 eingebürgert.

Die Felle aller Wallabys sind meist rötlich braun, auch bläulich mit hellen Spitzen. Das Haar ist lang, etwa wie bei Waschbären, doch etwas flattrig, die Unterseite ist grauweiß.

Der Haltbarkeitskoeffizient für Wallabypelz wird mit 30 bis 40 Prozent angegeben, für den Pelz des Riesenkängurus mit 20 bis 30 Prozent. In einer Einteilung der Pelzarten in die Haar-Feinheitsklassen seidig, fein, mittelfein, gröber und hart wird das Wallabyhaar (Känguruarten) als mittelfein eingestuft.

Von Zeit zu Zeit wurden in den einzelnen Staaten Schutz- und Schongesetze für Wallabys erlassen beziehungsweise aufgehoben, so dass die Anlieferungen wechselnd waren. Einige Känguruarten sind in das Washingtoner Artenschutz-Übereinkommen (Anhang I bzw. II) aufgenommen worden. Die Felle der Großkängurus wurden ausschließlich der Lederverarbeitung zugeführt, für die sie aber heute auch keine Rolle mehr spielen, teilweise unterliegen sie Exportverboten.

Für die Pelzverarbeitung geeignete Arten (neben anderen)

 Peitschenschwanz-Wallaby (Whiptail wallaby)
 Unter dieser Bezeichnung wurde das Hübschgesichtwallaby aus dem Osten Australiens eingeführt. Auffälligstes Kennzeichen sind die weißen Wangenstreifen, die sich von der Schnauze bis unter die Augen erstrecken. Die Kopfrumpflänge beträgt etwa 80 Zentimeter, die Schwanzlänge etwa 75 Zentimeter. Der Vorderkörper, die Unterseite und die Hinterfüße sind hellgrau. An den Schultern ist das Fell etwas dunkler. Der Hinterkörper ist isabellfarben, zum Rücken zu dunkler. Der Schwanz ist im hinteren Teil weißlich, die Schwanzspitze ist schwarz. Die Oberschenkel haben einen breiten weißen Streifen. Die Schnauze ist schwärzlich, die Kopfoberseite ziemlich dunkel. An den Wangen befindet sich ein breiter weißer Längsstreifen. Die Ohren sind hell mit einem großen schwarzen Mittelfleck.
 Verbreitung: Die östliche australische Küstenregion, vom Süden der Kap-York-Halbinsel (Queensland) bis in das nordöstliche New South Wales. Ende des 19. Jahrhunderts vorgenommene Versuche, die Art auch in Deutschland anzusiedeln, sind missglückt.
 Vor 1925 wurden etwa 300.000 Felle jährlich nach Europa importiert. 1905 betrug der Wert eines Fells 3 bis 6 Pence, 1910 durchschnittlich 3 Shilling, 1925 etwa 8 bis 10 Shilling.
 Das weiche Fell wurde unter anderem dafür verwendet, künstliche kleine Koalabären als Spielzeug oder Souvenir herzustellen.
 Busch-Wallaby, Rotnackenwallaby, Bennettkänguru
 Rotnackenwallabys erreichen eine Kopf-Rumpflänge von 70 bis 90 Zentimeter, der Schwanz wird 65 bis 90 Zentimeter lang.
 Verbreitung: Das östliche und südöstliche Australien, in den Bundesstaaten Queensland, New South Wales und auf der Insel Tasmanien.
 Das Busch-Wallaby hat die beste Fellqualität, von ihm (Rotnackenwallaby) stammen die als Silvery-Darkside bezeichneten Felle. Vor 1911 wurden jährlich etwa 300.000 Felle nach Europa exportiert. Dem Tier wurde jedoch nicht nur seines Pelzes wegen übermäßig nachgestellt, sondern auch durch Vergiftungsaktionen wurden sie in weiten Gebieten ausgerottet. Die Anzahl der in Queensland auf den Markt gekommenen Felle war von etwa 16.000 im Jahr 1955 auf 5000 im Jahr 1965 abgesunken.
 Sumpfwallaby, Swamp Wallaby
 Die Kopf-Rumpf-Länge des Sumpfwallabys beträgt 70 bis 90 Zentimeter, der Schwanz ist 65 bis 90 Zentimeter lang. Die Fellfarbe ist variabel. Die Körperoberseite ist graubraun oder orangebraun bis dunkelbraun, die Bauchseite hell braungelb. Das Gesicht ist grau, die Wangen weißlichgelb. An den Kopfseiten befindet sich je ein breiter schwärzlicher Zügelstreif. Der Schwanz ist schwärzlich. Das Haar ist geringelt.
 Verbreitung: Im östlichen und südöstlichen Australien, vom östlichen Queensland bis Victoria und dem östlichen South Australia. Anders als ihr Name es vermuten lässt, leben Sumpfwallabys auch in Wäldern und offenem Grasland.
 Die Felle waren sowohl für Pelze als auch für Felldecken geschätzt, sie wurden auch skunksartig eingefärbt. Es wurden um 1925 jährlich 200.000 Stück nach Europa importiert, der Einzelpreis lag bei 6 bis 8 Shilling. Während im Jahr 1955 in Queensland noch etwa 13.000 Sumpfwallabies erlegt wurden, waren es 1965 nur noch etwa 1200 Tiere.

 Rockwallabys, Felswallabys
 Mit 17 Arten zählen Rockwallabys zu den artenreichsten Gattungen dieser Familie.
 Verbreitung: Gebirgige Regionen im Nordwesten, Osten und Südosten Australiens, nicht in Tasmanien. Im Gegensatz zu anderen kleineren Arten der Kängurufamilie sind sie weniger bedroht und zum Teil noch weitverbreitet.
 1910 kamen etwa 200.000 bis 300.000 Rockwallabyfelle in den Handel, im Wert von etwa 3 Shilling das Stück, 1925 waren es höchstens noch halb so viel. Rockwallabys und Brydle (Kurznagelkänguru), landläufig "Paddymelons" (Pademelons, deutsch Filander) genannt, waren anfangs die hauptsächlich gehandelten Wallabysorten.
 Zu den Rockwallabys zählen neben anderen:
 Quokka oder Kurzschwanz-Känguru
 Quokkas erreichen eine Kopfrumpflänge von 48 bis 60 Zentimeter, der Schwanz misst 25 bis 35 Zentimeter. Ihr kurzes, raues Fell ist graubraun gefärbt, manchmal mit einem leichten Rotstich. Der Kopf ist heller mit schwarzem Augenstrich. Die Behaarung ist lang und dicht, die Granne etwas grob. Der Schwanz ist relativ kurz und kaum behaart. Der Körperbau ist recht gedrungen, wie bei den meisten Kängurus sind die Hinterbeine lang und kräftig, die Vorderbeine sind kurz. Auffallend sind die kurzen, abgerundeten Ohren.
 Verbreitung: Ursprünglich weit verbreitet, jetzt einige kleine, unter Naturschutz stehende Populationen im Südwesten Westaustraliens sowie auf einigen vorgelagerten Inseln wie Bald Island und Rottnest Island.
 Die Fellqualität ist unterschiedlich.
 Rotbauch-Känguru, auch Rotbauchfilander genannt
 Rotbauchfilander sind eine relativ kleine Känguruart. Ihr Körperbau ist stämmig, der spärlich behaarte Schwanz ist vergleichsweise kurz. Ihr langes Fell ist an der Oberseite dunkeloliv bis graubraun gefärbt, die Unterseite ist rötlich-orange bis rötlich-gelb. Zuweilen haben sie einen schwach gelblichen Oberschenkelstreifen. Die Hinterbeine sind wie bei den meisten Kängurus länger und kräftiger als die Vorderbeine.
 Verbreitung: Ursprünglich bewohnten Rotbauchfilander das südöstliche Australien und das südöstlichen South Australia, in Victoria und auf Tasmanien. Auf dem Festland sind sie Anfang des 20. Jahrhunderts ausgestorben, sodass sie heute nur noch auf Tasmanien vorkommen, wo sie aber häufig sind. Zwischen 1923 und 1960 wurden auf Tasmanien jährlich knapp 66.000 Felle erbeutet.
 Derbywallaby, auch Tammar, Eugenifilander
 Das Fell der Derbywallabys ist an der Oberseite graubraun gefärbt, die Unterseite ist heller, meist gelblich-grau und die Beine sind rötlich. Wie bei den meisten Kängurus sind die Hinterbeine deutlich länger und kräftiger als die Vorderbeine, der Kopf ist langgestreckt und die Ohren groß. Männchen werden deutlich größer als Weibchen und haben größere Vorderpfoten mit ausgeprägteren Krallen. Erwachsene Tiere erreichen eine Kopfrumpflänge von 52 bis 68 Zentimeter und eine Schwanzlänge von 33 bis 45 Zentimeter.
 Verbreitung: Bis in die 1920er-Jahre waren Derbywallabys in weiten Teilen des südlichen Australiens beheimatet. Heute leben sie noch im südwestlichen Western Australia sowie auf einigen Inseln vor der Küste von South Australia, etwa auf der Känguru-Insel. Seit etwa 1870 gibt es eine kleine Population auf der neuseeländischen Insel Kawau.
 Rothalsfilander, Thetis-Känguru
 Rothalsfilander sind kleine, stämmig gebaute Vertreter der Kängurus. Die Körpergrößen dieser Tiere liegen zwischen 55 und 70 Zentimeter, der Schwanz misst 25 bis 40 Zentimeter. Männchen sind größer als Weibchen. Das Fell ist am Rücken braungrau gefärbt, der Bauch ist deutlich heller. Namensgebendes Merkmal sind die rötlich gefärbten Schultern und Nacken. Die Färbung und Farbverteilung variiert individuell. Die Oberschenkel haben zuweilen einen schmalen, hellen Streifen. Die Hinterbeine sind wie bei den meisten Kängurus deutlich länger als die Vorderbeine, der Schwanz ist spärlich behaart.
 Verbreitung: Im östlichen Australien, vom südöstlichen Queensland bis in das mittlere New South Wales.
 Die Fellqualität ist unterschiedlich. Die Felle wurden zu Pelzinnenfuttern, Besätzen und manchmal auch zu Jacken und Mänteln verarbeitet.
 Grey-Wallabys
 Die Felle wurden mitunter ebenfalls als Rockwallabys gehandelt
 Festlandbürstenkänguru
 Die Felloberseite ist braun bis hellbräunlich, die Unterseite grau bis weißlich. Die Behaarung des Schwanzendes ist schwärzlich und bildet einen Bürstenkamm. Das Fell ist weich und dicht, die Grannen stehen etwas ab.
 Die Fellqualität ist unterschiedlich.
 Bürstenschwanz-Felskänguru, Pinselschwanzkänguru
 Das Bürstenschwanz-Felskänguru hat einen kompakten Körper, die Kopfrumpflänge beträgt 50 bis 72 Zentimeter, die Schwanzlänge 42 bis 56 Zentimeter. Die Oberseite des Felles ist im Wesentlichen rotbraun oder im vorderen Bereich mehr grau bis dunkelgraubräunlich. Der Kopf ist auf der Oberseite dunkelgrau bis graubräunlich, unterseits weißlich, mit einem schwärzlichen Augenstreifen an der Farbgrenze von der Schnauze bis zum Ohr. Die Füße und die Schnauze sind schwarzbraun bis schwärzlich. Die vordere Schwanzhälfte ist zuweilen auch graubraun oder rötlich. Gelegentlich zieht ein dünner schwärzlicher Aalstrich über den Scheitel und den vorderen Teil des Rückens. Die Körperunterseite ist weißgelblich. Häufig befindet sich ein schwärzlicher Streifen an den Körperseiten vom Armansatz bis zur Hüfte. Einzelne Leithaare sind schwarz, die übrigen Haare sind im Wesentlichen bräunlich. Die Leithaare sind bis 52 Millimeter lang. Im letzten Drittel sind die Haare bürstenartig verlängert. Charakteristisch sind die kleinen, runden Ohren.
 Alle Bürstenkänguruarten zählen wegen der veränderten Umweltbedingungen zu den gefährdeten Tierarten. Die Fellqualität ist unterschiedlich. Die einmal als Silvery Lightside bezeichneten Felle stammten vom Bürstenkänguru.
 Gelbfuß-Felskänguru
 Die Felllänge der Gelbfuß-Felskängurus (2 Unterarten) liegt zwischen 60 und 80 Zentimeter, dazu der Schwanz mit 60 bis 80 Zentimeter. Die Felloberseite ist im vorderen Bereich grau, hinten mehr graurötlich. Die Bauchseite ist weißlich. Vorder- und Hinterbeine sind hell gelblich rostfarben, die Ohren sind gelblich. Der Aalstrich ist dunkelbraun. An den Wangen befindet sich je ein weißer Streifen, ebenso an den Körperseiten und über die Oberschenkel. Der Schwanz ist gelblich mit 10 bis 15 dunkelbraunen Querringen.
 Verbreitung: Süd-Victoria, Bass-Straßen-Inseln, Tasmanien.
 Vor allem zwischen 1880 und 1920 wurden Gelbfuß-Felskängurus wegen ihres hübschen, bunten und weichen Pelzes bejagt, heute stehen sie in Australien unter Schutz.
 Rotes Riesenkänguru
 Die Körperlänge des Roten Riesenkängurus beträgt bei Männchen 130 bis 160, bei Weibchen 100 bis 120 Zentimeter. Die Schwanzlänge bei Männchen 85 bis 105, bei Weibchen 65 bis 85 Zentimeter. Das Fell der erwachsenen Nominatform hat eine hellrötliche bis braunrote Oberseite, während die Unterseite weißlich ist mit rötlichem Bauch und unter Umständen leuchtend roter Kehle. Die rote Färbung wird durch eine puderartige Hautabsonderung hervorgerufen, die auf der Brust abgeschieden und mit den Vorderpfoten bis auf den Rücken verteilt wird. Bereits die getrockneten Felle verlieren die rote Färbung im Lauf der Zeit und gleichen dann den weiblichen Fellen, oberseits hellgrau bis blaugrau und unterseits weißlich. Die Wangen sind weißlich mit einem dunklen Voraugenstreif. Das Haarkleid ist sehr weich und dicht mit bläulicher, reicher Unterwolle, auch langhaariger als andere Arten, die Unterseite ist weiß. Das Leder ist dünn und weich.
 Verbreitung: Ganz Australien mit Ausnahme der Küsten und des Südwestens.
 Hier wurden nur die Felle weiblicher Tiere für "Kürschner"zwecke ("Furriers") genutzt. 1911 war der Fellpreis erheblich angestiegen. Während Anfang der 1880er Jahre das Fell 3 bis 4 Pence kostete, 1890 1 ¼ bis 1 ½ Shilling, zahlte man jetzt 4 Shilling. In Queensland kamen im Jahr 1955 etwa 97.000 Felle des Roten Riesenkängurus auf den Markt, 1960 waren es 250.000 und 1965 steigerte es sich noch einmal auf 352.000 Stück.
 Graues Riesenkänguru
 Das Graue Riesenkänguru hat zwei Unterarten (nach Dathe/Schöps 3), das Östliche Graue Riesenkänguru und das Westliche Graue Riesenkänguru.
 Die Kopfrumpflänge beträgt bei männlichen Tieren 105 bis 140, bei Weibchen 85 bis 120 Zentimeter, die Schwanzlänge 95 bis 100, bei Weibchen rund 85 Zentimeter. Das Fell ist auf der Oberseite graubraun bis rötlichgrau, der dunkle Voraugenstreifen ist nur schwach angedeutet. Über dem Auge ist meist ein weißlichgrauer Bogen. Die Unterseite ist weißlichgrau bis weiß. Das einzelne Haar ist im Bereich der Wurzeln grauweiß, in der Mitte hellbraun oder grauweiß. Die Leithaare sind im Spitzenteil schwarz. Die Länge der leicht gewellten Haare variiert je nach Geschlecht, Vorkommen und Jahreszeit von kurz bis ziemlich lang (13 bis 40 Millimeter). Die Unterart M. g. rasmaniensis hat ein besonders langhaariges und derbes Fell.
 Vorkommen: Nordost-Queensland bis Victoria und bis in das südöstliche Südaustralien und auf der Känguru-Insel. Unterarten in den Küstengebieten Südwestaustraliens zwischen Geraldton und Esperance und auf Tasmanien.
 Das Fell wurde meist zu Leder verarbeitet.
 Bergkänguru
 Das dichte, zottelige Fell der Bergkängurus ist dunkler als das der meisten Känguruarten, es ist an der Oberseite meist dunkelgrau, oft fast schwärzlich gefärbt, aber auch braunrot, rötlich oder sogar isabell. Die Unterseite ist grauweiß bis weiß. Der Kopf ist zuweilen heller als der Körper, teilweise mit hellen Wangen und kleinem hellem Bogenstrich über den Augen. Die Füße und der Schwanz sind oft dunkelbraun. Das Fell von M. r. antilopinus ist hellrötlich, von M. r. cervinus braunrot. Die Männchen sind jeweils dunkler grau oder intensiver rot als die Weibchen. Wie bei den meisten Kängurus ist der Körperbau durch die kräftigen Hinterbeine, den muskulösen Schwanz und die kurzen Vorderbeine charakterisiert. Das Fell ist kurz bei den nördlichen Formen und ziemlich lang bei den südlichen. Bergkängurus erreichen eine Kopfrumpflänge von 75 bis 140 Zentimetern, eine Schwanzlänge von 60 bis 90 Zentimetern. Die Männchen sind deutlich größer als die Weibchen.
 Verbreitung: Ganz Australien, selbst im unwirtlichen zentralen Teil des Landes, nicht jedoch auf Tasmanien.
 Durch das zottelige, kurze und grobe Haar ist das Fell nur wenig für Pelzzwecke geeignet, es wurde hauptsächlich zu Leder verarbeitet.

