«True Talent» es un programa de televisión de la productora sueca Mastiff que se comenzó a emitir en TV3 el 23 de agosto de 2011, y que está dedicado a la búsqueda de nuevos talentos musicales; en efecto, sus participantes compiten con sus habilidades vocales, mientras que su formato tiene muchas similitudes con «The Voice».

La edad de los concursantes puede oscilar entre los 16 y 99 años, mientras que el ganador de la primera temporada fue Dimitri Keiski, quien recibió un millón de coronas suecas como premio. Suecia fue el primer país que emitió este programa de talentos, mientras que a nivel internacional, se produjo El mejor de Chile a través de TVN en agosto del 2012.

Referencias

Enlaces externos

Programas de televisión de talento musical

True Talent


Kelvis Padrino, né le 26 février 1997 à Pariaguán dans l'État d'Anzoátegui, est un athlète vénézuélien, spécialiste du 200 mètres et du 400 mètres.

Biographie
En 2021, il remporte le 400 mètres des Championnats d'Amérique du Sud se déroulant à Guayaquil avec un temps de 45 s 82.

Palmarès

Records

Notes et références

Liens externes

Athlète vénézuélien
Coureur de 200 mètres
Coureur de 400 mètres
Champion d'Amérique du Sud d'athlétisme
Naissance en février 1997
Naissance à Pariaguán

Kelvis Padrino


Yankeetown is the name of several populated places.

United States
 Yankeetown, Florida
 Yankeetown, Indiana
 Yankeetown, Minnesota
 Yankeetown, Brown County, Ohio
 Yankeetown, Darke County, Ohio
 Yankeetown, Fayette County, Ohio
 Yankeetown, Ross County, Ohio
 Yankeetown, Tuscarawas County, Ohio
 Yankeetown, Tennessee
 Yankeetown, Virginia
 Yankeetown, Wisconsin

Canada
 Yankeetown, Nova Scotia

Yankeetown


හරිත පරිගණක යනු නිවැරදිව පරිගණක සම්පත් පරිහරණය අධ්‍යයනය හා ප්‍රායෝගික පුහුණුවයි. මෙවැනි වැඩසටහනක ප්‍රාථමික අභිප්‍රාය වන්නේ ත්‍රිත්ව පදනම් පෙළ ගණනය කිරීම හා සංවිධානාත්මක (සහ සමාජගත) සාර්ථකත්වය මැනීමට විහිදුනු වර්ණාවලියක අගයන් හා උපමානයි. මෙහි පරමාර්ථ හරිත රසායන විද්‍යාවට සමානය. අපද්‍රව සහිත අමුද්‍රව්‍ය භාවිතය අවම කිරීම , ශක්ති කාර්යක්ෂමතාව නිෂ්පාදනයේ ජීව කාලය තුළ වැඩි කිරීම හා අභාවයට පත් නිෂ්පාදන හා කර්මාන්තශාලා අපද්‍රව්‍යවල ප්‍රතිචක්‍රීකරණ හැකියාව හෝ ක්ෂ්‍රද්‍ර ජීවීන් නිසා විනාශයට පත්වන භාවය ඉහළ දමයි.

නුතන තොරතුරු  තාක්ෂණ පද්ධති සංකීර්ණ මිනිස් සම්මිශ්‍රණයකින් මෙන්ම , ජාල හා දෘඩාංග මත රදා පවතී. එනම් හරිත පරිගණක මුල පිරිය යු‍ත්තේ ස්වභාව ධර්මයා හා විධිමත් , හා වැඩිවන බාල කළ ප්‍රශ්න වෙත යොමුව, විසදුමක කොටස් ලෙස භාවිතා කරන්නාගේ සෑහීම , නැවත පිළියෙල කිරීමේ කළමනාකාරීත්වය , යාමනය කළ අනුකූලතාව , ඉලෙක්ට්‍රෝන අපද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීම , විදුලි සංදේශනය , සර්වර් සම්පත් වල තාත්ත්වීකරණය , ශක්ති භාවිතය , දුර්වල අනුග්‍රාහක විසදුම් , හා ආයෝජනය නැවත ලැබීම ආදී දෑ අඩංගු විය හැක.

පරිගණක
පරිගණක විද්‍යාව

හරිත පරිගණක


ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය (architecture) යනු

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී

මූලාශ්‍ර

 Panayiotis Pagalos, "The significance of time in contemporary architecture. Technical and poetic time: the case of Aldo Rossi", Phd dissertation, University of Patras, Greece, 2008

බාහිර සබැදි
 arch-library
 Architecture.com, published by Royal Institute of British Architects
 Worldarchitecture.org, World Architecture Database
Interior design
 Architectural centers and museums in the world , list of links from the
ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය


Alfons 1. af Portugal () (født 25. juli 1109, død 6. december 1185), også kendt som Alfons Henrik () og Alfons Erobreren () var den første konge af Portugal fra 1143 til 1185.

Biografi

Han var søn af Henrik af Burgund, greve af Portugal og Teresa af León. I 1112 efterfulgte han som mindreårig sin far som greve af Portugal.

I Slaget ved São Mamede den 24. juni 1128 ved Guimarães, der anses for den afgørende begivenhed for grundlæggelsen af Portugal, besejrede portugisiske styrker under Alfons en hær anført af hans mor Teresa af León og hendes elsker Fernão Peres de Trava. Efter slaget ved São Mamede betegnede Alfons sig som Fyrste af Portugal.

Alfons besejrede maurerne i Slaget ved Ourique i 1139 og lod sig derefter udråbe til konge.

Ved Traktaten i Zamora i 1143 anerkendte kong Alfons 7. af Castilien kongeriget Portugals uafhængighed af Kongeriget León og Kongeriget Castilien overfor kong Alfons 1. under overværelse af pavens udsending Kardinal Guido de Vico i katedralen i Zamora. Begge konger lovede varig fred mellem deres respektive kongeriger. Ved denne traktat anerkendte Portugal også pavens overhøjhed.

Han blev efterfulgt som konge af sin ældste overlevende søn, Sancho.

Se også
 Portugals historie
 Portugisiske konger

Eksterne links

Konger af Portugal
Huset Capet
Fyrster fra middelalderen
Personer i 1100-tallet

Alfons 1. af Portugal


Druga Panonija ili Panonija Sekunda (lat. Pannonia Secunda, Pannonia Inferior ili Pannonia Sirmiensis), provincija kasnog Rimskog Carstva.

Povijest
Druga Panonija osnovana je 297. kada je Dioklecijan, u sklopu reorganizacije države, podijelio Donju Panoniju na Drugu i Panoniju Valeriju.Nakon osnivanja Panonske dijeceze postala je njezin dio. U 4. stoljeću postaje dio prefekture Italije, a kasnije i Ilirije. Proces reorganizacije dovršen je do vladavine Konstantina I. Velikog.

Zemljopis
Središte provincije bio je Sirmij, današnja Srijemska Mitrovica. Ostali značajniji gradovi bili su Mursa (današnji Osijek), Certissa (današnje Đakovo), Marsonija (današnji Slavonski Brod), Cibalae (današnji Vinkovci), Cuccium (današnji Ilok) itd. Obuhvaćala je dijelove današnje Hrvatske, Srbije te Bosne i Hercegovine.

Izvori

Panonija

Druga Panonija


مانغلور  هي مدينة والمناء الرئيسي في ولاية كارناتاكا الهندية، وتحدها بحر العرب وسلسلة جبال قات في الغرب، وهي المقر الإداري لدكشينا كانادا حي في جنوب غرب ولاية كارناتاكا.

سميت مانغلور من Mangaladevi الهندوسية المحلية الألوهية.
كما أنها وضعت منفذ على بحر العرب، حتى هذا اليوم، وتطل عليها أحد الموانئ الرئيسية في الهند، المتلاقية مع نهر نيترافاتي ونهر جروبورا.
وغالبا ماتستخدم مانغلور نقطة انطلاق لحركة المرور البحرية على طول ساحل مليبار.
وتتمتع المدينة فيمناخ استوائي التي تقع على بحر العرب رياح موسمية الجنوبية الغربية، وتحضر من ميناء مانغلور 75% من صادرات القهوة واللبن والكاجو.

في مايو 2010 وقع حادث اصطدام طائرة تابعة لشركة طيران الهند إكسبريس عندما حاولت الهبوط بمطار المدينة وأدّى ذلك إلى قتل 158 شخصاً ونجى من الحادث 8 أشخاص فقط.

المناخ

يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لمانغلور:

المدن الشقيقة

لمانغلور اتفاقيات توأمة مع كل من:
 هاميلتون
 ديلتا

أعلام

 شيلبا شيتي
 أناند شيتي
 إبراهيم سعيد
 جورج فرناندس
 سونيل شيتي
 آيشواريا راي
 أنوشكا شيتي

مراجع

المحيط الهندي
مدن ساحلية في الهند
مدن كارناتاكا
مدن موانئ في الهند
مدن وبلدات منطقة كارناتاكا
مستعمرات برتغالية سابقة

مانغلور


Musical Youth are a British reggae band formed in 1979 in Birmingham, England. They are best remembered for their 1982 single "Pass the Dutchie", which was a number 1 in multiple charts around the world. Their other hits include "Youth of Today", "Never Gonna Give You Up", and a collaboration with Donna Summer, "Unconditional Love". Musical Youth recorded two albums and earned a Grammy Award nomination before disbanding in 1985 after a series of personal problems. The band returned in 2001 as a duo.

History
The group was formed in 1979 by the fathers of Kelvin and Michael Grant, and Frederick (known as Junior) and Patrick Waite, respectively, who put together a band featuring their sons. The Waites' father, Frederick Waite Sr., had been a member of the Jamaican reggae group the Techniques. At the start of Musical Youth's career, he sang lead with Junior. Musical Youth were influenced by reggae artists such as Sugar Minott, Aswad, Gregory Isaacs, Dennis Brown, John Holt and Beshara. Although schoolboys (attending the Duddeston Manor School), the group managed to secure gigs at different Birmingham pubs and released a double single in 1981, including songs "Generals" and "Political", on a local label 021 Records, named after the then-Birmingham area code. An appearance on BBC Radio 1 John Peel's evening show brought further attention to the group, and they were signed to MCA Records. By that time, Frederick Waite Jr. was replaced by Dennis Seaton as the group's lead singer.

