The University of Portsmouth is a public university in Portsmouth, England. It is one of only five universities in the South East of England to have been awarded the highest rating of Gold in the 2023 Teaching Excellence Framework. With around 28,280 students enrolled in undergraduate and postgraduate programs, the university is the 25th largest higher education institution by student enrolments in the United Kingdom. Comprising five faculties, the university offers a wide range of academic disciplines. The university employs approximately 3,500 staff.

In the 2023 edition of the Good University Guide – compiled by The Times and Sunday Times – the university ranked 62nd out of the 132 universities in the United Kingdom. In the Times Higher Education REF ranking, the university was ranked third in research power for modern post-1992 universities.

Research conducted by the university has a significant global impact; in the latest edition of the Research Excellence Framework, 77 per cent of research submitted by the university was ranked as world-leading or internationally excellent, with impacts across society, health, culture and the environment.

History

19th Century
The University of Portsmouth traces its roots back to 1 June 1870 (or 1869 according to some sources) when it was first established as the Portsmouth and Gosport School of Science and Art. During the late 19th century, the school occupied several buildings in Old Portsmouth and Southsea. The main premises, located at the Crown Sale Rooms in Pembroke, was attended by both male and female students. Due to its coastal location, the school provided technical instruction to engineers and skilled workers, who often graduated to work at the city docks, including for the Royal Navy at the Portsmouth Royal Dockyard. The curriculum comprised a range of skills including practical geometry, artistic anatomy, and architectural and mechanical drawing. Additionally, the school provided evening classes for local artisans.

Portsmouth Municipal Technical Institute and the College of Art
In 1894, following education reforms which vested local authorities with control over technical and manual education, the Borough of Portsmouth established the Portsmouth Municipal Technical Institute. Having acquired the school's science and technology courses, the Portsmouth and Gosport School of Science and Art was restructured to become the College of Art.

20th Century

Portsmouth Municipal College and Construction of the Park Building
In 1903, following the enactment of the Education Act 1902, construction began on a site behind the Portsmouth Guildhall. Designed by local Architect G.E. Smith and completed in 1908, the building incorporates a combination of Flemish and Renaissance architectural styles. In the same year, the Portsmouth Municipal Technical Institute was succeeded by the newly established Portsmouth Municipal College. Providing a range of further and higher education courses in chemistry and engineering, the college occupied the building together with the College of Art, the Portsmouth Day Training College, and a public reference library. Today, the grade II listed building remains in use by the University and has since become known as the Park Building, having been named after an adjacent urban park known as Victoria Park.

In 1911, male and female Students' union were established. In autumn of 1911, the first addition of student magazine The Galleon, reported the creation of a women's Basketball team and expressed discontent over the state of the common room.

Following World War II, there was a decline in the need for engineering skills in Britain. In response, the college diversified its curriculum to include the arts and humanities.

Portsmouth College of Technology
In 1953, the Portsmouth Municipal College, having changed its name to the Portsmouth College of Technology, became the Regional College for Southern England.

Polytechnic Status
The college was renamed Portsmouth Polytechnic after it gained polytechnic status in 1969 and by the late 1980s was one of the largest polytechnics in the UK.

University Status
On 7 July 1992 the inauguration of the University of Portsmouth was celebrated at a ceremony at Portsmouth Guildhall. As a new university, it could validate its own degrees, under the provision of the Further and Higher Education Act 1992.

21st Century
On Friday 4 May 2018, the University of Portsmouth was revealed as the main shirt sponsor of Portsmouth F.C. for the 2018–19, 2019–20 and 2020–21 seasons.

In December 2022, an employment tribunal ruled that when the university failed to reappoint Kajal Sharma to her job, it had racially discriminated against her.

Campuses
The university is split between the University Quarter, which is centred around the Portsmouth Guildhall area, and the Langstone Campus.

Langstone Campus
Langstone is the smaller of the two campuses, located in Milton on the eastern edge of Portsea Island. The campus overlooks Langstone Harbour and it is home to the university's sports grounds.

Langstone Campus used to be home of the university's School of Languages and Area Studies, which has since moved into Park Building in the University Quarter. It also used to be home to three halls of residence: Queen Elizabeth Queen Mother (QEQM), Trust Hall and Langstone Flats. These used to house 565 students, however these have now been closed, in favour of those closer to the majority of the university buildings. These have now been demolished.

University Quarter
The University Quarter is a collection of university buildings located around the centre of the city. This area contains most of the university's teaching facilities and nearly all of the Student Halls of residence (except the Langstone student village and two halls (Rees Hall and Burrell House) located on Southsea Terrace).

The University Library (formerly the Frewen Library) was extended in 2006 at a cost of £11 million. It was opened by the crime writer P. D. James. The university has also recently invested in the Faculty of Science, in particular by renovating the aluminium-clad main building, St Michael's.

A new faculty called "Creative and Cultural Industries" was opened in September 2006.

Military Technological College of Oman
On 7 June 2013, the University of Portsmouth announced its partnership with the Military Technological College of Oman. This involves the University of Portsmouth providing academic guidance and academic accreditation for the education of 4,200 students with technical roles in armed services and a few civilian employers in the Sultanate of Oman. This has been criticised by the student Amnesty International Society and by Campaign Against the Arms Trade who consider Oman an authoritarian regime, likely to use military capabilities on their own citizens or in regional conflicts.

Organisation and structure

Governance
The university is ceremonially headed by Karen Blackett, who was installed as Chancellor in 2017. The University is however run day-to-day by the Vice-Chancellor, presently Graham Galbraith, along with a single integrated decision-making body known as the University Executive Board. This includes Pro Vice-Chancellors, the Director of Finance and the Executive Deans of Faculties, together with the Chief Operating Officer, the Director of Human Resources and the University Secretary and Clerk.

The University's Board of Governors is the university's governing body and is ultimately responsible for the University and all of its activities.

Faculties
The University of Portsmouth is composed of five faculties divided into a number of schools, institutes, academies and departments:

Faculty of Business and Law
School of Accounting, Economics and Finance
School of Law
School of Organisations, Systems and People
School of Strategy, Marketing and Innovation

Faculty of Creative and Cultural Industries

School of Architecture
School of Art, Design and Performance
School of Creative Technologies
School of Film, Media and Communication

Faculty of Humanities and Social Sciences

School of Criminology and Criminal Justice
School of Area Studies, History, Politics and Literature
School of Education and Sociology
School of Languages and Applied Linguistics

Faculty of Science and Health

School of Biological Sciences
Dental Academy
School of the Environment, Geography and Geosciences
School of Health and Care Professions
School of Pharmacy and Biomedical Sciences
Department of Psychology
School of Sport, Health and Exercise Science
Medical School

Faculty of Technology

School of Civil Engineering and Surveying
School of Computing
Institute of Cosmology and Gravitation
School of Energy and Electronic Engineering
School of Mathematics and Physics
School of Mechanical and Design Engineering
Department of Learning at Work

Finances
The University of Portsmouth is worth £1.1 billion to the British economy and brings £476 million to the city, an independent assessment in 2017 has shown.

Academic profile
Portsmouth offers more than 200 undergraduate degrees and 150 postgraduate degrees, as well as 65 research degree programs.

The university formerly validated BSc (Hons) degrees in Acupuncture and MSc courses in Traditional Chinese medicine that were carried out by the London College of Traditional Acupuncture and Oriental Medicine, a private education provider that collapsed in early 2011.

Research
Over 60% of research submitted by the university to REF2014 was rated as world-leading and internationally excellent. In two subject areas respectively – Allied Health Professions, Dentistry, Nursing and Pharmacy, and Physics – 90% and 89% of all research submitted was rated as world leading and internationally excellent.

In 2017 Alessandro Melis and Steffen Lehmann created the interdisciplinary project CRUNCH: Climate Resilient Urban Nexus Choices: Operationalising the Food-Water-Energy Nexus. This is a £1.6 million research project funded by Horizon 2020, Belmont Forum, ESRC and other funding bodies. University of Portsmouth is leading the project. The partners are five universities from Miami, Eindhoven, Gdansk, Uppsala and Taiwan. Crunch involves universities, local authorities and small business.

Rankings

The University of Portsmouth is one of only four universities in the south east to achieve the highest Gold rating in the Teaching Excellence Framework (TEF).

Most recently, in the 2022 edition of the Good University Guide – compiled by The Times and Sunday Times – the university was ranked near the bottom at 88 out of 132.

Internationally, the university was ranked 98th in Times Higher Education's '100 under 50' rankings of international modern universities 2017 but did not make the list in any subsequent year.

Portsmouth was rated in the top 501 – 600 universities in the world by the Times Higher Education World University Rankings 2022.

Student life

The University of Portsmouth Students' Union (UPSU) is a registered charity that represents and supports all UoP students, who automatically become members upon registering for their course. The Students' Union offers members support services, development opportunities and represent them at different levels throughout the university, in the community and beyond.

The earliest record of the Union is in the September 1911 edition of The Galleon student magazine. From 1965, the Union was based in Union House – now St Paul's Gym – on St Pauls Road. In 1983, it moved to the ex-NAAFI building, Alexandra House, where it remained for 19 years. Since 2002, the union has been situated at the north end of Ravelin Park. The Union previously housed two nightclubs, Lux and , but these were closed and redeveloped for other uses in 2009.

The Union Advice Service offers confidential, impartial and non-judgemental support. The service delivers a range of academic & non-academic, information, advice, and guidance to the students of the University of Portsmouth and partner institutions. The service also undertakes other activities and events throughout the year to promote the health and wellbeing of students. The Advice Service is based in Gun House at The Union, next door to Cafe Coco. Portsmouth was named the UK's most affordable city for students in the Natwest Student Living Index 2016.

Societies and sports clubs
The Union supports a range of over 150 student-led groups that provide extra-curricular opportunities to students, including sports clubs, societies, media groups and volunteering opportunities. Students can also create new societies with the support of the Union.

The Students' Union offers a range of sports clubs which are administered by the Athletic Union The sports range from traditional team games like athletics, football, cricket, rugby union, netball, trampolining, and table tennis to octopush (a form of underwater hockey), lacrosse, polo and pole dancing. As of October 2020 there are 38 different sports clubs .

The Students' Union runs a number of volunteering projects, such as HEFCE's Volunteering Team of the Year. In 2010, the Union was awarded a £15,000 grant to work with elderly residents in the city.

Student media
The university has two functioning student media outlets. Spyglass, the student magazine, and Pure FM, the student radio station, which works alongside local radio stations including Express FM. The university formerly had an active newspaper, The Galleon, as well as a video production society called Victory Studios.

Notable people

Faculty
 Deborah Sugg Ryan, Professor of Design History and Theory
 Jen Gupta, Astrophysicist and science communicator
 David Martill, professor of palaeontology
 Nizar Ibrahim, professor of palaeontology
 Claudia Maraston, professor of astrophysics and winner of the 2018 Eddington Medal
 Alessandro Melis, professor of architecture innovation and curator of the Italian Pavilione at the XVII Venice Biennale
 Neil Rackham, visiting professor at Portsmouth Business School and award-winning author
 David Wands, professor of cosmology at the Institute of Cosmology and Gravitation
 June Purvis, professor of women's and gender history

Alumni

Notable students of the University of Portsmouth and its predecessor institutions include:
 Mohammed Abubakar Adamu, former head of the Police of Nigeria
 Karen Blackett, Chancellor of The University of Portsmouth and CEO of Group M.
 Paola Arlotta, chair of the Regenerative Biology Department at Harvard University
 Simon Armitage, poet, playwright and novelist who was appointed poet laureate in 2019
 John Armitt, civil engineer and chairman of the Olympic Delivery Authority
 Ian Bishop, archdeacon of Macclesfield
 Jonathan Bullock, former member of the European Parliament for the East Midlands constituency
 Nira Chamberlain, principal consultant at SNC-Lavalin and president of the Institute of Mathematics and its Applications
 David Chidgey, Baron Chidgey, Liberal Democrat politician and former member of Parliament for Eastleigh
 Ron Davies, former secretary of state for Wales and member of Parliament for Caerphilly
 Chuck Easttom, computer scientist, author, and inventor
 John Flint, British banker and former chief executive officer of HSBC
 Ben Fogle, broadcaster, writer and adventurer
 Christine Foyer, professor of plant science at Birmingham University
Tim Godwin, former police officer who served as deputy commissioner of Deputy Commissioner of Police of the Metropolis
 Casyo 'Krept' Johnson, London-based musician and half of Krept and Konan
Craig Jones, Royal Navy officer and campaigner
 Nick Kennedy, retired rugby union player and former director of rugby at London Irish
 Rachel Lowe, businesswoman and developer of the Destination board games
 Diana Maddock, Baroness Maddock, former president of the Liberal Democrats and member of Parliament for Christchurch
 Ehsan Masood, science writer, journalist, broadcaster, and lecturer at Imperial College London
 Andrew Miller, former member of Parliament for Ellesmere Port and Neston
 Gerard Collier, 5th Baron Monkswell, politician and hereditary peer
 Darren Naish, vertebrate palaeontologist, author, science communicator, and scientific advisor to Netflix
 Tim Peake, Army Air Corps officer, European Space Agency astronaut, and former International Space Station crew member
 Grayson Perry, contemporary artist, writer, broadcaster, and recipient of the Turner Prize
 John Rees, national officer of the Stop the War Coalition and Visiting Research Fellow at Goldsmiths, University of London
 Vernon Ross, Archdeacon of Westmorland and Furness
 Carol Smart, feminist sociologist and academic at Manchester University
 Lauren Steadman, Paralympic athlete who competed in three summer Paralympics in both swimming and the paratriathlon
 Anthony Tucker-Jones, former defence intelligence officer and a widely published military expert
 Martin Whitmarsh, businessman and chief executive of McLaren Racing

Notes

See also
 Armorial of UK universities
 Drug Safety Research Unit
 International College Portsmouth
 Isle of Wight College
 List of universities in the UK
 Post-1992 universities

References

External links

 University of Portsmouth Website

Educational institutions established in 1992
University of Portsmouth
1992 establishments in England
Portsmouth
Portsmouth

University of Portsmouth


تعد صحيفة «الإجيبشيان جازيت» The Egyptian Gazette أقدم صحيفة مكتوبة باللغة الإنجليزية في منطقة الشرق الأوسط، إذ يعود تاريخ صدورها إلى 26 يناير (كانون الثاني) من عام 1880 وأسسها في مدينة الإسكندرية خمسة مساهمين بريطانيين من بينهم أندرو فيليب الذي رأس تحريرها، وكانت «الإجيبشيان جازيت» في بدايتها عبارة عن أربع صفحات تابلويد فقط. وفي 28 فبراير (شباط) عام 1938 انتقلت هيئة التحرير إلى القاهرة عاصمة المال والسياسة. وفي بداية الأربعينيات انتقلت ملكيتها إلى الجمعية الشرقية للإعلان التي يملكها الثري الإنجليزي اوزوالد فيني الذي لم يكتف بإصدارها بل قام بشراء صحيفة «الايجبشيان ميل» التي كانت قد صدرت في عام 1914، وجعل الأخيرة صحيفة صباحية بينما حول «الجازيت» إلى صحيفة مسائية. وبرحيل الإنجليز عن مصر عقب قيام ثورة 1952 لم تعد «الجازيت» و«الميل» تلقيان نفس رواج ما قبل الجلاء، فتحولت «الميل» إلى إصدار أسبوعي، بينما توقف صدور «الجازيت». وفي عام 1954 تنازلت الشركة مالكة «الجازيت» عنها لصالح جريدة «الجمهورية» الحكومية التي صدرت قبل ذلك بعام واحد. وكان أمين أبو العينين أول رئيس تحرير مصري لها حتى عام 1978 ليتوالى عليها رؤساء تحرير مصريون منذ ذلك الحين.

الإعلام في الإسكندرية
الإعلام في القاهرة
تأسيسات سنة 1880 في مصر
صحف باللغة الإنجليزية
صحف باللغة الإنجليزية نشرت في مصر
صحف أسست في 1880
صحف مصرية
صحف نشرت في القاهرة
صحف يومية مصرية
منشورات أسست في 1880

ذا اجيبشيان جازيت


Geoffry Hairemans (Wilrijk, Bélgica; 21 de octubre de 1991) es un futbolista belga que juega como mediocampista en el KV Mechelen de la Primera División de Bélgica.

Su hermano gemelo Dimitri Hairemans también es futbolista.

Clubes

Referencias

Enlaces externos

 Perfil en Voatbal International (en neerlandés)
 Ficha en Transfermarkt.es

Futbolistas de Bélgica
Futbolistas del Royal Antwerp Football Club
Futbolistas del Vereniging Betaald Voetbal De Graafschap
Futbolistas del Lierse SK
Futbolistas del KFC Dessel Sport
Futbolistas del KV Malinas
Nacidos en Wilrijk

Geoffry Hairemans


Disneyland, ABD'nin Anaheim (Los Angeles yörekenti) kentinde bulunan bir eğlence parkıdır.