 Zu den in Auktionen benutzten Begriffen, wie Victoria oder Swampwallaby, Silvery lightsides, Silvery darksides und tasmanische, bemerkte 1931 ein Leipziger Rauchwarenhändler, dass diese Bezeichnungen eigentlich nur Sammelnamen sind. Denn unter Silvery lightsides befanden sich Lots der opossumfarbigen Tamar-Wallaby, der Blankwallaby und der Zügelkänguru, der queensländischen und westaustralischen Scrubwallaby und viele andere. Unter der Bezeichnung Silvery darksides, unter der in erster Linie das Buschwallaby verstanden wurden, waren oft Lots von tasmanischen Fellen mit eingereiht, manchmal sogar die Swamps. Ein Unterschied wurde zwischen "tanners", der Gerberware gemacht, und "furriers", der Kürschnerware, von denen jedoch oft die Gerberware für Kürschnerzwecke und umgekehrt gekauft wurde.

Handel, Geschichte

Für die australischen Ureinwohner stellte Kängurufleisch das Hauptnahrungsmittel dar. Nach dem Eintreffen der europäischen Siedler wird dem Känguru aus anderen Gründen nachgestellt, teils noch zur Fleischgewinnung, hauptsächlich jedoch wegen der Konkurrenz mit den Farmern, die in den Tieren eine Existenzbedrohung sehen und auf verschiedenste Arten bekämpfen, da sie die Felder abfressen und die künstlich angelegten Tränken mitnutzen. Das Kängurufell ist dabei ein Nebenprodukt, der Preis war selten so hoch, als dass sich seinetwegen die Bejagung gelohnt hätte.

Die Mode entdeckte das Wallabyfell in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts. Im Anfang der Kolonisation wurden die Jagdbeuten noch im Land verbraucht oder aber als Kuriosum nach Europa gebracht, der größte Teil der Felle wurde als wertlos weggeworfen. Zum ersten Mal werden im Jahr 1871 australische Felle auf einer Londoner Auktion erwähnt, und zwar 18.021 Opossumfelle, im Jahr 1891 auch Wombatfelle, Känguru- und Wallabyfelle. Vor 1911 ging der größte Teil der nicht in Australien verarbeiteten Felle nach Nordamerika. Im Lauf der Jahre war ein starker Rückgang der australischen Urfauna zu beobachten, wohingegen der Anfall der von den Ansiedlern eingeführten Felle ursprünglich europäischer Tierarten sich beständig erheblich steigerte (Kaninchenfelle, Rotfuchsfelle).

Um 1926 wurden Kängurufelle oder die Wallabysorten, neben anderen, bisher wenig gebrauchten Fellarten, in Deutschland zu einem begehrten Mantelmaterial, nachdem man begonnen hatte, die nicht gutfarbigen Felle zu färben. Neben Deutschland war England der Hauptverbraucher für Wallabypelz. Die Breslauer Rauchwarenfirma Adolph Schlesinger Nachfolger mit ihrem Leipziger Felllager "beherrschte zwei Jahrzehnte lang den Wallaby-Markt" in Deutschland, zeitweilig ausschließlich mit von der Londoner Firma C. W. Martin & Sons gefärbter Ware.

1961 berichtete eine deutsche Pelzfachzeitschrift, dass in Sydney erstmals als Neuheit Mäntel aus Kängurufellen zu außerordentlich günstigen Preisen vorgeführt wurden. Die Mäntel sollten außerordentlich leicht sein mit strapazierfähigem Leder. Meist wurden sie weiß gebleicht oder braun gefärbt, naturfarbene Felle wurden bis dahin nicht verarbeitet.

Im Jahr 1988 hieß es: "Der Anfall an Wallabyfellen soll in den vergangenen Jahren bis zu 1 Million Stück betragen haben, doch liegen genauere Zahlen nicht vor". Seitdem scheint das Fell zumindest vom europäischen Markt fast ganz verschwunden zu sein.

Die Felle werden in folgende Handelsklassen sortiert:
 Reguläre: graubraun, rechts und links des Schenkels schwarz gefleckt.
 Größte Felle (extra lang) bis 70 Zentimeter, Qualität teils gut, teils gering.
 Bei den guten Fellen ist das Haar etwa 2 Zentimeter lang; die Unterwolle entsprechend gut. Kleine Felle sind weicher (milchiger) im Haar.
 Furriers werden meist gefärbt auf silbergrau, braun, blau, nerz, rot und schwarz,
 Tanners werden in den besseren Qualitäten auf Nerz gefärbt.
 Silberblanke: Kleiner, länger und weicher im Haar
 Rotblanke: zumeist kleiner, dunkelbraun bis braunrot. Sie sind besonders für Braunfärbungen geeignet.

Die Anlieferung der Rohfelle erfolgt offen, nicht rund abgezogen. Vom Handel wurde angemerkt, dass manche Wallabysorten auffallend viele bissstellige Felle enthalten, durch die eigentlich erstklassige Felle nahezu entwertet werden.

Verarbeitung

Gutfarbige Felle wurden meist naturfarben verarbeitet, schlechtfarbige auf andere Fellfarben, beispielsweise Nerz, eingefärbt. Ein Teil der Felle wurde geschoren verarbeitet. Da häufig rohverbrannte Felle (durch Fäulnis hart im Leder) angeliefert wurden, war die Ausfallquote beträchtlich. Die Behandlung der Rohfelle im Ursprungsland war nicht einheitlich und wurde teilweise sehr nachlässig gehandhabt.

Häufig treten bei Wallabys wegen des meist allmählichen Haarwechsels Nachwuchsstellen auf, Flächen, an denen das neue Haar noch kürzer ist. Diese müssen unter Umständen bei der Verarbeitung entfernt werden. Während ein Kürschnermeister in den 1920er Jahren alle aufwändigen Arbeitstechniken der Kürschnerei, wie Auslassen, Einlassen oder Umschneiden auch für Wallaby beschreibt, wird ansonsten angeraten, die Felle möglichst einfach zu verarbeiten, mit geraden Nähten, ganz- oder halbfellig nebeneinander- und übereinandergesetzt. Auch eine Verarbeitung gegen den Strich, mit dem Haarschlag nach oben, ergibt eine sehr hübsche Wirkung ("gestürzte Verarbeitung").

Im Jahr 1965 wurde der Fellverbrauch für eine für einen Wallabymantel ausreichende Felltafel (aus kleinen Kängurufellen) mit 20 bis 30 Fellen angegeben (sogenanntes Mantel-"Body"). Zugrunde gelegt wurde eine Tafel mit einer Länge von 112 Zentimetern und einer durchschnittlichen Breite von 150 Zentimetern und einem zusätzlichen Ärmelteil. Das entspricht etwa einem Fellmaterial für einen leicht ausgestellten Mantel der Konfektionsgröße 46 des Jahres 2014. Die Höchst- und Mindest-Fellzahlen können sich durch die unterschiedlichen Größen der Geschlechter der Tiere, die Altersstufen sowie deren Herkunft ergeben. Je nach Pelzart wirken sich die drei Faktoren unterschiedlich stark aus.

Die Verarbeitung erfolgt meist zu Jacken oder Mänteln, flachere Felle zu Innenfuttern. Als weitere Verwendungen wurde 1928 genannt, die langhaarigen, naturfarbenen Felle als Opossum- oder Waschbärimitation für Herrenkragen, skunksfarben wie auch hellere Schattierungen für Damengarnituren, Muffe und Pelzstolen.

Die Reparaturmöglichkeit von Wallabypelzen wurde im Jahr 1974 mit "gut" angegeben. Von einer Modellumgestaltung wurde abgeraten, da sie sich im Verhältnis zur Neuanschaffung wohl nur selten lohnen würde, außerdem keine dazupassenden Felle zu beschaffen seien.

Zahlen, Fakten
 1910 wurde ein Wallabymantel in einem Katalog für 550 Mark angeboten.
 Vor 1944 war der Höchstpreis für Wallabyfelle im Großhandel, natur oder gefärbt: große 25 Mark; kleine 16 Mark, flache 9 Mark.
 1968 fragte man beim Tierpark Berlin nach den Erfahrungen mit der Känguruhaltung, und ob sich eine Zucht für Pelzzwecke wohl lohnen würde. Zusammenfassend wurde geantwortet, dass bei dem dafür erforderlichen Aufwand dies wohl nicht wirtschaftlich sinnvoll wäre.

Weblinks

Anmerkung

Belege

Siehe auch

 Weitere Pelzarten
 Pelz
 Kürschner

Pelzart
Känguru in der Kultur

Wallabyfell


දිවුලපිටිය ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටා ඇති නගරයක් වේ. එය ගම්පහ නගරයේ සිට කිලෝමීටර 22ක් පමණ දුරින් පිහිටයි.

