Der Bündner Heimatschutz ist eine kulturpolitische Vereinigung im Kanton Graubünden und eine Sektion des Schweizer Heimatschutzes.

Ziele und Geschichte
Der Bündner Heimatschutz engagiert sich für die Pflege des architektonischen Erbes, den Erhalt der Ortsbilder und den Landschaftsschutz. Er ist konfessionell und parteipolitisch neutral.

Das umfangreichste Projekt des seit 1905 aktiven Bündner Heimatschutzes war die Instandsetzung von ungefähr 30 Gebäuden im Unterengadiner Dorf Guarda in den Jahren 1939 bis 1945 durch Iachen Ulrich Könz. Sie erfolgte im Geist der Heimatschutzarchitektur.

Projekte
Derzeit (Stand: 2021) laufen Projekte (teilweise noch im Stadium von Machbarkeitsstudien) zum Hotel Löwen Post in Mulegns, zum öffentlichen Raum in Riom (Nova Fundazion Origen), zum «Haus des Gesangs» für Mathon, zur nachhaltigen Dorfentwicklung in Valendas, zum Hommage an Robert Obrist.

Folgende Projekte konnten abgeschlossen werden:
 2007–2011: Sanierung Splügenpassgalerie (Ingenieur: Conzett Bronzini Gartmann)
 2013: Neugestaltung des Plaz Cadruvi, Sumvitg (Architekt: Pablo Horváth)
 2013: Sanierung Valtschielbrücke, Donat (Ingenieur: Jürg Conzett)
 2014: Türalihus, Valendas mit Ferienwohnungen der Stiftung Ferien im Baudenkmal (Architekt: Capaul & Blumenthal)
 2014: Engiihuus der Stiftung «Valendas Impuls» wurde zum «Gasthaus am Brunnen» (Architekt: Gion A. Caminada)
 2015: Alter Torkel, Jenins (Architekt: Pablo Horváth)
 2016: Restaurierung ehemalige Schulhaus, Valendas (Architekt: Nickisch Walder)

Präsidenten

 seit 2016: Patrick Gartmann
 2011–2015 Inge Beckel
 1997–2010: Jürg Ragettli
 1992–1996: Fortunat Held
 19??–1995: Rita Cathomas-Bearth

Mitglieder

Die Mitgliederliste umfasst gegen 100 Personen. Mitglieder sind unter anderen Conradin Clavuot, Jürg Conzett, Leza Dosch, Robert Obrist, Ludmila Seifert-Uherkovich, Ramun Capaul, Gion A. Caminada, Köbi Gantenbein, Michael Hemmi, Rita Cathomas-Bearth, der Besitzer Burganlage Hohen Rätien Ruedi Jecklin sowie die Gemeinde Arosa.

Publikationen
 Das Bündner Monatsblatt wird seit 2003 gemeinsam mit dem Institut für Kulturforschung Graubünden (ikg) herausgegeben.
 Ludmila Seifert: Poschiavo Borgo. Architekturrundgänge in Graubünden. Chur 2003, ISBN 3-9522837-0-3.
 Ludmila Seifert: Bergell. Architekturrundgänge in Graubünden. Chur 2012, ISBN 978-3-85637-426-6.
 Lumila Seifert: Bregaglia. Architekturrundgänge in Graubünden. Chur 2012, ISBN 978-3-85637-427-3.
 Leza Dosch: Nachkriegsmoderne in Chur. Architekturrundgänge in Graubünden. Chur 2013, ISBN 978-3-85637-450-1.
 Ralph Feiner (Fotografien): Bauen in Graubünden. Architekturführer zu 100 zeitgenössischen Bauten. Herausgeber Bündner Heimatschutz und Hochparterre, Chur 2013, ISBN 978-3-909928-23-1.
 Ludmila Seifert: Valendas. Architekturrundgänge in Graubünden. Chur 2015, ISBN 978-3-85637-473-0.
 Leza Dosch, Bernhard Furrer, Ludmila Seifert: 52 beste Bauten – Baukultur Graubünden 1950–2000. Herausgeber Bündner Heimatschutz, Verlag Hochparterre AG, Chur 2020, ISBN 978-3-909928-61-3.

Literatur
 Simon Bundi: Graubünden und der Heimatschutz (= Quellen und Forschungen zur Bündner Geschichte. Band 25). Chur 2012.
 Ludmilla Seifert, Geschäftsleiterin des Bündner Heimatschutzes, ausgezeichnet. In: Hochparterre. 15. Juni 2018 (heimatschutz-gr.ch, PDF).

Weblinks
 Offizielle Website Bündner Heimatschutz
 52 beste Bauten – Übersicht

Einzelnachweise

Organisation (Kanton Graubünden)
Kultur (Kanton Graubünden)
Organisation (Denkmalpflege)
Kulturelle Organisation (Schweiz)
Gegründet 1905
Denkmalpflege (Schweiz)

Bündner Heimatschutz


Agustín Armario González (Puerto Cabello, Venezuela 1783 – Cumaná, Venezuela 13 de agosto de 1833) contralmirante de la Armada Bolivariana y prócer de la independencia suramericana.

Biografía
Agustín Armario nace en la ciudad costera venezolana de Puerto Cabello en el  en el año de 1783, fueron sus padres Agustín Armario y Agustina María González. Su esposa fue Josefa Manuela Cova y Alcalá de Armario. (Cumaná, Venezuela c. 1804 – Cumaná Venezuela 18??) Se unió al movimiento emancipador desde los primeros sucesos del 19 de abril de 1810 se une a la lucha emancipadora y realiza carrera militar en la Armada y el Ejército hasta alcanzar el grado de General de Brigada de la Armada Nacional de Venezuela

Su primera asignación en 1811 por orden del para entonces capitán de fragata Lino de Clemente fue el mando de la lancha Barinas, que junto a la Caracas, al mando de Felipe Estévez, debían patrullar el área comprendida desde Puerto Cabello hasta la punta de Tucacas. En dicha asignación se enfrentaron al corsario Juan Gabazo en Chichiriviche el primero en pro de nuestra gesta independendista. En el año de 1812 es desplazado a Cumaná, donde participara en las acciones de la provincia de Guayana hasta que ocurre la derrota en la Batalla Naval de Sorondo. En marzo de 1812 migra a Trinidad.

Regresa a Venezuela el año 1813 en la expedición de la goleta Carlota, donde toman la provincia de Cumaná y derrotan al general Domingo Monteverde. Desde ese momento participa en numerosos eventos de la justa emancipadora de Venezuela y asume varios cargos entre los que destacan: Gobernador de Maturín en 1814; comandante general de la provincia de Cumaná en 1820. Al ser ascendido a feneral de Brigada el libertador Simón Bolívar en 1823 lo comisiona como comandante del primer y segundo Departamento de Marina con sede en Puerto Cabello. En 1831 fue senador al Congreso de la República por su estado natal.

Agustín Armario Gonzáles muere en la ciudad de Cumaná, estado de Sucre, Venezuela, el día 13 de agosto de 1833 y sus restos mortales fueron enterrados en el cementerio parroquial de Cumaná el 14 de agosto de 1933

Honores a Agustín Armario
 Condecorado con la Estrella de los Libertadores
 Como homenaje póstumo se dio su nombre a la promoción de oficiales que egresaron de la Escuela Naval de Venezuela en 1955
 Por resolución N.º M-111 de fecha 22 de julio de 1963, se asigna el nombre de Contralmirante Agustín Armario a la base Naval N.º 1. (hoy Base Aeronaval)  ubicada en la ciudad de Puerto Cabello, estado Carabobo, Venezuela
 En la ciudad llanera venezolana de San Juan de los Morros, estado Guárico existe la "Unidad Educativa Militarizada Agustín Armario"
 En la ciudad mirandina de Guatire se halla la E.T.P. Agustín Armario

Véase también
 Anexo:Próceres navales de Venezuela
 Batalla de El Rodeo
 Parque Negra Hipólita
 Castillo San Felipe

Referencias

Enlaces externos
 Agustín Armario

Personas de Puerto Cabello
Marinos de Venezuela
Militares de Venezuela
Militares próceres de la guerra de la Independencia de Venezuela
Piratas y corsarios
Piratas y corsarios del siglo XIX
Comandantes generales de la Armada Bolivariana

Agustín Armario


Olaylar
 455 - Avitus, Batı Roma İmparatoru oldu.
 1816 - Arjantin, İspanya'dan bağımsızlığını kazandı.
 1850 - Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Zachary Taylor öldü, yerine Millard Fillmore 13. Başkan oldu.
 1918 - Nashville'de (Tennessee) iki tren çarpıştı: 101 kişi öldü, 171 kişi yaralandı.
 1919 - Mustafa Kemal Paşa'nın görevine son verildiği hakkında Harbiye Nezareti genelgesi yayınlandı.
 1922 - Johnny Weissmüller, 100 m serbest stil yüzmede dünya rekoru kırdı: 58.6 saniye.
 1943 - II. Dünya Savaşı: Müttefikler, Husky Harekâtı'nı başlatarak Sicilya'nın güneydoğu sahillerini işgal etti.
 1944 - II. Dünya Savaşı: Amerikalılar Japonya'ya ait Saipan adasını ele geçirdiler.
 1951 - Amerikalı dedektif romanları yazarı Dashiell Hammett, (Malta Şahini vb.), anti-komünist soruşturmalarda ifade vermeyi reddettiği için altı ay hapse mahkûm oldu.
 1952 - Türkiye'de ilk televizyon yayınları, İstanbul Teknik Üniversitesi tarafından gerçekleştirildi.
 1961 - 1961 Anayasası, halk oylaması sonucunda yüzde 61,5 "evet" oyuyla kabul edildi.
 1982 - Boeing 727 tipi bir yolcu uçağı, Louisiana eyaletindeki Kenner şehrine düştü: Uçaktaki 146 kişi ve yerdeki 8 kişi öldü.
 1991 - Güney Afrika, 30 yıl aradan sonra Olimpiyatlara tekrar kabul edildi.
 1993 - Şair ve ressam Metin Altıok, 2 Temmuz'daki Sivas Katliamı'ndan ağır yaralı olarak kurtuldu. Ancak komadan çıkamayarak Ankara'da tedavi gördüğü hastanede yaşamını yitirdi.
 1997 - Çankaya Üniversitesi kuruldu.
 1998 - İstanbul Mısır Çarşısı'nda meydana gelen patlamada; biri turist, 2'si çocuk, 7 kişi öldü. 7'si yabancı uyruklu 120 kişi de yaralandı.
 2002 - Afrika Birliği Örgütü dağıldı ve yeniden yapılanarak Afrika Birliği adını aldı.
 2002 - Hüsamettin Özkan'dan boşalan Devlet Bakanlığı ve Başbakan Yardımcılığı'na Devlet Bakanı Şükrü Sina Gürel atandı. Devlet Bakanlıklarına Tayfun İçli ve Zeki Sezer, Kültür Bakanlığı'na ise Suat Çağlayan atandı.
 2006 - FIFA Dünya Kupası'nı, Berlin'de Fransa'yı normal süresi 1-1 biten maçta, penaltılarla 5-4 mağlup eden İtalya kazandı.
 2006 - Airbus A310 tipi bir yolcu uçağı, 200 yolcusuyla İrkutsk (Sibirya) havaalanına inişte pistten çıktı: 122 kişi öldü.
 2008 - ABD İstanbul Başkonsolosluğu Saldırısı: ABD İstanbul Başkonsolosluğu'na yönelik saldırı gerçekleştirildi. Saldırıyı gerçekleştiren 3 kişi ile 3 polis öldü.
 2011 - Güney Sudan bağımsızlığını ilan etti.
 2013 - Diyanet Radyo yayın hayatına başladı.

Doğumlar
 1249 - Kameyama, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 90. imparatorudur (ö. 1305)
 1578 - II. Ferdinand, Kutsal Roma imparatoru (ö. 1637)
 1654 - Reigen, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 112. imparatorudur (ö. 1732)
 1689 - Alexis Piron, Fransız şair ve oyun yazarı (ö. 1773)
 1764 - Ann Radcliffe, İngiliz yazar (ö. 1823)
 1775 - Matthew Gregory Lewis, İngiliz romancı ve oyun yazarı (ö. 1818)
 1809 - Friedrich Gustav Jakob Henle, Alman anatomist ve doktor (ö. 1885)
 1819 - Elias Howe, Amerikalı bir mucittir (ö. 1864)
 1834 - Jan Neruda, Çek yazar (ö. 1891)
 1858 - Franz Boas, Alman kökenli Amerikan vatandaşı dilbilimci ve etnolog (ö. 1942)
 1879 - Ottorino Respighi, İtalyan besteci, müzikolog ve orkestra şefi (ö. 1936)
 1884 - Mihail Borodin, Sovyet siyaset adamı (ö. 1951)
 1894 - Percy Spencer, Amerikalı mühendis ve mikrodalga fırının mucidi (ö. 1970)
 1901 - Barbara Cartland, İngiliz romancı (ö. 2000)
 1907 - Eddie Dean, Amerikalı oyuncu, şarkıcı ve söz yazarı (ö. 1999)
 1911 - Mervyn Peake, İngiliz yazar, sanatçı, şair ve illüstratördür (ö. 1968)
 1911 - John Wheeler, Amerikalı bir teorik fizikçidir (ö. 2008)
 1916 - Edward Heath, İngiliz siyasetçi ve Başbakan (ö. 2005)
 1926 - Pedro Rodolfo Dellacha, Arjantinli eski millî futbolcu ve teknik direktördür (ö. 2010)
 1926 - Mathilde Krim, İtalyan-Amerikalı tıp araştırmacısı ve bilim insanıdır (ö. 2018)
 1926 - Ben R. Mottelson, ABD-Danimarkalı nükleer fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 2022)
 1927 - David Diop, Senegalli şair (ö. 1960)
 1929 - II. Hasan, Fas Kralı (ö. 1999)
 1929 - Lee Hazlewood, Amerikalı country şarkıcısı, söz yazarı ve yapımcı (ö. 2007)
 1930 - Kailasam Balachander, Hint sinema yönetmeni ve yazar (ö. 2014)
 1930 - Buddy Bregman, Amerikalı müzik yapımcısı, film yönetmeni, müzisyen ve besteci (ö. 2017)
 1933 - Oliver Sacks, İngiliz nörolog ve yazar (ö. 2015)
 1934 - Michael Graves, Amerikalı mimar (ö. 2015)
 1935 - Wim Duisenberg, Hollandalı ekonomist ve siyasetçi (ö. 2005)
 1935 - Mercedes Sosa, Arjantinli şarkıcı (ö. 2009)
 1937 - David Hockney, İngiliz ressamdır
 1938 - Brian Dennehy, Amerikalı oyuncu
 1942 - Richard Roundtree, Amerikalı oyuncu (ö. 2023)
 1945 - Dean R. Koontz, Amerikalı korku yazarı
 1946 - Ali Poyrazoğlu, Türk tiyatrocu
 1946 - Bon Scott, Avustralyalı müzisyen (AC/DC) (ö. 1980)
 1947 - Jim Marurai, Cook Adalı siyasetçi (ö. 2020)
 1947 - Mitch Mitchell, İngiliz davulcu (ö. 2008)
 1947 - Tuncay Özilhan, Türk iş insanı
 1950 - Viktor Yanukoviç, Ukraynalı siyasetçi
 1951 - Chris Cooper, Amerikalı oyuncu
 1954 - Théophile Abega, Kamerunlu eski millî futbolcu (ö. 2012)
 1955 - Lisa Banes, Amerikalı aktris (ö. 2021)
 1956 - Tom Hanks, Amerikalı oyuncu
 1957 - Marc Almond, İngiliz şarkıcı ve şarkı sözü yazarı
 1957 - Kelly McGillis, Amerikalı oyuncu
 1961 - Raymond Cruz, Amerikalı dizi ve film oyuncusu
 1963 - Zeynep Eronat, Türk oyuncu
 1964 - Courtney Love, Amerikalı müzisyen ve oyuncu
 1964 - Gianluca Vialli, İtalyan eski futbolcu ve teknik direktör (ö. 2023)
 1966 - Pamela Adlon, Amerikalı oyuncu, senarist, yapımcı, yönetmen ve seslendirme sanatçısı
 1966 - Amélie Nothomb, Belçikalı yazar
 1967 - Yordan Letchkov, Bulgar futbolcu
 1968 - Álex Aguinaga, Ekvadorlu millî futbolcu ve teknik direktör
 1968 - Paolo Di Canio, İtalyan teknik direktör ve eski futbolcu
 1975 - Shelton Benjamin, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1975 - Jack White, Grammy Ödülü kazanmış Amerikalı yapımcı, aktör, multi-enstrümantalist rock müzisyeni ve besteci
 1976 - Emel Çölgeçen, Türk oyuncu
 1976 - Aziza Brahim, Batı Sahralı şarkıcı
 1976 - Jo Kanazawa, Japon eski futbolcu
 1976 - Jochem Uytdehaage, Hollandalı eski uzun kulvar sürat patencisi
 1976 - Fred Savage, Amerikalı aktör ve televizyon yönetmeni
 1978 - Gulnara Samitova-Galkina, Rus orta mesafe koşucusu
 1978 - Jaka Lakovič, Sloven eski profesyonel basketbolcu
 1981 - Lee Chun-Soo, Güney Koreli millî futbolcu
 1982 - Toby Kebbell, İngiliz oyuncu
 1983 - Ahmet Rıfat Şungar, Türk sinema ve dizi oyuncusu
 1983 - Deniz Çetin, Türk müzisyen
 1983 - Sefa Tantoğlu, Türk oyuncu
 1984 - Hasan Kalender, Türk yönetmen
 1987 - Élodie Fontan, Fransız oyuncu
 1987 - Bratislav Punoševac, Sırp futbolcu
 1987 - Rebecca Sugar, Amerikalı animatör, senarist, yapımcı ve şarkıcı/söz yazarı
 1988 - Raul Rusescu, Rumen futbolcu
 1989 - Ronaldo Alves, Brezilyalı futbolcu
 1989 - Deniz Naki, Kürt asıllı Alman futbolcu
 1989 - Zeynep Sever, 2009 Miss Belçika güzeli
 1990 - Joe Corona, Amerikalı futbolcu
 1990 - André Sousa, Portekizli futbolcu
 1991 - Mitchel Musso, Amerikalı oyuncu
 1991 - Riley Reid, Amerikalı pornografik film oyuncusu
 1992 - Douglas Booth, İngiliz oyuncu ve manken
 1993 - DeAndre Yedlin, Amerikalı futbolcu
 1994 - Luka Đorđević, Karadağlı millî futbolcu
 1994 - Jordan Mickey, Amerikalı profesyonel basketbolcu
 1995 - Georgie Henley, İngiliz oyuncu
 1995 - Sandro Ramírez, İspanyol futbolcu
 1998 - Robert Capron, Amerikalı sinema oyuncusu
 1999 - Claire Corlett, Kanadalı oyuncu, şarkıcı ve seslendirmen

