Leon Baconsky () a fost un  critic  și istoric literar și traducător român.

Biografie
S-a născut în familia preotului ortodox Eftimie Baconsky și al soției sale, Liuba (născută Marian). Rădăcina tatălui este din Orhei, iar a Liubei din Lăpușna. Ambii părinți provin din răzeși. Leon este fratele mai mic al poetului A. E. Baconsky (1925-1977), respectiv unchi al fostului ministru de externe Teodor Baconschi (n. 1963).

A urmat clasele primare în satul Drepcăuți din județul Hotin (1935-1940), apoi studiile medii la Liceul "Ion Creangă" din Bălți (1943-1944), continuate la Liceul "Al. Lahovary" din Râmnicu-Vâlcea (absolvit în 1951), iar ulterior a studiat la Facultatea de Filologie a Universității din Cluj (absolvită în 1955), unde i-a avut ca profesori pe Dumitru Popovici și Ion Breazu. După absolvirea facultății a predat literatura română contemporană la Universitatea din Cluj (1955-1989), îndeplinind în perioada 1982-1985 funcția de șef al Catedrei de literatură română comparată și teorie literară (1982-1985). Timp de câțiva ani a predat în Franța în calitate de lector de limbă și civilizație română la Universitatea Paris IV (Sorbona) și la Institutul Național de Limbi și Civilizații Orientale din cadrul Universității Paris III (1974-1975; 1976-1977).

A fost căsătorit cu Rodica Baconsky.

Activitate literară
A debutat în 1954 cu un articol despre Leonid Leonov în revista clujeană Steaua, apoi a publicat studii de istorie literară și comentarii critice în aceeași revistă și în revistele Tribuna și Studia Universitatis "Babeș-Bolyai", dar a colaborat periodic și la Gazeta literară, Contemporanul, Luceafărul, Secolul 20, Astra etc.

A publicat un volum de critică și istorie literară: Marginalii critice și istorico-literare (1968), a colaborat la mai multe volume colective, a îngrijit ediții ale operelor lui Stejar Ionescu și Gib I. Mihăescu și a tradus, singur sau în colaborare, scrieri ale lui Prosper Mérimée, Marcel Brion, Maurice Rheims etc.

A fost membru al Uniunii Scriitorilor din România, Filiala Cluj.

Opera
 Marginalii critice și istorico-literare, Editura pentru literatură, București, 1968.

Volume colective
 Literatura în actualitate, în colab. cu Adrian Marino, Ion Pascadi, Ion Dodu Bălan, Matei Călinescu și Ion Vlad, 1971;
 Studii literare. Din istoria presei culturale și literare românești, 1987;
 Dicționar analitic de opere literare românești, vol. I-IV, coautor, Editura Didactică și Pedagogică, București, 1998-2003 (ed. a II-a definitivă, Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca, 2007);
 Dicționarul general al literaturii române, vol. II-VI, în colaborare, Editura Univers Enciclopedic, București, 2004-2009.

Traduceri
 Prosper Mérimée, Cronica domniei lui Carol al IX-lea, Editura pentru Literatură Universală, București, 1968 (ed. a II-a, Editura pentru Literatură Universală, București, 1968; ed. a III-a, Ed. Minerva, București, 1978);
 Marcel Brion, Rembrandt, în colab. cu Rodica Baconsky, Editura Meridiane, București, 1973;
 Jean-Marie Casal, Civilizația Indusului și enigmele ei, în colab. cu Rodica Baconsky, Editura Meridiane, București, 1978;
 Maurice Rheims, Infernul curiozității: de la "Marat în baie" la "colțișorul de zid galben", vol. I-II, în colab. cu Rodica Baconsky, Editura Meridiane, București, 1987;
 Prosper Mérimée, Amor și nebunie, Abaris Press, București, 1993;
 Jean Delisle; Hannelore Lee-Jahnke; Monique Catherine Cormier; Jörn Albrecht; Georges Bastib; Annie Brisset ș.a., Terminologia traducerii, în colab. cu Rodica Baconsky,  Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca, 2005.

Note

Nașteri în 1928
Decese în 2019
Istorici literari români
Critici literari români
Traducători români

Leon Baconsky


Jasińska ist der Familienname von:
 Edyta Jasińska (* 1986), polnische Radsportlerin
 Małgorzata Jasińska (* 1984), polnische Radrennfahrerin

Jasińska


Stefan er en dansk kortfilm fra 2010 instrueret af Andreas Thaulow og efter manuskript af Andreas Thaulow og Jesper G. Laursen.

Handling
Stefan studerer filosofi ved Københavns Universitet. Men samtidig med, at han fordyber sig i teorier om livet, mister han forbindelsen til de ting, der giver det mening.

Medvirkende

 Paw Terndrup, Stefan
 Sofia Nolsøe Mikkelsen, Sandra
 Christine la Cour, Trine
 Claus Flygare, Abel
 Martin Geertz, Jacob
 Alma Geertz Rosenstjerne, Jacobs datter
 Thomas Jacob Clausen, Mikkel

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Stefan (film)


Niels Simonsen (* 10. Dezember 1807 in Kopenhagen; † 11. Dezember 1885 in Frederiksberg, Seeland) war ein dänischer Maler und Bildhauer.

Leben
Mit 16 Jahren kam Simonsen 1823 an die Königlich Dänische Kunstakademie. Dort studierte er erst Malerei und wechselte später dort zur Bildhauerei. 1827 kam er deswegen auch als Schüler in das Atelier von Johan Ludvig Lund (1777–1867). Gefördert durch Lund konnte Simonsen schon bald auf einigen Ausstellungen als Bildhauer debütieren. Da ihm aber schließlich in dieser Sparte der künstlerische Durchbruch und damit auch die Anerkennung durch das Publikum versagt blieb, widmete er sich bald nur noch der Malerei.

1833 ging Simonsen an die Kunstakademie nach München. Von dort aus unternahm er einige Studienreisen in die bayerischen und österreichischen Alpen. 1839 reiste er ans Mittelmeer und nach Algerien und von allen seinen Reisen brachte er viele Skizzen und Eindrücke zurück, welche dann im Atelier die Grundlage vieler Ölgemälde bildeten.

1845 verließ Simonsen München und kehrte für immer nach Dänemark zurück. Neben seinen Arbeiten im eigenen Atelier wirkte er viele Jahre auch als Professor an der Kunsthochschule in Stockholm.

Simonsen starb einen Tag nach seinem 78. Geburtstag am 11. Dezember 1885 in Frederiksberg und fand dort auch seine letzte Ruhestätte.

Ehrungen
 1852 Ritter des Danebrogordens

Werke (Auswahl)
 Biwak nach der Schlacht um Schleswig.
 Schlacht um Frederica.
 Schlacht bei Düppel
 Schlacht von Oeversee

Literatur

 Simonsen, Niels. In: Emmanuel Bénézit: Dictionary of Artists. Band 12. Gründ, Paris 2006, ISBN 2-7000-3082-6, S. 1254.
 Niels Simonsen im Kunstindeks Danmark & Weilbachs kunstnerleksikon (englisch/dänisch)

Maler (Kopenhagen)
Maler (München)
Maler (Stockholm)
Bildhauer (Dänemark)
Ritter des Dannebrogordens
Dannebrogmann
Däne
Geboren 1807
Gestorben 1885
Mann

Niels Simonsen


Shevchenko  es un jútor del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las tierras bajas de Kubán-Azov, 6 km al sureste de Tbilískaya y 98 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 212 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio rural Vannovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Sitio del municipio en la web del raión
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Tbilískaya del krai de Krasnodar

Shevchenko (Tbilískaya, Krasnodar)


Procesul de gaslighting sau gas-lighting este o formă de abuz psihologic în care victima este deziluzionată, îndoindu-se de propria memorie, percepție și sănătate mintală. Pentru a realiza acest lucru, agresorul folosește diferite tehnici: de la negarea abuzurilor precedente, până la crearea unor situații în care victima sfârșește dezorientată.

Termenul își are originea în titlul unei piese de teatru din 1938, și a ecranizării ulterioare  Gaslight. Termenul este folosit în literatura clinică și de specialitate.

Etimologie
Piesa de teatru Gas Light din 1938, cunoscută și ca Angel Street în Statele Unite ale Americii, împreună cu ecranizările din 1940 și 1944 constituie originea termenului datorită manipulării psihologice sistematice a personajului principal asupra unei victime. În film, un soț încearcă să își convingă soția că este instabilă mental prin manipularea unor elemente minore din mediul înconjurător, insistând în permanență că ea greșește, că nu-și amintește bine lucrurile atunci când ea le menționează. Titlul original al filmului își are originea în diminuarea graduală de către soț a lămpilor cu gaz din casă, pe care acesta le folosea în pivniță atunci când săpa după o comoară. Soția observă diminuarea luminii din casă, însă soțul insistă asupra faptului că ea doar își imaginează acest lucru.

Termenul de "gaslighting" a început să fie folosit în mod colocvial încă din 1960 pentru a descrie procesul prin care o persoană manipulează simțul realității a unei alteia. Într-o carte din 1980 ce dezbate tema violenței asupra copiluilui, Florence Rush a sumarizat filmul lui George Cukor din 1944 Gaslight spunând: "chiar și astăzi cuvântul gaslighting descrie procesul prin care cineva încearcă să distrugă percepția asupra realității a altcuiva."

Exemple
Sociopații utilizează metode de gaslighting foarte des. Deseori, sociopații sunt incapabili să empatizeze cu ceilalți, încalcă legi, și exploatează oameni, însă sunt mincinoși foarte convingători care își neagă în permanență greșelile. De aceea, cei victimizați de sociopați se îndoiesc de propriile percepții.

Procesul de gaslighting apare și în cazul cuplurilor unde unul dintre parteneri este abuziv fizic, însă neagă în totalitate acest lucru.

Gaslighting-ul poate fi observat în cazurile de infidelitate maritală: "Terapeuții pot contribui la amplificare stării de suferință prin interpretarea greșită a reacțiilor victimei. [...] Soții care se folosesc de această tehnică contribuie la provocarea atacurilor de panică, căderilor nervoase și, în cazuri extreme, la sinucidere."

Și în relațiile părinte-copil sunt întâlnite elemente ale procesului de gaslighting, fie părinții, fie de copiii, fie ambii folosesc minciuna pentru a altera realitatea și a-l deziluziona pe celălalt. De asemenea, acest fenomen a fost observat și la relația dintre angajații clinicilor de psihiatrie și pacienți.

Introiecție
Într-un articol de mare influență din 1981, Some Clinical Consequences of Introjection: Gaslighting, Calef și Weinshel analizează proiectarea psihologică și introiecția de la agresor la victimă: "aceste fenomene se bazează pe un transfer special... de conflicte mentale dureroase."

Autorii explorează o varietate de motive pentru care victimele au "o tendință de a incorpora și asimila ce alții externalizează și proiectează pe aceștia", conchizând că fenomenul de gaslighting ar putea fi "un sistem foarte complex ce cuprinde contribuții de la mai multe elemente ale aparatului psihologic." Dorpat descrie acest eveniment ca fiind identificare proiectivă.

Opoziție
Tratând femeile în particular, Hilde Lindemann apără cu empatie că în aceste cazuri, abilitatea victimei de a se opune manipulării psihologice depinde de "abilitatea acesteia de a avea încredere în propria-i judecată." Establishment of "counterstories" may help the victim reacquire "ordinary levels of free agency."

În media
Regizorul britanic Adam Curtis a sugerat că războiul asimetric (descris de Vladislav Surkov, consilierul politic al lui Vladimir Putin) este o formă de gaslighting care are ca scop controlul politic.

Un fragment din telenovela britanică radio The Archers din 2016 include gaslighting.

Referințe

Lectură suplimentară

  (thesis/dissertation) (offline resource)
  (offline resource)
  (limited preview available online)

Legături externe
 Gaslighting as a Manipulation Tactic: what it is, who does it, and why by George K. Simon, Ph.D., article on the topic of gaslighting published by Counselling Resource on 8 noiembrie 2011
 Sarah Strudwick (16 noiembrie 2010) Dark Souls - Mind Games, Manipulation and Gaslighting based on her book Dark Souls: Healing and Recovering from Toxic Relationships

Vezi și

Abuz
Abuz de încredere
Complex de inferioritate
Constrângere
Controlul minții
Hărțuire
Iluzie
Intimidare
Îndoctrinare
Înșelăciune
Manipulare psihologică
Mobbing
Război psihologic
Realitate virtuală
Spălarea creierului
Tortură
Violență în familie

Abuz psihologic
Anglicisme
Comportament uman
Controlul minții
Decepție
Hărțuire

Gaslighting


الكلام على المسائل الصقلية والمعروفة باختصار المسائل الصقلية عبارة عن أجوبة كتبها ابن سبعين عن بعض المسائل الفلسفية، حول الكون والنفس والعلم الإلهي، التي وجهها فريدريك الثاني ملك صقلية إلى علماء المسلمين. وأجاب عنها الفيلسوف الأندلسي ابن سبعين بأمر من عبد الواحد الرشيد خليفة الموحدين. تعتبر الرسالة من مظاهر التبادل الحضاري والعلمي بين الشرق والغرب.

المسائل

المسائل الصقلية التي سأل عنها فردريك الثاني، ومصدرها علماء المدرسة الصقلية، هي: المسألة الأولى عن العالم: هل هو قديم أو محدث، والثانية من العلم الإلهي: ما هو المقصود منه، وما مقدماته الضرورية إن كانت له مقدمات، والثالثة عن المقولات أي شيء هي، وكيف يتصرف بها في أجناس العلوم حتى يتم عددها، وعددها عشر، فهل يمكن أن تكون أقل، وهل يمكن أن تكون أكثر، وما البرهان على ذلك، والمسألة الرابعة عن النفس: ما الدليل على بقائها وما طبيعتها، ويتفرع عن هذه المسألة الأخيرة سؤال عن أين خالف الإسكندر الأفروديسي أرسطوطاليس.

ويظهر أن المكانة التي نالها ابن سبعين بجوابه كانت عالية وقد أوغرت صدور الفقهاء عليه فراحوا يتهمونه بالكفر، مما اضطر حاكم سبتة، الوزير أبي علي ابن خلاص، إلى طرده منها، قال عنها لسان الدين بن الخطيب في كتابه الإحاطة

انظر أيضا
 المدرسة الصقلية

مراجع

أدب أندلسي
أدب فلسفي في العصور الوسطى
فريدريك الثاني (إمبراطور روماني مقدس)
كتب التصوف
كتب بن سبعين
كتب عربية في القرن 13
نصوص إسلامية فلسفية

المسائل الصقلية


Giles Samuel Bertram Romilly (19 September 1916 – 2 August 1967) was a British communist journalist, Second World War POW, brother of Esmond Romilly, and nephew of Winston Churchill through his wife Clementine Churchill.

Biography
Romilly was educated at Wellington College and Oxford University, and then served as a war correspondent in both the Spanish Civil War and the Second World War. He was captured in May 1940  in the Norwegian town of Narvik while reporting for the Daily Express.

Romilly was the first German prisoner to be classified as Prominente, prisoners regarded by Adolf Hitler to be of great value due to their relationships to prominent Allied political figures.  Because of his importance to Hitler, Romilly was imprisoned in Oflag IV-C (Colditz Castle), from where escape was perceived to be almost impossible. Romilly lived in relative comfort with the other Prominente who would later join him at Colditz, although they were all watched 24 hours a day in case they should attempt to escape.

Romilly used this position to his advantage and caused trouble by issuing complaints for every conceivable annoyance. Amongst the list, he took offence to the noise created by the boots of his guard outside his door, preventing him from sleeping. Following a visit from the Red Cross, a red carpet was placed outside his door to dull the sound.

Romilly did successfully escape however, whilst the Prominente were being moved to "Oflag VII-D" Tittmoning Castle in April 1945. The camp was home to some Dutch officers amongst whom was captain Machiel van den Heuvel, "Vandy". Romilly and Vandy knew each other from their time at Colditz, where Vandy was the Dutch escape officer. Vandy was transferred to Tittmoning because of his leading role as an escape officer, and the Germans thought he could do no more harm in Tittmoning, where most prisoners were older officers of general rank. Vandy, however had his next escape plan ready ,and together with two Dutch officers, Romilly abseiled down the castle walls. The rest of the Prominente tried to hide in the castle to make it look like they had all escaped. After four days, they were all discovered. Even though 3,000 people were looking for Romilly, he was able to reach the Allied lines.

This was due mainly to the gallant action of lieutenant Andre Tieleman, a Dutch officer who was fluent in German and French. With their false identity papers identifying them as French (forced) labourers they managed to escape. When interrogated by German officials, Lt Tieleman did the talking while Romilly pretended to be deaf and dumb. In this way they managed to escape into freedom.

After the war Romilly returned to journalism. In 1952 he wrote the memoir The Privileged Nightmare, later reissued as Hostages at Colditz, with fellow Prominente Michael Alexander, who had earned the status by falsely claiming to be a relative of Field Marshal Harold Alexander. Romilly died in Berkeley, California in 1967 of a tranquilliser overdose. He was in the process of researching a book on the American novel at the time.

Notes

References
 Romilly, Giles and Michael Alexander (1954). The Privileged Nightmare. London, Weidenfeld and Nicolson.
 Romilly, Giles and Michael Alexander (1973). Hostages at Colditz. London, Sphere, .
 Reid, P.R. (1984). Colditz: The Full Story. London, Pan Books,

1916 births
1967 deaths
British male journalists
People educated at Wellington College, Berkshire
Prisoners of war held at Colditz Castle
British escapees
Escapees from German detention
British World War II prisoners of war
World War II civilian prisoners
World War II prisoners of war held by Germany
British people of the Spanish Civil War
Drug-related deaths in California
Alumni of Lincoln College, Oxford
Daily Express people

Giles Romilly


Bæjarins besta er héraðsfréttablað á Ísafirði. Blaðið var stofnað árið 1984 af Sigurjóni J. Sigurðssyni og Halldóri Sveinbirnssyni. Fyrsta blaðið kom út 14. nóvember 1984. Árið 2000 opnaði blaðið vefinn bb.is.