සංචාරක ආකර්ෂණ
 බලගල්ල සරස්වතී පිරිවෙණ - දිවුලපිටිය පිහිටි බලගල්ල සරස්වතී පිරිවෙණ, ප්‍රදේශයේ පැරණි බෞද්ධ අධ්‍යාපන ආයතනයක් ලෙස ප්‍රචලිත වේ. එය 1903 වර්ෂයේ මාර්තු 7 වන දින පිහිටුවන ලදී.
 බලගල්ල වලව්ව - නැසීගිය අමාත්‍යවරයෙකු වූ ලක්ෂ්මන් ජයකොඩි මහතා විසූ වලව්ව වේ. වර්ථමානයේ මෙය පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරකයක් වශයෙන් ප්‍රකාශිතය.

මූලාශ්‍ර

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

දිවුලපිටිය


Şrek 2, 2004 ABD yapımı animasyon filmi.

İlkinin başarısından sonra çekilen film Amerika'da 441.226.247 $, uluslararası 479.439.411 $ olmak üzere toplamda 920.665.658 $ hasılata ulaşmıştır

Türkçe seslendirmesi
Türkçede Şrek'e Okan Bayülgen, Eşek'e Mehmet Ali Erbil ve Çizmeli Kediye Engin Alkan sesleriyle hayat vermiştir.

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20030618105734/http://www.shrek2.com/ Filmin Resmi Sitesi

Notlar ve kaynaklar

Amerika Birleşik Devletleri bilgisayar animasyonlu filmleri
Amerika Birleşik Devletleri komedi-macera filmleri
Ogreler
2000'lerde komedi-macera filmleri
2000'lerde fantastik filmler
2000'lerde devam filmleri
Amerika Birleşik Devletleri devam filmleri
Grimm Kardeşler
Amerika Birleşik Devletleri ikili filmleri
Amerika Birleşik Devletleri fantastik macera filmleri
Amerika Birleşik Devletleri fantastik komedi filmleri
Kediler ile ilgili filmler
Andrew Adamson'un yönettiği filmler
Şrek filmleri
Amerika Birleşik Devletleri çocuk filmleri
Conrad Vernon'un yönettiği filmler
Kelly Asbury'nin yönettiği filmler
Harry Gregson-Williams'ın müziğini yaptığı filmler
2000'lerde Amerika Birleşik Devletleri animasyon filmleri
2000'lerde İngilizce filmler
2004 çıkışlı komedi filmleri

Şrek 2


Spitalgasse heißen:
 Spitalgasse (Bern)
 Spitalgasse in Ochsenfurt, Bayern, siehe Altstadt Ochsenfurt #Spitalgasse
 Spitalgasse (Wien)

Spitalgasse


Goose Lake Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Goose Lake Township (Illinois)
 Goose Lake Township (South Dakota)

Goose Lake Township


1. travnja
Vijeće sigurnosti UN-a jednoglasno donijelo rezoluciju broj 981, 982 i 983, kojima se određuje budućnost mandata snaga UN-a u Hrvatskoj, BiH i Makedoniji, prema kojima će UN-CRO u Hrvatskoj ostati osam mjeseci.
Rezolucija 981 o novom mandatu snaga UN-a za Hrvatsku najsnažniji je politički dokument kojeg je donijelo Vijeće sigurnosti u korist Republike Hrvatske, rekao ministar vanjskih poslova RH dr. Mate Granić po povratku iz New Yorka u Zagreb.
U Sarajevskom sjedištu zaštitnih snaga priopćeno da su postrojbe Fikreta Abdića i Srba iz okupiranih dijelova Hrvatske izvele jači pješački napad prema položajima Armije BiH istočno od Velike Kladuše, ali crtu razdvajanja nisu uspjeli pomaknuti.

2. travnja
Nakon dugog zatišja, bosanski Srbi su iz smjera srušenog mosta kod Slavonskog Broda snajperskim hicima napali ophodnju hrvatske granične policije.
Vlasti bosanskih Srba na Palama odbile dopustiti prelazak osam od 17 planiranih konvoja UNPROFOR-a, koji su trebali opskrbiti plave kacige u različitim dijelovima BiH.

3. travnja
Većina Srba iz okupiranih hrvatskih područja koji prođu nadzornu postaju hrvatske policije na auto-cesti kod Dragalića stanovnici su Okučana, no njihovi vođe preko lokalnih radiopostaja pokušavaju ih odvratiti od odlazaka u Novu Gradišku, tvrdeći kako je nuđenje Domovnice Srbima najveća uvreda.
Veleposlanik SAD Peter W. Galbrait obišao najjužniju točku Hrvatske, poluotok Prevlaku, i tom prigodom napomenuo da je još uvijek nužna prisutnost UN-a na Prevlaci.
Predsjednik Ujedinjenih Arapskih Emirata sultan al-Nahyane darovao sedam milijuna dolara pomoći bosanskim Muslimanima.

4. travnja
SAD se zalaže za što dulje produženje prekida vatre u BiH, usprkos tome što očekuju snažno protivljenje vlade u Sarajevu, jer, kako se ističe, Muslimani su vojno ojačali i po vlastitim gledištima ne mogu ostati pri neravnomjernoj podjeli zemlje u odnosu 70 prema 30 u korist Srba.
Veleposlanik BiH u Švicarskoj Muhamed Filipović ocijenio da će srpski predsjednik Slobodan Milošević, s kojim se sastao u Beogradu 22. i 23. ožujka, uskoro priznati BiH.
General bojnik John Sevall, specijalist za pitanje europske sigurnosti, imenovan posebnim savjetnikom američkog državnog tajnika Warrena Christophera za vojna pitanja u BiH.

5. travnja
Na bojištima u BiH Srbi pojačavaju napade, a najžešće su napadali na oraško-šamačkom i kupreško-livanjskom bojištu.
Komisija eksperata UN podnijela Vijeću sigurnosti izvješće o povredama međunarodnog prava u bivšoj Jugoslaviji sa zaključkom kako se radi o zločinima protiv čovječnosti.
Rusija je od Republike i Federacije BiH zatražila 94 milijuna dolara za isporučene količine plina u ratnom razdoblju, a kojeg su koristili i Srbi na okupiranom teritoriju BiH, kao i Srbi u Srbiji kroz koju prolazi dio plinovoda.
Preko Albanije i Crne Gore, te dalje do Karadžićevih četnika, šverca se nafta - tvrdi talijanski diplomat Antonio Napolitano, koji u ime Ujedinjenih naroda i Organizacije za europsku sigurnost i suradnju (OESS) nadzire primjenu sankcija protiv Jugoslavije.

6. travnja
Rezolucija broj 981 Vijeća sigurnosti UN ministar obrane Republike Hrvatske Gojko Šušak ocijenio kao jednu veću političku pobjedu i kao put prema konačnom rješenju, jer su u njoj uglavnom svi čimbenici koji bi trebali omogućiti Hrvatskoj da vrati svoja okupirana područja.
U okupiranom dijelu istočne Slavonije Srbi su ograničili kretanje pripadnicima mirovnih snaga UN-a, i to naročito blizu vojnih objekata, što ograničava ionako slabo djelovanje plavih kaciga.
Grčki i bugarski ministri vanjskih poslova, Karlos Papuljas i Georgi Pirinski, zatražili ukidanje sankcija protiv Srbije i Crne Gore, zbog, kako su naveli, štete koju trpe njihova gospodarstva.

7. travnja
Onog trenutka kada snage UNCRO-a stanu na granice Republike Hrvatske - cijeli prostor postaje integralna cjelina u smislu pravnog sustava, rekao ministar unutarnjih poslova RH Ivan Jarnjak glede Rezolucije 981.
U Londonu potpisan ugovor Zagrebačke i Europske banke o kreditu od 56 milijuna maraka, što je prvi kredit EBRD-a nekoj financijskoj ustanovi u Hrvatskoj i prvi zajam privatnom poduzetništvu.
Srpske postrojbe nastavljaju uzduž cijele crte razgraničenja otvarati jaku vatru na položaje usorske pukovnije HVO-a.
Prema izvješću radio Okučana o sjednici skupštine Okučani i vijeća za zapadnu Slavoniju, tamošnje samozvane vlasti predložile da se zatvore svi izlazi i ulazi na dionici auto-ceste koja prolazi kroz taj okupirani dio Hrvatske.
Službena Tirana priopćila da je zaustavljeno krijumčarenje nafte i benzina, usprkos izvještajima o konstantnom kršenju embarga na albansko-crnogorskoj granici.
Predsjednik Predsjedništva BiH Alija Izetbegović izrazio osobnu nesklonost produljenju primirja u BiH, čiji se rok završava 30. o.m.
Novosadski dvotjednik SVET objavio intervju s Dobroslavom Paragom, koji kaže da je definitivno odlučio da se preseli i živi u Sarajevu, odakle će se i dalje boriti za svoju poziciju u Hrvatskoj.

8. travnja
Na trećoj konferenciji Zajednice prognanika Hrvatske, održanoj u Zagrebu, za predsjednika Zajednice izabran Mato Šimić.
Zamjenik ministra vanjskih poslova RH dr. Ivo Sanader uložio oštar prosvjed otpravniku poslova Ureda SR Jugoslavije u Zagrebu Draganu Veselinoviću, zbog distribucije propagandnog materijala koji lažno govori o kršenju ljudskih prava u Hrvatskoj.
Izaslanstvo Ministarstva obrane Republike Hrvatske, s načelnikom Glavnog stožera Hrvatske vojske generalom Jankom Bobetkom na čelu, otputovalo u posjet turskim oružanim snagama.

9. travnja
Ministra u Vladi RH Zlatka Matešu primio u Jeruzalemu, glavnom gradu Izraela, ministar gospodarstva Shi˘on Shitrit, potom je ministar Mateša posjetio Muzejsko središte za istraživanje holokausta, gdje je u ime Vlade položio vijenac.
Zaštitne snage UN priopćile da su bosanski Srbi odgovorni za napad na američki zrakoplov u sarajevskoj zračnoj luci, jer da je pucano s položaja na Ilidži.

10. travnja
Promet auto-cestom Zagreb-Lipovac kroz okupirano područje zapadne Slavonije odvija se bez zastoja i ograničenja, tako je proteklog vikenda zabilježena brojka od 4.422 vozila koja su prevezla 13.050 osoba.
Nakon više zahtjeva hrvatskih dužnosnika i institucija HR Herceg Bosne da se sazna istina o sudbini general-bojnika Vlade Šantića, konačno je Glavni stožer Armije BiH pokrenuo istragu protiv osumnjičenih pripadnika voda vojne policije Armije BiH.

22. travnja
Predsjednik Republike Hrvatske dr. Franjo Tuđman prihvatio poziv francuskog predsjednika Francoisa Mitterranda da 8. svibnja u Parizu sudjeluje u obilježavanju 50. obljetnice pobjede nad fašizmom u Europi, a također je pozvan da 7. svibnja bude gost na britanskoj komemoraciji završetka II. svjetskog rata Pobjeda u Europi.
Kninske vođe zaprijetile zatvaranjem auto-ceste kroz zapadnu Slavoniju.
Vijeće sigurnosti UN-a prihvatilo Nacrt rezolucije 988, o produljenju ublaženog režima sankcija protiv SR Jugoslavije.

23. travnja
Radovan Karadžić odbio razgovarati s predstavnicima UN-a, te izjavio kako će razmisliti hoće li biti obnovljen humanitarni zračni most za Sarajevo.
Usprkos srpskim prijetnjama da će je zatvoriti za promet, na auto-cesti Zagreb-Lipovac susrelo se više od 5.000 ljudi.

24. travnja
Na okupiranom dijelu auto-ceste Zagreb-Lipovac Srbi blokirali promet.
Hrvatske vlasti zahtijevaju da se auto-cesta otvori najkasnije do ujutro u 6 sati, a, kako je naglasio Hrvaoje Šarinić u razgovoru s Yasushijem Akashijem, ako do toga roka srpski ekstremisti i UNCRO ne uklone zapreke, hrvatske će redarstvene snage same izvršiti tu zadaću.
Četnici iz okupirane Bosanske Posavine i dalje provociraju čestim puškaranjima, ovog su puta pucali na ophodnju granične policije u blizini sela Zbjeg.
Srpska vojska topovima napala civilne ciljeve na oslobođenom brčanskom području, a otvaraju i žestoku vatru na položaje HVO-a na Boderištu, kao i na položaje Armije BiH na Vranovači.
Prvi put službeno priopćenje (glasnogovornik Suda za ratne zločine u Haagu) da su za ratne zločine osumnjičeni Radovan Karadžić i srpski general Ratko Mladić u Beogradu nije izazvalo nikakve reakcije.
Mađarski izvori, pozivajući se na neimenovane informatore iz UN-a, najavljuju veliku ofenzivu bosanskih Srba na Srebrenicu i Goražde po isteku primirja, za tjedan dana.
Duško Tadić, Srbin optužen za ratne zločine, odvezen je iz Münchena u Den Haag, kako bi se mogao pojaviti pred Međunarodnim sudom za ratne zločine.