Ölümler
 518 - I. Anastasius, Bizans İmparatoru (d. 430)
 981 - Ramiro Garcés, Pamplona prensi ile ilk Viguera kralı (d. 945)
 1386 - III. Leopold, Avusturya Dükü (d. 1351)
 1441 - Jan van Eyck, Flaman ressam (d. 1395)
 1654 - IV. Ferdinand, Kutsal Roma İmparatoru (d. 1633)
 1706 - Pierre Le Moyne d'Iberville Fransız-Kanadalı denizci ve kâşif (d. 1661)
 1742 - John Oldmixon, İngiliz tarihçi (d. 1673)
 1746 - V. Felipe, İspanya Kralı (d. 1683)
 1747 - Giovanni Battista Bononcini, İtalyan barok bestecisi ve çellist (d. 1670)
 1756 - Pieter Langendijk, Hollandalı oyun yazarı ve şair (d. 1683)
 1766 - Jonathan Mayhew, Amerikalı Hristiyan din adamı (d. 1720)
 1795 - Henry Seymour Conway, İngiliz general ve devlet adamı (d. 1721)
 1797 - Edmund Burke, İngiliz filozof ve devlet adamı (d. 1729)
 1828 - Gilbert Stuart, Amerikalı ressam (d. 1755)
 1850 - Seyyid Ali Muhammed (Bab), İranlı din adamı ve Babilik inancının kurucusu (d. 1819)
 1850 - Zachary Taylor, ABD'nin 12. Başkanı (d. 1784)
 1856 - Amedeo Avogadro, İtalyan kimyager (d. 1776)
 1871 - Alexander Keith Johnston, İskoç coğrafyacı (d. 1804)
 1880 - Paul Broca, Fransız hekim, anatomist ve antropolog (d. 1824)
 1882 - Ignacio Carrera Pinto, Şilili subay (d. 1848)
 1912 - Ion Luca Caragiale, Alman senaryo, kısa öykü, şiir yazarı, tiyatro yöneticisi, siyaset yorumcusu ve gazeteci (d. 1852)
 1932 - King Camp Gillette, Amerikalı mucit (tıraş bıçağını bulan) (d. 1855)
 1938 - Benjamin N. Cardozo, Amerikalı hukukçu ve yargıç (d. 1870)
 1946 - Nevzat Tandoğan, Türk bürokrat (intihar) (d. 1894)
 1961 - Whittaker Chambers, Amerikalı yazar ve editör (d. 1901)
 1962 - Georges Bataille, Fransız yazar, sosyolog, antropolog ve filozof (d. 1897)
 1967 - Eugen Fischer, Alman tıp, antropoloji ve öjenik profesörü (d. 1874)
 1971 - Karl Ast, Estonyalı bir yazar ve politikacıydı (d. 1886)
 1974 - Hilmi Soykut, Türk şair (d. 1906)
 1974 - Earl Warren, Amerikalı bir politikacı ve hukukçuydu (d. 1891)
 1980 - Vinícius de Moraes, Brezilyalı şair, söz yazarı, deneme yazarı ve oyun yazarı (d. 1913)
 1985 - Charlotte, Lüksemburg Büyük Dükü IV. Willem ile Portekizli İnfanta Marie Anne'in kızıdır (d. 1896)
 1990 - Reşit Gürzap, Türk oyuncu ve yönetmen (d. 1912)
 1991 - Orhan Hançerlioğlu, Türk felsefeci ve yazar (d. 1916)
 1993 - Metin Altıok, Türk şair ve ressam (d. 1940)
 2002 - Gerald Campion, İngiliz oyuncu (d. 1921)
 2002 - Rod Steiger, Amerikalı oyuncu (d. 1925)
 2004 - Isabel Sanford, Amerikalı bir sahne, sinema ve televizyon oyuncusu ve komedyen (d. 1917)
 2006 - Mehmet Akan, Türk oyuncu, yönetmen, koreograf, folklorcu ve yazar (d. 1939)
 2011 - Arvo Salo, Fin yazar, gazeteci ve politikacı (d. 1932)
 2015 - Christian Audigier, Fransız moda tasarımcısı ve girişimci (d. 1958)
 2015 - Suud el-Faysal, Suudi siyasetçi ve prens (d. 1940)
 2015 - Tahsin Şahinkaya, Türk asker (d. 1925)
 2016 - Norman Abbott, Amerikalı televizyon ve film yönetmeni (d. 1922)
 2017 - Ilya Glazunov, Rus ressam (d. 1930)
 2017 - Paquita Rico, İspanyol kadın şarkıcı ve oyuncu (d. 1929)
 2018 - Peter Carington, Britanyalı siyasetçi (d. 1919)
 2018 - Michel Tromont, Belçikalı siyasetçi (d. 1937)
 2018 - Hans Günter Winkler, Alman at binicisi (d. 1926)
 2019 - Hussaini Abdullahi, Nijeryalı üst düzey rütbeli eski asker ve siyasetçi (d. 1939)
 2019 - Freddie Jones, İngiliz oyuncu (d. 1927)
 2019 - Ross Perot, Amerikalı iş insanı (d. 1930)
 2019 - Fernando de la Rúa, Arjantinli siyasetçi (d. 1937)
 2019 - Rip Torn, Amerikalı oyuncu, seslendirme sanatçısı ve tiyatro yönetmen (d. 1931)
 2020 - Agustín Alezzo, Arjantinli tiyatro yönetmeni ve oyunculuk eğitmeni (d. 1935)
 2020 - John Gerard Beattie, İskoç aktör ve komedyen (d. 1926)
 2020 - Marlene Catzín Cih, Meksikalı siyasetçi (d. 1954)
 2020 - Sahara Khatun, Bangladeşli kadın siyasetçi ve bakan (d. 1943)
 2020 - Mohamed Kouradji, Cezayirli futbol hakemi (d. 1952)
 2020 - Park Won-Soon, Güney Koreli siyasetçi, hukukçu ve aktivist (d. 1956)
 2020 - Hafız Rahim, Singapurlu futbolcu (d. 1983)
 2020 - Vladimir Maksimoviç Salkov, Rus-Ukraynalı profesyonel futbolcu ve teknik direktör (d. 1937)
 2021 - Boris Andreyev, Eski bir Rus kozmonottur (d. 1940)
 2021 - Þórunn Egilsdóttir, İzlandalı bir politikacıdır (d. 1964)
 2021 - Geoff Makhubo, Güney Afrikalı siyasetçi (d. 1968)
 2021 - Cihan Sedat, Mısırlı bir yazar, akademisyen, edebiyat eleştirmeni (d. 1933)
 2022 - Tommy Jacobs, Amerikalı golfçü (d. 1935)
 2022 - András Törőcsik, Macar eski futbolcudur (d. 1955)
 2023 - Luis Suárez, İspanyol futbolcu ve teknik direktör (d. 1935)

Tatiller ve özel günler
 Fırtına: Çarkdönümü Fırtınası (3 Gün)

0709
09

9 Temmuz


الشيخ جابر العبد الله الجابر الصباح (11 يوليو 1930  -)، محافظ محافظة الأحمدي ومحافظ محافظة العاصمة ووزير الشؤون الاجتماعية والعمل الأسبق في الكويت. وهو ابن الشيخ عبد الله الجابر الصباح من زوجته الشيخة منيرة الأحمد الجابر الصباح.

حياته العلمية والعملية
 بدأ تعليمه في المدرسة المباركية والمدرسة الأحمدية والمدرسة الشرقية، واستكمل تعليمه في القاهرة في عام 1944، وألتحق بكلية سان كريستوفر في لندن لدراسة الحقوق وأنهى تعليمه فيها في عام 1953.
 في عام 1949 عمل نائبًا لرئيس المحاكم بدائرة العدل، ونائبًا لرئيس المعارف، ونائبًا لرئيس الأوقاف والأيتام وذلك حتى عام 1961. وفي 21 فبراير 1961 عينه الشيخ عبد الله السالم الصباح محافظًا لمحافظة الأحمدي ليكون أول محافظ لها، وقد ظل محافظًا عليها حتى عام 1985 حين عين محافظًا لمحافظة العاصمة، وقد ظل بهذا المنصب حتى 20 يونيو 1990  عندما عين وزيرًا للشؤون الاجتماعية والعمل، والذي تولى مسئوليتها حتى 20 أبريل 1991.
 في عام 1954 أسس أول حديقة للحيوان في الكويت والخليج العربي وهي «حديقة سلوى»، وهي الثانية في الشرق الأوسط، وكانت الحديقة تقع في منطقة سلوى، وقد سميت المنطقة بسلوى نسبة إلى الحديقة.

حياته الأسرية

المراجع

آل صباح
أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الوزراء الكويتي 1990
خريجو المدرسة المباركية
مواليد 1349 هـ
مواليد 1930
وزراء شؤون اجتماعية كويتيون

جابر العبد الله الجابر الصباح


Kontrolni zbroj, niz slovnobrojčanih znakova čija je namjerna provjera jesu li podatci ili datoteka promijenjeni tijekom pohrane ili prijenosa. Obično izgleda kao dugačak je niz naizgled nasumičnih brojeva i slova.

Imaju ulogu pri računalnoj sigurnosti i cjelovitosti podataka. Kod preuzimanja s interneta, primjenjuje se kontrolne zbrojeve da bi korisnici mogli osigurati da datoteka ili datoteke nisu modificirane pri tranzitu. Zato su sastavni dio IP protokola, temeljne tehnologije koja omogućuje internet. Podatci se putem Interneta u IP paketima i tad se rabe kontrolni zbrojevi koji osiguravaju da ti paketi nisu izmijenjeni. Protokoli automatiziraju postupak provjere valjanosti bez potrebe za unosom korisnika, po čemu se razlikuju od preuzimanja softvera. Provjerava valjanosti kontrolnog zbroja je je provjera valjanost i dolaznih / odlaznih TCP i UDP paketa.

Podudara li se se kontrolni zbroj dobavljača softvera sa zbrojem preuzetih instalacijskih datoteka, tada nisu učinjene nikakve pogreške ili modifikacije. Ako se kontrolni zbrojevi ne podudaraju, tada se može sumnjati da je treća strana neovlašteno izmijenila podatke, ili je došlo do oštećenja ili gubitka dijela podataka pri prijenosu. Zlonamjerni presretač prisvaja internetsku vezu da bi izmijenio datoteku. Izmijenjena inačica može sadržavati zlonamjerni softver ili druge nedostatke, te antivirusni programi se služe i kontrolnim zbrojem radi provjere. Vatrozidi u nazivima događaja sadrže opise poput "netočan kontrolni zbroj" IP, TCP ili UDP paketa.

U Windowsima postoji naredba certutil koja rabi nekoliko algoritama hasha za generiranje kontrolnog zbroja. Na Macu kontrolni zbroj se provjerava pomoću ugrađenih funkcija u Terminalu. U oba operacijska sustava kontrolni zbroj može se vidjeti izravno na stranici za preuzimanje, ali neki će softver možda zahtijevati preuzimanje kontrolnog zbroja u zasebnoj tekstualnoj datoteci i tada ga se može otvoriti uređivačem teksta. Kod preuzimanja softvera vrijednost hasha se koristi kao kontrolni zbroj.

Vidi
 softverska entropija
 softverska krtost
 softversko trunjenje
 trunjenje poveznica
 trunjenje diska
 cjelovitost podatkovne baze, integritet podatkovne baze
 kodni smrad
 bug (softver)
 špageti kod
 trunjenje bitova
 gubitak podataka
 podatkovni integritet
 Reed-Solomonovo ispravljanje grješaka
 pravo ispravljanje grješaka
 RAID
 radijacijsko stvrđivanje
 nedostupni uređaj za pokretanje sustava
 plavi ekran smrti
 struganje podataka
 čišćenje podataka
 struganje memorije
 nečisti podatak
 nečista priručna memorija
 zacrnjivanje

Izvori

Računarstvo

Kontrolni zbroj


O Gogó da Ema foi uma árvore da espécie coqueiro localizada próxima ao farol da praia de Ponta Verde, no município de Maceió, capital do estado brasileiro de Alagoas. Famosa pelo formato peculiar de seu tronco, tornou-se marco turístico e símbolo da cidade.

História
O Gogó da Ema foi plantado entre o fim do século XIX  e o ano de 1910  no sítio Ponta Verde, propriedade de Dona Constância Araújo, que futuramente daria origem ao bairro de mesmo nome. Aos poucos ele se tornou alvo da atenção de famílias, casais de namorados e, mais tarde, dos turistas.

Com o aumento da busca por petróleo no Brasil nos anos 1930, diversas perfurações foram realizadas em Alagoas entre 1939 e 1942, sendo duas delas instaladas na área ao redor do coqueiro, uma em terra firme e a outra nos arrecifes próximos (esta, inclusive, posteriormente foi aproveitada para a construção do citado farol da Ponta Verde).

Na segunda metade dos anos 1940 o poder municipal local começou a dar alguma atenção ao seu ilustre morador. Em 1946 a prefeitura de Reinaldo Carlos de Carvalho Gama cercou o coqueiro com algumas estacas para protegê-lo, e em 1948 a gestão do prefeito João Teixeira de Vasconcelos construiu no entorno uma praça com banquinhos.

Queda

No dia 28 de julho de 1955 Maceió acordou com a notícia do tombamento do Gogó da Ema, ocorrido na tarde do dia anterior, 27 de julho. Segundo a obra Maceió de Outrora, de Félix Lima Júnior, o coqueiro, que teve seu tronco deformado devido a um ataque de pragas sofrido nos primeiros anos, "caiu aos poucos, devagarzinho", e populares das redondezas, "imediatamente", "cortavam as palhas e colheram os frutos".

No dia seguinte foi iniciada uma operação para reerguê-lo. Sob a orientação de especialistas o Gogó da Ema foi recolocado em pé após 2 dias. Resistiu durante todo o segundo semestre, sendo declarado morto em dezembro de 1955, ainda de pé, desabando em definitivo no dia 22 de janeiro de 1956.

A morte do coqueiro, segundo os relatos, tem várias causas. Em Maceió de Outrora o autor Lima Júnior atribui o início do fim à busca por petróleo na região, principalmente às obras realizadas nos arrecifes próximos, que estimularam o avanço do mar sobre a base do coqueiral.

Já o historiador Luís Veras Filho, em texto publicado na série Maceió História - Costumes, aponta para a construção do Porto de Jaraguá, inaugurado em 1940, "que ocasionou mais acentuadamente a invasão marítima" (alterando a dinâmica das correntes oceânicas) "quando a Prefeitura construiu o bisonho cais-de-proteção, que não resistiu à fúria do mar".

Impacto cultural
O Gogó da Ema marcou e ainda marca o imaginário da cidade de Maceió. Diversas manifestações socioeconômicas (produtos, eventos, empreendimentos, expressões artísticas, entre outros) têm clara inspiração no famoso coqueiro.

Foi personagem de obras como a música Coco do Gogó da Ema (1961), de Luíz Wanderley e Miguel Lima, e o documentário O Gigante (1968), dirigido por Mário Civelli. Na região em que floresceu foi construída a praça Gogó da Ema, que continua sendo local de atividades da população.

