Ringkøbing K er en kommende bydel med 1.100 boliger, og kommer til at ligge syd for Ringkøbing. Ringkøbing-Skjern Kommune og Realdania By står for byggeriet, som vil blive bygget over 30 år.

Det Ringkøbing-Skjern Kommune ønsker at vise med den nye by er, hvordan en bæredygtig og fremtidssikret by i et kystnært område kan blive bygget, selvom byen ikke ligger ved de store vækstcenter i Danmark. Byen skal være med til at fastholde og tiltrække nye borgere, samt understøtte udvikling i hele Ringkøbing-Skjern Kommune.

Ringkøbing K bliver godt forbundtet rent trafikalt til resten af landet. Da der er hovedveje primærrute 16 mod Holstebro og primærrute 15 mod Herning. Derudover bliver det lettere at komme til det nye Gødstrup Sygehus ved Herning fra Ringkøbing, da Vejdirektoratet har lavet en motorvej (Messemotorvejen) sekundærrute 502 der går vest om Herning, fra Snejbjerg til Sinding. Motorvejen åbnede den 28. maj 2017.

Derudover er der fra Ringkøbing togforbindelser mod Holstebro og Esbjerg.

Kilder

Ringkøbing-Skjern Kommune

Ringkøbing K


Piercing the Darkness, which was published in 1989, is a sequel to Frank E. Peretti's novel This Present Darkness.  It shows contemporary views on angels, demons, prayer and the spiritual realm.  Piercing the Darkness won the ECPA Gold Medallion Book Award for best fiction in 1990. The book, along with This Present Darkness, has been instrumental in promoting belief among Christians in Territorial Spirits. They have also increased an interest in spiritual warfare. Combined, This Present Darkness and Piercing the Darkness have sold 3.5 million copies .

Plot summary

It follows the journey of Sally Beth Roe as she tries to escape her past and slowly overcomes her constant struggle to discern the Truth.  Also told is the story of another small town, similar to that of This Present Darkness and called Bacon's Corner, and a resident named Tom Harris.  His kids are ripped from his home by Child Services.  Seeming to have no connection with other events at first, a young police officer, Ben Cole, is convinced what is being brushed off as a suicide is actually a murder, and ends up losing his job over the issue, which brings him to the side of the embattled Christian school. Caught in the crossfire is a little girl who's been forced into a curriculum of "meditation techniques" and "inner spiritual guides" that control her moods, attitudes, and actions, the little Amber, and her mother Lucy who realizes this lawsuit and the people who are "helping" her may be much, much more than she bargained for.  Before the paths that Sally Roe and Tom Harris [and the others] are on collide, the Ashton Clarion editor and his wife, Marshall and Kate Hogan (from This Present Darkness), make a return appearance as veteran fighters in this war against the powers of darkness that threaten freedom of religion everywhere.  As the story unfolds, the lawsuit and its participants are soon locked in a struggle of ethics versus non-ethics, absolutes versus relativism, right versus wrong, and those with interest in this battle are shown to be even in the highest places of government.

Literary significance and criticism
Piercing the Darkness has been criticized along with Peretti's first novel This Present Darkness on literary and theological grounds.

References

External links
Entry in FrankPeretti.com

1989 American novels
Novels by Frank E. Peretti
American Christian novels

Piercing the Darkness


, Japon film yönetmeni, film yapımcısı, senarist ve kurgucu. 57 senelik kariyerinde 30 film yöneten Kurosava, sinema tarihinin en önemli ve etkili yönetmenlerinden biri olarak görülmektedir.

Kurosava, 1936 yılında Japon sinema endüstrisine kısa bir süreliğine ressam olarak girdi. Çeşitli filmlerde yönetmen yardımcısı ve senarist olarak çalıştıktan sonra 1943 yılında II. Dünya Savaşı sıralarında ilk filmi olan popüler aksiyon filmi Sugata Sanshiro'yu çekti. Savaştan sonra 1948 yılında Drunken Angel filmini çekti. Bu filmde o zamanlar tanınmayan bir aktör olan Toshirō Mifune'yi başrolde oynattı. Ve yine bu filmle Japonya'daki gelecek vadeden genç yönetmenler arasındaki yerini sağlamlaştırdı. Daha sonra bu iki adam birlikte 15 film daha çektiler.

Kurosava'nın önemli filmlerden Raşamon filminin ilk gösterimi Tokyo'da 1950 yılında yapıldı. Film 10 Eylül 1951'de Venedik Film Festivali'nde, Altın Aslan ödülünün sürpriz kazananı oldu. Ve sonradan Avrupa ve Kuzey Amerika'da gösterime girdi. Bu filmin batı pazarında yakaladığı reklam başarısı ve olumlu eleştiriler Japon sineması için bir ilkti. Böylece Kurusava'nın bu başarısı diğer Japon yönetmenlere de uluslararası arenada tanınma olanağı tanıdı. 1950'li yıllardan 1960'lı yılların başına kadar Kurosava, aşağı yukarı her sene bir film üretti. Bunların içinde, Ikiru, Yedi Samuray ve Yojimbo gibi bazı filmler yüksek derecede saygınlık kazandı. 1960'ların ortalarından sonra Kurosava'nın daha az verimle çalıştı. Ama son zamanlarında yaptığı işlerinden son iki epik filmi Kagemusha ve Ran ile ödüller almaya devam etti. Bunların içerisinde Kagemusha filmi için aldığı Altın Palmiye ödülü de vardır.

1990 yılında Akademi Ödülleri'nin verdiği Akademi Onur Ödülü'nü kabul etti. Ölümünden sonra AsianWeek dergisinde "Sanat, Edebiyat ve Kültür" kategorisinde "Yılın Asyalısı" olarak isimlendirildi ve CNN tarafından "Son 100 yılda Asya'nın gelişmesine en çok katkıda bulunan insanlardan (beşliden) biri" seçti.

Yaşamı ve kariyeri

Çocukluk ve gençlik (1910-1935)
Kurosava, 23 Mart 1910 tarahinde Tokyo'nun Shinagawa bölgesinde doğdu. Babası Isamu, Akita Prefecture'den gelen bir samuray ailesinin eski üyesiydi. Ordunun Beden Eğitimi Enstitüsü'nün orta okulunda yönetici olarak görev yaptı. Kurosava'nın annesi, Osaka'da yaşayan bir tüccar aileden geliyordu. Akira, bu kısmen varlıklı ailenin çocukları arasında arasında sekizincisi ve en genç olanıydı. Kurusava doğduğunda, iki kardeşi büyümüştü ve biri de ölmüştü. Kurosava ise geriye kalan 3 kız ve 1 erkek kardeşi ile büyüdü.

Babası, Kurosava'yı bedensel egzersizlere teşvik ederken bir yandan da onu batı geleneklerini tanımaya, tiyatro görmeye ve eğitici değeri olan sinema filmlerini izlemeye teşvik ediyordu. Böylece Kurosava 6 yaşındayken film izlemeye başladı. Kurosava, ilk ve ortaokulda silik bir öğrenci oldu. Okula yeni gelen öğretmeni Bay Tachikawa(Taçikava) yenilikçi eğitim uygulamalarıyla onu teşvik etti. Kurosava, Taçikava'yı büyümeme sebep olan ikinci gizli güç diye tanımlar. Taçikava, çizim konusunda öğrencileri ne istiyorsanız onu çizin deyip serbest bırakarak ve Kurosawa'nın resmine övgülerle en yüksek notu vererek, okuldan nefret eden Kurosawa'nın resim derslerine daha bir heyecanla koşmasına neden oldu. Ve resme olan aşkını başlattı. Bu dönemde Kurosawa, hat sanatı ve kendo ile de ilgilendi.

Kurosava'nın çocukluğunda etkisi olan bir başka faktör ise kendinden 4 yaş büyük abisi Heigo Kurosava'ydı. 1923'te yaşanan Büyük Kanto Depremi'nin sonrasında, Tokyo harap olmuştu. Heigo, 13 yaşındaki Kurosava'yı yanına alarak ona depremin yıkımını tüm gerçekçiliğiyle gösterdi. Kurosava, her tarafa dağılmış insan cesetleri ve dağılmış hayvan gövdelerine bakmak istemedi. Heigo ise ona uzağa bakmayı yasakladı. Bunun yerine, Akira'yı korkularıyla yüzleştirerek cesaretlendirdi. Bazı eleştirmenler, bu olayın Kurosava'nın sanat kariyerini etkilediğini ve nadiren işlerindeki hoş olmayan gerçeklere yüz yüze gelmeye kararsız kaldığını yorumladılar.

Heigo bilimsel olarak kabiliyetliydi, lakin Tokyo'nun en önde gelen liselerinden birine girmeyi başaramayınca kendisini ailenin geri kalanından ayırmaya başladı. Ve kendisini ilgi alanı olan yabancı edebiyata odaklamaya başladı. 1920'lerin sonlarında, Tokyo tiyatrolarında yabancı filmleri anlatan bir Benşi (Sessiz film anlatıcısı) oldu. Bu alanda kendine bir isim yaptı. Akira bu zamanlarda bir ressam olmayı planlıyordu. Abisinin yanına taşındı ve ayrılmaz bir ikili oldular. Heigo vasıtasıyla, Kurosava birçok Avrupa sineması filmini görme imkânı buldu ve bunlarında yanında tiyatro ve sirk performanslarını izledi. Bir yandan da yaptığı resim işlerini ve tablolarını Solcu Proleter Sanatçılar Derneği'ne gösterdi. Buna rağmen ressamlığı hayatını sürderecek bir iş olarak yapamadı. Çoğu proleter solcunun tuvallere gerçekleşmemiş politik ideallerini koyma hareketini algılayan Kurosava, resme karşı heyecanını kaybetti.

1930'lu yılların başlarında sesli filmlerin çoğalmasıyla Heigo gibi sessiz film anlatıcıları işlerini kaybetmeye başladılar. Ve Kurosava ailesinin yanına geri döndü. Temmuz 1933'te, Heigo intihar etti. Kurosava yazdığı biyografi kitabında abisinin ölümünden "Anlatmak İstemediğim Bir Öykü" başlığıyla bahseder. Ve bu olayın onu daima belirsizliklere sürüklediğini ve bunu bir daha hiç hatırlamak istemediğini söyler. Sadece 4 ay sonra Kurosava'nın büyük abisi de yaşamını yitirdi. Akira'nın 23 yaşındaydı ve erkek kardeşlerinden sadece biri ve diğer üç kız kardeşiyle yaşamını devam ettirdi.

Yönetmenlik eğitimi (1935-1941)
1935'te, P.C.L. olarak bilinen Photo Chemical Laboratories yeni stüdyolarında yönetmen yardımcılarının arandığına dair reklamlar verilmişti. Daha önce sinema sektörüne hiç duymamasına rağmen Kurosava, gerekli makaleyi stüdyoya sundu. Adaylardan istenen bu makale onlara Japon sinemasının temel eksiklerini ve bu eksiklerin üstesinden gelme yollarını soruyordu. Kurosava'nın yarı alaycı görüşü eğer sorunlar varsa, bunların çözümü olmadığına dairdi. Kurosava'nın makalesi onu bir sonraki sınavlara geçirdi. İmtihanı yapanlar arasında yönetmen Kajirō Yamamoto'nun da olduğu bir heyer Kurosava'yı da seçilenler arasına aldı. Ve 1936'nın Şubat ayında Kurosava 23 yaşındayken stüdyoda işe başlamış oldu.

Kurosava, yönetmen yardımcılığı yaptığı 5 sene içerisinde birçok yönetmenle çalışma fırsatı buldu. Ama gelişiminde en etkili isim Kajiro Yamamoto'ydu. Yönetmen yardımcısı olarak çalıştığı 24 filmden 17'sinde Yamamoto'nun yardımcılığını yaptı. Bunlardan birçoğu "Enoken" takma adıyla bilinen popüler aktör Kenichi Enomoto'nun da oynadığı komedi filmleriydi. Yamamoto, Kurosava'nın yeteneğini eğitti. Onu bir sene içerisinde üçüncü yönetmen yardımcılığından baş yönetmen yardımcılığına getirdi. Ve Kurosava'nın sorumlulukları arttı. Ve sahne yapımı, mekan tespiti, senaryo düzeltmesi, provalar, ışık, dublaj, kurgu ve ikinci takımın yönetmenliği gibi çeşitli işlerde çalışmaya başladı. Kurosava, son asistanlığını yaptığı Horse (Uma, 1941) filminde filmin yönetmeni Yamamoto'nun başka bir film çekmesi nedeniyle çekimlerin büyük bir bölümünü yönetmen olarak üstlendi.

Yamamoto'nun Kurosava'ya verdiği önemli tavsiyelerden biri de iyi bir yönetmenin aynı zamanda senaryo yazma konusunda ustalaşması gerektiğiydi. Kurosava daha sonra senaryo yazarak yönetmen yardımcılığından daha fazla para kazanabileceğini fark etti. Daha sonra tüm filmlerinin senaryolarını ya kendi yazdı ya da ortaklaşa yazdı. Ve çoğu kez başka yönetmenler için de senaryo yazdı. Senaryo yazmak Kurosava'ya 1960'lara kadar daima iyi bir ek gelir sağladı, Kurosava daha sonraları ise dünyaca ünlü biri oldu.