Í júlí 2015 keypti Bryndís Sigurðardóttir reksturinn af Sigurjóni og Halldóri. Snemma árs 2018 var blaðið keypt af hópi heimamanna en rekstur blaðsins hafði þá gengið illa. Í október sama ár keypti Kristinn H. Gunnarsson svo blaðið.

Heimildir

Íslensk dagblöð
Íslenskar vefsíður
Ísafjarðarbær

Bæjarins besta


An Rhaphidophora australasica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederick Manson Bailey. An Rhaphidophora australasica in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora australasica


José Nascimento Morais Filho, mais conhecido como Nascimento Morais Filho (São Luís, 15 de julho de 1922 - São Luís, 22 de fevereiro de 2009) foi um jornalista, poeta e cronista brasileiro, filho do também escritor Nascimento Moraes e irmão de Paulo Nascimento Moraes. Foi membro da Academia Maranhense de Letras,ocupando a cadeira n.º 37, na sucessão de Amaral Raposo e do Instituto Histórico e Geográfico do Maranhão

Biografia
José Nascimento Morais Filho, nasceu em São Luís a 15 de julho de 1922, sendo filho do escritor Nascimento Moraes e de Dona Francisca Bogéa.

Foi Auditor Fiscal aposentado pela Secretaria da Fazenda do Estado do Maranhão. Foi um dos fundadores do Centro Cultural Gonçalves Dias, tendo sido seu diretor.

Foi casado por 56 anos com a enfermeira Conceição Moraes,com a qual teve cinco filhos: José Nascimento Moraes Neto; Ana Sofia Fernandes Nascimento Moraes; Eleuses Moraes Garrido; Renan Fernandes Moraes Lourely Fernandes Nascimento Moraes.

Nascimento Morais Filho redescobriu a obra até então desconhecida de Maria Firmina dos Reis. Dedicou-se por uma década a pesquisar a vida da romancista maranhense, tendo como fruto de pesquisa a principal fonte sobre ela, qual seja: Maria Firmina: fragmentos de uma vida (1975).

Em 30 de setembro de 1976, fora eleito para ocupar a Cadeira N.º 37, da Academia Maranhense de Letras, em sucessão a Amaral Raposo, tendo sido empossado em 16 de dezembro do mesmo ano. Apesar disso, rompera formalmente com a Academia em 1979, porque se opusera a eleição de Pedro Neiva de Santana, todavia seu nome permanece nos quadros da instituição tendo sido considerada vaga a sua Cadeira apenas com o seu falecimento.

Falecera em 22 de fevereiro de 2009, em São Luís.

Obras

Poesia
Clamor de Hora Presente (1955)
Azulejos (1963)
Esfinges (1972)

Demais Obras
Pé de Conversa (1957)
O que é o que é? (1971)
Esperando a missa do galo (1973)
Maria Firmina: fragmentos de uma vida (1975)
Cancioneiro Geral do Maranhão (1976)

Bibliografia
 GARRIDO, Natércia Moraes. A poética modernista em Azulejos de Nascimento Moraes Filho. Goiânia: Ed. Espaço Acadêmico, 2019.

Membros da Academia Maranhense de Letras
Escritores do Maranhão
Escritores do Brasil
Poetas do Maranhão

Nascimento Morais Filho


Charlotte est un film d'animation canadien-belge-français réalisé par Éric Warin et Tahir Rana. Le film retrace la vie de la peintre allemande Charlotte Salomon pendant la Seconde Guerre mondiale. Le scénario du film est librement adapté du roman graphique « Vie ? ou théâtre ? » de Charlotte Salomon. Il a fait sa première mondiale au Festival international du film de Toronto 2021 le 13 septembre 2021.

Synopsis
Berlin, 1935. Charlotte Salomon se rend à l'opéra avec sa famille. Sa belle-mère Paula chante. Des Nazis entre dans la salle et tentent d'interrompre la représentation. Les grands-parents maternels de Charlotte ont décidé de quitter l'Allemagne pour aller vivre à Rome.

Charlotte va leur rendre visite. Dans la chapelle Sixtine, elle rencontre Ottilie Moore, une Américaine d'origine allemande qui l'invite à venir s'installer dans sa maison sur la Côte d'Azur. Mais Charlotte doit rentrer en Allemagne auprès de ses parents. Charlotte est acceptée comme élève à l'Académie des Beaux-Arts, malgré ses origines juives. Elle finira néanmoins par être expulsée de cette école prestigieuse.

Elle entame une relation amoureuse avec Alfred Wolfsohn, le professeur de chant de sa belle-mère Paula, qui lui demande d'illustrer ses souvenirs de soldat pendant la Première Guerre Mondiale. Elle rompt avec lui après s'être rendue compte qu'il a une fiancée.

Lors de la Nuit de Cristal, son père est arrêté et envoyé au camp de concentration de Sachsenhausen. Après sa libération, deux mois plus tard, il décide que Charlotte quittera l'Allemagne pour rejoindre Ottilie sur la Côte d'Azur. Elle y vit avec ses grands-parents. Charlotte se rend compte que sa grand-mère est très atteinte dans sa santé mentale. Elle tombe amoureuse d'Alexander Nagler, Juif autrichien qui travaille comme jardinier chez Ottilie. Lorsque son grand-père s'en rend compte, il décide de s'installer à Nice avec Charlotte et sa grand-mère.

De plus en plus suicidaire, la grand-mère de Charlotte finit par mettre fin à ses jours. Charlotte apprend alors, de la bouche de son grand-père, que sa famille maternelle a connu plusieurs cas de suicide, notamment sa mère et sa tante. Charlotte retourne chez Ottilie, renoue avec Alexander et commence son oeuvre majeure, Leben? Oder Theater (Vie? Ou théâtre?), basée sur sa vie et celle de sa famille. La France étant en passe d'être envahie par les Allemands, Ottilie décide de rentrer aux États-Unis avec les jeunes réfugiés qui habitent chez elle. Charlotte doit rester pour s'occuper de son grand-père qui devient de plus en plus toxique. Un jour, il est sévèrement frappé et blessé par des voyous antisémites. Charlotte décide alors de l'empoisonner avec du Véronal.

Charlotte est convaincue qu'elle n'a plus beaucoup de temps, et travaille avec acharnement pour achever son œuvre. Elle attend désormais un enfant d'Alexander, et ils décident de se marier. Elle confie ses peintures au médecin local, le docteur Moridis, pour qu'il les mette en sûreté. Quelques semaines après, Charlotte et Alexander sont arrêtés par les Allemands. Ils seront déportés et mourront à Auschwitz.

Fiche technique

 Titre original : Charlotte
 Réalisation : Éric Warin et Tahir Rana
 Scénario : Erik Rutherford et David Bezmozgis, d'après le roman graphique « Vie ? ou théâtre ? » de Charlotte Salomon
 Musique originale : Michelino Bisceglia
 Direction artistique : François Moret
 Montage : Roderick Deogrades et Sam Patterson
 Production : Julia Rosenberg, Jérôme Dopffer, Eric Goossens et Anton Roebbens
 Sociétés de production : Walking the Dog, Les Productions Balthazar, Sons of Manual
 Sociétés de distribution : Elevation Pictures (Canada), Sphère Films (Québec), Diaphana Distribution (France), The Searchers (Belgique)

 Budget : 10 millions d'euros
 Durée :
 Format : couleur
 Pays : , ,
 Langue : anglais, français, allemand
 Genre : Historique, Animation, Drame
 Dates de sortie :
 Canada :  (première au Festival international du film de Toronto 2021);  (en salles)
 France :  (Festival international du film d'animation d'Annecy);  (en salles)

Distribution

Voix anglaises

 Keira Knightley : Charlotte Salomon
 Brenda Blethyn : Grossmama
 Jim Broadbent : Grosspapa
 Sam Claflin : Alexander Nagler
 Henry Czerny :  Moridius/Policeman #2/Security Guard
 Eddie Marsan : Albert Salomon
 Helen McCrory : Paula Salomon-Lindberg
 Sophie Okonedo : Ottile Moore
 Mark Strong : Alfred Wolfsohn
 Pippa Bennett-Warner : Barbara
 Raoul Bhaneja : Professor Koch/Brown Shirt Leader/Looter #1/SS Soldier #1
 Julian Richings :  Kurt Singer/Policeman #1/SS Soldier #2
 Tony Nappo : Mr. Brahvi/Vatican Guard

Voix françaises
 Marion Cotillard : Charlotte Salomon
 Annie Le Youdec : Grand-mère
 Romain Duris : Alfred Wolfsohn
 Philippe Peythieu :
 Julie Dumas : Paula Salomon-Lindberg
 Anne Dorval : Ottilie Moore
 Raoul Bhaneja : le professeur Koch/ chef des chemises brunes
 Guillaume Lebon : Albert Salomon
 Philippe Catoire : Grand-père
 Damien Boisseau : Alexander Nagler
 Claire Di Carlo : Barbara
 Pierre Margot :  et un des soldats SS
 Sadie Deogrades : Charlotte, jeune
 Jean Rieffel : Manfred, le Chef de section Chemise Brune et le garde du Vatican
 Valérie Siclay : Augusta
 Bernard Lanneau :
 Michaël Aragones : , un des soldats SS et un garde de la sécurité
 Virginie Caliari : la secrétaire
 Matthieu Albertini : l'administrateur, le présentateur radio et Chemise brune #1
 Sébastien Ossard : le meneur des Chemises brunes et Chemise brune #2
 Jérôme Wiggins et Jean-Luc Atlan : les policiers

  et carton de doublage issu des crédits de fin.

Production
La productrice Julia Rosenberg est tombée amoureuse de Charlotte Salomon en tant qu'artiste à l'âge de  lorsqu'elle a reçu pour la première fois une collection de son travail, « Vie ? ou théâtre ? ». En faisant du jogging un matin en 2011, Rosenberg a eu l'idée que si Salomon dessinait l'histoire de sa vie comme une série de peintures, elle devait produire un film dramatique d'animation. Rosenberg a ensuite envoyé un e-mail à la Fondation Charlotte Salomon, et c'est ainsi que le projet a commencé. En mai 2012, Rosenberg a officiellement opté pour les mémoires de Salomon, « Vie ? ou théâtre ? ».

Le film avait été annoncé à l'origine en 2016 avec le réalisateur Bibo Bergeron et les scénaristes Erik Rutherford et Miriam Toews attachés au projet. Le scénario a été écrit en quatre ou cinq ans par Erik Rutherford et David Bezmozgis. La Fondation Charlotte Salomon avait des approbations de scénario.

Une coproduction internationale entre Canada, Belgique, et France, le film a été produit par les sociétés canadiens January Films et Sons of Manual, en coproduction avec le belge Walking the Dog, et le français Les Productions Balthazar, en association avec Téléfilm Canada, Trinity Media Financing, Umedia, Serendipity Point Films, Centre National du Cinéma et de l'Image Animée, Eurimages, Crave, CBC Films, Ontario Creates, Screen Flanders, Région Nouvelle-Aquitaine et Flanders Audiovisual Fund.

En juillet 2021, il a été annoncé que le casting comprenait Keira Knightley, Brenda Blethyn, Jim Broadbent, Sam Claflin, Henry Czerny, Eddie Marsan, Helen McCrory, Sophie Okonedo et Mark Strong, avec Marion Cotillard et Romain Duris prêts à interpréter une version française du film. Knightley, Cotillard, Xavier Dolan et Nancy Grant sont les producteurs exécutifs du film.

La version originale du film est en anglais. Keira Knightley a enregistré sa voix avant la réalisation de l'animation. Marion Cotillard (qui a prêté sa voix à Charlotte Salomon dans la version française) est venue ensuite et a enregistré sa voix avec le film final. Cotillard avait auparavant travaillé avec les producteurs exécutifs Xavier Dolan et Nancy Grant dans le film Juste la fin du monde (2016). Cotillard a déclaré au magazine français L'Obs qu'elle ne connaissait pas Charlotte Salomon jusqu'à ce que Nancy Grant l'approche pour ce projet. Grant a envoyé un livre de peintures de Charlotte Salomon à Cotillard et elle s'est sentie émue par le travail de l'artiste. « La richesse, les couleurs, elle n'utilisait ni le bleu ni le noir. Ses mots – car elle écrivait aussi… Il y avait une forme de naïveté, d'onirisme, de surréalisme dans son expressionnisme. La puissance de son travail a été mon moteur premier », elle dit.

Accueil

Sortie et promotion
Charlotte a fait sa première mondiale au Festival international du film de Toronto 2021 le . Il a fait son avant-première en France lors du 46e Festival international du film d'animation d'Annecy le , où il a été présenté en compétition officielle. Il a été présenté lors du Festival international du film de fiction historique le .

Le distributeur Nour Films sortait le film en France dans les salles de cinéma le .

Accueil critique

Amérique du nord
Le site américain Rotten Tomatoes propose un score de  et une note moyenne de 6.3/10 à partir de l'interprétation de 49 titres de presse. Le consensus critique du site dit : « Bien qu'il manque l'étincelle du travail remarquable de son sujet, Charlotte offre une introduction digne d'une histoire réelle remarquable – bien que tragique. » Sur Metacritic, le film a reçu une note de , basée sur 16 titres de presse, indiquant des critiques mitigées ou moyennes.

France
En France, le site Allociné recense une moyenne des critiques presse de , à partir de l'interprétation de 13 titres de presse.

Pour le site Bande à part, il s'agit d'. Pour Marianne, le long-métrage d'animation est à .

Pour le site aVoir-aLire, .

Pour Le Parisien, .

Box-office
Pour son premier jour d'exploitation en France, Charlotte réalise 941 entrées et figure huit place au box-office des nouveautés derrière Mission régénération () et devant Les Repentis (). Pour son premier week-end d'exploitation, Charlotte compte  d'entrées dans 96 salles.

Autour du film
En décembre 2021, le film figurait sur la liste annuelle de fin d'année Canada's Top Ten du Festival international du film de Toronto des meilleurs films canadiens de 2021, classé à la deuxième place.

Distinctions

Récompenses
 Festival international du film de Vancouver 2021 : Prix du public M/A/D (Music/Art/Design)
 Canadian Cinema Editors Awards (Les Monteurs et Monteuses de Cinéma Canadien) 2022 : Meilleur montage d'un film d'animation pour Roderick Deogrades et Sam Patterson

Nominations et sélections
 Festival international du film de Toronto 2021 : sélection officielle
 Festival international du film de Jérusalem 2021 : compétition officielle
 Festival international du film d'animation d'Annecy 2022 : compétition officielle
 Prix Écrans Canadiens 2022 : Meilleur scénario adapté pour David Bezmozgis et Erik Rutherford
 Festival international du film d'animation de Bruxelles (Anima) 2022 : sélection officielle, hors compétition
 Writers Guild of Canada Screenwriting Awards 2022 : Meilleur film pour David Bezmozgis et Erik Rutherford
 Festival international du film de fiction historique 2022 : sélection officielle
 Festival Jean-Carmet 2022 : sélection officielle, avant-première

Notes et références

Liens externes

Film belge sorti en 2021
Film français sorti en 2021
Film canadien sorti en 2021
Film d'animation belge
Film d'animation français
Film d'animation canadien
Film français tourné en anglais
Film biographique sur un peintre
Film en anglais
Film de Sons of Manual
Film sur le nazisme
Film sur la Shoah
Film sur l'Occupation allemande en France
Film sur la condition juive en France sous l'Occupation allemande
Shoah en France
Film sur le trouble mental
Film se déroulant à Berlin
Film se déroulant en France
Film se déroulant en Provence-Alpes-Côte d'Azur
Film belge inspiré de faits réels
Film canadien inspiré de faits réels
Film français inspiré de faits réels
Film se déroulant dans les années 1930
Film se déroulant dans les années 1940
Film sur la Seconde Guerre mondiale
Film d'animation pour adultes
Charlotte Salomon au cinéma

Charlotte (film, 2021)


Pyotr Alekseyeviç Kropotkin (9 Aralık 1842 - 8 Şubat 1921) Rus anarşist, sosyalist, devrimci, ekonomist, sosyolog, tarihçi, jeolog, zoolog, siyaset bilimci, insan coğrafyacısı, anarşist komünist yazar, anarşizm kuramcısı.

Hayatı
9 Aralık 1842'da Moskova'da doğdu. Babası Prens Aleksei Kropotkin; annesi ise Yekaterina Nikolaevna'dır. 1846'da anneleri veremden ölünce; Peter ve kardeşleri, daha katı olan babaları tarafından büyütülür.

Kropotkin Ağustos 1857'de on beş yaşındayken Sankt-Peterburg'daki Pages Taburu'na katılır. Bu taburda çoğunluğu soylu sınıfından 150 genç eğitim görmektedir. Kropotkin sınıf arkadaşları ile ilişkilerini geliştirmekte zorlanır; taburdan ayrıldığı 1862'ye kadar zamanının büyük bir bölümünü kitap okumaya, mektup yazmaya ve dergi çıkarmaya ayırır.

Pages Taburu mezunlarının Rus ordusunda istedikleri yerde göreve gitme hakları bulunmaktaydı. 1862'de mezun olan Kropotkin ise Sibirya'yı tercih etti. Böylece on yıl sürecek bir gezginlik dönemi başlamış oldu. Sibirya'da aldığı görevler Kropotkin'de hükûmete karşı bir hayal kırıklığı oluşmasına neden oldu.

1864'te işinden istifa etmeyi düşündüğü bir sırada, kendisine Mançurya'nın coğrafik araştırmasına katılması teklif edildi. Teklifi kabul eden Kropotkin 1865 yılında kendisini tamamen bu coğrafi araştırmaya adadı.

Kropotkin 1867 Nisan'da nihayet ordudan ayrıldı ve Irkutsk'u terk ederek St. Petersburg'a döndü. Burada Merkezi İstatistik Komitesi'nde çalışmaya başladı. Bir taraftan da Coğrafya Topluluğu için yaptığı çalışmalara devam ediyordu. Üniversiteye kaydoldu, ama mali sorunlar yüzünden mezun olamadı. 1868-1870 yıllarında zamanını tamamıyla coğrafya çalışmalarına ayırdı.

