Marcela Rusu () a fost o actriță română de film, radio, scenă și voce, precum și cântăreață ocazională.

Biografie artistică
A debutat la Teatrul Muzical Gioconda, împreună cu Nicușor Constantinescu, care o încurajează să meargă la Conservator, plătindu-i taxele de studenție.

În timpul anilor de studenție, face figurație la Teatrul Național, unde este apoi angajată. La 20 de ani a debutat la Teatrul Radiofonic, unde a colaborat mulți ani. În 1949 a absolvit Institutul de Artă Teatrală. A primit titlul de artist emerit în 1962.

Viață personală
A fost căsătorită cu omul de teatru Moni Ghelerter, cu politicianul Alexandru Bârlădeanu și cu dramaturgul Aurel Baranga, căruia i-a rămas văduvă. Nu a avut copii.

Filmografie
 Bulevardul "Fluieră Vântu" (1950)
 Citadela sfarîmată (1957) - rolul Irina
 Aventurile lui Tom Sawyer (1968) - văduva Douglas
 Moartea lui Joe Indianul (1968) - văduva Douglas

Note

Legături externe
 Interviu cu Marcela Rusu pe YouTube
 Marcela Rusu cântând
 Marcela Rusu - 1963
 Ziarul Metropolis - Marcela Rusu: "Eu mă gândesc la viața unei femei ca la un rol" - articol de Monica Andrei
 IMDB - despre Marcela Rusu

Nașteri în 1926
Nașteri pe 21 iunie
Decese în 2002
Decese pe 19 februarie
Actori de film români
Actori de radio români
Actori de teatru români
Actori de televiziune români
Actori de voce români
Actori români din secolul al XX-lea
Actori români din secolul al XXI-lea
Cântăreți români
Decese în București
Gălățeni
Oameni din județul interbelic Covurlui
Români din secolul al XX-lea
Români din secolul al XXI-lea
Artiști emeriți ai Republicii Populare Romîne și ai Republicii Socialiste România

Marcela Rusu


Hitotsume-kozō (一つ目小僧) are a Yōkai (supernatural apparition) of Japan that take on the appearance of a bald-headed child with one eye in the center of its forehead similar to a cyclops.

Summary
They generally do not cause any injury, are said to suddenly appear and surprise people, and are a comparatively harmless type of yōkai. By that, it can be said that their behavior could also be understood in terms of the karakasa-obake. Perhaps because they don't perform bad deeds, when they are depicted in pictures, they are often depicted cutely, or in a humorous design.

In yōkai karuta, hitotsume-kozō are depicted carrying tōfu, but according to the yōkai researcher Katsumi Tada, since "" leads to "", hitotsume-kozō are supposed to dislike beans, but somehow before anyone knew it the hitotsume-kozō switched to having tōfu (made from soybeans) as its favorite food. Additionally, this said to be related to the tōfu-kozō.

They take on the appearance of a kozō (a monk in training), but there is also the theory that they come from the yōkai from Mount Hiei, the  said to be what the 18th Tendaizasu, Ryōgen turned into. See also Hitotsume-nyūdō.

In classics
They can frequently be seen in kaidan, essays, and modern folkloristics material, but the story from "" by Tōsaku Ikō is especially well-known. In Yotsuya, Edo, there lived a man named Ojima Yakiemon (小嶋弥喜右衛門), and headed towards the estate of the samurai family Asanuno for business, and when he waited in the room, a kozō about ten years of age appeared, and rolled up and rolled down the hanging scroll in the tokonoma over and over. When Yakiemon warned him about playing a prank, the kozō said "shut up" while turning around, and there was only one eye on his face. Yakiemon raised a shriek and fell down, and was sent back to his home by the people of the estate who were surprised by his voice. Afterward, according to the people of the estate, this kind of strange occurrence happens about four or five times each year, but it doesn't particularly do anything bad. Even though Yakiemon slept for about 20 days, he returned to being as robust as he was before.

It is said that hitotsume-kozō appear more frequently outside than inside. According to the "", near the  in Aizuwakamatsu, a girl met a child who was eight or nine years of age who asked "onee-san, do you money?" and upon answering "I want," the child face had only one eye, and the girl was glared at by that one eye fainted right there. Also, in the "Okayama no Kaidan", at Kamimomiimaidani, Kumenan, Kume District, Okayama Prefecture, there was a hill road called , and in the past, when one walks that path at night, a bright blue light together with a hitotsume-kozō would appear, and those who are unable to stand due to surprise/fear would be licked by one mouthful of a long tongue, and this would be where the name Hitokuchizaka came from.

In yōkai depictions from the Edo period such as the Hyakkai Zukan, the "Bakemono Zukushi", and the "Bakemono Emaki", it was depicted under the name . Also, in Oshu, they are called "hitotsu managu."

Also in rakugo, people with one eye (including children) would appear, and in the program "", it told of how a charlatan heard about a one-eyed person witnessed about 120 or 130 ri north of Edo on an empty field. He went out to capture one to show as an exhibit for the sake of profit. He found a one-eyed child, and when he attempted to take him away, there was a big uproar and he was surrounded by a great number of people who captured him. All of the people were one-eyed, and it ended with "how strange he is, he has two eyes", and "quickly, let's put him on exhibit" (furthermore, geographically, 120 ri north of Edo would be about 470 kilometers, which would be the Iwate or Akita Prefecture).

In folk religion
In the Kantō region, there is the legend that on the night of , the eighth day on the second month and the eighth day of the 12th month in the lunisolar calendar, they would come from mountain villages together with a mikaribaba, and perform the custom of putting a bamboo basket in front of their house in order to drive it away. Also, depending on the region, hiiragi are used to pierce baskets, but this is what "to stab one eye" means in those places. On Kotoyōka, in the past there were many regions that people would not do their work and stay confined in their homes, but sometimes, this ritual of seclusion in the house was interpreted as staying in the home since monsters would appear; there is also a theory that these monsters are the hitotsume-kozō and the mikaribaba.

Also in the legends of the Kantō region, hitotsume-kozō would go around houses carrying a notebook on Kotoyōka and would investigate houses that had bad door fastenings or bad manners, and determine their fortune, or report it to the yakubyōgami and bring about misfortune. On this occasion, on the eighth day of the 12th month, the hitotsume-kozō would record in a notebook the errors of each house and temporarily hand it to the dōsojin, and since they would be retrieving it on the eighth day of the second month, and as a practice to burn away the notebook, in Seya-ku, Yokohama, Kanagawa Prefecture, they would make a temporary shrine to the dōsojin and on the 14th day of the first month, burn it in dondoyaki. In Izu region in Shizuoka Prefecture, on the 15th day of the first month, there is the custom of burning a statue of a dōsojin in a fire in the dōsojin festival. With this, the hitotsume-kozō who was supposed to retrieve the notebook from the dōsojin on the eighth day of the second month would no longer be there, thus evading misfortune.

Atypical gods (kami)
Kunio Yanagita, a great authority on folkloristics, based on the thought that "yōkai are gods (kami) that have come to ruin", it has been explained that hitotsume-kozō are fallen mountain gods. There are several regions that have the legend that "mountain gods are cross-eyed (strabismus)", and since "has one eye" was a common way to say "cross-eyed", this is also originated from the divine spirits of the mountain. Also, there are hints that there existed people who lost a leg and an eye as a sacrifice in old rituals, and according to hunters and lumberjacks, in a legend related to nature gods deified in the mountains, one can catch a glimpse of atypical gods that took on an appearance with one eye and one foot. Other than this, since, among those who were employed in smelting iron in a tatara there were many people who lost one eye, there is the theory that it is related to one-eyed god, Ame no Mahitotsu no Kami that people employed at iron smelting have put their faith into.

Cyclopia

There is an inherited deformity called cyclopia. When the mother is deficient in Vitamin A or other nutrients, the cerebrum is unable to divide to the left and right, and accompanying this there is also only one eyeball. More than just abnormalities with the brain, nerves, or respiratory system, it is a condition that results in death in the womb before even birth. Vitamin A is, other than green vegetables, also contained in many animal foods, and in Japan, which did not have much of a culture in eating meat, it might not have been strange to be deficient in Vitamin A. With this background, since hitotsume-kozō have the appearance of a child and the clothing of a young priest, it is thought that babies born with one eye were called this, which is where it started.

In Zama, Kanagawa Prefecture, in 1932 (Showa 7), a skull with only one eye socket was dug up from the cemetery inside the city, and it was presumed to have been the result of someone who was attacked by wild dogs after collapsing, and a "Hitotsume-kozō Jizō" was constructed as a memorial for this, and afterwards people connected it with the legend of hitotsume-kozō and conveyed between people. There is also the viewpoint that the owner of the skull had cyclopia.

See also
Cyclopes
List of legendary creatures from Japan

References

External links
Tōfu-kozō – The Tofu Boy | 百物語怪談会 Hyakumonogatari Kaidankai, by Mizuki Shigeru at hyakumonogatari.com
133 Yokai Statues on Mizuki Shigeru Road ; scroll down to see 84. Hitotsume Kozou (One-eyed boy)

Mythic humanoids
Yōkai
Mythological monsters
Cyclopes

Hitotsume-kozō


Power forward is a position in basketball.

Power forward may also refer to:

 Power forward (Australian rules football)
 Power forward (ice hockey)
 Power Forward (album), album by Wayne Tisdale

Power forward (disambiguation)


1818 හෙළයේ විමුක්ති අරගලයේ මර්මස්ථානයයි, ඌව "උඩුකිඳ"

මෙම නිබන්ධනය ඉදිරිපත් කරන මම වැලිමඩ ඌව පරණගම ප්‍රදේශයේ වාසය කරන විශ්‍රාමික විදුහල්පතිවරයෙක් වෙමි. වයස අවුරුදු 82ක් පුරාවට විවිධ මුලාශ්‍ර වලින් මෙම ඓතිහාසික තොරතුරු උකහා ගත්තෙමි. ඒවා අන්තර්ගත කර ජාතියේ අභිමානය අනාගත පරපුරටත් ජනිත කරවනු වස් මෙම කෙටි නිබන්ධනය ඉදිරිපත් කරමි.

හෙළයේ විමුක්ති අරගලයට දෙසීය වසරක් පිරීම නිමිති කරගෙන එම තොරතුරු යළි ඉස්මතු කිරීමට කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ජන සන්නිවේදන සංවර්ධන අංශය මගින් සිදුකළ අධ්‍යයනය සඳහා දූරකථනයෙන් හා ලිපි මගින් ඒ වන විට මා දැන සිට තොරතුරු ලබා දුනිමි. ඊට අමතරව 2018 නොවැම්බර් මස 30 වන දා බණ්ඩාරනායක අනුස්මරණ සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේ පැවති අදාල පර්යේෂණ නිබන්ධනය සමාජගත කිරීමේ උත්සවයේ දී පවත්වන ලද දේශනයේ දී ද තවත් කරුණු ඉදිරිපත් කළෙමි. එයිනුත් සෑහීමකට පත් නො වී උඩුකිඳ ජනතාවගේ කැපකිරීම පිළිබඳ ව සොයා ගන්නා ලද අවශේෂ කරුණු කිහිපයක් අලුතින් එකතු කිරීමට මෙම ප්‍රකාශනයෙන් උත්සාහ කෙරේ.

විටින් විට විවිධ මුද්‍රිත සහ විද්‍යූත් ජනමාධ්‍ය මගින් ප්‍රකාශ කෙරුණු ප්‍රකාශණ සහ මා ඇසූ හා මා දුටු සංසිද්ධි ආශ්‍රයෙන් මෙම නව නිබන්ධනය ලීවෙමි. ඒවා සොයාගත් ආකාරයටම ඉදිරිපත් කර ඇති අතර එම සංසිද්ධි අතර එකිනෙක ගැලපීමක් හඳුනාගත නොහැක. ඒවා එකිනෙක ගලපා කතන්දරානු ස්වරූපයෙන් ඉදිරිපත් නො කලේ එයින් ඉතිහාසයේ අදාල සිද්ධියට හානියක් සිදු කිරීමට ඇති අකමැත්ත නිසා ය. 2020 පෙබරවාරි මස ඉරිදා ලංකාදීපය මගින් ප්‍රකාශ කෙරුණු ලිපි තුනකින් වාගොල්ල සහ බෝමුරේ සටන් ගැන ශ්‍රි වික්‍රමරාජසිංහ රජු අත් අඩංගුවට පත්වීම ගැනත් තොරතුරු ඇතුලත් කලේ, අප හදාරන ඉතිහාසයේ ඒ පිළිබඳව පැහැදිලිව සඳහන් නොවන නිසාය.

ඌව උඩුකිඳ ප්‍රදේශය හරහා පුරාතනයේ සිටම මහනුවර රාජධානියත්, බදුල්ල ප්‍රාදේශීය යුව රාජධානියත් හා කෙරුණු මාවතක් තිබී ඇත. වතමනේ රජ මාවත නමින් වහරනු ලැබේ. මහානර්ඝ පුරා විද්‍යාස්ථානයක් හා ස්මාරයකයක් වන බෝගොඩ දැවමය පාලම ඉදිකර ඇත්තේ ද මෙම මාර්ගයේ ය. ක්‍රි.ව. 1600 දී ලියැ වී ඇතැ යි විශ්වාස කෙරෙන "මඟසළකුණ" නම් සන්දේශ කාව්‍ය කෘතිය මගින් ද මෙම මග යහමින් හෙළි කර ඇත. එංගලන්තයේ ඉහළ විශ්ව විද්‍යාලයක් වන කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාලයේ කෞතුකාගාරයේ දී (ඉංග්‍රීසීන් විසින් ගෙන යනු ලැබූ මුල් පිටපත) අහම්බයෙන් දැකගත් එඩ්මන්ඩ් පීරිස් නම් ප්‍රඥාවන්ත ක්‍රිස්තියානි පූජකතුමා විසින් එය පිටපත් කරගෙන, නැවත සිංහල බසට පරිවර්තනය කර තිබෙන බවට සාක්ෂි ඇත. ඒ අනුව කෙරුණු ගවේෂණයකින් මෙම තොරතුරු හෙළි වේ.

1991 දී මෙම දෙවන පිටපත අනුව ඉරිදා "දිවයින" පුවත්පත අභාවප්‍රාප්ත කරුණාදාස සූරියආරච්චි (කසුරි) මහතා ප්‍රමුඛ මාධ්‍යවේදීන් තිදෙනෙකු විසින් කරන ලද ගවේෂණ සංචාරයක් මගින් මේ ඓතිහාසික පුරාවෘතය යළිත් හෙළදරව් කර ඇත. බදුල්ලේ කුමාරදාස නම් යුවරජෙකු ගැනත් කියැවෙන අතර ම මානාඅමුණ, මානාවෙල, උණපාන කුඹුරුයාය හා ඌමා ඇළ සමග කුඹුරු යායක් අස් වැද්දූ බවට විශ්වාස කළ හැකි, පොළොන්නරුව සුගලා බිසවගේ හෝ ලීලවතී රැජිණගේ සමයේ මානාභරණ නම් යුවරජෙක් ගැනත් ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. වි.වි.ස. ගුණරත්න මහතා පවසන ලෙස තුප්පිටියේ රජ මාලිගාවක් හා ඇටම්පිටියේ රජ මාලිගාවක් ගැනත් කියැවෙන අතර ගල්කුළුණු මත මාළිගය ඉදිකර තිබුණු බවට කෞතුක සළකුණු අදත් දකින්නට  ඇත. ඒ හා බැඳුණු මාළිගා පිටිය, මාළිගැතැන්න, තුප්පිටිය ඇත්ගාල, කඩදොරගම අසළ සහල්තොට, බීජ ගබඩා කළ බිත්තර අමුණ, ගබඩා ගම, ලුණු අටුගම, තවලම්පොළ, පරණගම, රන්හවඩිගම යනා දී දනවු වල බඩු හුවමාරු මධ්‍යස්ථාන තබී ඇත. මේ ගම්මාන පිහිටා තිබෙන්නේ ඌව උබුකිඳ කලාපයේ ය.