In September 1982, the group issued the single "Pass the Dutchie", adapted from the Mighty Diamonds' "Pass the Kouchie". The record went to number one in the UK Singles Chart in October 1982, as well as Ireland, Australia, Canada, and a number of other countries around the world. It also reached the top 10 on the Billboard Hot 100 chart in the United States, and went on to sell over four million copies. Musical Youth would also be the first black act to have a music video played on the newly founded channel MTV. Their debut album The Youth of Today, released in the same year, placed in the top 40 in the UK, Germany and the US, and the top 10 in Canada. It was certified gold in the UK and Canada. The follow-up singles, "Youth of Today", released at the end of the year, and "Never Gonna Give You Up", released early in 1983, reached number 13 and 6 in the UK, respectively, and were moderately successful in the international charts. The next single, "Heartbreaker", was only a minor UK success.

The band released the new single "Tell Me Why" in mid-1983, a cover of a 1974 John Holt song, which reached the top 40 in several European countries. The follow-up, a cover of Desmond Dekker's "007" was a moderate hit only in the British market. In the meantime, the group featured on Donna Summer's song "Unconditional Love" which was a hit in the UK, reaching number 14. They also took part in her 1983 TV special A Hot Summer Night with Donna. Musical Youth's second album, Different Style!, was released in 1983 and showcased a more R&B-influenced repertoire to make the band more accessible in North America. It was reflected in the lead single in that market, "She's Trouble", but it only achieved minor success. The album itself turned out a commercial failure on both European and American markets, though the band received a nomination for the Best New Artist award at the 26th Grammy Awards. After one final UK hit in early 1984 with "Sixteen", featuring Jody Watley, their commercial success ended and the next two singles, "Whatcha Talking 'Bout" and "Let's Go to the Moon", penned by Stevie Wonder and Eddy Grant, respectively, failed to enter the charts.

With their careers going downhill, the band members became embroiled in legal, financial and personal problems. In 1985, Dennis Seaton left the band, leading to its dissolution. In 1989, he released a solo album Imagine That... which passed without a success. Plans for a reunion of Musical Youth were halted when Patrick Waite suddenly died in February 1993, at the age of 24, having collapsed at home from a hereditary heart condition, awaiting court appearance. 1994 saw the release of a compilation album, Anthology, and a single with remixes of "Pass the Dutchie", followed by another compilation, Maximum Volume... The Best of Musical Youth, in 1995. Michael Grant co-founded the band 5am which released two singles in 1996, and went on to produce remixes for Da Brat, Kelly Rowland, and Lemar, among others. In 2000, they founded 5am Records, a label focused mainly on R&B and gospel music. Seaton formed his own band, XMY, and opened a car rental company. Junior Waite had been suffering from mental illness, and his former bandmates stated that he was unlikely to recover.

In 2001, Dennis Seaton and Michael Grant reformed Musical Youth as a duo. The planned tour was cancelled due to the September 11 attacks, but in 2003, the band performed as part of the Here and Now tour, an annual series of nostalgia concerts featuring musicians of the 1980s. They featured on Pato Banton's 2004 single "Pretty Woman", and performed at a festival in Wiesen, Austria in 2005. The band's new music was made available for purchase exclusively from their website. In 2008, Musical Youth released a re-recorded version of "Pass the Dutchie", followed by a cover of Boney M.'s "Mary's Boy Child – Oh My Lord" in 2009, and Jimmy Cliff's "The Harder They Come" in 2013. The latter was the lead single from their new album, initially titled Reggae for the People and later renamed When Reggae Was King. It was scheduled for release in 2016, but after several pushbacks, it was eventually released on CD in March 2018 and in digital distribution in 2020. Former member Kelvin Grant has continued a solo career, performing and releasing new material, most recently the album Defend Them in 2018.

Frederick Waite Jr. (born on 23 May 1967) died in Birmingham on 20 July 2022, at the age of 55. His death was announced on 11 August. An inquest into his death record cause of death as "sudden unexpected death in schizophrenia". He died at a mental health unit where he had been undergoing treatment for schizophrenia.

Band members
 Dennis Seaton — lead vocals, backing vocals, percussion, electric guitar (1979–1985; 2001–present)
 Michael Grant — keyboard, backing vocals, lead vocals (1979–1985; 2001–present)
 Kelvin Grant — electric guitar, lead vocals, backing vocals (1979–1985)
 Freddie "Junior" Waite — drums, backing vocals, lead vocals (1979–1985; )
 Patrick Waite — bass guitar (1979–1985; )

Discography

Studio albums

Compilations
 1987: Pass the Dutchie
 1994: Anthology
 1995: Maximum Volume... The Best of Musical Youth
 2004: 20th Century Masters – The Millennium Collection: The Best of Musical Youth

EPs
 2011: Christmas EP

Singles

References

External links

Black British musical groups
British musical quintets
British reggae musical groups
Child musical groups
MCA Records artists
Musical groups established in 1979
Musical groups from Birmingham, West Midlands
Sibling musical groups

Musical Youth


الطبيعانية الوجودية (Metaphysical naturalism أو Ontological naturalism) هي فلسفة ذات منظور حياتي شامل، موضوعها فهم العالم ودور الإنسان فيه، وتخلص فيه إلى استنتاج ان الطبيعة هي كل ما هو موجود، وانه لا وجود حقيقي لكل ماهو فوق طبيعي، مثل الأرواح والأشباح والالهة.

يـُقصد بالطبيعة حسب هذا المفهوم كل الأجسام والقوى والأسباب التي تدرسها العلوم الطبيعية ويمكن التعبير عنها بنماذج رياضية أو قوانين قد تكون حتمية أو احتمالية.
الطبييعة الوجودية تعد امتدادا للمنهج العلمي التجريبي أو الطبيعية الطرائيقية  حيث المنهج العلمي هو الطريقة الوحيدة للحصول على المعرفة، ولما كان تفسير الظواهر الطبيعية بأسباب فوق طبيعية يسد الطريق امام تقدم العلم وتطوره، إذ لا يمكن فحص أو قياس الظواهر غير الطبيعية مختبرياً فان المنهج العلمي والطبيعية الوجودية تقف موقف الضد من تفسيرات ما وراء الطبيعة التي لا تؤدي إلى إنتاج علم ومعرفة مفيدة.

الطبييعة الوجودية يدفعها الرغبة الدائمة للحصول على صورة شاملة وموضوعية للعالم عبر الأدوات العلمية القائمة على التجربة، والعقلانية، والعلم. بينما تفسيرات ما وراء الطبيعة (أو الفوق طبيعية) تقوم بالعادة على ادعاءات غير تجريبية وغير علمية تسمح للإنسان بعكس مخاوفه وهمومه وطموحه ونظرته الشخصية على العالم وبالتالي ينصبغ العالم بالصبغة الذاتية للإنسان بدل الصبغة الموضوعية التي تعكس الحقيقة.

اصل المصطلح
مصطلح طبيعية وجودية هو من المصطلحات الحديثة في الفلسفة وان كانت الطبيعية نفسها (أي رفض وجود عوالم ما وراء الطبيعة) ليست بالامر الحديث، يعود المصطلح إلى بدايات القرن الماضي حينما اراد مجموعة من الفلاسفة منهم جون ديوي John Dewey وارنست نايجل Ernest Nagel وسيدني هوك Sidney Hook وروي وود سيلار Roy Wood Sellars تقوية الفلسفة عبر جعلها قريبة من العلم الحديث. وقد احتج هؤلاء الفلاسفة بان عالم الطبيعة يخلو من كل ماهو فوق طبيعي وان كل جوانب الحياة ينبغي ان تدرس عبر المنهج العلمي الطبيعي. وتأخذ الطبيعية على عاتقها مهمة الدفاع عن حق العلم والعلماء في البحث والدراسة والتنظير في كل جوانب الحياة بلا خوف من سلطة دينية أو تقاليد أو خرافات أو سلطات كهنوتية.

تاريخ الطبيعية الوجودية

الحقبة القديمة
تعود الفلسفة الطبيعية إلى زمان الفلاسفة الأغريق في فترة ما قبل سقراط حيث وصف عدد من فلاسفة ذلك الوقت بالطبيعيين (physikoi) مثل طاليس الذي يعتبر أبو العلوم وأناكساغوراس وبتحديد أكبر ديموقريطوس. حيث حاول هؤلاء تفسير ظواهر الطبيعية بأسباب وقوى طبيعية بلا تأثير من آلهة أو أرواح أو سحر يتدخل في سير العالم أو في خلقه. ومع الوقت أدت هذه المحاولات إلى ظهور المدرسة الابيقورية التي أكدت على أن كل ظواهر العالم يمكن تفسيرها عبر ارجاعها إلى حركة الذرات في الفراغ وأيضاً المدرسة الارسطوية والتي ارجعت كل موجود إلى النتيجة الحتمية لقوى طبيعية أزلية.

ميـّز الفلاسفة اليونانين في تعريفهم للطبيعة بين «طبيعي» وبين «مصنوع» حيث عدوا كل ما ينتج من الخصائص الطبيعية للشيء على أنه مسبب بسبب طبيعي، بينما أي شيء ينجم عن عمل عاقل على أنه مصنوع. وقد افترض بعضهم أن الأسباب الطبيعية قد تكون ناتجة عن أسباب عاقلة إلا أن المدارس الطبيعية التالية رفضت وجود أي مصنوع بلا أن يكون ناجماً بدوره عن أسباب طبيعية وبهذا اختزلت الأسباب العاقلة إلى أسباب طبيعية. إلا أن هذا المنظور لم يؤيد إلا من قبل قلة من فلاسفة ذلك الوقت مثل ابيكوراس وستراتو.

العصور الوسطى إلى العصر الحديث
يمكن ملاحظة جهد الفلاسفة الطبيعين في العصور الوسطى على الرغم من ظهور ديانة المسيحية والإسلام وبقية الأديان وانحسار الفلسفة العلمانية، وان كان هذا الجهد امتداداً للمدارس اليونانية القديمة التي لم تنف وجود الآلهة، على سبيل المثال، اشتهر ابن سينا وإخوان الصفا بمحاولتهما لتفسير الكثير من الظواهر الطبيعية بأسباب طبيعية، مثل تفسير ابن سينا لظهور الجبال وتنوع جيولوجيا الأرض والمعادن عبر التغييرات التدريجية ومع ان تفسيره لظهور الجبال يعد بدائياً نسبة إلى مقدار معرفتنا الحالية بعلم الجيولوجيا إلا أنه يبقى محاولة نحو وضع أسباب طبيعية لظواهر طبيعية.