1871 Sonbaharında babası ölür. Aynı yıl Kropotkin kamu görevlerinden ayrılır. İmparatorluk Coğrafya Topluluğu ona sekreterlik görevi teklif eder. Bu onun yaşındaki birisi için büyük bir onur sayılan bir görevdir; ancak Kropotkin orada yapacağı kariyeri boşa geçirilmiş olarak değerlendirerek, teklifi reddeder.

Anarşizmle tanışma
1871 Paris Komünü'nün etkisi ile işçi hareketlerine olan ilgisi artar; işçi hareketleri hakkında daha çok şey öğrenmek için yurtdışına seyahat etmeye karar verir. 1872 Şubat'ta Rusya'dan ayrılarak İsviçre'ye hareket eder. Zürih'e varır varmaz hemen Enternasyonal'in yerel şubesine üye olur. Ancak bir süre sonra daha radikal olan Jura Federasyonu'nun Neuchatel'deki merkezini ziyaret eder. Buradaki izlenimleriyle anarşizmi benimser.

Kropotkin 1872 Mayıs'ta Rusya'ya döner; nihilistlerin liderliğindeki Chaikovski Çevresi içinde devrimci görüşlerin yayılmasında önemli bir rol üstlenir.

1873 yılında Peter Kropotkin tutuklanarak hapse atılır; 1876'da İngiltere'ye kaçar. Burada kısa bir süre kaldıktan sonra İsviçre'ye giderek Jura Federasyonuna katılır. 1877'de Paris'e gider; burada sosyalist hareketin başlatılmasına katkıda bulunur. 1878'de İsviçre'ye döner; Jura federasyonunun devrimci gazetesi Le Révolté'ye yazılar yazar.

1881'de, Çar II. Alexander'ın suikaste uğramasından kısa bir süre sonra Kropotkin İsviçre'den sınır dışı edilir. Thonon (Savoy)'da kısa bir süre kaldıktan sonra Londra'ya gider. Burada bir yıl kadar kaldıktan sonra 1882'nin sonlarına doğru tekrar Thonon'a döner. Burada Fransız hükûmeti tarafından tutuklanır. Lyon'da yapılan duruşmada Enternasyonal üyesi olduğu gerekçesiyle beş yıl hapis cezasına çarptırılır. 1886'da serbest bırakılınca Londra'ya yerleşir. Aynı yıl Sibirya'ya sürgün edilen kardeşi Alexander intihar eder.

1890'larda zamanının çoğunu yazmakla geçirir; kitaplarında anarşist-komünizmi teorisini geliştirmeye çalışır. 1897'de Kanada ve ABD'yi ziyaret eder. Amerikan dergisi Atlantic Monthly anılarını basmayı kabul eder.

1901-1909 yılları arasında daha çok Rusça yazılar yazar. 1905 devriminin başarısızlığa düşmesi hayal kırıklığına uğramasına yol açar.

Savaş ve Devrim
1909'de İsviçre'ye döner; Lena altın madenlerinde 270 işçinin katledilmesi olayının gündeme getirilmesi için çalışır. Ancak bu çabaları I. Dünya Savaşı ile kesintiye uğrar. I. Dünya Savaşı sırasında işçi sınıfına karşı en büyük tehdit olarak gördüğü Alman emperyalizmine karşı devletler arası ittifakı destekleyen bir tavır alır. Bu tavrı birçok kişi tarafından sert şekilde eleştirilir; Errico Malatesta gibi pek çok anarşist bu dönemde Kropotkin'den uzaklaşır. Bu tavır en net biçimiyle Onaltılar Manifestosunda görülebilir. 1917'de Petrograd'a gider; burada Aleksandr Kerenski hükûmetine yardımlarda bulunur. Ancak Bolşeviklerin iktidara gelmesiyle bu çabaları da sona erer. Pyotr Kropotkin 8 Şubat 1921'de ölür. Bolşevik lider Lenin'in kişisel izni ile Novodevichy mezarlığında anarşistler tarafından büyük bir cenaze töreni düzenlenir. Bu, anarşistlerin kitlesel olarak Rusya'daki son bir araya gelişi olur.

Çalışmaları

Kitaplar
 1902 Londra, Karşılıklı Yardımlaşma (Mutual Aid: A Factor of Evolution)
 1892 Paris, Ekmeğin Fethi (The Conquest of Bread)
 Tarlalar, Fabrikalar ve Atölyeler (Fields, Factories and Workshops)
 The Great French Revolution
 1887, In Russian and French Prisons. Kitabın internet baskısı
 1889, Bir Devrimcinin Anıları (Memoirs of a Revolutionist).
 1915 New York, Russian Literature: Ideals and Realities. Kitabın internet baskısı
1930 Çağdaş Bilim ve Anarşi  (Modern Science and Anarchism)
Etik: Köken ve Gelişim  (tamamlanmamış) Origen y evolución de la moral'in (İspanyolca e-metin) ilk bölümü olarak dahil edilmiştir.

Makaleler
 "Research on the Ice age", Notices of the Imperial Russian Geographical Society, 1876.
 "The desiccation of Eur-Asia", Geographical Journal, 23 (1904), 722-741.

Broşürler
 Gençlere Çağrı (1880)
 Komünizm ve Anarşi (1901)
 Anarşist Komünizm: Temeli ve İlkeleri (1887)
 Geleceğin Sanayi Köyü (1884)
 Hukuk ve Yetki (1886)
 Yaklaşan Anarşi (1887)
 Sosyalist Evrimde Anarşinin Yeri (1886)
 Ücret Sistemi (1920)
 Paris Komünü (1880)
 Anarşist Ahlak (1898)
 Kamulaştırma 8 Şubat 2018 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi
 Büyük Fransız Devrimi ve Dersi (1909)
 Sosyalizm Altında Süreç (1887)
 Hapishaneler Gerekli mi? "Rus ve Fransız Hapishanelerinde" (1887) Bölüm X
 Yaklaşan Savaş (1913)
 Savaşlar ve Kapitalizm (1914)
 Devrimci Hükûmet (1892)
 Anarşinin Bilimsel Temeli (1887)
 St. Petersburg Kalesi Hapishanesi (1883)
 Göç Etmek Üzerelere Tavsiyeler (1893)
 Kanada Kaynaklarından Bazıları (1898)
 Anarşizm: Felsefesi ve İdeali (1896)
 Devrimci Çalışmalar (1892)
 Çevre ve Evrimin Doğrudan Eylemi (1920)
 Rusya'da Mevcut Kriz (1901)
 İsyan Ruhu (1880)
 Devlet: Tarihi Rolü (1897)
 Ekonomi Üzerine Yazılarından Seçilmiş Parçalar (1898–1913)
 Fizyografi Öğretimi Üzerine (1893)
 Savaş! (1914)

Ayrıca bakınız
 Mihail Bakunin
 Anarşizm
 Ekim Devrimi
 Komünizm
 Anarşist komünizm

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Chronology of Peter Kropotkin's Life

1842 doğumlular
Moskova doğumlu siyasetçiler
1921 yılında ölenler
Rus anarşistler
19. yüzyıl Rus yazarları
20. yüzyıl Rus yazarları
19. yüzyıl Rus siyasetçileri
20. yüzyıl Rus siyasetçileri
Anarşist teorisyenler
Enternasyonal
Moskova'da defnedilenler
Sürgüne gönderilmiş Ruslar

Pyotr Kropotkin


Kolmonen (eller: III divisioona) er den fjerdebedste række i finsk fodbold, bestående af 104 klubber fordelt i 9 puljer efter klubbernes geografiske placeringer.

Fodboldligaer
Fodbold i Finland
Etableret i 1973

Kolmonen


Articles with hCards

එල්මෝ ප්‍රනාන්දු (මිය ගියේ 2016 අගෝස්තු 11) රේඩියෝ සිලෝන් සහ පසුව ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ ජනප්‍රිය නිවේදකයෙකි. ප්‍රනාන්දු ප්‍රවෘත්ති හොඳින් කියවූ අයෙකි. ඔහු දකුණු ආසියාවේ පැරණිතම ගුවන්විදුලිය වූ රේඩියෝ සිලෝන් ආයතනයට සම්බන්ධ වූයේ 1950-1960 දශකවල එය 'ගුවන් තරංගයේ රජු' ලෙසින් හැඳින්වූ යුගයකයි. ඉන්දියානු උප මහාද්වීපය හරහා මිලියන ගණනක් දුම්රිය ස්ථානයට සුසර කළහ. ඔහු රේඩියෝ සිලෝන් හි සිටියදී ඔහුට උපදේශකත්වය ලබා දුන්නේ ප්‍රවීණ විකාශක වර්නන් කොරයා විසිනි.

ප්‍රනාන්දු 1970 දශකයේ ශ්‍රී ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවෙන් ඉවත් වී එතෙර කතෝලික ගුවන් විදුලි නාලිකාවකට සම්බන්ධ විය. ඔහු බීබීසීයේ කොළඹ වාර්තාකරුවෙකි.

මේකත් බලන්න

 ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාව
 ශ්‍රී ලංකා විකාශකයින්ගේ ලැයිස්තුව

යොමු කිරීම්

Year of birth missing
2016 මරණ
ශ්‍රී ලාංකික සම්භවයක් සහිත බ්‍රිතාන්‍යයෝ
සිංහල ජනයා

එල්මෝ ප්‍රනාන්දු


Paulo Emílio Sales Gomes, auch Paulo Emílio Salles Gomes, (* 17. Dezember 1916 in São Paulo, Brasilien; † 9. September 1977 ebenda) war ein brasilianischer Historiker, Filmkritiker und Politiker im Widerstand.

Leben
Gomes nahm bereits als Jugendlicher aktiv am politischen und kulturellen Leben seiner Heimatstadt teil. Er nahm nach 1935 an dem Widerstand gegen die Diktatur Getúlio Vargas' teil, wurde 1936 verhaftet, konnte jedoch später entkommen und nach Europa fliehen.

Nach seiner Rückkehr, bedingt durch den Ausbruch des Zweiten Weltkriegs, schrieb er sich an der Philosophischen Fakultät der Universidade de São Paulo (USP) ein. Er gründete 1941 den ersten Filmclub des Landes, der später vom Departamento de Imprensa e Propaganda, der staatlichen Presse- und Propagandaabteilung, übernommen wurde. Er organisierte und leitete die Filmothek des Museu de Arte Moderna de São Paulo, die 10 Jahre später zur Cinemateca Brasileira wurde. Er war auch Mitarbeiter der Zeitschrift Clima, an der sich einige der zukünftigen Kunst- und Literaturkritiker São Paulos beteiligten.

1946 ging Gomes auf Einladung der französischen Regierung zum Studium nach Frankreich. In den 1960er Jahren organisierte er verschiedenen Filmshows in Brasilien, die später zum Festival de Brasilia de Cinema Brasileiro ausgeweitet wurden. 1965 führte er an der Universität Brasília den ersten Studiengang über Kinematografie durch, der jedoch aufgrund der Verhaftung einiger der Professoren während der Militärdiktatur eingestellt wurde. 1968 wurde er als Professor für Filmgeschichte an die Escola de Comunicações e Artes an die USP berufen.

Gomes war der zweite Ehemann der Schriftstellerin Lygia Fagundes Telles. Sein einziger Roman Três Mulheres De Três PPPes wurde 1977, kurz vor seinem Tode, bei Editora Nova Fronteira in Rio de Janeiro veröffentlicht.

Werk
 Três mulheres de três PPPes. Editora Nova Fronteira, Rio de Janeiro 1977.
 als Originalausgabe: Die drei Frauen von P. Fischer Taschenbuchverlag, Frankfurt am Main 1994, ISBN 3-596-12188-4.
 Humberto Mauro, Cataguases, cinearte. Editora Perspectiva, São Paulo 1974.
 mit anderen: Glauber Rocha. Paz e Terra, Rio de Janeiro 1977.
 Cinema, trajetória no subdesenvolvimiento. Paz e Terra-EMBRAFILME, Rio de Janeiro 1980.
 Jean Vigo. University of California Press, Berkeley, Kalifornien 1971, ISBN 0-520-01676-9.
 revidierte Ausgabe: Faber & Faber, London 1998, ISBN 0-571-19610-1.
 Cimitério. Editora Cosac Naify, Rio de Janeiro 2007, ISBN 978-85-7503531-3.

Literatur
 Lygia Fagundes Telles: Capitu. Paulo Emílio Sales Gomes, über den Autor von seiner Ehefrau. CosacNaify, São Paulo, S.P., Brasilien 2008, ISBN 978-85-7503715-7.

Autor
Filmkritiker
Hochschullehrer (Universidade de São Paulo)
Brasilianer
Geboren 1916
Gestorben 1977
Mann

Paulo Emílio Sales Gomes


Ben Lomond (Skotsk gælisk: Beinn Laomainn, 'Beacon Mountain') er et 974 meter højt bjerg i Det skotske højland. Det ligger ved østbredden af Loch Lomond, og er den sydligste af Munroerne i Skotland. Ben Lomond ligger i Ben Lomond National Memorial Park og Loch Lomond and the Trossachs National Park, og det ejes af National Trust for Scotland.

Memorial Park
Siden 1995, har området omkring Ben Lomond, inklusiv toppen, været udlagt som krigsmindesmærke, med navnet Ben Lomond National Memorial Park. Parken tilegnet dem der ofrede livet i både første og anden verdenskrig dannet af boet efter Rowardennan Estate med støtte fra National Heritage Memorial Fund.

Eksterne kilder og henvisninger

Bjerge i Storbritannien
Skotlands geografi
National Trust for Scotlands ejendomme

Ben Lomond


The A22 is one of the two-digit major roads in the south east of England.  Radial, it carries traffic from London to the Eastbourne area of the East Sussex coast, in which town it ends.

History

Turnpikes
For part of its route the A22 utilises the turnpikes opened in the 18th century:
 1718: London to East Grinstead section opened as a turnpike
 1720: above road extended through East Grinstead to Highgate, Forest Row, the entrance to Ashdown Forest
By 1820 the road ran for 34 miles (54 km) from Stones End Street, Borough, London to Wych Cross.

Extension to Westminster Bridge
The road was extended north to Westminster Bridge which was later renamed the A23.

Route
The A22 diverges from the A23 south of London at Purley Cross Junction (south of Purley). It runs over the North Downs into Surrey, crossing the M25 London Orbital Motorway just north of Godstone. This section incorporates the Caterham bypass, which opened in 1939 as one of the earliest such roads in the country, including the Wapses Lodge roundabout at the northern end. It then travels along the route of an ancient Roman road.

To the south of the M25, the road briefly enters West Sussex at Felbridge, just to the north of East Grinstead, and the A264 between Crawley and Tunbridge Wells merges with the A22 for a short section. The A22 bypasses East Grinstead town centre, running along a disused railway cutting, part of a line which closed as a consequence of the Beeching Report, which cut large numbers of local rail services. Richard Beeching was a local resident, and as a result, some local residents wanted to call this section the "Beeching Cut". Instead, it was named Beeching Way.

To the south of East Grinstead the A22 crosses into East Sussex, just north of Forest Row. Between Forest Row and Nutley the road crosses the ancient Ashdown Forest. The A22 is the only road through the forest not subject to 40 mph speed limits. The A275 branches south to Lewes at the Wych Cross junction. Both the A272 and the A26 cross the A22 between Nutley and Uckfield. The A26 merges with the A22 for the section round Uckfield. There are bypasses of East Hoathly and Hailsham. There is a junction with the A27, to the north of the end of the A22, in Eastbourne.

Junction list

A22

Gallery

See also
Great Britain road numbering scheme

References

Streets in the London Borough of Croydon
Roads in London
Roads in Surrey
Roads in East Sussex
Roads in West Sussex
Ashdown Forest

A22 road


Siyasi tarih, devletlerden, devletlerin ortaya çıkışından, değişme, gelişme, yıkılışlarından ve devletler arasındaki siyasal ve bir dereceye kadar ekonomik ilişkilerinden söz eden tarih disiplinidir. Bu disipline özellike Batı'da uluslararası ilişkiler tarihi de denmektedir. Siyasi Tarih ile Siyaset Tarihini ya da "Türk Siyasal Hayatı Tarihi"ni birbirine karıştırmamak gerekir.

Genel olarak baktığımızda "siyasi tarih" terimi Türkçede iki kavramı içermektedir:

 Devletlerin kuruluşlarını, geçirdikleri değişiklikleri, gelişmelerini, devlet içindeki insanların, sınıfların, grupların birbirleriyle çatışmalarını ve devletlerin genel dünya tarihi ve dünya devletler mozayiği içindeki yer ve önemini inceleyen siyasi tarih. Buna İngilizcede "political history" denilmektedir.
 Bağımsız devletlerin, yani uluslararası sistemin temel birimlerinin birbirleriyle olan ilişkilerinin tarihini inceleyen siyasi tarih. Buna İngilizcede "diplomatic history" denilmektedir.

Bir tarih çalışmasının, siyasi tarih disiplinine ait olup olmadığını anlamanın yolu, kaynakçasına bakmaktır. Siyasi Tarih çalışmalarının en temel kaynağı, arşiv belgeleridir. Bu bağlamda, Dışişleri Bakanlığı Arşivleri henüz açılmadığından, Türkiye'de siyasi tarih çalışması yapanlar genellikle yabancı ülkelerin arşivlerinde araştırma yapmak zorunda kalırlar.

Türkiye'nin önde gelen siyasi tarihçileri arasında, Ahmet Şükrü Esmer, Fahir Armaoğlu, Oral Sander, Haluk Ülman, Şükrü Sina Gürel, Hikmet Özdemir, Ömer Kürkçüoğlu, Rifat Uçarol, İlber Ortaylı, Çağrı Erhan, Bilal Şimşir, Mehmet Seyitdanlıoğlu, Cemil Koçak, Ali Birinci, İsmail Soysal gibi isimler sayılabilir.