Poesia

Meu lindo Gogó da Ema

Encerras um lindo poema

Que a natureza escreveu.

Tu namoras estas praias

Vestidas com as brancas saias

Que a Ponta Verde coseu.

Alguém te chama "aleijão"

Só por não ter perfeição

A tua espinha dorsal;

Mas se tu fosses perfeito

Não terias tal conceito

No conceito universal.

* Autor: Eugênio Calheiros

A lenda do Gogó da Ema (folclore)

Era uma vez uma índia morena, virgem de corpo e de coração. Habitava a taba dos guerreiros caetés, tecia redes e se enfeitava de penas. Mirava o rosto nas águas claras da lagoa e corria pela mata, ouvindo o grito da araponga e respondendo ao canto da cauã.

Um dia, ouviu-se um brado de guerra e os guerreiros partiram manejando os tacapes. Os arcos retesados expediam flechas, e eram tantas que se confundiam no ar. Três sóis lutaram sem descanso e sem cansaço. Ao alvorecer do quarto dia, voltaram triunfantes.

Entre os troféus, traziam preso um inimigo. Começaram os festejos. O índio era forte e belo. Não queria ser sacrificado. Pediu para lutar e venceu três embates. Não se mata um herói entre os índios. Só os civilizados têm medo da coragem e do heroísmo dos outros.

A virgem caeté apaixonou-se pelo índio prisioneiro e fugiram na calada da noite. Andavam sol a sol. À noite, deitavam-se na terra e suas bocas sedentas de água e de amor se encontravam na escuridão. Recomeçavam a caminhada com a aurora.

A índia delirava. Seus passos já não eram ágeis, seus membros pesavam, seus olhos ofuscados pela claridade dos dias de sol procuravam a terra e a cabeça pendia-lhe no peito. A marcha prosseguia em busca de outras terras.

Um dia viram água, muita água. Era a imensidão do mar. Exausta, ela se deitou na beira da praia deserta. Suas forças chegavam ao fim. Desesperado, ele pediu a Tupã que o transformasse em uma árvore cujo fruto tivesse água doce para matar a sede à sua amada, polpa para mitigar-lhe a fome, óleo para untar seus pés cansados e palmas longas para abrigar na sombra seu corpo franzino.

Tupã atendeu. Transformou-o em coqueiro, o primeiro coqueiro que houve sobre a terra. Na ânsia de crescer, ele elevou o tronco muito acima das areias brancas, e ela não alcançou seus frutos pendentes. Então, num esforço gigantesco, ele se curvou para a praia, abaixando o tronco poderoso.

A índia já não resistia. Com as mãos estendidas para colher os frutos de água doce e polpa macia, sua alma voara em direção às nuvens. Novamente, num esforço supremo, ele movimentou o tronco para o alto e ergueu a copa verde carregada de frutos para o céu.

Até morrer ele ficou ali numa praia de Alagoas, embalando nas palmas adejantes a alma fugitiva de sua amada.

* Narrada por Maria Aída Wucherer Braga no Boletim Alagoano de Folclore, Nº 11, de 1987.

Linha do Tempo
Séc. XIX … 1910 – O Gogó da Ema é plantado no sítio Ponta Verde.

1939 – Início da procura por petróleo nas cercanias do coqueiro.

1940 – Inauguração do Porto de Jaraguá.

1955, 27 de julho – Primeira queda.

1955, 29 de julho – Operação conduzida por especialistas recoloca o Gogó da Ema em pé.

1955, dezembro – a árvore, ainda de pé, é declarada oficialmente morta.

1956, 22 de janeiro – O Gogó da Ema tomba pela última vez.

Referências

Bibliografia

 Braga, Maria Aída Wucherer (1987). A lenda do Gogó da Ema. In Boletim Alagoano de Folclore. Comissão Alagoana de Folclore. Ano XXX-XXXVIII, n. 11, 1987.
 Braga, Oswaldo; Cabral, Virgílio (1955). De pé o Gogó da Ema. In O Cruzeiro, ed. 52, 8 out. 1955, p. 64.
 Lima Júnior, Félix (1976). Maceió de Outrora (Coleção Pensar Alagoas). Imprensa Oficial Graciliano Ramos. v. 1, 2014, 279 páginas. ISBN 9788594650146.
 Veras Filho, Luís (1992). Gogó da Ema. In Maceió História – Costumes. FUNTED.

Ligações externas

 Gogó da Ema no Acervo Misa

Atrações turísticas de Alagoas
Maceió
Árvores notórias no Brasil

Gogó da Ema (árvore)


An Rhynchospora rubra in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni João de Loureiro, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tomitaro Makino. An Rhynchospora rubra in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 R. r. africana
 R. r. rubra
 R. r. senegalensis

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora rubra


Naar Hjertet staar i Brand er en stumfilm fra 1912 instrueret af Eduard Schnedler-Sørensen efter manuskript af Nicolai Brechling.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1912

Naar Hjertet staar i Brand


An Robiquetia longipedunculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Robiquetia longipedunculata in nahilalakip ha genus nga Robiquetia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Robiquetia

Robiquetia longipedunculata


Slovo yogh (ȝogh) (Ȝ ȝ  ; škotski: yoch, srednjoengleski: ȝogh) bilo je u uporabi u srednjoengleskom i starijem škotskom i predstavljalo je y (/j/) i različite stražnjonepčane foneme. Izveden je iz insularnog oblika slova g.

U srednjoengleskom pisanju, došlo je do neraspoznatljive razlike repatog z i yogha.

U srednjem škotskom, slovo yogh često se brkalo s kurzivnim z i ranoškotski tiskari često su se služili z-om kad im yogh nije bio dostupan u fontovima. Za posljedicu neke riječi lallanskoga škotskog imaju z na mjestu yogha.

Yogh je oblika slično arapskog broja tri (3), koji je ponekad supstituiran za slovo u mrežnim referentnim radovima. Postoji konfuzija o slovu u literaturi, jer u to je vrijeme engleski jezik daleko bio od standardizacije. Velika i mala slova (Ȝ, ȝ) predstavljeni su u Unicodeu kodnim točkama U+021C Ȝ LATIN CAPITAL LETTER YOGH (HTML &# 540;) i U+021D ȝ LATIN SMALL LETTER YOGH (HTML &# 541;)  respektivno.

Anglo-saska runa gyfu ( ᚷ ) transliterirana je znakom ȝ.

Primjeri srednjoengleskih riječi s yoghom
Primjeri srednjoengleskih riječi s yoghom.

 niȝt ("night")
 yȝe ("eye")
 ȝha ("yea")
 yhalȝed ("hallowed")
 ȝhat ("gate")
 ȝhe(i)d(e) (past tense od "go", koji je u srednjoeng. često "yede")
 yȝ(e/i)ld(e), yȝened (past participle od "yield" i "yean")
 yherber(e)ȝed ("harboured")
 ȝhere ("ear")

 yhyȝed ("hied, hastened")
 ȝiefte ("gift")
 ȝif ("if")
 ȝise ("yes")
 ȝista(i/y) ("yesterday")
 ȝister- ("yester-")
 ȝit(e) ("yet")
 ȝive ("give" ili "if")
 wrouȝte ("wrought")

Izvori

Vanjske poveznice

 .

Abeceda

Yogh


Le nom de caserne des Récollets correspond à des édifices religieux liés aux frères Récollets et reconvertis en casernes à la suite de la Révolution française de 1789 :

France
 Caserne des Récollets, à Versailles.
 Couvent des Récollets, à Ciboure.
 Couvent des Récollets, à Privas.
 Caserne des Récollets, à Saverne.

Canada
 Église des Récollets de Montréal, au Québec.

Caserne des Récollets


Marina Abramović (serbnesk kýrillíska: Марина Абрамовић, IPA: ; fædd 30. nóvember, 1946) er serbneskur konseptlistamaður, gjörningalistamaður, rithöfundur og kvikmyndagerðarkona. Hún fæst við líkamslist, þollist og feminíska list sem fjalla um tengsl flytjanda og áhorfenda, mörk líkamans og möguleika hugans. Abramović hefur talað um sjálfa sig sem "ömmu gjörningalistarinnar" eftir yfir fjögurra áratuga feril. Hún var frumkvöðull í að gera áhorfendur að þátttakendum í verkum sínum, með áherslu á sársauka, blóð og mörk líkamans. Árið 2007 stofnaði hún gjörningalistastofnunina Marina Abramović Institute.

Meðal þekktustu verka hennar eru Rhythm 0 frá 1974 þar sem hún stóð hreyfingarlaus og áhorfendur máttu gera hvað sem þeir vildu við hana með 72 hlutum sem raðað var á borð og vísuðu ýmist í ánægju eða sársauka, Cleaning the Mirror frá 1995 þar sem hún sat og þreif blóðug bein (sem var vísun í borgarastyrjöldina í Júgóslavíu), og The Artist is Present frá 2010 þar sem hún sat hreyfingarlaus við borð og áhorfendum var boðið að skiptast á að setjast gegnt henni. Frá 1976 til 1988 átti hún í nánu sambandi og samstarfi við þýska listamanninn Uwe Laysiepen (Ulay) þar sem verk þeirra snerust oft um mörk sjálfsins og líkamans. Síðasta verk þeirra saman var þolverk þar sem þau gengu eftir Kínamúrnum frá sitt hvorum enda, mættust í miðjunni og sögðu "bless". Þá var sambandi þeirra í raun lokið nokkru fyrr.

Tilvísanir

Serbneskir myndlistarmenn
Gjörningalistamenn

Marina Abramović


Cidade Ademar est un district situé à la zone sud de la ville de São Paulo. Il porte le nom d'Adhemar de Barros (dont le gendre possédait des terres dans la région), qui l'a nommé district en 1946.

La région est à l'origine un lieu de dortoir, avec une croissance démographique résultant de l'explosion industrielle des années 1960. Les agriculteurs qui possédaient les terres de la région ont été contraints de se débarrasser de leurs terres et des lotissements ont émergé, vendus à des travailleurs qui ont émigré de différentes régions du Brésil vers São Paulo. Dans les années 1970, le processus d'exode rural a contribué à l'augmentation de la population de la région, les nouveaux résidents étant attirés par la division des lots et la possibilité de posséder leur propre terre.

Jusqu'en 1996, Cidade Ademar appartenait à la région administrative de Santo Amaro, qui était une région périphérique à son centre urbain.

Aujourd'hui, dans le quartier, il y a une unité Poupatempo et un grand couloir de bus interurbain, qui relie la région de la Marginal Pinheiros à l'ABC Paulista.

Quartiers

Americanópolis
Cidade Ademar
Cidade Júlia
Cupecê
Jardim Cidália
Jardim Cupecê
Jardim Harmonia
Jardim Los Angeles
Jardim Luso
Jardim Maria Luiza
Jardim Martini
Jardim Melo
Jardim Miriam
Jardim Niteroi
Jardim Nosso Lar
Jardim Orly
Jardim Prudência
Jardim Santo Antoninho
Jardim São Carlos
Jardim São Jorge
Jardim Sônia
Jardim Uberaba
Jardim Vilas Boas
Jardim Zaira
Vila Capela
Vila Castelo
Vila Clara
Vila Erna
Vila Império
Vila Inglesa
Vila Joaniza
Vila Marari
Vila Nova Caledônia
Vila Patrimonial
Vila Rica
Vila São Paulo

Districts et municipalités limitrophes
 Liste des districts de São Paulo
 Jabaquara (Nord)
 Santo Amaro (Nord-ouest)
 Campo Grande (Ouest)
 Pedreira (Sud)
 Diadema (Est)

Voir aussi
 Diocèse de Santo Amaro
 Sous-préfecture de Cidade Ademar
 Population des districts de São Paulo (recensement de 2010)
 Zone territoriale des districts de São Paulo (IBGE)
 Télécommunications à São Paulo

Notes et références

Liens externes
 Page officielle de la sous-préfecture de Cidade Ademar
 Diocèse de Santo Amaro

District à São Paulo

Cidade Ademar


Dagfinn Skre (født i 1954 i Bergen) er en norsk arkæolog, siden 1974 bosat i Oslo. Siden 1992 har Skre været ansat ved Universitetet i Oslo, fra 2001 som professor. Ved UiO arbejdede han først ved Institutt for arkeologi, konservering og historie, fra 2010 ved Kulturhistorisk museum som samlingsansvarlig for jernalder og vikingetid. Tidligere var Skre ansat ved en række udgravningsprojekter (1975–1990), fortrinsvis hos Riksantikvaren. Derefter fylkesarkæolog i Akershus fylkeskommune (1990–1991), og sagsbehandler hos Riksantikvaren (1991–1992).

Opvækst og uddannelse

Skre er søn af cand. phil. Ivar Skre (født 1923) og mag.art. Brita Skre (født Gjerdåker 1923). Familien var bosat i Fana, Voss, Stord, Gausdal, og fra 1970 Elverum, hvor Skre aflagde eksamen realartium på Elverum kommunale højere almenskole i 1973. Han gik på Nansenskolens vinterkursus 1973–1974, og studerede fra 1974 arkeæologi, etnologi og socialantropologi ved Universitetet i Oslo frem til magistergraden i Nordisk arkæologi i 1984. I 1997 disputerede han for graden dr.phil. samme sted.

Karriere

Mest kendt er Skre for sin ledelse af Kaupang-undersøgelsen, et projekt han i 1997 overtog fra førstekonservator Charlotte Blindheim ved Universitetets Oldsaksamling. Efter to års forberedelser startede udgravningerne på Kaupang i Tjølling i Vestfold, den såkaldte Skiringsal-kaupang. Udgravningerne 2000–2003 påviste en helårsbosætning i huse, som lå på parceller på ca. 6 m × 8–12 m, og adskilte af gader, grænsegærder og grøfter. Det blev påvist, at Kaupang ikke var en af Skandinaviens mange sæsonvise handelspladser fra vikingetiden men en af dens byer. De øvrige er Birka (ca. 770–970), Hedeby (ca. 808–1070), og Ribe (ca. 710–850, fast bosat fra ca. 790). Skre har fremsat den tolkning, at Kaupang blev grundlagt af den danske konge som den nordligste af tre byer i hans rige, som da også omfattede Viken. Kaupangs faste bosætning kunne tidfæstes til ca. 800–930, derefter med sporadisk virksomhed frem til ca. 960–980.

Under udgravningerne løftede Skre Kaupang frem i offentligheden gennem en lang række indslag i TV, radio og aviser. Siden 2004 har han samlet kræfterne om at publicere det store videnskabelige materiale. Publiceringsprojektet har engageret 30 forskere fra hele Nordeuropa og har foreløbig resulteret i to bøger og en række artikler. Den tredje og sidste bog fra projektet var ventet i 2010. En populærvidenskabelig bog blev udgivet i forbindelse med Kaupang-udstillingen på Kulturhistorisk museum, Universitetet i Oslo i 2004.

Skre har arbejdet med udgravninger på Avaldsnes på Karmøy i Rogaland. Avaldsnes-området opviser meget rige arkæologiske fund, blandt andet med Skandinaviens rigeste mandsgrav fra romertid i Flaghaug (ca. 200 e.Kr.) og de to skibsgrave fra 700-tallet i Storhaug og Grønhaug. Arkæologen F.-A. Stylegar påviste i 2009, at Osebergskibet er bygget i Avaldsnes-området. Ifølge Snorre var Avaldsnes Harald Hårfagres kongsgård, og ca. 1250 byggede Håkon Håkonsson et af sine 14 kongelige kapeller på gården. Avaldsnes ligger ved en indsnævring af sejlforbindelsen langs den norske vestkyst, den såkaldte Norðrvegr, som har givet navnet til Norge, og denne beliggenhed er med til at forklare gårdens historiske betydning. I oktober 2010 gav Riksantikvaren tilladelse til at gennemføre udgravningerne, og Skre gennemførte så et stort forskningsprojekt med udgangspunkt i udgravningen af bopladsen på Avaldsnes. Udgravningen blev gennemført i 2011-12.

Skre har arbejdet med en række temaer indenfor nordisk jernalder og middelalderarkæologi, som bydannelse, bosætningshistorie, kristning, kirkeorganisation. Hans forskning kendetegnes ved stor bredde indenfor væsentlig historiske og kulturhistoriske temaer, samt ved en konsekvent tværfaglighed med inddragelse af kildemateriale og forskningsresultater fra samfundsvidenskabelige (socialantropologi, socialøkonomi) og humanistiske fag (historie, onomastik, nordisk filologi).

Hverv og udmærkelser

Skre har haft en række faglige hverv, blandt andet medlem af Det Norske Videnskaps-Akademi siden 2014, Det Kongelige Norske Videnskabers Selskab siden 2013, Kungliga Gustav Adolfs Akademien (Uppsala, siden 2012), medlem af Det Kongelige Danske Videnskabernes Selskab (siden 2011), redaktør i tidsskriftet Collegium Medievale (1997–2000), leder af Norske institutt i Athens fond (2006–2008), medlem og næstformand for styret for Det norske institutt i Athen (2001–2008), medlem af Norges museumsforbunds faglige råd (siden 2004), og medlem i Forskningsrådet ved Arkeologisk museum i Stavanger (2006–2008). I 2000 modtog han formidlingsprisen fra Historisk-filosofiske fakultet ved Universitetet i Oslo. Skre har været meget benyttet som opponent ved doktordisputatser ved nordiske universiteter.