Amerikalı canlı resimci ve film yapımcısı Walt Disney tarafından 17 Temmuz 1955'te kuruldu. Dünya'nın en büyük eğlence parkı ve önemli bir turizm merkezi olan Disneyland, sanatçının kahramanlarını yaşatan düzenlemeleri ve donatımlarıyla daha çok çocukların ilgisini çeken bir panayır durumundadır. Bugün, birçok iş dalını içeren Walt Disney Kurumu'nun bir bölümüdür.

Dış bağlantılar
 Disneyland web sayfası
 Disneyland Roller Coasters

Fotoğraflar
 Google Haritaları'nda Disneyland'in Hava Görüntüleri
 Microsoft Terraserver'ından Disneyland'in Hava Fotoğrafları
 Windows Live Local'den Kuş Bakışı

Anaheim, Kaliforniya
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki eğlence parkları
Kaliforniya'daki görülecek yerler
Kaliforniya'daki yapılar
1955'te Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
1955'te kurulan eğlence şirketleri

Disneyland


NGC 162 este o stea situată în constelația Andromeda. A fost descoperită în 22 august 1862 de către Heinrich d'Arrest. De asemenea, a fost observată încă o dată în 16 octombrie 1866 de către Lawrence Parsons, 4th Lord Rosse și în 5 septembrie 1867 de către Herman Schultz.

Note

Vezi și
 NGC 161
 NGC 163

Legături externe
 NGC 162 pe spider.seds.org
 NGC 162 pe WikiSky

Stele
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1862
Obiecte astronomice descoperite de Heinrich d'Arrest

NGC 162


Aneury Rodríguez (nacido el 13 de diciembre de 1987 en Higüey) es un exlanzador dominicano de Grandes Ligas que jugó para los Astros de Houston y los Samsung Lions de la KBO.

Rodríguez firmó con los Rockies de Colorado como agente libre internacional en 2005. Fue canjeado a los Rays de Tampa Bay por Jason Hammel en 2009. Después de la temporada 2010, Rodríguez fue seleccionado en la Regla 5 por los Astros.

Referencias

Enlaces externos
 MLB
 Baseball-Reference

Beisbolistas de República Dominicana
Lanzadores de República Dominicana
Beisbolistas de Houston Astros
Beisbolistas de los Tigres del Licey
Beisbolistas de los Toros del Este
Nacidos en la provincia La Altagracia

Aneury Rodríguez


Alel veya alelmorf, belirli bir özelliği belirleyen bir genin değişik (alternatif) hallerinden her biridir. Gen ve alel sözcüklerinin her ikisi de, belirli bir özelliğin kalıtsal faktörünü ifade eder. Alel sözcüğü, özellikle bir kromozomun bir lokusundaki iki ya da daha fazla seçenekli gen çeşidini anlatmak için kullanılır. Örneğin bir bezelyenin yuvarlak veya kırışık taneli olmasını belirleyen gen, yuvarlaklık aleli ve kırışıklık alelinden meydana gelir.

Kromozomlarda bulunan genler, "alel" denilen genlerden oluşmuş çiftler halinde bulunurlar. Her homolog kromozomda her karakter için genin işgal ettiği belli bir yer vardır. Buna lokus denir. Homolog (eş) kromozomların aynı lokuslarında yer alan, iki veya bazen daha çok sayıda alternatif karakterin genleri alel genler olarak bulunurlar.

Genlerde aynı karakteristik özelliği kodlayan fakat farklı kodlar taşıdığı için farklı özelliklerin ortaya çıkmasını sağlayan genlerden her biri aleldir.

Örneğin göz rengini belirleyen genin ela rengi ortaya çıkaran versiyonu ile kahverengi rengi ortaya çıkaran versiyonundan her biri aleldir. A kan grubu aleli ve B kan grubu alelini taşıyan bir birey "AB" kan grubuna sahip olur.

Eğer atalardan biri zıt özelliklerin birine, diğeri öbürüne sahipse, buna "Alelmorfik özellikler" denir.

Göz rengi örneğinde olduğu gibi, ela ve kahverengi renk, gözdeki alelmorfik bir renk özelliğidir. Her hücrede göz rengini denetleyen bir çift gen bulunur.

Gen çiftlerini benzer aleler şeklinde taşıyan bireylerde homozigot genotip, gen çiftlerini farklı aleler şeklinde taşıyan bireylerde ise, heterozigot genotip bulunur. Buna göre, AA ve aa genotipi sırayla, homozigot baskın ve homozigot çekinik; Aa genotipi ise heterozigottur. Herhangi bir özelliği oluşturan bir çift alelin bir üyesi söz konusu olduğu zaman, yalnızca homozigot genotipte fenotipik olarak kendini gösterilebilen alellere "çekinik (resesif) alel" denir. Diğer yandan heterozigot genotipte kendini gösteren alellere de "baskın (dominant) alel" adı verilir. Baskın ve çekinik alelleri göstermek için genellikle büyük ve küçük harfler kullanılır. İki benzer aleli taşıyanlar (AA veya gg), "homozigot"; farklı aleli taşıyanlar, (Aa) "heterozigot" olarak isimlendirilir.

Örneğin;
AA homozigot baskın, aa homozigot çekinik ve Aa heterozigotdur.

Bütün genlerin tek tek toplamı ve bütün kromozom seti o canlının "genomu" şeklinde tarif edilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Gen
 Genler ve aleller
 (kalıtım birimleri)

Dış bağlantılar
 alfred.med-aleller

Klasik genetik

Alel


Valoniaceae, porodica zelenih algi, dio reda Cladophorales. Postoje četiri roda s desetak vrsta.

Rodovi
 Petrosiphon M.Howe
 Physidrum Rafinesque
 Valonia C.Agardh
 Valoniopsis Børgesen

Izvori

Cladophorales

Valoniaceae


Cayo Boca Chita (en inglés: Boca Chita Key) es una isla al norte de la parte septentrional de los Cayos de la Florida en el parque nacional de Biscayne. Esta en el condado de Miami-Dade en el estado de la Florida, al sureste de Estados Unidos.

Se encuentra ubicado en la bahía Biscayne, al norte de Cayo Sands (Cayo Arenas o Sands Key).

A veces se confunde con otro Cayo por su nombre parecido (Cayo Boca Chica) pero este esta a más de cien kilómetros al suroeste.

Existe también un distrito histórico llamado Cayo Boca Chita.

Véase también
 Geografía de América
 Geografía de Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Florida

Cayo Boca Chita


Xavier Cruzado (Barcelona, 15 de junio de 1968), es un escritor, guionista, productor y director de cine español. Dirección de Cine por la Universidad Camilo José Cela.

Participa como extra en la primera coproducción entre Lorimar Productions i TV3 en Quan es fa fosc (Dark Justice) y en el programa "Viva el Paralelo" en el canal de TVE "La 2", presentado por Sara Montiel. Colabora como responsable de prensa y distribución digital en la producción del largometraje independiente "Where is Demian?" de Santi Trullenque, considerado por la prensa especializada (nacional e internacional) como el "blair witch project" español (Where is Demian?). A partir de ese momento inicia su carrera en el cine español y como escritor de novelas de ficción.

Obras

 2018. Reino de Sombras Novela negra. Thriller policíaco basado en hechos reales.  Argumento: España, octubre de 2010. En las semanas previas a la visita del papa Benedicto XVI a nuestro país, varios asesinatos rituales de miembros de la Iglesia católica, bajo una macabra escenografía, ponen en jaque el dispositivo de seguridad para la comitiva papal. Candela Santos, inspectora de la Comisaría General de la Policía Nacional de Madrid, al mando de un grupo especial de investigación creado a tal efecto, contará con la colaboración de Gonzalo Sanmartín, profesor y catedrático de Historia Medieval. Sus excelentes conocimientos sobre el Santo Oficio le convertirán en una de las piezas clave para entender el trasfondo del caso. Al equipo se unirá Juan Miguel Garmendia, doctor en Medicina en la Cátedra de Psiquiatría de la Universidad Complutense de Madrid, lo que le convertirá en otra pieza fundamental para desgranar el perfil psicológico del mal al que deberán enfrentarse. El equipo de la inspectora Santos, junto a su compañero y también inspector Óscar Sánchez, intentará resolver los casos contra reloj mientras se enfrenta a un poder en la sombra que conspirará para silenciar los peores pecados cometidos por parte de algunos miembros de la Iglesia.

Filmografía

Cortometrajes (Guion, Dirección y Producción)

 2023. ulls innocents (ojos inocentes) Producido cor @GRAPA_policial . Colaboración en edición, postproducción y asesor de marketing.
 2014. Big Game En proceso de guion
 2013. Ad Eternum Estrenado, con Ane Guisasola, Francesc Pagès, Cristina Rodríguez, Xavier Serrat y Víctor Martínez
 2013. El Límite Estrenado, con Toni Sevilla, Francesc Pagès y Cristina Rodríguez
 2012. Ficción Real Estrenado, con Marian Aguilera, Roger Pera y Xavier Serrat
 2011. Invisibles, el corto Estrenado, con Francisco Urtiaga y Sergi Albert

Videoclips
 2014. Desnúdame  de Ivan Gardesa Realización
 2012. No more crimes de Aby Jackley feat Lexter Estrenado, co-Realización

Referencias

Enlaces externos
 Entrevista para la Revista Letralia (17/11/2022)
 Reseña de la Revista Letralia (03/11/2022)
 Diario Siglo XXI (20/06/2018)
ABC (20/06/2018)
La Vanguardia (19/06/2018)

 Web profesional de Xavier Cruzado
 Revista de la Academia de Cine (01/02/2014 - pág.44)
 El Almería (02/05/2013)
 El Almería (08/04/2013)
 La Voz de Almería (01/03/2013)

Directores de cine de España
Alumnado de la Universidad Camilo José Cela

Xavier Cruzado


Acokanthera laevigata, pet do dvanaest metara visoko drvo iz porodice Apocynaceae ili zimzelenovki. Domovina mu je istočna Afrika, travnjaci Malavija i Tanzanije.

Cijela biljka je otrovna, a njezin otrov plemena su koristila za premazivanje vrhova strijela.

Izvori

Akokantera
Flora Tanzanije
Flora Malavija

Acokanthera laevigata


බ්‍රයන් කොක්ස් () (උපත 1968 මාර්තු 3 වන දින) යනු ඉංග්‍රීසි භෞතික විද්‍යාඥයෙකි. ඔහු රොයල් ඇකඩමියේ පර්යේෂණ සහයකයෙකි. මැන්චෙස්ටර් විශ්ව විද්‍යාලයේ PPARC පර්යේෂණ නිලදාරියෙකි. ඔහු මැන්චෙස්ටර් විශ්ව විද්‍යාලයේ උසස් භෞතික බලශක්‌ති සංගමයේ සාමාජිකයෙකි. තවද ඔහු ස්විට්සර්ලන්තයේ ජිනීවා නුවර ආසන්නයේ පිහිටි සර්න් විශාල හයිඩ්රොන් කලයිඩ්ර්හි ඇති ඇට්ල්ස් පර්යේෂණයේ යෙදී සිටි.

බ්‍රයන් කොක්ස් බී.බී.සී. නාලිකාවේ විද්‍යා වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කරන්නෙකු ලෙස විශාල ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. ඔහුගේ තම වැඩසටහන් තුලින් තාරකාවිද්‍යාව සහ භෞතිකවිද්‍යාව යන විෂයන්හි අභිවෘද්ධියට කටයුතු කෙරිනි.

විද්‍යාඥයෝ
භෞතික විද්‍යාඥයෝ

බ්‍රයන් කොක්ස් (භෞතික විද්‍යාඥ)


آحاد هعام (بالعبرية: אַחַד הָעָם بمعنى «أحد أبناء الشعب») هو اللقب الذي اشتهر به الكاتب اليهودي الروسي الأصل آشير تسڤي هيرش گينتسبرگ (1856-1927)، الذي يعد من أهم الكتّأب والمفكرين في الأدب العبري الحديث كما يعد فيلسوف «الصهيونية الروحية»، والذي خرج من تحت عباءته الكثير من المفكرين الصهيونيين خصوصا العلمانيين. وكذلك أثر آحاد هعام على معارضيه من بين المفكرين الصهيونيين إذ تحدى أسس آرائهم.

وُلد آحاد هعام في 18 أغسطس 1856 في بلدة سكيڤا في محافظة كييف بأكرانيا، التي كانت في ذلك الحين تابعة للإمبراطورية الروسية، لعائلة يهودية تقليدية متدينة من الطائفة الحسيدية. ونشأ آحاد هعام في مدينة أوديسا وتلقى تعليما يهوديا تقليديا ثم التحق بمدرسة ثانوية في روسيا، حيث تلقى تعليما غير ديني، وكذلك أخذ يقرأ المؤلفات العبرية الحديثة، مما دفعه إلى تبني أسلوب حياة علماني والتمسك بالأفكار اليهودية العلمانية. في ذلك الحين أصبح من مؤيدي حركة «حيبات تسيون» («محبة صهيون»)، التي أصبحت جزءا من الحركة الصهيونية في فترة لاحقة، وكان من المتحدثين بلسانها.

في 1889 نُشرت مقالته «ليس هذا هو الطريق» ("לֹא זוֹ הַדֶּרֶךְ") حيث دعا إلى انعطاف فكري في حركة «حيبات تسيون» وعرض لأول مرة مبادئ التيار الفكري المسمى لاحقا ب«الصهيونية الروحية». في هذه المقالة قال آحاد هعام إن إقامة المركز اليهودي الرئيسي في إيرتس يسرائيل (أي في فلسطين) ليس من شأنه أن يحل المشاكل المادية والاقتصادية التي كان اليهود في شرقي أوروبا يعانون منها، وليس من شأنه أن يكون ملجأ لليهود من الاضطهاد الذي يتعرضون له في بعض البلدان، وإنما من شأنه أن يكون مركزا يهوديا روحيا مثاليا يؤثر بصورة إيجابية على مجتمعات يهودية في أنحاء العالم وعلى شعوب أخرى. في رأي آحاد هعام يكون المبرر الأرفع لإقامة المركز اليهودي الرئيسي في فلسطين هو السعي إلى جعله مركزا روحيا مثاليا وليس النية لجعله كيانا سياسيا. نُشرت هذه المقالة باسم «أحد أبناء الشعب» - «آحاد هعام» - وهو الاسم المستعار الذي اختار آشير جنتسبورج لنفسه إذ فضل عدم استخدام اسمه الحقيقي. ومنذ نشر هذه المقالة كان يعرف بهذا الاسم المستعار.

في 1897 حضر آحاد هعام المؤتمر الصهيوني الأول الذي أقيم بمدينة بازل السويسرية، وهو المؤتمر الصهيوني الوحيد الذي حضره. في هذا المؤتمر وجد آحاد هعام نفسه في صفوف المعارضة إذ أيد معظم نواب المؤتمر تحديد تأسيس دولة يهودية كالهدف الرئيسي للحركة الصهيونية، بينما ظن آحاد هعام أن هذه الدولة سوف تصبح كرة قدم في أرجل جيران أقوياء. ولخص آحاد هعام رأييه في أهداف الصهيونية بالقول: «علينا أن نهتم ليس بويلات اليهود فقط، بل وأيضا بويلات اليهودية».

في 1907 هاجر آحاد هعام إلى العاصمة البريطانية لندن حيث ارتزق من إدارة أحد فروع شركة فيسوتسكي لصناعة الشاي والتي كانت تابعة لأحد زعماء حركة «حيبات تسيون»، رجل الأعمال اليهودي الروسي الأصل زيئيف كلونيموس فيسوتسكي.

في 1922 هاجر آحاد هعام إلى فلسطين واستقر في مدينة تل أبيب حيث أمضى ما يبقى من عمره. وأطلقت بلدية تل أبيب اسم «آحاد هعام» على الشارع حيث سكن، وهذا حين ما زال على قيد الحياة، تقديرا له.

توفي آحاد هعام في 1927 في مدينة تل أبيب وتم دفنه في المقبرة بشارع ترومبلدور وسط المدينة، وكتب على قبره اسمه المستعار الذي كان يعرف به.

رغم التقدير الذي تلقاه آحاد هعام من الزعماء الصهيونيين الآخرين، وتأثيره على الأفكار الصهيونية، بقي متابعيه المتمسكين بأفكار «الصهيونية الروحية» في الأقلية المعارضة للتيار الصهيوني الرئيسي، ولم يكن تأثيرهم على سياسة الحركة الصهيونية بالفعل ملموسا.

تتلخص أعمال آحاد هعام في أربعة مجلدات نشرت تحت عنوان «في مفترق الطرق» ("עַל פָּרָשַׁת דְּרָכִים").