Siyasi Tarih disiplininin Batı'daki kurucusu Leopold von Ranke'dir. 20. yüzyılda, David Fromkin, Paul W. Schroeder, Rene Albrecht Carrie, A.J. P. Taylor, Nial Ferguson, E. H. Carr, Robert K. Massie, Serge Berstein, Robert Holland önemli siyasi tarih eserleri vermişlerdir.

Uluslararası İlişkiler teorisi çalışanlar Siyasi Tarih çalışmalarından büyük ölçüde yararlanırlar. Siyasi Tarih, uluslararası ilişkilercilere gerekli somut bilgi ve verileri sunar.

Siyasi tarih


Raisdorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Plön iline bağlı bölge. 11,29 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 7675 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Susanne Leyk tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.raisdorf.de

Plön iline bağlı yerleşim birimleri

Raisdorf


Alniphyllum, biljni rod drveća iz porodice storaćevki (Styracaceae). Postoje tri priznate vrste raširene od Assama na zapadu, na istok preko Kine do Tajvana, i na jug do Laosa, Vijetnama, Mjanmara i Tajlanda.

Rod je opisan 1901. Tipična vrsta je do 15. metara visoko drvo s Tajvana, A. pterospermum

Vrste
 Alniphyllum eberhardtii Guillaumin
 Alniphyllum fortunei (Hemsl.) Makino
 Alniphyllum pterospermum Matsum.

Izvori

Storaćevke

Alniphyllum


La E 3/3 est un modèle de locomotive à vapeur polyvalente des Chemins de fer fédéraux suisses (CFF), également appelée Tigerli (petit tigre). Possédant trois essieux moteurs et aucun essieu porteur, elle fut produite dès 1896 par SLM à Winterthur pour le compte de plusieurs compagnies privées, notamment  Schweizerische Centralbahn (SCB) et le chemin de fer Jura-Simplon (JS). Les CFF commandèrent encore 83 véhicules, qui furent en activité régulière jusque dans les années 1960, principalement en service de manœuvre.

Au sein des chemins de fer suisses, la lettre « E » désigne les locomotives de manœuvre à voie normale.

E 3/3 d'anciennes compagnies reprises par les CFF

En 1902, les CFF reprirent des compagnies antérieures un total de 66 locomotives à vapeur de manœuvre de type E 3/3, dont 3 des VSB (numéros 8395–8397), 36 du SCB (numéros 8398, 8399, 8401-8425, 8581–8589), 16 du JS (numéros 8431-8440, 8571-8576) et 11 du NOB (numéros 8551-8559, 8661, 8662).

Au total, 59 de ces locomotives avaient été construites par SLM à Winterthur. L'emplacement de la citerne à eau sous la chaudière longue, entre les roues motrices, est typique de ces machines. De même, les avant-corps latéraux présents sur les Tigerli au niveau de la cabine de conduite, à gauche et à droite de la boîte à feu, ne sont pas des réservoirs d'eau, mais des armoires à matériel dans lesquelles peuvent être rangés des outils, les tuyaux d'incendie (pour la prise d'eau aux bouches d'incendie), etc. mais aussi, sur une partie des locomotives, des caisses à charbon supplémentaires (à gauche, du côté du chauffeur). Des locomotives de construction identique ont également été livrées à d'autres chemins de fer privés suisses, notamment au Sihltalbahn et à l'Oensingen-Balsthal-Bahn, où elles sont en partie restées en état de marche jusqu'à aujourd'hui (90 85 000 8 562-0 et 90 85 000 8 565-3 ou 90 85 000 8 542-2). De même, la locomotive  (90 85 000 8 541-4), livrée à l'Uerikon-Bauma-Bahn, est à nouveau en service au DVZO.

35 locomotives ( et 8431-8440) correspondaient déjà au type Tigerli.

La plupart des locomotives ont été mises à la ferraille dans la première moitié du siècle dernier. Cinq locomotives de la série 8401-8425 (type Tigerli de la SCB) furent cependant vendues en 1945 aux Chemins de fer néerlandais (série NS 7800) et cinq locomotives de la série 8431-8440 (type Tigerli de la JS) furent vendues le  à la Norges Statsbaner, où elles furent classées dans la sous-série 25e. D'autres locomotives ont été réutilisées par des chemins de fer industriels et ont ainsi été conservées en partie jusqu'à aujourd'hui.

Exemplaires conservés

E 3/3 type Tigerli des CFF

L'effectif des E 3/3 héritées des chemins de fer précédents ne suffisait pas et les CFF, encore jeunes, durent donc immédiatement acquérir d'autres locomotives afin d'équiper progressivement toutes les gares, les grandes stations et les installations de raccordement d'une puissante locomotive de manœuvre. Jusqu'à présent, d'anciennes locomotives de ligne avaient été utilisées à cet effet, mais elles n'étaient de loin pas aussi manœuvrables.

À partir des dernières locomotives de manœuvre construites pour la SCB et la JS (séries 8401-8425 et 8431-8440), 83 autres locomotives furent construites par SLM à partir de 1902 (classées sous les numéros 8451-8533). À partir de la locomotive , la surface de chauffe fut légèrement réduite par la diminution des tubes de fumée. À partir de la , le poids de service fut augmenté de  grâce à un châssis plus solide et à l'installation du frein Westinghouse, tandis qu'à partir de l'unité , le porte-à-faux arrière de la chaudière fut supprimé avec l'augmentation de l'empattement de  et la cabine de conduite fut légèrement allongée. À partir de la , une plate-forme avant avec des marchepieds, des poignées et des garde-corps pour le personnel de manœuvre furent ajoutées. Les machines , 8494, 8495, 8511-8518, 8526, 8528 et 8529 étaient équipées d'un frein Westinghouse avec effet sur les roues motrices, alors que les  possédaient également un dispositif destiné au frein de régulation.

Les unités , 8460, 8471-8481, 8488-8495, 8503-8505, 8513, 8524, 8525, 8528, 8529 étaient équipées d'indicateurs de vitesse de type Hasler (7 unités selon Klose) et étaient habilitées à assurer le service sur la ligne, tout en étant autorisées à circuler à une vitesse de .

En raison de la pénurie de charbon pendant la Seconde Guerre mondiale, les locomotives  et 8522 furent équipées en 1942/1943 d'un chauffage électrique de la chaudière alimenté par la caténaire au moyen d'un pantographe sur la cabine de conduite. L'équipement électrique provenait de Brown, Boveri & Cie à Baden (BBC) et fut installé par les ateliers CFF d'Yverdon le  sur la  et le  sur la . La  conserva son équipement jusqu'en  et la   jusqu'au . La construction d'une locomotive à vapeur électrique ne fut pas poursuivie. La locomotive  est aujourd'hui utilisée par le chemin de fer Sursee-Triengen en service purement vapeur.

Exemplaires conservés

E 3/3 de type Tigerli n'ayant jamais appartenu aux CFF
La SLM livra également des locomotives de type Tigerli tant à des chemins de fer d'usine qu'à des compagnies privées en Suisse. Le Gürbetalbahn (GTB) en particulier, ouvert en 1901, acheta 4 Tigerli qu'il utilisa comme locomotives de ligne et désigna donc comme Ed 3/3. Ces locomotives étaient par conséquent équipées elles aussi d'indicateurs de vitesse de type Hasler, mais ne disposaient pas de plateformes de manœuvre.

Exemplaires conservés
En conséquence, les locomotives restées en Suisse ont également été classées dans les tranches de numéros 84xx et 85xx du registre des véhicules ferroviaires de Suisse.

E 3/3 reprises par les CFF après 1902
D'autres E 3/3 vinrent s'ajouter au parc des CFF en 1909, à la suite de la nationalisation du chemin de fer du Gothard () et en 1918, à la suite de la nationalisation du chemin de fer du Tösstal (). En outre, les deux locomotives à vapeur du Kriens-Luzern-Bahn (, 8652) furent reprises en 1926, lorsque ce chemin de fer passa à la traction électrique (cf. matériel moteur des CFF). Aucune de ces locomotives ne correspondait au type Tigerli.

Seule l'ancienne KLB  (90 85 000 8 651-1) a été conservée. Elle est désormais utilisée par le chemin de fer Oensingen-Balsthal pour des trajets nostalgiques.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie
 Yannik Kobelt, Cyrill Seifert: Historische Loks & Triebwagen: Schweizer Normalspurbahnen. Edition Lan, Bäretswil 2014

Voir aussi

Articles connexes
 A 3/5
 B 3/4
 C 5/6

Liens externes
 Plans de SLM conservés et numérisés par CFF Historic et disponibles librement : Wikimedia Commons
 (de) Baureihe E 3/3 sur un site consacré aux trains historiques (consulté le )

Matériel roulant des chemins de fer suisses

E 3/3


Armenija
 Hrazdan, grad
 Stadion Hrazdan, višenamjenski stadion u gradu Erevanu
 Hrazdan (rijeka), rijeka

Hrazdan (razdvojba)


Gelicek, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Gelcik olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 49 km, Eflani ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Gelicek


Die Barclays Dubai Tennis Championships 2010 waren ein Tennisturnier der WTA Tour 2010 für Damen und ein Tennisturnier der ATP World Tour 2010 für Herren in Dubai. Das Damenturnier der WTA fand vom 15. bis 21. Februar 2010 statt, das Herrenturnier der ATP vom 22. bis 27. Februar 2010.

Titelverteidiger im Einzel war Novak Đoković bei den Herren sowie Venus Williams bei den Damen. Beide konnten ihren Titel erfolgreich verteidigen. Im Herrendoppel waren die Titelverteidiger die Paarung Rik De Voest und Dmitri Tursunow, im Damendoppel die Paarung Cara Black und Liezel Huber.

Herrenturnier

→ Qualifikation: Barclays Dubai Tennis Championships 2010/Herren/Qualifikation

Damenturnier

→ Qualifikation: Barclays Dubai Tennis Championships 2010/Damen/Qualifikation

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2010
Turnier der WTA Tour 2010
Tennisturnier in Dubai


GLIDE number (tradução literal: número GLIDE) é um número identificador globalmente exclusivo para desastres, como terremotos.

Exemplo de GLIDE number completo

Conforme https://www.unescap.org/sites/default/files/S4-5_Natori_0.pdf um exemplo de sintaxe de número completo é:

TS-2013-000147-JPN

 TS: Código de Tipo de Perigo (inglês: _Hazard Code_)
 2013: Ano (4 dígitos)
 000147: número serial por cada ano (6 dígitos)
 JPN: Código de país (3 dígitos)

Código de Tipo de Perigo GLIDE
O Código de Tipo de Perigo GLIDE (em inglês: GLIDE hazard code) especifica o tipo de perigo. É usado como prefixo em cada GLIDE number.

Segundo glossário de termos humanitários do ReliefWeb (https://reliefweb.int/taxonomy-descriptions#disastertype) mesmo tipo de perigo pode ter diversos nomes (em especial em diferentes regiões do mundo) enquanto recebe o mesmo código código de tipo de perigo GLIDE. O uso de um código padrão permite consistência e, inclusive, é usado em dicionários que explicam tipos de perigos.

História

Acessar informações sobre desastres pode ser uma tarefa demorada e trabalhosa. Não apenas os dados estão dispersos, mas a identificação frequente do desastre pode ser confusa em países com muitos eventos de desastres. Para resolver esses dois problemas, o Centro Asiático de Redução de Desastres (ADRC) propôs um código de identificação único globalmente comum para desastres. Essa ideia foi compartilhada e promovida pelo OCHA/ReliefWeb, OCHA/FSCC, UNDRR, UNDP, WMO, IFRC, OFDA-USAID, FAO, La Red, Banco Mundial, Comissão Europeia e Centro de Pesquisa em Epidemiologia de Desastres (CRED), e foi lançado em conjunto como uma nova iniciativa "GLIDE".

Referências

 https://en.wiktionary.org/wiki/GLIDE_number
 https://reliefweb.int/taxonomy-descriptions#disastertype
 https://cms.emergency.unhcr.org/documents/11982/50302/What+is+a+GLIDE+Number.+When+to+use+them+and+why+they+are+useful/98c55c03-ad21-4c14-a167-3f58650e07ce
 https://www.humanitarianlibrary.org/resource/glide-global-identification-number-0
 https://www.unescap.org/sites/default/files/S4-5_Natori_0.pdf
 https://data.humdata.org/dataset/unocha-glides

GLIDE number


روزفيتا هارينج Roswitha Haring (ولدت في 9 أكتوبر 1960م في لايبزغ) هي كاتبة ألمانية.

درست علوم الثقافة وتعيش حاليا في كولونيا. منحت عن عملها الأول جائزة أسبيكته الأدبية عام 2003 وجائزة كامفيج الأدبية عام 2006.

من أعمالها

 سرير من الثلج 2003
 نصف الحياة 2007
 كما نشرت في العديد من الأنتولوجيات والمجلات الأدبية

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
روائيات ألمانيات
كتاب ألمان في القرن 21
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1960
مواليد في لايبزيغ

روزفيتا هارينج


Rahmi Aksungur, (d. 4 Şubat 1955) Türk heykeltıraş, akademisyendir.

2006-2010 yıllarında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi rektörü olarak görev yapmıştır.

Yaşamı
4 Şubat 1955 günü İzmir'de doğdu. Orta öğrenimini 1967-1973 yılları arasında İzmir Batı Koleji'nde tamamladıktan sonra, 1973-1979 yılları arasında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Heykel Bölümü'nde eğitim gördü. Ali Teoman Germaner, Özer Kabaş, Altan Gürman, Şadi Çalık, Hüseyin Gezer ve Tamer Başoğlu'nun öğrencisi oldu. 1979 yılında diploma projesiyle "Üstün Başarı Ödülü"ne layık görülerek mezun oldu. Aynı kurumda 1982'de asistan oldu, 1983'te sanatta yeterlik çalışmasını tamamladı. 2000'de profesör unvanını aldı

2001 yılında "Cumhuriyet Tarihi Düzenlemesi Sanat Eserleri Yarışması"'nda birincilik ödülü alarak Ankara'daki Devlet Mezarlığı'nda projesini uygulamıştır. Bu heykel projesi aynı alanda gerçekleştirilen, Türkiye'deki ilk büyük kapsamlı heykel düzenlemesi olma özelliğini taşır.

2002 – 2006 yılları arasında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi dekanlığı, 2006 – 2010 tarihleri arasında ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi rektörü olarak görevde bulunmuştur.

Ünlü heykeltıraş 2010 yılında Atatürk Harp Oyunları ve Kültür Merkezi'nin girişine dikilecek olan Mareşal kıyafetli Atatürk heykeli üzerinde çalışmaktadır.

İlk kişisel sergisini 1988 yılında Urart Sanat Galerisi'nde İstanbul açan sanatçının daha sonra sırasıyla 1988, 1992, 1995 yıllarında Siyah Beyaz Sanat Galerisi Ankara, 2000 yılında İzmir Resim Heykel Müzesi, 2004 yılında Milli Reasürans Sanat Galerisi (İstanbul) ve 2008, 2012, 2015 yıllarında Evin Sanat Galerisi'nde (İstanbul) kişisel sergileri olmuştur. Yurtiçi ve yurtdışında çeşitli sanat etkinliklerinin yani sıra karma sergilere katılan sanatçının, kamusal ve özel alanlarda, çeşitli koleksiyon ve müzelerde yapıtları bulunmaktadır.

Aksungur çalışmalarını halen İstanbul'da sürdürmektedir.

Kişisel Sergileri
 1988 - Siyah / Beyaz Sanat Galerisi, Ankara.
 1988 - Urart Sanat Galerisi, İstanbul.
 1992 - Siyah / Beyaz Sanat Galerisi, Ankara.
 1995 - Siyah / Beyaz Sanat Galerisi, Ankara.
 2000 - İzmir Resim Heykel Müzesi, İzmir.
 2004 - Milli Reasürans Sanat Galerisi, İstanbul.
 2008 - Evin Sanat Galerisi, İstanbul.

Ödülleri
 1977 - Sanat Bayramı, Plaket Yarışması, İkincilik Ödülü
 1977 - Yeni Eğilimler Sergisi, İkincilik Ödülü
 1979 - Osman Hamdi Yarışması, Mansiyon
 1979 - Yeni Eğilimler Sergisi, Onur Ödülü
 1979 - Mayıs Sergisi, Birincilik Ödülü
 1981 - Erdek Anıtı Yarışması, Birincilik Ödülü
 1983 - Kabatepe Şehitliği Anıt yarışması, Mansiyon
 1984 - Deniz Harp Okulu Atatürk Anıtı Yarışması, Birincilik Ödülü
 1986 - Devlet Büyükleri Mezarlığı, Plastik Elemanlar Yarışması, Birincilik Ödülü
 1986 - TBMM Eğemenlik Anıtı Yarışması, Birincilik Ödülü
 1986 - Mimar Sinan Anıtı Yarışması, İkincilik Ödülü
 1987 - Ruhi Su Anıtı Yarışması, Gümüş Madalya
 1992 - İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Açık Alanlara Çağdaş Sanat Yapıtları Yarışması, Maçka Demokrasi Parkı Ödülü
 2001 - Sedat Simavi Görsel Sanatlar Ödülü
 2001 - Cumhuriyet Tarihi Düzenlemesi Sanat Eserleri Yarışması, Birincilik Ödülü

Kaynakça

1955 doğumlular
Türk heykeltıraşlar
Türk güzel sanatlar akademisyenleri
Türk profesörler
Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi rektörleri
Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi dekanları
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler

Rahmi Aksungur


Esta página apresenta os jogadores convocados para o Campeonato Africano das Nações de 2021, que será disputada entre 9 de janeiro e 6 de fevereiro de 2022 em Camarões.

Para lidar com possíveis casos de COVID-19 no elenco, as 24 seleções participantes tem o direito de convocar 28 jogadores — três dos convocados precisam ser goleiros.

Grupo A

Burkina Faso
Treinador:  Kamou Malo

A lista de pré-convocados foi anunciada em 24 de dezembro de 2021.