ومع بداية عصر النهضة بدأت النصوص العلمانية والطبيعية التي حررها السابقون تنتعش وتظهر من جديد فاتحة المجال إلى ثورة علمية في تطوير وفهم الطبيعة بصورة أفضل، وقد ساعد على ذلك حرية التعبير عن الرأي التي ضمنها مجيء عصر العقلانية أو عصر التنوير وعندها بدء بعض المثقفون بالدفاع العلني عن قضية الطبيعية أو المادية كما عرفت وقتها. وبقيت المادية الشكل الوحيد الشائع للفلسفة الطبيعية حتى القرن العشرين حينما اكتشف العلم ان المادة هي شكل من أشكال الطاقة وليست بالتالي اللبنة الأساسية للعالم. إن هذا الاكتشاف دفع الفلاسفة الطبيعيين إلى تنقيح نظرتهم عن العالم وتبني النظرة الفيزيائية أو الطبيعية الجمعية.

ومهما يكن من أمر فان الفلسفة الطبييعة في الوقت الحالي هي في أوج ازدهارها وخصوصاً وسط المجتمع العلمي، حيث لم يكتشف العلم لحد الآن أي شيء فوق طبيعي مما يجعل المنظور الطبيعي للعالم المنظور الأكثر احتمالاً للحقيقة.

إن الكثير من مشاهير الملحدين في زماننا سيسعدهم أن يوصفو بانهم طبيعيين، فالطبيعية قبل كل شيء هي وصف لمن لا يؤمن بالأسباب فوق الطبيعية، ومن مشاهير الدفاع عن الفلسفة الطبيعية كمنظور حياتي شامل هم: الفيلسوف والمؤرخ الأمريكي ريتشارد كارير، والفيلسوف والفيزيائي الأرجنتيني ماريو بنج، واستاذ الفلسفة الأمريكي دانيل دنيت وديفيد ميلز.

الادلة على الطبيعية الوجودية

ادلة من المنهج العلمي
مع تقدم العلم، يكتشف العلماء كل يوم أسباب طبيعية لظواهر لطالما عدت في الماضي محكومة بقوى الهية أو روحية، فقد اعتقد الناس قديماً أن المطر ينزل بفعل الآلهة وأن الآلهة تسير السحاب وترسل الرعد والزلازل والبراكين بينما الأمراض قد تسببها الأرواح الشريرة وآمن الناس بالحسد ووصلوا حين ظهور الكسوف والخسوف متعجبين من هذه الظواهر غير الأعتيادية. لقد اكتشف العلم ان كل هذه الظواهر التي عدها القدماء عجيبة لا تعدو ان تكون معلولات لقوى الطبيعة مثل القوى الكهربائية والجاذبية وغيرها.

إن العلم الحديث والطريقة التجريبية تعتبر أقوى ما لدى الطبيعية الوجودية من ادلة إذ لم يثبت التاريخ وجود طريقة معرفية للحصول على المعلومات أفضل من الطريقة التجريبية، ومع ذلك، لم نكتشف أي أثر لاي ظاهرة فوق طبيعية، بل اننا مع الوقت بدأنا نغلق كل الثغرات المعرفية التي يمكن ان تملأ - بسبب الجهل والخوف - بالآلهة والأرواح وما شابه.

ان الاحتجاج بالعلم الحالي في سبيل اثبات رجوح الطبيعية الوجودية يمكن صياغتهُ بالشكل التالي:
لما اننا لم نكتشف حتى الآن أي دليل على وجود أسباب وقوى فوق طبيعية فإنه لا يوجد ما يبرر الاعتقاد بوجودها ولأننا رأينا أن أغلب ما نسب إلى الآلهة والأرواح بالماضي قد اتضح خطأه مع تقدم العلم بينما تستمر الطريقة العلمية بتثبيت الطبيعية، فان الطبيعية هي المنظور الاقرب للصحة.

الطبيعية الوجودية هي التفسير الأفضل

مع ان العلم لم يفسر كل شيء حتى الآن فان الطبيعية الوجودية تضع أفضل تفسير لما لم يكتشفه العلم بعد نسبة إلى باقي التفسيرات الأخرى، وهذا يأتي من أن العالم يصبح عقلاني في ظل التفسير الطبيعي كون التفسير بالالهة والأرواح لايتضمن آلية صدور هذه الأسباب ولايتضمن طريقة لدراسة هذه الأسباب ولايتضمن فوائد عملية تنتج من هذا التفسير. كما أن الطبيعية حتى تفسر ما لم يفسره العلم بعد فانها تفترض عدد اقل من الفروض مما يمكن ان تفترضه المنظورات الأخرى، على سبيل المثال، تفسير ظاهرة ما بسبب فوق طبيعي مثل الالهة يحتاج شبكة واسعة من الفرضيات الأخرى والغير مثبتة تتعلق بقدرات هذه الالهة ووجودها وعلمها ومشيئتها وعلاقتها بالعالم الطبيعي ومعظم هذه الفرضيات تبقى بلا جواب أو توضع على رف عجز الإنسان عن تصور الالهة، وبما ان كل فرض قد يحتمل الخطأ وكان تقليل الفرضيات اللازمة لتفسير ظاهرة معينة مطلوباً لتقليل الخطأ الكلي (حسب نصل اوكام) فان الطبيعية الوجودية هي التفسير الاقل احتمالاً للخطأ وبالتالي تكون التفسير الأفضل.

دليل من الكون
يقول مايكل شيرمر في كتابه "Why Darwin Matters":
«يخبرنا العلم اننا لسنا سوى نوع واحد بين مئات ملايين الأنواع الحية الأخرى التي تطورت على امتداد ثلاثة مليارات سنة ونصف المليار على كوكب صغير يدور مع كواكب عديدة حول شمس عادية ضمن المجموعة الشمسية التي بدورها قد تكون واحدة بين مليارات المجاميع الأخرى ضمن مجرة عادية تحوي مئات مليارات الشموس، وهذه المجرة نفسها تقع ضمن عنقود من المجرات لاتختلف كثيرا عن باقي ملايين المجرات الأخرى وهذه المجرات بدورها تتساحب مبتعدة عن بعضها في كون فقاعي يتوسع باستمرار وقد يكون هذا الكون بدوره واحداً من بين عدد لامنتهي من الأكوان الأخرى. فهل حقاً من الممكن ان يكون كل هذا قد وجد وتم تصميمه من اجل هذا النوع الضئيل الموجود في كوكب عادي بين ملايين المجموعات الشمسية والمجرات والعناقيد والاكوان؟ لايبدو الامر محتملاً.»

وصلات خارجية
 شبكة طبيعي، تتضمن موارد ومقالات عن الطبيعية
 الطبيعية في موسوعة ستانفورد الفلسفية
 الطبيعية الاخلاقية في موسوعة ستانفورد الفلسفية
 صفحة الطبيعية في الشبكة العلمانية
 مركز الطبيعية
 موارد للطبيعيين كتبها ريتشارد كارير
 حوار مع ريتشارد كارير في شبكة طبيعي

المصادر

قراءات اضافية
 Edward B. Davis and Robin Collins, "Scientific Naturalism." In Science and Religion: A Historical Introduction, ed. Gary B. Ferngren, Johns Hopkins University Press, 2002, pp. 322–34.
 ديفيد أرمسترونغ، A World of States of Affairs. Cambridge: Cambridge University Press, 1997. [ISBN 0-521-58064-1]
 ماريو بونخي، 2006, Chasing Reality: Strife over Realism, University of Toronto Press. ISBN 0-8020-9075-3 and 2001, Scientific Realism: Selected Essays of Mario Bunge, Prometheus Books. ISBN 1-57392-892-5
 ريتشارد كارير، 2005, Sense and Goodness without God: A Defense of Metaphysical Naturalism, AuthorHouse. ISBN 1-4208-0293-3
 Mario De Caro & David Macarthur (eds), 2004. Naturalism in Question. Cambridge, Mass: Harvard University Press. ISBN 0-674-01295-X
 دانيال دينيت، 2003, الحرية تتطور, Penguin. ISBN 0-14-200384-0 and 2006
 Andrew Melnyk, 2003, A Physicalist Manifesto: Thoroughly Modern Materialism, Cambridge University Press. ISBN 0-521-82711-6
 ديفيد ميلز (سياسي أمريكي), 2004, Atheist Universe: Why God Didn't Have A Thing To Do With It, Xlibris. ISBN 1-4134-3481-9
 Jeffrey Poland, 1994, Physicalism: The Philosophical Foundations, Oxford University Press. ISBN 0-19-824980-2

أخلاقيات فوقية
باروخ سبينوزا
تولد
سبينوزية
المذهب الطبيعي (فلسفة)
علم الوجود
علمانية
فلسفة العلوم
مصطلحات فلسفية
نظريات معرفية
نظريات ميتافيزيقية
نظرية معرفة العلم
واحدية (فلسفة)

المذهب الطبيعي الوجودي


Villanovafranca (sardinski: Biddanòa Frànca) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 292 metra i ima 1 345 stanovnika. Prostire se na 27,59 km². Gustoća naseljenosti je 49 st/km².Susjedne općine su: Barumini, Escolca, Gesico, Guasila, Las Plassas i Villamar.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Villanovafranca


Destiny Rose (tradução literal: A Rosa do Destino) é uma novela filipina transmitida e produzida pela GMA Network. Dirigido por Don Michael Perez, tendo Ken Chan no papel principal. Ele estreou em 14 de setembro de 2015 no horário das 16h30, substituindo Healing Hearts. A novela terminou no dia 11 de março de 2016 com um total de 130 episódios. Foi substituído por A Esposa do Milionário dando continuidade ao horário de novelas.

A novela está inteiramente disponível no YouTube.

Enredo
Joey Flores Vergara, uma mulher presa no corpo de um homem. Toda a sua vida, só sonhou e esperava ser o melhor para os seus pais. Apesar do facto de todos à sua volta serem contra os seus desejos e desejos pessoais, ele permaneceu para ser uma criança amorosa e obediente.

Um estudante apaixonado e um filho amoroso, Joey passará por diferentes reveses na vida, mas continuará a ser paciente e compreensivo. Todas estas qualidades positivas superarão os desafios da vida e Joey tornar-se-á uma pessoa mais forte na sua nova vida como Destiny Rose.

Com o passar do tempo, Joey enfrentou mais desafios na sua jornada para se tornar uma escritora de renome e uma mulher de pleno direito. Joey é agora conhecido como Destiny Rose.

Agora que a Destiny Rose realizou os seus sonhos, tudo o que ela quer é estar com o amor da sua vida e para que a sua família seja completa mais uma vez. Mas e se a sua família, especialmente o seu pai afastado, se recusar a aceitá-la? E se o amor da sua vida descobre que ela só fez uma cirurgia de mudança de sexo para se tornar uma mulher? Será que a Destiny Rose ainda encontrará a felicidade?