Bibliografi

Bøger
 Gård og kirke, bygd og sogn. Organiseringsmodeller og organiseringsenheter i middelalderens kirkebygging i Sør-Gudbrandsdalen. Riksantikvarens rapporter, vol. 16. Øvre Ervik 1988.
 Herredømmet. Bosetning og besittelse på Romerike 200-1350 e.Kr. Acta Humaniora, vol. 32, 384 s. Universitetsforlaget. Oslo 1998.
 Kaupang. Vikingbyen. Bok utgitt i forbindelse med Kaupang-utstillingen på Kulturhistorisk museum, Universitetet i Oslo 2004. Medforfatter F.A. Stylegar. Også i engelsk utgave: Kaupang. The Viking Town.
 (Red.:) Kaupang in Skiringssal. Kaupang Excavation Project Publication series, vol. 1. Norske Oldfunn vol. 23. Aarhus Universitetsforlag 2007. 502 sider.
 (Red.:) Means of Exchange. Dealing with Silver in the Viking Age. Kaupang Excavation Project Publication series, vol. 2. Norske Oldfunn, vol. 23. Aarhus Universitetsforlag 2008. 378 s.
 In press: (Red.:) Things from the Town. Artefacts and Inhabitants in Viking-age Kaupang. Kaupang Excavation Project Publication series, vol. 3. Norske Oldfunn, vol. 24. Aarhus Universitetsforlag 2010.

Artikler (udvalg)
 «Samtidig fortid, fortidig samtid. Den institusjonaliserte fortid.» I: M for Museum. Rapport fra jubileumsseminar, Oslo 3.-6. juni 1993, s. 88-100. Norske Kunst- og Kulturhistoriske Museer. Oslo 1994.
 «Kirken før sognet. Den tidligste kirkeordningen i Norge.» I: Hans-Emil Lidén (red): Møtet mellom hedendom og kristendom i Norge, s. 170-233. Universitetsforlaget. Oslo 1995.
 «Raknehaugen. En empirisk loftsrydding.» Viking, 1997, s. 7-42.
 «Haug og grav. Hva betyr gravhaugene?» I: Ann Christensson, Else Mundal og Ingvild Øye (red.): Middelalderens symboler. Kulturtekster 11, s. 37-52. Senter for europeiske kulturstudier, Bergen 1997.
 «Tverrfaglighet i bosetningshistorisk forskning. Gleder og besværligheter.» Collegium Medievale, Vol. 11, 1998:33-47.
 «Missionary activity in Early Medieval Norway. Strategy, Organisation and the Course of Events.» Scandinavian Journal of History, vol 23:1-19. 1998.
 «Aristocratic Dominion and landownership in Norway 200-1100 AD.» I: Settlement and Landscape. Jutland Archaeological Society, Aarhus, 2000:415-422.
 Hvordan gripe den tidlige historien? Heimen 2001, Vol. 38:1: 65-70.
 «Kaupang – et handelssted? Om handel og annen vareutveksling i vikingtid.» Collegium Medievale, Vol 13:165-176. 2001.
 «The social context of settlement in Norway in the First Millennium AD. And: Reply to Comments from B. Myhre, H. Steuer, K. Lunden and J. Sandnes.» Norwegian Archaeological Review, Vol. 34, No.1, 2001. 24 pages.
 «Kristning, misjon og konversjon i Norges vikingtid.» I: Niels Lund (red.): Kristendommen i Danmark før 1050, s. 235-252. Roskilde Museums forlag, 2004.
 24 artikler i Einar Østmo and Lotte Hedeager (reds.): Norsk Arkeologisk leksikon. Pax, 2005.
 «Dype er arkivenes gjemmer... Om noen gamle tegninger av fortidsminner i søndre Vestfold nylig gjenfunnet i Nationalmuseet», København. Viking, 2005, s. 165-194.
 «De første norske oldforskere og deres danske venner.» I: Håkon Glørstad, Birgitte Skar, Dagfinn Skre (red.): Historien i forhistorien. Festskrift til Einar Østmo på 60-årsdagen. Kulturhistorisk Museum, Universitetet i Oslo, Skrifter, vol. 4, s. 383-93. Oslo 2006.
 «Dark Age Towns: The Kaupang Case. Reply to Przemysław Urbanczyk.» Norwegian Archaeological Review, Vol. 41, s. 194-212. 2008.
 «Centrality and places. The central place at Skiringssal in Vestfold, Norway.» Neue Studien zur Sachsenforschung vol. 1, s. 220-231. 2010.
 «From Dorestad to Kaupang. Frankish Traders and Settlers in a 9th-century Scandinavian Town.» I: Dorestad in an international Framework. New Research on Centres of Trade and Coinage in Carolingian Times, s. 137-141. Turnhout, Brepols. 2010.

Noter

Eksterne henvisninger

Arkæologer fra Norge

Dagfinn Skre


الرَّنَة  هي إحدى الأيليات المناطق القطبية وشبه القطبية بآسيا وأوروبا وأمريكا الشمالية. يسمى أيضًا الكَرِّيب أو (نقحرة: كاريبو) في أمريكا الشمالية.

المسكن

توجد على نطاق واسع، وفي الأصل، فقد عُثِرَ على الرنَة في الدول الإسكندنافية وأوروبا الشرقية وروسيا، ومنغوليا، وشمال الصين إلى الشمال من خط العرض 50th. في أمريكا الشمالية، وكذلك في كندا    والولايات المتحدة الأمريكية، وفي الحدود الشمالية من واشنطن إلى ولاية ماين. في القرن 19 لا تزال موجودة في جنوب ولاية أيداهو. كما أنه يوجد طبيعيًا على جزيرة سخالين، وغرينلاند.

خلال أواخر عصر البليستوسين عُثِر على الرنَة جنوب الولايات المتحدة حتى ولاية نيفادا وتينيسي في أمريكا الشمالية وإسبانيا في أوروبا. واليوم، الرنَة البرية قد اختفت من مناطق عديدة ضمن هذا النطاق، وخاصة من الجزء الجنوبي منها، حيث اختفت تقريبا في كل مكان. أعداد كبيرة من الرنَة البرية لا تزال موجودة في النرويج، وسيبيريا وغرينلاند وألاسكا وكندا، مع قطيع ما يقرب من 50 رنَة يعيش في جميع أنحاء منطقة كيرنجورم في اسكتلندا.

الرنَة المستأنسة توجد في الغالب في إسكندنافيا وشمال روسيا. آخر ما تبقى من الرنة البرية في أوروبا توجد في أجزاء من جنوب النرويج.

الخصائص الفيزيائية

تبقى الذكور دائما أكبر من الإناث التي يراوح وزنها من 60 إلى 170 كلغ وطولها من 162 إلى 205 سم. في حين أن وزن الذكور يراوح من 100 إلى 318 كلغ ويطول من  180 إلى 214 سم ومن الكتف إلى الأرض من 80 إلى 150 سم والذيل من 14 إلى 20 سم. كلا الجنسين ينمو له قرون. الرنَة المستأنسة تكون أقصر وأثقل من مثيلتيها البرية وهو الأكبر بين الغزلان. وله طبقتين من الشحم تساعده على تجاوز البرد القارس في الشتاء.

الحمية
الرنَة هي من الحيوانات المجترة. ويتكون معدتها من أربع غرف تسمح له بأكل النبتات الكثيفة. يتناول الإشنات أساسا وخاصة الرنَة آكلة الطحالب وتأكل الصفصاف والبتوالات والسعادي والعوسج وهناك أدلة تقول أنه يستطيع أكل بيض الطيور والفطر في أواخر الصيف.

التكاثر
التزاوج يحدث في أواخر ايلول/سبتمبر إلى أوائل نوفمبر. يتصارع ذكرين على الأنثى، ومن يفوز يحظى بها، وتتوقف الذكور عن الأكل في هذه المدة لفقد احتياطاتها. تولد العجول في أيار/مايو أو حزيران/يونيو وبعد 45 يوما، تبدأ العجول بأكل العلف والنبات ولكنها تبقى ترضع حتى ولادة العجل التالي.

انظر أيضًا
 قائمة مزدوجات الأصابع حسب العدد

مراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنواع القائمة الحمراء غير المحصنة
أنواع غير مهددة حسب منظمة NatureServe
أيائل العالم الجديد
أيليات
الرنة
ثدييات آسيا
ثدييات أوروبا
ثدييات القطب الشمالي
ثدييات الولايات المتحدة
ثدييات جرينلاند
ثدييات روسيا
ثدييات كندا
ثدييات وصفت في 1758
حيوانات الأحمال
حيوانات الإقليم القطبي الشامل
حيوانات القطب الشمالي البرية
مواشي

رنة


Norræni þróunarsjóðurinn (NDF) er sameiginleg alþjóðleg fjármálastofnun norrænu ríkjanna, sem veitir lán og styrki til loftslagstengdra þróunarverkefna í fátækustu ríkjum Afríku, Asíu og Rómönsku-Ameríku. Sjóðurinn var stofnaður árið 1989 og aðalskrifstofa hans er í Helsinki, Finnlandi.

Sjóðurinn, sem er í eigu norrænu ríkjanna fimm, Íslands, Danmörku, Finnlands, Noregs og Svíþjóðar, heyrir undir Norrænu ráðherranefndina.

Norrænt samstarf um umhverfis- og loftslagsmál

Norrænu ríkin hafa í áratugi átt með sér árangursríkt samstarf á sviði umhverfis- og loftslagsmála. Á seinni árum hefur þetta samstarf aukist um leið og áskoranirnar hafa orðið fleiri og stærri. Í metnaðarfullri framtíðarsýn fyrir Norrænu ráðherranefndina sem samþykkt var árið 2019 er samstaða um Norðurlöndin verði "sjálfbærasta og samþættasta svæði heims árið 2030".

"Norðurlönd eiga að verða sjálfbærasta og samþættasta svæði í heimi árið 2030. Þetta er kjarninn í framtíðarsýn Norrænu ráðherranefndarinnar sem forsætisráðherrar Norðurlandanna samþykktu í ágúst 2019." "Parísarsamkomulagið og heimsmarkmið SÞ um sjálfbæra þróun vísa veginn og Norðurlönd eiga að vinna af meiri metnaði og hraðar en umheimurinn."Í því skyni á Norræna ráðherranefndin og þær stofnanir sem undir hana heyra að vinna að forgangsmarkmiðunum um græn, samkeppnishæf og félagslega sjálfbær Norðurlönd.   Samkvæmt stefnumótun Norrænu samstarfsáætlunarinnar um umhverfis- og loftslagsmál 2019–2024, starfa ríkin saman að sjálfbærri þróun á Norðurlöndum, innan Evrópusambandsins og á alþjóðavettvangi. Sameiginlega þrýsta þau á um metnaðarfulla framkvæmd alþjóðlegra umhverfis- og loftslagssamninga, með sterkri áherslu á Parísarsamkomulagið og sjálfbærnimarkmið Sameinuðu þjóðanna. Jafnframt vinna ríkin að því að skerpa Evrópska löggjöf á sviði umhverfis- og loftslagsmála.

Unnið er að því að stöðva hnignun líffræðilegrar fjölbreytni og stuðla að sjálfbærri nýtingu náttúruauðlindanna. Áhersla er á að ýta undir hringrásarhagkerfi sem stuðlar að því að neysla og framleiðsla haldast innan náttúrulegra þolmarka. Um leið er reynt að draga úr þeirri hættu sem stafar af ýmsum efnum og efnavöru og plastmengun í hafinu. Ennfremur er samstarf meðal ríkjanna um sjálfbærar borgir, loftslagsaðlögun, græna fjármögnun og nýsköpun sem er til þess fallin að bæta umhverfið.

Saga

Aðdraganda stofnunar sjóðsins má rekja til þess að árið 1984 samþykkti Norðurlandaráð ályktun til norrænu ráðherranefndarinnar um að láta gera athugun á því með hvaða hætti unnt væri að veita svokölluð "mjúk" lán, þ.e. vaxtalaus lán til langs tíma, til þróunarverkefna og fjárfestinga í þróunarlöndum. Það byggði meðal annars á þörf fyrir aukið fjárstreymi til þróunarríkja og jafnframt þeirri viðleitni að norrænir framleiðendur og verktakar standi betur að vígi í samkeppninni um verkefni sem þarfnast slíkrar fjármögnunar. Fjórum árum síðar var tillaga um stofnun þróunarsjóðs lögð fyrir þing Norðurlandaráðs og síðan var sjóðnum skipuð bráðabirgðastjórn til að ganga frá drögum að samningnum og samþykktunum.

Norrænu ríkin fimm, Ísland, Danmörk, Finnland, Noregur og Svíþjóð undirrituðu þann 3. nóvember 1988 sáttmála um stofnun norræns þróunarsjóðs. Þessari alþjóðlegu fjármálastofnun var ætlað að efla norræna þróunarsamvinnu, sem hafi það að markmiði að örva efnahagskjör og þjóðfélagslegar framfarir í fátækustu þróunarlöndunum. Það skyldi gert með því að fjármagna verkefni sem eru samnorrænt hagsmunamál með sérstaklega hagstæðum kjörum. Alþingi samþykkti 7. mars 1989 lög nr. 14 um þátttöku í norrænum þróunarsjóð.

Norræni þróunarsjóðurinn tók formlega til starfa 1. janúar 1989 með aðsetur við hlið Norræna fjárfestingarbankans (NIB) í Helsinki Finnlandi. Á árunum 1991—2000 jókst lánasafn sjóðsins úr 4 milljónum evra í 360 milljónum evra.

Árið 1998 undirrituðu aðildarríkin nýjan sáttmála um sjóðinn sem styrkti réttarstöðu hans sem alþjóðlegrar fjármálastofnunar. Eftir að tillögur um hlutafjáraukningu sjóðsins gengu ekki eftir hófust árið 2005 umræður um mögulega slitameðferð sjóðsins. Niðurstaða þess var að gildar ástæður væru fyrir áframhaldandi starfsemi sjóðsins. Ný stefnumörkun og umboð fyrir sjóðinn var samþykkt árið 2009 sem tryggði áframhaldandi starfsemi. Samþykkt var aukin áhersla á styrki vegna aðgerða til að sporna við loftslagsbreytingum.

Árið 2016 byrjaði sjóðurinn að nýta fjölbreyttari fjármálagerninga, veita eigið fé til fyrirtækja og lán fyrir völdum nýjum verkefnum, auk styrkja. 2018 nam loftslagsfjármögnun sjóðsins um 375 milljónum evra. Sjóðurinn stofnaði og hefur enn umsjón með Samstarfssjóði um orku og umhverfi í suður og austur Afríku (e. The Energy and Environment Partnership EEP Africa) til veita styrki til loftslags- og orkuverkefna.

Stjórnin sjóðsins samþykkti árið 2020 nýja stefnumörkun og aðildarríkin ákveða að auka fjármagn hans um 350 milljónir evra til að sporna við loftslagsbreytingum í þróunarríkjum. Hlutur Íslands í þessari endurfjármögnun nemur um 870 milljónum króna á tíu ára tímabili.

Starfssemi
Norræni þróunarsjóðurinn stuðlar að mótvægi loftslagsbreytinga og aðlögun þeirra í fátækum ríkjum þar sem fólk býr við viðkvæmar aðstæður. Þannig verður grænni umbreytingu hraðað og stuðlað að loftslagsmarkmiðum Parísarsáttmálans. Annað mikilvægt markmið er valdefling kvenna til sóknar í fátækum ríkjum. Um leið og fjármagni er beint til sjálfbærra fjárfestinga er ýtt er undir félagslegt réttlæti.

Samkvæmt stefnu sjóðsins fyrir tímabilið 2021-2025 verður að minnsta kosti 60 prósentum af fjármagni sjóðsins ráðstafað til Afríku sunnan Sahara. Helmingur fjármögnunar eða meira miðist við verkefni sem stuðla að aðlögun að loftslagsbreytingum. Veitt eru margvísleg lán en að minnsta kosti helmingur úthlutana verður í styrkjaformi.

Jafnréttisstefna NDF

NDF hefur jafnrétti að leiðarljósi í öllum sínum störfum. Þannig hefur sterk áhersla á jafnrétti skilar sér í lánastarfssemi og styrkveitingum til orkuverkefna í Afríku. Í gegnum EEP Africa sjóðinn, sem NDF stendur að, hefur 42 prósent orkuverkefna verið leidd af konum í Afríku.