Cabo Verde
Treinador:  Bubista

Convocação anunciada em 23 de dezembro de 2021. Em 3 de janeiro de 2022, Delmiro e Elber Évora foram convocados para fechar a lista, e 2 dias depois Djaniny foi desligado da equipe após uma lesão muscular, sendo substituído por Vágner Dias.

Camarões
Treinador:  Toni Conceição

Uma lista de 40 pré-convocados foi divulgada em 10 de dezembro de 2021. A lista definitiva foi anunciada no dia 22 do mesmo mês.

Etiópia
Treinador:  Wubetu Abate

Convocação anunciada em 24 de dezembro de 2021.

Grupo B

Guiné
Treinador: / Kaba Diawara

Convocação anunciada em 22 de dezembro de 2021. 4 dias depois, Antoine Conte e Florentin Pogba foram cortados por lesão e substituídos por Fodé Camara e Gaoussou Youssouf Siby.

Malaui
Treinador:  Mario Marinică

43 jogadores foram pré-convocados em 22 de dezembro de 2021. A lista final saiu em 1 de janeiro de 2022.

Senegal
Treinador:  Aliou Cissé

Convocação anunciada em 25 de dezembro de 2021. Em 5 de janeiro de 2022, Alioune Badara Faty foi convocado, fechando a lista de 28 jogadores.

Zimbábue
Treinador:  Norman Mapeza

Uma lista de 30 pré-convocados saiu em 21 de dezembro de 2021. A lista definitiva com os 23 jogadores foi divulgada no dia 29 do mesmo mês. Embora fossem inscritos para a competição, Panashe Mutimbanyoka, Bill Antonio e Temptation Chiunga não viajaram para Camarões.

Grupo C

Comores
Treinador:  Amir Abdou

Convocação anunciada em 23 de dezembro de 2021. Posteriormente, foram incluídos na lista de jogadores Alexis Souahy e Ibroihim Djoudja, que posteriormente foi substituído por Kassim Ahamada.

Gabão
Treinador:  Patrice Neveu

Uma pré-lista de 30 jogadores foi anunciada em 18 de dezembro de 2021. Wilfried Ebane e Yrondu Musavu-King foram retirados da lista definitiva antes da estreia, enquanto Pierre-Emerick Aubameyang e Mario Lemina foram cortados em decorrência da COVID-19, embora a imprensa local alegasse que os 2 jogadores foram afastados por indisciplina.

Gana
Treinador:  Milovan Rajevac

Uma pré-lista de 30 jogadores foi anunciada em 21 de dezembro de 2021. A convocação definitiva saiu em 3 de janeiro de 2022.

Marrocos
Treinador:  Vahid Halilhodžić

Convocação anunciada em 23 de dezembro de 2021. 5 dias depois, Badr Benoun, Mohamed Chibi e Soufiane Rahimi completaram a lista de 28 jogadores. Em 30 de dezembro, Anas Zniti foi cortado por lesão e para seu lugar foi convocado Ahmed Reda Tagnaouti. Em 10 de janeiro de 2022, Badr Benoun foi desligado pelo mesmo motivo e substituído por Achraf Bencharki.

Grupo D

Egito
Treinador:  Carlos Queiroz

40 jogadores foram pré-convocados em 19 de dezembro de 2021. A lista definitiva foi anunciada no dia 29 do mesmo mês, e um dia depois Ibrahim Adel, Marwan Hamdy e Mohamed Hamdy foram incluídos na relação de 28 atletas, mas este último foi desligado do elenco em 7 de janeiro de 2022 por estar lesionado, e para sua vaga foi convocado Marwan Dawoud.

Guiné-Bissau
Treinador:  Baciro Candé

A lista de 24 jogadores convocados foi divulgada em 30 de dezembro de 2021.

Nigéria
Treinador:  Augustine Eguavoen (interino)

Convocação anunciada em 25 de dezembro de 2021. 6 dias depois, Emmanuel Dennis, Victor Osimhen, Leon Balogun e Shehu Abdullahi foram cortados e substituídos por Semi Ajayi, Tyronne Ebuehi, Peter Olayinka e Henry Onyekuru. Em 6 de janeiro de 2022, Odion Ighalo saiu do time, reduzindo o elenco a 27 atletas.

José Peseiro, anunciado como novo técnico da Nigéria em 29 de dezembro, atuará como olheiro da seleção, que terá Augustine Eguavoen como interino.

Sudão
Treinador:  Burhan Tia

34 jogadores foram pré-convocados em 27 de dezembro de 2021. A convocação dos 28 atletas foi divulgada em 5 de janeiro de 2022.

Grupo E

Argélia
Treinador:  Djamel Belmadi

Convocação anunciada em 24 de dezembro de 2021.

Costa do Marfim
Treinador:  Patrice Beaumelle

Convocação anunciada em 23 de dezembro de 2021. Em 31 de dezembro, Sylvain Gbohouo foi suspenso temporariamente pela FIFA após ser pego no exame antidoping com a substância proibida trimetazidina e foi desconvocado. Com a saída de Gbohouo, N'Drin Ulrich Edan herdou a camisa 16.

Guiné Equatorial
Treinador:  Juan Micha

Convocação anunciada em 27 de dezembro de 2021. Em 4 de janeiro de 2022, Felipe Ovono foi convocado para substituir Aitor Embela, cortado por lesão.

Serra Leoa
Treinador:  John Keister

Uma lista de 40 jogadores pré-convocados foi anunciada em 21 de dezembro de 2021. A convocação definitiva saiu 10 dias depois. Lesionado, Alhassan Koroma foi cortado em 8 de janeiro de 2022, sendo substituído por Augustus Kargbo.

Grupo F

Gâmbia
Treinador:  Tom Saintfiet

40 jogadores foram pré-convocados em 11 de dezembro de 2021. A lista com os convocados foi divulgada 10 dias depois.

Mali
Treinador:  Mohamed Magassouba

Convocação anunciada em 27 de dezembro de 2021

Mauritânia
Treinador:  Didier Gomes

A pré-convocação com 30 atletas foi feita em 23 de dezembro de 2021, e a lista definitiva saiu no dia 31 do mesmo mês.

Tunísia
Treinador:  Mondher Kebaier

Convocação anunciada em 30 de dezembro de 2021. Em 4 de janeiro de 2022, Youssef Msakni e Seifeddine Jaziri testaram positivo para COVID-19, mas a Federação Tunisiana de Futebol impediu a substituição da dupla antes do início da competição, ao contrário de Firas Ben Larbi, que foi cortado por lesão e substituído por Issam Jebali.

Estatísticas

Representação do jogador (por idade)

Jogadores de linha
 Mais velho:  Marco Soares ()
 Mais jovem:  Beyatt Lekweiry ()

Goleiros
 Mais velho:  Abdoul Karim Cissé ()
 Mais jovem:  Ibrahim Sesay ()

Capitães
 Mais velho:  Umaru Bangura ()
 Mais jovem:  Naby Keïta ()

Partidas e gols por seleções
 Nota: Partidas e gols válidos até a estreia das equipes.
 Jogador com mais partidas: Ahmed Musa (103 jogos pela Nigéria desde 2010)
 Jogador com mais gols: Mohamed Salah (45 gols pelo Egito desde 2011)

Outros
 Clube com mais convocados: Zamalek (9 jogadores)
 País que mais cedeu jogadores por clube: Egito (31 jogadores)
 País estrangeiro que mais cedeu jogadores por clube: França (105 jogadores)
 Confederação com mais jogadores convocados: UEFA (407 jogadores)
 Campeonato nacional com mais jogadores convocados: Campeonato Sudanês (26 jogadores)

Campeonato Africano das Nações
Campeonato Africano das Nações de 2021

Convocações para o Campeonato Africano das Nações de 2021


බාහුබලි: ද බිගිනිං (සිංහල: බාහු බලය ඇත්තා) යනු එස්. එස්. රාජමෞලි විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද 2015 ඉන්දියානු වීරකථා ෆැන්ටසි චිත්‍රපටයකි. ශෝබු යාර්ලගද්දා සහ ප්‍රසාද් දේවිනේනි විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද මෙය, තෙලිඟු සහ දෙමළ භාෂාවලින් සමගාමීව රූගත කරන ලද කොටස් දෙකකින් යුත් චිත්‍රපට මාලාවේ පළමු චිත්‍රපටය වේ. චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ ප්‍රභාස්, රානා දග්ගුබාති, තමන්නා සහ අනුෂ්කා ෂෙට්ටි විසිනි. සත්‍යරාජ්, රම්‍යා ක්‍රිෂ්ණන්, නසාර්, ආදිවි සේෂ්, තානිකෙල්ල භරනි සහ සුදීප් මෙහි සහාය චරිත නිරූපණය කරනු ලබයි. චිත්‍රපටයේ ධ්වනිපථය සහ පසුබිම් සංගීත නිර්මාණය සිදු කරන ලද්දේ එම්. එම්. කීරවානි විසින් වන අතර, සිනෙමාරූපණය, සංස්කරණය, කලා අධ්‍යක්ෂණය සහ දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග මෙහෙයවීම සිදුකරන ලද්දේ පිළිවෙලින් කේ. කේ. සෙන්තිල් කුමාර්, කෝටගිරි වෙන්කටේස්වරා රාඕ, සාබු සිරිල් සහ වී. ශ්‍රීනිවාස් මෝහන් විසිනි.

 කෝටි 180ක (බිලියන 1.8) අයවැයක් සහිතව නිපදවූ මෙම චිත්‍රපටය ලොව පුරා මුදාහැරුණේ 2015 ජූලි 10 දින ය. විචාරකයින් වෙතින් යහපත් ප්‍රතිචාර ලද මෙය ඉන්දියාව තුළ ඉහළම ආදායම් ලබන ඉන්දියානු චිත්‍රපටය, ගෝලීයව තෙවන ඉහළම ආදායම ලද ඉන්දියානු චිත්‍රපටය, ලොව පුරා  කෝටි 650කට (බිලියන 6.5) අධික සමස්ත ආදායමක් ලබාගත් ප්‍රථම සහ එකම දකුණු ඉන්දියානු චිත්‍රපටය, හින්දි හඬකැවූ ප්‍රභේදයෙන් ලොවු පුරා  කෝටි 100කට (බිලියන 1) අධික ආදායමක් ලබාගත් හින්දි-නොවන චිත්‍රපටය, සර්වකාලීන ඉහළම ආදායම ලබන තෙලිඟු චිත්‍රපටය ද වේ.

වින්සන්ට් ටැබයිලොන් විසින් සංස්කරණය කරන ලද චිත්‍රපටයේ අන්තර්ජාතික ප්‍රභේදය විවිධ චිත්‍රපට උළෙලවල්වල දී තිරගත කෙරිණි. එය හොඳම ෆැන්ටසි චිත්‍රපටය සඳහා සැට්ර්න් සම්මානය සහ ඇමරිකානු විද්‍යා ප්‍රබන්ධ, ෆැන්ටසි සහ සංත්‍රාස චිත්‍රපට පිළිබඳ ඇකඩමියේ සම්මාන සඳහා නිර්දේශ ද විය. මෙහි තෙලිඟු ප්‍රභේදය 63වන ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන උළෙලේ දී හොඳම වෘත්තාන්ත චිත්‍රපටය-ස්වර්ණ පද්ම සම්මානය සහ හොඳම විශේෂ ප්‍රයෝග යන සම්මාන හිමි කරගත්තේ ය.

කථාපුවත

දකුණු ඉන්දියාවේ පුරාතන මහිෂ්මතී අධිරාජ්‍යයේ රාජ මාතාව වන සිවගාමී (රම්‍යා ක්‍රිෂ්ණන්) තුවාල ලබා සිටින අතර, ඇය දැවැන්ත දිය ඇල්ලක් අසල ගුහාවක් තුළින් දරුවකු සමග පැමිණෙයි. ඇය තමන් පසුපස ලුහුබැඳ පැමිණි සෙබලුන්ව මරාදමන අතර, දරුවා රැකගැනීමේ අරමුණින් සිය දිවිය කැප කරයි. ඇය ජලය තුළින් ඇවිද යන්නේ දරුවාව ජලයෙන් ඉහළට ඔසවා තබාගනිමිනි. එම ප්‍රදේශයේ ප්‍රාදේශික ගෝත්‍රික ප්‍රජාවක් විසින් දරුවාව බේරාගන්නා අතර, ගෝත්‍රයේ රැජින වන සංගා (රෝහිනී) දරුවාව හදාවඩා ගනියි. ඇය එම දරුවාව 'ශිවුදු' ලෙස නම්කරයි. සංගා සිය ගෝත්‍රයේ වැසියන්ට දිය ඇල්ල හරහා වූ රහස් මාර්ගය අවහිර කරන ලෙස පවසන්නේ ඇගේ පුත්‍රයාව ඇය අසලම තබාගැනීමේ අපේක්ෂාවෙනි.

ශිවුදු (ප්‍රභාස්) මේ වනවිට ශක්තිමත් තරුණයකු බවට පත්ව සිටින අතර, ඔහු දිය ඇල්ල තරණය කොට ඉහළට යාමේ අපේක්ෂාවෙන් පසුවෙයි. ඔහු ඒ සඳහා ප්‍රයත්න දැරුව ද එය අසාර්ථක වේ. එක් දිනෙක, ඔහු තරුණියකට අයත් දිය ඇල්ලෙන් පහළට ඇදවැටුණු දැව වෙස්මුහුණක් සොයාගනියි. එම තරුණිය‍ගේ අනන්‍යතාව සොයාගැනීමේ අභිප්‍රායෙන් පෙළෙන ඔහු කෙසේ හෝ සාර්ථකව කන්ද තරණය කරයි.

දිය ඇල්ල මුදුනේ දී, ශිවුදු අනාවරණය කරගන්නේ වෙස්මුහුණ අවන්තිකා (තමන්නා) නැමැති රණකාමී කැරළිකාරියකට අයත් බවයි. ඇගේ කණ්ඩායම මහිෂ්මතී රාජධානියේ භල්ලලදේව අධිරාජයාට (රානා දග්ගුබාති) එරෙහිව ගරිල්ලා සටන් දියත් කරති. මෙම කණ්ඩායමේ අරමුණ වන්නේ වසර 25ක් පුරා මාලිගයේ එළිමහනේ යදම් ලා බැඳ තැබූ ඔවුන්ගේ හිටපු රැජිනිය වන දේවසේනා (අනුෂ්කා ෂෙට්ටි) මුදවාගැනීමයි. එදිරියේ දී පැවැත්වෙන උත්සවයේ දී රැජිනියව බේරා ගැනීමට අවන්තිකාට අවස්ථාව ලබා දී ඇත.

අවන්තිකා මහිෂ්මතිය කරා යන ගමනේ දී ඇයට ශිවුදු හමුවේ. මුලින් ඇය මුරණ්ඩු තැනැත්තියක වුව ද, අවන්තිකා ඔහු සමග ප්‍රේමයෙන් බැ‍ඳෙන්නේ ශිවුදු දිය ඇල්ල තරණය කොට පැමිණ ඇත්තේ තමන්ව සොයාගෙන බව දැනගැනීමෙන් පසුවයි. ඇයට උපකාර කිරීමට ප්‍රතිඥා දෙන ශිවා මහිෂ්මතී රාජ්‍යය වෙත ඇතුළු වන්නේ දේවසේනා රැජිනව බේරාගැනීම පිණිසයි. මේ අවස්ථාවේ අධිරාජයා විසින් සිවිල් වැසියන්ගේ සියලුම රත්රන් පැහැරගෙන ඉන් ඔහුගේ දැවැන්ත ප්‍රතිමාවක් තනා ඇත. අඩි 100ක් උසැති මෙම ප්‍රතිමාව උත්සවයේ දී නගරයේ මධ්‍යයේ ස්ථාපනය කිරීමට නියමිත ය. ප්‍රතිමාව ස්ථාපනය කිරීමේ දී, ප්‍රතිමාව ඇද වැටෙන්නට යන අතර එයට යටවී කම්කරුවන් 100ක් මරණයට පත්වන්නට යන බැව් පෙනේ. නමුත් වෙස්වලාගත් ශිවුදු ඔවුනට ආරක්ෂිතව ප්‍රතිමාව පිහිටුවීමට උපකාර කරයි. නමුත් ශිවුදුගේ මුහුණ දකින එක් වහල් සෙවකයකු "බාහුබලි" යනුවෙන් හඬනගයි. මෙම රාවය මුළු මහත් ජනයා අතරම පැතිරයන්නේ භල්ලලදේව අධිරාජයාට මරු පහරක් එල්ල කරමිනි. සවස් යාමයේ භල්ලල සිය සෙබලුන් අතර මෙය විමර්ශනය කරන අවස්ථාවේ, ශිවුදු පෙනීසිටින අතර ඔහු දේවසේනා ද රැගෙන මාලිගයෙන් පලා යයි. ශිවුදු ඇය සමග පලායන නමුත් දක්ෂ රණකාමියකු සහ රජුගේ රාජකීය වහලකු වන කට්ටප්පා (සත්‍යරාජ්) ඔවුන් පසුපස ලුහුබඳියි. ශිවුදු විසින් භල්ලල‍ගේ එකම පුත්‍රයා වන භද්‍ර කුමරුන්ගේ (ආදිවි සේෂ්) හිසගසා දැමීමත් සමග, කට්ටප්පා සිය ආයුධ පහත හෙළන්නේ ශිවුදු යනු හිටපු රජ අමරේන්ද්‍ර බාහුබලි (ප්‍රභාස්) සහ දේවසේනාගේ පුත් මහේන්ද්‍ර බාහුබලි බව වටහා ගැනීමෙනි.