Savaş zamanı filmleri ve evliliği (1942-1945)
1941'de piyasaya çıkan Horse filminini izleyen iki sene boyunca, Kurosava yönetmenlik kariyerinin çıkış filmini yapacak bir senaryo arayışına girdi. 1942'nin sonlarına doğru, Japonya'nın Amerika Birleşik Devletleri ile savaşının başlamasından bir sene sonra, Kurosava ilk filmi için bir kitaptan ilham aldı. Musashi Miyamoto isimli bu kitap yazar Tsuneo Tomita'nun bir judo ustası ile ilgili bir romanıydı. Kitabın reklamlarındaki genç ve bıçkın judo ustasından etkilenen Kurosava, Toho stüdyolarına giderek bu kitabın haklarını satın almalıyız diye rica etti. Toho'daki yetkili Morita ona güvendiğini lakin yine de kitap çıktığında bir okuyup gelmesini söyledi. Kurosava kitabı basıldığı gün aldı ve bir çırpıda bitirdi. Kurosava içgüdüsüyle doğru bir hamle yapmıştı. Çünkü birkaç gün içinde bazı büyük Japon stüdyoları kitabın haklarını satın almak istedi. Kitabın yazarının karısının Kurosava'yı sevmesi nedeniyle Toho kitabın haklarını satın aldı. Böylece, Kurosava yönetmen olarak ilk filmi için film öncesi çalışmalara başladı.

Kurosava'nın ilk filmi olan Sugata Sanshiro'nun çekimlerine Yokohama'da Aralık 1942'de başlandı. Çekimler düzgün geçmişti lakin tamamlanmış filmin sansürü geçmesi kolay olmadı. Dönemin Japon sansür kurulu yapılan işi çok "İngiliz-Amerikan" tarzı buldu. Yönetmen Yasujiro Ozu'nun destek verici müdahalesi ile film sansür kurulunda kabul gördü. Ve Kurusova 33 yaşındayken, 24 Mart 1943'te piyasaya sürüldü. Film hem eleştirisel hem de ticari olarak başarı yakaladı. Yine de, sonradan sansür kurulu filmin 18 dakikasını kesmeye karar verdi. Bu 18 dakikanın çoğunun günümüzde kayıp olduğunu düşünülür.

The Most Beautiful filmiyle savaş zamanı işçi kadınlarını konu aldı. Bu film 1944'ün başlarında çektiği yarı belgesel tarzı bir propaganda filmiydi. Kurosava, daha gerçekçi performans elde etmek amacıyla çekimler boyunca kadın oyuncuları gerçek bir fabrikada konaklattı. Fabrika için üretilen yemeklerden yedirtti ve onlara karakterlerinin ismiyle seslendi. Kurosava benzer metotları kariyeri boyunca da kullanmıştır.

Çekimler boyunca, kadın fabrika işçilerinin liderini oynayan kadın oyuncu Yōko Yaguchi aktris meslektaşlarının isteklerini yönetmen Kurosava'ya iletmek için seçilmişti. O ve Kurosava sık sık sonu gelmeyen anlaşmazlıklara giriyorlardı. Bu anlaşmazlıklar ikiliyi mantığa aykırı olarak birbirine yakınlaştırdı. Yaguchi, iki aylık hamile iken ikili 21 Mayıs 1945'te evlendiler. Ve ikili, Yaguchi 1985 yılında ölene kadar birlikteydiler. Bu birliktelikten iki çocukları oldu, bunlardan erkek olan Hisao 20 Aralık 1945'te dünyaya geldi. Babasının son zamanlardaki bazı projelerinde ona prodüktör olarak yardım etti. Ve diğer çocukları Kazuko, 29 Nisan 1954'te doğdu ve bir kostüm tasarımcısı oldu.

Evliliğinden kısa bir süre sonra, çıkış filmi Sugata Sanshiro'nun bir devam filmini çekmesi için stüdyo tarafından Kurosava'ya baskı yapıldı. Propaganda amacı taşıyan Sanshiro Sugata Part Two isimli bu film 1945'in Mayıs ayında ilk kez gösterime girdi. Genel olarak Kurosava'nın en zayıf filmi olarak görülür.

Kurosava sansür kurulunun kolaylıkla onaylayacağı ve maliyeti düşük bir film için senaryo yazmaya karar verdi. The Men Who Tread On the Tiger's Tail isimli, Kanjinchō isimli kabuki oyunundan uyarlanan ve başrolünde komedyen Enoken'in oynadığı bu film 1945 Eylül'ünde piyasaya sürüldü. Enoken, Kurosava'nın yönetmen yardımcılığı zamanlarınla sürekli çalıştığı bir isimdi. Bu zamanlarda, Japonya teslim olmuştu ve İşgal Japonyası başlamıştı. Filmin çekiminde ilginç bir tesadüf de yaşanmıştı. Kurosava bir gün çekimlerini yaparken Amerikalı bir grup amiral ve yüksek rütbeli Amerikan subayı sete gelerek filmi sessizce izleyip gittiler. Kurosava bu kişilerden birinin ünlü yönetmen John Ford olduğunu ise sonralardan Londra'da John Ford ile tanıştığında öğrenecekti. Bu dönemde sansür kurulu, Amerikanların eline geçmişti. Sansür kurulu tarafından incelenen filmler ile ilgili raporlar Amerikan Ordusu Genel Karagâh'ına yollandıktan sonra onay alınıyordu. Japon sansürcüleri filmi Kanjinchō'nun gülünç düşürülmüş bir taklidi olarak gördüğü için Kurosava kurul üyeleriyle tartıştı. Bu tartışma neticesinde kurul raporu Karargâh'a yollamadığı için film yasadışı sayıldı ve Amerikanlar tarafından yasaklandı. Lakin üç sene sonra tesadüfen Amerikan Karargâhı'nın bölüm başkanı filmi izledi ve çok ilginç bulduğu için yasaklamayı kaldırttırdı.

Savaş sonrası ilk filmleri (1946-1950)

Savaş bittiğinde, işgalcilerin demokratik idealleri insanların dikkatini topluyordu. Kurosava kendisine saygısını tekrar kazanabilmesi için kişisel ve kendine özgü filmler çekmesi gerektiğini düşünüyordu. Bu tarzda ilk filmi No Regrets for Our Youth oldu. Filmin senaryosu, 1933'te gerçekleşen Takigawa kazası ve Hotsumi Ozaki'nin savaş zamanındaki casusluk hususundan ilham almıştı. Japonya'nın savaş öncesi politik baskı düzenini eleştiriyordu. Alışagelmişin dışında, yönetmenin ana karakteri bu sefer bir kadın karakterdi. Yukie isimli bu karakter, orta sınıfın üzerinde doğmuş ayrıcalıklı biriydi. Ve politik krizin içerisinde kendi değerlerini yargılıyordu. Filmin orijinal senaryosu, tartışmalı temasından ötürü büyük ölçüde yeniden yazıldı. Ve ana karakterin kadın olması eleştirmenleri ikiye bölmüştü. Ama yine de film, seyirci tarafından uygun bulundu. Savaş sonrası, filmin isminin, "No Regrets for... (...için pişmanlık yok)", herkesçe bilinir hale gelmiş olan çeşitli söz dizimi versiyonları yapıldı.

Kurosava'nın bir sonraki filmi One Wonderful Sunday, Temmuz 1947'de ilk kez gösterime girdiğinde çeşitli eleştiriler aldı. Nispeten karışık olmayan ve duygusal aşk hikâyesiydi. Film, savaş sonrası Tokyo'sunda savaşın fakirleştirdiği bir çiftin bir haftalık izin günlerindeki eğlencesini anlatıyordu. Film, Frank Capra, D.W. Griffith ve Friedrich Wilhelm Murnau gibi yönetmenlerin etkilerini taşıyordu. 1947 yılında Kurosava'nın katılımıyla bir başka film piyasa çıktı. Aksiyon, macera ve korku türündeki Snow Trail isimli bu film Senkichi Taniguchi tarafından yönetildi. Kurosava ise bu filmin senaryosunu yazmıştı. Bu film genç aktör Toshirō Mifune'nin çıkış filmi oldu. Kurosava ve onun akıl hocası Yamasan, Toho stüdyolarını Mifune ile anlaşması için ikna etmişti. Genç aktör, giriş sınavında Kurosava'yı oldukça etkilemişti, ama diğer juri üyelerini ise kendinden soğutmuştu.

Kurosava, prodüktör Sōjirō Motoki ve Kurosava'nın yönetmen arkadaşları Kajiro Yamamoto, Mikio Naruse ve Senkichi Taniguchi birlikte Eiga Geijutsu Kyōkai(Film Sanat Derneği) isimli özgür bir prodüksiyon birimi kurdular. Kurosava, Kazuo Kikuta, Taniguchi'nin birlikte ekranlara uyarladığı çağdaş bir tiyatro oyunu bu organizasyonun çıkış işi ve Daiei stüdyoları'nın da ilk filmi oldu. The Quiet Duel isimli bu filmde Toshirō Mifune'nin canlandırdığı ana karakter, frengi hastalığıyla mücadele eden idealist bir doktordu. Böylece Kurosava, sürekli aynı ganster rollerini oynayan Mifune'yi bu rolden ayırıyordu. Film, Mart 1949'da piyasaya çıktı. Gişe başarısı iyiydi lakin genel olarak yönetmenin daha az önemli filmlerinden biri olarak görüldü.

1949'deki ikinci filmi yine Film Sanat Derneği tarafından prodükte edilmişti. Shintōhō tarafından Stray Dog ismiyle piyasaya sürüldü. Bu dönemde Kurosava'nın en çok övülen işi oldu. Stray Dog, belki de Japonya'da tarz olarak ilk önemli dedektif filmiydi.

Scandal filmi, Shochiku stüdyosu tarafından Nisan 1950'de piyasaya sürüldü. Film, yönetmenin deneyimlerinden, anger towards ve Japon sarı gazeteciliğinden ilham almıştı. Film, mahkeme salonunda geçen konuşma özgürlüğü ve kişisel sorumluluklar üzerine sosyal bir filmdi. Ama Kurosava'nın da kabul ettiği üzere ve neredeyse tüm eleştirmenler, bitmiş projenin tatmin edici olmadığını ve konuya odaklanamadığını söyledi.

Kurosava'nın 1950'lerdeki ikinci filmi ise Rashomon'du. Bu film yönetmene yeni bir izleyici kitlesi kazandırdı.

Uluslararası tanınması (1950-1958)

Scandal filmi bittikten sonra, Daiei stüdyolarına yanaştı ve onlar için yeni bir film yapmayı teklif etti. Kurosava, genç arzulu bir senarist olan Shinobu Hashimoto'dan bir senaryo almıştı. Sonraları bu senaristle beraber 8 film daha yazdılar. Bu senaryo, Ryūnosuke Akutagawa'nın deneysel kısa hikâyesi In a Grovedan esinlenmişti. Bu hikâyede, bir samurayı öldüren ve karısına tecavüz eden bir katilin hikâyesi, çeşitli ve çelişkili bakış açılarından anlatılıyordu. Kurosava senaryodaki potansiyeli gördü. Ve Hashimoto'nin yardımıyla hikâyeyi geliştirdiler ve cilaladılar. Daha sonra senaryoyu Daiei stüdyosuna götürdüler. Stüdyo ise filmin bütçesinin düşük olmasından dolayı projeyi mutlulukla kabul etti.

Kurosawa'nın Yedi Samuray'dan sonra art arda çektiği üç filmi Japon seyircisini bu film kadar etkilemeyi başaramamıştı. Yönetmenin çalışmalarının ruh hali giderek karamsar ve karanlık bir hal alıyordu; kişisel sorumluluk yoluyla kefaret olasılığı, özellikle Throne of Blood ve The Lower Depths'te artık çok fazla sorgulanıyordu. Bunu fark etti ve Japonya'da popülerlik kazanan yeni geniş ekran formatına geçerken, bir sonraki prodüksiyonu için bilinçli olarak daha neşeli ve eğlenceli bir film hedefledi. Ortaya çıkan film, Gizli Kale, bir orta çağ prensesi, onun sadık generali ve iki köylünün evlerine ulaşabilmek için düşmanın sınırlarında yolculuk etmesini konu alan bir aksiyon-macera filmiydi. Aralık 1958'de ilk kez yayınlandı. Gizli Kale filmi Japonya'da muazzam bir gişe başarısı kazandı. Ve eleştirmenler tarafından sıcak karşılandı. Bugün, film, Kurosava'nın en az çaba harcadığı filmi olarak düşünülmesine rağmen popüler kalan bir filmi oldu. En önemsiz filmi de değildi. Çünkü George Lucas'ın büyük popülerlik kazanan uzay operası Star Wars'a büyük etkileri olan bir filmdi.

Bir şirketin doğuşu ve bir dönemin kapanışı (1959-1965)

Hollywood yolu (1966-1968)
Kurosava'nın Toho stüdyolarıyla olan ayrıcalıklı kontratı 1966'da sona yaklaşmıştı. 56 yaşındaki yönetmen ciddi olarak bir değişiklik yapmayı düşündü. Yerli film endüstrisindeki sorunları gözlemledi ve yurt dışından düzinelerce teklif almıştı. Japonya dışında çalışma fikri daha önce hiç olmadığı kadar ilgisini çekti.