25. travnja
U Dubrovniku se sastala izaslanstva Republike Hrvatske i Republike Crne Gore kako bi, u sklopu zajedničke međudržavne komisije, razmotrili pitanja u vezi s Prevlakom - u radu zajedničke komisije sudjelovali i predstavnici UN-a koje je predvodio Yasushi Akashi.
Siguronosno stanje na pakračko-lipičkom području u posljednje vrijeme složenije, rekao Nikola Ivkanec, zapovjednik pakračke policije.
Školski udžbenik Poznavanje društva, autora Envera Imamovića i Joze Bošnjaka, izdan u Sarajevu, učeničke četvrtih razreda uči da su Hrvate u Bosnu naselili Turci te da su Hrvati ustaše i istrebljivači Muslimana-Bošnjaka.
Bosanski vođa Srba Radovan Karadžić, kako piše njemački Die Welt, zaprijetio trećim svjetskim ratom ako međunarodna zajednica ne prizna srpsku državu u Hrvatskoj.
Hrvatsko izaslanstvo pod vodstvom dr. Žarka Domjana u Strasbourgu, na sjednici parlamentarne skupštine Vijeća Europe, iznijelo nezadovoljstvo sporošću procedure primanja Hrvatske u Vijeće Europe.
Izvršni direktor Međunarodne helsinške federacije za ljudska prava Aron Rhodes izrazio zabrinutost stanjem ljudskih prava u tzv. Jugoslaviji, jer, kako govore izvještaji raznih međunarodnih udruga, ta se država rukovodi načelima vladavine policije i bezakonja.

26. travnja
Kontaktna skupina se nada, izjavio Krešimir Zubak, predsjednik Federacije BiH, da će Srbija i Crna Gora priznati BiH i Hrvatsku, ali Milošević traži da dio buduće unije BiH s većinskim srpskim pučanstvom ima mogućnost konfederalnog povezivanja sa SRJ.
Na području koje kontrolira HVO počela raditi federalna policija, koja će svoje djelatnosti obavljati na relaciji Doljani-Kovačani-Blinje-Kreševo-Kiseljak-Visoko, te Brezovo Polje-Žepče-Crni Vrh-Usora.
Na zaštićeno bihaćko područje proteklog dana i noći Srbi ispalili 15 granata, od kojih je deset pogodilo samo središte grada, a prema izvješćima UNPROFOR-a teže je ranjeno dvoje civila.
Prema ocjeni predstavnika UNPROFOR-a, akcije bosanske vojske kompliciraju stanje unutar zaštićenog bihaćkog područja, naime, po svemu sudeći, Peti korpus Armije BiH oštetio je radarska postrojenja na planini Plješevici.
Međunarodni sud za ratne zločine počinjene na prostoru bivše Jugoslavije počeo u Den Haagu prvo suđenje preslušavanjem bosanskog Srbina Dušana Tadića, čuvara u koncentracijskom logoru u Omarskoj.

27. travnja
Potpredsjednik vlade i ministar vanjskih poslova Republike Hrvatske dr. Mate Granić otputovao iz Zagreba u New Delhi, to je prvi službeni posjet Indiji jednog visokog hrvatskog dužnosnika.
U Okučanima boravili Milan Martić i zapovjednik srpske paravojske general Milan Čeleketić, gdje su mještanima na zboru govorili kako otvaranje auto-ceste i odlazak Srba izvan okupiranih dijelova Hrvatske dovodi u pitanje suverenitet i legitimitet njihove samozvane države.
Odjel za informiranje Političke uprave Ministarstva obrane HR Herceg Bosne priopćilo da su pripadnici 108. brigade HVO-a, zajedno s pripadnicima 215. i 211. brigade Armije BiH, u silovitom protunapadu potisnuli srpsku vojsku s ulaza u Boderište i Vranovaču.
Europski parlament na plenarnoj sjednici većinom glasova prihvatio prijedlog Europske komisije za uključivanje Republike Hrvatske u programe PHARE.

28. travnja
Veleposlanik Hrvatske pri OESS u Beču Darko Bekić govorio pred Stalnim odborom o beogradskom pamfletu, u kojemu ambasada Jugoslavije u Beču piše kako srpski narod stoljećima živi na teritoriju tzv. krajine i da se stoga ne može smatrati agresorom protiv vlastite zemlje.

29. travnja
Dosadašnji glavni tajnik HDZ BiH Pero Marković razriješen te dužnosti, a na njegovo mjesto izabran Zdenko Ćosić.

30. travnja
Slovenski predsjednik Milan Kučan smatra da obnova nikakve Jugoslavije nije moguća.
Vijeće sigurnosti usvojilo Rezoluciju 990 o raspoređivanju snaga UNCRO u Hrvatskoj.

Izvori

1995/4

Kronologija Domovinskog rata: travanj 1995.


Januar

 2. januar – Nils Ufer, dansk journalist og redaktør (født 1939).
 5. januar – Gunnar "Nu" Hansen, dansk radio- og tv-journalist (født 1905).
 6. januar – Børge Jansberg, dansk billedhugger og maler (født 1913).
 6. januar – Folmer Bendtsen, dansk maler (født 1907).
 6. januar – Dizzy Gillespie, amerikansk jazztrompetist (født 1917).
 6. januar – Richard Mortensen, dansk maler (født 1910).
 6. januar – Rudolf Nurejev, russisk-født balletdanser (født 1938).
 7. januar – Tage la Cour, dansk forfatter og hotelleder (født 1915).
 20. januar – Audrey Hepburn, belgisk-britisk skuespillerinde (født 1929).
 26. januar – Robert Jacobsen dansk skulptør og billedkunstner (født 1912).
 27. januar – Erik Mørk, dansk skuespiller (født 1925).

Februar

 2. februar – Jørgen Læssøe, dansk assyriolog (født 1924).
 4. februar – Jens Peter Jensen, dansk chefredaktør og politiker (født 1922).
 5. februar – Joseph L. Mankiewicz, amerikansk manuskriptforfatter og producer (født 1909).
 5. februar – Hans Jonas, tysk filosof (født 1903).
 6. februar – Arthur Ashe, amerikansk tennisspiller (født 1943).
 9. februar – Henrik Bjelke, dansk forfatter (født 1937).
 17. februar – Pouel Kern, dansk skuespiller (født 1908).
 20. februar – Ferruccio Lamborghini, italiensk bilfabrikant (født 1916).
 21. februar – Inge Lehmann, dansk seismolog (født 1888).
 24. februar – Bobby Moore, engelsk fodboldspiller (født 1941).
 24. februar – Kay Abrahamsen, dansk operettesanger, tenor og teaterdirektør (født 1898).
 25. februar – Aase Hansen, dansk skuespillerinde (født 1935).
 25. februar – Eddie Constantine, amerikansk skuespiller og sanger (født 1917).
 27. februar – Lillian Gish, amerikansk skuespillerinde (født 1893).

Marts

 4. marts – Ebba With, dansk skuespillerinde (født 1908).
 7. marts – Flemming John Olsen, dansk filmproducent (født 1923).
 9. marts – Cyril Northcote Parkinson, engelsk historiker (født 1909).
 9. marts – Jan Larsen, dansk fodboldspiller (født 1945).
 17. marts – Helen Hayes, amerikansk skuespillerinde (født 1900).
 19. marts – Henrik Sandberg, dansk filmproducent (født 1919).
 31. marts – Brandon Lee, amerikansk skuespiller (Født 1965).

April

 7. april – Tonny Ahm, dansk badmintonspiller (født 1914).
 17. april – Turgut Özal, Tyrkiets præsident 1989-1993 (født 1927).
 24. april – Oliver Tambo, sydafrikansk frihedskæmper (født 1917).

Maj

 1. maj – Pierre Bérégovoy, fransk politiker (født 1925).
 4. maj – Lotte Rud, dansk håndarbejdslærer og højskoleforstander (født 1906).
 14. maj – William Randolpf Hearst Jr., amerikansk avisudgiver (født 1908).
 21. maj – Max Victor, dansk maler, grafiker og billedhugger (født 1919).
 30. maj – Henry Heerup, dansk billedkunstner (født 1907).

Juni

 15. juni – James Hunt, britisk racerkører (født 1947).
 16. juni – Jørgen Weel, dansk skuespiller (født 1922).
 19. juni – William Golding, engelsk forfatter og nobelprismodtager (født 1911).
 22. juni – Pat Nixon, amerikansk præsidentfrue (født 1912).
 30. juni – George "Spanky" McFarland, amerikansk skuespiller (født 1928).

Juli

 12. juli – John Larsen, dansk skuespiller (født 1935).
 29. juli – Jørgen Winckler, dansk sanger (født 1920).
 31. juli – Baudouin I, konge af Belgien 1951 – 1993 (født 1930).

August

 4. august – Kenny Drew, amerikansk/dansk jazzmusiker (født 1928).
 5. august – Karin Nellemose, dansk skuespillerinde (født 1905).
 7. august – Jørgen Clevin, dansk tegner (født 1920).
 16. august – Stewart Granger, anglo-amerikansk skuespiller (født 1913).
 19. august – Jørgen-Bent Kistorp, dansk modstandsmand og forfatter (født 1925).
 23. august – Charles Scorsese, amerikansk skuespiller (født 1913).
 23. august – Povl Norholt, dansk tegner (født 1908).
 24. august – Villum Kann Rasmussen, dansk bygningsingeniør og grundlægger (født 1909).
 26. august – Alf Lassen, dansk skuespiller (født 1929).

September

 6. september – Bjarne Liller, dansk sanger (født 1935).
 12. september – Raymond Burr, amerikansk skuespiller (født 1917).
 19. september – Grete Hemmeshøj Frederiksen, dansk radiomedarbejder (født 1913).
 27. september – James Doolittle, amerikansk general under 2. verdenskrig (født 1896).

Oktober

 10. oktober – Gurli Plesner, kgl. dansk operasanger (født 1934).
 12. oktober – Henny Harald Hansen, dansk forfatter (født 1900).
 13. oktober – Aage Dons, dansk forfatter (født 1903).
 15. oktober – Dan Turèll, dansk forfatter (født 1946).
 19. oktober – Mikal Rode, dansk redaktør, oversætter, forfatter og humorist (født 1908).
 20. oktober – Pauli Jørgensen, dansk fodboldspiller (født 1905).
 21. oktober – Ove Hove, dansk arkitekt, politiker og minister (født 1914).
 25. oktober – Vincent Price, amerikansk skuespiller (født 1911).
 27. oktober – Betty Söderberg, dansk skuespillerinde (født 1910).
 31. oktober – River Phoenix, amerikansk skuespiller (født 1970).
 31. oktober – Federico Fellini, italiensk filminstruktør (født 1920).

November

 9. november – Niels E. Nielsen, dansk sci-fi-forfatter (født 1924).
 16. november – Aage Hastrup, dansk politiker og minister (født 1919).
 21. november – Bill Bixby, amerikansk tv-skuespiller (født 1934).
 22. november – Anthony Burgess, britisk forfatter (født 1917).
 27. november – Knud Østergaard, tidligere dansk forsvars- og trafikminister (født 1922).

December

 2. december – Pablo Escobar, colombiansk narkobaron og narkotikaterrorist (født 1949).
 4. december – Frank Zappa, amerikansk rockmusiker (født 1940).
 6. december – Don Ameche, amerikansk skuespiller (født 1908).
 14. december – Myrna Loy, amerikansk skuespiller (født 1905).
 18. december – Buster Larsen, dansk skuespiller (født 1920).
 23. december – Eli Benneweis, dansk cirkusdirektør (født 1911).

Døde i 1993


ජේම්ස් ඩග්ලස් පැකර් (උපත 8 සැප්තැම්බර් 1967) යනු ඕස්ට්‍රේලියානු ව්‍යාපාරිකයෙකි.

ධනය
ධනය පිළිබඳ ලැයිස්තුවල  පැකර්ගේ නම සඳහන් වීම 2006දී ඇරඹුනේ, පෙර වසරෙහිදී ඔහුගේ පියාගේ අභාවය හා සමගම කෙරී පැකර්ගේ ධනයෙන් අධික කොටසක් ඔහුගේ පුත් ජේම්ස් වෙත පරම්පරාන්තර පැවරුම හා සමගය.  ජේම්ස් පැකර්ගේ ධනය, A$7.25 බිලියන අගයයක් සහිතව,  2007 දී  උච්ච ස්ථානයට පත් වූවද,  දුර්වල ආයෝජන තීරණ සහ ලාභ බිඳවැටීම නිසා, 2007 ජූනි 21 දිනදී රූපවාහිනී වාර්තාවක්  විසින් නිරාවරණය කරනු ලැබුවේ, පෙර සය මස තුලදී පැකර් විසින්  $1 බිලියන ප්‍රමාණයට වැඩි මුදලක් අලාභ ලැබ ඇති බවයි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින්, 2008 BRW රිච් 200 විසින්,  A$6.1 බිලියන පුද්ගලික ධන සම්භාරයකට හිමිකම් කිවූ පැකර් ලැයිස්තුගත කරනු ලැබුවේ, ඕස්ට්‍රේලියාවේ ධනවත්ම පුද්ගලයන් අතුරින් තුන්වැන්නා ලෙසින් වන අතර,    ෆෝර්ටස්කිවු මෙටල්ස් සමූහයේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරි ඇන්ඩෲ ෆොරස්ට් සහ  වෙස්ට්ෆීල්ඩ් සමූහයේ  ෆ්‍රෑන්ක් ලෝවිට පසුපසිනි. අවුරුදු 21 ක් ඇතුලත, ලැයිස්තුවේ පළමු ස්ථානයට පත් වීමට පැකර් පවුලෙහි සාමාජිකයෙක් අසමත්වූ පළමු අවස්ථාව මෙය විය.