අමරේන්ද්‍ර බාහුබලිගේ අතීතය පිළිබඳ ආවර්ජනය කෙරේ. අමරේන්ද්‍රගේ පියා වූ වික්‍රමදේව මහිෂ්මතී රාජ්‍යයේ රජු ලෙස තෝරාපත් කරගැනීම ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වන බිජ්ජලදේවගේ (නසාර්) නොසතුටට හේතුවෙයි. ඔහු සිතන්නේ සිය ආබාධිතතාව හේතුවෙන් මෙය තමන්ට කළ මදිපුංචිකමක් ලෙසයි. වික්‍රමදේව මියයන්නේ මහිෂ්මතී සිහසුනට උරුමකරුවකු නම් නොකර ය. ඔහුගේ රැජින අමරේන්ද්‍ර නම් පුතුව බිහි කිරීමෙන් පසුව මියයයි. බිජ්ජලගේ බිසව වන සිවගාමී කට්ටප්පාගේ සහාය ඇතිව රාජධානිය පාලනය කිරීමේ වගකීම භාරගන්නේ නව රජකු පත්කරන තෙක් ය. එසේම ඇය බිළිඳ අමරේන්ද්‍ර හදාවඩා ගැනීමේ වගකීම ද භාරගන්නේ ඔහුව බාහුබලි ලෙස නම්කරමිනි. ඇය බාහුබලිව සිය පුත්‍රයා වන භල්ලලදේව සමග හදාවඩා ගනියි. කුමාරවරුන් දෙදෙනා එකට හැදී වැඩෙන අතර, කලා, විද්‍යා, වෙස්වලා ගැනීම්, දේශපාලනය සහ රණකාමය ඇතුළු සියලු ක්ෂේත්‍රවලින් ඔවුන්ව පුහුණු කෙරේ. නමුත් රාජ්‍යත්වය කෙරෙහි ඔවුන් දෙදෙනා තුළ ඇති ආකල් බෙහෙවින් වෙනස් යත අමරේන්ද්‍ර බාහුබලි (ප්‍රභාස්) නිදහස් මතධාරියකු වන අතර සැමදෙනාටම කරුණාව දක්වයි. නමුත් භල්ලල දේව (රානා දග්ගුබාති) අනුකම්පා විරහිත පුද්ගලයකු වන අතර, කෙසේ හෝ සිය අරමුණු ඉටු කරගැනීමට ප්‍රයත්න දරන්නෙකි. ඔහු සිය පියා සමග එක්ව කිහිප වරක්ම බාහුබලි මරාදැමීමට කුමන්ත්‍රණය කරයි.

කාලකේයවරුන් මහිෂ්මතිය සමග යුද්ධයක් අරඹන විට සිවගාමී පොරොන්දු වන්නේ කාලකේය රජුගේ හිස දසා දමන තැනැත්තා රාජධානියේ අනාගත රජු බවයි. එසේම ඇය සියලු ආයුධ කුමාරවරුන් දෙදෙනා අතර සමව බෙදිය යුතු බව ද පවසයි. නමුත් භල්ලලගේ ජයග්‍රහණය උදෙසා බිජ්ජලදේව කමුන්ත්‍රණය කොට බාහුබලිට බාල ආයුධ ලබා දෙයි. යුද්ධයේ දී මහිෂ්මතියට අවාසිදායක අවස්ථාවක් පෙනීගිය විට අමරේන්ද්‍ර සිය සෙබලුන් දිරි ගන්වමින් සිය දිවි දෙවැනි කොට සතුරු හමුදා වනසා දමයි. කාලකේය රජුව (ප්‍රභාකර්) මරාදමන්නේ භල්ලල දේව විසින් වුව ද, සිවගාමී විසින් අමරේන්ද්‍ර බාහුබලි නව අධිරාජයා ලෙස නම් කරන්නේ ඔහුගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය සහ සටනේ දී දැක්වූ නායකත්වය හේතුවෙනි.

මෙම අතීතාවර්ජනයෙන් පසුව, සංගා විසින් අමරේන්ද්‍රගේ වත්මන් තතු විමසීමේ දී කඳුළු පිරි දෑසින් යුතුව පවසන්නේ ඔහු මියගිය බවයි. චිත්‍රපටය සමාප්ත වන්නේ ඔහුගේ මරණයට වගකිව යුතු කට්ටප්පා බව අනාවරණය කිරීමෙනි.

චරිත නිරූපණය

 ප්‍රභාස්, ශිවුදු හෙවත් මහේන්ද්‍ර බාහුබලි සහ අමරේන්ද්‍ර බාහුබලි ලෙස
 රානා දග්ගුබාති, භල්ලල දේව/ පල්ලලතේවන් ලෙස
 අනුෂ්කා ෂෙට්ටි, මහාරාණි දේවසේනා ලෙස
 තමන්නා, අවන්තිකා ලෙස
 රම්‍යා ක්‍රිෂ්ණන්, සිවගාමී ලෙස
 සත්‍යරාජ්, කට්ටප්පා ලෙස
 නසාර්, බිජ්ජලදේව ලෙස
 රෝහිනී, සංගා ලෙස
 තානිකෙල්ල භාරණි, ස්වාමිජී ලෙස
 ආදිවි සේෂ්, භද්‍ර ලෙස
 ප්‍රභාකර්, කාලකේයවරුන්ගේ රජු ලෙස
 සුදීප් (පසුබිම් රංගනය), අස්ලම් ඛාන් ලෙස
 එස්. එස්. රාජමෞලි (පසුබිම් රංගනය), දෛවඥයා ලෙස
 නෝරා ෆටේහි (පසුබිම් රංගනය), කොළ පැහැ සැට්ටය හැඳි නළඟන ලෙස
 ස්කාලට් මෙලිෂ් විල්සන් (පසුබිම් රංගනය), තැඹිලි පැහැ සැට්ටය හැඳි නළඟන ලෙස
 ස්නේහා උපධ්‍යායි (පසුබිම් රංගනය), නිල් පැහැ සැට්ටය හැඳි නළඟන ලෙස
 රාකේෂ් වරේ, භල්ලලදේවගේ මිතුරා ලෙස
 තේජා කාකුමානු, සාකේතුඩු ලෙස
 භාරනි, මර්තාණ්ඩ ලෙස
 සුබ්බරායා ෂර්මා
 අආත්‍ය, රාජ ගුරු ලෙස

නිෂ්පාදනය

බාහුබලි: ද බිගිනිං නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ඉන්දියාවේ හයිදරාබාද් මූලික කරගත් තෙලිඟු භාෂා චිත්‍රපට මධ්‍යස්ථානය වන ටොලිවුඩයේ ය. මෙම චිත්‍රපට මාලාව මෙතෙක් ඉන්දියාවේ නිර්මිත වියදම් අධිකම චිත්‍රපට යැයි විශ්වාස කෙරේ. 2011 පෙබරවාරි මස, එස්. එස්. රාජමෞලි නිවේදනය කළේ ඔහුගේ ඉදිරි චිත්‍රපටයේ ප්‍රභාස් රඟන බව ය. 2013 ජනවාරියේ දී, ඔහු නිවේදනය කළේ තමන් නිර්මාණය කරමින් පවතින චිත්‍රපටයේ නම බාහුබලි බවයි. චිත්‍රපටයේ සැබෑ නිෂ්පාදන කටයුතු ආරම්භ වූයේ 2013 ජූලි 6 දින කුර්නූල්හි ශිලා උද්‍යානයේ ය. චිත්‍රපටයේ දිය ඇලි සහිත දර්ශන රූගත කෙරුණේ කේරළයේ අතිරපිල්ලි ඇල්ලේ ය. මහිෂ්මතී රාජධානිය සඳහා දැවැන්ත පසුතල හයිදරාබාදයේ රාමෝජි චිත්‍රපට නගරයේ ඉදි විය. චිත්‍රපටයේ හිම දර්ශන රූගත කෙරුණේ බල්ගේරියාවේ ය. රා‍ජමෞලිගේ බොහෝ චිත්‍රපට සඳහා තිර රචනය සිදුකළ තිර රචක, කේ. වී. විජයේන්ද්‍ර ප්‍රසාද්ම නැවත වරක් බාහුබලි සඳහා කථා පුවත රචනා කළේ ය. චිත්‍රපටය වසරක පූර්ව නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියකට යටත් වූ අතර, එහි දී කථා පුවරු දළ රූ 15,000ක් නිර්මාණය කෙරිණි. මෙය ඉන්දියානු චිත්‍රපටයක් සඳහා මෙතෙක් නිර්මාණය වූ වැඩිම කථා පුවරු සංඛ්‍යාව ද වේ. චිත්‍රපටයේ දර්ශනවලින් සියයට 90කට වැඩි ප්‍රමාණයක් දෘශ්‍යමය වශයෙන් වැඩිදියුණු කළ දර්ශන වූ අතර, නිෂ්පාදකයා අනුව ලොව පුරා VFX ශිල්පීන් 600කට අධික පිරිසක් අංශ 18ක් ඔස්සේ සේවයෙහි නියුතු වූහ. මෙහි මූලිකත්වය ගන්නා ලද්දේ හයිදරාබාද්හි මකුට VFX සහ ෆයර්ෆ්ලයි, හයිදරාබාදයේ සහ චෙන්නායිහි ප්‍රසාද් ස්ටූඩියෝස්, හයිදරාබාදයේ අන්නපූර්ණ ස්ටූඩියෝස්, මැලේසියාවේ ටාවු ෆිල්ම්ස්, සහ දකුණු කොරියාවේ ඩාන්සිං ඩිජිටල් ඇනිමේෂන් ඇන්ඩ් මැක්‍රොග්‍රාෆ් යන ආයතන විසිනි. මින් පෙර ද එස්. එස්. රාජමෞලි සමග කටයුතු කොට අත්දැකීම් ඇති මකුට VFX ආයතනය ප්‍රධාන දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග චිත්‍රාගාරය ලෙස භාවිතා විය. චිත්‍රපටයේ සිනෙමාරූපණය සිදුකරන ලද්දේ කේ. කේ. සෙන්තිල් කුමාර් විසින් දින 380ක් ඔස්සේ ය. මෙහි දී ඔහු විසින් Arri Alexa XT කැමරාවක් සමග මාස්ටර් ප්‍රයිම් කාචයක් භාවිතා කරන ලදී. මෙය ඩිජිටල් කැමරාවක් ආධාරයෙන් කළ රාජමෞලිගේ පළමු චිත්‍රපටය ද වේ. චිත්‍රපටයේ දර්ශනවලින් බොහෝමයක් රූගත කෙරුණේ ARRIRAW ආකෘතියෙන් 4:3 දර්ශනානුපාතයෙනි. මන්දිත චලන දර්ශන සඳහා 120 fps ශීඝ්‍රතාවෙන් යුතු ARRIRAW 16.9 භාවිතා විය. සම්මත ARRIRAW ආකෘතියට වඩා විශාල රූප රාමු ලබාගැනීමේ දී පූර්ණ 3.4K සංවේදකය භාවිතා වන ඕපන් ගේට් ආකෘතිය භාවිතයෙන් VFX දර්ශනවල උපරිම ගුණාත්මක භාවය තහවුරු කරගන්නා ලදී. ඉන්දියානු චිත්‍රපටවල ප්‍රථම වරට, 4K චිත්‍රපට මුද්‍රණය 1:1.88ක දර්ශනානුපාතයෙන් යුතුව පරිවර්තනය කෙරුණේ තිරවල උපරිම සිනෙමා අත්දැකීම ලබාගත හැකි ආකාරයෙනි. මෙය නිෂ්පාදකයා පැවසූ පරිදි 4K ප්‍රක්ෂේපක ක්‍රමය හා ගැළපෙන සේ සකස් කෙරිණි. චිත්‍රපටයේ නිෂ්පාදන නිර්මාණවේදියා වූ සාබු සිරිල් සෙබලුන් සඳහා අවශ්‍ය වූ අසිපත්, ශීර්ෂාවරණ සහ සන්නාහ ඇතුළත් වෙනස් වර්ගවල ආයුධ 10,000ක් පමණ නිර්මාණය කළේ ය. අසිපත්වල සැහැල්ලුභාවය වෙනුවෙන් ලෝහ වෙනුවට කාබන්-තන්තු භාවිතා කෙරිණි. කලා අධ්‍යක්ෂකවරයා පැවසූයේ එම අමුද්‍රව්‍යයම හෙලිකොප්ටර් තල සෑදීමට භාවිතා වන බවයි. චිත්‍රපටයේ එන භල්ලල දේවගේ අඩි 100ක් උසැති ප්‍රතිමාවේ හිස නිර්මාණය කිරීමට 3D මුද්‍රණ තාක්ෂණය භාවිතා විය. මෙහි සන්නාහවලට සැහැල්ලුභාවයක් සහ සම් වැනි ස්වරූපයක් ගෙනදීම සඳහා ඒවා ෆ්ලෙක්සි ෆෝම් භාවිතාකොට නිර්මාණය කෙරිණි. මෙහි දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග නියාමක ලෙස වී. ශ්‍රීනිවාස් මෝහන් තෝරාගැනුණු අතර, මෙහි සංස්කාරකවරයා වූයේ කෝටගිරි වෙන්කටේස්වරා රාඕ ය. පී. එම්. සතීෂ් මෙහි ශ්‍රව්‍ය නිර්මාණවේදියා වූ අතර, පීටර් හේන් මෙහි ක්‍රියාදාම ජවනිකා සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළේ ය. මෙහි වස්ත්‍ර නිර්මාණය සිදුකරන ලද්දේ රාමා රාජමෞලි සහ ප්‍රසාන්ති තිපිර්නේනි විසිනි. මෙහි පෙළ නිෂ්පාදකවරයා වූයේ එම්. එම්. ශ්‍රීවල්ලි ය.

දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග
ජාතික සම්මාන ලාභී වී. ශ්‍රීනිවාස් මෝහන් බාහුබලිහි දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග නියාමක ලෙස කටයුතු කළේ ය. චිත්‍රපටය 90%ක් පමණම CGI නිර්මාණවලින් යුත් අතර එය VFX දර්ශන 2500කින් පමණ සමන්විත ය. හයිදරාබාද් මූලික කරගත් මකුට VFX ආයතනය ප්‍රධාන දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග චිත්‍රාගාරය ලෙස තෝරාගැනිණි. එය චිත්‍රපටයේ පරිගණක-ජනිත රූවලින් 50%කට වැඩි ප්‍රමාණයක් සඳහා දායකත්වය දැක්වී ය. මකුට ආයතනය විසින් දායකත්වය සැපයූ නිර්මාණවලින් සමහරක් ලෙස අඩි 1500ක් උසැති දියඇල්ල ජීවමාන ලෙස නිර්මාණය කිරීම, දැවැන්ත කඳු සහ මහිෂ්මතී රාජධානිය ඇතුළු මහා භූමිදර්ශන, එහි දේවාල සහ මාලිගා ඇතුළත් විය. දැවැන්ත දිය ඇල්ල නිර්මාණය කිරීම සඳහා වසර 2කට ආසන්න කාලයක් ගතවූයේ මකුට ආයතනයට තරල ගතික සහ සමාකරණ සංකීර්ණභාවයන් සමග කටයුතු කිරීමට සිදුවූ හෙයිනි. දිය ඇල්ල ඇතුළත් සෑම රූප රාමුවක්ම නවතම පසුතලයක් නිර්මාණය කිරීමට සමාන යැයි මකුට පවසයි.

හයිදරාබාද් පාදක කරගත් ෆයර්ෆ්ලයි ක්‍රියේටිව් ස්ටූඩියෝව ප්‍රධාන වශයෙන්ම චිත්‍රපටයේ මිනිත්තු 25කට ආසන්න කාලයක් දිවෙන යුධ දර්ශන සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළේ ය. මිට අමතරව ෆයර්ෆ්ලයි ක්‍රියේටිව් විසින් දිය යට VFX රූපරාමු සහ කාලකේය චරිත ගොඩනැගීමට උපකාරී විය. මැලේසියාවේ ටාවු ෆිල්ම්ස් වෙතින් CGI බයිසන් ගව රුව නිර්මාණය කළ අතර, හයිදරාබාදයේ ප්‍රසාද් EFX ආයතනය පූර්ව සහ පශ්චාත් යුධ දර්ශන කිහිපයක් ඩිජිටල් බහුගුණකරණයට දායක විය. මීට අමතරව ප්‍රසාද් ආයතනය විසින් මෙහි එක් දර්ශනයක කට්ටප්පාගේ ත්‍රිමාණ රුවක් නිර්මාණය කොට වෙනත් අමතර නළුවකුගේ සිරුරට එම හිස ඇතුළත් කොට සකසන ලදී.

හයිදරාබාදයේ ශ්‍රැෂ්ති VFX ආයතනය ෆයර්ෆ්ලයි ස්ටූඩියෝස් සමග මෙහි යුධ ජවනිකා කිහිපයක් ඩිජිටලීකරණය කොට නිර්මාණය කිරීමට දායක විය. හයිදරාබාදයේ අන්නපූර්ණ ස්ටූඩියෝස් ආයතනය චිත්‍රපටයේ ඩිජිටල් අතරමැදි සහකරු ලෙස තෝරාගැනුණු අතර, ඔවුනගේ කාර්යාභාරය වූයේ සංස්කරණය සඳහා හොඳම වර්ණ සහ ශ්‍රව්‍ය ගුණාංග එකතු කොට එය ඩිජිටලීකෘත අයුරින් පෝෂණය කිරීමයි.

බාහුබලි සහ ජුරාසික් වර්ල්ඩ් චිත්‍රපටවල එකම VFX කණ්ඩායම සේවය කරන බවට වූ මාධ්‍ය වාර්තාවලට පිළිතුරු දෙමින් නිෂ්පාදක ශෝබු යාර්ලගද්දා පැවසූයේ එවැනි කිසිදු දායකත්වයක් නොමැති බවත්, එය අන්තර්ජාල ඕපාදූපයක් බවත් ය. ක්වාර්ට්ස් සමග සම්මුඛ සාකච්ඡාවක දී, මකුට VFXහි සම ආදිකර්තෘ පැවසූයේ, "බාහුබලිහි වැඩි ප්‍රමාණයක් සංවර්ධනය කෙරුණේ හයිදරාබාදයේ ටොලිවුඩයේ ය. එහි දී දේශීය දක්ෂතා උපයෝගී කරගැනිණි. ප්‍රධාන වශයෙන් එය නිවසේම  හැදුණු දක්ෂතාවන්ගෙන් නිපදවූ නිවසේම සැදූ වෘත්තාන්තයකි."