රජ මාවත ගවේෂණයයට එක්වුණු රජරට විශ්ව විද්‍යාලයේ ඇඳුරු, තිස්ස වීරසේකරයන් විසින් එළි දක්වා ඇති "මඟ සළකුණු ඔස්සේ ගිය පාගමනක්" කෘතියේ සඳහන් වන කවි පද පෙළක පද කිහිපයක් මෙහි දී මා ඉදිරිපත් කරන සිද්ධි සනාථ කිරීමට සාක්ෂි වශයෙනු යි.

 හාල් තොටින් යා කර සබඳ සිත                               තුටින්
 එසඳ සබඳ වදු ඉඩමට පරණ                                        ගම
 තවම්පොල යොනුන් දැක යව ඉටු                              වතුර
 ඇතුන් බඳින ඇත්පළ බල ඔය                                     අසළ
 මඟා යව සබඳ තුප්පිටියේ                                           උයන
 දොඩම් වතු කපොල්ලෙන් යාකර                               මිතුර
 පෙනෙයි ඌව තුන්කිඳ අතැඹුල                                ලෙසට

බ්‍රිතාන්‍ය සුද්දන් මේ ගම් ප්‍රදේශයේ යුද බලකොටු තුනක් ඉදිකර රැකවල් කර ඇත. පෘතුගීසීන් ඇටම්පිටිය ගම් දනවුවේත් ලන්දේසීන් බදුලු පුරයේත් බලකොටු ඉදිකර තිබී ඇත. පුරා විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව මගින් බදුලු ලන්දේසි බලකොටුව සංරක්ෂණය කර ඇත. හටන් පිටිය ඇටන් පිටිය ද පසුව ඇටම්පිටිය ද වී ඇතැයි ජන මතයකි.

ඌව උඩුකිඳ ප්‍රදේශයේ පරණගම, පාළුගම හා ඇටම්පිටිය (එදා හටන් පිටිය) යන පෞරාණික ගම් දනවුවල බ්‍රිතාන්‍ය සුද්දන් බලකොටු තනා රැකවල් ලා ඇත. පරණගම මැක්ඩොනල්ඩ් සෙ‍ෙනවියා ද, පාළගම විල්සන් සෙනෙවියා ද, ඇටම්පිටියේ  තවත් සෙනෙවියකු ද (නම අප්‍රකාශිත) පත් කොට ක්‍රෑර භිෂණයකට ස්වදේශිකයින් පත් කර තිබූ බව පැහැදිල වේ.  නා උල්ලේ ධම්මාන්ද ගරු හිමිපානන් වහන්සේ විසින් රචින "ඌව ඉතිහාසය" කෘතියේ ක්‍රි.ව. 1896 දී බදුල්ල දිසාපති එෆ්. සී. ෆිෂර් මයා නිකුත් කරන ලද වාර්තාවක හෙළිදරවු වූ කරුණු කිහිපයක් දක්වා ඇත.

 ඌවේ උඩුකිඳ වැසියන් ගේ විනාශ වූ කුඹුරු ගණන 8140 කි.
 අමුණු ලෙස 694 කි.
 ඉන් අමුණක් රුපියල් 7.63 ගණනේ විකිණී ඇත.
 ඒ හේතුවෙන් පවුල් 2930 ක් ඔවුන්ගේ සියලු වත්කම් වලින් පිරිහී ඇත.
 450 දෙනෙකු මිය ගිය බවත්, 20000 ක පමණ ස්වදේශිකයින් පිරිසක් කුලිකරුවන් වූ බවට පත් වූ බවත්, 127 දෙනෙක් හිඟන්නන් බවට පත් වු බවත් දැක්වේ.

වැලිමඩ ප්‍රදේශය කේන්ද්‍ර කර දිවිතොටවෙල ගම් පියසේ උඩුකිඳ ආදායම් පාලක කාර්යාලය නමින් රාජ්‍ය ආයතනයක් ද තිබිණි.  මෙහි උඩුකිඳ ආදායම් පාලක බදු ප්‍රදේශය ඇටම්පිටිය, බණ්ඩාරවෙල, වැලිමඩ සහ නුවරඑළිය යන විශාල භූගොලීය කලාපයක් ආවරණය වී තිබී ඇත. එකළ වැලිමඩ නමින් නගරයක් නො තිබූ අතර වැලි අලෙවි කළ වැලිමඩු කිහිපයක් තිබුණු බවත්, පසු ව වැලිමඩ නමින් වෙළඳ මධ්‍යස්ථානයක් නිර්මාණය වූ බවත් කියවේ. එකල වැලිමඩ නගර මධ්‍යයේ පිදුරු සෙවිලි කළ වහලක් සහිත පාළමක් තිබුණු බවද ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ. එම පාලම1915 දී පමණ ගංවතුරට අසු ව ගසාගෙන ගිය බවත් පැරැන්නෝ කියති. එමෙන් ම  එකල ප්‍රධාන වෙළඳ මධ්‍යස්ථානය ලෙස භාවිත වූයේ පාළුගම නගරයයි. පැරැණ්නන් ප්‍රකාශ කරන ආකාරයට මෙම වෙළඳ මධ්‍යස්ථානයේ ගණු දෙනු කිරා මැනීමකින් තොර ව ගණන් කර දුන් බවද සඳහන් වේ.

තවද උඩුකිඳ මැදපළාත කෝරලේ හිටපු ලේකම්තුමාගේ රාජකාරි දින පොතෙන් උපුටා ගත් තොරතුරු අනුව 1896 දී ආණ්ඩුවේ හිඟ බදු මුදල් වෙනුවෙන් රාජ සන්තක කළ කුඹුරු සඳහා ශත 37, රුපියල, රුපියල් 02 වටිනාකම් වලින් වෙන්දේසි කර ඇත. මෙම බලකොටු ආණ්ඩුවේ පාලන මධ්‍යස්ථාන ලෙස ද භාවිතා කර ඇත. මැක්ඩොනල්ඩ් කොටුව අසළ ම ඔප්පු ලිවීමට නොතාරිස් කාර්යාලයක් ද අරඹා පවත්වාගෙන ගොස් ඇත. වැලිමඩ නගරය කේන්ද්‍ර කර "උඩුකිඳ ප්‍රාදේශීය ආදායම් පාලක කාර්යාලය" නමින් රාජ්‍ය ආයතනයක් ද  තිබී ඇත.

මේ ද ජන කවියකි.

"ඉදිරි දොරෙන් අගහිගකම් ගෙව                             දින්නේ

පෑල දොරෙන් ගෙයි සාමය පහ                                වන්නේ

වාල් වැඩට නොකැමතිමුත් බඩ                               ගින්නේ

ඉන්නනට බැරි නිසා අපි කුලියට                               යන්නේ"

1815 ඉංග්‍රීසීන්ට ලංකාව යටත් කර ගැනීමට ස්වදේශිකයින්ගේ නො මද සහය ලබා දී , ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු ඌරෙකු මෙන් කුදලාගෙන බෝමුරේ දී සිංහලයින් විසින් ජෝන් ඩොයිලි වෙත භාර දුන්නේ යැයි ඉතිහාසයේ සඳහන් කථාව ය. වර්තමානයේ වගේ ම එදත් තනතුරු ප්‍රසාද ඔස්සේ සිංහල රජු පාවා දීමට කටයුතු කළ මහා කුමන්ත්‍රණ කරුවන් ද සිටියා විය යුතු ය. එහෙත් අප්‍රකට ඉතිහාසයේ තොරතුරකට අනුව ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමාට පක්ෂ ව ඉදිරිපත් වූ සිංහල ජනතාවගෙන් කුසපත් ඇද තේරුණු හෙළ විරුවන්ගෙන් පමණක් මහනුවර "වා ගොල්ලේ සටන" මෙහෙයවා (එකම එක ඉංග්‍රීසි සොල්දාදුවෙකු පමණක් මළ කඳන් අතර වැටී සිට දිවි ගලවාගෙන ඇත.) බ්‍රිතාන්‍යයන්ට අන්ත පරාජයක් අත්කර  දී ඇත. සිංහල රදල නායක පවුල් වල පිරිමි සටනට ස්වකැමැත්තෙන් ම ඉදිරිපත් වී ඇති අතර පුතුන් නො සිටි උඩුකිඳ කැටකෑල වලව්වේ දියණිය වූ කැටකෑලේ කුමාරිහාමි ද සහයෝගය දීමට ඉදිරිපත් ව ඇත. ඌවේ සේනාව මෙහෙයවා ඇත්තේ ද අසකු පිට නැගි කැටකෑලේ කුමාරිහාමි විසිනි. ජයග්‍රහණයෙන් පසුව ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු විසින් "කැට කෑලේ බණ්ඩාර තරුව" යන නම්බු නාමය සහිතව රන් ආලේපිත නලල් පටයකින් ද ඇයට සම්මාන ලබා දී ඇත. (පුරා විද්‍යාඥ අයි.ජේ.එම්. විජේබණ්ඩාර, පු.වි.කා. මහනුවර) අභාග්‍යයට තම බිසව හා දරුවන් නිරපරාදේ මැරුම් කෑමට ලක්වීම නිසා රජු පලවා හැර රජ වීමට උත්සාහ දෑරූ ඇහැලේපොල අදිකාරම් තුමා ද මුලාකර අත් අඩංගුවට ගෙන සිරකර 1818 දී ඉංග්‍රීසි සේනාව ලංකාවේ කන්ද උඩරට රාජධානිය යටත් කර ගත්හ. ඇහැලේපොළ අදිකාරම් පසු කලෙක මුරුසි දිවයිනට පිටුවහල් කර, එහි දී ම 1829.06.27 දින මිය ගොස් ඇත. ඒ වෙනුවෙන් මුරුසි දිවයිනේ ස්මාරකයක් ඉදිකර ඇති බව ද සඳහන් වේ.

බ්‍රිතාන්‍ය පෙරදිග ඉන්දියා වෙළඳ සමාගම නම් වූ එංගලන්ත කොල්ලකාරී අධිරාජ්‍යයට එරෙහි ව ලෝකයේ පළමුවෙන් ම ප්‍රහාරයක් එල්ල කළ ස්වදේශිකයින් වන්නේ ඌව වෙල්ලස්ස ජනතාවයි. මේ වන විට ඌව දිසාපති ලෙස කටයුතු කළේ කැප්පෙටිපොළ මහ අදිකාරම්තුමා ය. සබරගමුවේ සිට බ්‍රිතාන්‍ය යුද හමුදාවක් කුවක්කු වෙඩි බෙහෙත් ආදියත් රැගෙන මෙම කැරැල්ල මැඩලීමට බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික මහනුවර ආණ්ඩුකාර රොබට් බ්‍රවුන්රිග් තැනගේ නියෝගය මත මොනරවිල කැප්පෙටිපොල නිලමේ ඌවට පැමිණියේ ය. එහෙත් කිවුලේ ගෙදර මොහොට්ටාලගේ නායකත්වයෙන් යුත් උඩරට කැරලි හමුදාවේ කොහු කුඹුරේ රාළ, බූටෑවේ රාළ, හිටිහාමි විදානේ ඇතුළු පිරිසක් පස්සර උණගොල්ලේ දී  කැප්පෙටිපොල නිලමේතුමා මුණ ගැසී "ඔබ සේවය කළ යුත්තේ සුද්දන්ට නො ව සිංහලයින්ට" යැයි පවසා කැරලි හමුදාවේ නායකයත්වය ගන්නා මෙන් ඉල්ලා සිට ඇත. මනා ප්‍රඥාවකින් හෙබි කැප්පෙටිපොණ වීරයා කැරලි නායකයින්ගේ ඉල්ලීමට අවනත වී සටන මෙහෙය වීමට පෙරමුණ ගෙන ඇත. එහෙත් සතුරන්ගේ ආයුධ වලින් සතුරාට පහර දීමට නිහීන බියගුළු ක්‍රියාවකැයි සිතා ඉංග්‍රීසීන්ගේ ආවි ආයුධ ඉංග්‍රීසි හමුදාව මගින් ම ආණ්ඩුකාර වරයා වෙත භාර දීමට හරවා යවා ඇත. සුදු හේවායින් එම ආයුධ බලංගොඩ බගවන්තලාව, නානුඔය, අඹේවෙල ඔස්සේ පාළුගම හමුදා කඳවුරට පැමිණ භාර දී ඇත.

මෙම ඓතිහාසික නිදහස් අරගලයේ මෙතෙක් මෙහෙයුම් කළ වෙල්ලස්ස නායකයින් කැප්පෙටිපොල වීරයාගේ නායකත්වයෙන් නව ජවයකින් යුක්ත ව සටන මෙහෙය වූහ. කැටකෑලේ බණ්ඩාර කුමාරිහාමි, දංගමුවේ මොහොට්ටාල, උඩුකිඳ මුහන්දිරම්, බුස්දුල්ලේ විදානේ, තුප්පිටියේ උයනේ රාළ සහ බෝඹුරේ සුද්දනා ආදීන්ගේ ගම්බද නායකත්වයන් යටතේ ජන සහයෝගය ලබා හෙළයේ නිදහස් අරගලයේ ඌව උඩුකිඳ දායකත්ව නො මඳ ව සටහන් කොට ඇත.