ධන අනුස්ථිතීන්

ආශ්‍රිත

ජේම්ස් පැකර්


عين التينة  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البقاع الغربي في محافظة البقاع.

التسمية
تسمى عين التينة لوجود قديما شجرة تين قرب منبع للمياه فيها.

المراجع

قرى جبل عامل

عين تينة (البقاع)


Hokksund Station (Hokksund stasjon) er en jernbanestation på Randsfjordbanen og Sørlandsbanen, der ligger i byen Hokksund i Øvre Eiker kommune i Norge. Stationen består af flere spor, to perroner og en stationsbygning, der er opført tegninger af Paul Due. Stationen er bemandet gennem en aftale mellem Bane Nor og kommunen, der giver adgang til ventesal og toiletter samt almindeligt opsyn med stationen.

Stationen blev åbnet 15. november 1866, da Randsfjordbanen stod færdig. Jernbanen gav arbejde til mange og var også vigtig for udviklingen af det lokale erhvervsliv. Flere virksomheder fik således anlagt sidespor ind på deres grunde. Efter anlæggelsen af Sørlandsbanen fra 1920 indgår strækningen Drammen-Hokksund-Kongsberg i denne, sådan at Randsfjordbanen anses for at have sit udgangspunkt i Hokksund. I dag er det kun strækningen Hokksund-Hønefoss på denne bane, der har regulær trafik i form af togene Oslo-Bergen. De benytter Randsfjordbanen, selv om Roa-Hønefossbanen er kortere.

Stationen betjenes af en del af fjerntogene på Bergensbanen og Sørlandsbanen samt af lokaltog mellem Kongsberg og Eidsvoll. Lokaltogene mellem Hokksund og Hønefoss blev indstillet i slutningen af 2004.

Den første stationsbygning blev opført efter tegninger af Georg Andreas Bull i 1864. Den brændte 17. december 1895, og efterfølgende opførtes den nuværende stationsbygning efter tegninger af Paul Due i 1898. Bygningen er i klassicistisk stil med symmetrisk opbygning med et fremhævet midterparti og to lavere sidefløje. Bygningen er forholdsvis godt bevaret, om end nogle døre er blevet flyttet og erstattet af vinduer. Den blev fredet i 2002.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Randsfjordbanen
Stationer på Sørlandsbanen
Etableret i 1866
Jernbanestationer i Viken

Hokksund Station


Portakal Kız, Jostein Gaarder'ın bir kitabıdır.

Konusu
15 yaşlarında bir oğlan çocuğu annesi, üvey babası, üvey kardeşi ile bir hayat sürmektedir. Kendi babası 11 sene önce ölmüştür. Bir gün babaannesi ve dedesi onları ziyarete gelirler ve ölen babanın çocuğuna yazdığı ve eski bebek arabasına gizlediği bir mektup bulduklarını söylerler. Bu mektup çocuğa yazılmıştır. Çocuk mektupla birlikte odasına çekilir. Mektupta uzun uzun adamın Portakal Kız(çocuğun annesi) diye adlandırdığı bir kızla olan aşkı anlatılır... Bu Portakal Kız öyküsüyle beraber mektupta sıklıkla Hubble Teleskopu konu edilmektedir. Çünkü Gaarder diğer kitaplarında olduğu gibi burada da duyarsız yaşayan insanları eleştirmekte, boşlukta duran bir kürenin üzerinde yaşayan insanların hiçbir şeye hayret etmeden yaşamalarına şaşırmaktadır. Bunu babanın ağzından oğluna söyletir: Ölüp gitmiştir ama Hubble Teleskopunun dünyaya gönderdiği mesajları merak etmektedir. Ayrıca dünya yüzünde de merak edilecek çok şey vardır. Yeter ki insan etrafına bakmasını bilsin.

Kitabın üçüncü teması ölümdür. Oğluna, hayatı seçen ölümü de seçer, der. Bu kısacık hayata gelmesine sebep olduğu için vicdan azabı çeker. Ve ona çok önemli bir soru sorar: 'Eğer dünyaya gelmeden sana sorsalardı kısacık ömre rağmen gene de bu dünyaya gelmek ister miydin?'

Kitap bu üç tema etrafında gelişmektedir.

Jostein Gaarder romanları
2003 romanları

Portakal Kız


Juan Antonio Fernández Cordón es un demógrafo y economista español; ha sido investigador y científico titular del Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), concretamente en el  Instituto de Economía, Geografía y Demografía del Centro de Ciencias Humanas y Sociales, y miembro también de la Unidad de Estudios Demográficos y Sociales del CSIC. Es miembro de Economistas frente a la crisis.

Datos biográficos y académicos
Fernández Cordón es doctor en Ciencias Económicas por la Universidad de París. Fue director del Instituto de Estadística de Andalucía desde el 7 de mayo de 2004 hasta 29 de abril de 2008. Ha sido el director del Instituto de Economía, Geografía y Demografía del Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC) y profesor en la Universidad de Argel y la Universidad de Montreal.

Fue miembro del Consejo Científico del Instituto Nacional de Estudios Demográficos de París y miembro del Observatorio Europeo sobre la Situación Social, la Demografía y la Familia.

Desde 2009 a 2019 fue miembro consejero titular del Consejo Económico y Social (CES) de España en el Comité de Programación de la Acción Exterior, en la Comisión Permanente, en la Comisión de Trabajo específica creada para tratar la situación sociolaboral de la mujer española, en la Comisión de Trabajo de Políticas Sectoriales y Medio Ambiente y en la Comisión de Trabajo específica para la elaboración del Informe sobre la situación social, económica y laboral de España en la perspectiva de un nuevo patrón de crecimiento.

Fernández Cordón es miembro del grupo de estudio Economistas Frente a la Crisis (EFC).

Investigaciones
Juan Antonio Fernández Cordón ha realizado investigaciones sobre la evolución de la población española y sus distintos indicadores, entre ellos de manera específica el de fecundidad. Ha desarrollado métodos de proyecciones demográficas, análisis de estructuras familiares así como de las distintas políticas sobre la familia y la influencia demográfica de las migraciones.

Fernández Cordón ha participado en numerosos proyectos de investigación entre otros en el proyecto de investigación financiado por el Ministerio de Ciencia e Innovación, 2010-2013 - La teoría de la revolución reproductiva . Ministerio de Ciencia e Innovación, CSIC, Universidad del País Vasco, Universidad de Edimburgo. (I.P. Julio Pérez Díaz; John MacInnes, Juan Antonio Fernández Cordón; Begoña Arregi Gorospe)

Demografía, esperanza de vida, pensiones y productividad

Fernández Cordón investiga la evolución longitudinal de la población y su repercusión en los modos de vida. En cuanto a la pensiones es contrario a la aplicación del llamado "factor de sostenibilidad", que sirve para recortar la pensión inicial en función del aumento previsto de la esperanza de vida de los que se jubilan. Este factor es uno de los dos dispositivos automáticos de ajuste a la baja de las pensiones que fue aprobado en la Ley 23/2013 de 23 de diciembre, según lo previsto en la anterior reforma (Ley 3/2011 de 1 de agosto). Para Fdez. Cordón el problema del sistema de pensiones es exclusivamente de distribución de los recursos y si estos se mantienen o crecen -cuando aumenta la productividad- no debería existir ningún problema para ese reparto. Si el crecimiento económico se reparte a favor de la población activa se producirá un empobrecimiento de la población.

La utilización de la esperanza de vida y su evolución en el cálculo de las pensiones es, según Fdez. Cordón, un elemento esencial de los economistas neoliberales para deteriorar y eliminar de las pensiones públicas e imponer las pensiones privadas como única alternativa, aunque la experiencia de otros países como Chile haya demostrado su fracaso. El aumento de la productividad por trabajador permite mantener sin problema el sistema de reparto de las pensiones públicas.

Según Fernández Cordón la esperanza de vida aumentará en los próximos 35 años menos que lo ha hecho en los últimos 35 años -por  haber disminuido ya radicalmente la mortalidad infantil y juvenil y por las limitaciones biológicas- , sin haber provocado la ruina del sistema. Si la esperanza de vida no va aumentar significativamente y la productividad y el crecimiento se mantiene o crece el sistema público de reparto es viable sin necesidad de ajustes de corte económico neoliberal camuflados en términos técnicos falaces que deben ser derogados: factor de sostenibilidad, equidad generacional, sostenibilidad de las pensiones, índice de revaloración.

Baja natalidad y capitalismo
Para Fernández Cordón la baja fecundidad y el consiguiente descenso demográfico de algunos países, entre los que está España, es un efecto indirecto de la situación económica ya que el capitalismo en su forma actual neoliberal rechazaría asumir los costes de la reproducción... actuando con la natalidad de la misma forma que con los recursos no renovables y con la preservación del medio ambiente. El sistema económico se comporta como depredador al que no preocupa la continuidad.

Publicaciones de Fernández Cordón
Pueden consultarse numerosas publicaciones de Juan Antonio Fernández Cordón en Dialnet. Algunas de sus publicaciones más destacadas son:
Artículos
 1998 -Juan Antonio Fernández Cordón, Constanza Tobío Soler, Las familias monoparentales en España], Reis: Revista española de investigaciones sociológicas, ISSN 0210-5233, N.º 83, 1998, págs. 52-85.
 2009 - Juan Antonio Fernández Cordón, Diez años que sacudieron la demografía española, Cuadernos de Información económica, ISSN 1132-9386, N.º 208, 2009, págs. 187-196
 2010 - Juan Antonio Fernández Cordón, Los cambios demográficos y el debate sobre pensiones, Gaceta sindical: reflexión y debate, ISSN 1133-035X, N.º. 15, 2010 (Ejemplar dedicado a: Defensa y Proyección del Estado de Bienestar), págs. 159-182.
 2020 - Juan Antonio Fernández Cordón (Coord.) «Demografía: cambios en el modelo reproductivo», Dossieres EsF n.º 36, Invierno 2020.

Libros
 1977 - Juan Antonio Fernández Cordón, Nuptialité et fecondité en Espagne 1922-1974.
 1999 - Juan Antonio Fernández Cordón, Constanza Tobío Soler, Las familias monoparentales en España, Ministerio de Trabajo y Asuntos Sociales, ISBN 84-7850-970-4.
 2006 - Juan Antonio Fernández Cordón (coord.), Jesús Leal Maldonado (coord.), Análisis territorial de la demografía española, Fundación Fernando Abril Martorell, ISBN 978-84-611-1889-2.
 2006 - Juan Antonio Fernández Cordón, Constanza Tobío Soler, [http://www.pid.evimo.es/ConciliacionFamiliarMadres.pdf Conciliar las responsabilidades familiares y laborales: políticas y prácticas sociales. Fundación Alternativas, 2006. ISBN 84-96204-81-2.

Referencias

Véase también

 Revolución reproductiva
 Eficiencia reproductiva
 Demografía - Población
 Dependencia personal
 Ley de dependencia

 Demografía de España
 Evolución demográfica moderna de España
 Envejecimiento de la población
 Tasa global de fecundidad
 Explosión de natalidad

 Julio Pérez Díaz
 Massimo Livi Bacci
 Introducción a la demografía
 IUSSP
 Distribución de la renta

Enlaces externos
Artículos de Juan Antonio Fernández Cordón
 No es la demografía, eldiario.es, 15/06/2016
 ¿Aumentar la edad legal de jubilación? El retraso es una medida injusta y engañosa. Injusta, porque afectará sobre todo a los trabajadores más pobres. Engañosa, porque sus efectos sobre las cuentas serán muy limitados. Y no mejorará el desempleo. 22/12/200, El País
 Crítica de Juan Antonio Fernández Cordón al programa La esperanza de vida y James Vaupel en el programa "Redes"

Científicos de España del siglo XX
Científicos de España del siglo XXI
Demógrafos de España
Economistas de España del siglo XX
Economistas de España del siglo XXI
Científicos titulares del CSIC

Juan Antonio Fernández Cordón


ෂී ජිංපිං (), වර්ථමාන චීන ජනාධිපති වරයාය.

මූලාශ්‍ර

ආශ්‍රිත
 චීන-ශ්‍රී ලංකා සබඳතා

චීනය

ෂී ජිංපිං


Carlo Alberto Castigliano (Asti, 9. studenoga 1847., - Milano, 25. listopada 1884.) bio je talijanski matematičar i fizičar poznat po Castiglianovoj metodi za određivanje pomaka u linearno-elastičnom sustavu na temelju parcijalnih derivacija energije deformacije.

Alberto Castigliano preselio se iz mjesta svog rođenja (Asti u regiji Pijemont na sjeverozapadu Italije) u Tehnički institut Terni (u Umbriji) 1866. godine. Nakon četiri godine boravka u Terni, Castigliano se ponovo preselio na sjever, ovaj put kako bi postao student na Veleučilištu u Torinu. Nakon tri godine studija u Torinu, napisao je 1873. disertaciju pod naslovom Intorno ai sistemi elastici ("O elastičnim sustavima") po kojoj je poznat. U njegovoj se disertaciji pojavljuje teorem koji danas nosi ime po Castiglianu. U njemu stoji:  ... parcijalna derivacija energije deformacije, koja se smatra funkcijom sila koje djeluju na linearno elastičnu konstrukciju, uzimajući u obzir jednu od tih sila, jednaka je pomaku u smjeru sile u njenom hvatištu."  Nakon što je diplomirao na Wilkes Collegeu, Castigliano je bio zaposlen u Northern Italian Railways (Željeznicama Sjeverne Italije). Vodio je ured zadužen za umjetnička djela, održavanje i usluge i tamo radio do svoje smrti u ranoj životnoj dobi.