සංගීතය

රාජමෞලිගේ මස්සිනා වූ එම්. එම්. කීරවානි චිත්‍රපටයේ සංගීත නිර්මාණය සිදුකළ අතර, ශබ්ද පරිපාලනය සිදුකරන ලද්දේ කල්‍යාන් කෝඩුරි විසිනි.

මුදාහැරීම
2015 ජූලි 10 දින තෙලිඟු, දෙමළ, හින්දි සහ මලයාලම් භාෂාවලින් ලොව පුරා සිනමාහල් 4,000ක චිත්‍රපටය මුදාහැරිණි. මින් වාර්තාගත සිනමාහල් 1600ක තෙලිඟු බසින් ද, 1500ක හින්දි බසින් ද, 350ක දෙමළ සහ 225ක මලයාලම් භාෂාවලින් තිරගත විය. මෙම දිනයට එක් දිනකට පෙර බ්ලූස්කයි සිනමොස් ආයතනය විසින් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය තුළ සිනමාහල් 135ක මෙම චිත්‍රපටය මුදාහරින ලදී. මෙහි මංගල දර්ශනයක් ජූලි 9 දින හයිදරාබාද්හි ප්‍රසාද්ස් IMAXහි ද පැවැත්විණි. කේරළයේ චිත්‍රපටය මුදාහැරීමට බාධා පැමිණියේ ප්‍රේමම් නම් මලයාලම් චිත්‍රපටයේ චෞරත්ව සිදුවීමක් නිසා සිනමාහල්වල කොටසක් වසාදැමීම හේතුවෙනි. මේ නිසා මුදාහැරුණේ සිනමාහල් කිහිපයක පමණි. චිත්‍රපටයේ තෙලිඟු ප්‍රභේදය ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ කේ. රාඝවේන්ද්‍ර රාඕ විසිනි. දෙමළ ප්‍රභේදය කේ. ඊ. ඥානවේල් රාජා, හ්‍රී තේනන්දල් ෆිල්ම්ස් සහ යූවී ක්‍රියේෂන්ස් වෙතින් ද හින්දි ප්‍රභේදය කරන් ජොහාර් වෙතින් ද, මලයාලම් ප්‍රභේදය ග්ලෝබල් යුනයිටඩ් මීඩියා වෙතින් ද ඉදිරිප්ත කරන ලදී. චිත්‍රපටයේ අන්තර්ජාතික ප්‍රභේදය සැබෑ ප්‍රභේදයට වඩා මිනිත්තු 20ක් දිගින් අඩු අතර, එය නිමවන ලද්දේ වින්සන්ට් ටැබයිලොන් විසිනි. මෙය බුසන් අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙලේ දී තිරගත විය. 2015 නොවැම්බරයේ ඊ ස්ටාර් ෆිල්ම්ස් මගින් චීනය තුළ සිනමාහල් 5000කට අධික සංඛ්‍යාවක මෙය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට නිෂ්පාදකයින් සැලසුම් කොට ඇත. චීනය තුළ මෙලෙසින් මුදාහළ දැවැන්තම ඉන්දියානු චිත්‍රපටය බවට බාහුබලි පත්වන්නේ 2015 මැයි 22 දින මුදාහළ PK චිත්‍රපටය අභිබවා යමිනි. මෙම චිත්‍රපටය ජපානයේ ද මුදාහැරීමට නියමිතව තිබිණි. ජපානයේ අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට මුදාහැරීමේ ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රමුඛයකු වන ට්වින් කෝ සමාගම චිත්‍රපටයේ තිරගත කිරීම් අයිතිය හිමි කරගෙන ඇත. නිෂ්පාදක ශෝබු යාර්ලගද්දා බුසන් ආසියානු චිත්‍රපට වෙළඳපොලේ ආයෝජනය කොට ඇති අතර, ඔහු හෙළි කළේ මෙම චිත්‍රපටය ලතින් ඇමරිකාව, ජර්මනිය සහ යුරෝපා රටවල ද ප්‍රදර්ශනය කිරීමට සැලසුම් කොට ඇති බවයි. MVP එන්ටර්ටේන්මන්ට් ආයතනය විසින් මෙම චිත්‍රපටය තායිලන්තය, වියට්නාමය, ලාඕසය, කාම්බෝජය, මියන්මාරය සහ ටිමෝර්-ලෙස්ටේ රටවල ප්‍රදර්ශනය සැලුසම් කොට ඇත. ලතින් ඇමරිකානු රටවල චිත්‍රපටයේ ප්‍රදර්ශන අයිතිය සන් ඩිස්ට්‍රිබියුෂන් සමාගම විසින් අත් කරගත් අතර, තායිවානයේ ප්‍රදර්ශන අයිතිය ක්‍රියේටිව් සෙන්චරි එන්ටර්ටේන්මන්‍ට් ආයතනය විසින් හිමි කරගන්නා ලදී. කොරියාව තුළ චිත්‍රපටය එන්ටර්මෝඩ් සංස්ථාව වෙතින් ප්‍රදර්ශනය කිරීමට නියමිත ය. අන්තර්ජාතික මුදාහැරීම සඳහා හස්තයක් ලෙස ක්‍රියාකරන අර්කා ඉන්ටර්නැෂනල් ආයතනය විසින් චිත්‍රපටය ජර්මනිය සහ වෙනත් රටවල් 70ක ්‍රපදර්ශනයට විධිවිධාන යොදා තිබිණි.

ප්‍රති-නිකුතුව
මෙම චිත්‍රපටයේ දෙවන කොටස වන බාහුබලි 2: ද කන්ක්ලූෂන් 2017 අප්‍රේල් 28 දින මුදාහැරීමට සැලුසම් කොට ඇති හෙයින්, මෙහි නිෂ්පාදකයින් සහ බෙදාහරින්නන් විසින් මෙම පළමු කොටස 2017 අප්‍රේල් 7 යළි ප්‍රදර්ශනය කිරීමට නියමිත ය.

අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙලවල්
මෙම චිත්‍රපටය විවිධ චිත්‍රපට උළෙලවල්හි දී ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි. මේ අතරට බුසන් අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙලේ Open Cinema Strand, හේග් ඉන්දියානු චිත්‍රපට උළෙල, ස්පාඤ්ඤයේ සිට්ගෙස් චිත්‍රපට උළෙල, ප්‍රංශයේ යුටෝපියේල්ස් චිත්‍රපට උළෙල, තායිවානයේ තායිපේ ගෝල්ඩන් හෝර්ස් චිත්‍රපට උළෙල, එස්තෝනියාවේ ටැලීන් බ්ලැක් නයිට්ස් චිත්‍රපට උළෙල, පැරීසියේ ලේ'ට්‍රේන්ජ් අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙල, පෝලන්ත‍යේ ෆයිව් ෆ්ලේවර්ස් චිත්‍රපට උළෙල, හොනලුලුහි හවායි අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙල, බෙල්ජියමේ බ්‍රසල්ස්හි බ්‍රසල්ස් අන්තර්ජාතික මනඃකල්පිත චිත්‍රපට උළෙල, ප්‍රංශයේ කාන් චිත්‍රපට උළෙල, රුමේනියාවේ ට්‍රාන්සිල්වේනියා අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙල පැරීසියේ ලේ ග්‍රෑන්ඩ් රෙක්ස්, කර්ජා පොල්ට් සංත්‍රාස චිත්‍රපට උළෙල, ෆේස්ටිවල් ඩි ලැකාමෝ, 8වන BRICS සමුළුව, සහ ගෝවේ 2016 ඉන්දියාවේ අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට උළෙල Indian Panorama අංශය අයත් වේ. චිත්‍රපටයේ අන්තර්ජාතික ප්‍රභේදය චීනය, ජපානය, කොරියාව, තායිවානය, ඉන්දුනීසියාව, තායිලන්තය, වියට්නාමය, ලාඕසය, කාම්බෝජය, මියන්මාරය, පිලිපීනය, ටිමෝර්-ලෙස්ටේ සමග ඇතැම් යුරෝපීය සහ ලතින් ඇමරිකානු රටවල ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි.

අලෙවිකරණය

චිත්‍රපටයේ අලෙවිකරණය ඇරඹියේ එස්. එස්. රාජමෞලිගේ රූගත කිරීම්වලට වසර දෙකකට පෙර, ෆේස්බුක් සහ යූටියුබ් ඔස්සේ ප්‍රේක්ෂක ව්‍යාපාරයක් සමගිනි. අර්කා මීඩියා වර්ක්ස් යූටියුබ් නාළිකාව ඔස්සේ කෙටි ප්‍රවර්ධන වීඩියෝ පට කිහිපයක් මුදාහැරුණු අතර, එමගින් මුහුරත් පෝස්ටර සහ චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන නළු නිළියන් සිය උපන්දින සමරන අයුරු නිරූපණය විය. චිත්‍රපටයේම ප්‍රවර්ධනයේ කොටසක් ලෙස බාහුබලි චරිතය විසින් භාවිතා කළ කිරුළ හයිදරාබාදයේ කොමික් කොන් හි දී ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි. මෙහි තවත් අංගයක දී තෝරාගත් ජයග්‍රාහකයින්ට චිත්‍රපටයේ පසුතල නැරඹීමට අවස්ථාව ලබාදෙන ලදී. මීට අමතරව චිත්‍රපට කණ්ඩායම විසින් චිත්‍රපටය පිළිබඳ නවතම පුවත් ලබාදීමට WhatsApp පණිවිඩ සේවාවක් ද ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. 2015 ජූලි 22, ගිනස් ලෝක වාර්තා කමිටුව විසින් 2015 ජූනි 27 කෝචිහි බාහුබලි ශ්‍රව්‍ය නිකුතුවේ දී නිර්මිත පෝස්ටරය ලොව විශාලතම පෝස්ටරය යැයි අනුමත කරන ලදී. 4,793.65 m²ක (51,598.21 ft²) වර්ගඵලයක් පුරා පැතිරි මෙම පෝස්ටරය මුදුන්පත් කරගත්තේ ග්ලෝබල් යුනයිටඩ් මීඩියා සමාගම විසිනි. (මෙම වාර්තාව MSG-2 The Messenger චිත්‍රපටයේ 5,969.61 m² වර්ගඵලයෙන් යුත් පෝස්ටරයත් සමග බිඳවැටිණි.) හඩ්හඩ් සුළිසුළඟ සඳහා පීඩාවට පත්වූවන්ට උපකාර කිරීම වෙනුවෙන් බාහුබලි කණ්ඩායම විසින් මේමු සෛතම් නම් විශේෂ අංගයක් සංවිධානය කරන ලදී. චිත්‍රපට මුදාහැරීමෙන් පසු, අලෙවිකරණය කණ්ඩායම විසින් බාහුබලි චිත්‍රපට චරිත හඳනාගැනීම උදෙසා අන්තර්ක්‍රියාකාරී ප්‍රශ්නාවලියක් ද සංවිධානය කරන ලදී. හයිදරාබාදයේ රාමෝජි චිත්‍රපට නගරය තුළ චිත්‍රපට කෞතුනාගාරයක් තැනීමට නිෂ්පාදකයින් විසින් සැලසුම් කොට ඇති අතර, මෙහි දී චිත්‍රපටයේ භාවිතා වූ ආයුධ, සන්නාහ සහ වස්ත්‍ර ප්‍රදර්ශනය කිරීමට නියමිත ය. මෙය ඉන්දියානු චිත්‍රපට ඉතිහාසයේ පෙර නොවූ විරූ සිදුවීමකි. මෙම කෞතුකාගාරය බාහුබලි 2: ද කන්ක්ලූෂන් චිත්‍රපටය මුදාහැරීඹට පෙර හෝ මුදාහැර මඳ කලකට පසුව සම්පූර්ණ කිරීමට යෝජිත ය. චිත්‍රපටයේ වෙබ්අඩවිය වෙළඳ භාණ්ඩ ප්‍රර්ධනය කරන අතර, මේ අතරට ඇඟලුම්, උපකරණ සහ චිත්‍රපටයේ විවිධ සිහිවටන ඇතුළත් ය.

ඉන්දියානු සිනමාවට වසර 100ක් සපිරීම නිමිත්තෙන් සංජීව් භාස්කර් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ BBC නාළිකාවේ වාර්තා වැඩසටහනක් වූ ඉන්දීය සිනමාවේ වසර 100ක් නම් වැඩසටහනට මෙම චිත්‍රපටය ද ඇතුළත් විය.

බෙදා හරින්නා
2014 ජූලි ආරම්භයේ චිත්‍රපටයේ පළමු කොටසේ කර්ණාටක සහ කේඩෙඩ් (රායලසීමා) ප්‍රදේශයේ බදාහැරීමේ අයිතීන් ප්‍රමුඛ බෙදා හරින්නකුට අලෙවි කෙරුණේ කට ය. මේ අතරට කඩාපා, කුර්නූල්, අනන්තපූර්, චිට්ටූර් සහ බෙල්ලරි කලාපවලින් හමුවූ ක මුදල ද ඇතුළත් ය. එම අවස්ථාවේම, චිත්‍රපටයේ නිසාම් ප්‍රදේශයේ සිනමාහල් බෙදාහැරීම් අයිතීන් දිල් රාජු විසින් මිලදී ගන්නා ලද්දේ ක මුදලකටයි. ඔහු මුදල තහවුරු නොකළ ද, දිල් රාජු සම්මුඛ සාකච්ඡාවක දී ඩෙකෑන් ක්‍රෝනිකල් පුවත්පතට පැවසූයේ ඔහු පළමු කොටසේ නිසාම් ප්‍රදේශයේ අයිතීන් මිලදී ගත් බවත්, එහි දෙවන කොටසේ අයිතීන් ද මිලදී ගැනීමට අපේක්ෂාවෙන් සිටින බවත් ය. බ්ලූස්කයි සිනෙමාස් විසින් එක්සත් ජනපදය සහ කැනඩාවේ බෙදාහැරීම් අයිතීන් තමන් සතු කරගන්නා ලදී.

විචාරක පිළිගැනීම
විචාරකයින් විසින් චිත්‍රපටයේ අධ්‍යක්ෂණය, තාක්ෂණික අගයයන් සහ රංගන ශිල්පීන්ගේ ප්‍රතිභාව අගය කොට ඇත. ද හොලිවුඩ් රිපෝටර් පාදක කරගත් ලීසා ට්සේරිං රචනා කොට ඇත්තේ, "මෙහි කථාව කිහිප වරක් අසා ඇත— ශ්‍රේෂ්ඨත්වය වෙනුවෙන් උපන් බිළිඳකු දුෂ්ට බලවේග වනසයි— නමුත් දක්ෂ දකුණු ඉන්දීය අධ්‍යක්ෂක එස්. එස්. රාජමෞලිගේ විශ්වසනීය දෑතින් බාහුබලි: ද බිගිනිං නව ජීවයක් ලබා ඇත." ස්ක්‍රීන් ඩේලි වෙනුවෙන් ඇලන් හන්ටර් රචනාකොට තිබුණේ, "චිත්‍රපටයේ කථාව ගලායාමේ පුළුල් භාවය සහ මන්දිත-චලන ජවනිකා සඳහා අධ්‍යක්ෂකවරයා දක්වන අතිශය ප්‍රියභාවය මෙහි ඇති දුර්වලතා වුවත්, මෙය තවමත් ප්‍රබෝධකර, සුගම වීර කථාවකි. බාහුබලි: ද බිගිනිං තුළ කම්මැලි ජවනිකා ඇත්තේ කිහිපයකි. ජන මන පිනවන තෙලිඟු-භාෂා වීර කාව්‍යයක් වන මෙය ඉන්දියාව තුළ බොක්ස් ඔෆීස් වාර්තා බිඳහෙළයි." ද ගාඩියන් සඟරාවේ මයික් මැකහිල් චිත්‍රපටයට තරු පහෙන් හතරක් ලබාදෙමින් චිත්‍රපටය අගය කොට ඇත. ද හෆිංටන් පෝස්ට්හි සුප්‍රතීක් චැටර්ජී ලියා ඇත්තේ, "කෙසේනමුත්, සැමදෙනාම පවසන පරිදි, බාහුබලි: ද බිගිනිං වැදගත් ජයග්‍රහණයකි. දෝෂ සහගත වුවත් මෙහි රාජමෞලි ඇද දමා ඇත්තේ ප්‍රාතිහාර්යයකි. එසේවුව ද, ඉන්දියාවේ අවදානමක් ගැනීමට අකමැති චිත්‍රපට නිර්මාණ පසුබිම තුළ, චිත්‍රපටය අවසන් වන්නේ හිංසාකාරී උච්චස්ථානයෙනි. (ඊළඟ වර්ෂයේ එන බාහුබලි 2: ද කන්ක්ලූෂන් සඳහා මග පාදමිනි) නමුත් ඔහුගේ තනි නිර්භීත දැක්ම වෙනුවෙන් අත්පොලසන් නැගිය යුතු ය."