මේ අතර ම මරක්කල ජනතාව සුද්දන්ට සහය ලබා දී තම වෙළඳාම සරු කර ගැනීමට මාන බලමින් සිටින ලදි. මේ බව වටහා ගත් සුද්දන් මුහම්දිරම් තනතුරු පවා මුස්ලිමුන්ට ලබා දී ඇත. කොටබෝවේ තම්බි මුහන්දිරම් එවැනෙකි. මොවුන් භාවිත කරමින් බ්‍රිතාන්‍යයන් කැරලි නායකයන්ගේ තොරතුරු හා නායකයන් සැඟ වී සිටින හෝඩුවාවල් දැන ගත්හ. ජන ප්‍රවාදයේ සඳහන් වන ආකාරයට පරණගම, පාළුගම, ඇටම්පිටිය යන බලකොටු තුන ස්වදේශීය සෙබළුන් 8000ක සේනාවකින් වට කර එකිනෙකින් සම්බන්ධතා නොලැබෙන්නට හුදකලා කර ඇත. 1818 අග භාගය වන විට ඉංග්‍රීසීන් විසින් උඩරට ප්‍රදේශය උග්‍ර ආහාර හා ජල හිඟයකට ගොදුරු කළ බව ඉතිහාසයේ සඳහන් වේ.  බල ලෝභී සිංහලයින්ගෙන් මෙන් ම කපටි සමහර මුස්ලිමුන්ගෙන් ද සමන්විත චර පුරුෂ සේවා මගින් ජෝන් ඩොයිලි රෙසිඩන්ට් වරයා අරගලයේ සංවිධාන කටයුතු පිළිබඳ ව ඔත්තු ලබා ගෙන ඇත. ඔවුනට විවිධ මුලාදෑනිකම්, වෙළඳ පහසුකම්  සහ විවිධ වරදාන වරප්‍රසාද ලබා දී ලබා දී ඇති බවට ද සාක්ෂි ඇත. කැප්පෙටිපොළ මහ නිළමේතුමා කැරලිකරුවන්ගේ පාර්ශවය ගත් නිසා විල්සන් සෙනවියා ව පාළුගම සේනාධිපති තනතුරට අමතර ව ඌව බදුලු දිසාපති ලෙස ද පත් කර තිබූ අතර, මොහු මොනරාගල ඊතණ වත්තේ දී හිටිහාමිගේ හී ප්‍රහාරයකින් මරුමුවට පත් වි ඇත. සටන ඉතා තීව්‍ර වීමෙන් උඩරට අතැර කොළඹට පසු බැසීමටත්, බ්‍රවුන්රිග් ආණ්ඩුකරුගේ බිරිඳ පවා ඉංග්‍රීසි බල ඇණියක් සමග ආපසු කොළඹට යැවීමටත් කටයුතු කර තිබුණු බව ඉතිහාසයේ සටහන් ව ඇත. දේශීය කම්හල්වල කඩු හී වැනි ආයුධ මෙන් ම තුවක්කු කාල තුවක්කු වැනි ආයුධ ද තනමින් සටන කෙරුණත්, ප්‍රබල ආර්ථික ශක්තියකුත්, ගෝව, ජාවා, ඉංදියාව, සුමාත්‍රා සහ මුරුසි ආදී යටත් විජිත වලින් හමුදා පිරිස් බලයකුත් ඉංග්‍රීසීන්ට හිමි ව තිබු නිසා ස්වදේශිකයින්ට ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අවාසිදායක තත්ත්වයක් නිර්මාණය වී ඇත. එමෙන් ම කැප්පෙටිපොල වීරයා අවිවේකී ව සනීපාරක්ෂාවෙන් තොර ව කටයුතුවල නිරත වීම  නිසා සටන අතරමග රෝගාතුර වී ඇත. එම නිසා ඔහුගේ සටන සගයන් ඔහු ව සටන් බිමෙන් තාවකාලික ව ඉවත් කර ඇත. නායකයකු නොමැති කමින් සහ අහාර සහ පිරිස් බලය හීන වීමෙන් කැරලිකරුවන් ක්‍රමයෙන් ශාරීරිකව මෙන් ම මානසිකව ද දුර්වල වන්නට ඇත. කැරලි නායකයින් අත් අඩංගුවට පත් විය. විශාල කැරලිකරුවන් මෙන්ම සාමාන්‍ය ස්වදේශීකයින් පිරිසක් මැක්ඩොනල්ඩ් කොටුවට ගෙනවිත් අමානුෂික ලෙස ඝාතනය කර ඇත. කොටුව අසළ භූමිය "පෝරකේ වත්ත" නමින් ජන වහරට එක් වූ මේ හේතුව නිසා ය. පෝරකේ වත්තේ අද ද දැකිය හැකි සියඹලා ගසේ ස්වදේශිකයින් දෙපයින් එල්ලා යටින් ගිනි දල්වා ඝාතනය කළ බව ප්‍රාදේශීය ජනශ්‍රැති වල සඳහන් වේ.  සිංහලයේ මහා නිදහස් සටන එසේ අවාසනාවන්ත ලෙස පරාජය පත් විය.

ඓතිහාසික ග්‍රන්ථ කතුවරයෙකු වූ මහාචාර්ය තෙන්නකෝන් විමලානන්ද මහතා සිය උඩරට කැරැල්ල කෘතියේ දක්වා ඇති ආකාරයට  දංගමුවේ මොහොට්ටාල නම් සටන් කරුවාගේ මූලිකත්වයෙන් කාලතුවක්කු බලකායක් මහනුවර බදුල්ල යා කෙරුන මාර්ගයේ දොඩම්වතු කපොල්ල අසන්නයේ ස්ථානගත කර තිබී ඇත. දංගමුව ගම්පියස පිහිටා ඇත්තේ පාළුගම විල්සන් බලකොටුව ආසන්නයේ ය. දංගමුවේ මොහෝට්ටාල සටන පරාජයෙන් පසු ව වලපනේ වතුමුල්ලේ රහසිගත ව සැඟවී සිට නැවත සටන සංවිධානයට උත්සාහ දරා ඇත. නමුත් පිරිස් බලය ක්‍රමයෙන් පිරිහී යාමත් සමග ඔහු හුදකලා වන්නට ඇත. අවසානයේ ඉංග්‍රීසි හමුදාව තම ඔත්තුකරුවන්ගේ ද සහයෝගයෙන් දංගමුවේ මොහොට්ටාල ව ගම්පහ මස්පන්න ප්‍රදේශයේ දී අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. ඔවුන් එතුමා ව එම ස්ථානයේ දී ම ඝතනය කළා ද, වෙනත් ස්ථානයක සිරගත කළාද, දේපළ රාජසන්තක කළා ද ආදී තොරතුරු කොහේ හෝ ලෙඛන ගතව තිබේ දැ යි මම නොදනිමි. ("උඩරට කැරැල්ල" කෘතිය ඇසුරිනි.) දංගමුවේ වලව්වේ වර්තමාන හිමිකරුගේ සහෝදරයෙකුගෙන් ලද තොරතුරකට අනුව දංගමුව මහ මුදලිවරයා විශාල කුඹුරු යායක් හිමි මී හරක් බාන් සීයකින් පමණ එක ම දවසක සී සෑම සිදු කළ හැකි ගොවි නායකයෙකි. ඒ සඳහා අවශ්‍ය ආර්ථික ශක්තිය සහ පිරිස් බලය ගම්මට්ටමෙන් ඔහු සතු ව තිබී ඇත. එයින් ගම්‍ය වන්නේ සටන් සංවිධානයේදී ද ඔහුට විශාල හැකියාවක් තිබු බවයි. දඹවින්න වලව්ව ද එසේ ම වන්නට ඇත. සටන් පැවතී කාලයේ දී දඹවින්න පන්සල මුල් වී ගම්මු එක් රැස් කර ආහාර පාන ලබා දී ස්වදේශීකයින් බේරා ගෙන ඇති බව සඳහන් වේ. ග්‍රාමීය නායකත්වයට අවනත වීමේ පිළිවෙත අනුව 8000 ක සේනාවක් රැස්කර ගැනීමට ප්‍රාදේශීය නායකයින්ට හැකියාව තිබෙන්නට ඇති බව මෙම තොරතුරු වලින් නිගමනය කළ හැකි ය.

ඉංග්‍රීසි හමුදාවට ඔත්තු ලබා දී වෙළඳාමේ අයිතිය ලබා ගැනීමට මාන බැලූ පරණගම මුස්ලිම් ගමක් වූ තවලම්පොල ග්‍රාමයට මහනුවර මාහාධිකාරම් ඇහැලේපොල විසින් හමුදාවක් එවා පහර දීමක් ද සිදු වී ඇත. (ඌව පළාත් සංස්කෘතික අංශයේ ප්‍රකාශනයක් අනුව) උඩරට ආක්‍රමණයේ දී ඇහැළේපොළ නිලමේතුමා ඉංග්‍රීසීන්ට උදවු කරන ලද්දේ තම බිරිඳ හා දරුවන් තිදෙනා මරා දැමීමට එරෙහි ව සිංහල රජුගෙන් පළි ගැනීමේ චේතනාවෙනි. ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු එම දඬුවම පැනවීමට කටයුතු කර ඇත්තේ එවකට පැවති සම්ප්‍රදායට අනුව ය. උඩරට රදළ පවුල්වල තිබූ බලතණ්හාව නිසා කුමන්ත්‍රණ කර ඇහැළේපොළ නිලමේතුමා කෙරෙහි සැකයක් ඇති කර තිබීම නිසා ය. ඉංග්‍රීසීන් ඇහැළේපොළ  නිලමේට මහනුවර රජකම ලබා දීමට කටයුතු කරන බවට ප්‍රයෝගකාරී ව පොරොන්දුවක් දී තිබූ බවද සඳහන් වේ. ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකරු ප්‍රමුඛ හමුදා නිළධාරීන්ගේ අණට යටත් කරමින් මහාධිකාරම් යන බල රහිත පදවියක් ද ඇහැළේපොළ නිළමේතුමාට ලබා දී ඇත. ඇහැළේපොළ මහාධිකාරම් තම බලය පාවිච්චි කරමින් කරන ලද සමහර ක්‍රියාකාරකම් නිසා ඉංග්‍රීසීන් විසින් අත් අඩංගුවට ගෙන සිරගත කර ඇත.

දේශවාත්ශල්‍යයෙන් ඔද වැඩුණු සිංහල පිරිමි කාන්තා දෙපිරිස ම එකා වන් ව අත්වැල් බැඳගෙන හෙළයේ විමුක්ති අරගලයට කර දී උර දී දිවි පිදුවෝ ය. එහෙත් තම වර්‍ගයා පවා දී හෝ තාන්න මාන්න ලබා ගැන්මට මාන බලමින් තම පෞද්ගලික එදිරිවාදිකම් පිරිමසා ගැනීමටත් සමහරු නොයෙකුත් කූට උපක්‍රම යෙදූ හ. මොල්ලිගොඩ සහ එක්නැලිගොඩ නිලමේවරුන් ඉන් සමහරකි.( පි. රාජපක්ෂ, සමාජ විද්‍යා පීඨයේ අංශාධිපති,  කැළණිය වි.වි.) කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගෙන් පසු ව කන්ද උඩරට රාජ්‍යත්වයට උරුමකම් කීමට පුත්‍රයෙකු නො සිටියෙන්, එවකට දකුණු ඉන්දියානු මලබාර් දේශයේ නායක්කාර් වංශික බිසවකගේ ඥාතිවරයෙකු රාජාධි රාජසිංහ නමින් කන්ද උඩරට සිහසුන අල්ලා ගත්තේ ය. එසේ වුව ද ඔහු බෞද්ධාගම වැළඳගෙන බෞද්ධාගමේ උන්නතියට සහයෝගය දුන් නිසා සිංහල ජනතාවගේ හොඳහිත දිනා ගැනීමට සමත් විය. ඉන් පසු ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජුගේ අවසානය දක්වා ම (1815 මාර්තු දක්වා ම) කන්ද උඩරට රාජධානිය පාලනය කළේ මලබාර් වඩුග නායක්කාර් වංශික රජවරුන් ය. මෙම විජාතික පාලකයින්ගෙන් නැවත සිංහල කුමරෙකුට රජකම ලබා දිය යුතු යැයි මතයක් සිංහල ජනතාව අතර රහසේ ක්‍රියත්මක විය. මේ සඳහා පිළිමතලාවේ මහා ආධිකාරම්තුමා නායකත්වය ගෙන ඇත. මෙම සංසිද්ධිය ද රජුට එරෙහි කුමන්ත්‍රණ කරුවන්ට තම අරමුණු මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට රුකුලක්ම විය.

ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු ඇහැලේපොල නිලමේ සමග උරණ වීමට මඟ සැලසුවේ ද උඩරට වලව් දෙකක රදලයෝ ය. ඇහැළේපොළ නිලමේගේ බිසව හා මද්දුම බංඩාර පුතු ඇතුළු දරු තිදෙනාට රජු නියම කළ ක්‍රෑර දඬුවම (මෙය ද චූදිතයාට දඬුවම දිය නො හැකි වූ විට ඥාතීන්ට දඬුවම් කිරීමත් එකල පැවති සම්ප්‍රදායකි.) නිසා රජු රාජ්‍යත්වයෙන් නෙපීමට සංවිධානය වන්නට ඇහැළේපොළ නිලමේතුමා සිතුවා විය හැකි ය. මොහුගේ සහෝදරියක විවාහ කරගෙන සිටි කැප්පෙටිපොල නිලමේතුමා ද සිය සහෝදරියගේ (ඇහැළේපොළ කුමාරිහාමිගේ) ජීවිතය වෙනුවෙන් කම්පාවට පත් වන්නට ඇත. එහෙත් එම කම්පාව නො අඟවා අවස්ථාවක් එනතුරු බලා සිටින්නට ද ඇත.

ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු කෙරෙහි ද සිංහල වැසියක් බොහෝ දෙනෙකුගේ සහයෝගය තිබුණ බවට සාක්ෂි සැපයෙන්නේ ඉංග්‍රීසීන්ට එරෙ හිව වාගොල්ලේ සටනට කුසපත් ඇද හේවායන් තෝරා ගැනීමට සිදුවූවා යැයි පැවසෙන කාරණයෙනි. මේ අතර කන්නසාමි හෙවත් ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජුගේ දකුණු ඉන්දියානු ඥාතිවරුන්ගෙන් සැදුම් ලත් හේවා පන්නයක් ද රජුගේ ආරක්ෂාවට සිටියහ. ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු උඩරට රාජ මාලිගය අතැර වෙස්වලාගෙන මහනුවර පෙදෙසෙන් ඉවත් වූයේ බ්‍රිතාන්‍යයන් මහනුවර රාජධානිය ආක්‍රමණය කළ පසු ව ය. මේ පැනයාමේ දී මැද මහනුවර බොමුරේ ආරච්චිලාගේ නිවසේ රැකවරණය ලැබුණු බව සඳහන් වේ. ඔත්තුකරුවන්ගෙන් ලත් තොරතුරු මත සබරගමුවෙන් පැමිණි සිංහල හේවා පන්නයක් විසින් ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමා සහ වෙංකඩ රන්ගම්මා ඇතුළු සිංහල බිසෝවරුන් ද අල්ලා කුද බැඳ ලූහ. මේ වන විටත් කර්නල් හුක් යටතේ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවක් ද මේ ප්‍රදේශයට ළඟා වෙමින් සිටියහ. මලබාර් හමුදාවෙන් බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට ප්‍රහාරයක් එල්ල වුවත් ඔවුන් පරාජය වී මරණයට පත් වූහ. සබරගමුවෙන් පැමිණි සිංහල හමුදාව, බෝමුරේ රජු සිටි නිවස අසළට පැමිණි කර්නල් හුක් ප්‍රමුඛ බ්‍රිතාන්‍ය හේවායින්ට, සිරභාරයට ලක් ව සිටි ශ්‍රී වික්‍රම රජු සහ පිරිවර භාරදුන් බව සඳහන් වේ. හුක් සෙනෙවියා සිංහල රජු ව රැහැන්පටවලින් නිදහස් කොට දැඩි රැකවල් මැද කොළඹට ගෙන යන ලදී. හුක් සෙනෙවි තැන සිංහල රජුට වධහිංසා කළ සබරගමුව සිංහල හමුදාවට කස පහර දුන් බවට ද තොරතුරු ඇත. 1900 මුල භාගයේදී සබරගමුවේ දිසා විනිසුරුවෙකුගේ මූලිකත්වයෙන් බොමුරේ නිවස තිබූ ස්ථානයේ ස්මාරයක් ද තනා ඇත.