روابط خارجية

مراجع

أحباء صهيون
أشخاص من محافظة كييف
أوكرانيون صهاينة
بريطانيون من أصل يهودي أوكراني
بريطانيون مهاجرون إلى الانتداب البريطاني على فلسطين
صهاينة
كتاب اللغة العبرية الحديثة
كتاب سياسيون
كتاب سياسيون روس
كتاب مقالات أوكرانيون
كتاب يهود
مهاجرون من الإمبراطورية الروسية إلى المملكة المتحدة
مواليد 1856
وفيات 1927
وفيات في تل أبيب
يهود أوكرانيون
يهود في فلسطين الانتدابية
اللغة العبرية
كتاب بأسماء مستعارة القرن 20
كتاب بأسماء مستعارة القرن 19

آحاد هعام


ثلاث لصوص هو فيلم مصري من إنتاج عام 1966، ويحكي ثلاث قصص منفصلة عن ثلاثة لصوص، وهو من تأليف إحسان عبد القدوس وإنتاج صلاح ذو الفقار، وقام بدور القاضي الفنان يحيى شاهين.

قائمة القصص

القصة الأولى: سارق الدهب
تدور الأحداث حول «محسن» موظف يتم نقله إلى القاهرة، يبحث عن شقة ليسكن بها، يجد شقة لكن يفاجأ بغلو سعرها ويشترط أن يقوم بشراء اللحوم من صاحب الشقة الذي يمتلك محل للجزارة، يتعرف على زوجة الجزار ويذهب إلى شقتها وتعطيه بعضا من ذهبها، تتعرف الزوجة على شخص آخر يأتي لشراء شقة أخرى، ترفض الزوجة مقابلة محسن فيقرر سرقة ذهب الزوجة.

طاقم التمثيل
 صلاح ذو الفقار بدور (محسن)
 هند رستم بدور (نرجس - زوجة مدبولي)
 سعيد أبو بكر بدور (مسعد البواب)
 محمد رضا بدور (مدبولي الجزار)
 يوسف فخر الدين بدور (الساكن الجديد)

فريق العمل
 إخراج: فطين عبد الوهاب
 سيناريو وحوار: عبد الرحيم حجاج
 تصوير: محمود فهمي
 مونتاج: رشيدة عبد السلام

القصة الثانية: سارق الأتوبيس
تدور الأحداث حول «الأسطى فهمي» سائق يعمل بتوصيل البضائع، تشعر زوجته بالإعياء فيصحبها إلى الطبيب الذي يخبره بإصابتها بمرض روماتيزم في القلب، تشعر زوجتة بالتعب أثناء عمله فيقوم بشراء الدواء ويستقل الأتوبيس ليذهب لزوجته، يطلب من السائق الإسراع بسبب تعب زوجنه وحاجتها للعلاج ولكن يخبرة أنه إذا أراد الإسراع فعليه باستقلال تاكسي، ثم يترك السائق الأتوبيس ويذهب لشرب الشاي فيطلب منه فهمي أن يرجع للأتوبيس لكن يخبره السائق أنة يأخذ استراحة، ثم يتشاجر الكمسري مع أحد الركاب بسبب الأجرة ويذهب السائق لقسم الشرطة فيقوم فهمي بسرقة الأتوبيس لكن تموت زوجته.

طاقم التمثيل
 فريد شوقي بدور (فهمي)
 نبيلة عبيد بدور (بثينة - زوجة فهمي)
 عبد المنعم إبراهيم بدور (الكمسري)
 عدلي كاسب بدور (سائق الأتوبيس)
 عادل إمام بدور (راكب بالأتوبيس)
 سهير الباروني بدور (راقصة - راكبة بالأتوبيس)
 محمد شوقي بدور (حانوتي - راكب بالأتوبيس)
 الدكتور شديد بدور (عواد - راكب بالأتوبيس)

فريق العمل
 إخراج: حسن الإمام
 سيناريو وحوار: السيد بدير - يوسف فرنسيس
 تصوير: مصطفى حسن
 مونتاج: رشيدة عبد السلام

القصة الثالثة: سارق عمته
تدور الأحداث حول «منعم» شاب يعيش مع عمته توحيدة، يتقدم لخطبة فتاة ولكنه لا يجد شقة ليتزوج بها، ترفض عمته توحيدة زواجه من ناهد في شقتها، يتقدم لخطبة ناهد شخص آخر ويمتلك شقة، تتعب توحيدة فجأة ويطلب الدكتور من منعم الهدوء والراحة التامة لعمته، يفكر منعم بالزواج من ناهد بالشقة بعد وفاة عمته، تقول له والدة ناهد أنها ستخطب ابنتها للشخص الآخر إذا لم يجد شقة أو إذا لم تتوف عمته، يقوم منعم بالتنكر بزي شبح وإخافة عمته فتفقد الوعي ويظن أنها ماتت فيهرب، تأتي إليه عمته وتخبرة أنها وافقت على زواجه من ناهد وتعطيه مفتاح الشقة كما تخبرة أنها تنازلت له عن أموالها وتعطيه مفتاح الخزنة، وعندما يذهب ليأخذ الأموال تبلغ عنه عمته الشرطة ويتم القبض عليه.

طاقم التمثيل
 حسن يوسف بدور (منعم)
 مديحة سالم بدور (ناهد - خطيبة منعم)
 نجمة إبراهيم بدور (توحيدة - عمة منعم)
 ميمي شكيب بدور (والدة ناهد)
 إحسان شريف بدور (فريدة - عمة منعم)
 أبو بكر عزت بدور (محمد العريان)

فريق العمل
 إخراج: كمال الشيخ
 سيناريو وحوار: عبد الرحيم حجاج
 تصوير: كمال كريم
 مونتاج: جلال مصطفى

مراجع

وصلات خارجية

أفلام إبراهيم الشامي
أفلام إنتاج 1966
أفلام باللغة العربية في عقد 1960
أفلام جريمة درامية مصرية
أفلام حسن يوسف
أفلام سرقة
أفلام سعيد أبو بكر
أفلام صلاح ذو الفقار
أفلام عادل إمام
أفلام عن راقصات
أفلام فريد شوقي
أفلام متعددة القصص
أفلام مديحة سالم
أفلام مصرية إنتاج 1966
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام مصورة في مصر
أفلام نبيلة عبيد
أفلام هند رستم

3 لصوص (فيلم)


අමෙන්හොටෙප් I () හෙවත් පුරාතන ඊජිප්තු බසින් "jmn-ḥtp" හෝ "yamānuḥātap", අරුත "අමුන් සතුටට පත්කරන" හෙවත් අමෙනෝෆිස් I () නැතහොත් පුරාතන ග්‍රීක බසින් Ἀμένωφις යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ, ඊජිප්තුවේ 18වන රාජවංශයේ දෙවන පාරාවෝවරයායි. ඔහු සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රි.පූ. 1526 සිට 1506 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය සිදුකරන්නට ඇතැයි සැලකේ. ඔහු Iවන අහ්මෝස් රජුගේ සහ අහ්මෝස්-නෙෆටාරි රැජිනගේ පුත්‍රයායි. නමුත් ඔහුට අවම වශයෙන් අහ්මෝස්-අන්ඛ් සහ අහ්මෝස් සැපෙයාර් ඇතුළු වැඩිමහල් සොහොයුරන් දෙදෙනකුවත් සිට ඇති නමුත් ඔවුන් සිහසුනට පත්ව නැත. කෙසේවෙතත්, Iවන අහ්මෝස්ගේ 17වන රාජ්‍යවර්ෂයත් ඔහුගේ මරණයත් අතර වර්ෂ අට තුළ, ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා මියගිය හෙයින් අමෙන්හොටෙප් කිරුළහිමි කුමරු තනතුරට පත් විය. අනතුරුව ඔහු වර්ෂ 21ක් රාජ්‍ය පාලනය සිදුකළේ ය.

ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ ලිඛිත වාර්තා අල්ප වුවත්, පවතින සාධක අනුව මූලික අවබෝධයක් ලබා ගත හැක. සිය පියා යුධ ආක්‍රමණ මගින් ගොඩනැගූ රාජධානිය ඔහුට හිමි වූ අතර, නුබියාව සහ නයිල් ඩෙල්ටාවේ බලය ඊජිප්තුව යටතේ පැවතිය ද, නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී පෙදෙසේ බලය ඔවුනට හිමිව තිබුණේ නැත. ඉහළ ඊජිප්තුවේ දේවස්ථාන ප්‍රතිනිර්මාණය කළ ඔහු, සිය සොහොන්ගැබ සිය මතකාගාර දේවස්ථානයෙන් වෙන්ව ඉදිකළේ ය. මෙය නව රාජධානියේ රාජකීය අවමංගල්‍ය ස්මාරක ක්ෂේත්‍රයේ විප්ලවයක් ලෙස සැලකෙයි. ඔහුගේ මරණින් පසු, ඔහු ඩේර් එල්-මෙදිනාහි ආරක්ෂකයා ලෙස දේවත්වයෙන් අදහන ලදී.

පවුල
Iවන අමෙන්හොටෙප් යනු Iවන අහ්මෝස් රජුගේ සහ අහ්මෝස්-නෙෆටාරි රැජිනගේ පුත්‍රයා ය. ඔහුගේ වැඩිමහල් සොයුරන් වූ කිරුළහිමි අහ්මෝස් සැපෙයාර් කුමරු සහ අහ්මෝස්-අන්ඛ් ඔහුට පෙර මියගිය හෙයින් ඔහුව සිහසුනට නම්කෙරිණි. බොහෝ විට අමෙන්හොටෙප් සිහසුනට පත්ව ඇත්තේ ලාබාල අවධියේ නිසා, ඔහුගේ මව වූ අහ්මෝස්-නෙෆටාරි රැජින විසින් කෙටි කාලයක්වත් සිහසුනෙහි වැඩබලන්නට ඇත. මේ බවට සාක්ෂි ඩේර් එල්-මෙදිනාහි තීබානු සුසානභූමිය සඳහා කම්කරු ජනාවාසයක් ඉදිකිරීමට ඔහු මෙන්ම ඔහුගේ මවගේ නාමය ද අනුග්‍රහ වශයෙන් දක්වා තිබීමෙන් පැහැදිළි වේ. අමෙන්හොටෙප් සිය සොහොයුරිය වූ අහ්මෝස්-මෙරිටාමොන් සිය මහා රාජකීය බිරිඳ ලෙස පත්කොට ගත්තේ ය. දහනවවන රාජවංශයේ ශිලාපුවරුවක සිට්කාමෝස් නැමැති වෙනත් බිරිඳක් පිළිබඳව ද දක්වා ඇත.

මේ හැර Iවන අමෙන්හොටෙප් සහ සෙසු පවුලේ සාමාජිකයින් අතර පැවති සම්බන්ධය පැහැදිළි නැත. සාමාන්‍යයෙන් IIවන ආහොටෙප් ඔහුගේ බිරිඳක් මෙන්ම සොහොයුරියක වූ බව පැවසෙතත්, වෙනත් න්‍යායන් අනුව ඇය ඔහුගේ මිත්තණිය විය. IIවන ආහොටෙප්ට බිසවට දාව ඔහුට අමනෙම්හාට් නැමැති එක් පුත්‍රයකු සිටි බව සඳහන් වුවද, ඔහු ඉතා කුඩා වියේ දීම මියගොස් ඇත. රජු සහ ආහොටෙප් අතර සම්බන්ධය අපැහැදිළි වුවද, මෙම කරුණ පිළිබඳ බොහෝ විද්වතුන් එකඟ වේ. සිහසුනට උරුමකරුවකු නොවූ හෙයින්, අමෙන්හොටෙප්ගෙන් පසු සිය "සොහොයුරිය" වූ ආහ්මෙස්ගේ සැමියා වූ Iවන තුත්මෝස් සිහසුනට පත්කෙරිණි. කිසිදු ශිලාලේඛනයක ආහ්මෙස්ට "රජුගේ දියණිය" යන විරුදය ලබා දී නොමැති හෙයින්, ඇය Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොයුරියක ද යන්න විවාදයට තුඩු දී ඇත.

දින සහ රාජ්‍ය සමයේ දිග
Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ නවවන රාජ්‍ය වර්ෂයේ දී, ග්‍රීෂ්ම ඍතුවේ තෙවන මාසයේ නවවන දිනයේ සොතිස් තාරකාවේ සූර්ය උදාව සිදු වූ බව නිරීක්ෂණය කොට ඇත. නූතන තාරකා විද්‍යාඥයින් විසින් ගණනය කරන ලදුව, මෙම නිරීක්ෂණය මෙම්පිස් හෝ හීලියොපොලිස් සිට නිරීක්ෂණය කරන ලද්දක් නම් එම දිනය ක්‍රි.පූ. 1537හි දිනයක් බවත්, තීබ්ස් සිට නිරීක්ෂණය කරන ලද්දක් නම්, ක්‍රි.පූ. 1517 ලෙසත් ගැනීමට සිදු වන බව පෙනී යයි. 18වන රාජවංශයේ අගනුවර තීබ්ස් වූ බැවින්, පසුව සඳහන් වර්ෂය බොහෝ දෙනකු විසින් අනුමත කරයි. ඒ අනුව සැලකූ විට, Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සිංහාසනාරූඪය ක්‍රි.පූ. 1526දී සිදුවූයේ යැයි පිළිගැනීමට සිදු වේ. නමුත් ක්‍රි.පූ. 1546ද සම්පූර්ණයෙන් නොසලකා හැරිය නොහැක.

මැනතෝගේ විස්තරය අනුව Iවන අමෙන්හොටෙප් ඊජිප්තුව වර්ෂ 20ක් සහ මාස 7ක් හෝ වර්ෂ 21ක් ඊජිප්තුව පාලනය කළ කොට ඇත. Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සාක්ෂි සහිත උපරිම දිනය වර්ෂය 10ට අයත් එකකි. අමනෙම්හට් නැමැති මන්ත්‍රකරුවකුගේ සොහොන්ගැබෙහි ඇති ඡේදයක් මගින් මැනතෝගේ ප්‍රකාශය සනාථ කරයි. එම ඡේදයේ සඳහන් වන්නේ ඔහු Iවන අමෙන්හොටෙප් යටතේ වර්ෂ 21ක් සේවය කළ බවකි. මේ අනුව, ඉහළ කාලානුක්‍රමය සැලකූ විට Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ රාජ්‍ය සමය ලෙස ක්‍රි.පූ. 1546 සිට 1526 දක්වා කාලයත්, පහළ කාලානුක්‍රම ක්‍රමවේදය අනුව, ක්‍රි.පූ. 1526 සිට 1506 දක්වා හෝ ක්‍රි.පූ. 1525 සිට 1504 දක්වා කාලයත් ලැබේ. ඇතැම් විද්වතුන්ගේ අදහස් අනුව මෙම වර්ෂ මඳක් එහාමෙහා විය හැක.

විදේශ ප්‍රතිපත්තිය

Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ හොරස් සහ ද්විත්ව ආර්යා නාමයන් වූ පිළිවෙලින්, "භුමි ආක්‍රමණය කරන ගවයා" සහ "විශාල භීතියක් ඇති කරවන" වැනි වදන් මගින් Iවන අමෙන්හොටෙප්ට අවට ජාතීන් යටත් කරගැනීමට අවශ්‍යව තිබූ බව පැහැදිළි වේ. ඔහු නුබියාවට එරෙහිව යුධ ව්‍යාපාර මෙහෙයවූ බව සොහොන්ගැබ් දෙකක සටහන්වල දක්නට ඇත. එබානාගේ පුත් අහ්මෝස් නැමැත්තාගේ සොහොන්ගැබේ සඳහන් වන පරිදි, ඊජිප්තුවේ දේශසීමා නුබියාව තෙක් දකුණට ව්‍යාප්ත කිරීමට අපේක්ෂා කළ අමෙන්හොටෙප් නුබියානු හමුදාවට එරෙහිව ආක්‍රමණයක් දියත් කර ඔවුන්ව පරාජය කළේ ය. අහ්මෝස් පෙන්-නෙඛෙබෙට් නැමැත්තාගේ සොහොන්ගැබේ ස්වයංචරිතාපදානයෙහි කුෂ් වෙත ඔහු දියත් කළ ආක්‍රමණයක් පිළිබඳ සඳහන් වේ. කෙසේනමුත්, මෙය එබානාගේ පුත් අහ්මෝස් විසින් සඳහන් කර ඇති ආක්‍රමණයම විය හැකි බව පිළිගැනේ. අමෙන්හොටෙප් තමන් තෙවන ඇල්ල තරම් ඈතට ඊජිප්තු රාජ්‍යය ව්‍යාප්ත කළ බව පෙන්වීමට සායි දිවයිනේ දෙවොලක් ඉදිකළේ ය.