Fjárvörslusjóðir
Á vegum Norræna þróunarsjóðsins eru reknir tveir fjárvörslusjóðir
 Norræni loftslagssjóðurinn (e. Nordic Climate Facility, NCF) er veitir styrki til nýsköpunarverkefna sem ætlað er að sporna gegn áhrifum loftslagsbreytinga í lágtekjuríkjum. NCF er starfræktur í samstarfi við Norræna umhverfisfjármögnunarfélagið (NEFCO). Styrkir NCF eru á bilinu 250.000 til 500.000 evrur til loftslagstengdra verkefna í fátækustu ríkjum Afríku, Asíu og Suður-Ameríku. Auk þess koma oft framlög frá ýmsum öðrum til verkefna sem sjóðurinn styrkir. Skilyrði fyrir veitingu styrks er að hægt sé að framkvæma verkefnin á tveimur árum.

 Samstarfssjóður um orku og umhverfi í suður- og austurhluta Afríku (e. The Energy and Environment Partnership, EEP Africa) hefur að leiðarljósi framtíðarsýn um loftslagsbreytingaþolna kolefnislausa framtíð svo að markmið Parísarsamkomulaginu um loftslagsbreytingar og sjálfbærnimarkmið Sameinuðu þjóðanna (SDG) náist. Veittir eru styrkir til verkefna á frumstigi nýsköpunar, tækni og viðskiptaáætlana í 15 ríkjum í Suður- og Austur-Afríku. Á árunum 2010—2020 fjárfesti EEP Africa um 50 milljónum evra í 250 frumkvöðlaverkefnum. Sjóðurinn er rekinn í samvinnu við Austurrísku þróunarstofnunina ADA og finnska utanríkisráðuneytið.

Tenglar

 Enskur vefur NDF.
 Enskur vefur Samstarfssjóðs um orku og umhverfi í suður og austur Afríku (EEP Africa).
 Enskur vefur Norræni loftslagssjóðsins (NCF) (e. Nordic Climate Facility)
 Norræni loftslagssjóðurinn
 Samstarfssjóður um orku og umhverfi í suður- og austurhluta Afríku
 Íslenskur vefur um Norrænt samstarf á vegum Norðurlandaráðs og Norrænu ráðherranefndarinnar.
 Norræna ráðherranefndin

Tilvísanir

Norræna ráðherranefndin

Norræni þróunarsjóðurinn


Víctor E. Samuelson (nacido en 1937) fue un ciudadano estadounidense gerente de la refinería Esso S.A.P.A con sede en Campana (Argentina), que fue secuestrado por el grupo guerrillero marxista argentino Ejército Revolucionario del Pueblo el 3 de diciembre de 1973. El ERP amenazó con ejecutarlo por los "crímenes" cometidos por la corporación multinacional en el caso de que la compañía no entregara el rescate convenido.

El secuestro fue realizado por la brigada Raúl Oscar Tettamanti y Ricardo Silva.
Los voceros de ERP demandaron un rescate de 10 millones de dólares a ser pagados en forma de comida, ropas y materiales de construcción para distritos pobres de Argentina, "como un reembolso parcial al pueblo argentino de las abundantes riquezas extraídas a nuestro país por Esso en los largos años de explotación imperialista". Los secuestradores rápidamente agregaron otros 4,2 millones en recursos para las recientes víctimas de la inundación. También pidieron publicaciones de sus manifiestos en 42 periódicos, de los cuales sólo 3 aceptaron publicarlo.

Los problemas logísticos complicaban la distribución de materiales, por lo que el ERP aceptó recibir los 14,2 millones en efectivo de los ejecutivos de Esso, y el 13 de marzo de 1974 la petrolera pagó dicho rescate en billetes de 100 dólares (un récord para un rescate de secuestro), y Samuelson fue liberado ileso el 29 de abril. Se dijo que ese dinero alcanzaba para mantener y equipar a 1500 guerrilleros durante un año.

El ERP anunció el 12 de junio que donó 5 millones a la Junta de Coordinación Revolucionaria, un grupo creado con representantes de la guerrilla chilena, boliviana y uruguaya.

Referencias

Empresarios de Argentina
Empresarios de Estados Unidos
Víctimas del Ejército Revolucionario del Pueblo
Secuestrados en Argentina
Nacidos en Cleveland

Víctor Samuelson


Et måleglas er et almindeligt laboratorieudstyr, som benyttes til at afmåle rumfanget af en væske. Det er smalt og cylinderformet med en fod at stå på, ofte med hældetud, og med inddelinger til aflæsning af rumfanget.

Anvendelse
Måleglas bruges ofte til at måle rumfanget af en væske. Måleglas er som regel mere præcise og nøjagtige end kolber og bægerglas, men ikke så præcise og nøjagtige som målekolber og fuldpipetter.

Aflæsning
Aflæsning foregår lige ud for bunden af menisken.

References

Laboratorieudstyr
Glas
Bægere

Måleglas


Demirciler, Işıklar - Bulgaristan'ın Razgrad ili Işıklar ilçesine bağlı köy
 Demirciler, Nazilli - Aydın ili Nazilli ilçesine bağlı mahalle
 Demirciler, Kale - Denizli ili Kale ilçesine bağlı mahalle
 Demirciler, Milas - Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Demirciler, Manavgat - Antalya ili Manavgat ilçesine bağlı mahalle
 Demirciler, Akçadağ
 Demirciler, Gebze
 Demirciler, Bayat
 Demirciler, Serik
 Demirciler, Mengen
 Demirciler, Alaplı
 Demirciler, Bolu
 Demirciler, İvrindi
 Demirciler, Dursunbey
 Demirciler, Yomra
 Demirciler, Nazilli
 Demirciler, Mihalgazi
 Demirciler, Borçka
 Demirciler, Tortum
 Demirciler, Karabük
 Demirciler, Kürtün

Demirciler


Georg af Anhalt-Dessau (21. februar 1796–16. oktober 1865) var en tysk prins af Anhalt-Dessau. Han tilhørte Huset Askanien og var en yngre søn af arveprins Frederik af Anhalt-Dessau.

Biografi
Prins Georg blev født den 21. februar 1796 i Dessau i Anhalt som det tredje barn og anden søn af arveprins Frederik af Anhalt-Dessau i hans ægteskab med landgrevinde Amalie af Hessen-Homburg. Hans far var det eneste overlevende barn af fyrst Leopold 3. af Anhalt-Dessau og var arving til det lille fyrstendømme (og fra 1807 hertugdømme) Anhalt-Dessau i det centrale Tyskland.

Georg lod et efter ham selv opkaldt palæ opføre ved Kavalierstraße i Dessau. Opførelsen af palæet hensatte på grund af omkostningerne på 45.000 daler prinsen i dyb gæld.. Bygningen blev i år 1900 omdøbt til Palais Reina og husede senere det Anhaltische Gemäldegalerie. Palæet blev fuldstændig ødelagt under Anden Verdenskrig.

Prins Georg døde som 69-årig den 16. oktober 1865 i Dresden. Han blev begravet på Neuer Begräbnitsplatz i Dessau.

Ægteskaber og børn
Prins Georg giftede sig første gang den 6. august 1825 i Rudolstadt med prinsesse Karoline af Schwarzburg-Rudolstadt (1804–1829). I dette ægteskab blev der født to børn.

Efter sin første hustrus død giftede Prins Georg sig anden gang den 4. oktober 1831 i Dresden i et morganatisk ægteskab med Theresa Emma von Erdmannsdorf (1807–1848), der fik tillagt titlen Grevinde von Reina. I dette ægteskab blev der født syv børn, der havde titel som Greve eller Grevinde von Reina.

Referencer

Eksterne links

Huset Askanien
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Dessau

Georg af Anhalt-Dessau


ඩෙන්සල් වොෂිංටන් (උපත දෙසැම්බර් 28, 1954 )ඇමෙරිකානු ජාතික නළුවෙකි. අධ්‍යක්ෂකවරයෙකි, තිරරචකයෙකි ,නිෂ්පාදකවරයෙකි ඔහු වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධියට පත්වුයේ 1990 සිටය. Steve Biko, Malcolm X, Rubin Carter, Melvin B. Tolson, Frank Lucas, හා Herman Boone යන චරිතවල රඟ පෑමෙන් පසු ඔහු ඉතා ජනප්‍රිය හා ඇඟයීමට ලක්විය. තුන්වරක් ගෝල්ඩ්න් ග්ලෝබ් සම්මානයෙන් හා දෙවරක් ඇකඩමි සම්මානයෙන් පුද ලද වොෂිංග්ටන් හොඳම නළුවා සඳහා වු ඇකඩමි සම්මානයෙන් පුද ලද අප්‍රිකානු සම්භවයක් ඇති දෙවෙනි පුද්ගලයා වන්නේය. ඒ "Training Day"  චිත්‍රපටියේ රඟපෑම් වලටය.

ඩෙන්සල් වොෂිංග්ටන් උපන්නේ නිව්යොර්ක්හි වර්නන් කඳුකරය ආසන්නයේය, ඒ 1954 දීය. ඔහුගේ මව ලෙන්නිස් වු අතර ඇය රූපලාවන්‍ය මධ්‍යස්ථානයක හිමිකාරියක් වූවාය.ඔහුගේ පියා ඩෙන්සල් වොෂිංග්ටන්  පූජකවරයකු විය. 1968 දී වොෂිංග්ටන් Pennington-Grimes Elementary පාසලට ඇතුලත් විය. පසුව ඔහුව Oakland Military Academy සහ Mainland High School පාසැල් වලට ඇතුලත් කෙරිණි.1977 දී ඔහු නාට්‍ය සහ ජනමාධ්‍ය සඳහා උපාධියක් ලබාගත්තේය. ඔහු කලක් කවුන්සල්වරයකු ලෙස සේවය කළේය, එහිදී කළ රඟපෑමක් හේතුවෙන් මිතුරන් ඔහුව රංඟනයට යොමු කළේය. ඉන්පසුව ෆෝර්ඩ් හැම් වෙත පැමිණ Lincoln Center විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලත් වී ඔතෙලෝ නාට්‍යයේ රඟපෑමෙන් ඔහුට  ශිෂ්‍යත්වයක් ප්‍රදානය කළ අතර ඉන් ඔහු American Conservatory Theatre පාසැලට ඇතුලත් වී වැඩිදුර හැදෑරුවේය.

සටහන

|
Denzel_Washington
|-

ඩෙන්සල් වොෂිංටන


فقاقيع هوى: عمل مسرحي تجريبي، تأليف النص والموسيقى والإخراج للفنان د. محمد عبد الوهاب عبد الفتاح.

قدمه لأول مرة ضمن فعاليات مهرجان القاهرة الدولي للمسرح التجريبى لعام 2004 على مسرح الغد بالبالون.

يعتمد نص هذا العمل على الأسلوب الفكاهي الساخر عن طريق كتابة توالي كلمات مستقلة تختزل معاني متعددة ومتفاوتة في المعنى، يؤديها الممثلون بطريقة التناوب مما يؤدى إلى وجود تتابع صوتي متغير يعطى انطباعات درامية متابنية. أما الموسيقى فتعتمد على ابتكار ألحان من المؤثرات الصوتية، كما يقوم الراقصون بأداء حركات تعبيرية راقصة على رنين هذه المؤثرات.

وقد استخدم المؤلف تقنية جديدة في إخراج هذا العرض، أطلق عليها مسرحة الصوت.

مسرحيات 2004
مسرحيات كوميدية مصرية

فقاقيع هوى


H. "Budd" Porter (* um 1930) ist ein ehemaliger kanadischer Badmintonspieler.

Karriere
Budd Porter wurde 1952 erstmals kanadischer Meister, wobei er sowohl in der Doppel- als auch in der Mixedkonkurrenz erfolgreich war. 1953 siegte er erneut im Doppel mit Don Smythe. 1957 und 1958 folgten weitere Siege bei den offen ausgetragenen Titelkämpfen Kanadas.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Kanada)
Kanadischer Meister (Badminton)
Kanadier
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Budd Porter


පරිසරවේදය හෙවත් පරිසර විද්‍යාව යනු ජීවින් සහ පරිසරය අතර පවත්නා අන්තර් සම්බන්ධතාවයේ ව්‍යාප්තිය සහ සුලභතාවය පිළිබඳව නවීන විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයයි. ජිවි පරිසරයට භෞතික ගුණාංග වන හිරු එළිය, කාලගුණය, භූවිද්‍යාව ආදි අජීවි සාධක මෙන්ම පරිසරයේ ජිවත් වන වෙනත් ජිවින් යන සජීවි සාධකද අයත් වේ.

පරිසර විද්‍යාව යන පදය නිරතුරුවම සාමාන්‍ය පරිසර විද්‍යාව සහ ගැඹුරු පරිසර විද්‍යාව යන පද සමග යෙදෙන අතර සාමාන්‍ය වහරෙදි ස්වභාවික පරිසරය හෝ පාරිසරික විද්‍යාව යන පදවලට සාමාන පද ලෙසද යොදාගනි. මිට අමතරව පරිසර හිතකාමි යන්න නිරූපනයටද මෙම වචන යොදා ගනී.

පරිසර විද්‍යාව සඳහා ඉංග්‍රීසියෙන් Ecologෙයන පදය මුලින්ම හඳුන්වා දී ඇත්තේ ජර්මානු ජිව විද්‍යාඥයෙකු වන අර්නස්ට් හැකල් විසින් 1866 දීය. ඔහුගේ අර්ථ දැක්විමට අනුව පරිසර විද්‍යාව යනු ජීවින් සහ පරිසරය අතර පවත්නා සම්බන්ධතාවයේ විස්තර සහිත අධ්‍යයනයයි. නමුත් ඔහු මෙම සංකල්පය විස්තර කර නොමැත. මෙ විෂයට අදාළ පළමු වැදගත් ග්‍රන්ථය රචනා කර ඇත්තේ ඩෙන්මාක උද්භිද විද්‍යාඥයෙකු වන Eugenius warming විසිනි. එබැවින් පරිසරය විද්‍යාවේ නිර්මාතෘ ලෙස සලකන්නේ එතුමාවය.

පාරිසරික විද්‍යාව යනු පරිසරයේ ඇති භෞතික රසායනික සහ ජීව විද්‍යාත්මක කොටස් අතර පවතින අන්තර් සම්බන්ධතා පිළිබඳ අධ‍්‍යයනය කිරීමයි.පාරිසරික විද්‍යාව,පරිසර පද්ධති පිළිබඳව සමෝධානිත,ප්‍රමණාත්මක සහ අන්තර් ක්ෂේත්‍ර අධ‍්‍යයනයට මඟපාදයි.පාරිසරික විද්‍යාඥයන්  පරිසරයේ ගුණාත්මක බව පවත්වා ගැනීම මිනිසාගේ ක්‍රියාකාරකම් නිසා භෞතික හා ජලජ පරිසර වලට සිදුවන බලපෑම් පහදා දීම භෞමික සහ පරිසර පද්ධති ප්‍රතිස්ථාපනය සඳහා ක්‍රම සැකසීම සිදුකරයි.ඊට අමතරව සැලසුම් සකසන්නන් හට ගොඩනැගිලි, ගමනාගමනය සඳහා මාර්‍ග ඉදිකිරීම හා වැඩිදියුණු කිරීමේ කටයුතු සහ ජල මූලාශ්‍ර  ආරක්ෂා කිරීම කාර්යක්ෂම ලෙස සහ ප්‍රයෝජනවත් ලෙස භූමිය බාවිතා කිරීම ආදී කටයුතු වලදී සහයවේ.පාරිසරික විද්‍යාව ක්ෂෙත්‍ර ගණනාවක් තුල පැතිරී අති නිසා පර්යේෂණ කිරීමෙදී හෝ පාරිසරික බලපෑම් ප්‍රකාශ සැකසීමේදී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ජාතික පාරිසරික ප්‍රතිපත්ති පනත (NEPA) අනුව හෝ රාජ්‍ය නීතිය යටතේ වෘත්තීය වේදීන් කණ්ඩායම් වශයෙන් එකට එක්වී ක්‍රියා කරයි.අනෙක් වෘත්තීයවේදී සංගම් පරිසර විද්‍යාවතුල රැකියා ඉපදවීම සහ විවිධ විද්‍යාවන් අතර           සංනිවේදනයට  උපකාරීවේ.

බොහෝ පාරිසරික ගැටළු මිනිසාගේ ක්‍රියකරකම් හා සම්බන්ධවන බැවින් ආර්ථික විද්‍යාව  නීතිය හා සමජ විද්‍යාව  පිළිබඳ අධ්‍යයනය කිරීම  නිරන්තරයෙන් පරිසර විද්‍යාවේදී යොදාගැනේ.

පාරිසරික විද්‍යාව දේශගුණ විපර්යාස, සංරක්ෂණය, ජෛව විව්ධත්වය, ජලයේ ගුණාත්මකබව, භූගත ජල දූෂනය, පස දූෂණය  වීම , ස්වභාවික සම්පත් භාවිතා කිරීම, කසළ කළමණාකරනය, තිරසාර සංවර්ධණය, වායු දූෂණය සහ ශබ්ද දූෂණය ආදී ගැටළු ගණනවක් ආවරණය කරයි.