කැප්පෙටිපොල විරුවා උපත ලබා ඇත්තේ සතර කෝරළයේ ගොලහැල (කෑගල්ලේ විය යුතුය.) හෙවත් කැප්පෙටිපොල ග්‍රාමයේ ය. මාතලේ හිඟුරුකඩුව හෙවත් මොනරවිල ග්‍රාමයෙන් ඇහැළේපොළ කුමාරිහාමි සමග විවාහ වීමෙන් පසු ව මොනරවිල කැප්පෙටිපොළ යන නාමය භාවිතයට ගෙන ඇත. ඌව මහා දිසාවේ යන තනතුරු නාමය සහිත ව උඩරට සිංහල රජතුමාගෙන් පදවියක් ලබා ඇත්තේ තම ජීවිත පුජාවට (එනම් 1818.11.28) වසර 50කට පමණ පෙර ය. එතුමාගේ රාජ කාර්යයන් පිළිබඳ ව තිබෙන සන්නසක මෙලෙස සටහන් ව ඇත. "ශකරාජ වර්‍ෂ 1700 උඳුවප් මස අව අවසකවක්තිථිය ලත් ගුරු දින උඩුකිඳ වද මල්පොත විදානගමට අඩුක්කු රංහවඩිගමට ගංගා විෂ්ණු අවුල් සටකපට කරනවා කියා රංහවඩිගම මැද්දමා ඇවිත් සබ පැමිණ වාපුවා මෙම නඩුව අහ බලපු තැන රංහවඩියාට අයිති තිබෙන නිසාත්, පරම්පාරා ගණනක් භුක්ති විඳ‍ගෙන එන නිසාත් රංහවඩියාට මෙම ගම සේන්දුකර ශක වර්‍ෂ එක්දහස් සත්සියයට පැමිණි මෙම වර්ෂයෙහි උඳුවප් මස අවසත වක් නම් තිථිය ලත් ගුරු දින මෙදවස මෙම සීට්ටුව දුන්සේදීන්."

"ඒ වගත් මෙසේ ම සුලුවඩන නිලමේද බදුලු ගබඩා ගමද බුත්තල ගබඩා ගමද ඇකිරිය කෝමාරිකේ ගබඩා ගමද, උල්පැන්ගේ තුනම්මඩුවේ මුල්තැනගේ ගාම අයද රුහුණු මහ කතරගම් දේවාලයේ බස්නායක නිලමේද ඌව මහා දිසාව කරවන මොණරාවිල දිසා රාළහාමි වම්හ." (ඌව ඉතිහාසය කෘතියේ) මේ අනුව රංහවඩිගම පිහිටා තිබෙන්නේ පාළුගම දිවුරුම්වෙල සිට දංගමුව හරහා මහනුවර මාර්ගයේ (සඟුන් නාන තොට සහිත ගම හඟුන්නාව හරහා) දොඩම්වතු කපොල්ලට යා කෙරුණ රජ මාවතට සම්බන්ධ රංහවඩිගම ගමේ අයිතිය පිළිබඳව ද තහවුරු වේ. ඌවේ හෙළ විරුවන්ගේ ඉල්ලීම අනුව කැරලි කරුවන්ගේ පාර්ශවයට නායකත්වය දී සටන මෙහෙයවීම බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයට එරෙහිව කළ රජද්‍රෝහී ක්‍රියාවකැයි තීන්දු කර 1818 නොවැම්බර් මස 28 දින හිස ගැසුම් ලබා රට වෙනුවෙන් දිවි පිදුවේය. හිස සුන් කවන්ධ දේහය සෘජුව සිටගත් බවක් ජනප්‍රවාදයේ සඳහන් වේ.

බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයෙන් අප රට නිදහස 1948 දී ලබා ගත් පසු 1954 දී පමණ (ජෝන් කොතලාවල අගමැතිතුමාගේ කාලයේ විය යුතු ය.) එංගලන්තයේ කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාලයේ කෞතුකාගාරයේ තිබුණු වීර කැප්පෙටිපොල ශීර්‍ෂය මෙ රටට ගෙන්වා පාළුගම විද්‍යාලයේ දී මහජන ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත්වූයේ ය. මේ ලියන මම ද බ/මැදවෙල විද්‍යාලයේ ආදි සිසුවෙකු ලෙස මෙම ප්‍රතාපවත් අභීත රණවිරුවාගේ හිස නැරුඹුවෙමි. පසු කලෙක මහනුවර බෝගම්බර පිටියේ එම සදානුස්මරණීය ශීර්‍ෂය තැන්පත් කර සිහිවටන ස්මාරකයක් ඉදිකර ඇත. එවකට පැවැති උඩ පළාත ගම්කාර්ය සභාවේ යෝජනා සම්මතයක් අනුව පාළුගම විල්සන් බල කොටුව වටලා කෙරුණු බිම කැප්පෙටිපොල නමින් භාවිත වීම අරම්භ විය. ඉන් පසු ව මාතලේ මොනරවිල හිඟුරුකඩුව ගමේ ඇහැළේපොළ පරපුරේ නිවසකින් කැප්පෙටිපොළ විරුවාගේ ඡායාරූපයක් ලබා ගෙන විද්‍යාල භූමියේ වීරාභිවාදන පිළිරුවක් ද නිර්මාණය කර ඇත. (තෙන්නකෝන් විමලානන්ද ශූරීන්ගේ ශිෂ්‍ය ටී.කේ.එම්. කීර්තිසිංහ තරුණයා ඡායාරූපය ලබා දීමට කටයුතු කර ඇත.) මින් පසු ව විද්‍යාලය කැප්පෙටිපොළ විදුහල විය. තැපැල්හල කැප්පෙටිපොළ තැපැල්හල විය. ගම ද කැප්පෙටිපොල නම් විය. එංලන්ත සභාව මගින් පාලනය වූ මිෂනාරී පාසලක් ද එදා පාළුගම තිබී ඇති අතර 1962 පාසල් රජයට පවරා ගැනීමෙන් රජයේ පාසලක් බවට පත් විය. බුස්දුල්ල ගමේ ද බුස්දුල්ල මෙතෝදිස්ත විද්‍යාලය නමින් මිෂනාරි පාසලක් තිබී ඇත.

මේ ආකාරයේ සමකාලීන සිදුවීමක් තවත් හඳුනා ගත හැකි ය. පරණගම මැක්ඩොනල්ඩ් කොටුවේ උප තැපැල්හල මැද පලාත ගම් කාර්ය සභාවේ යෝජනා සම්මතයක් අනුව ඌව පරණගම උප තැපැල් හල ලෙසින් නම් කෙරුණි. (අපවත් වී වදාල ඌවපරණගම කොටුව ශ්‍රී සුදර්ශනාධිපති මතුගම ඉංදසාර නාහිමිගේ ප්‍රකාශයකින් උපුටා ගන්නා ලදි.) 1957 දී අරඹන ලද ඌව පරණගම විද්‍යාලයත් 1964 දී මැක්ඩොනල්ඩ් කොටුව අසබඩ භූමියට ගෙනවිත් රජයේ ගොඩනැගිලි තනා ස්ථාපිත කර ඇත. මැක්ඩොනල්ඩ් කොටු භූමියේ ඌව පරණගම විද්‍යාලය ස්ථාපිත වී තිබෙන නිසා වර්තමානයේ ජනප්‍රිය වී පවතින්නේ "කොටුවේ ඉස්කෝලය" නමිනි.

ඌව ප්‍රදේශයට ම අතීතයේ දීත් සියලුම විජාතික ආක්‍රමණ පැවති වකවානුවල දී ආරක්ෂිත ප්‍රදේශයක් වී ඇත. පෞරාණික රජමාවත් කීපයක් ද තිබී ඇත. මෙම මාර්ග අසබඩ කොඩිගහ හින්න, දබරගල, අටුබැඳි ඇල්ල, ස්ත්‍රීපුර ආදී නම්වලින් කඳු පංතිය නම් කර තිබිමෙන් මේ බව වඩාත් තහවුරු වේ. ළඳුගස් යටින් රහසින් ගමන් කළ දබරගල පාමුල තිබුණ ලඳු උමග වත්මන් හී ලද්දුම ගම වත්මනේ නමින් භාවිතාවේ.

වී.ඒ. පොඩිඅප්පුහාමි වීරආරච්චි,

"පුබුදුව",

සූරියගොල්ල, ලද්දුම.

ඌව පරණගම.

දුරකථනය :- 077 605 0867

1818 හෙළයේ විමුක්ති අරගලයේ මර්මස්ථානයයි, ඌව “උඩුකිඳ”


La Ruta Estatal de Arizona 189, y abreviada SR 189 (en inglés: Arizona State Route 189) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el sur desde la Carretera Federal 15 en la frontera con México en Nogales hacia el norte en la . La carretera tiene una longitud de 6 km (3.75 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 189 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Arizona 189 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 189


Pretty Polly (1901-1931) est un cheval de course pur sang anglais. Elle fut l'une des plus grandes championnes de l'histoire des courses hippiques avant de tracer au haras.

Carrière de courses
Élevée en Irlande mais entraînée en Angleterre par Peter Gilpin, le futur entraîneur de Comrade, le lauréat de la première édition du Prix de l'Arc de Triomphe en 1920, Pretty Polly s'avéra d'emblée une pouliche exceptionnelle. Sans rivale à 2 ans, elle remporte chacune de ses neuf courses, dont les Cheveley Park Stakes et le Middle Park Plate, à deux jours d'intervalle – un exploit d'un autre âge. À 3 ans, elle devient classique en s'adjugeant par trois longueurs les 1000 Guinées de Newmarket dans un temps record. En gagnant les Oaks d'Epsom (à la cote la plus basse jamais enregistrée dans cette course) et le St. Leger de Doncaster, elle parvint à boucler la Triple Couronne des pouliches, devenant la sixième femelle de l'histoire à accomplir pareil exploit de l'institution de ces courses en 1814, après Formosa, Hannah, Apology, La Flèche et Sceptre deux ans plus tôt, et avant Sun Chariot, Meld et Oh So Sharp, les trois seules à l'imiter par la suite.

Pretty Polly gagna 15 courses d'affilée, dont les Coronation Stakes au meeting de Royal Ascot et les Nassau Stakes. Restée à l'entraînement à 4 et 5 ans, elle remporta également deux éditions de la Coronation Cup ainsi que les Champion Stakes. À l'époque, le label des courses de groupe n'existait pas (il fut mis en place en 1971), mais si on l'appliquait à son palmarès, cela signifierait qu'elle a remporté quelque dix groupe 1. Les deux seules défaites de sa carrière eurent lieu à Paris, où elle vint disputer le 9 octobre 1904 le Prix du Conseil Municipal après un voyage rocambolesque qui la fit arriver à destination 48 heures avant la course, et dans l'Ascot Gold Cup de 1906, où elle termina deuxième.

Résumé de carrière

Au haras
Pretty Polly retourna en Irlande, là où elle avait vu le jour, au haras Eyrefield Lodge Stud, pour y devenir poulinière. Ses dix fils et filles ne brillèrent pas particulièrement en compétition, mais ses quatre filles ont très bien produit à leur tour, et la descendance matrilinéaire de Pretty Polly a marqué le stud. Ainsi est-elle la quatrième mère du bon étalon Donatello II, la cinquième mère du grand crack Brigadier Gerard ou encore la sixième mère du Derby winner St. Paddy et de Carroll House, lauréat du Prix de l'Arc de Triomphe 1989.

Pretty Polly s'est éteinte en 1931, à 30 ans. Plusieurs courses lui rendent hommage, à commencer par les Pretty Polly Stakes, un groupe 1 irlandais.

Origines
Pretty Polly est une fille de Gallinule, un cheval réputé magnifique mais sujet aux problèmes de santé, notamment de saignements, qui contrarièrent sa carrière. Il se révéla pourtant un bon reproducteur, deux fois champion sire en Angleterre et en Irlande, et pas seulement grâce à Pretty Polly puisqu'il a donné plusieurs lauréats de classiques. Sa mère, Admiration, possédait un pedigree guère encourageant et fut pourtant achetée par le Major Loder pour 500 Guinées, une somme assez conséquente. Elle ne lui rendit pas en piste, se signalant seulement au niveau des handicaps avant de se produire dans les courses d'obstacles. Mais elle le lui rendit largement au haras, et pas seulement via Pretty Polly, puisque ses filles ont bien produit, l'une d'elles donnant le Derby winner King John, une autre Craganour, l'un des meilleurs chevaux de sa génération devenu étalon de tête en Argentiine. On retrouve également le nom d'Admiration dans les pedigrees de Tehran (deuxième de la Gold Cup et champion sire en 1952) ou Cresta Run (1000 Guinées).

Pedigree

Notes et références

Cheval de course
Cheval de course né en 1901
Animal né en 1901
Animal mort en 1931
Animal né en Irlande
Poulinière pur-sang anglais
Vainqueur de la Triple Couronne anglaise
Famille 14-c

Pretty Polly (cheval)


Parfait (fransk for "perfekt") dækker over to typer isdesserter. I Frankrig, hvor retten stammer fra, laves parfait med fløde, æg, sukker og sirup for at skabe en vaniljecreme-lignende puré, der ikke nødvendigvis serveres i et glas. Den amerikanske udgave omfatter flere ingredienser så som granola (en slags müsli), nødder, yoghurt, likør og gele kombineret med pynt af frugter og flødeskum, der deles i lag og serveres i et højt glas. Den ældst kendte opskrift stammer fra 1894.

Typer
I Frankrig dækker parfait over en isdessert, der laves på basis af sukker, sirup, æg og creme. En parfait indeholder nok fedt, sukker, alkohol og/eller i mindre grad luft til, at den kan laves ved at røre, mens den fryser, hvilket gør det muligt at lave den i et almindeligt køkken uden specielt udstyr. Fedtet, sukkeret, alkoholen eller luften blander sig i dannelsen af vandkrystaller, der ellers ville give isen en ubehagelig virkning i munden. Ved normal is dannes iskrystaller ved at ryste isen konstant, mens den fryser, eller ved kemisk at tilføje glycerin. De to metoder burde imidlertid ikke være nødvendig, når man laver parfait af høj kvalitet.

I USA dækker parfait enten over den traditionelle franske dessert eller en populær variant, den amerikanske parfait. Denne laves ved at fylde lag af parfaitcreme, is og/eller gelé i højt, klart glas, hvor der foroven tilføjes flødeskum, frugt og/eller likør. Nyere udgaver af parfait kan laves med lag af yoghurt med granola, nødder eller friske frugter så som fersken, jordbær eller hindbær.

I Storbritannien kan parfait dække over en meget let pasta eller paté, der typisk laves af ande- eller kyllingelever, og som sødes med likør.

Noter

Desserter
Mad fra Frankrig

Parfait


Der Steinkreis von Beltany () oder Beltany Tops liegt rund drei Kilometer südlich von Raphoe im County Donegal in Irland.

Der Name Beltany geht auf das keltische Fruchtbarkeitsfest Beltane  oder Beltaine zurück.

Der Steinkreis hat einen Durchmesser von mehr als 44 Metern und besteht aus 64 erhaltenen Steinen auf einer 1 bis 1,2 Meter hohen Plattform auf einem Hügel, genannt Tops. Ursprünglich könnte der Kreis aus 80 Steinen bestanden haben.