අහ්මෝස් පෙන්-නෙඛෙබෙට්ගේ සොහොන්ගැබේ ඇති තනි සටහනක, කෙහෙක් දේශයේ ඉයාමු වෙත සිදුකළ ආක්‍රමණයක් පිළිබඳව ද සඳහන් වේ. අවාසනාවට කෙහෙක් දේශයේ පිහිටීම තවමත් හඳුනාගෙන නැත. දිගුකලක් විශ්වාස කෙරුණේ කෙහෙක් යන්න ලිබියානු ගෝත්‍රයක් වූ ක්වෙහෙක් සමග සම්බන්ධයක් ඇති බවයි. මේ අනුව උපකල්පනය කළ හැක්කේ අහ්මෝස්ගේ මරණින් පසු ලිබියානු ආක්‍රමණිකයින් බටහිර නයිල් ඩෙල්ටාව ටවත ප්‍රහාර දියත් කළ බවයි. අවාසනාවට ක්වෙහෙක් ජනයා දක්නට ලැබෙන්නේ ඉතිහාසයේ පසුකාලීනව බැවින් ඔවුන්ගේ මූලාරම්භයන් නොදනී. අමෙන්හොටෙප් ආක්‍රමණ දියත් කළ නුබියාව මෙන්ම බටහිර කාන්තාරය සහ ක්ෂේමභූමිය ද මේ සඳහා යෝජනා වී ඇත.

දෙවන අන්තර්මධ්‍ය යුගයේ දී, බටහිර කාන්තාර සහ ක්ෂේමභූමි ප්‍රදේශ ඊජිප්තුවට අහිමිව තිබිණි. හික්සොස්වරුනට එරෙහි කැරැල්ලේ දී, කාමෝස් මෙය සිය ආරක්ෂාවට සුදුසු යැයි සිතී ය. නමුත් මෙම ප්‍රදේශ සම්පූර්ණයෙන්ම නැවත ලබාගත්තේ ද යන්න අවිනිශ්චිත ය. නමුත් ශිලාස්තම්භය තුළ, "ක්ෂේමභූමියේ ආණ්ඩුකාර කුමරු" යන නාමය යොදා තිබීම හේතුවෙන්, අමෙන්හොටෙප්ගේ සමයේ එය නැවත ඊජිප්තු පාලනයට නතු කරගැනීමට මුලපිරූ බව වටහා ගත හැක.

Iවන අමෙන්හොටෙප් සමයේ සිරියා-පලස්තීන පෙදෙස් වෙත ආක්‍රමණ සිදුකළ බවට වාර්තා නැත. නමුත් ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තික Iවන තුත්මෝස්ගේ සමයේ ලියැවුණු ටොම්බොස් ශිලාව අනුව, තුත්මෝස් ආසියාවේ යුප්‍රටිස් වෙත යුධ ව්‍යාපාර දියත් කළ ද, කිසිවකු ඔහුට එරෙහිව සටන් කොට නැත. මෙම ආක්‍රමණයට පෙර තුත්මෝස් ආසියාව වෙත ආක්‍රමණ සිදු කළ බවට වාර්තා නොමැති හෙයින්, ඔහුට පෙර සිටි පාරාවෝවරයා විසින් සිරියාව මැඬපවත්වන්නට ඇති බව පෙනේ. ඒ අනුව Iවන අමෙන්හොටෙප් විසින් ආසියානු ආක්‍රමණ සිදුකලා විය හැකියි. ලෙවැන්තයට සම්බන්ධ මොහුගේ සමයේ ලියැවුණේ යැයි සිතිය හැකි මූලාශ්‍ර දෙකක සඳහන් තොරතුරු මොහුගේ යුධ ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ ඒවා විය හැකියි. අමෙන්හොටෙප්ගේ වියහැකි යැයි විශ්වාස කෙරෙන සොහොන්ගැබක ක්වෙඩ්මි නැමැති ප්‍රදේශයක් පිළිබඳ සඳහන් ය. මෙම ස්ථානය කනාන්හි හෝ එතෙරජෝර්දානයේ (Transjordan) කිසියම් ස්ථානයක පිහිටන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. එසේම අමනෙම්හට්ගේ සොහොන්ගැබේ මිටානි දේශයට එරෙහි ප්‍රකාශ සටහන්ව ඇත. කෙසේනමුත්, මෙම මූලාශ්‍ර යුධ ව්‍යාපාරවලට අදාළ ද යන්නවත්, අමෙන්හොටෙප්ගේ සමයට අයත් ද යන්නවත් නිශ්චිත නැත. එසේම අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොන්ගැබේ පිහිටීම නිශ්චිතව හඳුනාගෙන නැති අතර, මිටානියට පහරදුන් රජවරුන් කිහිපදෙනකුගේම රාජ්‍ය සමයයන් තුළ අමනෙම්හට් ජීවත්වන්නට ඇතැයි සැලකේ. සිරියානු ආක්‍රමණ පිළිබඳ නිගමනයකට එළැඹීමට තරම්, අමෙන්හොටෙප්ගේ සමයේ මූලාශ්‍ර ප්‍රමාණවත් නොවේ.

සංස්කෘතික සහ ශාස්ත්‍රීය සංවර්ධනයන්

අමෙන්හොටෙප්ගේ ප්‍රතිමා විශාල සංඛ්‍යාවක් හමු වී තිබුණ ද, ඉන් බොහෝමයක් රැම්සෙස් යුගයට අයත් ඒවායි. ඉන් වැඩි ප්‍රමාණයක් මරණින් පසු, ඔහුව ඇදහීම පිණිස නිර්මාණය වූ ඒවායි. මේ හේතුවෙන් ඔහුගේ සමයේ කලාව පිළිබඳ අධ්‍යයනය අපහසු ය. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමයට අයත් ප්‍රතිමා ස්වල්පය අනුව පෙනීයන්නේ අමෙන්හොටෙප් මධ්‍ය රාජධානි යුගයේ ශෛලීය අනුකරණය කොට ඇති බවයි. මුල්කාලීන 18වන රාජවංශයේ කලා සම්ප්‍රදාය මුල්කාලීන මධ්‍ය රාජධානි කලා සම්ප්‍රදායට සමානත්වයක් දක්වයි. Iවන අමෙන්හොටෙප් විසින් ඉදිකළ සිය ප්‍රතිමා පැහැදිළිවම IIවන මෙන්ටුහොටෙප් සහ Iවන සෙනුස්රෙට්ගේ ප්‍රතිමා අනුකරණය කොට තැනූ ඒවා බව පෙනේ. මෙම ප්‍රතිමා දෙක අතිශයින් සමාන නිසා නූතන ඊජිප්තුවේදීනට ද මෙම ප්‍රතිමා වෙන්කර හඳුනා ගැනීමේ දී ගැටලුවලට මුහුණ පෑමට සිදු විය.

ඩේර් එල්-මෙදිනාහි කර්මාන්තකරුවන්ගේ ගම්මානය ඉදිකිරීමට පියවර ගත්තේ ද Iවන අමෙන්හොටෙප් විසිනි. මෙම කර්මාන්තකරුවන් විසින් පරම්පරා ගණනාවක් පුරා තීබානු සුසානභූමියේ නව රාජධානි රජවරුන්ගේ සහ වංශවතුන්ගේ සොහොන්ගැබ්වල නිර්මාණ කටයුතු සිදුකරන ලදී. එහි හමුවන පැරණිතම නාමය Iවන තුත්මෝස්ගේ නමුත්, අමෙන්හෙටෙප් සහ ඔහුගේ මව එහි දෙවිවරුන් ලෙස සලකා ඇදහීම තුළින් අමෙන්හොටෙප් මෙය ඉදිකළ බව පැහැදිළි වේ.

අමෙන්හොටෙප්ගේ සමයේ ශාස්ත්‍රීය අංශයන්ගේ ද සංවර්ධනයක් සිදු විය. නව රාජධානියේ භාවිත වූ වැචගත් අවමංගල ලේඛනයක් වන ඊජිප්තු මළවුන්ගේ පුස්තකය එහි අවසාන ස්වරූපය තෙක් සංවර්ධනය වූයේ අමෙන්හොටෙප් සමයේ යැයි සැලකේ. එය එම ස්වරූපයෙන් පළමුව හමුවන්නේ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තික Iවන තුත්මෝස්ගේ සොහොන්ගැබේ වීම එයට හේතුවයි. පුරාතන ඊජිප්තු වෛද්‍යකර්මය පිළිබඳ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර ග්‍රන්ථය වන එබර්ස් පැපිරසය ද මෙම කාලයේ ලියැවුණු එකක් (මෙම ලේඛනයේ පසුපස තිබී මුල්කාලීන නව රාජධානි යුගයේ සිදු වූ සොතිස්හි සූර්ය උදාව පිළිබඳ සඳහන් ය) බව පෙනේ.

මීට අමතරව Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සමයේ මුල්ම දිය ඔරලෝසුව නිර්මාණය වූ බව පෙනේ. අමෙන්හොටෙප්ගේ මාලිග නක්ෂත්‍රකරුවකු වූ අමනෙම්හෙබ් මෙම නිර්මාණය සඳහා ගෞරවය ලබාගත් බව ඔහුගේ සොහොන්ගැබෙහි සඳහන් ය. නමුත් මෙහි යන්ත්‍රණය සඳහන් පැරණිතම සටහන IIIවන අමෙන්හොටෙප් රජ සමයට අයත් ය. මෙම නිර්මාණය කාලය මැනීමට බෙහෙවින් උපකාරී විය. එයට හේතුව ඊජිප්තු පැය නිශ්චිත එකක් නොවීමයි. එය සාමාන්‍යයෙන් රැයකින් 1/12ක් ලෙස මනින ලදී. ග්‍රීෂ්ම ඍතුවෙහි රාත්‍රිය කෙටි වන විට, දිය ඔරලෝසු කෙටි පැයවලට ගැළපෙන පරිදි සකස් කළ හැකි විය.

ගොඩනැගිලි ව්‍යාපෘති

අමෙන්හොටෙප් විසින් ඉහළ ඊජිප්තුවේ දේවස්ථාන බිම්වල ගොඩනැගිලි ව්‍යාපෘති රැසක් ක්‍රියාත්මක කළ නමුත්, පසුකාලීන රජවරුන් විසින් ඒවා විනාශ කිරීම සහ කොටස් ඉවත් කිරීම සිදුකොට තිබේ. ලිඛිත මූලාශ්‍ර අනුව, ඔහු යටතේ ඉනෙනි නැමැති ගෘහනිර්මාණ ශිල්පියා විසින් කාර්නැක් දෙවොල විශාල කොට තනවා තිබේ. ඉනෙනිගේ සොහොන්ගැබේ චරිතාපදානය තුළ ඔහු විසින් කාර්නැක්හි දකුණුපස රියන් 20ක හුනුගල් දොරටුවක් ඉදිකළ බව සඳහන් ය. මීට අමතරව ඔහු විසින් අමුන් දේවස්ථානයේ පූජනීය බාක් දෙවොලක් ඉදිකර ඇති අතර IIIවන සෙනුස්රට්ගේ ශ්වේත දෙවොලෙහි ඇලබැස්ටර් අනුරුවක් ඉදිකොට ඇත. වර්තමානයෙහි මෙම ව්‍යූහ කාර්නැක්හි නැවත ඉදිකිරීම සඳහා IIIවන අමෙන්හොටෙප්ගේ තෙවන අටලුවෙහි කොටස් භාවිත කර ඇත. අමෙන්හොටෙප් සිය සෙඩ් උත්සවය වෙනුවෙන් කාර්නැක්හි ගොඩනැගිලි ඉදිකළේ ය. මෙම මංගල්‍යය පාරාවෝ බලයට පත්ව වර්ෂ 30කට පසුව පවත්වන්නකි. නමුත් එය භාවිතයට ගැනීමට පෙර ඔහු මියගොස් ඇත. නුබියාවේ සායිහි දේවස්ථානයක් ඉදිකළ ඔහු, ඉහළ ඊජිප්තුවේ එලිෆන්ටයින්, කොම් ඔම්බෝ, ඇබයිඩොස්හි දෙවස්ථාන අංග සහ නෙඛ්බෙට් දෙවොල ඉදිකළේ ය. අමෙන්හොටෙප් සිය පියා මෙන් පහළ ඊජිප්තුවේ වැදගත් ස්ථාන කිසිවක් ඉදිකළේ නැත.

මතකාගාර සංකීර්ණය
සිය මතකාගාර දේවස්ථානය සොහොන්ගැබෙන් වෙන්ව ඉදි කළ පළමු ඊජිප්තු රජු Iවන අමෙන්හොටෙප් ය. මෙය බොහෝ විට සිය සොහොන්ගැබ නිධන් සොරුන්ගෙන් ආරක්ෂා කරගැනීමේ අරමුණින් සිදු කරන්නට ඇති බව පෙනේ. ඔහුගේ දේවස්ථානය පිහිටියේ ඩේර් එල්-බහ්රිහි උතුරු අන්තයේ ය. ඩේර් එල්-බහ්රි ප්‍රදේශය, අමෙන්හොටෙප් සමයේ අවමංගල්‍යමය වශයෙන් වැදගත්කමක් ඉසිලූ බව ඔහුගේ රැජින වූ අහ්මෝස්-මෙරිටාමොන් බිසවගේ සොහොන්ගැබ වන තීබානු සොහොන්ගැබ 358, ඒ අසලින් හමුවීමෙන් පෙනේ. වසර 50කට පමණ පසුව හට්ෂෙප්සුට් රැජිනිය විසින් සිය මතකාගාර දෙවොලේ පහළ මළුව සැකසීම සඳහා අමෙන්හොටෙප්ගේ මතකාගාර දේවස්ථානය බිඳදමා තිබේ. අදවන විට එහි අමෙන්හොටෙප්ගේ නාමය කෙටූ ගඩොල් කිහිපයක් පමණක් දැකිය හැකි ය. දේවස්ථානය ඇතුළත වූ රාජකීය ප්‍රතිමා යාබද IIවන මෙන්ටුහොටෙප්ගේ අවමංගල සිද්ධස්තානය වෙත ගෙනයන ලදී.

අමෙන්හොටෙප්ගේ නියම සොහොන්ගැබේ නිශ්චිත පිහිටීම තවමත් සොයාගෙන නැත. IXවන රැම්සෙස් රජ සමයේ තීබානු සුසානභූමියේ වූ රාජකීය සොහොන්ගැබ්වල ආරක්ෂාව පිළිබඳ වූ විස්තරයක, එකල එම සොහොන්ගැබ ඒ අයුරින්ම පැවති බව දක්වා ඇතත්, එහි නිශ්චිත පිහිටුම සඳහන් කොට නොමැත. Iවන අමෙන්හොටෙප්ගේ සොහොන්ගැබ ලෙස ස්ථාන දෙකක් යෝජනා වී ඇත. ඉන් එකක්, රජුන්ගේ නිම්නයේ ඉහළ පිහිටි KV39 සොහොන්ගැබයි. අනෙක ඩ්‍රා' අබු එල්-නගා'හි පිහිටි ANB සොහොන්ගැබයි. KV 39හි කැනීම් අනුව යෝජනා වී ඇත්තේ එම ස්ථානය භාවිත කරන්නට ඇත්තේ ඩේර් එල්-බහ්රි කුටියේ තැන්පත් කිරීමට පෙර රජුගේ මමිය ගබඩා කර තැබීම සඳහා බවයි. කෙසේනමුත්, ANB සොහොන්ගැබ ඔහුගේ සොහොන්ගැබ වීමට බොහෝදුරට ඉඩ ඇත. එයට හේතුව එහි එහි තිබී ඔහුගේ නම සහ ඔහුගේ පවුලේ සාමාජිකයන් කිහිප දෙනකුගේ නම් සටහන් කළ භාණ්ඩ හමුවීමයි.

භූමදානය, අනුප්‍රාප්තිය සහ දායාදය

භූමදානය
ඇතැම්විට 20වන හෝ 21වන රාජවංශ සමයේ අමෙන්හොටෙප්ගේ මුල් සොහොන්ගැබ කොල්ලකෑමට ලක් වූ හෙයින් හෝ අනාරක්ෂිත බව පෙනුණු හෙයින්, එය හිස් කොට ඔහුගේ දේහය ආරක්ෂිතව වෙනත් ස්ථානයකට (කිහිප වරක්ම) රැගෙන ගොස් ඇති බව පෙනේ. ඔහුගේ මමිය ඩේර් එල්-බහ්රි රහස් කුටියක නව රාජධානියේ රජවරුන්ගේ සහ වංශවතුන්ගේ මමී අතර තිබී හමු විය. මෙය හට්ෂෙප්සුට් මතකාගාර දේවස්ථානයට ඉහළින් වූ ස්ථානයක තිබී හමුවූවකි. වර්තමානයේ මේ මමිය කයිරෝහි ඊජිප්තු කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත. 21වන රාජවංශ සමයේ දී ඔහුගේ මමිය කොල්ලකා නැත. මමිය රැගෙන ආ පූජකයින් ඔහුගේ මීනී පෙට්ටියට අත තබා නැත. එහි වූ විශිෂ්ට මුහුණු වැස්ම හේතුවෙන්, නූතන ඊජිප්තුවේදීන් විසින් ලිහා බලා අධ්‍යයනය නොකළ එකම රාජකීය මමිය ලෙස අමෙන්හොටෙප්ගේ මමිය සැලකෙයි.