Elenco e personagens
 Ken Chan como Joselito "Joey" Flores Vergara Jr. / Destiny Rose Flores

 Fabio Ide como Gabriele Antonioni
 Manilyn Reynes como Daisy Flores-Vergara
 Michael De Mesa como Rosauro Armani Vitto
 Katrina Halili como Jasmine Flores
 Sheena Halili como April Rose Flores Vergara
 Jackie Lou Blanco como Maria Dahlia Flores
 Jeric Gonzales como Vince
 Joko Diaz como Joselito "Lito" Vergara Sr.
 Irma Adlawan como Bethilda Vitto-Jacobs
 JC Tiuseco como Lance
 Ken Alfonso como Aris

 Melissa Mendez como Yvonne Antonioni
 Kate Valdez como Violet Vitto Jacobs
 Sig Aldeen como Mario
 Bryan Benedict como Stephen
 Tony Lapena como Elvie
 Rene Salud como Salvatore
 Lander Vera Perez como Hector
 Miggs Cuaderno como o jovem Joey
 Ar Angel Aviles ainda jovem, abril
 Milkcah Wynne Nacion como a jovem Jasmine
 Andrea Torres como ela mesma
 Mike Tan como ele mesmo
 Yasmien Kurdi como ela mesma

Audiência
De acordo com as avaliações da televisão doméstica Mega Manila da AGB Nielsen Filipinas,  Destiny Rose passou por altos e baixos, em quesito de audiência e suas histórias apresentadas. O primeiro capítulo de Destiny Rose obteve uma audiência de 14,8 pontos (15). Enquanto o último capítulo, o capítulo 130, teve uma classificação de 17,2 pontos (17).

Prêmios

Ligações externas

Telenovelas da GMA Network
Programas de televisão em língua filipina
Programas de televisão das Filipinas encerrados em 2016
Programas de televisão das Filipinas que estrearam em 2015

Destiny Rose


Topkapı İstanbul'un en tanınan semtlerinden biri. Fatih İlçesi sınırları içerisindedir. İstanbul Otobüs Terminali 1994 yılında Bayrampaşa'ya taşınmadan önce bu semtteydi. Terminal'in taşınması ile birlikte eski kalabalık günlerini kaybetmiştir. Otogarın etkisinin tamamen kalkması ile yeniden düzenlemeler sürmekte ve surun dışı tamamen park haline getirilmiştir.

İstanbul surları semti çevreler ve semtin bir bölümü suriçi diye tabir edilir. Semt ismini, surların Mevlevihane Kapı ile Edirnekapı arasında bulunan ve Bizans döneminde Ayios Romanos; fetihten sonra da Topkapı olarak isimlendirilen kapıdan almıştır. Fatih Sultan Mehmet'in şehre ilk girdiği kapının buradaki sur kapısı olduğu bilinmektedir. Semtin merkezi yeri, Kara Ahmed Paşa Camii ve külliyesidir. Semtte yer alan Vatan Caddesi üzerinde Topkapı Mezarlığı bulnmaktadır.

Ulaşım

Otobüs  Hatları
 28 Topkapı/Edirnekapı - Beşiktaş
 28T Topkapı - Beşiktaş
 41ST Seyrantepe - Topkapı
 46T Çağlayan - Topkapı
 79Ş Şahin Tepesi - Topkapı
 87 Topkapı/Edirnekapı - Taksim
 88 Sultangazi Peron - Topkapı

Minibüs Hatları
 Taksim  - Topkapı
Çağlayan - Topkapı
Seyrantepe - Topkapı
 Cebeci Mahallesi - Topkapı
 Gazi Mahallesi - Topkapı
 Nur Sitesi - Topkapı
 Topkapı - Yüzyıl Mahallesi
 Topkapı - Bağcılar
 Topkapı - Bolluca
 Topkapı - Boğazköy
 Topkapı - Giyimkent
 Topkapı - Haraççı
 Topkapı - Karabayır Mahallesi
 Topkapı - Suatlar
 Topkapı - Tabya
 Topkapı - Taşoluk Toki Konutları
 Topkapıı - Tepe
 Topkapı - Tulumba
 Topkapı - Yayla
 Topkapı - İmrahor

Tramvay Metrobüs Hatları
  Bağcılar - Kabataş
  Topkapı - Mescid-i Selam
  Metrobüs

Fatih'in mahalleleri

Topkapı


Skjombroen (norsk Skjombrua, også omtalt som Skjomen bru og tidligere også som Trongskjombrua, er en hængebro i stål som krydser fjorden Skjomen ca. 20 km syd for Narvik i Nordland fylke i Norge. Broen er 711 meter lang, med største spænd på 525 meter og gennemsejlingshøjde på 35 meter. Broen har 9 spænd og er en del af Europavej E6.

Stortinget vedtog bygningen af en bro over Skjomen i december 1959. Skjombroen blev åbnet 10. november 1972, og var da Norges fjerde længste bro, og landets længste hængebro. Stålet og montagen var ved Erik Ruuds mekaniske verksted i Oslo.

Efter henvendelse fra det norske vejdirektorat anbefalede Språkrådet at navnet «Skjombrua» skulle benyttes på den nye bro, i og med at andre navneformer i området hadde former som Skjomnes og Skjomgrunnen. Vejdirektoratet godkendte dette som det officielle navn, men selv vejkontoret i Nordland benyttede ofte navneformene «Skjomenbrua» eller «Skjomen bru», og under åbningen blev den konsekvent omtalt som «Skjomenbrua» af trafikministeren.

Kilder og henvisninger

 Billede af broen set fra vest.
 Billede af broen set fra nord.
 Billede af broen set  fra øst.
 Structurae om Skjombrua

Hængebroer
Broer i Norge
Nordlands geografi
Narvik

Skjombroen


-koalgebra (sinonim: kogebra) je par  u kojem je  vektorski prostor nad poljem  i  kounitalno koasocijativno preslikavanje kojeg zovemo komnoženje. Koasocijativnost znači da , a kounitalnost znači da postoji (pri tom nužno jedinstveno) -linearno preslikavanje , koje zovemo kojedinicom koalgebre , i koje zadovoljava uvjet .
U posljednjem identitetu  označava jednakost preslikavanja do na identifikacije . Mnogi autori uvode koalgebru kao trojku , no u tome nema bitne razlike, s obzirom na to da je kojedinica (ako postoji) jedinstveno određena komnoženjem.

Pojam koalgebre se često gleda u većoj općenitosti u kojoj je  komutativni prsten s jedinicom, a  je -modul. Još općenitije, kategorija vektorskih prostora može se zamijeniti ma kojom monoidalnom kategorijom . U toj općenitosti, umjesto riječi koalgebra u monoidalnoj kategoriji  često se rabi termin (unutarnji) komonoid u . Taj pojam je dvojstven (u smislu dvojstvenosti u teoriji kategorija) pojmu (unutarnjeg) monoida.

Koalgebre su se najprije pojavile u algebarskoj topologiji, u radovima Heinza Hopfa i Normana Steenroda i u prvom sustavnom radu o Hopfovim algebrama Milnora i Moorea. U tim radovima, promatrane su koalgebre u kategorijama graduiranih vektorskih prostora.

Izvori

Vanjske poveznice
 https://ncatlab.org/nlab/show/coalgebra

Algebra

Koalgebra


Todo lo sólido se desvanece en el aire (All that is solid melts into air) es un libro escrito por Marshall Berman entre 1971 y 1981 y publicado en Nueva York en 1982. El libro examina la modernización social y económica y su relación conflictiva con el modernismo. El título del libro está tomado del Manifiesto comunista en relación con la capacidad del capitalismo de disolver los vínculos sociales tales como el patriarcado y la subordinación feudal.

Berman ve en el Fausto de Goethe una interpretación literaria de la modernización a través de los procesos del sueño, el amor y el progreso. En la segunda sección emplea textos marxistas para analizar la naturaleza auto-destructiva de la modernización. En la tercera sección, la poesía francesa, en especial Baudelaire es usado como un modelo modernista de escritura, seguido por una selección de literatura rusa (Pushkin, Dostoyevsky, Biely, Gogol y Mandelshtam) en la cuarta sección. El libro concluye con notas sobre el modernismo en Nueva York durante los sesenta y los setenta.

Contexto histórico

Contenido
Berman define a la modernidad como una "unidad en la desunión", una vorágine de perpetua desintegración. La modernidad es una "forma de experiencia vital" en la que todo se percibe como cambiante, nada permanece en su sitio y todo lo sólido se desvanece en el aire.
Este concepto se distingue de la modernización, la cual hace referencia a los nuevos cambios tecnológicos y a la democratización creciente de la política. A este concepto se le suma el modernismo, una corriente artística y literaria que surge como una propuesta emancipadora del hombre. Frente a su aparente fracaso, Berman pretende revivir los viejos ideales que animaban a esta corriente. Examinando la dialéctica modernismo-modernización, Berman pretende detectar en qué punto se desvió la modernidad de sus verdaderos propósitos de progreso y emancipación colectiva.

Referencias

Ensayos de 1982
Libros de marxismo
Obras filosóficas

Todo lo sólido se desvanece en el aire


A greve dos roteiristas dos Estados Unidos de 2023 é uma greve culminada após o desentendimento entre os sindicatos Writers Guild of America (WGA), sindicato da categoria dos roteiristas, e do Alliance of Motion Picture and Television Producers (AMPTP), sindicato patronal, que começou em 2 de maio de 2023.

É a maior interrupção na produção de televisão e cinema estadunidense desde a pandemia de COVID-19 no país, bem como a maior paralisação trabalhista que o WGA realizou desde a greve de 1988, que durou 153 diass. Desde 14 de julho de 2023, coincidiu com uma greve de atores como parte de uma série de disputas trabalhistas mais amplas em Hollywood.

A greve atual põe em risco os contratos de longo prazo criados durante o boom do streaming de mídia, quando os produtores desembolsavam grandes somas para talentos criativos. Os grandes estúdios podem encerrar os acordos de produção com os roteiristas por meio de cláusulas de força maior após 90 dias, economizando milhões de dólares.

Outras áreas foram afetadas pela ação da greve, incluindo a indústria de efeitos visuais, bem como estúdios de criação de adereços. A falta de produções cinematográficas e televisivas em andamento fez com que alguns estúdios fechassem as portas ou reduzissem a equipe.