Die Steine mit einer durchschnittlichen Höhe von 1,6 m stehen eng nebeneinander und bilden einen Ring um die im Inneren liegende Plattform (ein niedriger Grabhügel). Sie weisen damit Parallelen zu den 100 km südwestlich gelegenen Megalithanlagen von Carrowmore auf. Einige der Passage Tombs von Carrowmore besitzen noch den charakteristischen Steinring, der die Begrenzung des Cairns bildet. Beltany wird daher als eine Übergangsform zwischen Passage Tomb und Steinkreis angesehen. Aubrey Burl (1926–2009) nimmt an, dass es sich bei Beltany um einen der ersten Steinkreise handelt, der vor 3000 v. Chr. entstanden ist. Andere ordnen ihn in die irische Bronzezeit (1400-800 v. Chr.) ein.

Siehe auch
 Steinkreise in Ulster

Literatur
 Aubrey Burl: Prehistoric Stone Circles. Osprey Publishing, 2005, ISBN 0747806098
 Peter Harbison: Guide to  the National Monuments in the Republic of Ireland. Gill and Macmillan, Dublin 1992, ISBN 0-7171-1956-4, S. 64

Einzelnachweise

Weblinks
 Beltany bei Stonepages
 Beltony Stone Circle bei Askaboutireland
  bei Saintsandstones

Steinkreis in Irland
Kultstätte
Archäologischer Fundplatz im County Donegal
National Monument (Irland)

Beltany


An Tribolium amplexum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Andrew Renvoize. An Tribolium amplexum in nahilalakip ha genus nga Tribolium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tribolium (Poaceae)

Tribolium amplexum


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za fiziologiju ili medicinu:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

 Održan prvi Tjedan psihologije u Hrvatskoj.

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Medicina u 2008.


Glazba u 1987. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.
 Run–DMC and Beastie Boys – Together Forever Tour, 1987.
 Tina Turner – Break Every Rule World Tour, 1987.
 Madonna – Who's That Girl World Tour, 1987.
 Tom Waits – Big Time Tour, 1987.
 Paul Simon – The Graceland Tour, 1987.
 Whitney Houston – The Moment of Truth World Tour, 1987. – 1988.
 Michael Jackson – Bad World Tour, 1987. – 1989.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 9. siječnja – Paolo Nutini
 17. lipnja – Anžej Dežan
 28. rujna – Hilary Duff
 18. listopada – Zac Efron

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 11. rujna – Peter Tosh,  jamajčanski reggae glazbenik i revolucionar

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Hrvatska i u Hrvata

Kandidiranje za europska i svjetska natjecanja
Hrvatski kandidat za Pjesmu Eurovizije na Jugoviziji.

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

 Đavoli objavili studijski album Hallo Lulu 22
 Crna udovica objavila studijski album Sudbina

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, udruga, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1987.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1987.


Joseph Edward Cronin (October 12, 1906 – September 7, 1984) was an American professional baseball player, manager and executive. He played in Major League Baseball (MLB) as a shortstop, most notably as a member of the Boston Red Sox. Cronin spent over 48 years in baseball, culminating with 14 years as president of the American League (AL).

During his 20-year playing career (1926–1945), Cronin played for the Pittsburgh Pirates, Washington Senators and the Boston Red Sox; he was a player-manager for 13 seasons (1933–1945), and served as manager for two additional seasons (1946–1947). A seven-time All-Star, Cronin became the first American League player to become an All-Star with two teams; he was elected to the Baseball Hall of Fame in 1956.

Early life

Cronin was born in the Excelsior District of San Francisco, California. His parents lost almost all of their possessions in the 1906 San Francisco earthquake. Cronin attended Sacred Heart High School. He played several sports as a child and he won a city tennis championship for his age group when he was 14. As he was not greatly interested in school, Cronin's grades improved only when the San Francisco Seals of the Pacific Coast League began giving away tickets to students with good conduct and attendance. At the time, the nearest MLB team was nearly  from San Francisco.

Major league career

As a player
Cronin began his major league baseball career playing for the Pittsburgh Pirates in 1926 and 1927.

Baseball promoter Joe Engel, who scouted for the Washington Senators and managed the Chattanooga Lookouts at Engel Stadium, signed Cronin to the Senators in 1928, after spotting Cronin play in Kansas City.

In , Cronin ranked 26th in the league for batting average at .346, 35th for home runs with 13, and 13th for RBI with 126.  Cronin won both the AL Writers' MVP (the forerunner of the BBWAA MVP, established in 1931) and the AL Sporting News MVP. In his 1931 season, he posted a .306 average, 12 home runs, and 126 RBIs.  Cronin led the Senators to the 1933 World Series and later married Griffith's niece, Mildred Robertson.

As a player-manager and manager
Cronin was named player-manager of the Senators in , a post he would hold for two years. In his first year, he led the Senators to what would be their last pennant in Washington.

While Cronin was on his honeymoon with Mildred in his hometown of San Francisco, he received a message from Griffith–the Boston Red Sox had offered the Senators their starting shortstop, Lyn Lary, in return for Cronin and $250,000. Red Sox owner Tom Yawkey also offered Cronin a five-year contract as player-manager. Well aware of the Senators' perennial financial problems (Griffith had no income apart from the Senators), Cronin accepted the trade. Cronin remained as player-manager of the Red Sox until , then remained solely as manager until .

As early as , it was apparent Cronin was nearing the end of his playing career. Red Sox farm director Billy Evans thought he had found Cronin's successor in Pee Wee Reese, the star shortstop for the Louisville Colonels of the Triple-A American Association. He was so impressed by Reese that he was able to talk Yawkey into buying the Colonels and making them the Red Sox' top farm club. However, when Yawkey and Evans asked Cronin to scout Reese, Cronin realized he was scouting his potential replacement. Believing he still had enough left to be a regular player, Cronin deliberately downplayed Reese's talent and suggested the Red Sox trade him. Reese was eventually traded to the Brooklyn Dodgers, where he went on to a Hall of Fame career. As it turned out, Evans and Yawkey's concerns about Cronin were valid. His last year as a full-time player was ; after that season he never played more than 76 games per season.

Even when World War II saw dozens of young players either enlist or be drafted, Cronin limited his playing appearances to cameo roles as a utility infielder and pinch-hitter. On June 17, 1943, Cronin sent himself in to pinch hit in both games of a doubleheader and hit a home run each time.

In April 1945, he broke his leg in a game against the Yankees. He sat out the remainder of the season, and retired as a player at the end of the year.

Over his career, Cronin batted .300 or higher eight times, as well as driving in 100 runs or more eight times. He finished with a .301 average, 170 home runs, and 1,424 RBIs.

As a manager, he compiled a 1,236–1,055 record and won two American League pennants (in 1933 and 1946). His 1933 Senators lost the 1933 World Series to the New York Giants, and his 1946 Red Sox–the franchise's first pennant winner in 28 years–lost the 1946 World Series to the St. Louis Cardinals.

As a general manager
At the end of the 1947 season, Cronin succeeded Eddie Collins as general manager of the Red Sox and held the post for over 11 years, through mid-January . With Cronin as general manager, the Red Sox challenged for the AL pennant in  and , finishing second by a single game each season, thanks to Cronin's aggressive trades.

In his first off-season, he acquired shortstop Vern Stephens and pitchers Ellis Kinder and Jack Kramer from the St. Louis Browns; all played major roles for the 1948 Red Sox, who finished in a flatfooted tie for the pennant with the Cleveland Indians but lost a one-game tie-breaker. Kinder and Stephens were centerpieces of the Red Sox' 1949–1950 contenders as well. In the former year, they were edged out by the Yankees during the regular season's final weekend; in the latter, they finished third but came within four games of the league-leading Yanks.

With the exception of Ted Williams (who missed most of the 1952–1953 seasons while serving in the Korean War), the core of the 1946–1950 team aged quickly and the Red Sox faced a significant rebuilding job starting in . Cronin's acquisition of future American League Most Valuable Player Jackie Jensen from Washington in  represented a coup, but the club misfired on several "bonus babies" who never lived up to their potential. The Red Sox posted winning season records for all but two of Cronin's 11 seasons as general manager, but from 1951 through 1958 they lagged behind the AL pennant-winners (except for 1954, the Yankees) by an average of almost 18 games. In January of , Cronin left the team and became American League president.

By the end of Cronin's eleven-year term as general manager, the Red Sox were the only major-league team that had not fielded a black player. During this time, he reportedly made unsuccessful efforts to integrate the team, including attempts to sign or trade for Bill Greason, Larry Doby and Charlie Neal. At the minor-league level, Cronin made some attempts to sign black players. Notably, in 1949, he sent scout Larry Woodall to evaluate an 18-year-old Willie Mays of the Birmingham Black Barons of the Negro American League. But Woodall and Cronin passed on Mays and instead signed Lorenzo "Piper" Davis, 32, who was Mays' player-manager and a five-time All-star shortstop. Davis became the first black player to sign with the Red Sox organization in 1949, but he was released after one season, which included 15 games played with the 1950 Scranton Red Sox of the Eastern League.

During the 1950s, Cronin's farm system signed pitcher Earl Wilson in 1953 and purchased infielder Pumpsie Green in 1955. Wilson rose through the Red Sox' system until he was called to military service in the U.S. Marines for two years.  Finally, in the middle of 1959, both were promoted from the Triple-A Minneapolis Millers by Cronin's successor, Bucky Harris: Green became the first African-American to play in a major league game for the Red Sox on July 21; one week later, Wilson became the second, and their first black pitcher.

As AL president

In January 1959, Cronin was elected president of the American League, the first former player to be so elected and the fourth full-time chief executive in the league's history. When he replaced the retiring Will Harridge, who became board chairman, Cronin moved the league's headquarters from Chicago to Boston. Cronin served as AL president until December 31, 1973, when he was succeeded by Lee MacPhail.

During Cronin's 15 years in office, the Junior Circuit expanded from eight to 12 teams, adding the Los Angeles Angels and expansion Washington Senators in  and the Kansas City Royals and Seattle Pilots in .

The league also underwent four franchise shifts: the relocation of the original Senators club (now owned by Cronin's brother-in-law and sister-in-law, Calvin Griffith and Thelma Griffith Haynes) to Minneapolis–Saint Paul, creating the Minnesota Twins (1961); the shift of the Athletics from Kansas City to Oakland (); the transfer of the Pilots after only one season in Seattle to Milwaukee as the Brewers (); and the transplantation of the expansion Senators after 11 seasons in Washington, D.C., to Dallas–Fort Worth as the Texas Rangers (). The Angels also moved from Los Angeles to adjacent Orange County in  and adopted a regional identity, in part because of the dominance of the National League Dodgers, who were the Angels' landlords at "Chavez Ravine" (Dodger Stadium) from 1962–1965. Of the four expansion teams that joined the league beginning in 1961, three abandoned their original host cities within a dozen years (the Pilots after only one season), and only one team—the Royals—remained in its original municipality. Two of the charter members of the old eight-team league, the Chicago White Sox and Cleveland Indians, also suffered significant attendance woes and were targets of relocation efforts by other cities.

In addition, the AL found itself at a competitive disadvantage compared with the National League during Cronin's term. With strong teams in larger markets and a host of new stadiums, the NL outdrew the AL for 33 consecutive years (1956–1988). In 1973, Cronin's final season as league president, the NL attracted 55 percent of total MLB attendance, 16.62 million vs. 13.38 million total fans, despite the opening of Royals Stadium in Kansas City and the American League's adoption of the designated hitter rule, which was designed to spark scoring and fan interest. While the National League held only an 8–7 edge in World Series play during the Cronin era, it dominated the Major League Baseball All-Star Game, going 15–3–1 in the 19 games played from 1959–1973.

In 1966, while major league president, Cronin hired the first black major league umpire, Emmett Ashford. In an interview with Larry Gerlach, Ashford stated, "Jackie Robinson had his Branch Rickey, I had my Joe Cronin."

After the  season, Cronin drew headlines when he fired AL umpires Al Salerno and Bill Valentine, ostensibly for poor performance; however, it later surfaced that the two officials were fired for attempting to organize an umpires' union. Neither man was reinstated (Valentine became a successful minor league front-office executive), but the Major League Umpires Association was formed anyway, two years later.

Hall of Fame
Joe Cronin was inducted into the Baseball Hall of Fame (with Hank Greenberg) in 1956.

Career statistics

Managerial record

Death
In the last months of his life, Cronin struggled with cancer that had invaded his prostate and bones; he suffered a great deal of bone pain as a result. Cronin came to Fenway Park for one of his last public appearances when his jersey number 4 was retired by the Red Sox on May 29, 1984. He died at the age of 77 on September 7, 1984, at his home in Osterville, Massachusetts. He is buried in St. Francis Xavier Cemetery in nearby Centerville.

Legacy
At the number retirement ceremony shortly before Cronin's death, teammate Ted Williams commented on how much he respected Cronin as a father and a man. Cronin was also remembered as a clutch hitter. Manager Connie Mack once commented, "With a man on third and one out, I'd rather have Cronin hitting for me than anybody I've ever seen, and that includes Cobb, Simmons and the rest of them."

In 1999, he was a nominee for the Major League Baseball All-Century Team.

The Joe Cronin Award was established in 1973 to reward American League players for significant achievement.

See also

 Boston Red Sox Hall of Fame
 Bay Area Sports Hall of Fame
 List of Major League Baseball career hits leaders
 List of Major League Baseball career doubles leaders
 List of Major League Baseball career triples leaders
 List of Major League Baseball career runs scored leaders
 List of Major League Baseball career runs batted in leaders
 List of Major League Baseball annual doubles leaders
 List of Major League Baseball annual triples leaders
 List of Major League Baseball players to hit for the cycle
 List of Major League Baseball player-managers
 List of Major League Baseball managers by wins

Notes

References
Armour, Mark (2010). Joe Cronin: A Life in Baseball. University of Nebraska Press. .

External links

^Joe Cronin at SABR (Baseball BioProject)

1906 births
1984 deaths
American League All-Stars
American League presidents
American people of Irish descent
Baseball players from San Francisco
Boston Red Sox executives
Boston Red Sox managers
Boston Red Sox players
Deaths from cancer in Massachusetts
Johnstown Johnnies players
Kansas City Blues (baseball) players
Major League Baseball general managers
Major League Baseball player-managers
Major League Baseball players with retired numbers
Major League Baseball shortstops
National Baseball Hall of Fame inductees
New Haven Profs players
People from Osterville, Massachusetts
Pittsburgh Pirates players
Baseball players from Barnstable County, Massachusetts
Washington Senators (1901–1960) managers
Washington Senators (1901–1960) players
Sacred Heart Cathedral Preparatory alumni

Joe Cronin


MacBain est un patronyme pouvant désigner:

Patronyme
Al MacBain (1925-2003), homme politique canadien en Ontario
Alexander MacBain (1855-1907), philologue écossais
 (né en 1958), homme d'affaires et philanthrope canadien
Louise Blouin MacBain (née en 1958), éditrice canadienne

Toponyme

, montagne du chaînon de la Reine-Elizabeth

Voir aussi

Homonymie de patronyme

MacBain


62P/Tsuchinshan 1, komet Jupiterove obitelji. Ime je dobio prema zvjezdarnici na Purpurnozlatnoj planini (紫金山天文台; Zĭjīnshān Tiānwéntái) kod Nankinga.