අනුප්‍රාප්තිය
දැනට හඳුනාගෙන ඇති පරිදි Iවන අමෙන්හො‍ටෙප්ට සිටියේ එක් දරුවෙකි. එම පුත්‍රයා ළමාවියේ දී ම මියගියේ ය. (ඇතැම් මූලාශ්‍රවල ඔහුට දරුවන් නොවූ බව සඳහන් වේ) Iවන අමෙන්හොටෙප්ගෙන් පසු සිහසුනට පත් වූ Iවන තුත්මෝස් ජ්‍යෙෂ්ඨ යුධ නිලධාරියකු බව පෙනේ. නමුත් මේ දෙදෙනා අතර රුධිර සම්බන්ධයක් පැවතියේ ද යන්න පැහැදිළි නැත. Iවන තුත්මෝස් යනු අමෙන්හොටෙප්ගේ වැඩිමහල් සොයුරා වූ අහ්මෝස් සිපෙයාරිගේ පුත්‍රයකු බවට මතයක් ද පවතී. ඇතැම්විට අමෙන්හොටෙප් සිය මරණයට පෙර Iවන තුත්මෝස් සහ-පාලකයකු ලෙස පත්කරන්නට ඇත. කාර්නැක්හි තෙවන අටලුවේ දිව්‍යමය යාත්‍රාවක් මත අමෙන්හොටෙප්ට පසුපසින් Iවන තුත්මෝස්ගේ නාමය යොදා තිබීමෙන් මේ බව පෙනේ. කෙසේනමුත්, බොහෝ විද්වතුන් පිළිගන්නේ තුත්මෝස් ඔහු සමග සිටිනු නිරූපිත එකම සාක්ෂිය එය බවයි. එක්තරා පාඨයක් මගින් අමෙන්හොටෙප් සිය බිළිඳු පුතු සහ-පාලක වශයෙන් පත්කළ බවත්, නමුත් ඔහු රජුට කලින් මියගිය බවටත් අදහසක් ලැබෙන බවට පැවසේ. කෙසේනමුත්, මෙම හවුල් පාලනය පිළිබඳ විද්වතුන්ගේ අදහස වන්නේ මේ සඳහා සාක්ෂි ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි.

දායාදය: අවමංගල්‍ය වන්දනාව
මරණින් පසු අමෙන්හොටෙප්ට දේවත්වය ආරෝපණය කෙරුණු අතර, ඔහු විසින් ආරම්භ කළ ඩේර් එල්-මෙදිනා ගම්මානයේ ආරක්ෂක දේවතාවා ලෙස ඔහු සැලකිණි. ඔහුට වඩා අවම වශයෙන් වසරක්වත් වැඩියෙන් ජීවත් වූ ඔහුගේ මවට ද මරණින් පසුව දේවත්වය ආරෝපණය කෙරිණි. පෙර සඳහන් කළ පරිදි, අමෙන්හොටෙප්ගේ බොහෝ ප්‍රතිමා නිර්මාණය වන්නේ පසුකාලීනව ඔහුව වන්දනා කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසයි. වන්දනාමාන කිරීමේ දී, ඔහුට දිව්‍යමය ස්වරූප තුනක් ඇති බව පිළිගැනිණි. එනම්: "නගරයේ අමෙන්හොටෙප්," "අමුන්ගේ ප්‍රිය අමෙන්හොටෙප්," සහ "අංගණයේ අමෙන්හොටෙප්" යන්නයි. එසේම ඔහුව දිවැස් කීමට අධිපති දෙවියන් ලෙස නම්කෙරිණි. ඔහුගෙන් අසන ලද ප්‍රශ්න කිහිපයක් ඩේර් එල්-මෙදිනාවලින් හමු වූ ඔස්ට්‍රාකාවල සඳහන්ව ඇත. ඔහු වෙනුවෙන් වසර පුරා උත්සව ගණනාවක් පැවැත්විණි. පළමු මාසයේ දී, සුසනභූමි කම්කරුවන්ගෙන් අමෙන්හොටෙප් රුවට ගෞරවයක් ලෙස උත්සවයක් පැවැත්විණි. මෙහි දී ඔහුගේ ප්‍රතිමාව ඩේර් එල්-මෙදිනා වෙත ගෙන යන ලදී. සිව්වන මාසයේ තිස්වන දා තවත් උත්සවයක් පැවිත අතර, හත්වන මාසයේ තවත් දෙකක් පැවැත්විණි. පළමුවැන්න වූ "අමෙන්හොටෙප් වෙනුවෙන් අවමංගල සයනය පැතිරවීම" මගින් ඔහුගේ මරණය සිදු වූ දිනය සිහි කෙරිණි. මාස අවසානයේ දින හතරක් පුරාවට පැවැත්වුණු දෙවන උත්සවය, "නගරයේ අධිපති අමෙන්හොටෙප් රජුගේ මහා උත්සවය" නම් විය. ඊජිප්තු ඉතිහාසය තුළ පසුකාලීනව, මෙම උත්සවය හේතුවෙන් හත්වන මාසය "ෆාමෙනොත්" ලෙස නම්කරන ලදී. නවවන මාසයේ 27වන දිනයේ තවත් උත්සවයක් පැවැත්විණි. අවසාන උත්සවය එකොළොස්වන මාසයේ එකොළොස්වන සහ දහතුන්වන දිනයන් අතර දින කිහිපයක් පුරාවට පැවැත්විණි. මෙමගින් අමෙන්හොටෙප් සිහසුනට පත් වූ දිනය අනුස්මරණය කෙරිණි.

අමෙන්හොටෙප් වෙනුවෙන් පුදකළ චාරිත්‍ර පිළිබඳ සඳහන් ලේඛන හමුවීමත් සමග අමෙන්හොටෙප්ගේ අවමංගල වන්දනාව පිළිබඳ වැඩිදුර තොරතුරු හෙළි විය. IIවන රැම්සෙස් රජ සමයට අයත්, පැපිරස් ලේඛන තුනක පූජකයන් විසින් අනුගමනය කළ වන්දනා ක්‍රම, තෝරාගත් චාරිත්‍ර සහ මන්ත්‍ර කාර්නැක් සහ මෙඩිනෙට් හබු දේවස්ථානවල කැටයම් කිරීම වැනි තොරතුරු සඳහන් ය. මෙම චාරිත්‍ර රාශියක් මගින්, ප්‍රතිමාවට දිනපතා වයින් වැනි පූජා පවත්වා ඇති අතර විශේෂ සූත්‍රයක් ගායනා කොට දිනය අවසානයේ දෙවොල පවිත්‍ර කොට මුද්‍රා තබන ලදී. සෙසු චාරිත්‍ර මගින් වසර පුරා විවිධ උත්සව පවත්වන අයුරු පිළිබඳ අවධානය යොමු කෙරේ. මෙම අවස්ථාවල දී, අමෙන්හොටෙප්ගේ ප්‍රතිමාව හෝ පූජකයා මගින් බොහෝ විට අමුන් වන්දනාව සිහිපත් කෙරිණි.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

මුද්‍රිත මූලාශ්‍ර

ඇල්ඩ්‍රඩ්, සිරිල්. Egyptian Art. තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන් ලිමිටඩ්., ලන්ඩන්. 1980.
ඇෂ්ටන්, සැලී; සහ ස්පැනල්, ඩොනල්ඩ්. "Portraiture," The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt. සංස්. ඩොනල්ඩ් රෙඩ්ෆෝර්ඩ්. වෙළුම. 3, පිටු. 55–59. ඔක්ස්ෆර්ඩ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 2001.
වී. බෙකරැත්, ජූර්ගන්. Chronologie des Pharaonischen Ägypten. වර්ලැග් ෆිලිප් වොන් සැබර්න්, 1997.
බ්ලීබර්ග්, එඩ්වඩ්. "Amenhotep I," The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt. සංස්. ඩොනල්ඩ් රෙඩ්ෆෝර්ඩ්. වෙළුස. 1, පි. 71. ඔක්ස්ෆර්ඩ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 2001.
බොර්චාඩ්ට්, ලුඩ්විග්. Altägyptische Zeitmessung (Die Geschichte der Zeitmessung und der Uhren) I. බර්ලින් ඇන්ඩ් ලීප්සිග්, 1920.
බ්‍රෙස්ටඩ්, ජේම්ස් හෙන්රි. Ancient Records of Egypt, වෙළුම. II යුනිවර්සිටි ඔෆ් චිකාගෝ ප්‍රෙස්, චිකාගෝ, 1906. ISBN 90-04-12989-8.
බ්‍රයන්, බෙට්සි එම්. "The 18th Dynasty Before the Amarna Period." The Oxford History of Ancient Egypt. සංස්. ඉයන් ෂෝව්. පිටු. 218–271. ඔක්ස්ෆර්ඩ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 2000.
ක්ලේටන්, පීටර්. Chronicle of the Pharaohs. තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන් ලිමිටඩ්, 2006.
ඩොඩ්සන්, ඒඩන්. Amenhotep I and Deir el-Bahri. ජර්නල් ඔෆ් ද ඒන්ෂන්ට් ක්රෝනොලොජි ෆෝරම්, වෙළුම. 3, 1989/90
ඩොඩ්සන්, ඒඩන් සහ හිල්ටන්, ඩියෑන්. The Complete Royal Families of Ancient Egypt. තේම්ස් ඇන්ඩ් හඩ්සන්, ලන්ඩන්, 2004
ෆ්‍රීඩ්, රිටා ඊ. "Art," The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt. සංස්. ඩොනල්ඩ් රෙඩ්ෆෝර්ඩ්. වෙළු. 1, පිටු. 127–136. ඔක්ස්ෆර්ඩ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 2001.
ග්‍රිමල්, නිකොලස්. A History of Ancient Egypt. ලයිබ්‍රරී ඇර්ත්මේ ෆෙයාර්ඩ්, 1988. ISBN 90-04-12989-8.
හෙල්ක්, වුල්ෆ්ගැං. Historisch-biographische Texte der 2. Zwischenzeit und neue Texte der 18. Dynastie. වයිස්බේඩ්න්, 1975.
හෙල්ක්, වුල්ෆ්ගැං; ඔටෝ, එබර්හාඩ්; ඩ්‍රෙන්ඛාහ්න්, රෝස්මරී. Lexikon der Ägyptologie I. වයිස්බේඩ්න්.
ජේම්ස්, ටී. ජී. එච්. Egypt: From the Expulsion of the Hyksos to Amenophis I. in The Cambridge Ancient History, වෙළු. 2, කොටස 1, සංස්. එඩ්වඩ්ස්, අයි. ඊ. එස්, ඇතුළු පිරිස. කේම්බ්‍රිජ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 1965.
ක්‍රචන්, ජීන් මේරී. "Oracles," The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt. සංස්. ඩොනල්ඩ් රෙඩ්ෆෝර්ඩ්. වෙළු. 2, පිටු. 609–612. ඔක්ස්ෆර්ඩ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 2001.
ලිලික්විස්ට්, ක්‍රිස්ටීන්. Egyptian Art, Notable Acquisitions, මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාරය, 1980.
නෙල්සන්, හැරල්ඩ් එච්. Certain Reliefs at Karnak and Medinet Habu and the Ritual of Amenophis I. ජර්නල් ඔෆ් නියර් ඊස්ටර්න් ස්ටඩීස්, වෙළුම. 8, අං. 3 (ජූලි, 1949)
නෙල්සන්, හැරල්ඩ් එච්. Certain Reliefs at Karnak and Medinet Habu and the Ritual of Amenophis I-(Concluded). ජර්නල් ඔෆ් නියර් ඊසිටර්න් ස්ටඩීස්, වෙළුම. 8, අංක. 4 (ඔක්., 1949)
රෙඩ්ෆෝර්ඩ්, ඩොනල්ඩ් The Chronology of the Eighteenth Dynasty, ජර්නල් ඔෆ් නියර් ඊස්ටර්න් ස්ටඩීස්, වෙළු. 25 (1966).
ෂෝව්, ඉයන්. Exploring Ancient Egypt. ඔක්ස්ෆර්ඩ් යුනිවර්සිටි ප්‍රෙස්, 2003.
ෂෝව්, ඉයන්; සහ නිකොල්සන්, පෝල්. The Dictionary of Ancient Egypt. ද බ්‍රිටිෂ් මියුසියම් ප්‍රෙස්, 1995.
ස්ටයින්ඩෝර්ෆ්, ජෝර්ජ්; සහ සීලි, කීත්. When Egypt Ruled the East. යුනිවර්සිටි ඔෆ් චිකාගෝ, 1942.
වෙන්ටේ, එඩ්වඩ් එෆ්. Thutmose III's Accession and the Beginning of the New Kingdom. ජර්නල් ඔෆ් නියර් ඊස්ටර්න් ස්ටඩීස්, යුනිවර්සිටි ඔෆ් චිකාගෝ ප්‍රෙස්, 1975.
වෙස්ට්, ස්ටෙෆනී. Cultural Interchange over a Water-Clock. The Classical Quarterly, New Series, වෙළු. 23, අං. 1, මැයි, 1973.

බාහිර සබැඳි
අමෙන්හොටෙප් I - බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරය සම්ප්‍රවේශනය ජූනි 10, 2010
ඩන්, ජේ. අමෙන්හොටෙප් I, සම්ප්‍රවේශනය අ‍ගෝස්තු 1, 2006

ෆිංගර්සන්, ආර්. මැනතෝගේ රජුන් ලැයිස්තුව, සම්ප්‍රවේශනය ජූලි 31
හට්ෂෙප්සුට්: රැජිනක සිට පාරාවෝවරිය දක්වා, මෙට්‍රොපොලිටන් කලා කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශන නාමාවලිය (මාර්ගස්ථව PDF ලෙස සම්පූර්ණයෙන් ලබා ගත හැක), මෙහි Iවන අමෙන්හොටෙප්ට අදාළ අංග ද ඇත (පටුන බලන්න)

ක්‍රි.පූ. 1500 දශකයේ මරණ
පුරාතන ඊජිප්තු මමී
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
පුරාතන ළමා පාලකයෝ
උපන් වර්ෂ නොදන්නා පුද්ගලයින්
ඊජිප්තු කෞතුකාගාරය
අමෙන්හොටෙප් I
අහ්මෝස් I

අමෙන්හොටෙප් I


Le Rh-130, également appelé Rh-130 L52 pour faire référence à sa longueur en calibre, est un prototype de canon antichar conçu par Rheinmetall au milieu des années 2010 pour percer les nouveaux blindages et autres systèmes de protection employés sur la nouvelle génération de chars de combat russes, représentée par le T-14.

Historique
En août 2015, le site internet du magazine automobile Auto Bild mentionne dans son article MBT Technologieträger: Neuer Panzer que Rheinmetall est en train de développer un nouveau canon ayant un calibre de .
Le 26 novembre 2015, lors d'une conférence au Capital Markets Day à Vienne, Armin Papperger, alors PDG de Rheinmetall AG dévoile au cours d'une présentation que Rheinmetall est en train de développer un nouveau canon lisse de plus gros calibre.
Le Rh-130 est finalement dévoilé sur le stand de Rheinmetall lors de l'édition 2016 du salon des armements Eurosatory.
Les essais de tir du canon, en statique, ont débuté après Eurosatory, sur le polygone de tirs de Rheinmetall.
En juillet 2020, Rheinmetall Defence publie sur Youtube une vidéo du canon Rh-130 testé dynamiquement sur un char Challenger 2, sa tourelle Vickers, profondément revalorisée par Rheinmetall, comprend le canon Rh-130 et son chargement automatique ainsi que de nouveaux viseurs et une nouvelle carapace blindée.
Le Rh-130 arme le nouveau char de combat Panther KF51 présenté à l'édition 2022 du salon Eurosatory. Une troisième munition de  appelée ASM est également dévoilée.

Caractéristiques techniques

À l'instar du canon Rh-120 et de ses munitions de 120×570mm au standard OTAN, le Rh-130 utilise des munitions encartouchées de 130×850mm munies d'une douille en matériau combustible et d'un culot obturateur métallique. Le volume de la chambre est de  soit une augmentation de 50% par rapport au  de la chambre d'un canon de 120 mm au standard OTAN.
Cette augmentation du volume de poudre fait passer la pression maximale admissible en chambre à 880 MPa. Pour contrer cette augmentation, le canon Rh-130, fait en acier spécial, possède une culasse à coin vertical renforcée comprenant quatre tenons coulissant verticalement dans le bloc de culasse. Afin de limiter l'effort de recul, la longueur de recul de la masse reculante est portée à .
Un effort a été fait au niveau de l'équilibrage de la masse oscillante afin de garder une précision acceptable, de même que le tube du canon est conçu dans un acier spécial à haute rigidité.
La gamme de munitions comprend un obus-flèche, un obus explosif à fusée programmable appelé HE ABM et un obus anti-structure appelé ASM. Le poids annoncé d'une munition flèche de   est de  contre  pour la munition flèche DM63 de  commercialisée par Rheinmetall.