Život u mladosti i obrazovanje
Rođen u obitelji skromnoj obitelji, sin Giovannija i Orsole Cerrato, nakon osnovne škole pohađao je tehničke škole Asti sa znatnim prihodima, stekavši konačnu ocjenu 82/100. Sa 16 godina izgubio je oca, a majka se odlučila ponovno udati. S obzirom na mladićeve izvanredne sposobnosti, očuh je podržao njegov odlazak na studij, upisujući ga na četvrtu godinu Industrijskog instituta u Torinu, ali nesigurni ekonomski uvjeti obitelji prisilili su Castigliana da uz studij obavlja povremene poslove kako bi osigurao vlastite prihode. 1866. godine stekao je diplomu strojarskog stručnjaka s ocjenom 146/150, a položio je ispit u Kraljevskom industrijskom muzeju u Torinu, postao je profesor primijenjene mehanike u Kraljevskom tehničkom institutu Terni. Iako je bila daleko, nastavio je financijski pomagati svoju majku koja je u međuvremenu opet postala udovica. Dobio je izuzeće od nastave, 1870. vratio se u Torino gdje se upisao na Sveučilište čiste matematike.

Načela
Diplomirao je građevinarstvo tezom "O elastičnim sustavima", objavljenom 1873. godine, gdje je pokazao načelo elastičnosti ili teorem najmanjeg rada koji je general Luigi Federico Menabrea predstavio 1858. godine. Castiglianov princip postat će njegova prva teorija:

Godine 1875. objavio je novu teoriju o ravnoteži elastičnih sustava na Akademiji znanosti u Torinu, gdje je pokazao novu metodu poznatu kao "Energetski teorem derivacije rada", odnosno Castiglianov teorem, koji se i danas nalazi među temeljnim načelima građevne statike.

Prvi Castiglianov teorem
Prva parcijalna derivacija ukupne unutarnje energije (deformacijske energije) u konstrukciji, u odnosu na bilo koju određenu komponentu pomaka u točki jednak je sili koja djeluje u toj točki i u smjeru koji odgovara toj komponenti progiba. Ovaj, prvi, teorem primjenjiv je na linearnim ili nelinearno elastičnim konstrukcijama u kojima je temperatura konstantna, a njihovi oslonci nedeformabilni (nepopustljivi).

Drugi Castiglianov teorem
U izjavi stoji: ... pomicanje (ili rotacija) elastičnog, čvrstog elementa definira se parcijalnom derivacijom deformacijskog rada, izraženom funkcijom vanjskih sila, izvedenom u odnosu na jednu od tih sila koja se primjenjuje na promatrani element ...

Prva parcijalna derivacija ukupne unutarnje energije u konstrukciji, s obzirom na silu koja djeluje u bilo kojoj točki, jednaka je pomaku u točki djelovanja te sile u smjeru njenog pravca djelovanja. Drugi teorem Castigliano-a primjenjiv je na linearno elastičnim (za koje vrijedi Hookeov zakon) konstrukcije s konstantnom temperaturom i nedeformabilnim osloncima.

Castiglianovo načelo najmanjeg rada
Suvišne komponente reakcija statički neodređenih konstrukcija su takve da čine unutarnji rad (deformacijsku energiju) minimalnom.

Karijera
1873. Castigliano je zaposlen kao inženjer u Željeznicama Sjeverne Italije (S.F.A.I) u Albi. Sljedeće godine premješten je u dizajnerski ured u Torinu. U veljači 1875. pozvan je u sjedište Ureda za umjetnost u Milanu radi dizajniranja i visokog tehničkog nadzora nad svim glavnim radovima željezničke mreže Sjeverne Italije. Nakon samo tri godine, imenovan je šefom odjeljenja. Bio je izumitelj "umnožavajućeg mikrometra" (instrumenta za utvrđivanje intenziteta naprezanja različitih elemenata u metalnoj konstrukciji) i "aritmografa" (instrumenta koji se temelji na upotrebi logaritamske ljestvice).

Smrt
Alberto Castigliano umro je u 36. godini od upale pluća uvečer, 25. listopada 1884. u Milanu.

Vanjske poveznice

 Carlo Alberto Castigliano  - biografija iz Škole matematike i statistike Sveučilišta u St Andrews-u, Škotska.
 BA Boley, Biografija u Rječniku Znanstvene Biografije (New York 1970-1990).
 F Crotti, Comemorazione de Alberto Castigliano, Politecnico 32 (11/12) (1884), 597.
(EN) Carlo Alberto Castigliano, su MacTutor, University of St Andrews, Scotland.
Biografia SISM Archiviato il 10 maggio 2012 in Internet Archive.
Gustavo Colonnetti e le origini dell'ingegneria in Italia, Fausto Giovannardi (PDF), su costruzioni.net. URL consultato il 27 marzo 2010 (archiviato dall'url originale il 27 marzo 2010).
Enzo Pozzato, CASTIGLIANO, Carlo Alberto, in Dizionario biografico degli italiani, vol. 22, Roma, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1979. Modifica su Wikidata.
https://engineering.purdue.edu/~ce474/Docs/The%20Theorem%20of%20Least%20Work_2012.pdf

Talijanski matematičari
Talijanski fizičari

Carlo Alberto Castigliano


An Leptochloa tectoneticola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Cornelis Andries Backer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pieter Jansen och Jan Frederik Veldkamp. An Leptochloa tectoneticola in nahilalakip ha genus nga Leptochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leptochloa

Leptochloa tectoneticola


أوتو باريتش ، من مواليد 19 يوليو 1932 في كلاغنفورت في النمسا، مدرب كرة قدم يوغسلافي كرواتي سابق.

درب منتخب النمسا لكرة القدم بين عامي 1999 و2001، ودرب منتخب كرواتيا لكرة القدم بين عامي 2002 و2004، ودرب منتخب ألبانيا لكرة القدم بين عامي 2006 و2007.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية يوغوسلافيون
رياضيون كرواتيون مغتربون في ألبانيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في تركيا
رياضيون نمساويون مغتربون في ألبانيا
رياضيون نمساويون مغتربون في ألمانيا الغربية
رياضيون نمساويون مغتربون في تركيا
رياضيون يوغوسلافيون مغتربون في ألمانيا الغربية
لاعبو الدوري اليوغوسلافي الأول
لاعبو كرة قدم رجالية نمساويون
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم من زغرب
لاعبو كرة قدم من كيرنتن
لاعبو كرة قدم نمساويون
لاعبو كرة قدم يوغوسلافيون
لاعبو نادي لوكوموتيفا
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الألماني
مدربو الدوري التركي الممتاز
مدربو بطولة أمم أوروبا 2004
مدربو دينامو زغرب
مدربو رابيد فيينا
مدربو ريد بول سالزبورغ
مدربو شتورم غراتس
مدربو كرة قدم كرواتيون
مدربو كرة قدم كرواتيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في ألبانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا الغربية
مدربو كرة قدم مغتربون في تركيا
مدربو كرة قدم نمساويون
مدربو كرة قدم نمساويون مغتربون
مدربو كرة قدم يوغوسلاف
مدربو كرة قدم يوغوسلافيون مغتربون
مدربو لاسك لينتس
مدربو منتخب النمسا لكرة القدم
مدربو منتخب ألبانيا لكرة القدم
مدربو منتخب كرواتيا لكرة القدم
مدربو نادي زغرب
مدربو نادي شتوتغارت
مدربو نادي فنار باغجة لكرة القدم
مدربو واكر انسبروك
مدفونون في مقبرة ميروغوي
مواليد 19 يونيو
مواليد 1932
مواليد 1933
مواليد في كلاغنفورت
نمساويون من أصل كرواتي
وفيات 2020
وفيات من جائحة فيروس كورونا في كرواتيا

أوتو باريتش


Basso o Bassus, puede referirse a:

 Basso (apellido), apellido italiano.
 Bassó (apellido), apellido español de origen catalán.
 Basso (Nápoles), pequeñas habitaciones en la planta baja, propias de la ciudad de Nápoles.
 Basso (nombre), nombre de origen italiano.
 Basso Bicicletas, marca italiana de bicicletas.
 (49501) Basso, un asteroide del cinturón de asteroides.
 Bassus (nomen), nomen romano.
 Fortaleza de Basso, fortaleza italiana situada en Florencia.
 Iglesia de San Basso, antigua iglesia italiana situada en Venecia, del , reconvertida en sala de conciertos.
 Roggia Basso, en la Bassa Bergamasca ("Baja" o "Llanura de Bérgamo").
 San Basso, o Basso de Lucera, primer obispo de Lucera, mártir y santo, muerto en 118, festejado el 5 de diciembre.
 Teatro Ventidio Basso, teatro italiano situado en Ascoli Piceno.

Basso


Miguel Ángel Serna Oliveira (Santander, Cantabria, 1953) es un ingeniero, catedrático y político español. Fue consejero de Educación, Cultura y Deporte del Gobierno de Cantabria desde junio de 2011 hasta septiembre de 2015.

Ingeniero de Caminos por la Universidad de Cantabria y doctor ingeniero de Caminos por la Universidad Politécnica de Madrid. Entre las responsabilidades que ha desempeñado están las de profesor visitante de la Universidad de Northwestern (Illinois, EE. UU.), Universidad de California en Berkeley (California, EE. UU.), Universidad de California en Irvine (California, EE. UU.) y Universidad de Piura (Perú), coordinador de ingeniería del Programa Piloto ECTS, siendo nombrado para este cargo por la Comisión Europea, subdirector general del Centro de Estudios e Investigaciones Técnicas de Guipúzcoa (CEIT), director del Instituto de Ingeniería Civil de Tecnun (Campus Tecnológico de la Universidad de Navarra en San Sebastián), vicerrector de Relaciones Institucionales de la Universidad de Cantabria, catedrático de la Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos de Santander, donde desempeñó el cargo de director del Departamento de Ciencias Aplicadas a la Ingeniería y primer gerente de la Fundación Leonardo Torres-Quevedo.

En 2011 fue nombrado por el presidente del Gobierno de Cantabria, Ignacio Diego, Consejero de Educación, Cultura y Deporte.

Referencias

Nacidos en Santander (España)
Consejeros del Gobierno de Cantabria
Políticos del Partido Popular de Cantabria
Políticos de España del siglo XXI
Ingenieros de caminos, canales y puertos
Miembros del Opus Dei
Políticos españoles del Opus Dei
Alumnado de la Universidad de Cantabria
Catedráticos de la Universidad de Cantabria
Ingenieros de Cantabria
Ingenieros de España del siglo XX
Ingenieros de España del siglo XXI

Miguel Ángel Serna


Malo jezero ili Mali Jovinovac je jezero u Hrvatskoj. Nalazi se u Ličko-senjskoj županiji. Spada u Plitvička jezera, u skupinu Gornjih jezera. Nalazi se na nadmorskoj visini od 607 metara. Površine je 1,5 hektara. Najveća dubina je 8 metara.
Kao sva iz skupine Gornjih jezera, veće je i dublje. Nastalo je u otvorenoj dolini u trijaskim dolomitima. Vodu dobiva iz Crne i Bijele rijeke, koje se neposredno prije Prošćanskoga jezera udružuju u zajedničku Maticu. Od susjednih jezera odvojen je sedrenim barijerama i povezan je slapovima. Dio je Nacionalnog parka Plitvička jezera te je zaštićeno od 1949. i na UNESCO-ovoj je listi zaštićene svjetske prirodne baštine od 1979. godine. Biljni svijet čine brojne vrste, od kojih su neke endemične i zaštićene. I zaštićene životinjske vrste našle su utočište u području Malog jezera.

Izvori

Plitvička jezera
Jezera u Hrvatskoj

Malo jezero (Plitvička jezera)


Efgan Efekan (6 Mayıs 1935, İzmir - 7 Eylül 2005, İstanbul), Türk oyuncudur.

Hayatı
Beyoğlu Ortaokulu'ndan mezun oldu. Sinemaya on yedi yaşındayken Sami Ayanoğlu'nun çektiği 1953'te "Battal Gazi Geliyor" filminde figüran olarak başladı. 1953-1958 yılları arasında Sami Ayanoğlu'nun ortağı olduğu film şirketinin yazıhânesinde çalıştı. Burada çalışırken, uzun boyu ve ilgi çekici fiziği ile devrin ünlü oyuncusu Atıf Kaptan'ın dikkatini çekti ve Atıf Kaptan'ın yardım ve himayesi ile 1958 yılında Ölmeyen Aşk filminde başrol oyuncusu oldu. Atıf Kaptan tarafından verilen Efgan Efekan adını kullanmaya başladı. Bu film Efgan Efekan'ı şöhrete kavuşturdu.  Efekan, çoğunlukla Muhterem Nur ile ideal çift oluşturarak çevirdiği filmlerle ün sağladı.1964 yılına kadar aralarında Cilalı İbo'nun Çilesi, Mahallenin Sevgilisi, Felâket Kadını, Yangın Var Eski İstanbul Kabadayıları gibi yirmi beş filmde oynadı. 1965 Yılında Ankara'da ses sanatkârı olarak sahneye çıktı. İki yıldan sonra sahnelerde muvaffakiyetini sürdüremedi.