Kurosava, ilk yabancı yapımlı projesinin hikâyesi için Life dergisinin bir makalesinden yola çıktı. Embassy Pictures yapımı aksiyon korku filmi, İngilizce filme alınacaktı ve filmin ismine Runaway Train denildi. Bu film, yönetmenin ilk renkli filmi olacaktı. Ama dil konusunun büyük bir sıkıntı olduğu ortaya çıktı. Çünkü filminde senaryosunun İngilizce versiyonu filmin başlangıç tarihi 1966 sonbaharına bile yetişememişti. Çekimler için kar yağması gerekiyordu ve böylece çekimler bir sonraki yılın sonbaharına ertelendi. Daha sonra, 1968 yılında, çekimler iptal edildi. Neredeyse 20 sene sonra Hollywood'da çalışan bir başka yabancı yönetmen Andrei Konchalovsky, Runaway Train isimli bu filmi çekti. Lakin filmin senaryosu Kurosava'nın yazdığından tamamen farklıydı.

Yönetmen bu sırada daha iddialı bir Hollywood projesiyle ilgilendi. Tora! Tora! Tora! ismindeki bu film, 20th Century Fox ve Kurosawa Production tarafından finanse edildi. Ve hem Amerikan hem de Japon bakış açısından Japonların Pearl Harbor Saldırısını konu aldı. Kurosava filmin Japon bakış açısı kısmını devralırken, Amerikalı yönetmen Richard Fleischer ise filmin Amerikan bakış açısından çekilecek kısımlarını devraldı. Kurosaa senaryo için Ryuzo Kikushima ve Hideo Oguni ile birlikte birkaç ay çalıştı. Ama yakın zamanda proje ortaya çıkmaya başladı. Kurosava, Amerikan sekanslarını ünlü yönetmen David Lean'in yöneteceği söylendiğinden projeye dahil oldu. Lakin bu bir yalandı ve David Lean projeye hiç dahil olmamıştı. Kurosava bunu öğrenince projenin çekimlerinden kendini kovdurmayı denedi ve başarılı da oldu. Bütçe kesintileri ve Japon sekansları 90 dakikadan uzun olamayacak olması üzerine, Kurosava'nın senaryosu gözden geçirildi. Bazı revizyonlardan sonra, aşağı yukarı son halini almış kesilen senaryo Mayıs 1968'de kabul edildi. Çekimler Aralık'ın başında başladı. Ama Kurosava sadece 3 hafta yönetmen olarak çalıştı. Tanıdık olmayan film ekibir ve Hollywood prodüksiyonlarının gereklilikleri ile mücadele etti. Çalışma metotları Amerikan prodüktörlerin kafasını karıştırmıştı. Prodüktörler en sonunda yönetmenin kafadan rahatsız olduğunu sonucuna vardılar. 1968'in yılbaşı gününde, Amerikanlar, Kurosava'nın projeden "yorgunluk" sebebiyle için ayrıldığını duyurdu. Ve onu kovdular. Daha sonra Kurosava'nın yerine onun sekanslarını çekmesi için Kinji Fukasaku ve Toshio Masuda isimli iki Japon yönetmen getirildi.

Tora! Tora! Tora!, en sonunda isteksiz eleştirilerle birlikte 1970 Eylül'ünde piyasaya çıktı. Eleştirmen Donald Richie'e göre Kurosava'nın kariyerinin "neredeyse tam anlamıyla trajedisi" idi. Hayatının yıllarını lojistik açıdan kâbus olan bu projeye vermişti. Ve sonunda filmin çekim aşamasına katkıda bulunamamıştı. İsmini filmin kredi yazılarından kaldırdı. Lakin Filmin senaryosunun Japon bakış açısı kısmı hâlen onun ve onun ortak yazarlarının yazdığı içerikler içeriyordu. Daha sonra hayatı boyunca iş birliği yaptığı yazar Ryuzo Kikushima ile yabancılaştı ve onunla bir daha asla çalışmadı. Proje, Kurosava'nın kendi yapım şirketinde kazara yolsuzluğa maruz kalmıştı. Kurosava'nın akıl sağlığı konusunda sorular ortaya çıktı. En kötüsü de Japon film endüstrisi (belki de Kurosava'nın kendisi de) onun bir daha film yapamayacağından şüphelenmeye başlamıştı.

Zor geçen on sene (1969-1977)
Fazlasıyla reklamı yapılmış ama bir fiyasko olarak sonuçlanmış Tora! Tora! Tora! filminden sonra, Kurosava hâlen iş gördüğünü kanıtlamak için hemen yeni bir projeye geçti. Ona yardım arkadaşlarından ve ünlü yönetmenler Keisuke Kinoshita, Masaki Kobayashi ve Kon Ichikawa'dan geldi. Bu isimler daha önce 1969 senesinin Temmuzunda Kurosava ile birlikte Yonki no kai (4 Şövalyeler Kulübü) isimli bir prodüksiyon şirketi kurmuştu. Aslında planları her yönetmenin birer film çekmesi olsa da, Kurosava'ya büyük bir motivasyon olacağı gerekçesiyle sadece Kurosava'nın başarılı bir film yapmasına karar verdiler, böylece o sinema sektörüne geri dönmenin bir yolunu bulacaktı.

İlk projenin, Dora-Heita isimli bir dönem filmi olması teklif edildi ve bu yönde çalışıldı. Lakin bunun çok pahalı olacağı varsayıldı. Ve Shūgorō Yamamoto romanından uyarlayacakları Dodes'ka-den isimli bir film üzerine çalışma kararı verdiler. Film, fakirlik ve muhtaçlık hakkındaydı. Film, Kurosava standartlarına göre çabuk olan 9 hafta gibi bir sürede çekildi. Kurosava'nın azmi, onun hâlen çabuk ve düşük bütçeli aynı zamanda etkili işler yapabileceğini kanıtladı. Bu film Kurosava'nın ilk renkli filmi oldu. Kurosava filmde kendi yaptığı tabloları kullandı. Ve film 1970 senesinin Ekim ayında Japonya'da gösterime girdi. Filmin eleştirisel başarısı düşüktü. Seyircisinin de ilgisini çekmedi. Filmin kaybettiği para 4 Şövalyeler Kulübü'nün dağılmasına neden oldu. Bu filmin başarısızlığı, bir sene sonra Kurosava'nın yaptığı intihar girişiminde de etkili oldu.

Film çekecek para bulamayan ve iddialara göre sağlık problemleri nedeniyle acı çeken Kurosava, kırılma noktasına ulaşmıştı. 22 Aralık 1971'de bileklerini ve birkaç kez de boğazını kesti. Bu intihar girişimi başarısız oldu ve yönetmen oldukça kısa sürede sağlığına tekrar kavuştu. Kurosava artık ev hayatına sığınmıştı ve bir daha hiç film çekip çekemeyeceği konuşunda kararsızdı.

1973'ün başlarında, Sovyet Mosfilm stüdyosu yönetmene yakınlaştı ve eğer o da isterse onunla çalışmak istediklerini söyledi. Kurosava, Rus kâşif Vladimir Arsenyev'in otobiyografik eseri Dersu Uzalanın bir uyarlamasını yapmayı tavsiye etti. Kitap, doğa, medeniyet tarafından işgal edilmeden önce de doğa ile uyum içinde yaşayan bir avcı hakkındaydı. Kurosava bu filmi 1930'lardan beridir yapmak istiyordu. Aralık 1973'te, 63 yaşındaki Kurosava, kendisine yakın 4 yardımcısı ile Sovyetler Birliği'ne yola çıktı. Ve bir buçuk sene ülkede kaldı. Çekimler Mayıs 1974'te başladı, fazlasıyla şiddetli doğa koşullarında emek isteyen şekilde devam etti. Film, Nisan 1975'te hazırdı. Kurosava, Haziran ayında tamamen bitkin ve ev hasreti içinde Japonya'ya ailesinin yanına döndü. Dersu Uzala filminin ilk gösterimi Japonya'da 2 Ağustos 1975'te yapıldı. Ve güzel bir gişe başarısı yakaladı. Japonya'daki eleştirmenler suskunken, film yurt dışında iyi eleştiriler aldı. Moskova Uluslararası Film Festival'inde Altın Küre ödülünü kazandı. Yine Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü kazananı oldu.

Kendisine televizyon projeleri teklif edilmesine rağmen o film piyasası dışında çalışmaya sıcak bakmadı. Yine de içkiyi seven yönetmen 1976'da yayınlanan Suntory viskisi reklam serilerinde görünmeyi kabul etti. Bir daha asla film yapamayacağı korkusuna rağmen yönetmen, çeşitli projelerde çalışmaya devam etti. Senaryolar yazdı ve detaylı illüstrasyonlar(storyboardlar) yaptı. Çekmek istediği filmlere dair arkasında görsel kayıtlar bırakmak istiyordu. İstediği filmleri çekmeyi başaramamıştı.

İki epik film (1978-1986)

1977'de, Amerikan yönetmen George Lucas, Yıldız Savaşları filmini yayınladı. Kurosava'nın Gizli Kale ve daha birçok filminden etkilenen Yıldız Savaşları büyük bir başarı elde etti. Lucas, birçok Yeni Hollywood yönetmeni gibi Kurosava'yı rol modeli olarak düşündü. Ve Japon yönetmenin finansal yetersizlikten dolayı film yapamadığını öğrenince şoke oldu. İkili San Fransisco'da 1978 yılının Temmuz ayında buluştu. Ve Kurosava'nın finansal olarak en uygun filmi Kagemuşa hakkında tartıştılar. Bu didaktik hikâye orta çağdaki büyük bir klana sahip bir Japon lordunun dublörü olan bir hırsız hakkındaydı. Lucas, Kurosava'nın senaryosundan ve film için yaptığı illüstrasyonlardan bir hayli etkilenmişti. 20th Century Fox yapım şirketiyle konuşarak onlara Kurosava'yı işe almaları konuşunda baskı yaptı. Stüdyo Kagemushanın çekimlerine başlamadan 10 yıl önce Kurosava'yı işten atan stüdyoydu. Daha sonra Lucas, arkadaşı Francis Ford Coppola'yı da ortak prodüktör olarak işe aldı.

Son işleri ve son yılları (1987-1998)

Ölümü ve öldükten sonraki işleri
1995'te geçirdiği kaza sonrasında Kurosava'nın sağlığı kötüleşmeye başladı. Hayata veda etmeden önceki son yarım yılda, beyni keskin ve canlı kalırken, vücudu iflas etti. Yönetmen yatağa hapsolmuş şekilde evde müzik dinliyor ve televizyon izliyordu. 6 Eylül 1998'de ise Kurosava 88 yaşındayken Setagaya semtinde felç geçirerek öldü.

Kurosava öldükten sonra bazı filme alınmamış senaryoları filme çekildi. Bunlardan biri olan After the Rain filmi, Takashi Koizumi tarafından yöneltildi ve 1999'da piyasaya sürüldü. Ve bir diğeri Kei Kumai tarafından yönetilen The Sea is Watching filmi 2002'de izleyiciyle buluştu. Yonki no Kai ("Dört Şövalyenin Kulübü") isimli, Kurosawa, Keisuke Kinoshita, Masaki Kobayashi ve Kon Ichikawa isimlerinden oluşan bir takım Dodeskaden isimli bir senaryo hazırlamıştı. Bu senaryo Dora-Heita ismiyle 2000 senesinde filme alındı ve piyasaya sürüldü. Film çıktığında bu dörtlüden hayatta kalan bir tek Kon Ichikawa vardı.

Filmografi

Ayrıca bakınız

Kaynakça

Notlar

Alıntılar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Akira Kurosawa Criterion Collection'da
 Akira Kurosawa: Haberler, Bilgi ve Tartışma
 Senses of Cinema: Great Directors Critical Database
 Great Performances: Kurosawa (PBS)
 CineFiles: Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive (Kurosawa araması)
 Akira Kurosawa at Japanese celebrity's grave guide

1910 doğumlular
1998 yılında ölenler
Japon film yönetmenleri
Japon senaristler
César Ödülü sahipleri
Akademi Onur Ödülü sahipleri
Japon film yapımcıları
Gümüş Ayı Ödülü sahibi film yönetmenleri
En İyi Yönetmen National Board of Review Ödülü sahipleri
En İyi Uluslararası Film Akademi Ödülü sahibi yönetmenler
BAFTA En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
National Board of Review Ödülü sahipleri
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Akira Kurosava


Olaylar

Doğumlar
 22 Temmuz - Sabetay Sevi

Ölümler

Nisan
 9 Nisan - Sir Francis Bacon, Rönesans döneminde yaşamış İngiliz yazar, filozof ve bilim insanı (d. 1561)
 11 Nisan - Marino Ghetaldi, Ragusalı bilim insanı (d. 1568)

Eylül
 30 Eylül - Nurhaci, Qing Hanedanı'nın kurucusu (d. 1559)

1626


Tanner Petulla, cunoscut mai bine sub numele Getter, este un DJ, producător și rapper american din San Jose, California.
Tanner a semnat cu casa de discuri a cunoscutului producător și DJ Datsik, Firepower Records în 2012, în timp ce lansa și prin intermediul altor case de discuri precum Rottun Records și OWSLA. De-a lungul timpului, Petulla a colaborat cu unele dintre cele mai mari nume din industrie precum Skrillex, Datsik, Borgore. În 2017, Getter a deschis propriul studio, casă de discuri și shop, Shred Collective. De asemenea produce și muzica hip hop sub numele Terror Reid, cea mai cunoscută piesa fiind "Uppercuts".Petulla a lansat recent un album numit "Visceral" care a fost pe primul loc in iTunes, Shazam si altele.Albumul este plin de, intuneric, tristete si "furtuni".Visceral vine cu 12 melodii care apartin genului Hip-Hop, Electronica, Bass si Rock.Multe din melodii au referinta depresiei si iubirii.