Firstpostහි දීපාංජන පාල් රචනා කොට ඇත්තේ, "මෙම සටන රාජමෞලිගේ බලවත් සංචාරයයි. එය විසිතුරු ය. මනා නර්තන රචනයක් සහිත අතර, ත්‍රාසජනක ජවනිකා කිහිපයක් ද ඇත. ප්‍රභාස් සහ දගුබාති යන දෙදෙනාම වෙනස් ශෛලීන් දෙකකින් යුත් රණකාමීන් ලෙස හැසිරේ. සටනේ ප්‍රතිඵලයේ විස්මයක් නැත. නමුත් ප්‍රේක්ෂකයන් ඇඳබැඳ තබාගැනීමට ප්‍රමාණවත් තරමේ උපායයන් එය සතුව පවතියි. කෙසේනමුත්, දැවැන්තම විස්මය රඳා පවතින්නේ චිත්‍රපටයේ අවසන් ජවනිකාවේ ය. එමගින් ඊළඟ වර්ෂයේ ඒමට නියමිත චිත්‍රපටයේ දෙවන කොටසක් පිළිබඳ ඉඟියක් ලැබේ. මෙය 2016 වර්ෂය පිළිබඳ පැතුමක් තබාගැනීමට අවස්ථාව ලබා දෙයි." ද ඉන්ඩියන් එක්ස්ප්‍රස්හි ශුභ්‍රා ගුප්තා චිත්‍රපටය අගය කොට ඇත්තේ: "මෙහි ආරම්භක රූපරාමුවල සිටම, 'බාහුබලි' නොයෙකුත් පූර්වනිමිති ග්‍රහණය කොටගෙන ඇත: ක්‍රියාදාම සහ ප්‍රේම වෘත්තාන්ත, ආදරය සහ ද්‍රෝහීභාවය, වීර්යය සහ දුර්වලබාවය මින් පෙන්වයි. සරලව පැවසුවහොත් 'බාහුබලි' ආකර්ෂණීයයි." ද හින්දු පුවත්පත වෙනුවෙන් සිය විචාරයෙහි සංගීතා දේවි දණ්ඩූ රචනා කර ඇත්තේ, "චිත්‍රපටයේ පසු භාගයේ වැදගත් ස්ථානයක් හිමි කරගන්නා යුධ දර්ශන ඉන්දියානු සිනමාවේ අප මෙතෙක් දුටු හොඳම දර්ශන වේ. මෙම දර්ශන නෙත්තාකර්ෂණීය අතර එමගින් සිනෙමාරූපකයා (කේ. කේ. සෙන්තිල් කුමාර්) සහ දෘශ්‍ය ප්‍රයෝග කණ්ඩායමේ ඇති තාක්ෂණික දක්ෂභාවය පෙනේ. දියඇල්ල, ගුප්ත වනාන්තර සහ ගිරිකුළුවලට ඉහළින් වූ ජලතල මෙන්ම ප්‍රධාන නළු නිළි යුවළ ප්‍රේක්ෂකයා මවිතයට පත්කරයි."

Rediffහි සුකන්‍යා වර්මා මෙයට තරු පහෙන් හතරක් ලබාදෙමින් පැවසූයේ, එය 'දැවැන්ත, උපායශීලී තල්ලුවක්!' ලෙසයි. Koimoi පාදක කරගත් අර්චිතා කාශ්‍යප් ද එම ඇගයුමම ලබාදෙමින් පැවසූයේ, "මෙහි යුධ දර්ශන හෙවත් අසිපත් සටන් නැතහොත් දෘශ්‍ය ආකර්ෂණය නිමා මෙය නැරඹිය යුතුම වේ. එස්. එස්. රාජමෞලි සහ ඔහුගේ ප්‍රධාන මිනිසුන් වන ප්‍රභාස් සහ රානා හට ප්‍රණාමය පුදකළ යුත්තේ චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් වසර ගණනාවක් සිය කාලය කැපකිරීම වෙනුවෙනි. සැබැවින්ම පරිකල්පනය සහ ඉන්දියානුභාවය අතින්, බාහුබලි නැවුම් ආරම්භයක් වනු ඇත." ෆිල්ම්ෆෙයාර්හි රචිත් ගුප්තා චිත්‍රපටයට තරු හතරක් (තරු 5න්) ලබාදෙමින් සාරාංශ කොට දැක්වූයේ, "බාහුබලි සැබැවින්ම වීරකථා අත්දැකීමකි. මෙහි කථාව මෙතරම් තෙහෙට්ටු නොවූයේ නම් එය සර්වකාලීන සම්භාව්‍ය කෘතියක් ලෙසින් ඉතිහාස ග්‍රන්ථවලට එක්වනු ඇත. නමුත් ගැටලුව එය නොවේ. රාජමෞලිගේ අදහස්වලින් පෝෂණය වී තිබුණ ද, මෙහි කථාව ගලායාමේ දෝෂයක් පවතියි. මෙය ඉන්දියාවේ මල අධිකම චිත්‍රපටය වීමට නිසැකවම සුදුසු ය. මෙය වඩාත් නැරඹිය යුතු අත්දැකීමකි." ඩෙකෑන් ක්‍රෝනිකල් පුවත්පතේ සුපර්ණා ෂර්මා චිත්‍රපටයේ දෙවන අර්ධය අගය කරමින් ලියා ඇත්තේ, "රජමෞලි විසින් විරාමයෙන් පසුව එහි අග කොටසට සියලු ශ්‍රී විභූතිය මුසු කොට ඇත. මේ නිසායි, චිත්‍රපටයට වීර කාව්‍යයක් ලෙස ගලායාමට හැකිව ඇත්තේ." ඉන්ඩියා ටුඩේ පුවත්පතේ සුහානි සිං පැවසූයේ චිත්‍රපටය වින්දනීය අතර තාර්කික බවයි. එසේම ඇය තවදුරටත් පැවසූයේ, "එස්. එස්. රාජමෞලි සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම විසින් රසවත් දඩබ්බර පෙරදිග වීර ක්‍රියාවක් නිර්මාණය කොට ඇත. බාහුබලි අන්තර්ජාතික මට්ටම හා සම කළ හැකි යැයි ඇතැමෙකුට සිතීමට පුළුවන. අවසානයේ මිනිත්තු 45ක් පමණම පවතින සටන මෙහි ඇති උච්චතම අවස්ථාවන්ගෙන් එකක් පමණක් නොව, ඉන්දීය සිනමාවේ කලාතුරකින් දක්නට ලැබෙන නෙත්කලු ක්‍රියාදාම ජවනිකාවකි. මෙවැනි තවත් එකක් මෙහි දෙවන කොටසේ දී ඉදිරිපත් කිරීමට රාජමෞලිට හැකිවේ නම් එහි දී ඔහු සිනමා ඉතිහාස ග්‍රන්ථවල සිය නම සනිටුහන් කරගනු ඇත. අපට නැවත මහිෂ්මතී රාජධානිය දැකගන්නට බලාසිටිය නොහැකියි." Mid Day වෙනුවෙන් ශුභා ෂෙට්ටි සහා රචිත විචාරයෙහි මෙම චිත්‍රපටයට තරු හතරක් ලබාදී ඇති අතර, ඇය පවසා ඇත්තේ, "'බාහුබලි' නරඹන අතරතුර යම් වේලාවකට, ඔබ ඔබගේම හනුව බිම තිබී සොයාගනීවි. එයට හේතුව මෙය හුදු චිත්‍රපටයක් නොව විශ්වාස කළ නොහැකි තරම් ත්‍රාසජනක ෆැන්ටසි චාරිකාවක් හෙයිනි." මෙම විචාරය මගින් තවදුරටත් මෙහි පෙනුම අගය කොටඇත්තේ, "චිත්‍රපටයේ සෑම මුහුණුවරක් වෙනුවෙන්ම–ක්‍රියාදාම, මන කළඹන පසුතල සහ නර්තන රචනය– අධ්‍යක්ෂකවරයා අගය කළ යුතු අතර, එමගින් මෙම දැවැන්ත වීර කාව්‍යය ජීවමාන කොට ඇත. ශිවා විසින් අවන්තිකාගේ සළු උනා දමමින් ඇගේ ස්ත්‍රී ස්වරූපය ඇයට වටහාදෙන අවස්ථාව දැක්වෙන ගීතය නම් සැබැවින්ම මැණිකකි."

බොක්ස් ඔෆීස්
බාහුබලි: ද බිගිනිං චිත්‍රපටය එය මුදා හළ ප්‍රථම දිනයේම ලොව පුරා ක මුදලක් උපයාගත්තේ ය. මෙය එතෙක් ඉන්දියානු චිත්‍රපටයක් ලද ඉහළම ආදායම විය. නමුත් 2016දී ක මුදලක් උපයා ගනිමින් කබාලි චිත්‍රපටය මෙය අභිබවා යාමට සමත් විය. එහි පළමු දිනයේම එක්සත් ජනපදය තුළ චිත්‍රපටය ක මුදලක් උපයාගත්තේ ය. සියලු ප්‍රභේදවලින් ලොව පුරා ප්‍රදර්ශනයෙන් පළමු සති අන්තයේ ලද ආදායම ක් විය. මෙය මෙතෙක් ඉන්දියානු චිත්‍රපටයක් ලද තෙවන ඉහළම ආදායම වේ. මුදාහැර පළමු සතිය තුළ චිත්‍රපටය ලොව පුරා කට ආසන්න ආදායමක් උපයා ගැනීමට සමත් විය. මෙය ලොව පුරා ක ආදායම ඉක්මවූ ප්‍රථම දකුණු ඉන්දියානු චිත්‍රපටය බවට පත්වූයේ දින 9ක් ඇතුළත මෙම කඩඉම වෙත ළඟාවෙමිනි. අනතුරුව දින 15ක් ඇතුළත ලොව පුරා ක ආදායමක් උපයා ගැනීමට සමත් විය. සාර්ථක ලෙස දින 24ක් ඇතුළත  සීමාව වෙත ළඟාවීමට චිත්‍රපටය සමත් විය. දින 50 අවසන් වන විට, International Business Times පුවත්පතේ ඇස්තමේන්තු අනුව චිත්‍රපටය ලොව පුරා ප්‍රදර්ශනයෙන් ආසන්න වශයෙන් ක සමස්ත ආදායමක් උපයාගෙන තිබිණි. අද වනවිට, චිත්‍රපටයේ සමස්ත ආදායම  අගයෙහි පවතියි. බාහුබලි: ද බිගිනිං චිත්‍රපටය ඉන්දියාව තුළ පමණක් කට වඩා ඉපැයූ අතර, ඉන්දියාවේ ඉහළම ආදායම් ලද චිත්‍රපටය බවට පත්වූයේ PK (2015) චිත්‍රපටය තබා තිබූ  ආදායම් වාර්තාව ඉක්මවා යමිනි.

ඉන්දියාව
බාහුබලි: ද බිගිනිං ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශය සහ තෙලංගානාව තුළ 100ක ප්‍රතිශතයක නිල කාලයකට හිමිකම් කී අතර, තමිල් නාඩු, කේරළ සහ කර්ණාටක ප්‍රාන්තවල එය සියයට 70ක ප්‍රතිශතයකින් පැවතියේ ය. භාෂා ප්‍රභේද හතරෙන්ම (තෙලිඟු, දෙමළ, මලයාලම් සහ හින්දි) ඉන්දියාව තුළ පළමු ප්‍රදර්ශන දිනයේම ක පමණ සමස්ත ආදායමක් හිමි කරගැනීමට මෙය සමත් විය. හින්දි ප්‍රභේදය ක පමණ ශුද්ධ ආදායමක් උපයාගත් අතර, එය මෙතෙක් හින්දි හඬකැවූ චිත්‍රපටයක් ලද ඉහළම ආරම්භක ආදායම වේ. ඉන්දියාව තුළ පළමු දින ප්‍රදර්ශනයෙන් බාහුබලි ලද ආදායම කි. හින්දි ප්‍රභේදය පළමු සති අන්තය තුළ පමණ ශුද්ධ ආදායමක් උපයාගැනීමට සමත් විය.

ඉන්දියාව තුළ පළමු සති අන්තයේ මෙහි තෙලිඟු ප්‍රභේදය පමණත් කට ආසන්න ශුද්ධ ආදායමක් උපයාගෙන ඇත. මේ අනුව මෙහි ප්‍රභේද සියල්ලෙන්ම පළමු සති අන්තය වන විට චිත්‍රපටය  පමණම ශුද්ධ ආදායමක් උපයාගෙන තිබිණි. මෙය ඉන්දියාවේ චිත්‍රපටයක් ලද සිව්වන ඉහළම ආරම්භක සති අන්ත ආදායම වේ. පළමු සතිය තුළ මෙහි හින්දි ප්‍රභේදය ක පමණ ශුද්ධ ආදායමක් හිමි කරගෙන ඇත. පළමු සතිය තුළ සියලු ප්‍රභේදවලින් බාහුබලි: ද බිගිනිං චිත්‍රපටය කට අධික ශුද්ධ ආදායමක් උපයාගෙන තිබිණි. දෙවන සති අන්තය තුළ මෙය තවත් ක ශුද්ධ ආදායමක් උපයාගත් අතර, දින දහයක් ඇතුළත මෙහි සමස්ත ශුද්ධ ලාභය ක් විය. මුම්බායි කලාපය තුළ මෙහි හින්දි ප්‍රභේදය කට අධික ශුද්ධ ආදායමක් උපයාගෙන තිබිණි.

විදේශ
අන්තර්ජාතික වෙළඳපොල තුළ පළමු දිනයේම ක ආදායමක් උපයාගැනීමට මෙම චිත්‍රපටය සමත් විය. සති අන්තයේ ඇ.ඩො. මිලියන 3.5ක ආදායමක් සහ තිරයකට ඩො. 15,148ක මධ්‍යන්‍ය ආදායමක් මෙය උපයාගත්තේ ය. චිත්‍රපටය එක්සත් ජනපද සහ කැනේඩියානු බොක්ස් ඔෆීස් තුළ නවවන ස්ථානයට ප්‍රදර්ශනය අරඹමින් දින තුන්ක ඇතුළත ඩො. 4,630,000ක මුදලක් උපයාගත් අතර, 2015 ජූලි 10-12 සති අන්තයේ ඩො. 3,250,000ක ආදායමක් ලබාගැනීමට එය සමත් විය. එක්සත් රාජධානිය සහ අයර්ලන්තය තුළ බාහුබලි: ද බිගිනිං චිත්‍රපටයේ තෙලිඟු ප්‍රභේදය £66,659ක ආදායමක් උපයාගත් අතර, දෙමළ ප්‍රභේදය ඕස්ට්‍රේලියාව තුළ දෙවන සති අන්තය (17 – 19 ජූලි 2015) තෙක් A$194,405ක් උපයාගත්තේ ය. මෙහි දෙමළ ප්‍රභේදය මැලේසියාව තුළ MYR 663,869ක ආදායමක් උපයා ගත්තේ ය. චීනය තුළ ආරම්භක සති අන්තයේ දී චිත්‍රපටය ක මුදලක් උපයා ගැනීමට සමත් විය. එය එරට තුළ ( මිලියන 77.8) ක සමස්ත ආදායමක් උපයාගත්තේ ය. මෙලෙසින් චිත්‍රපටය විදෙස් ප්‍රදර්ශනය තුළින් $ මිලියන 10.94ක සමස්ත බොක්ස් ඔෆීස් ආදායම්ක උපයා ගත්තේ ය.

ධ්වනිපථය

සම්මාන සහ නිර්දේශ

මතභේදය
චිත්‍රපටයේ දෙමළ ප්‍රභේදය චිත්‍රපටයේ භාවිතා වූ වචනයක් හේතුවෙන් මතභේදයට මුහුණපෑවේ ය. 2015 ජූලි 22 දින, දාලිත් කණ්ඩායමක් වූ පුරාට්චි පුලිකල් ඉයක්කම් කල්ලිය විසින් චිත්‍රප‍ටයේ දෙමළ ප්‍රභේදය තිරගත වූ මදුරෛහි 'ටැමිල්, ජයා' සංකීර්ණය ඉදිරිපිට පෙට්‍රල් බෝම්බ ප්‍රහාර එල්ල කළහ. පුරාට්චි පුලිකල් ඉයක්කම් නැමැති දාලිත් කල්ලිය මෙම විරෝධතාවෙහි නියැළුණේ චිත්‍රපටයේ අන්තර්ගත පෙළක් වන පගඩෛක්කු පිරන්දවන් යන්න අරුන්තතියර් දාලිත් උපකුලය හැඳින්වීමට වාර්ගික හින්දුවරුන් භාවිතා කරන අපහාසාත්මක යෙදුමක් වීම නිසායි. දෙමළ ප්‍රභේදයෙහි දෙබස් රචක මධන් කාර්කි විසින් දාලිත්වරුන්ගේ මනෝභාවය පිළිබඳ ඇතිවූ සිත් රිදවීමට සමාව අයැද සිටියේ ය.

දෙවන කොටස
මෙහි දෙවන කොටස වන බාහුබලි 2: ද කන්ක්ලූෂන් චිත්‍රපටය 2017 අප්‍රේල් 28 දින මුදාහැරිණි.

මේවාත් බලන්න
 වියදම් අධිකම ඉන්දියානු චිත්‍රපට ලැයිස්තුව
 ඉහළම ආදායම් ලබන ඉන්දියානු චිත්‍රපට ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2015 චිත්‍රපට
බාහුබලි
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
2010 දශ‍කයේ ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට
අධි ෆැන්ටසි චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට
ඉන්දියානු වීරකථා විත්‍රපට
ඉන්දියානු යුධ චිත්‍රපට
බහුභාෂා චිත්‍රපට
දෙමළ-භාෂා චිත්‍රපට
තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ඓතිහාසික චිත්‍රපට
ප්‍රබන්ධ-භාෂා චිත්‍රපට
2010 දශකය තුළ දෙමළ-භාෂා චිත්‍රපට
2010 දශකයේ තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
පුරාතන ඉන්දියාව පසුබිමෙහි රූගත වූ චිත්‍රපට
චාලකුඩියෙහි රූගත වූ චිත්‍රපට
එම්. එම්. කීරවානිගේ චිත්‍රපට ස්වර ලිපි නිර්මාණ
ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන (ඉන්දියාව) ජයග්‍රාහකයින්
එස්. එස්. රාජමෞලි අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
පරිගණක-ජනිත රූ භාවිතා වන චිත්‍රපට
හින්දියෙන් හඬකැවුණු තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
මලයාලම් බසින් හඬකැවුණු තෙලිඟු-භාෂා චිත්‍රපට
හොඳම වෘත්තාන්ත චිත්‍රපටය ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන ජයග්‍රාහකයින්

බාහුබලි: ද බිගිනිං