Izvori

Kometi

62P/Tsuchinshan


කළුතර වස්කඩුව ප්‍රදේශයේ පිහිටි සුවිශේෂී මංසන්ධියක් වන්නේ වාඩියමංකඩයි.ගාළුපාරේ තිස් හත්වන කිලොමීටර් කණුව පසුකරමින් ගාල්ල දෙසට ගමන් කරන විට වාඩියමංකඩ මංසන්ධියට පිවිසිය හැක.යටත් විජිත සමයේ ගැල්වලින් බදුඅයකල මුහන්දිරම් වරයෙකු වූ කවිරත්න මුහන්දිරම් විසුවේ මෙම මංසන්ධියට පසෙකිනි. වාඩියමංකඩ නාමය කී සැණෙන් ඇතමෙකු බියට පත්කරවීමට සමත් ස්ථානයකි.ජනප්‍රවාදයට අනුව මෙම භූමිය බිලි භාරගන්නා වූ භූමියකි. තවත් ජනප්‍රවාදයක සඳහන් වන්නේ බ්‍රාහ්මණ කෝවිලක් මෙම භූමියට පසෙකින් පැවති බවත් එහි බිලි පූජා ශාන්තිකර්ම මෙම භූමියේ පැවති බවත් ය.

ඉතිහාසය
දහනවවන සියවසට පෙරදී වස්කඩුබද්දේ ගොවිගම සහ සලාගම ඉහල ප්‍රභූන්ගේ වරිග සභා මංඩපය පිහිටා තිබී ඇත්තේ මෙම මංසන්ධියේ ය. එය හැඳින්වූවේ වාඩිය ලෙසිනි. වාඩියේ මුල්පුටු හොබවන ලද්දේ ධර්මසේන රාළලාගේ පවුල විසිනි. අනෙක් සුවිශේෂී පරිවාර වූවේ වස්කඩුවේ අගම්පොඩි කවිරත්න මුහන්දිරම් පරපුර, අරඹේවත්තේ කවිරත්න පරපුර, මහවස්කඩුවේ කරුණාමුණි පරපුර,වාහලමුණි පරපුරක් සහ මොල්ලිගොඩ වලිමුණිගේ ජයසිංහ අබේසේකර  ගම්පති පරපුරයි. එම පරපුරුවල පිරිස් එක්ව තම ගැටළු මෙම සභාවේදී කතා බහ කළේය. සුළු වශයෙන් පාරම්පරික දඬුවම් ලබාදීම්ද සිදුකළේය. වරිග සභාවේ පිරිස් විසින් පිළිගත් සාමාජිකයන් විසින් මෙම සභාව පාලනය කළේය. 1824 වසර වන විට මෙම වරිග සභාවේ පාලනය අත්පත් කරගෙන සිටියේ වලිමුණිගේ දෝන ඉල්ලේනා රශෙල් ද සිල්වා ජයසිංහ ධර්මසේන ළමාතැනීය. වස්කඩු බද්දේ විරිත් ප්‍රකාරව තෝරාගත් ගොවිගම සලාගම පවුල් කීපයක් හැර අනෙක් අන්තර්කුල විවාහය මෙහි වූ රදළයන්ට  තහනම් විය. නමුත් ධර්මසේන ළමාතැනීගේ දියණියක් වූ යකුන්දූවේ හිටිරාළලාගේ  දෝන මාරියා පෙරේරා ධර්මසේන මොල්ලිගොඩ සුසෙව්හේවගේ  හාමියෙල් ප්‍රනාන්දු  සමග විවහපත් වූවේ හොරරහසේමය. වරිග සභාව විසින් ඇයට පෙළපතේ නාම අහෝසි කරවා අනෙක් සියළු වරප්‍රසාද නැති කළ යුතු බවට පවසා සිටියත් වරිග සභාවේ මුල්පුටුව හෙබවූ ධර්මසේන ළමාතැනී ඒ කිසිඳු උපදෙසක් නොසලකා හැර දියණිය ගේ පක්ශය ගත්තේය. මෙය මහා ගැටුමක පෙර නිමිත්තවිය. කෝපාවිශ්ඨ වූ වරිග සභාවේ කාරක සභිකයක් විසින් ධර්මසේන ළමාතැනීව සභාව තුලදීම ඝාතනය කළේය. එම ගැටළුව පාර්ශව ගණනාවක් අතට පත්වීම නිසා විසිතිස් දෙනෙකුට මරු කැඳවූ කේදවාචකයක් විය.වාඩිය වරිග සභාව කැඩී විනාශ විය.එහි විසූ නෑ සනුහර එකිනෙකා සතුරන් බවට පත් විය. මංකඩ පිහිටියා වූ වාඩියේ නාමයෙන් වාඩියමංකඩ නාමය පමණක් ශේෂ වී තිබේ.

මූලාශ්‍ර
වර්ෂඛණ්ඩරාෂ්ඨ්‍ර 1875 වස්කඩුවේ ශ්‍රී සුභූති හිමි/ පොතුපිටිය රජමහ වෙහෙර 1998 බද්දේගම සුමන හිමි

වාඩියමංකඩ


Sierra Canyon School (SCS) er en privatskole i Los Angeles-forstaden Chatsworth i Californien i USA. Sierra Canyon optager elever fra preschool til 12. klasse.

Sierra Canyon School er tilknyttet California Association of Independent Schools (CAIS) og er medlem af den amerikanske sammenslutning National Association of Independent Schools (NAIS).

Skolen blev grundlagt i 1972 som Sierra Canyon Day Camp. I 1990 modtog skolen som den eneste i Los Angeles udmærkelsen 'Recognized School of Excellence' af det amerikanske undervisningsministerium og skolens grundlæggere Mark Horwitz og Howard Wang samt skoleleder Ann Gillinger modtog 'Blue Ribbon Award of Excellence in Education' af præsident George H. W. Bush i Det Hvide Hus.

Kendte elever
 Kendall Jenner, kendis
 Kylie Jenner, kendis
 Ireland Baldwin, datter af skuespillerne Alec Baldwin og Kim Basinger
 Willow Smith, sanger, skuespiller og datter af Jada og Will Smith
 Marvin Bagley III, basketballspiller

Eksterne henvisninger
 Official website

Uddannelse i Californien

Sierra Canyon School


The scalp is the anatomical area bordered by the human face at the front, and by the neck at the sides and back.

Structure

The scalp is usually described as having five layers, which can conveniently be remembered as a mnemonic:
 S: The skin on the head from which head hair grows. It contains numerous sebaceous glands and hair follicles.
 C: Connective tissue. A dense subcutaneous layer of fat and fibrous tissue that lies beneath the skin, containing the nerves and vessels of the scalp.
 A: The aponeurosis called epicranial aponeurosis (or galea aponeurotica) is the next layer. It is a tough layer of dense fibrous tissue which runs from the frontalis muscle anteriorly to the occipitalis posteriorly.
 L: The loose areolar connective tissue layer provides an easy plane of separation between the upper three layers and the pericranium. In scalping the scalp is torn off through this layer. It also provides a plane of access in craniofacial surgery and neurosurgery. This layer is sometimes referred to as the "danger zone" because of the ease by which infectious agents can spread through it to emissary veins which then drain into the cranium. The loose areolar tissue in this layer is made up of random collagen I bundles, collagen III. It will also be rich in glycosaminoglycans (GAGs) and will be constituted of more matrix than fibers. This layer allows the more superficial layers of the scalp to shift about in relation to the pericranium.
 P: The pericranium is the periosteum of the skull bones and provides nutrition to the bone and the capacity for repair. It may be lifted from the bone to allow removal of bone windows (craniotomy).

The clinically important layer is the aponeurosis. Scalp lacerations through this layer mean that the "anchoring" of the superficial layers is lost and gaping of the wound occurs which would require suturing. This can be achieved with simple or vertical mattress sutures using a non-absorbable material, which are subsequently removed at around days 7–10.

Blood supply
The blood supply of the scalp is via five pairs of arteries, three from the external carotid and two from the internal carotid:
 internal carotid
 the supratrochlear artery to the midline forehead. The supratrochlear artery is a branch of the ophthalmic branch of the internal carotid artery.
 the supraorbital artery to the lateral forehead and scalp as far up as the vertex. The supraorbital artery is a branch of the ophthalmic branch of the internal carotid artery.
 external carotid
 the superficial temporal artery gives off frontal and parietal branches to supply much of the scalp
 the occipital artery which runs posteriorly to supply much of the posterior aspect of the scalp
 the posterior auricular artery, a branch of the external carotid artery, ascends behind the auricle to supply the scalp above and behind the auricle.
Because the walls of the blood vessels are firmly attached to the fibrous tissue of the superficial fascial layer, cut ends of vessels here do not readily retract; even a small scalp wound may bleed profusely.

Venous drainage

The veins of the scalp accompany the arteries and thus have similar names, e.g. Supratrochlear and supraorbital veins, which unite at the medial angle of the eye, and form the angular vein, which further continues as the facial vein.

The superficial temporal vein descends in front of the tragus, enters the parotid gland, and then joins the maxillary vein to form the retromandibular vein. The anterior part of it unites with the facial vein to form the common facial vein, which drains into jugular vein, and ultimately to the subclavian vein. The occipital vein terminates to the sub-occipital plexus.

There are other veins, like the emissary vein and frontal diploic vein, which also contribute to the venous drainage.

Nerve supply
Innervation is the connection of nerves to the scalp: the sensory and motor nerves innervating the scalp. The scalp is innervated by the following:
 Supratrochlear nerve and the supraorbital nerve from the ophthalmic division of the trigeminal nerve
 Greater occipital nerve (C2) posteriorly up to the vertex
 Lesser occipital nerve (C2) behind the ear
 Zygomaticotemporal nerve from the maxillary division of the trigeminal nerve supplying the hairless temple
 Auriculotemporal nerve from the mandibular division of the trigeminal nerve

The innervation of scalp can be remembered using the mnemonic "Z-GLASS" for Zygomaticotemporal nerve, Greater occipital nerve, Lesser occipital nerve, Auriculotemporal nerve, Supratrochlear nerve, and Supraorbital nerve.

the motor innervation of the scalp, specifically, the Occipitofrontalis which is split into two main factions, the frontal belly or Frontalis muscle is supplied by the temporal branch of facial nerve and the occipital belly or Occipitalis is supplied by the posterior auricular branch of facial nerve.

Lymphatic drainage
Lymphatic channels from the posterior half of the scalp drain to occipital and posterior auricular nodes. Lymphatic channels from the anterior half drain to the parotid nodes. The lymph eventually reaches the submandibular and deep cervical nodes.

Clinical significance

Infection
The 'danger area of the scalp' is the area of loose connective tissue. This is because pus and blood spread easily within it, and can pass into the cranial cavity along the emissary veins. Therefore, infection can spread from the scalp to the meninges, which could lead to meningitis.

Hair transplantation
All the current hair transplantation techniques utilize the patient's existing hair. The aim of the surgical procedure is to use such hair as efficiently as possible. The right candidates for this type of surgery are individuals who still have healthy hair on the sides and the back of the head in order that hair for the transplant may be harvested from those areas. Different techniques are utilized in order to obtain the desired cosmetic results; factors considered may include hair color, texture, curliness, etc.

The most utilized technique is the one known as micro grafting because it produces naturalistic results. It is akin to follicular unit extraction, although less advanced. A knife with multiple blades is used to remove tissue from donor areas. The removed tissue is then fragmented into smaller chunks under direct vision inspection (i.e., without a microscope).

Disease
The scalp is a common site for the development of tumours including:
 Actinic keratosis
 Basal-cell carcinoma
 Epidermoid cyst
 Merkel-cell carcinoma
 Pilar cyst
 Squamous cell carcinoma

Scalp conditions

 Dandruff – A common problem caused by excessive shedding of dead skin cells from the scalp
 Head lice

 Seborrhoeic dermatitis – a skin disorder causing scaly, flaky, itchy, red skin
 Cradle cap – a form of seborrhoeic dermatitis which occurs in newborns
 Tinea capitis - ringworm
 Favus
 Cutis verticis gyrata – a descriptive term for a rare deformity of the scalp

Society and culture
The scalp plays an important role in the aesthetics of the face. Androgenic alopecia, or male pattern hair loss, is a common cause of concern to men. It may be treated with varying rates success by medication (e.g. finasteride, minoxidil) or hair transplantation. If the scalp is heavy and loose, a common change with ageing, the forehead may be low, heavy and deeply lined. The brow lift procedure aims to address these concerns.

Scalping, the act of removing the scalp, is historically associated with the American West and the Indian Wars in particular, although the practice dates back to antiquity and has developed on each continent.

See also
 Excoriation disorder – obsessive skin picking
 Scalping – the act of removing the scalp, usually with the hair, as a portable proof or trophy of prowess in war
 Trichodynia – burning scalp syndrome
 Trichology – the scientific study of hair and scalp
 Trichotillomania – obsessive hair pulling

References

External links

  - "Integument: scalp, transverse"
  - "Integument: scalp"

 http://www.dartmouth.edu/~humananatomy/figures/chapter_47/47-1.HTM

Medical mnemonics

Scalp


Shintaro Nago (født 17. april 1996) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shintaro Nago


Digitoxina este o glicozidă cardiotonică. Este un fitosteroid asemănător ca structură chimică și efecte cu digoxina, dar spre deosebire de aceasta se elimină la nivel hepatic, putând fi folosită la pacienții cu patologii renale. Deși au fost realizate unele studii pentru digoxină care au arătat efectele sale asupra insuficienței cardiace, situația pentru digitoxină nu este la fel de bună.

Toxicitate

Referințe

Vezi și
 Digoxină

Steroizi
Antiaritmice

Digitoxină


Beth Ross (6 de outubro de 1996) é uma remadora neozelandesa, medalhista olímpica.

Carreira

Ross conquistou a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio com a equipe da Nova Zelândia no oito com feminino, ao lado de Ella Greenslade, Emma Dyke, Lucy Spoors, Kelsey Bevan, Grace Prendergast, Kerri Gowler, Jackie Gowler e Caleb Shepherd, com o tempo de 6:00.04.

Remadores olímpicos da Nova Zelândia
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Beth Ross


(M.S. 100 - 165) Pergrinos Proteus, Misya'da Parion kentinde doğan, olimpiyat oyunları ateşinde kendini yakmasıyla tanınan Kinik bir Yunan filozoftur.

100 doğumlular
165 yılında ölenler
Antik Yunan filozoflar

Pergrinos Proteus


El término cifrado puede referirse:

En la criptografía
al cifrado, un método que permite aumentar la seguridad de un mensaje o de un archivo mediante la codificación del contenido, de manera que solo pueda leerlo la persona que cuente con la clave de cifrado adecuada para descodificarlo.

En la música
Letras que representan notas o acordes.
al bajo cifrado
al cifrado
al cifrado anglosajón

Cifrado


The phrase Defence Force(s) (or Defense Force(s) in US English - see spelling differences) is in the title of the armed forces of certain countries and territories.