Tinerete ,
Petulla a început să producă muzică în timpul liceului, încărcând melodii originale, precum și remixuri ale Far East Movement și Timbaland pe pagina sa SoundCloud.A câștigat recunoașterea atunci când a lansat melodii pe etichete precum Ultragore Recordings și Tuff Love Dubs.Intr-un interviu, el a spus: "Am inceput de fapt cand aveam 16 ani. Am fost in cateva trupe inainte de asta, eram un baterist si un chitarist, am fost un metalist si am iubit rapul ca Mac Dre si Andre Nickatina. Ai putea să faci muzică electronică de unul singur, așa că m-ai atras într-adevăr spre ea și m-ai făcut să vreau să-mi fac treaba ". El a spus: "Imediat ce am luat o chitara stiam ca vreau sa fac muzica. Am facut mereu arta, indiferent daca e vorba de muzica sau de desen, asa ca totul a venit destul de natural.

Nașteri în 1993
Nașteri pe 13 aprilie
Oameni în viață
Oameni din San Jose, California
DJ americani
Muzicieni de electronică

Getter


La historia económica de los Países Bajos (1500-1815) es la historia de una economía que algunos consideran la primera economía moderna. Esta persiste hasta hoy. Cubre el periodo desde el momento en que la región conocida como los Países Bajos comenzaron a desempeñar un papel conjunto en la historia (los Países Bajos de los Habsburgo), hasta los tiempos de la República Neerlandesa, y los regímenes políticos que la siguieron: la República Bátava y el Reino de Holanda, hasta la desaparición provisional de esta entidad política cuando los Países Bajos fueron anexionados por el Imperio Napoleónico. Este artículo se considera un complemento a los que describen la historia política y militar de los Países Bajos durante el mismo periodo y suministra el conocimiento económico para colocar estos hechos en la perspectiva adecuada.

La independencia
Tras conseguir la independencia de facto del imperio de Felipe II de España alrededor de 1585, el país vivió un siglo de rápido crecimiento económico. Una revolución técnica en la construcción de barcos condujo a una ventaja competitiva en el transporte naval que ayudó a la joven república a convertirse en la potencia comercial dominante a mediados del . Factores que contribuyeron a ello fueron la importancia del puerto de Ámsterdam en el comercio europeo y el importante papel que desempeñaron en el comercio las Compañía Neerlandesa de las Indias Orientales y la Compañía Neerlandesa de las Indias Occidentales. El comercio fue apoyado por una temprana revolución industrial (que contaba con la energía del viento y de la turba) y una revolución agrícola, gracias a los cuales la economía de los Países Bajos alcanzó el mayor nivel de vida de Europa (y, probablemente, del mundo) a mediados del . La riqueza contribuyó a una edad de oro en la cultura.

No obstante, alrededor de 1670 una combinación de contratiempos políticos y militares (guerras con Francia e Inglaterra) y también económicos (una ruptura en la tendencia alcista secular de los niveles de precios) condujo este auge a un fin repentino. Esto produjo una recesión en la economía neerlandesa hasta 1713, durante la cual la industria fue parcialmente desmantelada y el comercio dejó de crecer. La economía buscó nuevas líneas de expansión (plantaciones en Surinam, pesca de ballenas y nuevas formas de comercio con Asia); pero estos experimentos arriesgados no proporcionaron siempre grandes beneficios. La Compañía Neerlandesa de las Indias Orientales atravesó un periodo de crecimiento sin beneficios. La fortaleza económica de la República permitió, no obstante, desempeñar un papel más importante en los conflictos europeos al final del , arrendando ejércitos mercenarios y ayudando económicamente a sus aliados.

Estos conflictos perjudicaron a los recursos de la República y, por esta razón, -al igual que su adversario, la Francia de Luis XIV- esta estaba intensamente endeudada al final de la Guerra de Sucesión Española. Los regentes de la república olvidaron sus intenciones de ser una gran potencia al final de 1713, reduciendo sus gastos militares con el fin de reducir su deuda pública. Esta deuda trasladó a una importante clase de rentistas desde una economía que inicialmente se había basado en el comercio y la industria a otra en la que el sector financiero jugaba un papel predominante. Al final del , los Países Bajos eran el mayor mercado de deuda pública y la mayor fuente de capitales.

Las guerras con Gran Bretaña y Francia al final del  y sus secuelas políticas provocaron una crisis económica y financiera de la que la economía neerlandesa no era capaz de recuperarse. Los regímenes que siguieron a la República (la República Bátava y el Reino de Holanda) se vieron obligados a apoyar los preparativos de guerra del Imperio Francés, que fueron desastrosos para el comercio neerlandés y su industria y devoraron las ganancias de los dos siglos anteriores. El nuevo Reino de los Países Bajos fue creado en 1815 con una economía que estaba profundamente desindustrializada y desurbanizada; pero que todavía cargaba con una gran deuda pública, que tuvo que abstenerse de pagar (la primera vez que el estado neerlandés lo hizo desde los oscuros días anteriores a la independencia).

Primera economía moderna

Mientras las provincias interiores mantuvieron su carácter premoderno durante mucho tiempo, la República Holandesa hacia 1600 tenía provincias marítimas como Holanda, Zelanda, Frisia, Groninga y parte de Utrecht que tenían:

 Un mercado libre y abierto para mercancías y factores de producción.
 Una productividad agrícola lo suficientemente grande para permitir la división del trabajo.
 Una estructura política que garantizaba el derecho a la propiedad, el cumplimiento de los contratos y la libertad de movimientos.
 Un desarrollo tecnológico y un nivel de organización que hacían posible el progreso económico y favorecieron la aparición de un comportamiento económico dirigido a la satisfacción del consumidor.

La economía neerlandersa jugó un papel predominante en Europa que fue generalmente admirado e imitado en parte de Inglaterra.

A través de inversiones en capital fijo que aumentaban la productividad, el uso una gran cantidad de energía por trabajador (energía térmica obtenida de la hulla y energía eólica) y una intensa inversión en capital humano (mostrado por su alto nivel de instrucción), los neerlanderses alcanzaron una productividad muy por encima de la que existía en otros países europeos. Esto lo muestra el hecho de que a mediados del  el sector agrícola, que ocupaba a menos del 40% de los trabajadores, llegó a ser un exportador neto de alimentos. Otro indicio es que los salarios nominales entre 1600 y 1800 fueron los más altos de Europa. En la economía de la República Holandesa esta diferencia salarial solo pudo ser sustentada por diferencias de productividad duraderas.

Bibliografía
  (1995), The Dutch Republic: Its Rise, Greatness and Fall, 1477-1806, Oxford University Press, ISBN 0-19-873072-1 hardback, ISBN 0-19-820734-4 paperback
  (1977), Patriots and Liberators. Revolution in the Netherlands 1780-1813, New York, Vintage books, ISBN 0-679-72949-6
  (1997), The First Modern Economy. Success, Failure, and Perseverance of the Dutch Economy, 1500-1815, Cambridge University Press, ISBN  978-0-521-57825-7

Referencias

Véase también
Historia de los Países Bajos
Siglo de oro neerlandés
Capitalismo comercial

Enlaces externos
 Comercio marítimo en el Báltico
 Dutch entries in the pound-toll registers of Elbing 1585-1700
 Dutch Sound registers – Dutch ships passing the Danish, 18th century
 De Molendatabase – Database of existing and historical windmills in Belgium and The Netherlands
 The United Provinces, 1579-1806 – Economic Statistics
 Provincial finances in the days of the Republic of the United Netherlands
 Sugar refining in 18th century Holland

Economía de los Países Bajos
Países Bajos
Historia moderna de los Países Bajos
Historia económica de los Países Bajos

Historia económica de los Países Bajos (1500-1815)


L'Elmwood Stock Farm Barn est une grange américaine située dans le comté de Douglas, au Kansas. Elle est inscrite au Registre national des lieux historiques depuis le .

Liens externes

Grange inscrite au Registre national des lieux historiques au Kansas
Registre national des lieux historiques en 2022
Comté de Douglas (Kansas)

Elmwood Stock Farm Barn


Frávega  es una cadena de electrodomésticos de Argentina. Fue fundada en noviembre de 1910.

La empresa inició sus actividades como cadena de artículos para el hogar pero fue migrando con el tiempo al mercado de la venta de electrodomésticos y artículos tecnológicos. En los últimos años ha incursionado en la fabricación de artículos informáticos desde su planta en Tierra del Fuego.

La empresa

Cuenta con 109 sucursales en toda Argentina. La mayoría en la Ciudad de Buenos Aires y el Gran Buenos Aires.

En 2010, la empresa Frávega festejó sus 100 años con una millonaria campaña publicitaria que contó con Ana Pousa y Susana Giménez como principales estrellas. Susana Giménez y Marcelo Tinelli son dos de las figuras donde la marca está presente hace más de una década.

En los últimos tiempos se ha vuelto un referente también en el mercado crediticio con Frávega Cash una propuesta de entrega de efectivo en planes.

Sin descuidar cada una de las sucursales desplegadas a lo largo y ancho de Argentina, Frávega actualmente está posicionada como una de las empresas más importantes en cuanto a ventas en línea se refiere, ganando numerosos premios.

Véase también
 Megatone
 Musimundo
 Garbarino
 Admiral

Enlaces externos
 Página oficial de Frávega
 Frávega sucursales

Empresas fundadas en 1910
Centros comerciales de Argentina
Empresas de Argentina

Frávega


Uncle Sam (hrv. Ujak Sam) je nacionalna personifikacija američke vlade ili Sjedinjenih Američkih Država općenito, prema legendi, prvi put se koristio za anglo-američki rat te je dobio ime po Samuelu Wilsonu. Pravo podrijetlo Ujaka Sama, do dan danas je nepoznato.  Uncle Sam predstavlja manifestaciju domoljubne emocije.

Ujak Sam prvi put je spomenut u knjizi iz 1816. godine,  "The Adventures of Uncle Sam in Search After His Lost Honor" pisca Fredericka Augustusa Fidfaddya.  Ujak Sam je spomenut još i ranije,  godine 1775., u tekstu originalne inačice narodne pjesme "Yankee Doodle"  američkog rata za neovisnost.  Nije jasno je li Uncle Sam korišten samo kao metafora za SAD, ili je postojala osoba imena Sam. Tekst pjesme slavi vojne napore mlade nacije i opkoljenje Britanaca u Bostonu.

Rane personifikacije
Najranija narodna personifikacija Sjedinjenih Američkih Država je bila "Columbia", a prvi put se pojavila 1738. godine, te je ponekad bila simbol slobode.  Kada je nastupio američki rat za neovisnost, "Brat Jonathan" je bio nova personifikacija, a Ujak Sam se konačno pojavio nakon završetka anglo-američkog rata.

Međutim, prema članku iz 1893. godine iz The Lutheran Witness, Ujak Sam je jednostavno bilo drugo ime za Brata Jonathana:

"Kada ga susrećemo u politici, zovemo ga Ujak Sam; kada ga susrećemo u zajednici, zovemo ga Brat Jonathan.  U starom "aliasu" Ujaka Sama, Brat Jonathan je često samo prigovarao, rijetko je radio išta drugo."

Osim toga, knjiženje iz ožujka 24., 1810. pisca Isaaca Mayoa govori:

teško sidro stajalo je dolje u luci, prošlo je Sandy Hook, gdje su dvije svijetle kuće, i staviti u more, prvi i drugi dan najsmrtonosnije morske bolesti, oh, da li sam mogao ići na putovanje u visine, kunem se, taj ujak Sam, kako ga već zovu, sigurno bi zauvijek izgubio usluge barem jednog mornara.<ref name="newlight">{{cite web |author=Zimmer, Ben |date=2013-07-04 |title=NewLight on "Uncle Sam" referencing work at USS Constitution Museum in Charlestown, Mass |url=http://www.vocabulary.com/articles/wordroutes/new-light-on-uncle-sam/}}</ref>

 Evolucija

Ujak Sam je po pretpostavci nazvan po Samuelu Wilsonu, pakeru mesa iz Troya, New York koji je isporučivao obroke za vojnike tijekom anglo-američkog rata. U to vrijeme, uvjet je bio da proizvođač zaštampa svoje ime na proizvode koje su slali kako bi se znalo da ga upravo oni šalju. Wilsonovi proizvodi označavali su se: "E.A – US." Kada je netko pitao što inicijali predstavljaju, jedan radnik se našalio i rekao: "Elbert Anderson (poduzetnik) i Ujak Sam", odnoseći se na Sama Wilsona, iako US. označava "United States".  Postoje sumnje za ovu teoriju, jer se teorija nije pojavila sve do 1842. Dodatno, najraniji napisani dokaz za ime "Ujak Sam" pojavio se 1810. godine, u Wilsonovom ugovoru s vladom. Već od 1835, Brat Jonathan pozivao se na Ujaka Sama, implicirajući kako dvojac simbolizira različite pojmove: Brat Jonathan bio je simbol same države, dok Ujak Sam predstavlja vladu i njenu moć.