Lütfi Akad, Memduh Ün, Halit Refiğ ve Metin Erksan gibi önemli yönetmenlerle çalışan Efkan Efekan, kariyerinin en parlak dönemlerini Yeşilçam'ın da çok güçlü olduğu ve film sayısının giderek arttığı 1960'larda yaşadı.

Uzun süre başrollerde oynayan Efkan Efekan, zamanla ikinci rollerde ve yardımcı rollerde oynamaya başladı. Kısa bir süre ara verdikten sonra 1974 yılında Temel Gürsu'nun yönettiği "Kısmet" adlı filmle sinemaya dönüş yaptı.

Efkan Efekan 1980'lerin sonundan itibaren TRT'nin dizilerinde rol almaya başladı. Efekan bu dönemde Yaprak Dökümü, Dudaktan Kalbe ve Hanımın Çiftliği gibi tanınmış edebiyat eserlerinin televizyon uyarlamalarında rol aldı.

7 Eylül 2005 tarihinde akciğer kanseri tedavisi gördüğü Memorial Hastanesi'nde hayatını kaybeden Efekan'a, 42. Altın Portakal Film Festivali'nde Türk sinemasına katkılarından dolayı Altın Portakal Onur Ödülü verilecekti.

Efekan'ın rol aldığı başlıca filmler arasında ise Yangın Var Eski İstanbul Kabadayıları, Mahalle Arkadaşları, Bekçi Kadın, Aşkın Gözyaşları, Yedi Kocalı Hürmüz, Keşanlı Ali Destanı ve Kısmet yer almaktadır.

Filmleri

Oyuncu olarak

 1955: Battal Gazi Geliyor
 1959: Ölmeyen Aşk
 1960: Cilalı İbo'nun Çilesi
 1960: Cumbadan Rumbaya
 1960: Felaket Kadını
 1960: Mahallenin Sevgilisi
 1960: Meryem
 1960: Ölümlü Dünya
 1960: Yangın Var
 1961: Benim Küçük Meleğim
 1961: Cambaz Kızın Aşkı
 1961: Gönülden Gönüle
 1961: İki Damla Gözyaşı
 1961: Mahalle Arkadaşları
 1961: Sevdalı Efe
 1961: Toros Canavarı
 1961: Yasak Aşk
 1962: Aşk Merdiveni
 1962: Aşk Yarışı
 1962: Barbut Süleyman
 1962: Beş Hikaye
 1962: Bir Milyonluk Macera
 1962: Ne Şeker Şey
 1962: Şarkıcı Kız
 1963: Acı Aşk
 1963: Adanalı Tayfur
 1963: Ayşecik Fakir Prenses
 1963: Badem Şekeri
 1963: Bana Annemi Anlat
 1963: Barut Fıçısı
 1963: Beni Osman Öldürdü
 1963: Gizli Sevda
 1963: İki Kocalı Kadın
 1963: Sabah Olmasın
 1963: Yedi Kocalı Hürmüz
 1963: Zifaf Gecesi
 1964: Adanalı Tayfur Kardeşler
 1964: Beş Şeker Kız
 1964: İstikbal
 1964: Kimse Fatma Gibi Öpemez
 1964: Koçum Benim
 1964: Vur Gözünün Üstüne
 1964: Yalnız Değilsiniz
 1965: Çapkınlar Kralı
 1965: Ekmekçi Kadın
 1965: Hacı Baba
 1965: Şaka ile Karışık
 1966: Aşkın Gözyaşları
 1966: Çalıkuşu
 1966: Hırsız
 1966: Horoz Nuri Çapkınlar Kralı
 1966: Ofsayt Osman
 1967: Kara Duvaklı Gelin
 1967: Kızım Duymasın
 1967: Merhamet
 1967: Zehirli Çiçek
 1968: İstanbul'da Cümbüş Var
 1969: Ana Mezarı
 1969: Sabırtaşı
 1969: Şen Ola Düğün Şen Ola
 1974: Kısmet
 1981: Kürtaj
 1985: Cilalı İbo Beni Anneme Götür
 1985: Yanlış Numara
 1986: Alev Gibi
 1986: Hastahane
 1986: Hayat Köprüsü
 1986: Nisan Bitti
 1986: Sevgiyi Öğrenen Adam
 1986: Sonsuz Aşk
 1987: Bir Günah Gibi
 1987: Dişi Kurt
 1987: Erkek Sevgisi
 1987: Geri Dön
 1987: Hacer Ana ve Oğulları
 1987: Kavanozdaki Adam
 1987: Tek Başına
 1987: Yaprak Dökümü
 1988: Bir Kadın Yüzünden
 1988: Biz Ayrılamayız
 1988: Canım Oğlum
 1988: Dudaktan Kalbe
 1988: Emanet
 1988: Sokaktaki Kadın
 1988: Tek Başına Bir Kadın
 1989: Bir Aşk Yeter
 1989: Çingene
 1989: Öğretmen Zeynep
 1989: Polis Dosyası
 1989: Şeytanın Kurbanları
 1989: Şöhret Tutkusu
 1989: Suçlu
 1989: Yağmur Altındaki Kedi
 1989: Zirvenin Bedeli
 1990: Bizim Ev
 1990: Can Evimden Vurdular
 1990: Çiçekler Açmak İster
 1990: Fatih-Harbiye
 1990: Hanımın Çiftliği
 1990: Öyle Bir Şey ki
 1990: Utan
 1990: Yalı
 1991: Aldatacağım / Kaderimsin
 1991: Bir Kadın Düşmanı
 1991: Sonsuza Yürümek
 1992: Seyyar Kamil
 1993: Behlül-i Dana Hz.
 1993: Beyaz Gece / Mehmet Emin Tokadi Hz.
 1993: Dışlanmış / Lekeli Melek
 1993: Geceler
 1993: İçimizdeki Sevgi
 1993: Kederli Yıllar
 1993: Rüyalara Gelin
 1993: Uyanış / Davud-i Tai Hz.
 1994: Alem Buysa
 1994: Bay Kamber
 1994: Kızımı Arıyorum
 1994: Sevginin Gücü (2)
 1994: Zirvedekiler
 1995: Çiçek Taksi
 1995: Gökkuşağı
 1995: Gül ve Diken
 1995: Mirasyediler
 1995: Tetikçi
 1996: Nefes Alamıyorum
 1996: Zehra Ana
 1996: Zühre
 1997: Acı Günler
 1997: Böyle mi Olacaktı
 1997: Yeni Bir Yıldız
 1998: Affet Bizi Hocam
 1998: Hesabım Bitmedi
 1999: Bize Ne Oldu
 2000: Artık Sevmeyeceğim
 2000: Gittiğin O Gün
 2000: Zehirli Çiçek
 2001: Benim İçin Ağlama
 2002: Seni Yaşatacağım
 2003: Gelin
 2003: Umutların Ötesi
 2004: Aşkımızda Ölüm Var

Ödüller
 2005: 42. Altın Portakal Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü

Kaynakça
Özel
 1968: KOÇU, Reşat Ekrem, "Efekan, Efgan", İstanbul Ansiklopedisi, İstanbul: Koçu Yayınları, cilt 9, s.4942.
Genel

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Efkan Efekan
 IMDb'de Efkan Efekan
 Sinemalar.com'da Efkan Efekan
 SinemaTürk'te Efkan Efekan
 TSA'de Efkan Efekan

1935 doğumlular
İzmir doğumlu erkek oyuncular
2005 yılında ölenler
20. yüzyılda Türk erkek oyuncular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Akciğer kanserinden ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler

Efkan Efekan


Le logis du Treuil Bois est situé à Saint-Just-Luzac en Charente-Maritime.

Histoire

L'immeuble du 18 rue Garesche est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du 23 février 1925.

Architecture

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Liste des châteaux de la Charente-Maritime

Liens externes

Bibliographie

Monument historique inscrit en 1925
Fief Gallet

Logis de Treuil Bois


Der Inter Club Brazzaville ist ein Erstliga-Fußballverein aus Brazzaville in der Republik Kongo. Seine Heimspiele trägt der Verein im Nationalstadion der Republik Kongo, dem Stade Alphonse Massamba-Débat, aus.

Erfolge
 Ligue 1: 2
1988, 1990
 Coupe du Congo de Foot-ball: 3
1978, 1985, 1987

Bekannte Spieler
 Jacques Yvon Ndolou
 Rolf-Christel Guié-Mien

Statistik in den CAF-Wettbewerben

Legende: (a) – Auswärtstorregel, (i. E.) – im Elfmeterschießen, (n. V.) – nach Verlängerung

Gesamtbilanz: 28 Spiele, 11 Siege, 5 Unentschieden, 12 Niederlagen, 34:33 Tore (Tordifferenz +1)

Weblinks
 Profil bei soccerway.com

Fußballverein aus der Republik Kongo
Sport (Brazzaville)

Inter Club Brazzaville


إطار مرجعي غاليلي هو إطار إحداثيات الذي يتحرك بسرعة ثابتة بالنسبة لإطار مرجعي آخر مرتبط بمركز المجموعة الشمسية. قام العالم غاليليو غاليلي بوضع هذا المصطلح في العام 1632 باستخدام مثال سفينة تسافر بسرعة ثابتة بدون أرجحة على سطح بحر هادئ، فإن المسافر الموجود في باطن السفينة لن يتمكن من معرفة عما إذا كانت السفينة تتحرك أم هي واقفة ساكنة (لا يعرف ذلك إلا إذا صعد على السطح وشاهد حركة السفينة بالنسبة لما حولها).

يسهل تعيين إحداثيات أجسام متحركة في إطار مرجعي ما، مثل «مختبر»، وتعيينها بالنسبة لإحداثيات إطار مرجعي آخر عن طريق إجراء تحويل جاليليو.

تنبع تلك التحويلات من مبدأ النسبية، وهي تختص بالحركة المنتظمة وفي خط مستقيم، كما أن تحويلات جاليليو تنطبق عندما تكون سرعة الأجسام معتادة، أي سرعات صغيرة جدا بالمقارنة بسرعة الضوء.

الصياغة

لا تختلف إحداثيات حركة أجسام في إطار مرجعي جاليلي عن إحداثيات الأجسام طبقاً لإطار مرجعي آخر يتحرك بالنسبة له بسرعة منتظمة وفي خط مستقيم، ويمكن تطبيق ذلك على ميكانيكا نيوتن حيث تنطبق قوانين نيوتن على جميع الإطارات العطالية، وهي تسمى لذلك أحيانا «نسبية نيوتن» (ثم تعدلت عام 1905 بواسطة أينشتاين عند صياغته لالنظرية النسبية الخاصة لتصبح حالة شمولية).

من افتراضات نيوتن:
 أفتراض وجود ما يسمى «مكان مطلق» تنطبق فيه قوانين نيوتن، وأي إطار عطالي يتحرك بسرعة منتظمة وفي خط مستقيم بالنسبة للمكان المطلق (المكان الساكن المطلق)،
 تتميز جميع الإطارات العطالية بأنها تتقاسم «زمن مطلق».

سنشرح الآن نسبية جاليليو. نعتبر وجود إطاران عطاليان S و S' . ونفترض حدوث حدث فيزيائي (مثل إنارة لمبة، أو فتح شباك، أو تصادم كرتين) في نقطة إحداثياتها r = (x, y, z) والزمنt; وبالتالي في الإطار المرجعي S' . وطبقا للافتراض الثاني المتعلق بتساوي الزمن في الإطارين تكون t = t' . ونفترض أن الإطار S'  يتحرك بالنسبة إلى الإطار S بالسرعة المنتظمة v.

ونفترض جسيما نقطيا في المكان (r = r(t في S. فنجد أن الإحداثيات في الإطار S'  هي:

وتعين سرعة الجسيم عن طريق مشتقة المكان بالنسبة للزمن (تفاضل وتكامل):

وإذا قمنا بإجراء التفاضل مرة ثانية نحصل على تسريع الجسيم في الإطارين:

تلك هي نسبية جاليليو الخاصة بتحويل العلاقات الحركية في إطارين يتحركان بالنسبة لبعضهما بسرعة منتظمة وفي خط مستقيم.

وبافتراض أن الكتلة لا تتغير من إطار إلى إطار، فيتعبر المعادلات السابقة أيضا عن انطباق قوانين نيوتن، حيث ّإذا انطبقت في أحد الإطارات المرجعية العطالية فإنها تنطبق أيضا في جميع الإطارات المرجعية العطالية. ونظرا لكونها تنطبق في حالة «المكان المطلق» فإنها تنطبق أيضا مع نسبية جاليليو  .

مراجع

انظر أيضا

 تحويل جاليليو
 تحويلات لورينتز
 زمكان
 إبطاء زمني
 معامل لورينتز
 تجربة ميكلسون ومورلي
 معادلات آينشتين للمجال

 نظرية النسبية الخاصة
 نظرية النسبية العامة
 سرعة الضوء
 تأثير ساغناك
 نسبية التزامن
 مبدأ النسبية

 أشخاص: آرثر ادينجتون | ألبرت آينشتاين | هندريك لورنتز | هيرمان مينكوفسكي | بيرنارد ريمان | هنري بوانكارييه | اليكسندر ماكفارلين | هاري باتيمان | روبرت شانكلاند | بلو وييلر
 النسبية: نظرية النسبية.