Voir aussi
 ASCALON (prototype de canon français de )
 2A82-1M (canon de  armant le char russe T-14)

Notes et références

Canon de char

Rheinmetall Rh-130


Prinsesse Margarita af Grækenland og Danmark () (18. april 1905 – 24. april 1981) var en græsk prinsesse, der var den ældste datter af Prins Andreas af Grækenland og Prinsesse Alice af Battenberg. Hun tilhørte Huset Slesvig-Holsten-Sønderborg-Glücksborg og blev gift med den tyske fyrste Gottfried af Hohenlohe-Langenburg i 1931.

Hun var storesøster til den britiske prinsgemal Prins Philip, hertug af Edinburgh.

Biografi

Tidlige liv

Fødsel og familie

Prinsesse Margarita blev født den  på Kongeslottet i Athen. Hun var det ældste barn og datter af Prins Andreas af Grækenland og Danmark i hans ægteskab med Prinsesse Alice af Battenberg.
Prinsesse Margaritas far var en yngre søn af Kong Georg 1. og Dronning Olga af Grækenland, mens hendes mor var datter af Prins Ludvig af Battenberg i hans ægteskab med Dronning Victoria af Storbritanniens barnebarn Prinsesse Viktoria af Hessen og ved Rhinen. Prinsesse Margarita var Dronning Victorias første tipoldebarn.

I modsætning til tidens skik og brug overværede hendes far hendes fødsel, da hendes farmor dronning Olga mente, at "det kun er rimeligt, at mænd ser den lidelse, de forårsager deres koner, og som de helt undslipper". Hendes dåb den 11. maj 1905 blev overværet af hendes mormor og morfar.

Prinsesse Margarita havde fire yngre søskende: Prinsesse Theodora, Prinsesse Cecilie, Prinsesse Sophie og Prins Philip, den nuværende britiske prinsgemal.

Opvækst og eksil

Prinsesse Margarita og hendes søstre voksede indledningsvis op i Grækenland, indtil Prins Andreas i 1917 under Første Verdenskrig måtte gå i eksil sammen med sin bror, Konstantin 1. af Grækenland og resten af den græske kongefamilie. Familien tog ophold i Schweiz. Da familien kom tilbage til Grækenland i 1920, blev hendes far delvist bebrejdet for Grækenlands nederlag i den Græsk-tyrkiske krig (1919-1922). Kort tid efter blev der gennemført et statskup i Athen. Monarkiet blev afskaffet, og familien blev igen tvunget i eksil indtil genoprettelsen af det græske monarki i 1935.

Ægteskab

Prinsesse Margarita giftede sig den 20. april 1931 i Langenburg i Tyskland med Arveprins Gottfried af Hohenlohe-Langenburg. Arveprins Gottfried var den ældste søn af Fyrst Ernst 2. af Hohenlohe-Langenburg i hans ægteskab med Prinsesse Alexandra af Sachsen-Coburg og Gotha. Arveprins Gottfrieds far havde været den sidste fyrste af det lille mediatiserede tyske fyrstendømme Hohenlohe-Langenburg, men havde mistet sin titel, da monarkierne blev afskaffet i Tyskland ved Novemberrevolutionen i 1918. Uofficielt fortsatte brugen af fyrstetitlen dog, også efter 1918. I ægteskabet mellem Margarita og Gottfried blev der født seks børn.

Senere liv
Arveprins Gottfrieds far døde den 11. december 1950, hvorefter Gottfried blev familieoverhovede for fyrstehuset Hohenlohe-Langenburg.

Fyrst Gottfried døde den 11. maj 1960. Fyrstinde Margarita overlevede sin mand med 20 år og døde den 24. april 1981 i Langenburg.

Ægteskab og børn
Prinsesse Margarita giftede sig den 20. april 1931 i Langenburg med Gottfried af Hohenlohe-Langenburg. De fik seks børn.

Børn
 en dødfødt datter (1933–1933)
 Kraft (1935–2004), familieoverhoved for fyrstehuset Hohenlohe-Langenburg
 ⚭ 1965 Prinsesse Charlotte af Croÿ (født 1938)
 Beatrix (1936–1997)
 Georg Andreas (født 1938)
 ⚭ 1968 Prinsesse Louise af Schönburg-Waldenburg
 Rupprecht (1944–1978)
 Albrecht (1944–1992)
 ⚭ 1976 Marie–Hildegard Fischer

Referencer

Litteratur

Eksterne henvisninger

Personer fra Athen
Prinsesser fra Grækenland
Prinsesser fra Danmark
Kongelige fra Tyskland
Huset Glücksburg

Margarita af Grækenland


SS Oriana foi o último navio transatlântico da Orient Steam Navigation Company. Ele foi construído nos estaleiros  Vickers-Armstrongs , Barrow-in-Furness, em Cumbria, Inglaterra e lançado em 3 de novembro de 1959 pela Princesa Alexandra. Originalmente resplandecente com o tradicional casco cor amarela de seus proprietários, Oriana esteve em serviço como um navio transatlântico da Orient Line até 1966, quando a empresa foi totalmente absorvida pelo grupo P&O . Diante de rotas de passageiros cada vez menos lucrativas ao redor do mundo, o Oriana de casco branco da P&O foi operado como um navio de cruzeiro em tempo integral a partir de 1973. Entre 1981 e sua aposentadoria do serviço cinco anos depois, Oriana teve sua base em Sydney, Austrália , operando em portos do Oceano Pacífico e do Sudeste Asiático . Considerado excedente para as necessidades da P&O no início de 1986, o navio foi vendido para se tornar um hotel flutuante e atração turística, primeiro no Japão e depois na China . Como resultado dos danos sofridos por uma forte tempestade no porto de Dalian em 2004, o SS Oriana foi finalmente vendido para demolidores locais em 2005.

SS Oriana (1959)


Golem100 este un roman științifico-fantastic al scriitorului american Alfred Bester. A apărut în 1980 la editura Simon & Schuster. Este bazat pe povestirea lui  Bester intitulată "The Four-Hour Fugue" (Fuga de patru ore).

Prezentare

Într-un oraș al viitorului, un grup de femei bogate plictisite încep să se ocupe de ritualuri satanice vechi, fără să știe că ritualurile lor funcționează cu adevărat. Fiu al Răului pur, Golem100 apare de fiecare dată când grupul își practică ritualul satanic și provoacă  violențe, torturi și crime. Demonul este urmărit prin lumile fizice și spirituale de către Gretchen Nunn, un maestru al psihodinamicii; de Blaise Shima, un chimist strălucit și faimos și de un ofițer de poliție local, inteligent, Subadar Ind'dni.

Primire

Note

Legături externe

Vezi și
1980 în literatură

Romane din 1980
Romane americane
Romane științifico-fantastice
Romane de Alfred Bester
1980 în științifico-fantastic

Golem100


Svijet

Književna  djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 3. veljače  Samuel Butler, engleski književnik († )
 30. ožujka  Anne Bradstreet, američka književnica († )

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1612.


Hamsinul este un fenomen climateric cu adieri de vânt fierbinte și aducător de praf fin din desertul Sahara sau cel al Peninsulei Arabia. "Hamsin" înseamnă în limba arabă "cincizeci" – aluzie la faptul că vânturile uscate și fierbinți dinspre deșert bat în cursul anului în total timp de cincizeci de zile.

Vânturi

Hamsin


Die katholische Pfarrkirche St. Marien, auch Kirche St. Maria bzw. Sieben Schmerzen Mariä befindet sich an der Karlstraße am Westrand von Saarbrücken-Herrensohr.

Geschichte
Die Geschichte der Gemeinde geht auf das Jahr 1901 zurück, in dem für die 1856 gegründete Kolonie Herrensohr die Notwendigkeit ersichtlich wurde, ihre katholischen Mitbürgern ortsnahen Gottesdienst anzubieten. Bis dahin war der Ort an die Gemeinde St. Marien in Dudweiler angeschlossen. Angeschlossen war die Kolonie Jägersfreude. Im Frühjahr 1901 wurde auf Initiative des bischöflichen Generalvikariats in Trier ein Backsteinbau mit Holzwerk erstellt, der ab Dezember des Jahres zunächst als Notkirche diente. Ab 1908 wurde Herrensohr zur Kapellengemeinde mit eigener Vermögensverwaltung erhoben, nachdem bereits 1906 auch ein Pfarrhaus als Dienstsitz des ortsansässigen Pfarrers gebaut worden war. 1930 kam man auf 4500 Seelen und es zeichnete sich bald ab, dass die anfängliche Notkirche nicht mehr ausreichte. Es wurden Mittel bereitgestellt, und nach fast dreijähriger Bauzeit wurde das neue Gebäude 1938 als Gotteshaus geweiht. Entwurf und Bauausführung stammte von den Mainzer Architekten Ludwig Becker und Anton Falkowski. Bereits im Juli 1944 wurde das Haus nach einem Bombenangriff fast vollständig zerstört und erst 1951 wieder konsekriert, nur verschiedene Renovierungsarbeiten wurden zwischenzeitlich ausgeführt, um die verbliebene Bausubstanz zu erhalten. Zum jetzigen Zeitpunkt zählt die Pfarrgemeinde St. Marien Herrensohr nach eigenen Angaben noch etwa 1500 Katholiken. Als zweites Kirchengebäude existiert ferner die protestantische Kreuzkirche in der Johannesstraße.

Seit 1. Januar 2012 ist durch eine Fusion der fünf Gemeinden St. Barbara, St. Bonifatius und St. Marien in Dudweiler und St. Hubertus in Jägersfreude mit St. Marien in Herrensohr eine Großgemeinde mit etwa 11.000 Gläubigen entstanden.

Renovierungsarbeiten
In jüngerer Zeit wurden grundsätzliche Renovierungen des Gebäudes durchgeführt. 1981 begann man mit der Restaurierung des Turmzimmers sowie dem Umbau bzw. dem Einbau von Toiletten. 1987 wurde außen und innen  mit einer umfassenden Restaurierung begonnen, die 1989 bis 1991 die Restaurierung von Bergschäden mit einschloss. Gleichzeitig  wurde die Holz-Kassettendecke umgebaut und der Taufstein versetzt. Hinzu kamen 1998 Arbeiten an 14 Bleiglasfenstern, die durch Vandalismus zerstört worden waren. 2005 schließlich wurde die Kapelle zur Werktagskirche hergerichtet.

Orgel
In der Kirche St. Marien befindet sich eine Orgel der Firma Gebrüder Späth aus Mengen-Ennetach, die im Jahr 1951 mit dem Erneuerungsbau eingebaut wurde. Das zweimanualige Instrument besitzt 20 Register für das Hauptwerk (10), ein Schwellwerk (6) sowie Pedal (4), die miteinander gekoppelt werden können. Am frei stehenden Spieltisch befinden sich  einige ungenutzte Registerschalter, die auf eine ehemals geplante zweite Ausbaustufe der Orgel schließen lassen. Der Orgel wird ein guter Zustand bescheinigt, da sie nach 2000 überholt worden war. Die Disposition lautet wie folgt:

 Koppeln: II/I, I/P, II/P

Weblinks

 Katholische Pfarrgemeinde St. Marien Dudweiler

Einzelnachweise

Marien
Saarbrucken
Herrensohr Marien
Saarbrucken, Mater Dolorosa
Kirchengebäude in Europa

St.-Marien-Kirche (Herrensohr)


II. Alâeddin Keykubad (Arap alfabesiyle: علا الدين كيقباد بن كيخسرو, (Alaeddin Keykubad bin Keyhüsrev)) (1239 - 1254) Anadolu Selçuklu Sultanı II. Gıyaseddin Keyhüsrev ile Gürcü Hatun'un küçük oğludur.

Hayâtı
II. Gıyaseddin Keyhüsrev 1243 yılında Kösedağ Savaşı'nda Moğol komutanı Baycu Noyan'a yenilerek Antalya'ya kaçmış ve 1246 yılında orada ölmüştü. Gıyaseddin Keyhüsrev ölmeden önce oğlu Alaeddin Keykubad'ı veliaht ilan etmiş ancak onun ölümünden sonra devlet ileri gelenleri Keyhüsrev'in büyük oğlu II. İzzeddin Keykavus'u tahta çıkardılar. Aynı yıl içinde İzzeddin Keykavus ortanca kardeşi IV. Kılıç Arslan'ı Moğol Hanı Güyük'ün tahta çıkma töreninde hazır bulunmak üzere Moğolistan'a elçi olarak gönderdi. Moğollar IV. Kılıç Arslan'dan hoşnut kalarak onu Türkiye Selçuklu Sultanı olarak tanıdılar. IV. Kılıç Arslan 1248'de Sivas'ta tahta çıktı. Böylece II. İzzeddin Keykavus ile IV. Kılıç Arslan arasında taht kavgaları başladı.

Üçlü iktidar dönemi
Üçüncü ve en küçük kardeş olan II. Alaeddin Keykubad da taht kavgalarına katıldı. Ancak, Celâleddin Karatay önderliğindeki Anadolu'nun ileri gelenlerinin araya girmesiyle üç kardeş ortak olarak saltanat sürmeye ikna edildiler. Böylece 1249 yılında Türkiye Selçuklu Devleti tarihinde 5 yıl sürecek üçlü iktidar dönemi başlamış oldu.

Ölümü
II. İzzeddin Keykavus Kızılırmak nehrinin batısında hüküm sürdü. IV. Kılıç Arslan ve II. Alaeddin Keykubad da Kızılırmak'ın doğusunda hüküm sürdüler. II. İzzeddin Keykavus, 1254 yılında Mengü Han'ın çağırdığı kurultaya katılmak üzere Moğolistan'a doğru yola çıkmıştı. Ancak Sivas'a geldiğinde Celaleddin Karatay'ın ölümü üzerine yerine küçük kardeşi II. Alaeddin Keykubad'ı gönderdi. Erzurum'da düzenlenen ziyafetin ertesi sabahında II. Alaeddin Keykubad ölü bulundu. Onun bu ani ölümü üzerine zehirlenerek öldürüldüğü yönünde iddialarda ortaya atılmıştır. Erzurum' da annesinin yanına ya da Erzincan' da defnedilmiştir. II. Alaeddin Keykubad'ın ölümü üzerine taht diğer iki kardeşe kalmıştır.

Kaynakça

1239 doğumlular
1254 yılında ölenler
Anadolu Selçuklu sultanları
13. yüzyılda Türkler

II. Alâeddin Keykubad


الغاز الحيوي هو الغاز الناتج عن التحلل الحيوي لمادة عضوية عند انعدام الأكسجين. يَنشأ الغاز الحيوي من مادة عضوية وهو نوع من الوقود الحيوي ويُنتج عن طريق الهضم اللاهوائي أو التخمّر لمواد قابلة للتحلل الحيوي مثل الكتل الحيوية، السماد، مياه المجاري، النفايات الصلبة، النفايات الخضراء، النباتات ومحاصيل الطاقة. يتألف هذا النوع من الغاز الحيوي في المقام الأول من الميثان وثاني أكسيد الكربون. كما تنشأ أنواع أخرى من الغاز باستخدام الكتلة الحيوية كغاز الخشب الذي ينتج عن طريق تغويز الخشب أو غيرها من الكتل الحيوية. ويتكون هذا النوع من الغاز بشكل أساسي من النيتروجين والهيدروجين وأول أكسيد الكربون بالإضافة لكمية بسيطة من الميثان.
و يمكن لغازات الميثان والهيدروجين وأول أكسيد الكربون أن تحترق أو تتأكسد مع الأكسجين. يحوي الهواء على 21% أكسجين، وتسمح هذه الطاقة المتحررة للغاز الحيوي أن يستعمل كوقود؛ حيث من الممكن أن يستخدم الغاز الحيوي كوقود رخيص في أي بلد لأي غرض تسخين كالطبخ. كما يُمكن أن يستعمل أيضاً في منشآت إدارة النفايات الحديثة حيث يتسنى استخدامه لتشغيل أي نوع من المحركات الحرارية لتوليد الطاقة الميكانيكية أو الإلكترونية. بإمكان الغاز الحيوي أن يُضغط، ما يشبه إلى حد كبير الغاز الطبيعي، ويُستخدم في تزويد المركبات الميكانيكية بالطاقة، وعلى سبيل المثال فقد قدرت المملكة المتحدة على إمكانية استبدال وقود المركبات بنسبة 17 %. ويعتبر الغاز الحيوي وقوداً متجدداً مما يؤهل للحصول على دعم متجدد للطاقة في بعض أنحاء العالم.

تطوره التاريخي

لاحظ الفارسيون القدماء أن الخضروات المتعفنة تصدر غازاً سريع الاشتعال. في القرن الثالث عشر لاحظ الرحالة ماركو بولو استخدام الصينيون لصهاريج المجاري المغطاة لتوليد الطاقة، بينما أشار مؤلف القرن السابع عشر دانييل ديفو لتقنيات الغاز الحيوي. في عام 1859 بُني مصنع للهضم اللاهوائي لمعالجة مياه المجاري في مستعمرة مومباي المصابة بالجذام. كما اُستخدم الغاز الحيوي في المملكة المتحدة منذ 1895 حيث كان الغاز المستخرج من مياه المجاري يُستعمل في إنارة الشوارع في مدينة إكسير.