Defence forces
Ambazonia Defence Forces
Australian Defence Force
Bahrain Defence Force
Barbados Defence Force
Belize Defence Force
Botswana Defence Force
Bundeswehr: Federal Defence Forces of Germany.
Burundi National Defence Force
Danish Defence: the unified armed forces of the Kingdom of Denmark
Defense Forces of Georgia
Defence Force of Haiti
Eritrean Defence Forces
Estonian Defence Forces
Ethiopian National Defense Force
Falkland Islands Defence Force
Finnish Defence Forces
Guyana Defence Force
Hungarian Defence Force
Irish Defence Forces
Israel Defense Forces
Jamaica Defence Force
Japan Self-Defense Forces
Kenya Defence Forces
Lesotho Defence Force
Lithuanian National Defence Volunteer Forces
Malawian Defence Force
Maldives National Defence Force
Mozambique Defence Armed Forces
Namibia Defence Force
National Defence Forces (Syria): Syrian pro-government militia
New Zealand Defence Force
Norwegian Defence: the unified armed forces of the Kingdom of Norway
Papua New Guinea Defence Force
People's Liberation Army Navy Coastal Defense Force
Antigua and Barbuda Defence Force
Royal Bahamas Defence Force
Royal Montserrat Defence Force
Rwanda Defence Force
Saint Kitts and Nevis Defence Force
Self-Defense Forces in the multi-ethnic territories of North and East Syria opposed to Bashar al-Assad
Seychelles People's Defence Force
Singapore Civil Defence Force: provides emergency services in Singapore
South African National Defence Force
South Sudan Defence Forces (militia)
South Sudan People's Defense Forces
Southern Cameroons Defence Forces
State defense forces: defense forces of individual US states.
Tanzania People's Defence Force
Territorial Defence Force (Poland)
Territorial Defense Forces (Ukraine)
Tigray Defense Forces
Timor Leste Defence Force
Trinidad and Tobago Defence Force
Umbutfo Eswatini Defence Force
Uganda People's Defence Force
Vietnam Self-Defence Force
Zambian Defence Force
Zimbabwe Defence Forces

Air Defence Forces
Air defence forces (Anti-Aircraft Warfare)
Cuban Air and Air Defense Force
Egyptian Air Defense Forces
Islamic Republic of Iran Air Defense Force
Japan Air Self-Defense Force
Kazakh Air Defense Forces: Air Force of Kazakhstan
Polish Air Defence Force
Royal Saudi Air Defense Forces
Syrian Air Defense Force
Soviet Air Defence Forces
Serbian Air Force and Air Defence
Slovenian Air Force and Air Defence
Territorial Air Defence Forces: Part of the Algerian People's National Armed Forces
Ukrainian Air Defence Forces
Uzbekistan Air and Air Defence Forces

At the start of the Cold War, the United States Air Force had established the Aerospace Defense Command. It was broken into three different regions:
Eastern Air Defense Force: (1949-1960)
Central Air Defense Force: (1951-1960)
Western Air Defense Force: (1949-1960)

Defunct Defence Forces
Artsakh Defence Army (1992-2023)
British Solomon Islands Protectorate Defence Force (1889-1976)
Ceylon Defence Force: Regular force of British Ceylon (1881-1949)
Citizens' Defence Force: A unit of former British Army soldiers and Irish Volunteers organised by Ireland during the Irish Civil War (1922)
Croatian Defence Forces: (1991-1993)
Wehrmacht: Wehrmacht translated to defence forces (1935-1945)
Fatherland Defense Force: A short-lived Wehrmacht-backed Lithuanian military unit made to defend Lithuania against the Soviet Army (1944)
Iceland Defense Force: (1951-2006)
Indian Defence Force: (1917-1920)
Lithuanian Territorial Defense Force: (1944)
Lofa Defense Force: Liberian Rebel Group (1993-1996)
Panama Defense Forces: (1968-1989)
People's Self-Defense Force: South Vietnamese militia (1968-1975)
Popular Defence Forces: Paramilitary Force in Sudan (1989-2019)
Royal Hong Kong Defence Force: (1960s-1970)
Russian Aerospace Defence Forces: (2011-2015)
South African Defence Force: (1957-1994)
Soviet Air Defence Forces: (1941-1991)
Sudan Defence Force: (1924-1955)
Territorial Defence Force of the Republic of Bosnia and Herzegovina: (1990-1992)
Territorial Defense Forces (Yugoslavia): (1969-1992)
Union Defence Force (South Africa): Predecessor to the South African Defence Force (1912-1957)
United Self-Defense Forces of Colombia: (1997-2008)
Zanzibar Volunteer Defence Force: (1914-????)

South Africa
In South Africa under apartheid the nominally independent Bantustans had their own forces, separately from the South African Defence Force:
Bophuthatswana Defence Force: (1977-1994)
Ciskei Defence Force: (1981-1994)
Transkei Defence Force: (1981-1994)
Venda Defence Force: (1979-1994)

Football clubs
A number of football clubs related to defence forces are also named such, for example:
Defence Force F.C., of Trinidad and Tobago
Barbados Defence Force SC
Belize Defence Force FC
Botswana Defence Force XI
Guyana Defence Force FC
Lesotho Defence Force FC

See also
Chief of the Defence Force (disambiguation)

Types of military forces
International security
National security

Defence Forces


Der Gerichtsbezirk Hartberg war bis 30. Juni 2013 ein Gerichtsbezirk im Bundesland Steiermark. Er umfasste seit 1976 den gesamten politischen Bezirk Hartberg, der seit 1. Jänner 2013 Teil des Bezirkes Hartberg-Fürstenfeld ist.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Hartberg wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen und umfasste ursprünglich die 51 Gemeinden Blaindorf, Buch, Dienersdorf, Ebersdorf, Eggendorf, Erdwegen, Flattendorf, Geißeldorf, Grafendorf, Gräflerviertl, Großhart, Haberstorf, Hartberg, Hartl, Hohenbruck, Hopfau, Kaibing, Kaindorf, Kopfing, Lafnitz, Leitersdorf, Lemberg, Limbach, Löffelbach, Mitterdambach, Neudau, Neustift, Oberlungitz, Oberrohr, Obersaifen, Penzendorf, Ring, Rohrbach (an der Lafnitz), Rohrbach (bei Sebersdorf), Safenau, Schildbach, Schölbing, Sebersdorf, Seibersdorf, St. Johann, Stambach, Staudach, Unterlungitz, Unterrohr, Wagenbach, Wagenberg, Wagendorf, Waltersdorf, Weinberg, Wenireith und Wörth.

Der Gerichtsbezirk Hartberg bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Vorau, Friedberg und Pöllau den Bezirk Hartberg.

Nach und nach reduzierte sich die Anzahl der Gemeinden im Gerichtsbezirk Hartberg durch Gemeindezusammenlegungen von ursprünglich 51 auf zuletzt 22 Gemeinden Bad Waltersdorf, Blaindorf, Buch-St. Magdalena, Dienersdorf, Ebersdorf, Grafendorf bei Hartberg, Greinbach, Großhart, Hartberg, Hartberg Umgebung, Hartl, Kaibing, Kaindorf, Lafnitz, Limbach bei Neudau, Neudau, Rohr bei Hartberg, Rohrbach an der Lafnitz, St. Johann in der Haide, Sebersdorf, Stambach  Wörth an der Lafnitz.

Nachdem die Bundesregierung per Verordnung die Auflösung der Gerichtsbezirke Vorau, Friedberg und Pöllau beschlossen hatte, wurde per 1. Oktober 1976 der Gerichtsbezirk Hartberg auf den gesamten politischen Bezirk Hartberg ausgedehnt.
Der Gerichtsbezirk Hartberg übernahm dadurch die Gemeinden Dechantskirchen, Friedberg, Pinggau, St. Lorenzen am Wechsel, Schäffern und Schlag bei Thalberg vom Gerichtsbezirk Friedberg, die Gemeinden Hofkirchen bei Hartberg, Pöllau, Pöllauberg, Rabenwald, Saifen-Boden, St. Johann bei Herberstein, Schönegg bei Pöllau, Siegersdorf bei Herberstein, Sonnhofen, Stubenberg und Tiefenbach bei Kaindorf vom Gerichtsbezirk Pöllau
und die Gemeinden Eichberg, Mönichwald, Puchegg, Riegersberg, St. Jakob im Walde, Schachen bei Vorau, Vorau, Vornholz, Waldbach und Wenigzell vom Gerichtsbezirk Vorau.

Bis 30. Juni 2013 unterstand der Gerichtsbezirk dem Bezirksgericht Hartberg.

Am 1. Juli 2013 wurde der Gerichtsbezirk aufgelöst und die Gemeinden wurden dem Gerichtsbezirk Fürstenfeld zugewiesen.

Gerichtssprengel
Der Gerichtssprengel umfasste mit den 49 Gemeinden (Stand 30. Juni 2013) Bad Waltersdorf, Blaindorf, Buch-St. Magdalena, Dechantskirchen, Dienersdorf, Ebersdorf, Eichberg, Friedberg, Grafendorf bei Hartberg, Greinbach, Großhart, Hartberg, Hartberg Umgebung, Hartl, Hofkirchen bei Hartberg, Kaibing, Kaindorf, Lafnitz, Limbach bei Neudau, Mönichwald, Neudau, Pinggau, Pöllau, Pöllauberg, Puchegg, Rabenwald, Riegersberg, Rohr bei Hartberg, Rohrbach an der Lafnitz, Saifen-Boden, Sankt Jakob im Walde, Sankt Johann bei Herberstein, Sankt Johann in der Haide, Sankt Lorenzen am Wechsel, Schachen bei Vorau, Schäffern, Schlag bei Thalberg, Schönegg bei Pöllau, Sebersdorf, Siegersdorf bei Herberstein, Sonnhofen, Stambach, Stubenberg, Tiefenbach bei Kaindorf, Vorau, Vornholz, Waldbach, Wenigzell und Wörth an der Lafnitz den gesamten politischen Bezirk Hartberg, wie er bis 2012 bestand.

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften:  (PDF; 1,0 MB)

Einzelnachweise

Bezirk Hartberg-Fürstenfeld
Hartberg
Gegründet 1849
Aufgelöst 2013
Hartberg

Gerichtsbezirk Hartberg


El Convento de San Gabriel Arcángel es uno de los más antiguos conjuntos conventuales del  de México, «uno de los monumentos arquitectónicos más emblemáticos de la larga historia mesoamericana que se desarrolló y evolucionó en Cholula».

Historia

Ubicado en el centro de la ciudad de San Pedro Cholula, Puebla, fue fundado antes de 1528 sobre el terreno en que estuvo ubicado un templo dedicado al culto de Quetzalcóatl. Sin embargo, debido a la falta de frailes, la primera piedra fue colocada recién el 7 de febrero de 1549 por el tercer obispo de Puebla, Sebastián Martín de Hojacastro.
Su edificación, efectuada en su totalidad por mano indígena y bajo la dirección de fray Toribio de Alcatraz, se terminó en 1552 y fue dedicada el 30 de abril de ese año por el mismo obispo Martín de Hojacastro.

En 1568 era superado en tamaño solo por el convento de San Francisco en Puebla, y había sido propuesto como modelo arquitectónico para conjuntos conventuales de mayores proporciones, por lo que fue elegido para la reunión del capítulo provincial de la orden. El siguiente año el convento albergaba a sólo cinco frailes que asistían espiritualmente a 12 mil personas pero para el  el número de frailes ascendía ya a 30.

Su templo consta de una única nave alargada y dividida en varios tramos, de elementos góticos y platerescos, con cerramientos de bóveda de nervadura con tracerías góticas, aunque el interior es ya de estilo neoclásico.

A la izquierda del templo, frente al extenso atrio que reunía a los indígenas durante los oficios religiosos, se conserva una capilla de estilo mudéjar construida antes de 1540, conocida como Capilla Abierta, Capilla Real o Capilla de Indios, obra única en su tipo en el país.

El interior del antiguo claustro conserva frescos de la época de su construcción. Aunque alguna vez estuvo tanto en su interior como en los patios casi enteramente decorado con murales, su decorado mural original del , realizado por indígenas, está mayormente perdido.
El retablo de estilo neoclásico data de 1897.

La portada principal ha cambiado con el paso del tiempo de su trazo original.

Algunos sectores del conjunto siguen siendo utilizados para la clausura de frailes franciscanos. El área del claustro del complejo todavía funciona como un convento y está habitada por unos diez frailes franciscanos que dirigen una escuela grande en el complejo, así como muchas otras actividades pastorales, además de las de la justicia, la paz y el respeto por la creación. Por esta razón, no está abierto al público la zona donde viven los frailes. [1] [2] Este convento también alberga la Oficina de Vocaciones para ayudar a jóvenes de los Estados de Guerrero, México, Ciudad de México, Oaxaca, Puebla, Tlaxcala y Veracruz a ser parte de un proceso de discernimiento e cuanto a su vocación a ser frailes franciscanos. El claustro original contiene una serie de murales similares a los del antiguo convento de Huejotzingo. El piso superior tiene una llamada misa de San Gregorio y la planta baja contiene frescos con escenas de la vida de Francisco de Asís, junto con retratos de varios frailes franciscanos. [14] En 1986, un anexo del área del claustro, que incluye la portería y el portal de peregrinos, se convirtió en Biblioteca Franciscana, Capítulo de la Provincia del Santo Evangelio, en cooperación con la Universidad de las Américas. Los frailes se opusieron originalmente al proyecto, ya que el convento probablemente se asienta sobre los restos del Templo de Quetzalcóatl, y estaban preocupados por la expulsión. Al final, los franciscanos copatrocinaron la biblioteca con la universidad. [2] Esta biblioteca contiene más de 25,000 volúmenes publicados entre los siglos XVI y XIX. [1]   La portería y el portal de Peregrinos, actualmente restaurados, se encuentran bajo comodato de la Universidad de las Américas por acuerdos firmados en 1991 y 1997 entre el gobierno y la Provincia Franciscana. En el portal tienen su sede la Biblioteca Franciscana y el Centro de Estudios Humanísticos Fray Bernardino de Sahagún de la UDLA. Dado que resguardan antiguos textos (algunos del ), su acceso se encuentra restringido para el público en general.  Uno de los eruditos franciscanos más destacados de América Latina, Fray Francisco Morales, OFM reside en el convento y dirige la Biblioteca Franciscana.

Capilla de la Tercera Orden
La Capilla de la Tercera Orden se localiza en el convento de San Gabriel. Es un templo de dimensiones modestas, con una fachada barroca y columnas salomónicas. Sus altares son de tipo neoclásico en blanco y oro, en la cúpula se pueden observar las pinturas de franciscanos de gran importancia.

Capilla Real o de Naturales

Capilla anexa al convento de San Gabriel. Fue edificada en 1540 con el propósito de impartir doctrina a los indígenas. Recuerda a las mezquitas arábigas por su forma y estructura.

Su techo, originalmente de madera, causa admiración a quien lo observa, ya que está conformado por 49 cúpulas que cubren las siete naves del templo y las dos series de capillas laterales. Conserva una pila de agua bendita la cual nos muestra rasgos indígenas y franciscanos.

Los domingos congrega a un gran número de vecinos del municipio que se reúnen aquí para celebrar Misa.