أطر مرجعية
النسبية
غاليليو غاليلي
مدارات
ميكانيكا كلاسيكية

إطار مرجعي غاليلي


Stres ist der Name von:

 Stres (Bulgarien) († 1214), bulgarischer Sebastokrator
 Anton Stres (* 1942), Erzbischof von Ljubljana

Stres


السيد أحمد خان (1817م-1898م) هو من أكبر رجال  في القرن التاسع عشر الميلادي، ومؤسس جامعة عليكرة بالهند. نشأ في أسرة كان لها اتصال وثيق بالملوك المغول الذين حكموا الشبه القارة الهندية قبل الاحتلال البريطاني.

ألّف العديد من الكتب، ردّ فيها على بعض المغرضين من المستشرقين، ودعى فيها إلى تجديد الفكر الإسلامي، وله آراء تفرد بها. وتثير بعض أفكاره الحرة واجتهاداته الجريئة الجدل إلى اليوم بين مؤيّد ومكفّر. بصفة عامة قد إتسمت نظرته للدين بالسماحة واليسر وعمق النظر. تأثر به مفكرون مسلمون كبار من أمثال المصلح الإسلامي أمير علي (1849م-1928م) والفيلسوف الشاعر محمد إقبال (1877م-1938م) والمجدد فضل الرحمن (1919م-1988م).

مولده

ولد السيد أحمد خان في 17 أكتوبر 1817م في دلهي بالهند.

نهجه وآراؤه

عندما لاحظ السيد أحمد خان تدني وضع المسلمين المادي والمعنوي ونظر إلى انعدام كفاءتهم المعرفية وغياب أهليتهم الحضارية للحصول على حقوقم من المستعمر البريطاني، تأكد أن الخطيئة مرتكَبة من الضحية لا من الجاني، وأنه لا يمكن ردّ حق أول من يهدره هم أهله، فألزم نفسه بالابتعاد عن التحريض السياسي وتهييج الناس والرمي بهم عرضة للبطش الإنجليزي وللمزيد من تردي أحوالهم. ابتعد عن كل ذلك ليكرس عمله للتربية ولتعليم وتهذيب النفوس باللأخلاق العالية وتنوير العقول بالعلوم والمعارف. هذه هي «اللعنة السياسية» التي تحدث عنها الإمام محمد عبده، وهذا هو المبدأ الإصلاحي الذي بلوره في ما بعد المفكر المصلح الجزائري مالك بن نبي (1905م-1973م)، وما بات يعرف بقابلية الاستعمار.

للسيد أحمد خان آراء كثيرة في تفسير القرآن اختص بها أشهرها:
 قوله أن التنزيل وحي إلهي ولكن ليس باللفظ بل بالمعنى، نزّله الله على قلب نبيّه محمد.
 منع تعدد الزوجات وقال لابد من الاكتفاء بزوجة واحدة فحسب.
 لا يقول بوجود الجن ولا الملائكة وأوّل كل الآيات القرآنية المتعلقة بهم

تآليفه

 خطابات أحمدية

وفاته

توفي السيد أحمد خان في 25 رجب سنة 1306 هـ الموافق 27 مارس سنة 1898م ودُفن في ساحة مسجد جامعة عليكرة التي أسسها.

مراجع

انظر أيضًا

 محمد إقبال
 فضل الرحمن
 محمد عبده

وصلات خارجية

أشخاص من العصر الفيكتوري
أشخاص من الهند البريطانية
أشخاص من عليكرة
أشراف مغول الهند
أعلام سلطنة مغول الهند
أكاديميون إنجليز
جامعة عليكرة الإسلامية
حائزون على وسام نجمة الهند من رتبة قائد فرسان
حركة باكستان
خريجو جامعة إدنبرة
دارسون من دلهي
دعاة هنود
علماء الدراسات الإسلامية
فاعلو خير بريطانيون
فاعلو خير هنود
فرسان الهند البريطانية
فلاسفة إنجليز
فلاسفة هنود في القرن 19
فلاسفة وفيلسوفات هنود
قادة حركة باكستان
قضاة هنود في القرن 19
كتاب وكاتبات هنود
مسلمون إصلاحيون
مسلمون إنجليز
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 19
مسلمون هنود
مسلمون هنود في القرن 19
منظرون تربويون إنجليز
منظرون تربويون هنود في القرن 19
مواليد 1232 هـ
مواليد 1236 هـ
مواليد 1817
مواليد في دلهي
مؤسسو مدارس وكليات هندية
مؤيدو نظرية التطور الإلهية
هنود من أصل عربي
وفيات 1306 هـ
وفيات 1315 هـ
وفيات 1898
وفيات في عليكرة

السيد أحمد خان


හෙලනික් රේඩියෝෆෝනියා ටිලියෝරාසි (, Ellinikí Radiofonía Tileórasi හෝ ERT, වචනාර්ථය "ග්‍රීක ගුවන්විදුලිය-රූපවාහිනිය") යනු,  ග්‍රීක රජය සතුව තිබී වසාදමන ලද මහජන ගුවන්විදුලි සහ රූපවාහිනී විකාශන සංස්ථාවයි.

ආශ්‍රිත

ග්‍රීසිය

හෙලනික් රේඩියෝෆෝනියා ටිලියෝරාසි


Hyefjorden (også Hyenfjorden) er en 14 kilometer lang fjordarm til Nordfjord i Vestland fylke i Norge. Hele fjorden ligger i Gloppen kommune.

Hyefjorden er smal, og har bratte fjeldvægge på begge sider. Vestsiden er ufremkommelig fjeldet rejser sig direkte fra fjorden. I området mod vest ligger Ålfotbræen landskapsvernområde. Fylkesvej 615 går på østsiden , med en række tunneler gennem skredfarlige områder. Hyefjorden ligger med fjordåbningen ved Hestenesøyra mod nord og fjordbunden ved bygdecenteret Hyen i syd. Fjorden får tilført ferskvand fra omliggende vandløb, med lakseelven Åelva fra Austredalen og Gjengedal som den største. Ved fjordbunden ligger også en af kommunens største virksomheder, bådebyggeriet Brødrene Aa. Der er fiskeopdræt flere steder i Hyefjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Vestland
Hyen
Gloppen

Hyenfjorden


La route régionale 322 () est une route régionale allant de Pälkäne jusqu'à Kuhmalahti à Kangasala en Finlande.

Présentation
La seututie 322 est une route régionale de Pirkanmaa.

Parcours
 Pälkäne
Pälkäne
Luopioinen
 Kangasala
 Pohja, Kuhmalahti

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

322

Transport à Valkeakoski
Transport à Kangasala

Seututie 322


A seguir, a lista de representantes do Japão ao Oscar de melhor filme internacional. O prêmio é entregue desde 1957 pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas (AMPAS) durante a cerimônia do Oscar. Todos os países (exceto os Estados Unidos, organizador do evento) são convidados a submeter um longa-metragem para tentar uma vaga entre os cinco indicados a melhor filme internacional (anteriormente conhecido como melhor filme estrangeiro). Para entrar na disputa, os filmes precisam passar pelos critérios de elegibilidade, que são não ter sido produzido majoritariamente nos Estados Unidos, ter sido exibido comercialmente em seu país de origem até 30 de setembro do ano anterior à cerimônia, não conter mais de 50% dos diálogos em inglês e ser escolhido como representante do país por uma organização, júri ou comitê composto por pessoas da indústria cinematográfica. Os filmes elegíveis são enviados para a apreciação dos membros da Academia que votam para formar uma lista de 9 a 15 pré-indicados, a depender da edição. Posteriormente é aberta uma segunda votação para definir os cinco indicados e, por fim, uma terceira votação define o filme vencedor.

Três filmes japoneses receberam o Oscar Honorário, sendo esse prêmio não competitivo, pois não havia indicados, mas simplesmente um vencedor a cada ano que era votado pelo Conselho da Academia. Até 2022, treze produções japonesas foram nomeadas ao Oscar de melhor filme estrangeiro, Okuribito foi o primeiro filme a ganhar o prêmio. O diretor Akira Kurosawa recebeu um Oscar Honorário por seu trabalho em Rashōmon e por Dersu Uzala (submetido pela ex-União Soviética). Notavelmente, o longa-metragem de Kurosawa, Ran, não foi indicado pela indústria cinematográfica japonesa para o Oscar de melhor filme internacional devido à má percepção que o mesmo tinha entre os cineastas nipônicos na época. Entre todos os países que submeteram filmes para o prêmio, o Japão ocupa o quinto lugar em indicados, atrás da Suécia (14) e à frente da ex-União Soviética (9).

Representantes
A cada ano, vários países são convidados pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas a submeter o seu melhor longa-metragem ao Oscar de melhor filme internacional. O Comitê de Premiação de Filmes Estrangeiros supervisiona o processo e revisa todos os representantes. Em seguida, votam secretamente para determinar os cinco indicados a premiação. Antes da criação do prêmio, o Conselho da Academia votava anualmente numa película considerada a melhor produção em língua estrangeira lançada nos Estados Unidos, por tanto, não havia nenhuma submissão.

Abaixo segue uma lista de representantes japoneses para o Oscar de melhor filme internacional, todos os filmes submetidos estão em língua japonesa.

Ver também
 Cinema do Japão
 Lista dos indicados ao Oscar de melhor filme internacional

Japão
Filmes do Japão
Japão
Óscar de melhor filme internacional

Lista de representantes do Japão ao Oscar de melhor filme internacional


Der Pont Antoinette ist eine Eisenbahnbrücke über den Agout zwischen den Orten Vielmur-sur-Agout und Sémalens im Departement Tarn in der französischen Region Okzitanien auf der Bahnstrecke Montauban-Ville-Bourbon–La Crémade nach Castres im Südosten. Die Bogenbrücke dient heute den regionalen Expresszügen des TER Midi-Pyrénées.

Beschreibung
Die Steinbogenbrücke überquert den Agout mit einem einzigen großen und auffallend schlanken Segmentbogen mit einer Spannweite von 50,00 m, dessen Scheitel 11,50 m über dem Niedrigwasser liegt. Der Bogen ist bis in den tragfähigen Boden an den Ufern des Flusses heruntergezogen, um besonders aufwendige Widerlager zu sparen. Die Brückenfundamente reichen bis zu 4,80 m unter das Niveau des Niedrigwassers. Auf beiden Hälften des Bogens stehen je fünf aus Ziegelsteinen gemauerte mit Profilen versehene Rundbögen mit Spannweiten von 4,00 m, die die wiederum durch ein eigenes Profil betonte Brückentafel tragen und die Verbindung zu den Gleisen an Land herstellen. Das insgesamt 89,25 m lange Brückendeck wird seitlich durch eine Balustrade begrenzt.

Geschichte
Mit dem Bau der Brücke von Le Castelet im Département Ariège in den Pyrenäen, dem auf der gleichen Bahnstrecke rund 27 km weiter nordwestlich liegenden Viaduc de Lavaur und dem Pont Antoinette in den Jahren 1882 bis 1884 erwarb sich der erst 33 Jahre alte Paul Séjourné breite Anerkennung für die Weiterentwicklung des Baus gemauerter Steinbogenbrücken. Als besondere Ehrung wurde ihm erlaubt, diese letzte Brücke nach dem Vornamen seiner Frau zu benennen.

Bei Brücken mit größer werdenden Spannweiten wird naturgemäß auch das Lehrgerüst, das das Gewicht des vollständigen Bogens tragen soll, immer größer, aufwendiger und teurer. Um dies in Grenzen zu halten, wandte Séjourné die zwar schon den Römern bekannte, aber wieder in Vergessenheit geratene Methode an, auf einem vergleichsweise leichten Lehrgerüst zunächst nur eine dünne Bogenlage zu mauern. Diese Lage kann anschließend ihr eigenes Gewicht und das der nächsten Bogenlage tragen und somit selbst die Funktion des Lehrgerüsts übernehmen.

Eine weitere Neuerung war die vollständige Öffnung der Bogenzwickel. Séjourné erwähnt dafür zwar ältere Vorbilder, bei denen die Öffnungen aber eher in schmalen Durchlässen bestanden, um bei Hochwasser den seitlichen Wasserdruck auf die Brücke zu verringern. Ein geschlossener und mit Mauerwerk gefüllter Zwickel trägt wenig zur Stabilität der Brücke, aber erheblich zu ihrem Gewicht bei, das von dem Bogen zu tragen ist. Séjourné ersetzte daher die gemauerten Zwickel durch je fünf von schmalen Pfeilern getragene Rundbögen. Er schuf damit das Vorbild für viele spätere Bogenbrücken nicht nur aus Stein, sondern auch aus Beton.

Weblinks

 Paul Séjourné: Construction des ponts du Castelet, de Lavaur et Antoinette. Annales des Ponts et Chaussées 1886, II. Band XII, S. 409–549. Digitalisat auf BnF Gallica

Antoinette
Antoinette
Antoinette
Erbaut in den 1880er Jahren
Brücke in Okzitanien
Bauwerk im Département Tarn
Brücke in Europa

Pont Antoinette