إنتاجه

يُنتج الغاز الحيوي عملياً كغاز ناتج عن ردم النفايات (LFG) أو كغاز هاضم. «مصنع الغاز الحيوي» هو الاسم المُطلق على الهاضم اللاهوائي الذي يُعالج مخلفات المزارع أو محاصيل الطاقة، وبالإمكان إنتاج الغاز الحيوي بالاستفادة من هذه الهواضم اللاهوائية. قد تُزود هذه المعامل بمحاصيل الطاقة كعلف الذرة أو النفايات القابلة للتحلل الحيوي المتضمنة وحل المجاري ومخلفات الأغذية. خلال هذه العملية، يُحوِّل صهريجٌ محكم مخلفات الكتل الحيوية إلى ميثان مُنتجاً طاقةً متجددة من الممكن استعمالها في التسخين والكهرباء والعديد من العمليات المختلفة التي تَستخدم أي شكل من محركات الاحتراق الداخلي. وتوجد مسرعات رئيسية هما أليف الحرارة المعتدلة وأليف الحرارة والتي تعتمد في عملها على درجة الحرارة ضمن الهاضم. وقد قامت جامعة ألاسكا فيربانكس بعمل تجربة عملية، حيث أنتج هاضم سعته 1000 لتر باستخدام بكتيريا محبة للبرودة جُمعت من طين بحيرة متجمدة في ألاسكا ما بين 200-300 لتر ميثان يومياً، أي ما يقارب 20-30% من إنتاج الهواضم في المناطق الأدفأ.

ينتج غاز ردم النفايات عن طريق تعفُّن النفايات العضوية الرطبة في ظروف لاهوائية في مردم النفايات. تُغطى النفايات وتُضغط آليا بواسطة ثقل المادة المتراكمة فوقها بحيث تمنع هذه المادة من انكشاف الأكسجين وبالتالي السماح للميكروبات اللاهوائية بالنمو. يزداد هذا الغاز ويتحرر رويداً رويداً للغلاف الجوي إذا لم يكن موقع مردم النفايات مصمماً لاحتواء الغاز. يُعد الغاز الناتج عن ردم النفايات خطيرا لثلاث أسباب رئيسية، فهو يصبح انفجاري عند تسربه من المردم وامتزاجه بالأكسجين. تبلغ نسبة الحد الأدنى للتفجر 5% ميثان بينما يبلغ الحد الأعلى 15% ميثان. يعد الميثان الموجود في الغاز الحيوي أقوى بعشرين مرة كغاز الاحتباس الحراري من ثاني أكسيد الكربون. لذلك فغاز المرادم الغير مُحتوى والذي يتسرب للغلاف الجوي قد يسهم بشكل كبير في آثار الاحتباس الحراري. وبالإضافة لتأثيره على الاحتباس الحراري، تساهم المركبات العضوية المتطايرة الموجودة في ذلك الغاز (VOCs) في تكوين الضباب الدخاني الضوئي.

تركيبه

يتنوع تركيب الغاز الحيوي استنادا إلى أصل عملية الهضم اللاهوائي. يحتوي غاز المرادم إجمالاً على تركيز ميثان بحوالي 50% ويمكن لتقنيات معالجة النفايات المتقدمة أن تنتج غازاً حيوياً بنسبة 55-75% ميثان أو أعلى باستخدام تقنيات تنقية في الموقع.
يحتوي الغاز الحيوي في بعض الحالات على السيلوكسانات والتي تتشكل من التحلل اللاهوائي للمواد التي توجد عادة في الصابون والمنظفات. أثناء احتراق الغاز الحيوي المحتوي على السيلوكسانات، ينطلق السيليكون الذي قد يتحد مع الأكسجين الحر أو عناصر أخرى مختلفة في الغاز المحترق. تتشكل الرواسب المحتوية غالباً على السيليكا (SiO2) أو السيليكات (SixOy)، كما قد تحتوي أيضاً على الكالسيوم والكبريت والزنك والفسفور. تتراكم هذه الترسبات المعدنية البيضاء مكونةً سطحاً يبلغ سُمكه عدة مليمترات يجب إزالته بوسائل كيميائية أو ميكانيكية. ويتوافر حالياً تقنيات عملية ومُجدِية الكلفة لإزالة السيلوكسانات وغيرها من ملوثات الغاز الحيوي.

استعمالاته

يمكن استخدام الغاز الحيوي لإنتاج الكهرباء من هواضم مياه الصرف الصحي  من محركات الغاز ذات التوليد الكهروحراري وتُستخدم الحرارة المهدرة من المحركات بشكل مناسب لتسخين الهاضم أو الطبخ أو التدفئة أو تسخين الماء أو التسخين لأغراض صناعية. يمكن عند ضغط الغاز الحيوي استخدامه كبديل للغاز الطبيعي المضغوط في المركبات، حيث يُزوّد محرك الاحتراق الداخلي أو خلايا الوقود، وهذا الاستعمال أفضل من مصانع الطاقة الكهرحرارية من ناحية نشر غاز ثاني أوكسيد الكربون.

يمكن تركيز الميثان الموجود في الغاز الحيوي وتحويله لميثان حيوي عن طريق ترقية الغاز الحيوي لنفس معايير الغاز الطبيعي الأحفوري - والذي كان عليه المرور بعملية تنقية بدوره. إذا سمحت شبكة الغاز المحلية بهذا، فإنه قد يتسنى لمُنتِج الغاز الحيوي الاستفادة من شبكات توزيع الغاز المحلية. لكنه لابد للغاز أن يكون نظيفاً جداً ليصل لجودة خطوط الأنابيب وذا تركيب دقيق لتقبله شبكة التوزيع المحلية، فيجب إزالة ثاني أكسيد الكربون والماء وكبريتيد الهيدروجين والجسيمات في حال وجودها. كما يمكن في حال تركيزه وضغطه أن يُستخدم في نقل المركبات. أصبح الغاز الحيوي المضغوط يستعمل على نطاق واسع في السويد وسويسرا وألمانيا، وتم إنشاء قطار في السويد يشتغل بطاقة الغاز الحيوي منذ 2005.

كما زود الغاز الحيوي السيارات بالطاقة أيضاً، ففي عام 1974 صوّر الفلم الوثائقي البريطاني «سويت أز نت» Sweet as a Nut عملية إنتاج الغاز الحيوي من مخلفات الخنزير وكيف أنه زوّد محرك مُعدل بالوقود.
يقدر في عام 2007 وجود 12 ألف سيارة تعمل بالغاز الحيوي حول العالم معظمها في أوروبا.

فوائده

لاستخدام الغاز الحيوي العديد من المميزات الجلية. ففي أمريكا الشمالية يُولِّد استخدام الغاز الحيوي كهرباء كافية لتلبية نحو ثلاثة في المائة من نفقات الكهرباء في القارة. إضافةً لذلك، يمكن للغاز الحيوي المساعدة في خفض تغير المناخ العالمي. يُطلق الروث المتروك للتحلل نوعين أساسيين من الغازات عادة والتي تسبب تغير المناخ العالمي وهما: ثاني أكسيد النيتروز والميثان. يرفع ثاني أكسيد النيتروز درجة حرارة الغلاف الجوي 310 مرة أكثر من ثاني أكسيد الكربون، بينما الميثان 21 مرة أكثر من ثاني أكسيد الكربون. يؤدي تحويل روث البقر إلى غاز الميثان الحيوي عن طريق الهضم اللاهوائي إلى أن تصبح ملايين الأبقار في الولايات المتحدة قادرة على إنتاج مائة مليار كيلوواط ساعة كهرباء، أي بما يكفي لإمداد ملايين المنازل بالطاقة في جميع أنحاء الولايات المتحدة. وفي الواقع، تستطيع بقرة واحدة أن تنتج ما يكفي من السماد في يوم لتوليد ثلاثة كيلووات ساعة كهرباء، بينما نحتاج 2.4 كيلوواط ساعة كهرباء فقط لتشغيل مصباح بقوة مائة واط لمدة يوم واحد. وعلاوة على ذلك، بتحويل روث البقر إلى غاز الميثان الحيوي بدلاً من تركه يتحلل، سنصبح قادرين على خفض غازات الاحتباس الحراري بنحو تسع وتسعين مليون طن متري أو أربع نسب.

يتمتع ثلاثون مليون أسرة ريفية في الصين لديها هاضمات غاز حيوية باثني عشر ميزة: توفير الوقود الأحفوري، توفير وقت جمع الحطب، حماية الغابات، استخدام مخلفات المحاصيل لعلف الحيوانات بدلاً من الوقود، توفير المال، توفير وقت الطبخ، تحسين الظروف الصحية، إنتاج أسمدة عالية الجودة، استغلال الميكنة المحلية وإنتاج الكهرباء، تحسن مستوى المعيشة في المناطق الريفية، والحد من تلوث الهواء والمياه.

ترقية الغاز الحيوي

يتكون الغاز الحيوي الخام تقريباً من 60% ميثان و29% ثاني أكسيد الكربون وأجزاء قليلة من كبريتيد الهيدروجين، وجودته ليست عالية بما فيه الكفاية إذا كان مالكه يخطط لبيعه أو استخدامه كوقود للآلات. تكفي طبيعة التآكل لغاز كبريتيد الهيدروجين وحدها لتدمير محتويات مصنع مكلف. الحل هو الانتفاع من «ترقية الغاز الحيوي» أو عملية التنقية التي يتم فيها امتصاص الملوثات في مجرى الغاز الحيوي أو تنقيتها، تاركةً 98% ميثان لكل وحدة غاز. توجد أربع طرق رئيسية لتطوير الغاز الحيوي، وتشمل غسيل المياه، والامتصاص بالضغط المتأرجح، وامتصاص السيليكسول، والمعالجة الكيميائية. أكثر الأساليب شيوعاً هو غسيل المياه حيث يتدفق الغاز ذا الضغط العالي إلى عمود حيث يتم إزالة ثاني أكسيد الكربون وغيره من العناصر النزرة عن طريق انسياب المياه الجارية بشكل معاكس للغاز. يستطيع هذا التنظيم تحرير 98% من الميثان، مع ضمان المُصنعِين لحد أقصى من خسائر الميثان في النظام بنسبة 2%. ويستهلك الأمر ما بين 3-6 % تقريباً من الإنتاج الكلي للطاقة في الغاز لتشغيل نظام ترقية الغاز الحيوي.

حقن الغاز الحيوي في شبكة الغاز

حقن شبكة الغاز هو حقن الغاز الحيوي في شبكة الميثان (شبكة الغاز الطبيعية). وتتضمن الحقنُ الغازَ الحيوي: حتى الاختراق للنظام الجزئي الكهروحراري المشترك "Micro-CHP" تكون ثلثي كل الطاقة الناتجة عن طريق محطات توليد طاقة الغاز الحيوي قد فُقدت (الحرارة)، وذلك باستخدام الشبكة لنقل الغاز للعملاء، لكنه يمكن استخدام الكهرباء والحرارة للتوليد في الموقع مؤدياً لتقليل الخسائر في نقل الطاقة. تتراوح الخسائر النموذجية للطاقة في أنظمة نقل الغاز الطبيعي بين 1-2%، بينما تتراوح الخسائر الحالية في نظام كهربائي كبير بين 5-8%.

التشريعات

يوجد لدى الاتحاد الأوروبي في الوقت الحالي بعض من التشريعات الصارمة بخصوص إدارة النفايات ومواقع ردم النفايات والمسماة بـتعليمات طمر النفايات. فقد سَنّت الولايات المتحدة قانوناً ضد غاز المرادم لاحتوائه على مركبات عضوية متطايرة. وطالب قانون الولايات المتحدة للهواء النظيف والعنوان الأربعون من قانون اللوائح الفيدرالية (CFR) مُلاكَ مرادم النفايات بتقدير كمية المركبات العضوية المتطايرة غير الميثانية المنبعثة (NMOCs)، فإذا تجاوزت الكمية المنبعثة 50 طن سنوياً، فعلى صاحب المردم أن يجمع غاز المردم ويعالجه لإزالة المركبات العضوية المتطايرة غير الميثانية المتسربة. يتم معالجة غاز المردم عادة بالاحتراق. في بعض الأحيان ونظراً لبعد مواقع المرادم فإنه من غير العملي اقتصادياً إنتاج الكهرباء من الغاز. وبالرغم من ذلك، فإن بلداناً مثل المملكة المتحدة وألمانيا لديها الآن تشريعات مُطبَقة تزود المزارعين بإيرادات طويلة المدى وأمن في الطاقة.

تطوره في أنحاء العالم
في عام 2007 تم تزويد ما يقارب 12.000 سيارة بالغاز الحيوي المُرقّى في جميع أنحاء المعمورة، معظمها كان في أوروبا.

في الولايات المتحدة

نظراً للمزايا المتعددة للغاز الحيوي أصبح يعد مصدراً شعبياً للطاقة نحت الولايات المتحدة لاستخدامه أكثر فأكثر. في عام 2003 استهلكت الولايات المتحدة 147ترليون وحدة حرارية من الطاقة من «غاز المرادم»، ما يقارب نحو 0.6% من مجمل استهلاكها للغاز الطبيعي. كما جرى اختبار غاز الميثان الحيوي المشتق من روث البقر في الولايات المتحدة. ووفقاً لدراسة تمت في 2008 جمعتها مجلة العلوم والأطفال فإن غاز الميثان الحيوي الناتج من روث البقر كاف لإنتاج 100 مليار كيلوواط ساعة أي ما يكفي لإمداد ملايين المنازل في أمريكا بالطاقة. إضافة لذلك، فقد أثبت اختبار غاز الميثان الحيوي قدرته على تقليل 99 مليون طن متري من انبعاثات غاز الاحتباس الحراري أو حوالي 4% من غازات الاحتباس الحراري التي تنتجها الولايات المتحدة.

في ولاية فيرمونت على سبيل المثال، يتم تضمين الغاز الحيوي المُولّد في مزارع الألبان في جميع أنحاء الولايات في برنامج مؤسسة فيرمونت المركزية للخدمات العامة للطاقة البقرية " CVPS Cow Power program". وتقوم مؤسسة فيرمونت المركزية للخدمات العامة بتقديم برنامج الطاقة البقرية كتعرفة تطوعية. ويمكن للعملاء الاختيار لدفع زيادة على فاتورة الكهرباء، بحيث يتم إيصال هذه الزيادة إلى المزارع المشاركة في البرنامج مباشرةً. في شيلدون، وفرت مزرعة ألبان جبل فيرمونت الأخضر الطاقة المتجددة كجزء من برنامج الطاقة البقرية، بدأ ذلك عندما أراد الأخوان مالكا المزرعة، بيل وبرين روويل، التصدي لبعض تحديات إدارة الأسمدة التي تواجه مَزارع الألبان بما فيها من رائحة الروث وتوفر المواد المغذية للمحاصيل التي يحتاجون زراعتها لإطعام الحيوانات. فقاما بتركيب هاضم لاهوائي لمعالجة مركز الأبقار ومخلفات حلب أبقارهم التسعمائة والتسعين لإنتاج طاقة متجددة وفرش للماشية لتحل محل النشارة وأسمدة صديقة للبيئة. تم بيع الطاقة ومزايا المشروع في الحفاظ على البيئة، وأنتج نظام الأخوان رويل متوسطاً من الكهرباء الكافية لإمداد ثلاثمائة إلى ثلاثمائة وخمسين منزلاً آخراً، حيث بلغ استيعاب المولد ثلاثمائة كيلوواط.

تم في هيرفورد استعمال روث أبقار تكساس لإمداد محطة توليد إيثانول بالطاقة. وبهذا التحول لغاز الميثان الحيوي توفر محطة توليد الإيثانول ألف برميل من النفط يومياً. وعموماً، فقد خفضت المحطة تكاليف النقل وسيتم توفير العديد من فرص العمل في محطات توليد الطاقة المعتمدة على الغاز الحيوي في المستقبل.

في المملكة المتحدة

في المملكة المتحدة يعد إنتاج الكهرباء بغاز المجاري ضئيلاً مقارنة بإجمالي استهلاك الطاقة، مجرد 80 ميغاواط للتوليد مقابل 70 غيغاواط على الشبكة. ويوجد حالياً أقل من 50 مصنع للمرادم لايعتمد على النفايات في المملكة المتحدة.

في الخامس من أكتوبر في عام 2010 حُقن الغاز الحيوي في شبكة الغاز للمرة الأولى. أرسلت مياه مجاري أكثر من 30.000 منزل في أكسفوردشير إلى معالجة الصرف الصحي بديدكوت حيث تمت معالجتها في هاضم لاهوائي لتنتج الغاز الحيوي الذي نُفي بعدها ليمد بالغاز حوالي 200 منزل.