Tijekom 1850-ih, imena Brat Jonathan i Ujak Sam izmjenično su se koristila, sve dok se slike Brata Jonathana nisu počele zvati Ujak Sam. Pojavljivanja personifikacija varirala su.  Na primjer, jedan prikaz Ujaka Sama iz 1860.  izgledao je poput Benjamina Franklina, dok je suvremeni prikaz Brata Jonathana upučivao na modernu inačicu Ujaka Sama, osim njegove kozje bradice.

Međutim, Ujak Sam nije bio standarno prikazivan, čak i uz odustajanje od od Brata Jonatana pred kraj Građanskog rata. Sliku Ujaka Sama kreirao je James Montgomery Flagg, inspiriran posterom Lorda Kitchenera u sličnoj pozi. Ujak Sam je ilustracija: starijeg muškarca s bijelom kosom i kozjom bradicom, dok nosi šešir s bjelim zvjezdicama, plavi kaput i hlače s crveno-plavim prugama.

Slika Ujaka Sama prvi put je prikazana javnosti na naslovnici časopica Leslie's Weekly izdanog 6. srpnja 1916. godine, s naslovom "Što radiš za pripravnost?" Više od 4 milijuna kopija slike isprintano je između 1917. i 1918.

Columbia se pojavljivala ili s Bratom Jonathanom ili Ujakom Samom, ali kasnije se njena personifikacija maknula iz uporabe, sve dok nije postala maskota Columbia Picturesa u ranim 1920-ima.

Flaggova slika je uvelike korištena tijekom Drugog svjetskog rata, u kojem je SAD- koristio kodno ime "Samland". Naziv je također istaknut u pjesmi "The Yankee Doodle Boy", koja je bila dio mjuzikla iz 1942. godine Yankee Doodle Dandy''.

Postoje dva spomenika Ujaku Samu, oba predstavljaju Samuela Wilsona: "Memorijalna statua Ujaka Sama" u Arlington, Massachusetts, u njegovom rodnom gradu; i memorijal pored grada u kojem je dugo prebivao, Riverfront Park, Troy, New York. Wilsonova rodna kuća još se uvijek može posjetiti u Mason, New Hampshire.  Umro je 31. srpnja, 1854., u dobi od 87, te je pokopan u Oakwood Cemetery, Troy, New York.

Godine 1989., "Dan Ujaka Sama" postao je služben. određen za 13. rujna 1989. kao "Uncle Sam Day", ujedno i na dan rođenja Samuela Wilsona. Godine 2015., kompanija za povijest obitelji, MyHeritage, pretražila je obiteljsko stablo Ujaka Sama, i tvrde kako su pronašli potomke Ujaka Sama.

Vidi još
 Marianne

Izvori

Vanjske poveznice
  Ujak Sam: Čovjek i mem, Natalie Elder (Nacionalni muzej američke povijesti)
 Povijesne slike Ujaka Sama
  James Montgomery Flagg's 1917 "I Want You" Poster and other works
  Koje je podrijetlo Ujaka Sama?
 Civil War Harper's Weekly newspaper

SAD u Prvom svjetskom ratu
SAD
SAD u Drugom svjetskom ratu

Uncle Sam


BMG Rights Management (kurz BMG) ist ein internationales Musikunternehmen mit Hauptsitz in Berlin. Es vereint diverse Aktivitäten eines Musikverlags mit denen eines Plattenlabels. BMG wurde in 2008 im Anschluss an den Ausstieg von Bertelsmann bei Sony BMG gegründet.
Gegenwärtig befindet sich die Firma zu 100 % im Besitz von Bertelsmann und ist einer von acht Unternehmensbereichen des Konzerns.

Zum Portfolio gehören beispielsweise Rechte an Werken der Rolling Stones, Tina Turner, Jason Aldean, David Bowie, Chrissie Hynde, Nena, Roger Waters, Iggy Pop, Louis Tomlinson, Quincy Jones und Lenny Kravitz.

Geschichte

Musik bei Bertelsmann
In den 1950er Jahren stieg Bertelsmann in den Musikmarkt ein, als es den Lesering um Tonträger erweiterte. Unter dem Namen Ariola wurde ein Plattenlabel aufgebaut, dazu kam das Presswerk Sonopress. 1975 eröffnete Ariola eine Niederlassung in den Vereinigten Staaten. Durch den Kauf von Arista Records (1979) und RCA Records (1985) wuchs Bertelsmann zu einem der größten Musikkonzerne weltweit. Die diversen Tochtergesellschaften wurden 1987 in der Bertelsmann Music Group (BMG) zusammengefasst. Diese bediente verschiedenste Genres, neben der Volks- und Popmusik bildete beispielsweise klassische Musik einen Schwerpunkt.

Als Reaktion auf rückläufige Umsätze im gesamten Musikmarkt vereinbarten Bertelsmann und Sony im Jahr 2003 die Zusammenlegung ihrer Musikgeschäfte unter dem Namen Sony BMG. Darüber hinaus veräußerte Bertelsmann 2006 seine Tochtergesellschaft BMG Music Publishing an Vivendi. Da die Geschäftsmodelle etablierter Musikverlage und Plattenfirmen dem digitalen Wandel der Musikbranche nicht mehr gerecht wurden, trennte sich Bertelsmann im Jahr 2008 von seiner Beteiligung an Sony BMG. Daraufhin wurde das Unternehmen in Sony Music Entertainment umbenannt.

Neugründung und internationale Expansion
Bertelsmann gründete die neue BMG am 1. Oktober 2008 mit einem kleinen Portfolio an Musikrechten von rund 200 Künstlern, das man von Sony BMG übernommen hatte. Das Geschäftsmodell wurde auf Fairness, Service und Transparenz ausgerichtet. Der Firmensitz wurde in Berlin angesiedelt.

Da Bertelsmann die für den Aufbau erforderlichen Investitionen nicht alleine finanzieren konnte, wurde 2009 der Finanzinvestor Kohlberg Kravis Roberts & Co. (KKR) mit 51 % an BMG beteiligt. Bertelsmann behielt 49 % und stellte das Management.

Bertelsmann erklärte zunächst, die neue BMG werde sich auf den europäischen Broadcast-Markt konzentrieren. Nach dem Einstieg von KKR rückte die internationale Expansion in den Fokus des Unternehmens. Hierfür war der Erwerb von Cherry Lane Music Publishing im Jahr 2009 entscheidend, wodurch BMG ein erstes Standbein in den Vereinigten Staaten erhielt. 2010 tätigte BMG weitere Zukäufe, unter anderem von Evergreen Copyright Acquisitions.

2011 wurde Bug Music von BMG erworben, 2012 folgte der Musikverlag R2M Music. Zusätzlich gab es Berichte über das Interesse von Bertelsmann an der EMI Group, die schließlich aber von Universal Music übernommen wurde. Die Kartellbehörden erließen diverse Auflagen, darunter den Verkauf einiger Labels. BMG erhielt auf diesem Weg Zugriff auf Mute Records (2012) und Sanctuary Records (2013). Beide Akquisitionen erweiterten das Portfolio um Musikaufnahmen der 1960er, 1970er und 1980er Jahre.

Aufstieg zum Konzernbereich und Übernahmen

2013 beendete KKR sein Engagement bei BMG. Damit wurde Bertelsmann vier Jahre nach dem Einstieg des Finanzinvestors alleiniger Gesellschafter. Unter der Führung des Vorstandsvorsitzenden Thomas Rabe, der bereits während seiner Amtszeit als Finanzvorstand den Aufbau von BMG maßgeblich vorangetrieben hatte, erklärte Bertelsmann die Musik wieder zu einem strategischen Wachstumsfeld.

2013 begann das Unternehmen, die Rechte an Werken von Robbie Williams und den Rolling Stones zu vertreten. Außerdem wuchs das Portfolio durch Übernahmen von Musiklabels wie Union Square Music, Vagrant Music und Infectious Music (2014), aber auch S-Curve Records und Rise Records (2015). 2016 kamen unter anderem das Label ARC Music und der Katalog von The End Records zu BMG. Mit der Akquisition von Basement startete BMG in Brasilien, eine der Wachstumsregionen von Bertelsmann. Des Weiteren schloss BMG eine exklusive Vereinbarung mit der Alternative Distribution Alliance von Warner Music über die physische und digitale Verbreitung von Musik. Auf dieser Grundlage konsolidierte BMG seine historisch gewachsene Vertriebsstruktur. In Kooperation mit Alibaba expandierte BMG in den chinesischen Markt. Der Internetkonzern sollte künftig Musiker und Komponisten über seine Webkanäle vertreiben und eine korrekte Lizenzierung sicherstellen.

Im Geschäftsjahr 2015 gehörte BMG zum Bereich Corporate Investments bei Bertelsmann. 2016 erhob der Konzern seine Tochtergesellschaft zu einem unabhängigen Unternehmensbereich. BMG gilt bis heute als Paradebeispiel für den Auf- und Ausbau von Wachstumsplattformen bei Bertelsmann.

2017 gab BMG den Kauf der BBR Music Group bekannt, einschließlich der Labels Broken Bow Records, Red Bow Records, Stoney Creek Records, Wheelhouse Records und des Musikverlags Magic Mustang Music. Mit einem Volumen von mehr als 100 Millionen Dollar handelte sich um die größte Tonträger-Übernahme in der Firmengeschichte. BMG verbesserte seine Position im Bereich der Country-Musik und sicherte sich dauerhaft eine Präsenz in der Musikindustrie Nashvilles sowie generell Einfluss auf dem US-amerikanischen Markt.

Im August 2022 wurde das größte deutsche Schlagermusiklabel Telamo übernommen.

Unternehmensstruktur

Dachgesellschaft von BMG ist die BMG Rights Management GmbH, eine Gesellschaft mit beschränkter Haftung nach deutschem Recht. Gegenstand des Unternehmens ist "der Vertrieb sowie die Entwicklung und Lieferung von Musik" zur Verwendung in Medien, bei Konzerten oder aus anderem Anlass. Zu BMG gehören zahlreiche Tochtergesellschaften und Beteiligungen, wie etwa die BMG Rights Management (Europe) GmbH. BMG ist neben Deutschland in Australien, Brasilien, China, Frankreich, Großbritannien, Italien, Kanada, Spanien, den Vereinigten Staaten sowie den Benelux-Ländern und dem skandinavischen Raum präsent.

Geschäftsführung
Seit 1. Juli 2023 ist Thomas Coesfeld Chief Executive Officer des Musikunternehmens. Der bisherige CFO von BMG übernahm das Amt von Gründungs-CEO Hartwig Masuch. Neben Coesfeld besteht die Geschäftsführung von BMG aus Mathis Wolter (Chief Financial Officer), Sebastian Hentzschel (Chief Operating Officer), Dominique Casimir (Chief Content Officer) und Nikola Holle-Spiegel (Chief Human Resources Officer). Coesfeld ist gleichzeitig Mitglied des erweiterten Vorstands (Group Management Committee) von Bertelsmann.

Umsatz
Im Geschäftsjahr 2022 erwirtschaftete BMG rund 866 Millionen Euro. Das Operating EBITDA betrug 195 Millionen Euro. Die EBITDA-Marge stieg auf 22,5 Prozent, der Erlösanteil digitaler Geschäfte am Gesamtumsatz von BMG auf 70 Prozent.

Geschäftsmodell
BMG bietet Musikern die Dienstleistungen, die üblicherweise von Musikverlagen und Plattenfirmen angeboten werden. Im Gegensatz zu seinen Hauptkonkurrenten werden sie unter einem Dach und über die gleiche Technologieplattform betrieben. Diese integrierte Struktur und ihr erklärtes Ziel, alle ihre Büros international durch eine Matrix-Managementstruktur zu integrieren, sind auf maximale Effizienz ausgerichtet. In jüngster Zeit hat sie auch Film, Fernsehen und Bücher in ihr Angebot aufgenommen.

Publishing
BMG Publishing vertritt die Rechte von Songwritern wie Mick Jagger, Keith Richards, Kylie Minogue, Ringo Starr, Nena, Roger Waters, Alice Merton, Billy Idol, Cat Stevens, Poo Bear, Aphex Twin, Bebe Rexha, Bruno Mars, Iggy Pop, Bibi Bourelly, Jean Michel Jarre, Jess Glynne, David Bowie, Bring Me The Horizon, Death Cab for Cutie, Kings of Leon, George Ezra, Johnny Cash, Robbie Williams, Tame Impala und vielen anderen.

Darüber hinaus vertritt die BMG einige der größten Verlagskataloge im Musikbereich wie zum Beispiel Chrysalis, Virgin, R2M Music, Talpa Music, Union Square Music, Cherry Lane, Francis Dreyfus Music, Alberts, Blondie, Adage IV, Bug Music und Primary Wave.

Recordings
BMG Recordings umfasst Künstler wie Dido, Kontra K, Kylie Minogue, Jason Aldean, A Perfect Circle, Lenny Kravitz, Max Giesinger, blink-182, Blondie, Good Charlotte, Cypress Hill, Roger Waters, Bryan Ferry, Richard Ashcroft, Fatboy Slim, Marianne Faithfull, The Kinks, Morrissey, Ry X, Nakhane, Adel Tawil, Scorpions, KitschKrieg und The Prodigy.