විද්‍යාව පැවතෙන කාළයේ පටන් පරිසරය පිළිබඳ අධ්‍යයනය කළද  මෑත කාළයේදී පාරිසරික පද්ධති පිළිබඳ අධ්‍යයනය කිරීමේ උනන්දුව ස්වාධින,ක්‍රියාකාරී ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස 1960 සහ 1970 දශක වල ආරම්භවී ඇත. මේ නිසා සංකීර්ණ පාරිසරික ගැටළු විශ්ලෙෂණයෙදී, විශේෂ පරිසරික කෙටුම්පත්  වලදී අවශ‍යවන ස්වාධින පාරිසරික නීති සමීක්ෂණයේදී සහ පාරිසරික ගැටළු පිළිබඳව මහජනයා දැනුවත් කිරීමේදී විවිධ ක්ෂේත්‍ර වල අද්දැකීම ඇති විශාල කණ්ඩායමක අවශ්‍යතාවය ඇති වී ඇත

පරිසරවේදයේ ප්‍රභේද

වායුගෝලීය විද්‍යාවන්

පෘථිවියේ පිටත වායුමය ස්ථරය හා වෙනත් පද්ධති අතර ඈති අන්තර් සම්බන්ධතාව අවධාරණය කරන නව සංසිද්ධි විද්‍යාව අධ්‍යයනය කිරීමයි. වායුගෝලීය විද්‍යාවන්ට කාළගුණ විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන්, හරිතාගාරවායු සංසිද්ධිය, වායු දූෂකවල වායුගෝලීය සංසරණය ආදර්ශනය, ශබ්ද දූෂණයට අදාළ හඩ ප්‍රචාරණ සංසිද්ධි සහ ආලෝක දූෂණය පවා ඇතුලත් වේ.උදාහරණයක් ලෙස ගෝලීය උණුසුම් වීමේ සංසිද්ධිය ගතහොත් භෞතික විද්‍යාඥයින් විaojnoihnbohibohboසින් වායුගෝලීය සංසරණය හා අධෝරක්ත කිරණ සම්ප්‍රේෂණය සඳහා පරිගණක අදර්ශණ නිර්මාණය කරයි,රසායන විද්‍යාඥයින් වයුගෝලයේ ඇති රසායන ද්‍රව්‍ය වට්ටෝරු හා ඒවායේ ප්‍රතික්‍රියා පිළිබඳ අධ්‍යයනය කරයි. ජීව විද්‍යාඥයින් කාබන්ඩයොක්සයිඩ් ප්‍රවාහයට සතුන්ගෙ හා ශාකවල දායකත්වය පරීක්ෂා කරයි. කාළගුණ විද්‍යාඥයින් වායුගෝලීය ගති විද්‍යාව තේරුම් ගැනීමේදී අමතර පෘථුල බවක් එක්කරයි.

පරිසර විද්‍යාව

එකිනෙකට සබෑඳි ගහන අතර හෝ ගහනයක් තුළ ගති විද්‍යාව දර්ශීය ලෙස විශ්ලේෂණය කිරීමයි.මෙම අධ්‍යයනය, අවධානමට ලක්වූ විශේෂ, විලෝපික/ගොදුරු අන්තර් ක්‍රියා, වාසභූමි, පරිසර දූෂක වලින් ගහණවලට සිදුවෙන බලපෑම් හෝ යෝජිත ඉඩම් සංවර්ධන ක්‍රියාවලියක් නිසා විශේෂවල ජීව්‍යතාවයට සිදුවෙන බලපෑම් විශ්ලේෂණය ආදියට යොමුවේ.

බලපෑම් එකක් හෝ වැඩිගණනක් මගින් පීඩාවට පත් පරිසර පද්ධතියක් අන්තර් ක්ෂේත්‍රියව අධ්‍යයනය කිරීමෙදී එයට එකිනෙකට සම්බන්ධ පරිසර විද්‍යා යොජිත අංශ කිහිපයක් ඇතුළත් විය හැකිය.උදාහරණයක් ලෙස කර්මාන්ත සංවර්ධන ක්‍රියාවලියක් පිහිටුවන මෝයක් අවට සිදුකරන අධ්‍යයනයකදී එක්තරා ජීවි විශේෂයකට ජල හා වායු දූෂණය මඟින් බලපෑම් එල්ලවිය හැකිබව පරීක්ෂා කෙරේ.මෙම අධ්‍යයනයට ජීව විද්‍යාඥයින් සත්ව ශාක පිළිබඳව විස්තර කරනු ලබයි.රසායන විද්‍යාඥයින් විසින් ජලය දූෂක වගුරට පරිවහනය කිරීම පිළිබඳව අධ්‍යයනය කරනු ලබයි.හෞතික විද්‍යාඥයින් වායු දූෂක විමෝචනය පිළිබඳව අධ්‍යයනය කරනු ලබයි.භූ විද්‍යාඥයින් විසින් වගුරෙහි ඇති පස් පිළිබඳව හා බොක්ක ආශ්‍රිතව ඇති මඩ පිළිබඳව තේරුම් ගැනීමට අධාර කරනු ලබයි.

පාරිසරික රසායන විද්‍යාව

යනු පරිසරයේ පවතින රසායන වෙනස්කම් පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි.අධ්‍යයනය කරන ප්‍රධාන ක්ෂේත්‍රවලට පස දූෂණය හා ජල දූෂණයද අයත්ය.අධ්‍යයනය කරන මාතෘකා අතරට පරිසරයේ රසායනික හායනය, රසායනික ද්‍රව්‍යවල බහු-අවධි පරිවහනය.(උදාහරණයක් ලෙස විලක ඇති ද්‍රාවකයක් වායුගෝලයට ඇතුළුවූ විට වායු දූෂකයක් ලෙස ක්‍රියා කිරීම සහ ජීවීන් හට රසායනික ද්‍රව්‍යවලින් සිදුවෙන බලපෑම් අයත්වේ.උදාහරණයක් ලෙස අධ්‍යයනයක් ගත් විට කාන්දු වෙන ද්‍රාවක ටැංකියක ද්‍රාවක, පසට එක්වී වඳවීයාමේ තර්ජනයට ලක්වූ උභය ජීවීන්ගේ වාසස්ථානයකට ඇතුළුවේ.

භෞතික විද්‍යාඥයින් පස දූෂණය වන ප්‍රමාණය මතුපිටින් ප්‍රවාහය වන ද්‍රාවක ප්‍රමාණය, අවබෝධ කරගැනීමට පරිගණක ආදර්ශ තැනිය යුතුය.රසායන විද්‍යාඥයින් එක් එක් පස් වර්ග සමග ද්‍රාවකය ඇති කරගන්නා අණුක බන්ධන පිළිබඳව විශ්ලෙෂණය කළ යුතුය. ජීව විද්‍යාඥයින් වඳවීමේ තර්ජනයට ලක්වූ උභය ජීවියාගේ ආහාර වන ජලාශයේ වාසය කරන copepods' ශාකවර්ග හා පසෙහි ජීවත්වන සන්ධිපාදකයින් මත ඇතිවන බලපැඇම පිළිබඳව අධ්‍යයනය කළයුතුය.

පාරිසරික විද්‍යාව - වෘත්තියේ නියැලෙන්නන් පිළිබඳ

පරිසර ගැටළුවල විශාලත්වය හා සංකීර්ණත්වය විද්‍යාඥයින් අතර අන්තර්  ක්ෂේත්‍රයේ පුහුණුවක් සඳහා තදබල අවශ්‍යතාවයක් නිර්මාණය කර ඇත.පාරිසරික  විද්‍යාඥයින්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් රාජ්‍ය අංශයේ රැකියාව කළත් රජ‍යේ ප්‍රතිපත්ති මඟින් නව නීති රෙගුලාසි නියම කිරීමත් සමඟ පෞද්ගලික අංශයේ රැකියා වෙළඳපොළ වඩා වර්ධනය වීමක් බලාපොරොත්තු විය.පාරිසරික  විද්‍යාඥයින් හට පෞද්ගලික අංශයේ උපදේශන ආයතනවල රැකියා වර්ධනය වේගවත් විය යුතුය.ජනගහනය වැඩිවීම නිසා පරිසරය හා ජලසම්පත් කෙරෙහි ඇති ඉල්ලුම ඉහළ යාමෙන් පාරිසරික විද්‍යාඥයින්ගේ රැකියා වර්ධන වේගය ඉතා ඉහළ මට්ටමකට පවති.භූගත ජල නිදර්ශනය, පිරිසිදු වාතය හා ගංවතුර පාලනය වැනි තත්ව සම්බන්ධයෙන් පවතින සංකීර්ණ පාරිසරික නීති සහ රෙගුලාසි නිසාත් රැකියා ඉල්ලුම ඉහළ යා යුතුය.පාරිසරික  විද්‍යාඥයින්ගේ රැකියා අවස්ථා 2006 -2016 මට්ටමක් ගෙන අන් සියළු රැකියා අවස්ථාවල සාමාන්‍ය අගයට වඩා 25% කින් ඉහළ යන බව බලපොරොත්තුවේ.පාරිසරික  විද්‍යාඥයෙකුට ඇති එක් ප්‍රසිද්ධ රැකියාවක් නම් කසල එකතු කිරීමයි.මෙම රැකියාවේදී පාරිසරික  විද්‍යාඥයෙකුට තිබිය යුතු සියළුම කුසලතා උපයෝගීකොට ගනී.

මනුෂ්‍යයා සහ පාරිසරික විද්‍යාව

මනුෂ්‍යයා සහ පාරිසරික විද්‍යාව යනු මනුෂ්‍යයා තමා ජීවත් වන ස්වාභාවික කෘත්‍රිම හෝ සාමාජීය පරිසරයක් සමග තිබෙන සබඳතාව සෙවිමේ ක්‍රියාවලපිය වේ. එහිදි මනුෂ්‍යයාගේ හෝ මනුෂ්‍ය සමාජ පරිසරය සහ වටපිටාව සමග පවත්නා අන්‍යෝන්‍ය සබඳතාවය පිළිබද ගවේෂණය කෙරේ.

මනුෂ්‍යයා සහ පාරිසරික විද්‍යා විෂය ස්ථාපනය කිරීම

භූගෝල විද්‍යාඥයන් විසින් පෙර සිටම මනුෂ්‍යා සහ පාරිසරික විද්‍යව යන නාමය භාවිතා කළද 1920 දි ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය එම නාමය සමාජ විද්‍යාත්මක ශ්‍රේස්ත්‍රයට අදාල නාමයක් ලෙසින් ස්ථාපනය කරන ලදි. 1950 දි අමෝස් එච් නවුලි විසින් මනුෂ්‍ය සහා පාරිසරික විද්‍යාව - සමාජීය සැලැස්ම පිළිබද න්‍යාය යන ග්‍රනථය ප්‍රකාශනයට පත් කරන ලදි. එහු එම ග්‍රන්ථය ආර්.තඩී මැකෙන්සි නම් වු මනුෂ්‍යා සහ පාරිසරික විද්‍යා ශ්‍රේත්‍රයෙහි ප්‍රරෝගාසියෙකු වු මහාචාර්යවරයාට හට පිරිනමන ලදි. ඉන්පසු හනුග් 1961 චී මෙම ශ්‍රේෂ්ත්‍රයෙහි කවයක් එක් වැදගත් ග්‍රන්ථයක් වු මනුෂ්‍යා සහ පාරිසරික විද්‍යාන පිළිබද පැවැත්වු පරික්ෂණය ග්‍රන්ථය වලක්වන ලදී.
මේ අයුරින් 1970 දි විලියම් ආර්. කැමන් සහ රිලි අයි. ඩන්ලැප් විසින් මනුෂධ්‍යා සහ පාරිසරික විද්‍යාවට අදාල න්‍යායන් වර්ධනය කරන ලදි. ඒ අනුව එවුන් සමාජිය කාරණා සමාජිය තත්වයගේම විස්තර කිරිම සිදු නොකරන ඒ වෙනුවට සමාජිය සැදැල්සට බලපෑම ඇති කරන භෞතික සහ ජෙව විද්‍යාත්මක තත්ත්වයන් ද ඇතුළත් කර ගන්නා ලදි. මෙලෙස සිදුවු වෙනස තුළින් මනුෂ්‍යා සහ පාරිසරික විද්‍යා විෂයට ලබා දි තිබු සමාජ විද්‍යාත්මක පැතිකඩ වෙනුවට නව පෙනුමක් ඇති විය. මෙය කැටන් සහ ඩන්ලැෂ් විසින් ඇති කරන ලද නව මනුෂ්‍යා සහ පාරිසරික විද්‍යාත්මක විෂය ලෙසින් හදුන්වනු ලැබිය.

මනුෂ්‍යයා සහ පරිසරික විද්‍යව යනු මාන වේදය මනෝවිද්‍යාව  සමාජ විද්‍යාව සහ පරිසර විදයාවෙහි සංකලනයකි. සමහර වඅස්ථාවන්හිදි මනුෂ්‍යා සහ පාරිසරික විද්‍යාව විෂය පාරිසරික සමාජ විද්‍යාවෙහි කොටසක් වන අතර, සමහර අවස්ථාවන්හිදි එම දෙක සම්පුර්ණ වශයෙන්ම විස්මිත වේ. මනුෂ්‍යයා සහ පාරිසරික විද්‍යාව සහ දේශපාලනික පරිසරය විද්‍යාව අතර ද සබසදතා පැවති ඇත.

පරිසර විද්‍යාවේ කොටස්

පරිසර විද්‍යාව උප කොටස් වලින් සෑදි ඇති පුළුල් ක්ෂේත්‍රයකි. එහි පුළුල් වර්ගීකරණයක් දක්නට ලැබේ  ඒ අනුව පද්ධතියේ අධ්‍යයනය කළ යුතු අංශ සහ ක්‍රියාවන්ට නැංවිය යුතු අංශ ලෙස අංශ 2ක් අර්ථ දක්වා ඇත.

	විශේෂ වල වැදගත්කම අනුව පරිසර විද්‍යාව ක්ෂේත්‍ර වලට බෙදිය හැකිය අතර ඒවා කිහිපයක් නම් සත්ත්ව පරිසර විද්‍යාව, ශාක පරිසර විද්‍යාව, කෘමිනී පරිසර විද්‍යාව, යනාදියයි. අනෙකුත් උප කොටස්වලට බෙදීම ජෛව දර්ශනය වේ.  උදාහරණ ලෙස උත්තර ධ්‍රැව පරිසර විද්‍යාව (හෝ ධ්‍රැවීය පරිසර විද්‍යාව), නිවර්තන පරිසර විද්‍යාව, කාන්තාර පරිසර විද්‍යාව යනාදියයි.  මෙහිදී අන්වේෂණ මගින් ප්‍රාථමික ශිල්පීය ක්‍රම ශික්ෂණය උප කාණ්ඩ වලට බෙදයි.  මේවා රසායන පරිසර විද්‍යාව, ජානමය පරිසර විද්‍යාව, ක්ෂේත්‍ර පරිසර විද්‍යාව, සංඛ්‍යාලේඛණ පරිසර විද්‍යාව, න්‍යායාත්මක පරිසර විද්‍යාව, යනාදියයි.