في شبه القارة الهندية

أُنتج الغاز الحيوي في باكستان والهند من الهضم اللاهوائي للسماد في مرافق صغيرة للهضم بما يُسمى بغاز جوبار " gobar gas"؛ ومن المقدر أن مثل هذه المرافق موجودة في أكثر من مليوني منزل في الهند ومئات الآلاف في باكستان خصوصاً شمال البنجاب نظراً لتزايد الماشية الكبير. يتكون الهاضم من حفرة دائرية محكمة مصنوعة من الخرسانة ومتصلة بأنابيب، يُوجّه الروث إلى الحفرة وغالباً ما يكون ذلك مباشرة من حظيرة الماشية ثم تُملأ الحفرة بالكمية اللازمة من المخلفات السائلة. يتم توصيل أنبوب الغاز إلى موقد المطبخ بواسطة صمامات التحكم. ويُنتج احتراق هذا النوع من الغاز الحيوي قدراً ضئيلاً من الرائحة أو الدخان. وكنتيجة للبساطة في التنفيذ والاستخدام لمواد خام رخيصة في القرى، يعتبر أحد أكثر مصادر الطاقة سلامة بيئياً لتلبية احتياجات المناطق الريفية. ومن أحد أشكال هذا النظام هاضم سنتكس " Sintex Digester". وتستخدم بعض التصاميم مزارع الديدان لزيادة تعزيز الوحل الناتج من مصنع الغاز الحيوي واستخدامه كسماد.

يعتبر طراز ديناباندهو التي تعني «صديق العاجزين» رائجاً في الهند، وهو شكل جديد لإنتاج الغاز الحيوي. وتبلغ سعة الوحدة عادة من 2إلى 3 متر مكعب، وتكون مبنيةً باستخدام الطوب أو خليط الفيروسمنت. يكلف النموذج الطوبي حوالي 18.000 روبية أما النموذج الفيروسمنتي فيكلف حوالي 14.00 روبية، ولكن وزارة مصادر الطاقة الغير تقليدية الهندية تقدم دعماً يصل إلى 3.500 روبية لكل نموذج مبني.
وقد قامت الشركة الباكستانية لتطوير الألبان بمبادرة ضخمة لتطوير هذا النوع كمصدر بديل للطاقة للمزارعين الباكستانيين. ويشغل الغاز الحيوي في الوقت الراهن محركات الديزل ومولدات الغاز وأفران المطابخ والسخانات وغيرها من المرافق في باكستان.

في الدول النامية

تحول مصانع الغاز الحيوي المحلية روث الماشية والغائط البشري إلى غاز حيوي ووحل هو الروث المخمر. وتتاح هذه التقنية للمساحات الصغيرة التي تنتج ماشيتها 50 كغم من الروث كل يوم، أي ما يعادل 6 خنازير و3 أبقار. ويجب أن يكون هذا الروث قابلاً للجمع ليخلط مع الماء ويدخل إلى المصنع، كما يمكن ربطه بالمراحيض أيضاً. تعتبر درجة الحرارة شرطاً مسبقاً آخراً حيث تؤثر على عملية التخمر. ونظراً لأن درجة الحرارة المثلى هي 36 درجة مئوية تنطبق هذه التقنية على أولئك الذين يعيشون في مناخٍ (جنوب) استوائي بشكل خاص. ما يجعل هذه التقنية مناسبة في كثير من الأحيان للمساحات الصغيرة في البلدان النامية.

وعلى حسب الحجم والموقع يمكن تثبيت مصنع تجريبي ثابت للغاز الحيوي مصنوع من الطوب الاعتيادي في فناء منزل في المناطق الريفية مع استثمار ما بين 300 إلى 500 دولار أمريكي في البلدان الآسيوية وصولاً إلى 1400 دولار في نظيراتها الأفريقية. يحتاج مصنع الغاز الحيوي ذو الجودة العالية تكاليف صيانة متدنية ويمكنه إنتاج الغاز لما لا يقل عن 15-20 سنة بدون مشاكل كبيرة وإعادة للاستثمارات. ومن جهة المستخدم فهو يحظى بتوفير الغاز الحيوي لطاقة نظيفة للطبخ والتقليل من تلوث الهواء داخل المنزل والتقليل من الوقت اللازم للجمع التقليدي للكتل الحيوية وبخاصة للنساء والأطفال. كما يعد الوحل سماداً عضوياً نظيفاً قد يزيد من الإنتاجية الزراعية.

تعتبر تقنية الغاز الحيوي المحلية تقنية مجربة ومنشأة في كثير من أنحاء العالم خاصة في آسيا. وقد شرعت عدة بلدان في هذه المنطقة في برامج واسعة النطاق في مجال الغاز الحيوي المحلي مثل الصين  والهند. ودعمت منظمة التنمية الهولندية " SNV"  البرامج الوطنية للغاز الحيوي المحلي الهادفة إلى إنشاء قطاعات مجدية تجارياً للغاز الحيوي المحلي بحيث تقوم الشركات المحلية بتسويق وتثبيت وخدمة مصانع الغاز الحيوي في المنازل. وفي قارة آسيا تعمل منظمة SNV في نيبال  وفيتنام  وبنغلادش  وكمبوديا  وجمهورية لاو الديمقراطية الشعبية  وباكستان  واندونيسيا ، وفي أفريقيا في رواندا  والسنغال وبوركينا فاسو وإثيوبيا  وتنزانيا  وأوغندا وكينيا.

اقرأ أيضاً

 الهضم اللاهوائي
 التحلل الحيوي
 الوقود الحيوي
 الطاقة المتجددة
 إدارة المخلفات

المراجع

إدارة المخلفات
إدارة المخلفات المتفككة حيويا
تحلل حيوي
طاقة بديلة
طاقة متجددة
طاقة مستدامة
كتلة حيوية
منتجات التقانة الحيوية
ميثان
هضم لاهوائي
وقود الغاز
وقود حيوي

غاز حيوي


Paul Filliat, né le 8 novembre 1899 à Viriat et mort le 12 décembre 1981 à Viriat, est un cycliste français qui participa à plusieurs Tours de France dans les années 1920 et 1930.

Palmarès
 1924
  du Circuit du Mont-Blanc
 1925
  du Circuit des villes d'eaux d'Auvergne
  du Circuit du Jura
 1927
  du Grand Prix de Nice
 1928
 Grand Prix de l'Écho d'Alger
 1929
  du Grand Prix de l'Écho d'Alger

Résultats sur les grands tours

Tour de France
3 participations
 1926 : abandon ()
 1928 :
 1929 : abandon ()

Références

Liens externes

Naissance en novembre 1899
Naissance à Viriat
Décès en décembre 1981
Décès à Viriat
Coureur cycliste français
Décès à 82 ans
Cyclisme dans l'Ain
Personnalité sportive liée à l'Ain

Paul Filliat


Federico Fellini (20 Ocak 1920, Rimini - 31 Ekim 1993, Roma), İtalyan film yönetmeni.

İlkokul eğitimini, Rimini'de San Vicenzo rahibelerinden aldı. On yaşındayken evden kaçıp bir sirke girdi. 1938'de üniversiteye kaydını yaptırdı; fakat derslere devam etmek yerine mizah dergisi "420" ve resimli roman dergisi "Avventuroso" için çalışmaya başladı. 1939'da Roma'ya gitti ve karikatür sanatçısı olarak çalıştı. 1939-1940 yılları arasında radyo oyunları ve filmler için espriler yazdı. 1943'te oyuncu Giulietta Masina ile evlendi. Birçok filmde birlikte çalıştılar. 1944'te Roberto Rossellini ile birlikte "Roma, Città Apperta (Roma Açık Şehir)" filminin senaryosu üzerine çalıştı. 1946-1952 yılları arasında senaryo yazarı ve yönetmen yardımcısı olarak Rosselini, Alberto Lattuada ve Pietro Germi ile çalıştı. 1950'de ilk filmini Lattuada ile birlikte yönetti. Başarılı sinema kariyeri boyunca dört kez En iyi Yabancı Film Oscar'''ını aldı. 1993'te meslek yaşamında gösterdiği başarı için özel bir Oscar'la onurlandırıldı. 31 Ekim 1993'te Roma'da kalp krizinden öldü.

 Filmleri (seçim)
 1950 - Luci del Varieta (Varyete Işıkları)
 1952 - Lo Sceicco Bianco (Beyaz Şeyh)
 1953 - I Vitelloni (Aylaklar)
 1954 - La Strada (Sonsuz Sokaklar) (Yabancı Film Oscar'ı)
 1955 - Il Bidone (Kalpazanlar Çetesi)
 1957 - Le Notti di Cabiria (Cabiria'nın Geceleri) (Yabancı Film Oscar'ı)
 1959 - La Dolce Vita (Tatlı Hayat) (Oscar)
 1962 - Boccacio 70
 1963 - 8½ (Sekiz Buçuk) (Yabancı Film ve Kostüm Oscar'ı)
 1965 - Giulietta Degli Spiriti (Ruhların Giulietta'sı) (İlk renkli filmi)
 1968 - Şeytanın Kurbanları (Histoires Extraordinaires'') Louis Malle ve Roger Vadim'le birlikte.
 1969 - Satyricon
 1970 - I Clowns (Palyaçolar)
 1972 - Roma
 1973 - Amarcord (Yabancı Film Oscar'ı)
 1976 - Il Casanova di Federico Fellini
 1978 - Prova d'orchestra (Orkestra Provası)
 1980 - La Città delle Donne (Kadınlar Şehri)
 1984 - E la Nave Va (Ve Gemi Gidiyor)
 1986 - Ginger e Fred (Ginger ve Fred)
 1987 - Intervista (Görüşme)
 1990 - La Voce della Luna (Ayın Sesi)

Kaynakça
 Avrupa Filmleri Festivali - Federico Fellini
 Yeres, Artun (derleyen) (2004). "Göstermenin Sorumluluğu". İstanbul: Donkişot Yayınları. s. 131. ISBN 975-6511-25-7

Dış bağlantılar

1920 doğumlular
1993 yılında ölenler

İtalyan film yönetmenleri
İtalyan senaristler
BAFTA Ödülü sahipleri
Akademi Onur Ödülü sahipleri
Rimini doğumlular
David di Donatello Ödülü sahipleri
Avrupa Film Ödülü sahipleri
İtalyan Roma Katolikleri
Praemium Imperiale sahipleri
İtalyan hicivciler
Gümüş Kurdele Ödülü sahipleri
Reklam yönetmenleri
Roma'da defnedilenler
İtalya'da kalp krizinden ölenler
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
BAFTA Akademi Bağlılık Ödülü sahipleri
David di Donatello En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi yönetmenler
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Federico Fellini


Afrika
 Aksumitisches Reich
 König: Nezool (ca. 450–ca. 500)

 Reich der Vandalen
 König: Geiserich (428–477)

Amerika
 Maya
 Palenque
 König: Casper II. (435–487)
 Tikal
 König: Siyaj Chan K'awiil II. (411–458)
 König: K'an-Ak (458–486)

Asien
 China
 Kaiser: Song Xiaowudi (454–464)
 Nördliche Wei-Dynastie: Wen Cheng (452–465)

 Iberien (Kartlien)
 König: Wachtang I. Gorgassali (452–502)

 Indien
 Gupta-Reich
 König: Skandagupta (455–467)
 Kadamba
 König: Santi Farman (450–475)
 Pallava
 König: Simha Varman II. (438–460)
 Vakataka
 König: Narendrasena (440–460)

 Japan
 Kaiser: Yūryaku (456–479)

 Korea
 Baekje
 König: Gaero (454–475)
 Gaya
 König: Jilji (451–492)
 Goguryeo
 König: Jangsu (413–490)
 Silla
 König: Nulji (417–458)
 König: Jabi (458–479)

 Sassanidenreich
 Schah (Großkönig): Hormizd III. (457–459)

Europa
 Weströmisches Reich
 Kaiser: Majorian (457–461)
 Konsul: Majorian (458)

 Oströmisches Reich
 Kaiser: Leo I. (457–474)
 Konsul: Leo I. (458)

 Ostgotenreich
 König: Valamir (447–465)

 Reich der Burgunden
 König: Gundioch (436–470)

 Kent
 König: Hengest (455–488)

 Reich der Sueben
 König: Maldras (456–460)

 Salfranken
 König: Merowech (ca. 450–458)
 König: Childerich I. (458–481/482)

 Westgotenreich
 König: Theoderich II. (453–466)

Religiöse Führer
 Papst: Leo der Große (440–461)
 Patriarch von Konstantinopel: Anatolios (449–458)
 Patriarch: Gennadios I. (458–471)

Liste der Staatsoberhäupter 458


Scott Lawrence "Scotti" Mulvehill (* 31. Mai 1964 in Manhasset, New York) ist ein US-amerikanischer Gitarrist und langjähriges Mitglied der Rockband Skid Row.

Er war außerdem Mitglied der Band Ozone Monday, zu der auch der Sänger Shawn McCabe, die Skid-Row-Mitglieder Dave "The Snake" Sabo und Rachel Bolan, und der ehemalige Skid-Row-Schlagzeuger Rob Affuso gehörten.

Einzelnachweise

Rockmusiker
Musiker (Vereinigte Staaten)
Skid Row
US-Amerikaner
Geboren 1964
Mann

Scotti Hill


A Fighting Man of Mars is a science fantasy novel by American writer Edgar Rice Burroughs, the seventh of his Barsoom series. Burroughs began writing it on February 28, 1929, and the finished story was first published in The Blue Book Magazine as a six-part serial in the issues for April to September 1930. It was later published as a complete novel by Metropolitan in May 1931.

Plot summary
Like many other Burroughs stories, A Fighting Man of Mars resembles The Arabian Nights. The story is purportedly relayed back to earth via the Gridley Wave, a sort of super radio frequency previously introduced in Tanar of Pellucidar, the third of Burrough's Pellucidar novels, which thus provides a link between the two series. The story-teller is Ulysses Paxton, protagonist of the previous novel, The Master Mind of Mars, but this story is not about him; rather, it is the tale of Tan Hadron of Hastor, a lowly, poor padwar (a low-ranking officer) who is in love with the beautiful, haughty Sanoma Tora, daughter of Tor Hatan, a minor but rich noble. As he is only a padwar, Sanoma spurns him.  Then Sanoma Tora is kidnapped, and the novel moves into high gear.

As Tan Hadron crosses Mars ("Barsoom", as Burroughs calls it) searching for Sanoma Tora, he encounters some of Barsoom's most ferocious beasts: huge, many-armed, flesh-eating white apes, gigantic spiders, and the insane cannibals of U-Gor. He also meets the mad scientist Phor Tak, who cackles "Heigh-oo!" and is crazed with the desire for revenge.

The initial simplicity of Burroughs' well-worn pursuit plot is elaborated by Hadron's rescue of an escaped slave, Tavia, from a band of six-limbed Green Martians of Torquas, en route to the city of Jahar where Hadron believes Sanoma Tora has been taken.  Tavia is an atypical Burroughs heroine; depicted as self-reliant and competent with weapons, witty and intelligent, she compares favorably for both reader and Hadron with beautiful but shallow Sanoma Tora, who ultimately shows herself unworthy of the virtuous hero.  With the addition of Nur An, a disaffected Jaharian warrior, and another escaped woman slave, Phao, Hadron's quest becomes more collaborative than Burroughs' usual, although Tavia, in an unsurprising plot development, is revealed to be a princess at the end.

Copyright
The copyright for this story was not renewed by December 31, 1955, in the United States and therefore is in the public domain. Nevertheless, LibriVox.org does not recognize this status.

The copyright for this story has expired in Australia, and thus now resides in the public domain there.  The text is available via Project Gutenberg Australia.

Reception
Floyd C. Gale of Galaxy Science Fiction said that "Burroughs's choice of a model was a wise one. The Arabian Nights are corking good adventure stories in their own right".

Influence
In 1973 George Lucas used the first chapter of this novel as the basis for his early, unfinished two-page draft of Star Wars titled Journal of the Whills.

References

External links

ERBzine.com Illustrated Bibliography entry for A Fighting Man of Mars
Zip file  Text file  at Project Gutenberg Australia
Edgar Rice Burroughs Summary Project page for A Fighting Man of Mars

1931 American novels
1931 fantasy novels
1931 science fiction novels
American fantasy novels
American science fiction novels
Martian novels by Edgar Rice Burroughs
Metropolitan Books books
Novels first published in serial form
Works originally published in Blue Book (magazine)

A Fighting Man of Mars


31196 Yulong este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
31196 Yulong este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Xinglong la Observatorul Xinglong. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 1,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 31001-32000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi
Objet céleste nommé d'après la culture chinoise

31196 Yulong


Benjamin Eric "Ben" Sasse (født 22. februar 1972 i Plainview) er en amerikansk republikansk politiker. Han var medlem af USA's senat valgt i Nebraska fra 2015 til 2023.

Sasse trak sig fra sin plads i Senatet 8. januar 2023 for at efterfølge Kent Fuchs som præsident for University of Florida.

Referencer

Eksterne henvisninger

Medlemmer af Senatet i USA
Medlemmer af USA's kongres for det republikanske parti
Personer fra Nebraska

Ben Sasse