Rise Records, Mute Records, Trojan Records, Vagrant, Union Square Music, Sanctuary Records, S-Curve Records, Infectious und die BBR Music Group sind Marken der BMG.

Auszeichnungen
 2016, 2017, 2018: "Independent Publisher of the Year" der American Society of Composers, Authors and Publishers
 2018: "Production Music Awards" für BMG Production Music
 2018: "Publisher of the Year", A&R Awards, Vereinigtes Königreich

Weblinks
 Offizielle Website von BMG

Einzelnachweise

Bertelsmann
Gegründet 2008
Medienunternehmen (Berlin)
Musikverlag (Deutschland)
Musikorganisation (Berlin)

BMG Rights Management


Måbjerg Kirke ligger i landsbyen Måbjerg Kirkeby (nu en bydel i det nordlige Holstebro) i Måbjerg Sogn, Holstebro Kommune (Viborg Stift).

Bygning og inventar
Den ældste del af kirken (kor og skib) er bygget af kvadersten i romansk stil. Tilføjelserne mod vest fra den sene middelalder, herunder tårnet, er opbygget i munkesten. Taget er blybeklædt, bortset fra våbenhuset, der har tegltag.

Det ældste stykke inventar i kirken er døbefonten og den ene klokke, der stammer fra omkring år 1300. Døbefonten er af rødlig granit og af en enkel udførelse. Klokken har samme støbermærke som en klokke i Sankt Petri-kirken i Lund.

Altertavlen er tredelt med et markant topstykke kronet med en gavl i trekantet form. Det centrale stykkes tre dele er indrammet med kraftige søjler, og motiverne i de tre felter er Jesus på korset i centrum med Moses og Jesus som verdens frelser i sidefelterne. Det centrale motiv er antageligt fra lidt efter midten af 1700-tallet, og alle tre motiver fremstår ret primitivt med påfaldende upræcise proportioner af kroppene. Det centrale billede er genopsat i 1971 efter i en periode at have været erstattet af et andet med samme motiv fra 1861 af Otto Bache; dette billede kan nu ses på skibets nordvæg.

Prædikestolen er fra begyndelsen af 1600-tallet og fremstillet i renæssancestil. Dekorationerne herpå er fra 1997, skabt af Bodil Kaalund, og har motiver fra Bibelen.

Det nuværende orgel erstattede i 1978 et tidligere pulpiturorgel. Orglet blev bygget i 1964 og stod oprindeligt i Asmild Kirke; det har otte stemmer.

I loftet hænger et skib, kaldet Pax, fra 1945. Der er to klokker i kirken. Ud over den gamle klokke, der er i tidlig gotisk stil, er der en ganske ny klokke fra 1988.

Der er spor af kalkmalerier i kirken, men alle er kalket over i nyere tid.

Historie
Måbjerg Kirke stammer fra begyndelsen af 1200-tallet i en mindre udgave, end den har i dag. Således blev skibet forlænget med 4,5 m mod vest omkring år 1500, og i perioden herefter blev våbenhuset, korhvælv og tårnet tilføjet. Den tidligste omtale af kirken er fra Ribe Oldemoder omkring 1350. Uden direkte at være omtalt indgik den blandt Hjerm Herreds kirker i en bekendtgørelse fra biskoppen i Ribe i 1274; heri blev det bekræftet at en fru Lucie havde bortskødet sin gård i Vinderup mod ydelser af vin og oblater til kirkerne i Hjerm og Ginding herreder.

I 1720 blev Måbjerg Kirke solgt til sognepræsten i Hjerm og Gimsing og blev drevet som en del af hans hovedgård, Avsumgård, til den i 1912 blev selveje.

I mange år var Måbjerg Kirke en annekskirke til Holstebro Kirke; først i 1974 fik man selvstændigt pastorat og egen præst.

Der har været foretaget flere restaureringer af kirken i tidens løb, heriblandt en ikke nærmere specificeret i 1890 samt en større omgang i 1967-71; ved sidstnævnte blev muren mellem tårnet og skibet fjernet, der blev indsat nye vinduer og gulv, en revne i nordfacaden blev udbedret, og murene gennemgik en fugning.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Måbjerg Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Holstebro Kommune
Kirker i Viborg Stift

Måbjerg Kirke


Gottfried Wilhelm Baer (* 31. März 1811 in Zwebendorf; † 8. Februar 1873 in Niemegk) war ein deutscher Orgelbauer, der im 19. Jahrhundert von Niemegk aus wirkte.

Leben
Wilhelm Baer wurde als Sohn des Zwebendorfer Dorflehrers Johann Gottfried Baer geboren. Er erlernte bei Orgelbaumeister Johann Carl Friedrich Lochmann in Delitzsch das Orgelbauhandwerk. Kurzzeitig soll Baer dann auch bei Johann Friedrich Turley in Arbeit gestanden haben. Im Jahr 1841 heiratete Willhelm Baer die Witwe des Niemegker Instrumentenmachers Friedrich Gottlieb Lobbes, Emma Emilie Poppenburg. Im Jahr seiner Hochzeit schuf Baer auch sein erstes Werk, in der Dorfkirche zu Rädigke. Er führte Lobbes' Werkstatt in der Jusistenstraße 4 in Niemegk fort und begann auch seinen Stiefsohn Friedrich Wilhelm Lobbes in der Kunst des Orgelbaus zu unterweisen. Lobbes ist der bisher einzige nachweisbare Schüler Baers. Nach Jahren der partnerschaftlichen Zusammenarbeit übertrug Baer im Jahr 1870 Lobbes die Geschäftsführung, die dieser bis zu seinem Tod im Jahr 1911 innehatte.

Baer starb im Jahr 1873 im Alter von 61 Jahren an den Folgen einer lebenslangen Herz- und Lungenschwäche, wie in den Niemegker Kirchenbüchern vermerkt ist. Die Grabstätte Wilhelm Baers ist wahrscheinlich bei der Umsetzung des Niemegker Friedhofes um 1880 verschwunden.

Werk
Wilhelm Baer Baer schuf nach heutigem Stand 27 Werke von überwiegend kleiner Größe, vor allem einmanualige Dorforgeln im Umkreis von Niemegk. Nur drei seiner Instrumente verfügen über zwei Manuale und mehr als zwölf Register. Orientiert sind die Werke noch immer an der klassischen Bau- und Dispositionsweise des Spätbarock mit Übergang zur Frühromantik.

Die Größe der Instrumente wird in der fünften Spalte durch die Anzahl der Manuale und die Anzahl der klingenden Register in der sechsten Spalte angezeigt. Ein großes "P" steht für ein selbstständiges Pedal, ein kleines "p" für ein angehängtes Pedal. Eine Kursivierung zeigt an, dass die betreffende Orgel nicht mehr erhalten ist.

Literatur

 Uwe Pape (Hrsg.): Konservierung und Restaurierung historischer Orgeln in den neuen Bundesländern. Pape, Berlin 1993, ISBN 978-3-921140-36-9.

Weblinks
 Orgellandschaft Brandenburg

Einzelnachweise

Orgelbauer (19. Jahrhundert)
Orgelbauer (Deutschland)
Orgellandschaft Berlin und Brandenburg
Deutscher
Geboren 1811
Gestorben 1873
Mann

Gottfried Wilhelm Baer


Lego Aqua Raiders var en produktlinje produceret af den danske legetøjskoncern LEGO, der foregår under havets overflade i Bermudatrekanten, hvor en gruppe dykkere undersøger havebunden for skatte og skibsvrag med højteknologiske undervandsbåde. Aqua Raiders' modstandere var forskellige dyr og havuhyrer som søslanger, kæmpe krabber, hummere, havtasker, tigerhajer og kæmpeblæksprutter. Serien blev produceret fra 2006 til 2008.

Aqua Raiders kan ses som en fortsættelse af Lego Aquazone (1995-1998) undertema Aquaraiders fra 1997.

Sæt
 7770-Deep Sea Treasure Hunter
 7771-Angler Ambush
 7772-Lobster Strike
 7773-Tiger Shark Attack
 7774-Crab Crusher
 7775-Aquabase Invasion
 7776-The Shipwreck

Referencer

Eksterne henvisninger
 Aqua Raiders på Brickset

Aqua Raiders

Lego Aqua Raiders


The Wales men's national football team () represents Wales in international football. It is controlled by the Football Association of Wales (FAW), the governing body for football in Wales. They have been a member of FIFA since 1946 and a member of UEFA since 1954.

The team has qualified for the FIFA World Cup twice, in 1958 and 2022. In 1958, they reached the quarter-finals before losing to eventual champions Brazil. They then went 58 years before reaching their second major tournament, when – following a rise of 109 places from an all-time low of 117th to a peak of 8th in the FIFA World Rankings between August 2011 and October 2015 – they qualified for UEFA Euro 2016, where they reached the semi-finals before again losing to the eventual champions, Portugal. A second successive UEFA European Championship followed when Wales reached the round of 16 of UEFA Euro 2020. They also progressed through UEFA Euro 1976 qualifying to the quarter-finals, though this was played on a two-legged, home-and-away basis and is not considered part of the finals tournament.

Wales have made their first appearance in the China Cup tournament; Wales played in the semi-final match against China, and the final match against Uruguay, where they were named as the tournament runners-up during the 2018 China Cup.

Historically, the Welsh team has featured a number of players from Wales' top club teams, Cardiff City and Swansea City. These two Welsh clubs play in the English league system alongside fellow Welsh clubs Newport County, Wrexham and Merthyr Town. However, most Welsh football clubs play in the Welsh football league system. Wales, as a country of the United Kingdom, is not a member of the International Olympic Committee and therefore the national team does not compete in the Olympic Games.

History

The early years

Wales played its first competitive match on 25 March 1876 against Scotland in Glasgow, making it the third-oldest international football team in the world. Although the Scots won the first fixture 4–0, a return match was planned in Wales the following year, and so it was that the first international football match on Welsh soil took place at the Racecourse Ground, Wrexham, on 5 March 1877. Scotland took the spoils winning 2–0. Wales' first match against England came in 1879, a 2–1 defeat at the Kennington Oval, London, and in 1882, Wales faced Ireland for the first time, winning 7–1 in Wrexham.

The associations of the four Home Nations met at the International Football Conference in Manchester on 6 December 1882 to set down a set of worldwide rules. This meeting saw the establishment of the International Football Association Board (IFAB) to approve changes to the rules, a task the four associations still perform to this day. The 1883–84 season saw the formation of the British Home Championship, a tournament which was played annually between England, Scotland, Ireland and Wales until 1983–84. Wales were champions on 12 occasions, winning outright seven times whilst sharing the title five times.

The FAW became members of FIFA, world football's governing body, in 1910, but the relationship between FIFA and the British associations was fraught and the British nations withdrew from FIFA in 1928 in a dispute over payments to amateur players. As a result, Wales did not enter the first three FIFA World Cups. In 1932, Wales played host to the Republic of Ireland, the first time they played against a side from outside the four home nations. One year later, Wales played a match outside the United Kingdom for the first time when they travelled to Paris to play France national football team in a match drawn 1–1. After World War II, Wales, along with the other three home nations, rejoined FIFA in 1946 and took part in the qualifying rounds for the 1950 World Cup, the 1949–50 Home Championships being designated as a qualifying group. The top two teams were to qualify for the finals in Brazil, but Wales finished bottom of the group.

1958 World Cup

The 1950s were a golden age for Welsh football with stars such as Ivor Allchurch, Cliff Jones, Alf Sherwood, Jack Kelsey, Trevor Ford, Ronnie Burgess, Terry Medwin and John Charles.

Wales made their first World Cup finals tournament appearance in the 1958 edition in Sweden. However, their path to qualification was unusual. Having finished second to Czechoslovakia in qualifying Group 4, the golden generation of Welsh football managed by Jimmy Murphy seemed to have missed out on qualification, but the politics of the Middle East subsequently intervened. In the Asian/African qualifying zone, Egypt and Sudan had refused to play against Israel following the Suez crisis, while Indonesia had insisted on meeting Israel on neutral ground. As a result, FIFA proclaimed Israel winners of their group. However, FIFA did not want a team to qualify for the World Cup finals without actually playing a match, and so lots were drawn of all the second-placed teams in UEFA. Belgium were drawn out first but refused to participate, and so then Wales was drawn out and awarded a two-legged play-off match against Israel with a place in Sweden for the winners. Having defeated Israel 2–0 at the Ramat Gan Stadium and 2–0 at Ninian Park, Cardiff, Wales went through to a World Cup finals tournament for the first time.

The strong Welsh squad made their mark in Sweden, drawing all the matches in their group against Hungary, Mexico and Sweden before defeating Hungary in a play-off match to reach the quarter-finals against Brazil. However, Wales' chances of victory against Brazil were hampered by an injury to John Charles that ruled him out of the match. Wales lost 1–0 with 17-year-old Pelé scoring his first international goal. The goal made Pelé the youngest World Cup goal scorer and Brazil went on to win the tournament.

Wales' remarkable campaign in Sweden was the subject of the best-selling book When Pele Broke Our Hearts: Wales and the 1958 World Cup (by Mario Risoli, St David's Press) which was published on the 40th anniversary of the World Cup and was also the inspiration for a Bafta Cymru-nominated documentary.