Reivindicações
O principal ponto de foco na disputa trabalhista são os salários e bonificações pagos na mídia do streaming; os roteiristas também queriam que a inteligência artificial, como o ChatGPT, fosse usada apenas como uma ferramenta que pode ajudar na pesquisa ou facilitar ideias de roteiro e não como ferramentas para substituí-las.

Em 2 de maio de 2020, o último Acordo Básico Mínimo (MBA) tornou-se o acordo coletivo de trabalho que cobria a maior parte do trabalho realizado pelos roteiristas sindicalizados na  Writers Guild of America (WGA). O Acordo Básico Mínimo é um acordo que estabelece um piso salarial para roteiristas de televisão e cinema. Na televisão, o Acordo Básico Mínimo só se aplica ao roteiristas que escrevem para programas exibidos na televisão aberta, e não para streaming.

Isso pode ser evidenciado ao comparar talk shows  produzidos para a televisão aberta, como The Late Show with Stephen Colbert da CBS comparado com o The Problem with Jon Stewart produzido para streaming pela Apple TV+. Os escritores que trabalham para os streamings não são cobertos pelo MBA e, portanto, devem negociar individualmente com a empresa de streaming o pagamento e, como resultado, recebem menos do que os escritores que escrevem para talk shows transmitidos, embora façam a mesma quantidade de trabalho. O MBA realizado junto à categoria em 2020, expirou em 1º de maio de 2023. O sindicato WGA estimou que suas propostas renderiam aos roteiristas ganhos de cerca de 429 milhões de dólares por ano, enquanto a oferta da Alliance of Motion Picture and Television Producers (AMPTP), sindicato patronal, renderia 86 milhões para categoria.

O valor que difere os impactos do setor entre os dois sindicatos - a WGA e a AMPTP -  é que as demandas corporativas realizadas pela WGA é mais robusta, que inclui demandas como 'duração do emprego' ao contrato e a inclusão de um número mínimo de profissionais nas produções. Outra questão cara para a WGA é o aumento na alíquota das pensões e fundos de saúde.

Negociações e atividades grevistas
Em 18 de abril de 2023, 97,85% dos membros do sindicato de roteiristas da WGA nos Estados Unidos votaram para entrar em greve se não conseguirem chegar a um acordo satisfatório com a AMPTP, que representa os principais estúdios de cinema e televisão de Hollywood, até 1º de maio. O AMPTP se envolveu em longas negociações com o WGA em nome da Amazon Studios, Apple Studios, NBCUniversal, Netflix, Paramount Global, Sony Pictures, Walt Disney Company e Warner Bros. Discovery, mas não conseguiu chegar a um acordo negociar antes do prazo estipulado.

Como resultado, as lideranças do Writers Guild of America Leste (WGAW) e do Writers Guild of America Oeste (WGAE) aprovaram por unanimidade uma greve na véspera de 2 de maio, a primeira desse tipo desde a greve de 2007-2008, realizada 15 anos antes.

A revista The Hollywood Reporter relatou que o WGA havia estabelecido algumas regras prospectivas para os escritores durante a greve. O sindicato afirmou que "os escritores não podem escrever, revisar, lançar ou discutir projetos futuros com empresas que são membros do AMPTP". Além disso, o sindicato ainda orientou que os podcasts de ficção produzidos por empresas contra as quais a WGA e seus membros estão em greve devem interromper a produção.

O sindicato anotou que embora eles não possam punir os escritores não sindicalizados que escrevem para empresas contra as quais o sindicato está em greve, eles prometem barrar tais escritores de futuras filiações ao sindicato.

A greve foi iniciada em 2 de maio de 2023. No dia seguinte, em 3 de maio de 2023, o horário dos piquetes havia se estendido para dois turnos de quatro horas: um turno da manhã, das 9h às 13h, e um turno da tarde, das 13h às 17h.

Os seguintes estúdios e eventos foram relatados pelo Deadline Hollywood como lugares onde o WGA planejou piquetes.

Em Los Angeles,  Amazon/Culver Studios, CBS Radford, CBS Television City, Disney, 20th Century Studios, Netflix, Paramount, Sony, Universal, Warner Bros, e em Nova Iorque: 30 Rock/NBCUniversal, Broadway Stages, HBO, NBC Upfronts, Netflix Manhattan HQ, Netflix Upfront, Peacock NewFront, Silvercup East, Silvercup Studios, Steiner Studios, Warner Bros. Discovery e Warner Bros. Discovery Upfront.

Comitê de negociação
A WGA anunciou os membros de seu comitê de negociação em novembro de 2022, com David Young como negociador-chefe. Em maio de 2023, Ellen Stutzman era a principal negociadora.

 John August
 Angelina Burnett
 Kay Cannon
 Yahlin Chang
 Robb Chavis
 Adam Conover
 Travis Donnelly
 Ashley Gable
 David A. Goodman (co-presidente)
 Hallie Haglund
 Eric Haywood
 Eric Heisserer
 Greg Iwinski
 Chris Keyser (copresidenter)
 Luvh Rakhe
 Erica Saleh
 Danielle Sanchez-Witzel
 James Schamus
 Tom Schulman
 Michael Schur
 David Shore
 David Simon
 Patric Verrone
 Nicole Yorkin

Produções impactadas

Produções interrompidas

Talk-shows

 Jimmy Kimmel Live!
 Last Week Tonight with John Oliver
 Late Night with Seth Meyers
 Real Time with Bill Maher
 The Daily Show
 The Late Show with Stephen Colbert
 The Talk
 The Tonight Show Starring Jimmy Fallon

Séries televisivas
 Abbott Elementary (temporada 3)
 Big Mouth (temporada 8)
 Cobra Kai (temporada 6)
 Hacks (temporada 3)
 Night Court (temporada 2)
 Power Book III: Raising Kanan (temporada 3)
 Saturday Night Live
 Unstable (temporada 2)
 Yellowjackets (temporada 3)

Ver também
 Greve dos roteiristas dos Estados Unidos de 2007–2008
 Greve da SAG-AFTRA de 2023

2023 nos Estados Unidos
Greves
2023 na televisão nos Estados Unidos

Greve dos roteiristas dos Estados Unidos de 2023


Joseph Andrew Green (January 14, 1881 – October 27, 1963) was a United States Army officer with the rank of major general, who is most noted as a Chief of the Coast Artillery Corps during the years 1940-1942.

Biography
Green was born on January 14, 1881, in Cherokee, Iowa. He graduated from the United States Military Academy at West Point in 1906. During World War I, Green served with the American Expeditionary Forces in France.

After the War, Green served at the War Department General Staff until 1931 and subsequently was appointed Commanding Officer of the 61st Coast Artillery Regiment. In 1937, Green was appointed as Executive Officer to the Chief of Coast Artillery and served in this capacity until 1940, when he succeeded Archibald H. Sunderland as the Chief of Coast Artillery.

In 1942, position of Chief of Coast Artillery was abolished and Green was appointed Commanding General of Anti-Aircraft Artillery Command. He held this command until his retirement in 1946.

Major General Joseph Andrew Green died on October 27, 1963, and is buried at Fort Sam Houston National Cemetery.

Decorations
Major General Joseph A. Green received these awards during the span of his military career:

See also
 U.S. Army Coast Artillery Corps
 Seacoast defense in the United States
 Harbor Defenses of Manila and Subic Bays

References

External links

 The Hammer of Hell (about Anti-aircraft Artillery in WW II)

1881 births
1963 deaths
People from Cherokee, Iowa
United States Military Academy alumni
United States Army Coast Artillery Corps personnel
United States Army Command and General Staff College alumni
United States Army War College alumni
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Recipients of the Legion of Merit
United States Army generals of World War II
United States Army generals
United States Army personnel of World War I
Burials at Fort Sam Houston National Cemetery
Military personnel from Iowa

Joseph A. Green


El Mercado de Maravillas (de nombre completo Mercado Municipal de Maravillas) es un mercado de abastos madrileño ubicado en la calle de Bravo Murillo (n.º 122). En 1942 se inaugura el mercado diseñado por el arquitecto Pedro Muguruza Otaño ya en 1933, pretendía ser en la década de los cincuenta uno de los más grandes de la ciudad. Se edificó en el solar que dejó el Colegio de Nuestra Señora de las Maravillas tras el incendio que sufrió en 1931 en el barrio de Cuatro Caminos. El mercado finalizado en el periodo de posguerra posee una superficie de 8700 metros cuadrados y sus más de 250 puestos. De estilo racionalista. A comienzos del  es uno de los mercados más grandes de Tetuán.

Historia
A finales del  la zona del actual Bravo Murillo era un barrio del ensanche industrial. En la zona había una fábrica de papeles satinados denominada Las Maravillas. El solar de la fábrica fue adquirido por la congregación religiosa de los Hermanos de las Escuelas Cristianas, dedicados a la educación. La escuela comienza su actividad en 1892 y hereda la denominación de la fábrica: Colegio de Nuestra Señora de las Maravillas. El colegio es incendiado por izquierdistas radicales y robadas sus colecciones incendio el 11 de mayo de 1931 durante el periodo inicial de la Segunda República, sin que hubiese estado de guerra. En el año 1933 el alcalde de Madrid Pedro Rico López encarga directamente al arquitecto madrileño Pedro Muguruza (autor del Palacio de la Prensa) la ejecución del proyecto de construcción de un mercado municipal en el solar cercano a la Glorieta de Cuatro Caminos, de esta forma se finaliza el mercado al aire libre que se venía celebrando durante estos años. El primer metro madrileño traslada personas desde el centro de la ciudad hasta la zona. El proyecto sufre varios retrasos debido a la situación sociopolítica del país. Finalmente se ve interrumpido el proyecto por la guerra en la defensa de Madrid.

Durante el periodo de posguerra el solar a medio construir se emplea como establecimiento de mercado negro de contrabando. El alcalde Alberto Alcocer inicia la construcción en dos fases. La primera finaliza en el año 1941 y permite poner en funcionamiento parte de los servicios del mercado. La segunda fase se finaliza un año después inaugurándose oficialmente como Mercado de Maravillas. El mercado va creciendo en demanda hasta que llegan los años noventa y la sociedad madrileña cambia sus hábitos.

Características

Se trata de un edificio construido en dos plantas. La planta baja dedicada a la recogida y servicio interior del mercado, mientras que la segunda se dedica a la zona comercial. Se trata de un edificio de estilo racionalista.

La Planta comercial se sitúa a 2 metros de cota sobre la entrada principal en la calle Bravo Murillo. Originalmente existía una gran escalera en el hall de entrada, y era de trazado palaciego, es decir un gran tramo de subida a la planta comercial y dos tramos laterales de bajada a la planta baja con el solado de terrazo "in situ" de diferentes colores con la fecha de su inauguración construida en color en el pavimento.