වර්ගීකරණයේ සත්ත්ව විද්‍යාත්මක පද්ධති

රූප විද්‍යාත්මක චිත්‍රණයේදී වර්තමාන සහ වඳවී ගිය සත්ව වර්ග හඳුනා ගැනීම සහ කාලය  හා අවකාශය තුල ඔවුන් ගේ පැතිරීම හඳුනා ගැනීමට සම්බන්ධ වන ක්‍රමානුකූල ගවේශණය හා තොරතුරු වගුගත කිරීම ඇතුලත් වේ.
1.	පැරණි කාලයේ කෞතුකාගාර සදන්නන් සහ ඔවුන්ගේ නවීන නියොජිතයන් වන සත්ත්ව විද්‍යාත්මක එකතූන්ගේ ආකර්ෂකයන් සහ විස්තර කරන්නන්.
2.	පැරණි ගවේශකයන් සහ නවීන ස්වභාවවේදී සංචාරකයන් සහ සත්ව භූවිද්‍යාව පිළිබඳ ලේඛකයන් සහ
3.	පොසිල එකතු කරන්නන් සහ පාෂාණිධාතුක විද්‍යඥයින්,
මෙම මතෘකාව යටතේ එන ප්‍රධාන කාණ්ඩවල සත්ව    විද්‍යාත්මක සෙවකයින්ය. අනුක්‍රමයෙන්, හන්ටර් සහ කුවියර්ගේ කාලය වන තෙක්ම අධ‍්‍යයනයන් සම්බන්ඳ වූයේ වැඩිවශයෙන්ම මතුපිට රෑප විද්‍යාත්මක චිත්‍රණය සමග වන අතර අද වන  තුරුම කිසිවෙක් සතුන්ගේ ආකාරය පිළිබඳව වෙනත් අකාරවලට අධ්‍යනය කිරීම ගැන සළකා නැති අතර අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය , පටක විද්‍යාව, කළල  විද්‍යාව පිළිබඳව සිය විෂය පථයට ඇතුලත් කර නොමැත.සත්ත්ව විද්‍යාවේ නියම අරුණලු උදාවන්නේ මධ‍්‍යතන යුගයේ පෞරණික යුගයට පසු එඩ්වඩ්. එඩ්වඩ්. වොට්න් යන ඉංග්‍රීසි ජාතිකයාගේ නමත් සමඟ සම්බන්ධ වීමෙනි. ඔහු 1492 ඔක්ෆර්ඩ් හි  උපත ලබා වෛද්‍යවරයෙක් ලෙස ලන්ඩනයේ ක්‍රියකර 1552දී මිය ගියේය.ඔහු ඩි ඩිෆරන්ටීස් ඇනිමාලියම්  යනුවෙන් 1552දී පැරීසියෙදී ග්‍රන්තයක් ප්‍රකාශ කරන ලදී.බොහෝ විෂයන්ගෙන් ඔහු ඇරිස්ටෝටල්ගේ අනුගමිකයකු වන අතර.ඔහු විවිධ මනඃකල්පිත සංකලනයන් උගන්වමින් මධ්‍යතන යුගය පුරා සත්ව විද්‍යාත්මක දැනුමේ පදනම පිහිටුවීය. වෝටන්ගේ දක්ෂතවය වූයේ පෞරණික හා මනඃකල්පිත  වර්ධනයන් ප්‍රතික්ෂේපකර  ඇරිස්ටෝටල්ගේ මතයන් වෙත නැවත පැමිණීම සහ පරිසරය නිරීක්ෂණයි. ඇරිස්ටෝටල්ගේ සන්තථිකත්වය පිළිබඳ වර්ගීකරනයේ සංකල්පය හා සංසන්දනය කරන විට 16,17, හා 18 වන සියවස් වල සත්ත්ව විද්‍යාවේ දියුණුවක් නොතිබූ තරම්ය.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

පරිසර විද්‍යාව
ජීව විද්‍යාව

පරිසර විද්‍යාව


El raión de Gulkévichi  es uno de los treinta y siete raiones en los que se divide el krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en el área oriental del krai. Limita al sur con el raión de Kurgáninsk y con el de Novokubansk, al oeste con el raión de Tbilískaya, al norte con el raión de Kavkázskaya, y al este con el raión de Novoaleksándrovsk del krai de Stávropol. Tiene una superficie de 1 395.6 km² y contaba con una población de 100 758 habitantes en 2010. Su centro administrativo es Gulkévichi.

El relieve de la región es llano. El río Kubán hace de frontera de la región al norte y al este. Por el norte del distrito se halla el río Samóilova Balka y por el sur se halla el río Zelenchuk Vtorói, afluentes del anterior.

Historia

El raión fue establecido el 31 de diciembre de 1934 en la composición del krai de Azov-Mar Negro como resultado de la descentralización del raión de Kropotkin. Inicialmente estaba compuesto por once selsoviets: Ventsy-Zariá, Gulkévichskoye, Maikopskoye, Nikoláyevskoye, Novomijáilovskoye, Novoukrainskoye, Olginskoye, Otrado-Kubánskoye, Sokolovskoye, Sonentalskoye, Tysiachnoye y Plemzavoda. El 13 de septiembre de 1937 pasa a formar parte del krai de Krasnodar.

El 22 de agosto de 1953 se le agregan tres selsoviets del disuelto raión de Temirgóyevskaya: Novokrasni, Púshkinskoye y Soyuz Chetyrej Jutorov. El 1 de febrero de 1963 el raión era disuelto y su territorio anexionado por el raión de Kavkázskaya con centro en Gulkévichi. El 20 de octubre de 1980 fue restablecida con los límites anteriores.

Demografía

El 48.7 % de la población es urbana, y el 51.3 % es rural.

División administrativa
El raión se divide en 3 municipios urbanos y 12 municipios rurales, que engloban a 63 localidades.

*Los centros administrativos están resaltados en negrita.

Economía y transporte

Las actividades económicas principales del distrito son la agricultura y los materiales de construcción (vigas de hormigón, etc.)

La región está comunicada por el ferrocarril del Cáucaso Norte y por la carretera federal M29 Cáucaso.

Personalidades

 Víktor Gorbatko (*1934), cosmonauta soviético ruso.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Гулькевичский район.
 Sitio web del raión
 El raión en el sitio web del krai .
 Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Autores: A. S. Azarenkova, I. Y. Bondar, N. S. Vertyshova. Krasnodar: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 p.

Gulkevichi

Raión de Gulkévichi


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 6. siječnja  Victor Horta, belgijski arhitekt i dizajner († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1861.


Die Savanna Township ist eine von 12 Townships im Carroll County im Nordwesten des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Savanna Township liegt im Nordwesten von Illinois am Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet. Die Grenze zu Wisconsin befindet sich rund 70 km nördlich.

Die Savanna Township liegt auf 42°04′08″ nördlicher Breite und 90°07′39″ westlicher Länge und erstreckt sich über 54,19 km², sie sich auf 34,59 km² Land- und 19,4 km² Wasserfläche verteilen.

Die Savanna Township grenzt innerhalb des Carroll County im Norden an die Washington Township, im Nordosten an die Woodland Township, im Osten an die Mount Carroll Township und im Süden an die York Township. Im Westen bildet der Mississippi die Grenze zum Jackson und zum Clinton County in Iowa.

Im Zentrum der Township liegt unweit des Mississippiufer das Ayers Sand Prairie State National Preserve, ein kleines Schutz- und Erholungsgebiet.

Verkehr

In West-Ost-Richtung führt der über die Savanna–Sabula Bridge von Iowa kommende U.S. Highway 52 durch die Savanna Township. Parallel zum Mississippi führt die den Illinois-Abschnitt der Great River Road bildende Illinois State Route 84. Vom Fluss in östliche Richtung verlaufen eine Reihe zum Teil unbefestigter Straßen.

Durch die Savanna Township verlaufen eine Reihe von Linien verschiedener Eisenbahngesellschaften.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 15 km südlich gelegene Tri-Township Airport südlich der Stadt Savanna.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 3729 Einwohner. Neben Streubesiedlung existieren innerhalb der Savanna Township folgende Siedlungen:

1 – zu einem kleinen Teil in der Washington Township

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Savanna Township
 Histopolis - Savanna Township

Ort am Mississippi

Savanna Township


Le tournoi d'ouverture de la saison 2022 du Championnat de Colombie de football est le premier tournoi de la soixante-quinzième édition du championnat de première division professionnelle en Colombie. Pour des raisons de parrainage le tournoi est connu sous le nom Liga BetPlay Dimayor 2022-I.

Déroulement de la saison
 lors de la phase régulière, les équipes s'affrontent une fois plus un match additionnel, pour un total de 20 rencontres.
 Les huit premiers de la phase régulière se  qualifient pour le tournoi de qualification. Les équipes sont réparties dans deux groupes de quatre et se rencontrent en match aller et retour.
 Les deux premiers de groupe jouent la finale également en match aller et retour, le vainqueur est sacré champion de Colombie et se qualifie pour la Copa Libertadores 2023 et la Superliga Colombiana.

A la fin du tournoi il n'y a pas de relégation.

Les clubs participants

Compétition
Le barème utilisé pour établir l'ensemble des classements est le suivant :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

Phase régulière

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}

Deuxième phase
Les huit premiers sont répartis dans deux groupes de quatre équipes. Les deux vainqueurs de ces mini-championnats se retrouvent en finale.

Groupe A

|valign=top align=left width=50%|

|}

Groupe B

|valign=top align=left width=50%|

|}

Finale
Match aller le 22 juin, match retour le 26 juin 2022.

|}

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Liens internes
 Championnat de Colombie de football

Liens externes
  site officiel de la compétition

Championnat de Colombie de football
Colombie
Sport en Colombie en 2022

Tournoi d'ouverture du championnat de Colombie de football 2022


Erbium(III)-oxid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Oxide.

Geschichte
Erbium(III)-oxid wurde 1843 teilweise (als Mischung mehrerer Lanthanoidoxide) isoliert durch Carl Gustaf Mosander und 1905 erstmals in reiner Form durch Georges Urbain und Charles James hergestellt.

Gewinnung und Darstellung
Erbium(III)-oxid kann durch Verbrennung von Erbium an Luft gewonnen werden.

Es kann auch durch thermale Zersetzung von Erbiumsalzen wie Erbiumnitrat oder Erbiumoxalat gewonnen werden.

Eigenschaften

Erbium(III)-oxid ist ein hygroskopisches pinkfarbenes Pulver, das unlöslich in Wasser ist. Es besitzt eine kubische Kristallstruktur. Eine interessante Eigenschaft ist die Photonen-Hochkonversion.

Verwendung
Erbium(III)-oxid wird für die Färbung von Gläsern und Keramik verwendet. Da es in den entsprechenden Gläsern infrarotes Licht absorbiert, wird es für Schutzbrillen in der Glas- und Stahlindustrie eingesetzt. Es dient auch als Ausgangsmaterial zur Herstellung von reinem Erbium.

Einzelnachweise

Erbiumverbindung
Oxid

Erbium(III)-oxid


An Vanda pumila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Vanda pumila in nahilalakip ha genus nga Vanda, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanda

Vanda pumila


Die Jägerkaserne ist eine Kaserne der Bundeswehr im Bischofswiesener Ortsteil Strub in Bayern. Sie wurde ab 1937 erbaut und erhielt am 17. Juni 1967 den Namen "Jägerkaserne". Die Kaserne befindet sich an der Gebirgsjägerstraße.

Geschichte
Mit dem Bau der "schönste[n] Kaserne am schönsten Platz des Reiches", wurde nach den Plänen des Münchner Architekten Bruno Biehler im September 1937 begonnen. Die benötigten Grundstücke für das Kasernenareal wurden enteignet. Am 11. November 1938 bezog das II. Bataillon des Gebirgsjägerregiments 100 die Kaserne. Am 4. Mai 1945 besetzten französische und US-amerikanische Truppen die Kaserne. Anschließend diente sie zur Unterbringung von Displaced Persons.

Am 2. Juli 1957 rückten, unter Anwesenheit des damaligen Bundesministers der Verteidigung Franz Josef Strauß, die ersten Einheiten des neu aufgestellten Gebirgsjägerbataillons 38 (ab März 1959 umbenannt in Gebirgsjägerbataillon 232) in die Kaserne ein. Am 2. Dezember 1958 wurde der Standortübungsplatz "Sillberg" mit einer Lehrübung eröffnet. Ein Teil der Kaserne wurde bis in die 1990er-Jahre durch die US-Streitkräfte genutzt.

Die stationierten Gebirgsjäger waren an zahlreichen Auslandseinsätzen wie Somalia, Balkan und Afghanistan beteiligt, ebenso bei regionalen und überregionalen Katastropheneinsätzen. Ein Großteil der erfolgreichsten deutschen Wintersportler sind oder waren in der Kaserne stationiert und werden dort von der Sportfördergruppe trainiert.

Während der Rettungsaktion in der Riesending-Schachthöhle im Juni 2014 wurde das Lager für die Einsatzkräfte und der Hubschrauberlandeplatz auf dem Kasernengelände eingerichtet.

Dienststellen
 Gebirgsjägerbataillon 232
 Sportfördergruppe der Bundeswehr Bischofswiesen
Sanitätsversorgungszentrum Bischofswiesen
 weitere kleine Dienststellen

Weblinks
 Festschrift 850 Jahre Bischofswiesen (PDF; 5,9 MB)
Bilder aus der Zeit vor 1945

Einzelnachweise
-

Kaserne der Bundeswehr
Kaserne in Bayern
Erbaut in den 1930er Jahren
Architektur im Nationalsozialismus
Bauwerk in Bischofswiesen

Jägerkaserne (Bischofswiesen)


Der Norges Ishockeyforbund (Norwegischer Eishockeyverband) ist der nationale Eishockeyverband Norwegens mit Sitz im Haus des Sports (Idrettens Hus) beim Ullevaal-Stadion in Oslo. Der Verband ist einer der Sportfachverbände des Norwegischen Sportverbandes und Vollmitglied in der Internationalen Eishockey-Föderation (IIHF). Er ist Dachverband von 90 Eishockeyvereinen und -abteilungen aus neun Regionalverbänden, in denen rund 11.000 Mitglieder aktiv sind (Stand: Februar 2010). Aktueller Präsident ist seit 2018 Tage Pettersen.

Geschichte
Der Verband wurde am 18. September 1934 gegründet und am 20. Januar 1935 in die Internationale Eishockey-Föderation aufgenommen.

Vom Verband wurde in Oslo das olympische Eishockeyturnier 1952 ausgetragen, das zugleich als 19. Eishockey-Weltmeisterschaft und 30. Eishockey-Europameisterschaft galt. Auch die Austragung der Eishockey-WM 1958 und der WM der Herren 1999 fiel in die Organisation von Norges Ishockeyforbund.

Aufgaben
Der Verband kümmert sich überwiegend um die Durchführung der Spiele der norwegischen Eishockeynationalmannschaft sowie der Frauennationalmannschaft und der Juniorenmannschaften. Zudem organisiert der Verband den Spielbetrieb auf Vereinsebene, unter anderem in der GET-ligaen, der höchsten professionellen Spielklasse im norwegischen Eishockey.

Siehe auch
 Liste von Sportverbänden in Norwegen

Weblinks
 Offizielle Webseite (norwegisch)
 Norwegen auf der Webseite der IIHF (englisch)

Einzelnachweise

Eishockeyverband
Eishockey (Norwegen)
Sportverband (Norwegen)
Eishockey
Sport (Oslo)
Gegründet 1934
Organisation (Oslo)

Norges Ishockeyforbund


La rue de l'Entrepôt est une voie de la commune de Charenton-le-Pont, en France.

Situation et accès

Cette rue commence son parcours dans l'axe d'une ancienne voie qui menait à la rue Escoffier à Paris. En son centre, la passerelle Valmy permet de rejoindre la rue de Valmy, située plus au nord, de l'autre côté du faisceau ferroviaire de la ligne de Paris-Lyon à Marseille-Saint-Charles.

Elle se termine au carrefour de la rue du Port-aux-Lions dans l'axe de la rue Necker.

Origine du nom

Son odonyme fait référence aux nombreux entrepôts de spiritueux situés dans ses alentours.

Historique
Dans cette rue se trouvent depuis fort longtemps de nombreux magasins et locaux de stockage, ainsi les Établissements Byrrh, ou encore les magasins de l'Entraide française, détruits en 1948 au cours d'un incendie, probablement d'origine criminelle.

La rue de l'Entrepôt fait partie des cent-cinquante-neuf voies pénétrant dans Paris, choisies en 1971 par le photographe Eustachy Kossakowski dans sa série 6 mètres avant Paris.

L'ancien indicatif téléphonique ENTrepôt (01 4) 368 est situé à cet endroit.

Références

Entrepot̝

Rue de l'Entrepôt (Charenton-le-Pont)


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Međunarodna komisija za nestale osobe

|-
!
!Osnovana1996. u Lyonu
!SjedišteHag
!PredsjednikThomas Miller
Generalna direktoricaKathryne Bomberger
Službena stranica:      www.icmp.org
|}
Međunarodna komisija za nestale osobe (eng.: International Commission on Missing Persons: ICMP) je međuvladina organizacija koja se bavi pitanjem osoba nestalih zbog oružanih sukoba, kršenja ljudskih prava i prirodne katastrofe. Pomaže vladama u ekshumacijama masovnih grobnica i DNK identifikaciji nestalih osoba, pruža podršku udrugama obitelji nestalih osoba i pomaže u stvaranju strategije i institucija za traženje nestalih osoba.  Sjedište ICMP-a je u Hagu.

Povijest

ICMP je osnovan po nalogu predsjednika SAD, Billa Clintona,  1996. na samitu G7,  u Lyonu, da se suoči s pitanjem osoba nestalih kao rezultat različitih sukoba relevantnih za Bosnu i Hercegovinu, Hrvatsku, a onda i Saveznu Republiku Jugoslaviju.  Od 1991. do 1995. godine ICMP-om je prvi put predsjedavao bivši američki državni tajnik Cyrus Vance, koga je na dužnosti predsjednika naslijedio američki senator Bob Dole. Sadašnji predsjedavajući je Thomas Miller. ICMP radi u širokom rasponu operativnih područja, koja uključuju bivše zone sukoba na zapadnom Balkanu i Bliskom istoku, kao i područja pogođena prirodnim katastrofama, kao što su cunamiijem pogođene regije u Južnoj Aziji i američkoj saveznoj državi Louisiana nakon uragana Katrina. Godine U 2001., na zahtjev vlasti New York Cityja a povodom napada 11. rujna na World Trade Center, ICMP je poslao svoja dva forenzička znanstvenika u cilju pomoći istraživanja oko nestalih.

ICMP-ov Podrinje identifikacijski projekt (PIP) je formiran da se bavi identifikacijom prvenstveno žrtava 1995. godine i genocida u Srebrenici. PIP uključuje postrojenja za skladištenje, obradu i rukovanje ekshumiranih posmrtnih ostataka. Veći dio ostataka su samo fragmenti ili pomiješanih tijela fragmenata, jer su pribavljeni iz sekundarnih masovnih grobnica.