1970s
Wales failed to qualify for the first four finals tournaments of the UEFA European Championship from its inception in 1960. They also did not replicate their success in qualifying for the 1958 FIFA World Cup, although they did achieve a highly creditable draw against then world champions England in the 1970 British Home Championship, weeks before England went to defend their title in Mexico 1970 FIFA World Cup. This helped to give Wales a share of the Home Championship trophy for the year, goal difference not at that stage being used to determine an outright winner. In 1976, the team – managed by Mike Smith – reached the quarter-finals of the UEFA European Championship, having finished top of qualifying Group 2 ahead of Hungary, Austria and Luxembourg, but this was not considered part of the finals. Prior to 1980, only four countries qualified for the finals tournament, and Wales were drawn to play against the winners of Group 3 – Yugoslavia – in a two-legged, home-and-away tie. Wales lost the first leg 2–0 in Zagreb and were eliminated from the competition following a 1–1 draw in a bad-tempered return leg at Cardiff's Ninian Park, which was marred by crowd trouble. This initially led to Wales being banned from the 1980 tournament, but this was reduced on appeal to a four-year ban on qualifying matches being played within 100 miles of Cardiff. Yugoslavia went on to finish fourth in the 1976 tournament.

The following year, Wales defeated England on English soil for the first time in 42 years and secured their only victory to date at Wembley Stadium thanks to a Leighton James penalty. Wales went onto finish second in the 1977 British Home Championship. A few weeks earlier, Wales achieved another noted victory against then European Champions Czechoslovakia with Nick Deacy and James again scoring. This victory in a qualifier strengthened Wales' bid to qualify for the 1978 FIFA World Cup, but six months later, that attempt ended in controversial circumstances. The decisive fixture against Scotland - nominally a home fixture for Wales, although relocated to Anfield amidst security concerns - was swung by a contentious penalty awarded to Scotland, replays suggesting the handball offence may have actually been perpetrated by Scottish striker Joe Jordan. Another notable achievement for Wales however came in the 1980 British Home Championship, as Wales comprehensively defeated England at the Racecourse Ground. Goals from Mickey Thomas, Ian Walsh, Leighton James and an own goal by Phil Thompson saw Wales defeat England 4–1 just four days after England had defeated the then-world champions, Argentina.

1980s
In the 1982 FIFA World Cup qualifiers, the Wales team – managed by Mike England – came extremely close to qualification; a 3–0 defeat against the Soviet Union in their final match meant they missed out on goal difference, but the real damage had been done by their failure to beat Iceland in their last home match, the match eventually finishing 2–2 after several hold-ups due to floodlight failures.

Wales also only narrowly missed out on qualification for the 1984 UEFA European Championship. They were minutes away from qualification when a winning goal by Ljubomir Radanović for Yugoslavia in the final game of qualifying group 4 against Bulgaria eliminated Wales.

Mark Hughes marked his debut for Wales by scoring the only goal of the match as England were defeated once again in 1984. The following season, Hughes was again on target, scoring a wonder goal as Wales thrashed Spain 3–0 at the Racecourse during qualification for the 1986 World Cup. However, despite defeating Scotland 1–0 at Hampden Park, it was again Iceland that wrecked Welsh hopes by defeating Wales 1–0 in Reykjavík, and for the second World Cup in a row, Wales missed out on goal difference. Wales had to win their last match at home to Scotland to be guaranteed at least a play-off, but were held to a 1–1 draw in a match marred by the death of Scotland manager Jock Stein, who collapsed from a heart attack at the end of the match.

Wales also started strongly in their bid to qualify for the 1988 UEFA European Championship, and were undefeated after four games. But away defeats against Denmark and Czechoslovakia in the last two games in qualifying group 6 saw Mike England's eight-year reign as Welsh coach end in another disappointment.

1990s
Under coach Terry Yorath, Wales achieved a remarkable result on 5 June 1991 when defeating then world champions Germany in a Euro 1992 qualifier, thanks to a goal from Ian Rush. Three months later, on 11 September 1991, Wales achieved a notable double by defeating Brazil for the only time in a friendly international, thanks to a goal from Dean Saunders. At this point, Wales seemed well placed to progress from their qualifying group 5. However, victories for Germany in their three remaining matches in the group, including a 4–1 win in the return fixture against Wales, eliminated the Welsh.

Wales also made a strong showing in their qualifying group for the 1994 World Cup, achieving a noted victory at home to Belgium. Wales thus attained what was then their highest position in the FIFA World Rankings on 27 August 1993. Wales again came close to qualifying for a major championship only to fall short in the closing stages of their campaign. Needing to win the final match of the group at home to Romania, Paul Bodin missed a penalty when the scores were level 1–1; the miss was immediately followed by Romania taking the lead and going on to win 2–1.

Following the failure to qualify, Yorath's contract as manager of the national side was not renewed by the FAW, and Real Sociedad manager John Toshack was appointed on a part-time basis. However, Toshack resigned after just one match (a 3–1 defeat to Norway) citing problems with the FAW as his reason for leaving, although he was sure to have been shocked at being booed off the pitch at Ninian Park by the Welsh fans still reeling from the dismissal of Yorath. Mike Smith took the manager role for the second time at the start of the Euro 1996 qualifiers, but Wales slipped to embarrassing defeats against Moldova and Georgia before Bobby Gould was appointed in June 1995.

Gould's time in charge of Wales is seen as a dark period by Welsh football fans. His questionable tactics and public fallings-out with players Nathan Blake, Robbie Savage and Mark Hughes, coupled with embarrassing defeats to club side Leyton Orient and a 7–1 thrashing by the Netherlands in 1996 did not make him a popular figure within Wales. Gould finally resigned following a 4–0 defeat to Italy in 1999, and the FAW turned to two legends of the national team, Neville Southall and Mark Hughes, to take temporary charge of the match against Denmark four days later, with Hughes later being appointed on a permanent basis.

2000s
Under Mark Hughes, Wales came close to qualifying for a place at Euro 2004 in Portugal, being narrowly defeated by Russia in the play-offs. However, the defeat was not without its controversy, as Russian midfielder Yegor Titov tested positive for the use of a banned substance after the first qualifying leg, a scoreless draw in Moscow. Notwithstanding, FIFA opted not to take action against the Football Union of Russia other than instructing them not to field Titov again, and the Russian team went on to defeat Wales 1–0 in Cardiff to qualify for the final tournament.

Following a disappointing start to the 2006 World Cup qualifying campaign, Hughes left his role with the national team to take over as manager of Premier League outfit Blackburn Rovers. John Toshack was appointed manager for the second time in November 2004. In Euro 2008 qualifying, Wales finished 5th in Group D. In 2010 FIFA World Cup qualification – UEFA Group 4, two 2–0 home defeats by Finland and Germany in spring 2009 effectively ended Wales' hopes of qualification.

Wales were drawn in UEFA Euro 2012 qualifying Group G. After a defeat at Montenegro in their opening match, on 9 September 2010, John Toshack stood down as manager after being disappointed at previous results in 2010 against Croatia and the opening Euro 2012 qualifier. Wales under-21 coach Brian Flynn took over from Toshack as caretaker manager.

2010s

Gary Speed was appointed as permanent manager on 14 December 2010. Speed appointed 20-year-old Aaron Ramsey captain, making him the youngest Wales captain. In August 2011, Wales attained their lowest FIFA ranking of 117th. After some promising performances, in October 2011, Wales had rapidly risen to 45th in the FIFA rankings. A 4–1 home win in a friendly match against Norway on 12 November 2011 proved to be Speed's last match in charge of Wales. The match was a culmination of Speed's efforts which led Wales to receive the unofficial award for biggest mover of 2011 in the FIFA rankings. His tenure as manager ended in tragic circumstances two weeks later when he was found dead at his home on 27 November, having apparently committed suicide.

Due to London's successful bid for the 2012 Summer Olympics, a Great Britain team would qualify as of right of being the host nation. However, the FAW stressed it was strongly against the proposal. Despite this, Welsh players Aaron Ramsey and Gareth Bale expressed their interest in representing the Great Britain Olympic football team. Bale controversially withdrew due to injury, but Ramsey was joined by four other Welshmen in Stuart Pearce's 18-man squad: Swansea City's Joe Allen and Neil Taylor, while Manchester United's Ryan Giggs and Liverpool's Craig Bellamy were included as over-age players, with Giggs being made captain.

Chris Coleman was appointed Wales team manager on 19 January 2012. For 2014 World Cup qualification, Wales were drawn in Group A but finished 5th. Wales were placed in Group B for qualifying for Euro 2016. In July 2015, following four wins and two draws, Wales topped the group.

In July 2015, having attained their then highest FIFA ranking of tenth, Wales were placed among the top seeds for the 2018 FIFA World Cup qualification draw. In September 2015, England dropped to tenth in the FIFA rankings, making Wales – in ninth position – the highest-ranked British team for the first time in its history. In October 2015, Wales attained their highest ever FIFA ranking of eighth. On 10 October 2015, Wales lost 2–0 to Bosnia and Herzegovina. However, Wales' qualification for Euro 2016 was confirmed after Cyprus defeated Israel that same evening.

Euro 2016

Wales qualified for Euro 2016 in France, their first European Championship tournament, and were drawn into Group B with Slovakia, Russia and England. On their Euro debut, on 11 June against Slovakia at the Nouveau Stade de Bordeaux, Gareth Bale scored direct from a free-kick to give Wales a 1–0 lead, and Hal Robson-Kanu scored the winner in a 2–1 victory. In their second match, against England in Lens, Wales led 1–0 at half-time through another Bale free-kick, but lost 2–1. Against Russia at the Stadium Municipal in Toulouse, Aaron Ramsey, Neil Taylor and Bale scored in a 3–0 win that made them win the group.

In their round of 16 match at the Parc des Princes in Paris, Wales played Northern Ireland and won 1–0 after an own goal from Gareth McAuley. In the quarter-final against Belgium, Wales went behind to a long-range effort from Radja Nainggolan, but captain Ashley Williams headed an equaliser before Hal Robson-Kanu and Sam Vokes confirmed a 3–1 victory for Wales. This victory advanced Wales to their first major tournament semi-final and also made them the first British nation to advance to the semi-finals of a major tournament since 1996.

Wales lost 2–0 in the semi-final against Portugal with goals from Cristiano Ronaldo and Nani early in the second half. Wales were welcomed back home on 8 July with an open-top bus parade around Cardiff, starting at Cardiff Castle and going past the Millennium Stadium before finishing at the Cardiff City Stadium.

2018 World Cup qualification and China Cup
Wales finished third in their 2018 World Cup qualifying group, therefore failing to qualify for the final tournament. Chris Coleman resigned as Wales manager on 17 November 2017 to join Sunderland.

Wales were invited to participate in the 2018 China Cup alongside China, Czech Republic and Uruguay. Wales beat China 6–0 in the semi-final but lost 1–0 in the final to Uruguay.

2020s

Euro 2020 and Nations League
On 15 January 2018, Ryan Giggs was confirmed as new manager. Despite losing two of the first three qualifiers for UEFA Euro 2020, Wales went unbeaten in the second half of 2019 and ultimately qualified in second place following a 2–0 win over Hungary in their final match on 19 November.

Euro 2020 was delayed until 2021 by the COVID-19 pandemic in Europe, which meant Wales' next games came in the 2020–21 UEFA Nations League. They kept five consecutive clean sheets on the way to an unbeaten record in the competition, winning five games and drawing one, despite Giggs not being available for the last two games due to legal troubles. With Rob Page in interim charge, the team beat Finland 3–1 in their final match to finish top of the group and gain promotion to League A for the 2022–23 UEFA Nations League.

UEFA Euro 2020 was played in June and July 2021. Under Page as interim manager, Wales progressed from the group stage after finishing second in the group on goal difference. In the last 16 round Wales lost to Denmark in Amsterdam.

2022 World Cup, Nations League and Gareth Bale retirement

Rob Page remained in interim charge for the 2022 World Cup qualification campaign. Wales finished second in Group E and progressed to the qualification play-off stage. After beating Austria in the play-off semi-final, Wales qualified for the World Cup for the first time since 1958 with a 1–0 win over Ukraine.

Following their promotion in the previous Nations League campaign, Wales were drawn in Group A4 of the 2022–23 UEFA Nations League along with Belgium, the Netherlands and Poland, with Rob Page still interim manager.

On 20 June 2022, Ryan Giggs resigned as Wales manager due to his upcoming court case. Page stayed on as interim manager before being given a four-year contract extension in September 2022, managing Wales at the 2022 World Cup in Qatar. After a 1–1 draw with the United States in the opening match, Wales lost their second match to Iran after conceding two injury time goals. In their final match, Wales were eliminated after losing 3–0 to England, therefore, finishing bottom of the group. Wales was eliminated from the group stage for the first time ever.

On 9 January 2023, Wales captain Gareth Bale retired from club and international football. At the time of his retirement he was the record goal scorer and record appearance holder for the Welsh team.

Team image

Media coverage
Live television broadcast rights are held by S4C (Welsh language commentary) and Sky Sports (English language commentary) until 2022.

Colours and logo

The primary kit has long been all-red. The crest of the Football Association of Wales features a rampant Welsh Dragon on a white shield. From 1920, the shield was surrounded by a red border, and the letters 'FAW' were added in 1926. The badge was redesigned in 1951, adding a green border with 11 daffodils, as well as the Welsh-language motto Gorau Chwarae Cyd Chwarae ("The best play is team play"). The motto was briefly removed in 1984, but the badge stayed largely the same until 2010, when the shield was changed to feature rounded sides and the motto banner was changed from white to red and green. The dragon also changed from rampant to rampant regardant. The motto was removed again in 2019, following another major redesign of the badge, which saw the top of the shield flattened and the sides changed not to curve outwards; the green border was also thinned and the daffodils removed.