La fachada principal en la calle Bravo Murillo es de ladrillo visto colocado a hueso, con una importante marquesina en voladizo de hormigón armado, y la planta baja porticada con pilares chapados con granito gris cristal.

Destaca la gran superficie construida del edificio de aproximadamente 20.000 m², de los que casi la mitad, 8.800m2, son dedicados a uso comercial y en una sola planta.

También es de mencionar la estructura del edificio. En la planta baja es de hormigón armado, con una retícula de 8x11m para los pilares. En la planta primera los pilares son de acero.
Los forjados son losas de hormigón armado de 30 cm de espesor. Destaca la cubierta en forma de diente de sierra, con ventanales acristalados orientados al norte, de forma que la luz cenital da un ambiente único al interior de la gran nave comercial.

En el Plan General de Ordenación Urbana de Madrid, en vigor desde 1985, el edificio del Mercado de Maravillas aparece catalogado, con un nivel de protección 3, donde hay que conservar el estado actual de todas las fachadas y de todos los elementos singulares como las escalas.

Actualidad
Hasta 1984, la mayoría de las obras se orientaron a aumentar la superficie comercial, de modo que desaparecieron dos de los tres montacargas que existían desde el acceso por la calle Palencia, también parte de las escaleras de bajada del hall principal.

Desde 1990 la gran parte de las obras se han realizado para acondicionar el edificio en su faceta comercial, y como restauración de elementos principales. Así se han acondicionado totalmente las cubiertas, retejando e impermeabilizando con doble impermeabilización asfáltica. Ampliación del aparcamiento interior del mercado. Rehabilitación de las fachadas. Instalación de ascensores y montacargas repartidos por toda la superficie comercial y construcción de una escalera mecánica en el acceso principal por la calle Bravo Murillo.

También las instalaciones del edificio se han actualizado, de tal forma que la instalación eléctrica, la fontanería, la red de saneamiento y la de telefónica son nuevas, así como la instalación de climatización, que también es de reciente construcción, y ha dotado de calefacción y aire acondicionado a la planta comercial del mercado.

Las principales remodelaciones son de acondicionamiento de las instalaciones a las exigencias de las nuevas normativas municipales, fundamentalmente, la eliminación de barreras arquitectónicas y adaptación a las medidas de prevención de riesgos laborales, también se destaca la apuesta por el ahorro energético.

Existen proyectos que el Mercado deberá acometer en un futuro, como la ampliación del aparcamiento uniendo el aparcamiento de la plaza de Condesa de Gavia con el del interior del mercado, la actualización de la carga y descarga de mercancías, ampliación de cuartos de baño, aseos y vestuarios.

En abril de 2022, la transformación llamada «Plan Especial» está pendiente de ser aprobada en un pleno. Con el plan aprobado la edificabilidad del mercado aumentará un 20 %; con la mejora del aislamiento se impulsará la sostenibilidad del edificio. Además apuesta por unos interiores funcionales y accesibles.

Véase también
 Anexo:Mercados de Madrid
 Mercado de Barceló

Referencias

Referencias Externas

Página oficial - En español

Obras de Pedro Muguruza
Maravillas
Maravillas
Edificios y estructuras en el distrito de Tetuán
Arquitectura racionalista en España
Arquitectura de 1942
España en 1942

Mercado de Maravillas


Koraljni biserak, (indijanska boba, koraljna boba, lat. Symphoricarpos orbiculatus) grmolika je ukrasna biljka iz porodice Caprifoliaceae].

Opis
Koraljni biserak  je uspravan grm,zelenkasto bijelih cvjetova i ružičastih plodova.Listovi su ovalni,nasuprotno raspoređeni na granama.Naraste do najviše 2 - 3 metra visine.

Raširenost
Biljka je porijeklom iz Sjeverne Amerike,te raste i u središnjoj Kanadi i sjeveroistočnom Meksiku.Kao ukrasna vrsta danas se uzgaja širom svijeta.

Dodatna literatura
Šilić,Č. Ukrasno drveće i grmlje,Sarajevo 1990.

Vanjske poveznice

Izvori

Caprifolioideae
Parkovno drveće i grmovi

Koraljni biserak


Rudolf Seitz henviser til blandt andre:

 Rudolf von Seitz (1842-1910) – tysk maler og tegner
 Rudolf Seitz (1934-2001) – tysk kunstpædagog

Rudolf Seitz


Prisciliano Cortés fue un militar mexicano, nacido y fallecido en la Ciudad de México. Fue gobernador interino de Yucatán en 1913 durante el gobierno espurio de Victoriano Huerta, después de la Decena trágica, cuando fueron depuestos y asesinados Francisco I. Madero y José María Pino Suárez, presidente y vicepresidente de México, respectivamente. Después de su interinato se hizo elegir gobernador constitucional pero su mandato duró poco tiempo ya que sobrevino el fin de la usurpación huertista en junio de 1914, con el triunfo del ejército constitucionalista

Datos históricos
Victoriano Huerta como presidente de México, a partir de febrero de 1913 en que usurpó el poder, envió sucesivamente tres gobernadores a Yucatán: Arcadio Escobedo, Eugenio Rascón y Prisciliano Cortés. El 24 de junio de 1914 Venustiano Carranza, encabezando al ejército Constitucionalista, desconoció al usurpador y lo derrotó. En ese punto el último enviado huertista a Yucatán cesó en sus funciones y fue sustituido por el primero de los carrancistas que gobernó Yucatán, Eleuterio Ávila.

Prisciliano Cortés tomó posesión interinamente el 1 de septiembre de 1913. Se encargó de reprimir todas las manifestaciones públicas en contra del régimen de Huerta. Por ley, le tocó presidir a la Comisión Reguladora del Mercado del Henequén que controlaba la operación de la industria henequenera que era el eje de la economía local. Fue acusado de sustraer indebidamente fondos de la Comisión que envió al gobierno de Victoriano Huerta. Le exigió al Congreso del Estado que autorizara a la propia Comisión la facultad de expedir cheques con la garantía de la producción henequenera de los socios.

Se hizo elegir gobernador constitucional del estado, tomando posesión del cargo el 1 de febrero de 1914. Desde esa posición combatió y reprimió al movimiento obrero yucateco, presionando a los dirigentes y persiguiéndolos cuando insistieron en hacer paros de labores como protesta a las acciones del gobierno. Carlos Castro Morales, líder ferrocarrilero que más tarde habría de ser gobernador de Yucatán, fue expulsado del estado y tuvo que exiliarse en La Habana.

Impuso una contribución de un centavo sobre el precio del henequén para financiar las campañas de pacificación del país que emprendió Victoriano Huerta desde la capital de México. Entró en componendas con los grupos oligárquicos del estado a fin de desvirtuar y marginar a la Comisión Reguladora del Mercado del Henequén en su tarea. Para este propósito recibió dinero de Avelino Montes, representante de la empresa estadounidense International Harvester y yerno de Olegario Molina que capitaneaba a la casta divina y que después de haber sido secretario de fomento de Porfirio Díaz, vivía exiliado en Cuba.

En septiembre de 1914, después de varias conspiraciones en su contra, Cortés fue sustituido como gobernador y comandante militar por Eleuterio Ávila, enviado por el primer jefe del ejército constitucionalista, Venustiano Carranza, quien ya había logrado deponer al usurpador en el centro del país.

Prisciliano Cortés se trasladó a La Habana donde estableció su residencia y falleció posteriormente. Se le acusó de conspirar desde ahí en contra del gobierno de Yucatán en 1916, cuando Salvador Alvarado gobernaba.

Véase también
 Gobernantes de Yucatán
 Revolución mexicana en Yucatán
 Huertismo
 Carrancismo

Referencias

Enlaces externos
 Documentos para la historia de la Revolución. Usurpación huertista. Diario Por Esto Con acceso el 4 de febrero de 2012.
 Memorial sobre los sucesos en Yucatán
 Revista de la revolución en Yucatán Consultado el 4 de febrero de 2012.
 Memoria política de México Con acceso el 4 de febrero de 2012.
Gobernadores de Yucatán del siglo XX
Revolución mexicana en Yucatán

Prisciliano Cortés


Međupodručna nogometna liga Sisak – Karlovac – Kutina (također i kao Međupodsavezna nogometna liga Sisak – Karlovac – Kutina)  za sezonu 1970./71. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bila "Moslavina" iz Kutine.

Ljestvica

 Gornje Mekušje – danas dio Karlovca
 "Partizan" iz Bosanske Kostajnice – klub iz Bosne i Hercegovine

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice
 Zagrebačka zona 1970./71.
 Varaždinska liga 1970./71.

Izvori
 Krešimir Perušić i dr.: 100 godina nogometa u Karlovačkoj županiji : 1903. – 2003., Karlovac, 2004., , str. 311
 Stjepan Balog: HNŠK "Moslavina", Kutina : 85 [godina], Kutina, 2004., , str. 29

1970-71 Sisak-Karlovac-Kutina
Sisak-Karlovac-Kutina
1970-71 Sisak-Karlovac-Kutina

Međupodručna nogometna liga Sisak – Karlovac – Kutina 1970./71.


Agrilus optatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1924.

Referências

optatus

Agrilus optatus


Chorab  or Chorabie  is a village in the administrative district of Gmina Łysomice, within Toruń County, Kuyavian-Pomeranian Voivodeship, in north-central Poland.

During the Second World War it was the location of a subcamp of Stutthof concentration camp.

References

Villages in Toruń County

Chorab


Las bravías es un sainete lírico o zarzuela en un acto y 4 cuadros con música de Ruperto Chapí y libreto de José López Silva y Carlos Fernández Shaw, basado en La fierecilla domada de William Shakespeare. Se estrenó el 12 de diciembre de 1896 en el Teatro Apolo de Madrid.

Personajes

Referencias
Historia, argumento y discografía en lazarzuela.webcindario

Zarzuelas de Ruperto Chapí
Zarzuelas de 1896

Las bravías


Maria Helena Rolim Capelato (1945) é uma historiadora brasileira conhecida por seus trabalhos sobre imprensa no Brasil, populismo e propaganda política. É professora emérita da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo. Foi, de 2011 a 2013, presidente da Associação Nacional de Pesquisadores e Professores de História das Américas; e, de 2015 a 2017, presidente da Associação Nacional de História.