Notas y referencias

Enlaces externos
 Convento de San Gabriel Wikipuebla
 Convento de San Miguel Arcángel
 Lugares Turísticos de Cholula
 Convento franciscano de San Gabriel Arcángel de Cholula
 Los murales de la portería del convento de San Gabriel en San Pedro Cholula

Conventos de México del siglo XVI
Monasterios franciscanos en México
Iglesias del estado de Puebla
San Pedro Cholula
Arquitectura de 1552
Nueva España en 1552
Conventos franciscanos

Convento Franciscano de San Gabriel Arcángel


Termen iliopsoas (ilio-so-as) refererer til en kombination af psoas major og iliacus ved deres inferiore ender. Disse muskler er tydelige i abdomen, men often utydelige i låret. Som sådan bliver de ofte givet den almindelige navn "iliopsoas" og refereres til som de "dorsale hoftemuskler" eller "indre hoftemuskler". Psoas minor tilfører ikke noget til iliopsoas musklen.

Referencer

Muskelsystemet

Iliopsoas


Der Steppenbison (Bos priscus) ist eine ausgestorbene Art der Bisons. Er ist der Vorfahre des Amerikanischen Bison und des Europäischen Wisent.
Während der letzten Kaltzeit im Pleistozän war dieses Wildrind auch in Europa weit verbreitet, bis es vor 11.700 Jahren verschwand. Die bisher jüngsten Funde datieren um 8500 v. Chr. und 8800 v. Chr. (beide aus Sibirien). Bei ersteren Fund handelt es sich um einen nahezu vollständigen, mumifizierten Kadaver eines rund 4 Jahre alten Individuums. Von den überlebenden Vertretern der Gattung unterschied sich die Art unter anderem durch ihre längeren Hörner.

Morphologie und Erscheinung

Die Erscheinung des Steppenbisons war der der anderen Bisonarten wahrscheinlich sehr ähnlich. Jedoch unterschied er sich durch längere Hörner sowie eine allgemein größere Statur und erreichte etwa an die 2 Meter Schulterhöhe. Gewichtsschätzungen belaufen sich auf 700 bis 800 kg. Die Bullen waren wahrscheinlich robuster gebaut als die Kühe. Wie bei anderen Bisons war die Schulterregion stark ausgeprägt und Hals und Kopf trugen die längsten Haare. Höhlenmalereien zeigen Steppenbisons mit einem rötlich-dunkelbraunen Fell, ähnlich dem der anderen Bison-Arten. Die Hörner sind vergleichsweise lang und dick, und schräg nach oben-vorne gebogen. Die Hornspitzen sind meist leicht nach hinten orientiert. Der größte gemessene Abstand zwischen den Hörnern eines Steppenbisons beträgt rund 120 cm.

Steppenbisons sind durch zahlreiche gut erhaltene Skelette oder Skelettelemente dokumentiert. Des Weiteren wurden einige Exemplare mit konserviertem Weichteilgewebe gefunden. Das bekannteste und besterhaltene Exemplar ist "Blue Babe", geborgen nahe Fairbanks, Alaska, und ist auf rund 36.000 Jahre BP datiert. 2007 wurde bei Tsiigehtchic, Kanada, ein weiterer mumifizierter Steppenbison-Kadaver gefunden.

Laut mitochondrialer DNA war der Steppenbison mit dem Amerikanischen Bison näher verwandt als mit dem schlankeren Wisent. Neuere Untersuchungen bestätigen, dass der Steppenbison der direkte Vorfahre des Amerikanischen Bisons ist und in Europa speziell in den wärmeren Sommern die Landschaft dominierte, während der Wisent durch eine Kreuzung von weiblichen Auerochsen mit dem Steppenbison entstand und vorwiegend die kälteren Zeiten dominierte, sodass es in den letzten 20.000 Jahren mehrfach zu einem Wechsel der Dominanz kam.

Verbreitung und Lebensraum

Das Verbreitungsgebiet des Steppenbisons erstreckte sich in den Kaltzeiten über die eisfreien Teile Europas, Asiens und Nordamerikas. Folglich handelte es sich um eine holarktische Art. In Europa lösten sich die Kaltzeit-Faunenkomplexe und Warmzeit-Faunenkomplexe jeweils ab. Während der Warmzeiten war der Steppenbison daher durch andere, Wärme bevorzugende Wildrinder, wie den Auerochsen, weitgehend ersetzt. Er trat aber vereinzelt auch in diesen Klimaphasen auf, wie dies die thüringischen Travertinlagerstätten bei Weimar und Bilzingsleben zeigen. Der Lebensraum des Steppenbisons war die sogenannte Mammutsteppe, deren Biom etwa auch das Wollhaarmammut, Wollnashorn, Wildpferd, die Saiga-Antilope und andere Großtiere beinhaltete. Der Steppenbison war in einigen Regionen wahrscheinlich eines der häufigsten Tiere der Mammutsteppe und zog in großen Herden umher. In Nordamerika sind Funde dieser Spezies häufig, schätzungsweise repräsentieren 80 % aller Fossilien nahe Fairbanks den Steppenbison.

Höhlenmalerei
Obwohl Steppenbisons häufig auf Höhlenmalereien wie in der Höhle von Altamira, der Höhle von Lascaux oder in der Höhle von Niaux dargestellt sind, ist es unklar, ob diese Art dem Menschen als Jagdwild diente. Ebenso fielen den Wissenschaftlern Unterschiede bei der Darstellung in Höhlenmalereien auf, da einzelne Abbildungen langhörnige Tiere mit kräftigem Rückenbuckel zeigen, andere dagegen kurzhörnige mit weniger stark gebuckeltem Rücken. Zumeist wurde dies jedoch als künstlerische Freiheit interpretiert. Nach eingehender Untersuchung in Verbindung mit Genanalysen an fossilen Knochen wird nun angenommen, dass die langhornigen Bisons auf den Darstellungen vor 22.000 bis 18.000 Jahren den Steppenbison darstellen, während die Kurzhorn-Bisons möglicherweise eine Hybridform entstanden aus dem Steppenbison und dem Auerochsen repräsentieren (in den Genanalysen als CladeX bezeichnet) und die jüngeren Darstellungen dominieren. Dies geht einher mit Isotopenuntersuchungen, wonach der Steppenbison eher die wärmeren Klimaabschnitte bevorzugte, die Tiere der CladeX-Linie dagegen während der kühleren Phasen der letzten Kaltzeit auftraten. Die Tiere der CladeX-Linie stellen nach Meinung der beteiligten Wissenschaftler die direkten Vorfahren des europäischen Wisents dar.

Entwicklung und Aussterben
Der Steppenbison entwickelte sich vermutlich vor etwa 700.000 Jahren im Mittelpleistozän, wobei er möglicherweise aus kleineren Formen wie Bos schoetensacki hervorging, und erreichte seine maximale Ausbreitung während der letzten Kaltzeit, der Würm-Kaltzeit.

Der Steppenbison fiel der Quartären Aussterbewelle zu Beginn des Holozäns vor rund 9.000 Jahren zum Opfer. Laut Overkill-Hypothese ist der Mensch verantwortlich für das Aussterben zumindest mancher zu jenem Zeitpunkt verschwundener Arten.

Weblinks

 Steppenbison auf beringia.com

Einzelnachweise

Rinder und Waldböcke
Ausgestorbener Paarhufer

Steppenbison


Kača (ukrajinski i ruski: Кача, krimskotatarski: Qaçı i Къачы) je treća najveća rijeka u Krimu, nakon Salgira i Aljme. Duljina rijeke iznosi 69 kilometra, površina porječja 573 km², a prosječni istjek 1.24 m³/s (39 milijun m³ godišnje)

Tok rijeke Kača počinje u Krimskim planinama slijevanjem rijeki Pisare i Bijuk-Uzena na visini od 600 metara. U Crno more ulijeva se 10 kilometra sjeverno od Sevastopolja. Najvažnije pritoke su Čuruk-Su, Stilja i Marta.

Na rijeci su sagrađena 2 velika rezervoara: Bahčisarajski rezervoar (6.89 milijun m³) koji opskrbljuje Bahčisaraj i Zagorski rezervoar (27.8 milijun m³) koji opskrbljuje Jaltu.

Izvori

Rijeke na Krimu
Crnomorski slijev (Europa)
Bahčisaraj

Kača


Raúl Alonso Benito (Siete Iglesias de Trabancos, Valladolid, 8 de octubre de 1974) es un torero español.

Biografía
Aprendió el oficio de torero entre capeas y tentaderos. Debutó con picadores en Valdestillas (Valladolid) el 17 de mayo de 1998, con astados de la ganadería Agustínez. El 15 de octubre de 2005 se presentó en la plaza de toros de Las Ventas (Madrid), con reses de la ganadería de Martín Peñato, y compartiendo cartel con Juan José Domínguez y Vicente Prades.

Tomó la alternativa el 13 de septiembre de 2007 en Valladolid, de la mano de El Juli como padrino y con Alejandro Talavante como testigo, ante el astado Asturiano de Núñez del Cuvillo.

En 2016 se hizo responsable de la escuela taurina de Rioseco, relevando a Luguillano.

Referencias

Enlaces externos
 Página de Facebook de Raúl Alonso
 Web de Raúl Alonso en Blogspot
 Raúl Alonso en Toreros Españoles de Blogspot.

Toreros de Castilla y León
Nacidos en Siete Iglesias de Trabancos

Raúl Alonso Benito


Varðskipið Óðinn er fyrrum varðskip sem þjónaði Landhelgisgæslu Íslands frá 1959 til 2006. Það var þriðja skip landshelgisgæslunar til að bera nafnið. Skipið er í dag safnaskip og staðsett í Reykjavíkurhöfn.

Óðinn var notaður sem sviðsmynd í kvikmyndinni Flags of Our Fathers, þegar hún var tekin upp á Íslandi sumarið 2005.

Heimildir

Skip

Óðinn III


An Microtis cupularis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni David Lloyd Jones ngan G.Brockman, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Andrew Phillip Brown. An Microtis cupularis in nahilalakip ha genus nga Microtis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microtis

Microtis cupularis


Phitosia,  monotipski biljni rod iz porodice glavočika, dio podtribusa Chondrillinae. Jedina je vrsta P. crocifolia, grčki endem s Peoloponeza koji raste jedino po planinskom lancu Tajget.

P. crocifolia je višegodišnja biljka, hemikriptofit busenastog oblika i žutih cvjetova koji naraste do 26 cm visine.

Sinonimi
 Crepis crocifolia Boiss. & Heldr.; bazionim
 Soyeria crocifolia Sch.Bip.

Izvori

Chondrillinae
Flora Grčke

Phitosia


Codex Wormianus eller AM 242 fol. er et islandsk kodeks på velin fra midten af det 14. århundrede. Det indeholder en udgave af Yngre Edda og noget yderligere materiale om poetik, herunder værket Første Grammatiske Afhandling om fonologi. Det er det eneste håndskrift, hvori Rígsþula er bevaret.

Håndskriftet menes at været skrevet i Benediktiner-klosteret i Þingeyrar i det nordlige Island omkring år 1350. Ifølge en indskrift på første side  blev det anskaffet af den danske runologist Ole Worm fra den islandske lærde Arngrímur Jónsson i 1628. I 1706 anskaffede Árni Magnússon dokumentet fra Ole Worms nevø, Christian Worm. Det er en del af den Den Arnamagnæanske Håndskriftsamling under Nordisk Forskningsinstitut ved Københavns Universitet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Online faksimile af AM-242 fol. hos Københavns Universitet.
 Tekst version hos Arkiv for nordiske middelaldertekster.

Litteratur fra Island
Nordisk litteratur fra middelalderen

Codex Wormianus


Hacı İlbey, I. Murad devrinde askeri faaliyetler gösteren komutan ve devlet adamı.

İsmi
Hacı İlbey'in ismi aslında tam olarak bilinmez. Hacı İlbey'in aslında unvanı olduğu düşünülmektedir.

Hayatı
Karesioğulları beyliğinde vezirlik yaptığı biliniyor. Beylik, Osmanlı himayesine girdiği zaman Osmanlı hizmetine girdiği de nakledilir. Karesi sancak beyi olan Süleyman Paşa'yı Rumeli'ye geçmeye ikna etmiş ve Gelibolu ardında Trakya'nın fethinde başarılar gösterdi. Konurhisar kalesini ele geçirdekten sonra orayı kendisine üs yaptı ve Çorlu tarafına bu üs merkezin de akınlar düzenledi. Süleyman Paşa'nın ölümü ardından da Doğu Roma ile yapılan barış sonrası gevşeme de, Evrenos Bey - Lala Şahin Paşa gibi isimler ile gerilemeyi önleme girişimlerin de bulundu. 1359'da yılında Dimetoka'yı fethetti ve Edirne'nin kuşatmasına katılarak şehrin alınmasında yardımcı oldu. Tarihe Sırpsındığı Muharebesi adı ile geçen savaşta kendisinden kat kat büyük bir orduyu gece baskını ile imha ederek büyük bir başarı elde etmişti. Bu başarısını Çirmen Muharebesi ile sürdürmüştü.

Ölümü
Hacı İlbey'in gizemleri bitmemekle birlikte aynı şekilde ölümü de şüphelidir. Söylenene göre Lala Şahin Paşa tarafından zehirlenerek öldürüldüğü belirtilmektedir.

Kaynakça

14. yüzyılda Osmanlı askerleri

Hacı İlbey


زاوية الرؤية هي الزاوية أو الاتجاه الذي يرى فيه المصور الموضوع المراد تصويره، كأن تكون الرؤية من أمام الموضوع مباشرة أو عن يمينه أو يساره أو أعلى من مستوى الموضوع أو أسفله،
ويمكن أن نسميها في مجال التصوير بزاوية التصوير وهي الزاوية التي يقف فيها المصور بالنسبة إلى الموضوع المراد تصويره عند التقاط الصورة. وهي تختلف عن زاوية الإضاءة والتي يقصد فيها هنا (أي زاوية الإضاءة) الاتجاه الذي توضع فيه الإضاءة بالنسبة للموضوع المراد تصويره، كأن تكون الإضاءة أمام الموضوع أو على يمينه أو يساره أو أعلى وأسفل.

بصريات
بصريات هندسية
زوايا
علم التصوير
معالجة رقمية للصور

زاوية الرؤية


The 20th Golden Raspberry Awards were held on March 25, 2000 at the Sheraton Hotel in Santa Monica, California to recognize the worst the film industry had to offer in 1999.

Included with the normal Golden Raspberry categories to mark the dawn of the year 2000 were four special awards: Worst Picture of the Decade, Worst New Star of the Decade, Worst Actor of the Century, and Worst Actress of the Century.

Robert Conrad, who played the lead role of James T. West in the 1960s television series The Wild Wild West created by Michael Garrison, showed up at the ceremony where he accepted three awards on behalf of the cinematic version of Wild Wild West, including Worst Picture as a way of expressing his disapproval with the film adaptation.

Awards and nominations

Worst of the Century, Decade

Films with multiple nominations
These films received multiple nominations:

See also

1999 in film
72nd Academy Awards
53rd British Academy Film Awards
57th Golden Globe Awards
6th Screen Actors Guild Awards

References

Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards ceremonies
2000 in American cinema
2000 in California
March 2000 events in the United States
Golden Raspberry

20th Golden Raspberry Awards


Merianthera burlemarxii é uma espécie de planta do gênero Merianthera e da família Melastomataceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1984 por John Julius Wurdack.

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbustiva.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de vegetação sobre afloramentos rochosos.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Goldenberg, R.; Michelangeli, F.A. Merianthera  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Merianthera burlemarxii no projeto Flora e Funga do Brasil
 Merianthera burlemarxii no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Merianthera
Plantas descritas em 1984
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Merianthera burlemarxii