Kit supplier

Name

The team is sometimes known and branded mononymously as "Cymru", the Welsh language name for Wales, by the Football Association of Wales (FAW; or in ; CBC), as the FAW uses the term in its internal and external communications. In October 2022, the FAW announced it was considering rebranding the team to only use the Welsh name for the country, ditching the term "Wales", following the 2022 FIFA World Cup. The association said it was in discussions with UEFA over how to change the name, and were inspired by Turkey's rebrand to  and not being the last country alphabetically in some football events. The suggestion was stated by University of Limerick professor Owen Worth, to be an example of the connection between the team's supporters' clubs and pro-Welsh independence groups such as YesCymru and AUOB Cymru.

Home stadium

From 2000 to 2009, Wales played most of their home matches at the Millennium Stadium, Cardiff. The stadium was built in 1999 on the site of the old National Stadium, known as Cardiff Arms Park, as the Welsh Rugby Union (WRU) had been chosen to host the 1999 Rugby World Cup. Prior to 1989, Wales played their home games at the grounds of Cardiff City, Swansea City and Wrexham, but then came to an agreement with the WRU to use Cardiff Arms Park and, subsequently, the Millennium Stadium.

Wales' first football match at the Millennium Stadium was against Finland on 29 March 2000. The Finns won the match 2–1, with Jari Litmanen becoming the first player to score a goal at the stadium. Ryan Giggs scored Wales' goal in the match, becoming the first Welshman to score at the stadium.

With the opening of the Cardiff City Stadium in 2009, the FAW chose to stage most home friendlies there, with other friendly matches played at the Liberty Stadium in Swansea (now known as the Swansea.com Stadium) and the Racecourse Ground in Wrexham. Qualifying matches continued to be played at the 74,500-capacity Millennium Stadium until the end of 2009, which was typically only around 20–40% full amid poor team results. This led to calls from fans and players for international matches to be held at smaller stadiums. For the Euro 2012 qualifying campaign, the FAW decided Wales would play all of their home matches at either the Cardiff City Stadium or the Liberty Stadium, with the exception of the home tie against England, which was played at the Millennium Stadium. The 2014 World Cup qualifying campaign saw four home matches at the Cardiff City Stadium and one at the Liberty Stadium. Cardiff City Stadium's capacity was increased to 33,000 in 2014 and all home matches for Euro 2016 qualifying were scheduled at the stadium and Wales subsequently qualified for the finals tournament in France. All five home qualifiers for the 2018 FIFA World Cup were held at the stadium as well as both of the team's home 2018–19 UEFA Nations League games. All home games in the Euro 2020 qualifying campaign also took place there. A friendly against Spain was played at the Millennium Stadium on 11 October 2018, which was Wales' first match at the stadium in just over seven-and-a-half years, finishing in a 4–1 defeat. On 20 March 2019, Wales played a friendly against Trinidad and Tobago at the Racecourse Ground, their first match there since 2008.

Results and fixtures

The following is a list of match results in the last 12 months, as well as any future matches that have been scheduled.

2022

2023

2024

Current coaching staff

Coaching history

Caretaker manager are listed in italics.
Prior to 1954 the Welsh team was chosen by a panel of selectors with the team captain fulfilling the role of coach.

  Walley Barnes (1954–1955)
  Jimmy Murphy (1956–1964)
  Dave Bowen (1964–1974)
  Ron Burgess (1965)
  Mike Smith (1974–1979)
  Mike England (1979–1987)
  David Williams (1988)
  Terry Yorath (1988–1993)
  John Toshack (1994)
  Mike Smith (1994–1995)
  Bobby Gould (1995–1999)
  Neville Southall (1999)
  Mark Hughes (1999–2004)
  John Toshack (2004–2010)
  Brian Flynn (2010)
  Gary Speed (2010–2011)
  Chris Coleman (2012–2017)
  Ryan Giggs (2018–2022)
  Rob Page (2020–present)

Players

Current squad
Wales named the following squad for the friendly match against Gibraltar and the UEFA Euro 2024 qualifying match against Croatia on 11 and 15 October 2023, respectively.

Caps and goals are correct as of 15 October 2023, after the match against Croatia.

Recent call-ups
The following players have been called up for the team within the last 12 months.

INJ Withdrew due to injury
WD Withdrew from the squad due to non-injury issue
SUS Serving suspension
RET Retired from the national team
PRE Preliminary squad / standby

Individual records

Players in bold are still active with Wales.

Most appearances

Most goals

Notable former players

Welsh Sports Hall of Fame inductees

 Ivor Allchurch
 Horace Blew
 Ronnie Burgess
 John Charles
 Trevor Ford
 Ryan Giggs
 Mark Hughes
 Bryn Jones
 Cliff Jones
 Fred Keenor
 Jack Kelsey
 George Latham
 Billy Meredith
 Jimmy Murphy
 Ivor Powell
 Kevin Ratcliffe
 Ian Rush
 Alf Sherwood
 Neville Southall
 Gary Speed
 John Toshack
 Terry Yorath

Welsh inductees to the English Football Hall of Fame

 2002 – John Charles
 2005 – Ryan Giggs
 2006 – Ian Rush
 2007 – Mark Hughes, Billy Meredith
 2013 – Cliff Jones
 2015 – Ivor Allchurch
 2016 – Neville Southall
 2017 – Gary Speed

Welsh winners of the FWA Footballer of the Year

 Ian Rush (1984)
 Neville Southall (1985)
 Gareth Bale (2013)

Welsh winners of the PFA Players' Player of the Year

 Ian Rush (1984)
 Mark Hughes (1989, 1991)
 Ryan Giggs (2009)
 Gareth Bale (2011, 2013)

Team records

 Biggest win
 11–0 (Wrexham, Wales; 3 March 1888)

 Biggest defeat
 9–0 (Glasgow, Scotland; 23 March 1878)

Competitive record

FIFA World Cup

UEFA European Championship

Notes

UEFA Nations League

Honours

Major competitions
UEFA European Championship
Semi-finals: 2016

Minor honours
UEFA Nations League
League B (1st): 2020–21
China Cup
Second Place: 2018

Regional
 British Home Championship
 Champions (12): 1906–07, 1919–20, 1923–24, 1927–28, 1932–33, 1933–34, 1936–37, 1938–39 (shared), 1951–52 (shared), 1955–56 (shared), 1959–60 (shared), 1969–70 (shared)

Summary

See also

 Wales at the FIFA World Cup
 Wales at the UEFA European Championship
 Wales national under-21 football team
 Wales national under-20 football team
 Wales national under-19 football team
 Wales national under-18 football team
 Wales national under-17 football team
 Wales women's national football team
 Wales women's national under-17 football team
 Wales national futsal team

References

Bibliography
 Red Dragons: The Story of Welsh Football by Phil Stead ()

External links

 Football Association of Wales
 Wales at UEFA
 Wales at FIFA
 Football Association of Wales Trust
 International results of Wales

Wales national football team
1876 establishments in Wales
European national association football teams

Wales national football team


فضيل حسين الشلماني (1877 - 21 ديسمبر 1952) شاعر ليبي ولد في المرصص بالقرب من مدينة طبرق. هاجر من طبرق عام 1914 إلى نواحي قمينس بسبب الجفاف، وفي نفس العام اعتقل من قيبل قوات الاحتلال الإيطالي وأصبح في المنفى حتى عام 1921 م، ثم عاد إلى قمينس واعتقل من جديد وقضى ثلاث اعوام في معقل المقرون جنوب بنغازي وبعدها عاش بقية عمره حتى وفاته في منطقة الابيار عام 1954.

مؤلفاته
اشتهر الشاعر فضيل بنظم الشعر وحفظ القران والقراءة والكتابة ولدية الكثير من الاشعار الشعبية ومن ابرزها (والقلوب شفاقة، يانا اللي طابن اليوم يدى، بايت نفكر، يا طير يا طاير... راح لوطننا).

وفاته
توفي في مدينة الأبيار شرق ليبيا يوم الأحد 21/12/1952.

مصادر

معجم الأدب الشعبي في ليبيا دواوين ودراسات، عبد الله سالم مليطان، الطبعة الأولى، دار مداد للطباعة والنشر، طرابلس، 2005م، ص289.

شعراء شعبيون ليبيون

وفيات 1372 هـ

فضيل الشلماني


Açılımı Data Encryption Standart olan simetrik şifreleme algoritmasıdır. 1997'de resmi bilgi şifreleme standardı olarak kabul edilirken, 2000'de yerini AES'e bırakmıştır.

DES, gizli anahtarlı bir şifreleme türüdür, büyük boyutlu verilerin şifrelenmesinde kullanılır. Şifreleme işlemi Blok Şifreleme olarak adlandırılan bir yöntem ile gerçekleştirilir. Bu yöntem, şifreli metin ile düz metin arasındaki ilişkiyi gizlemeyi amaçlar. Her şifreleme adımına döngü denilir ve her döngüde kullanılan anahtar farklıdır. Açık mesaj, belirli uzunluktaki bloklara bölünür ve ayrı ayrı şifrelenen bloklar ile şifreli metin elde edilir. Her bir blok, 8 bit parity biti olmak suretiyle, 64 bit uzunluğundadır. Blok uzunluğu, kullanılan işlemci hızına göre değişebilir. Yeni dönem bilgisayarlarda, 128 bit kullanılmaya başlanmıştır.

Bu yöntemde bilinmezlik fazladır; her bir bloğun her biti, diğer bitler ve anahtar ile bağımlıdır.

DES, bağımlılık fazla olmasına rağmen, modern bilgisayarlara dayanamaz. Brute Force ataklarına karşı güvensizdir. Bu noktada DES'in güvenilirliğini artırmak için 3DES yöntemi geliştirilmiştir. Bu yöntemde, şifrelenen veri tekrar geri çözülür ve DES şifrelemesi 3 sefer art arda yapılır. Şifreleme için kullanılan ve uzunluğu 24 byte olan anahtar, 3 bloğa ayrılır. İlk 8 byte ile şifreleme yapılır, buraya kadar olan kısım DES işlemidir. Daha sonra şifrelenen metin ortadaki 8 byte ile çözülür ve son 8 byte ile tekrar şifrelenerek 8 byte'lık blok elde edilir. DES'e göre güvenilirliği fazladır fakat hız 3 kat daha azalmıştır. Her byte bir eşlik biti bulundurur. Dolayısı ile kullanılan anahtar 168 bittir. (24*7=168)

DES'i kırmak için yüksek maliyetle son teknoloji makineler geliştirilmiş olmasına rağmen 3DES, bankalar ve devlet daireleri olmak üzere birçok ortamda kullanılmaya devam etmektedir.

DES'in tarihi
Ulusal Standartlar Dairesi (NBS - National Bureau of Standards); 1973'te "ulusal bir standart olabilecek kriptografik bir algoritma" talebinde bulunmuştu. Bu talebe yönelik IBM'nin 1974'te sunduğu LUCIFER algoritması, Ulusal Güvenlik Ajansı'nın (NSA – National Security Agency) uyguladığı değişikliklerin ardından 1977'de DES (Data Encryption Standard) adıyla resmi bilgi şifreleme standardı olarak kabul edildi.

NSA'nın LUCIFER üzerinde nasıl değişiklikler yaptığı ve değişikliklerin sadece NSA'nın sistemi kırabilmesini sağlayacak gizli bir füturu olup olmadığı sorusu, DES'in ilanından beri gündemdeydi. 1990'da Eli Bilham ve Adi Shamir de kendi diferansiyel kriptanaliz methodlarının DES'e bir saldırı olarak kullanılabileceğini iddia ettiler. Eğer algoritmada en çok 15 tur kullanılıyorsa, Eli Bilham ve Adi Shamir'in öne sürdüğü gibi, diferansiyel kriptanaliz, tüm olası anahtarların kapsamlı aramasından çok daha verimli bir yoldu. Ancak; DES algoritması 16 tur içeriyordu, ve sonrasında IBM'de kendi sistemlerinin diferansiyel kriptanalize karşı dayanıklı olduğunu belirten bir takım detaylar açıkladı.

Ancak bugün, kaba kuvvetle sistemi kırmak mümkün. Bu tehdidi gören Ulusal Standartlar Enstitüsü (NIST – National Institute of Standards and Technology); 2000 yılında DES'i yeni bir sistemle değiştirdi.

Kaynakça

Kriptoloji
Simetrik anahtar algoritmaları
1977'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
Amerika Birleşik Devletleri icatları
Blok şifreler

DES


Tunisia a participat la Jocurile Olimpice începând cu Jocurile Olimpice de vară din 1960 de la Roma și de atunci a trimis o delegația la toate edițiile de vară, cu excepția ediției din 1980 de la Moscova, pe care le-a boicotat. Nu a luat parte niciodată la Jocurile Olimpice de iarnă. Codul CIO este TUN.

Sportivi medaliați

Medalii după Olimpiadă

Medalii la Jocurile de vară

Referințe
  Tunisia la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Tunisiei  pe Sports Reference

Tunisia la Jocurile Olimpice