Professores da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Alunos da Faculdade de Filosofia, Letras e Ciências Humanas da Universidade de São Paulo
Historiadoras do Brasil

Maria Helena Rolim Capelato


Sofia Ribeiro (Portugal) é bióloga marinha e investigadora sénior em clima e glaciologia no National Geological Surveys for Denmark and Greenland (GEUS). Foi galardoada nos Prémios Internacionais L'Oréal-UNESCO para Mulheres na Ciência de 2017.

Biografia
Originária de Portugal, mudou-se para a Dinamarca em 2008 devido ao seu trabalho de investigação.

Sofia Ribeiro fez o mestrado em Biologia na Universidade de Lisboa, onde estudou de 1999 a 2004. Posteriormente doutorou-se em biologia na Universidade de Copenhaga.

Sofia Ribeiro iniciou a sua carreira como assistente de investigação no Centro de Oceanografia (CO) da Universidade de Lisboa em 2005. Em 2011, após concluir o doutoramento na Universidade de Copenhaga, trabalhou no GEUS e posteriormente na Lund University. Terminado o pós-doutoramento, regressou ao GEUS em 2014, onde estuda os efeitos das alterações climáticas no Ártico. Neste âmbito Sofia Ribeiro realizou cinco expedições científicas à Gronelândia e mar envolvente.

Prémios
Em 2017, graças ao seu trabalho de investigação sobre as mudanças na vida marinha e nos bancos de gelo do Ártico provocadas pelas  mudanças climáticas, foi galardoada pelos Prémios Internacionais L'Oréal-UNESCO para Mulheres na Ciência.

Biólogos da Dinamarca
Biólogas

Sofia Ribeiro (cientista)


Udruga Agroturist ime je za hrvatsku udrugu sa sjedištem u Vodnjanu koje je osnovano 1995. godine radi poticanja poljoprivrede proizvodnje.

Povijest

Pri osnivanju 1995. godine, udruga je okupljala 25 poljoprivrednika. Daljnim razvojem svoje djelatnosti udruga 1998. godine zapošljava agronoma i administratora, te se u daljnim godinama aktivnosti udruge u organiziranju stručnih seminara i raznih događanja u cilju promicanja rada udruge i njihovih članova. Trenutno (2016.) udruga broji preko 350 članova.
Udruga preko godina nabavljala je sadno tvarivo i preko članstva uspjela sljedeće:
 Posađeno 200.000 sadnica maslina, na 700 ha
 Posađeno 100.000 loznih cjepova preko 35 ha mladih vinograda

Znastveni rad

Udruga bila inicijator, nositelj i suradnik na sljedećim znanstvenim projektima:

 Vin de Rosa, u suradnji s Institutom za poljoprivredu i turizam iz Poreča,
 Proizvodnja sadnica domaćih i udomaćenih sorti maslina, u suradnji s Poljoprivrednom zadrugom Vodnjan
 Izrada Oznake zaštite izvornosti (OZI) domaćih i udomaćenih sorti maslina, u suradnji sa SMS-prehrambeno razvojnim centrom d.o.o. iz Klisa;
 Osnivanje Kolekcijskog i matičnog nasada domaćih i udomaćenih sorti maslina, u suradnji s Agronomskim Fakultetom iz Zagreba i PZ Vodnjan
 Projekt ZOOB "Smanjenje zagađenja i očuvanje biološke raznolikosti u poljoprivredi s naglaskom na maslinarstvo" sufinancira EU kroz Operativni program IPA SI-HR 2007-2013. Provodi se od 25. ožujka 2010. do 31. ožujka 2012. godine u suradnji s Gradom Vodnjanom i slovenskim partnerima. Vodeći partner projekta je Kmetijsko gozdarski zavod Nova Gorica. Ostali partneri su Znanstveno raziskovalno središče Univerze na Primorskem, Grad Krk, te Udruga maslinara Krka "Drobnica".

Inicijative

Od svojeg osnivanja do danas (2016) udruga je održala sljedeće

 Smotre vina južne Istre,
 Smotre maslinovog ulja,
 Manifestacija Dani mladog maslinovog ulja,
 Smotre sira, skute i meda.
 Dan ulja i vina u Vodnjanu

Izdavaštvo

 Italo Žužić, Priručnik za maslinare, Poljoprivredna udruga Agroturist Vodnjan, 1999

Vrela

Vanjske poveznice

 http://www.agroturist-vodnjan.hr/

Hrvatske udruge

Udruga Agroturist


Körfez Savaşı veya Birinci Körfez Savaşı, kod adı Çöl Fırtınası Harekâtı () 2 Ağustos 1990'da Irak'ın Kuveyt'i işgal etmesiyle başlayan krizin sonucunda, ABD öncülüğünde, Birleşik Krallık, Fransa, Suudi Arabistan, Suriye, Mısır'ın da aralarında bulunduğu 37 ülkenin dahil olduğu koalisyon gücünün Irak'a karşı düzenlediği askerî harekât (17 Ocak 1991-28 Şubat 1991).

Körfez Savaşı, Basra Körfezi Savaşı, Kuveyt Savaşı veya Birinci Irak Savaşı (2003'te başlayan Irak Savaşı'ndan sonra) gibi adlarla da bilinir. 2 Ağustos 1990'da Irak'ın güneydoğu komşusu Kuveyt'i işgal etmesi uluslararası tepkilere neden olmuş, tepkilerin sonucu olarak Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi üyeleri tarafından Irak'a karşı bir dizi ekonomik yaptırım uygulamaya konmuştur. ABD Başkanı George H. W. Bush kendi ülkesinin birliklerini Suudi Arabistan'a yollarken, başka ülkelerden de bölgeye askerî güç göndermeleri çağrısında bulundu. Bunun sonucu olarak II. Dünya Savaşı'ndan sonraki en geniş çaplı askeri koalisyon gücü ortaya çıktı. ABD koalisyon gücünün asıl ağırlığını oluştururken Birleşik Krallık, Fransa, Suriye, Mısır, Suudi Arabistan diğer başat güçlerdi. Suudi Arabistan savaşın 60 milyar ABD Doları tutan maliyetinin 36 milyarlık kısmını tek başına karşıladı.

Harekât, 17 Ocak 1991'de Irak güçlerini Kuveyt'ten çıkartmak için yapılan hava bombardımanıyla başladı. Bunu 24 Şubat'taki kara harekâtı izledi. Harekât sonunda Irak'ı Kuveyt'ten çıkaran koalisyon güçleri mutlak bir zafer elde etti. Kuveyt'in kurtarılmasıyla beraber, kara harekâtının başlamasından 100 saat sonra ateşkes ilan edildi. Irak, Kuveyt ve Suudi Arabistan'ın Irak sınırında süren hava ve kara harekâtlarına karşılık olarak, Suudi Arabistan'daki koalisyon hedeflerine ve İsrail'e karşı Scud füzeleriyle karşılık verdi.

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin Nisan 1991'de kabul edilen 687 no'lu kararıyla ateşkes hükümleri ilan edildi. 687 no'lu kararın uygulanmasına yönelik uygulamalar ve bu kararı takip eden kararlar 12 yıl sonra başlayacak başka bir savaşa neden oldu.

Körfez Savaşı; Dünya'da televizyonlarda canlı izlenen ikinci savaştır ve medyada adeta çığır açmıştır.

Arka plan
Soğuk Savaş boyunca, 1950'li yıllardan itibaren Irak Sovyetler Birliği'nin bir müttefiki olmuş bu nedenle ABD ile anlaşmazlık halinde kalmıştı. ABD, bu dönemde özellikle Irak'ın Arap-İsrail savaşlarındaki İsrail'e karşı olan konumuyla ilgilenmiş, bu ülkenin çeşitli Arap ve Filistinli militan grupları desteklemesinden hoşnutsuz olmuştu. ABD, 1980'de Irak'ın İran'ı işgal etmesiyle başlayan İran-Irak Savaşı'nın ilk dönemlerinde resmi olarak tarafsız kalmış olmasına rağmen, Irak'a kaynak, siyasi destek ve askeri amacı olmayan hava araçları vermişti. Mart 1982'de İran'ın başarılı bir karşı saldırı gerçekleştirmesi üzerine ABD yönetimi Irak'a yardımı artırma kararı aldı. 1979'da terörü destekleyen ülkeler listesine alınan Irak, 1982'de listeden çıkarıldı ve bu ülkeyle tam diplomatik ilişki kuruldu. Görünürdeki nedenin Irak'ın terörizme karşı olan gelişimi olsa da, ABD Savunma Sekreteri Yardımcısı Noel Koch daha sonraları "Iraklıların terörizme destek vermeye devam ettiğine dair hiçbir şüphe yoktu, gerçek neden Irak'a, İran'a karşı başarılı olması için yardım etmekti" diyecekti. 1982'de Irak'ın yeni savaşta yeni kazanımlar elde etmesi, İran'ın da ateşkes tekliflerini reddetmesiyle Irak'a olan silah satışları rekor seviyeye ulaştı. Kasım 1983'te Irak lideri Saddam Hüseyin'in ABD'nin talepleri doğrultusunda Ebu Nidal'i Irak'tan kovmasından sonra, Ronald Reagan yönetimi Irak'la ilişkileri geliştirmek için Donald Rumsfeld'i özel bir heyetle Bağdat'a gönderdi. ABD Ticaret Komitesi'nin izniyle Amerikan şirketleri Irak'a şarbon ve böcek ilaçları gönderdi. Irak hükûmeti sonradan şarbonu biyolojik silah programında böcek ilaçlarını ise kimyasal silah yapımında kullandı.

Ağustos 1988'de İran-Irak Savaşı'nı bitiren ateşkes imzalandığında Irak borç batağında, halkı da sosyal patlamanın eşiğindeydi. Irak'ın borçlarının büyük kısmı Suudi Arabistan ve Kuveyt'e idi. Irak iki ülkeden de borçlarının silinmesini istedi, ancak iki ülke de bunu reddetti.

Kuveyt, Osmanlı İmparatorluğu'nun Basra Vilayeti'nin bir parçasıydı. Bu nedenle Irak, Kuveyt'i kendisinin bir parçası olarak görüyordu. Kuveyt, Avrupa devletlerinin ilgisini ilk kez, Almanların Berlin-Bağdat Demiryolu'nu Kuveyt limanına kadar uzatmak için harekete geçtikleri 19. yüzyılın sonlarında çekmişti. Almanların tasarılarını engellemeye çalışan Britanya ile Osmanlılara karşı güvence arayan Kuveyt'i yöneten Es-Sabah Hanedanı, 1899'da ülkenin dışişlerini Britanyalılara bırakan bir antlaşma imzaladılar. 1914'te Osmanlılarla savaşa giren Britanya, savaşın başlamasının hemen ardından Kuveyt'te protektora yönetimi kurdu. Savaşın ardından 1922'de imzalanan Ukayr Antlaşması'yla Necd (sonradan Suudi Arabistan) ile Kuveyt Şeyhliği arasındaki ilişkiler düzenlendi ve Tarafsız Bölge oluşturuldu. 1923'te de Kuveyt'in Irak'la olan kuzey sınırı çizildi. Bu antlaşmayla Irak'ın Basra Körfezi'ne yani denize ulaşımı hemen hemen ortadan kalkmıştı. Kuveyt sonraki dönemlerde Irak'ın kendi dezavantajlı konumunu iyileştirecek taleplerini reddetti.