ICMP trenutno ima tri forenzička objekte, od kojih su dva fokusirana na ljudske ostatke u vezi s genocidom u Srebrenici. To su Identifikacijski projekt Podrinje (PIP) i Reasocijacijski centar Lukavac (LKRC). Identifikacijski projekt Krajina (KIP) je primarni objekt za ostatke koji se odnose na područje Sanskog Mosta i Prijedora. ICMP ima urede u Sarajevu (BiH), Tuzli (BiH), Banjoj Luci (BiH), Bagdadu i Arbilu (Irak) i Prištini (Kosovo).

Do kraja kolovoza 2011. godine, napori ICMP-a su rezultirali DNK-pomognutom identifikaciji 16.289 osoba iz bivše Jugoslavije.
U lipnju 2008. godine, na Filipinima se dogodio tajfun Frank koji je izazvao više od 1.000 smrtnih slučajeva. U nastojanju da pomogne Filipinima u identifikaciji osoba koji su poginule kao posljedica ove tragedije, Interpol je pozvao ICMP da rade zajedno s njima u pružanju pomoći, čime se pozivajući su,  po prvi put realizirali sporazum potpisan između ICMP i Interpola u studenom 2007. godine i zajedno odgovorili na situacije katastrofe.

Pravni osnov
{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Sporazum o statusu i funkciji Međunarodne komisije za nestale osobe
!Potpisan15. prosinca 2014. u Bruxellesu
!Stupio na snagu15. svibnja 2015.
!Potpisnice Belgija Čile  Cipar  Salvador  Luksemburg  Nizozemska Srbija Švedska Velika Britanija
|}
Dana 15. prosinca 2014. godine potpisan je Sporazum o statusu i funkciji Međunarodne komisije za nestale osobe, pružajući Komisiji formalnost međunarodnog subjekta. Taj sporazum je potpisan u Bruxellesu, uz učešće pet zemalja, a ostat će otvoren za potpisivanje, u Hagu, do 16. prosinca 2015. Stupio je na snagu 14. svibnja 2015., nakon ratifikacije Švedske i Velike Britanije.

Ugovorom se uspostavlja Hag kao sjedište ICMP-a i uspostavlja Konferencija država potpisnica (koju predstavljaju sve države članice ugovora) i  Financijski odbor (koji predstavljaju sve države koje doprinose), te  "Odbor povjerenika" (izabran "iz reda istaknutih osoba ") i Generalni direktor ICMP-a.

Mandat
ICMP radi da osigura suradnju vlada i drugih organa vlasti u lociranju i identificiranju osoba nestalih zbog oružanih sukoba, drugih oblika neprijateljstva ili kršenja ljudskih prava i prirodnih katastrofa. Također, podržava rad drugih organizacija u njihovim naporima, potiče uključivanje javnosti u svoje aktivnosti i doprinosi razvoju odavanju počasti nestalim osobama. Osim toga, ICMP pomaže vladama u ispunjavanju njihovih obaveza u oblasti ljudskih prava prema žrtvama i preživjelim članovima njihovih obitelji, kao i izgradnju institucionalnih kapaciteta koji promoviraju dugoročno povjerenje javnosti.

Povezani članci
Institut za nestale osobe Bosne i Hercegovine

Izvori

Vanjske poveznice
Međunarodna komisija za nestale osobe (ICMP)

Međunarodne organizacije
Pokret za ljudska prava

Međunarodna komisija za nestale osobe


සෙන් කතා හෙවත් සෙන් කතන්දර (zen stories) වත්මන් කාලය වන විට ලෝක ප‍්‍රකට ආගමික නිර්මාණාංගයකි.චීන සහ
ජපන් බසින් කියැවී පසුව ලියැවී තිබෙන ඒ කතා පුද්ගලයන් ගණනාවක් විසින් ඉංග්‍රීසි බසට පෙරලා තිබීම  අ‍පේ  භාග්‍යයකි. සෙන් කතන්දර කියවන කල එක් එක් පුද්ගලයන්ගේ මනෝභාවයන්ට අනුව එහි අර්ථය, අගය, දැනීම වෙනස් වේ. යමෙකුට සෙන් කතන්දරයක් කියවූ විට හුදු කතා රසයක් හෝ ජීවන අත්දැකීමක් පමණක් දැනෙනු ඇත. තවත් කෙනෙකුට ඒ ඉම ඉක්මවු අධ්‍යාත්මික හරයක් ලැබෙනු  ඇත. වි‍ටෙක අතිශය සියුම් ලෙස මනැස ක්‍රියාත්මක කරවන හෝ පුබුදු කරවන තේමාවක් හමුවෙනු ඇති.හිටි ගමන් එසේ සිදුවීම 'ක්ෂණික අවබෝධය' යන අර්ථය
දෙන 'ස‍තෝරි'(satori)යැයි ජපන් බසින් හදුන්වයි. ඉංග්‍රීසි බසින් එය අර්ථවත් වන්නේ 'sudden Awaking' යනුවෙනි.

සෙන් අරුත :-
"සෙන් "යන්නෙහි  ආදි අරුත ලෙස සලකනුයේ 'ධ්‍යාන' හෙවත් දැහැන යන්නයි. එය චීන බසින් ලියැවී ඇත්තේ චාන් (chan) යනුවෙනි. සංස්කෘතීත බසින් 'ධ්‍යාන'(dyana)වී ඇති බවත් පසුව කටට හුරුවන අයුරින් සෙන් (zen) වී ඇති බවත් පෙනේ. මෙසේ බලන කල සෙන් යන්නෙහි 'ප්‍රබුද්ධත්වය', 'ආත්මාවබෝධය', 'හදුනා ගැනීම', 'දැහැන' යන සකල විධ අරුත් ගබඩා වී ඇති බව හැඟේ.

සෙන් නියමුවා:-
'සෙන්' පිළිබඳ ලියැවී තිබෙන පොත පත අනුව ප්‍රථම සෙන් නියමුවා ලෙස පිළිගනු ලබන්නේ හයවන සියවසේදී ඉන්දියාවේ සිට චීනයට පැමිණියා යැයි සැලකෙන බෝධිධර්මතුමාය,(Bodhidharma). චීන ගුරුතුමෙකු වන ඩොගෙන් (Dogen) විසින් 1043 දී ලියන ලදැයී කියන චරිතාපදානයට අනුව බෝධිධර්මතුමා චිනයේ නව අවුරුද්දක් පමණ වූ කාලයක් ගත කර ඇති බව පෙනේ. තවත් සමහරුන්ගේ මතය වන්නේ සෙන් යනු බුද්ධ කාලය වන ක්‍රි.පු 500ටත් ඉහත පටන්ම පැව‍තෙන ඉගැන්වීමක් බවයි. සෙන් ඉගැන්වීමේදී ප්‍රධාන සෙන් කතන්දර වන්නේ මනැසයි.

සෙන් කතාවකදී හැම විටකම පාහේ අපට සංවාදාත්මක සිද්ධියක් හෝ අනපේක්ෂිත සිද්ධියක් හමුවෙනවා ඇති. බොහෝ අවස්ථාවලදී එම අවස්ථාව වටහා ගත යුත්තේ සෙන් ගුරුතුමෙකුගේ හෙවත් සෙන්ආචාර්යවරයෙකුගේ අත්දැකීමක් වශයෙනි. සෙන් කථා වලදී අපට විටෙක මුණ ගැසෙන්නේ පූජකවරයෙකි. තවත් විටෙක සමාන්‍ය මිනිසෙකි. තවත් විටෙක බේබද්දෙකු, සෙබළෙකු, සොරදෙටුවෙකු හෝ රජතුමෙකු ආදී විවිධාකාර චරිත මුණ ගැසේ. සමහරු සෙන් ගුරුවරුන් හමුවට එන්නේ ඔවුන්ට සරදම් කොට යන්නට ය. එහෙත් ඔවුන් පෙරලා යන්නේ කිසියම් ජිවිතාවබෝධයක් ලැබගෙනයි. සෙන් කියවා නිහඬ බව විඳගත් කෙනෙකුට පෙරලා තවත් අයටද කියා දිය හැකියි. ඒ අතින් බලන කල සෙන් කතා සදාතනිත 'බණ කතා' විශේෂයක් වශයෙන්ද සලකන්නට පුළුවන. සෙන් කතන්දර දෙකක් පහත දක්වා ඇති අතර ඉන් සෙන් කථාවල සුවි‍ශේෂී බව අපට වටහා ගත හැකියි.

1. තේ කෝප්පය:-
'මෙයි ජි' සමයේදී (1868-1912) ජීවත් වූ  ජපන් සෙන්  ගුරුවරයෙකු වූ  නාන් ඉන් (Nan in) හමුවට විශ්වවිද්‍යාල මහාචාර්යවරයෙක් පැමිණියා. එසේ එතුමා පැමිණියේ සෙන් ධර්මය පිළිබඳව ඉගෙන ගැනී‍මේ අරමුණ ඇතිවයි. නාන් ඉන් ගුරුතුමා මේ මහාචාර්යතුමාට තේ පිළිගැන්නුවා. එතුමා තේ පිළියෙල කර තේ වත්කර ගෙන ගියා. තේ කෝප්පය උතුරා යන්නට පටන් ගත්තා.
මේ දෙස තව දුරටත් බලා සිටීමට ඉවසිල්ලක් නොතිබුණු මහාචාර්යතුමා මොකක්ද කිව්වේ?

"තේ කෝප්පය තේ වලින් ඉතිරිලා ගිහිල්ලා තවත් පුරවන්න බැහැ නේද?"

ඊට පිළිතුරු වශයෙන් සෙන් ගුරුතුමා කිසිම චකිතයක් නොමැතිව මොකක්ද කිව්වේ?

"මේ තේ කෝප්පය වාගේම ඔබතුමාත්, ඔබතුමාගේ යම් යම් මත වලින් අදහස් වලින් ඔළුව පුරවා ගෙන ඉන්නේ. දැන් මේ තේ කෝප්පය සම්පූර්ණයෙන්ම හිස් නොකර අලුත් තේ බොන්නට බැරිවා වාගේම ඔබත් ඔබේ හිස් කුහරය හිස් කර ගන්ට වෙනවා සෙන් ඉගැන්මට."

2. හඳ හොරා ගත නොහැකියි:-

සෙන් ගුරුතුමකු වූ රියොකාන් (Ryoken) කඳු පාමුලක කුඩා පැල්පතක බොහෝම චාම් ව්දියට ජීවත් වුණා. එක් හැන්දෑවක එක් හොරෙක් පැල්පතට ඇතුලු වුණා. ඔහු යමක් හොරා ගන්නට බලද්දී එසේ කිරීමට කිසි වැදගත් දෙයක් නැති බව දැන ගත්තා. රියොකාන් ගුරුතුමා පැමිණ හොරා අල්ලා ගත්තා."ඔබ හුඟක් දුර ඉඳන් එන්නට ඇති නේද?"ඇසූ සෙන් ගුරුතුමා තව දුරටත් මෙහෙම කිව්වා."ඔබ හිස් අතින් යන්ට හොඳ නැහැ. මගේ මේ අඳින ඇදුම අරන් යන්න තෑග්ගක් වශයෙන්".තමන්ගේ ඇඳුම හොරාට බාර දුන් රියොකාන් ගුරුතුමා නිරුවත්ව සිටියා. හොරාට මහ පුදුමයි. හොරා ඇඳුම් අරන් පැන දිව්වා. රියොකාන් ගුරුතුමා නිරුවත්ව හඳ දිහා බලා සිටියා. "දුප්පතා" ඔහු කල්පනා කළා."මට පුළුවන් කමක් තිබුණා නම් මේ සුන්දර හඳ ඔහුට දෙන්න!".'''

මුලාශ්‍රය
සෙන් කතන්දර, මහාචාර්ය සුනන්ද මහේන්ද්‍ර.

සෙන් කතන්දර


Stallion Battalion ist das 2007 erschienene, dritte Studioalbum der deutschen Band The BossHoss. Es ist das erste Album der Band, auf dem mehr Eigenkompositionen als Coverstücke zu finden sind. Zugleich ist es das kommerziell erfolgloseste Album der Band.

Allgemeines
Auf Stallion Battalion sind zum ersten Mal nach der Singleauskopplung Everything Counts / Truck 'n' Roll Rules Russ T. Rocket an der E-Gitarre sowie Malcolm Arison an der Mundharmonika zu hören, wobei letzterer schon auf Rodeo Radio auf Hell Yeah an der zweiten Mundharmonika zu hören war.

Hoss Power fungierte als Produzent und Arrangeur und war für die Aufnahmen verantwortlich; das Mixing wurde von ihm zusammen mit Schlagzeuger Sir Frank Doe vorgenommen. Das Grafikdesign übernahm wie gewohnt Boss Burns.

Der Veröffentlichung des Albums folgte die "Stallion Battalion Tour" durch Mitteleuropa vom November 2007 bis April 2008.

Titelliste

 Stallion Battalion – 3:11 (Power)
 Monkey Business (Power)
 Shake and Shout – 3:29 (Power)
 José and Myling – 3:40 (Power)
 Free Love on a Free Love Free Way – 3:12 (Power)
 Polk Salad Annie – 3:28 (White)
 Omniscient Lover – 3:54 (Power)
 Everything Counts (Gore)
 Goodbye Mary – 4:12 (Power)
 Gay Bar – 3:14 (Martin/Selph/Nawara/Frezza/Spencer)
 Truck 'n' Roll Rules – 3:49 (Power)
 High – 2:24 (Power)
 Drop It Like It's Hot – 3:02 (Williams/Hugo/Broadus)
 Jumpin' Around – 2:43 (Power)
Bonustrack auf den Re-Releases 2008
 Ça plane pour moi (Lacomblez)
Bonustracks auf der Deluxe-Version
 On the Sunny Side of the Street – 2:32 (McHugh/Fields)
 Word Up! – 3:33 (Blackmon/Jenkins)
 Sugarman – 4:29 (Rodriguez)
 Shake & Shout – 4:08 (Power)
 Flaming Star – 2:38 (Presley)

Kritik
 laut.de:"Die Berliner Cowboys behalten ihren Jahresrhythmus in Sachen Veröffentlichungen bei und legen mit 'Stallion Battalion' nach. Fan-Rügen werden diesmal wohl nicht ausbleiben, gehen sie doch mehr und mehr dazu über, eigene Songs zu schreiben. Nur noch vereinzelt schieben sie Coverversionen durch den Country-Wolf."

Fußnoten

Album 2007
Album (Country)
Album (Rock)
The BossHoss

Stallion Battalion


عبد المسيح حداد (1888 - 1963) هو شاعر ناقد وأديب سوري مبدع وصحافي بارز وسوري وطني أصيل من أدباء المهجر. كان من مؤسسي الرابطة القلمية في نيويورك. وأصدر جريدة السائح في 1912 والتي أصبحت جريدة الرابطة واستمرت لسنة 1959.

نبذة
ولد عبد المسيح بن رشيد حداد في حمص سنة 1888 وتلقّى علومه الابتدائية في المدرسة الأرثوذكسية، ثم انتقل إلى دار المعلّمين الروسية في بلدة الناصرة غرب حمص عام 1904 وتخرّج منها ثم عاد إلى حمص وتابع دراسته في المدرسة الإنجيلية ودرس اللغة الإنجليزية ثم عمل في تدريس اللغة الإنجليزية في مدارس حمص.

هاجر من سوريا إلى الولايات المتحدة الأمريكية سنة 1907 والتحق بشقيقته ندرة حداد. وفي عام 1912 أصدر جريدة «السائح» باللغة العربية التي أصبحت لسان الرابطة القلمية التي أسّسها عام 1920 في نيو يورك واستمرّ في إصدارها حتى عام 1959 مع زملائه أعضاء الرابطة القلمية.

توفي مساء الخميس في 17 كانون الثاني سنة 1963 ودفن في نيويورك.

أعماله
لعبد المسيح حداد مؤلفات أدبية واجتماعية متعدّدة منها:
 «حكايات المهجر»
 «انطباعات مغترب»
 45 مجلّداً من جريدة السائح

بالإضافة إلى افتتاحيّاته لجريدة السائح في مختلف شؤون الأدب والنقد والسياسـة والاجتماع.

وصلات خارجية
 نَدْرة وعبد المسيح حَدّاد

انظر أيضا
 الرابطة القلمية
 شعراء المهجر

مراجع

 صفحة جريدة الأسبوع الأدبي

أرثوذكس شرقيون سوريون
أشخاص من حمص
أمريكيون متجنسون
الرابطة القلمية
شعراء أمريكيون بالعربية
شعراء المهجر
شعراء حمصيون
شعراء سوريون في القرن 20
صحفيون سوريون
صحفيون في القرن 20
كتاب وكاتبات سوريون
مسيحيون سوريون
مهاجرون سوريون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1888
مواليد 1890
نقاد سوريون
وفيات 1963

عبد المسيح حداد