Irak ayrıca Kuveyt'i OPEC'in petrol üretimi için belirlediği kotayı aşmakla suçluyordu. Kendisi de bir petrol üreticisi olan Irak üyesi olduğu OPEC'in 18$'lık fiyat politikasına uyulmasını istiyordu. Buna rağmen Kuveyt ile Birleşik Arap Emirlikleri sürekli olarak petrol üretimlerini artırıyordu, Irak ise en azından İran-Irak Savaşı'ndan İran saldırıları ve bir ekonomik skandal nedeniyle oluşan kayıplarının karşılanmasını istiyordu. Sonuç olarak petrol fiyatlarındaki gerileme -varil fiyatı 10$'a kadar geriledi- Irak için, 1989 yılındaki ödemeler dengesi açığına denk gelen 7 milyar $ kayba neden oldu. Bu nedenle Irak hükûmeti savaş nedeniyle hasar gören altyapısını onarmasının ötesinde, temel harcamalarını bile yapamaz bir haldeydi. Irak'la birlikte Ürdün bu petrol üretim politikasına karşı mücadele etmelerine rağmen çok az başarılı olabildiler. Irak hükûmeti mevcut durumu bir tür ekonomik savaş olarak tanımladı, Kuveyt'i yönlü sondaj yöntemiyle Irak sınırı içindeki Rumeyla petrol sahasından yararlanmakla suçladı.

Diğer taraftan Saddam Hüseyin İran-Irak Savaşı'nda ülkesine destek vermiş Arap ülkeleriyle ilişkilerini geliştirmeye çalışıyordu. Bu siyaset, Batı yanlısı Körfez ülkeleri'yle yakın ilişkiler kurmasının Irak'ı ABD'nin etki alanına sokacağı düşüncesiyle ABD tarafından da desteklenmişti. İran-Irak Savaşı sırasında güçlü olan Irak-Suudi Arabistan ilişkileri 1989 yılında da böyle devam etti. İki ülke arasında içişlerine karışmama ve saldırmazlık paktı imzalandı. Bu pakttan hemen sonra, Kuveyt'in Irak'a ait Um Kasr limanını kiralama teklifi reddedilmesine rağmen Irak Kuveyt'e içme ve sulama amaçlı su satmasını öngören bir anlaşma yapıldı. Suudi destekli kalkınma projeleri ise Irak'ın büyük borçları ve 200 bin askerin terhis olması nedeniyle sekteye uğradı. Irak ayrıca bir silah ihracatçısı haline gelebilmek için silah üretimini artırmak için çalışmış, ancak bu projeler ortaya çıkan engeller nedeniyle başarısız olmuştur.

Irak'ın Arap komşularıyla ilişkileri -özellikle Mısır- 200.000 askerin terhis edilmesinden sonra artan işsizlik nedeniyle ülkesinde çalışan yabancı işçilere karşı artan şiddet olayları nedeniyle bozuldu. Tüm bu gelişmeler, Doğu Avrupa'daki hızlı siyasi gelişmeler nedeniyle Arap Dünyası dışında çok az dikkat çekmişti. Bu önemde ABD, kötü insan hakları sicili nedeniyle Irak'ı kınamaya başlarken, Birleşik Krallık da Britanya gazetesi The Observer adına çalışan İran asıllı Farzad Bazoft'un casusluk yapmakla suçlanarak idam edilmesini kınadı. Saddam Hüseyin'in Irak'a karşı askerî güç kullanması halinde İsrail'e karşı ikili kimyasal silahlar kullanılacağını açıklamasından sonra ABD yönetimi Irak'a olan desteğini kesti. Filistinlilerin yaşamını kaybettiği İntifadanın yaşandığı İsrail işgali altındaki bölgeye gönderilecek Birleşmiş Milletler misyonunun ABD tarafından veto edilmesiyle, Irak, ABD'nin enerji kaynakları için bel bağladığı Orta Doğu'daki konumu nedeniyle, ABD dış politikasında güvensiz hale gelmişti.

Temmuz 1990'ın başlarında Irak, şikayetçi olduğu Kuveyt'in kota politikası nedeniyle bu ülkeyi askerî harekâtla açık biçimde tehdit etti. 23 Temmuz'da CIA'in Irak'ın Kuveyt sınırına 30.000 asker kaydırdığını raporlaması üzerine Basra Körfezi'ndeki ABD filosu alarm durumuna geçti. Saddam Hüseyin Irak karşıtı bir komplonun varlığına inanıyordu; Kuveyt İran'la görüşmeler başlatırken, Suriye de Mısır'a bir ziyaret ayarlamıştı. 15 Temmuz 1990'da Saddam hükûmeti isteklerini açık biçimde Arap Ligi'nden istedi; "Bazı Arap hükümdarlarının politikaları Amerikan yanlısı...Onlar Arap çıkarlarının ve güvenliğinin zayıflatılması için Amerika tarafından teşvik ediliyorlar" sözleriyle birlikte Kuveyt ve BAE'den tazminat telebinde bulunup aksi takdirde askerî güç kullanma tehdidini savurdu. 31 Temmuz 1990'da Irak ile Kuveyt heyetleri aralarındaki petrol anlaşmazlığı nedeniyle Suudi Arabistan'ın Cidde kentinde bir araya geldi. Bu arada Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek de iki ülke arasında arabuluculuk yaptı.

Kuveyt'in işgali

Cidde görüşmelerinin sonunda Irak'ın, Rumeyla nedeniyle uğradığı kaybın telafisi için Kuveyt'ten istediği tazminat talebine karşılık Kuveyt daha düşük bir miktar önerdi. Irak'ın buna cevabı ise Kuveyt'i işgal etmek oldu. 2 Ağustos 1990'da Irak Kuveyt'in başkenti Kuveyt şehrini bombalayarak işgali başlattı.

İşgal sırasında Kuveyt ordusu üçü zırhlı, biri mekanize ve bir tane de yetersiz durumdaki topçu tugayından oluşan 16.000 kişilik bir orduydu. Kuveyt Hava Kuvvetleri ise 2.200 personel, 80 hava aracı ve 40 helikopterden oluşuyordu. Üstelik işgal tehdidine rağmen ordusunu alarm düzeyine getirmemişti.

1988'de, İran-Irak Savaşı sona erdiğinde Irak Ordusu 955.000 etkin personel sayısına ek olarak 650,000 kişilik milis güçle dünyanın en büyük dördüncü ordusuydu. John Childs ve André Corvisier'e göre, en düşük tahminde bile Irak'ın elinde 4.500 tank, 484 muharebe uçağı ve 232 savaş helikopteri vardı.

Irak komandoları Kuveyt sınırına sızarak, geceyarısında saldırıyı yapacak olan asıl güçler için hazırlık yaptılar. Irak saldırısı iki uçtan gerçekleşti; ilk saldırı gücü Kuveyt şehrine ulaşmak için güney yönünde ilerleyerek ana otoyolunu ele geçirirken, yardımcı bir saldırı gücü de Kuveyt'e daha batıdan girdi, ancak daha sonra Kuveyt şehrinin ülkenin güney yarısıyla olan bağlantısını kesmek için yönünü doğuya çevirdi.

Kuveyt'in 35. zırhlı tugayı Kuveyt'in 30 km kuzeybatısındaki Al Jahra yakınlarında Irak saldırısına karşı koymaya çalıştı. Kuveyt Hava Kuvvetleri ise Irak'ın kara güçlerine karşı çok az sorti gerçekleştirebildi.

Kuveyt şehrine asıl Irak hücumu helikopterler ve teknelerle deniz tarafından gelen komandolarla gerçekleştirildi. Kuveyt Emiri Cabir el-Ahmed es-Sabah'ın sarayına yönelik Irak saldırısında Emir'in en küçük kardeşi yaşamını yitirdi. Irak saldırısının başlamasından sonra 12 saat içinde direniş büyük ölçüde kırılırken, Emir Cabir Al-Ahmet Al-Cabir Al-Sabah, ailesi ve önemli bakanları ülkelerinin yönetimi Iraklılar'a bırakarak karayoluyla Suudi Arabistan'a kaçtılar. İki gün süren yoğun çatışmalardan sonra Kuveyt Ordusu'nun bir kısmı Irak'ın elit birlikleri olan Cumhuriyet Muhafızları tarafından safdışı bırakıldı, bir kısmı da Suudi Arabistan'a kaçtı. Irak güçleri Kuveyt şehrinin kontrolünü sağladıktan sonra güneye yönelerek Suudi Arabistan sınırını denetim altına aldılar.

Irak'ın mutlak zaferinden sonra Saddam Hüseyin tarafından önce "Özgür Kuveyt Geçici Hükümeti" adlı bir kukla yönetim oluşturuldu, ardından 8 Ağustos'ta kuzeni Ali Hasan el Mecid'i Kuveyt valisi olarak atadı. Saddam Hüseyin yönetimi uluslararası çağrılara rağmen ısrarlı bir tutumla Kuveyt'teki kuvvetlerini çekmeyi reddetti ve 28 Ağustos 1990'da Kuveyt'i Irak'ın 19. ili olarak ilhak ettiğini açıkladı.

Diplomatik Süreçler

İşgalden hemen sonra, ABD ve Kuveyt delegasyonlarının talebiyle saatler içinde toplanan Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGK) aldığı 660 no'lu kararı ile işgali kınayarak Irak'ın Kuveyt'ten derhal çekilmesini istedi. Arap Birliği de, 3 Ağustos tarihinde aldığı kararla sorunun Arap ülkeleri arasında çözülmesinin istendiğini ve dış müdahaleye karşı olunduğunu açıkladı. Yalnızca iki Arap ülkesi, Sudan ve Libya Irak'ın Kuveyt'ten çekilmesine dönük bir çözüme karşı olduklarını açıkladılar. Filistin Kurtuluş Örgütü de böyle bir çözüme karşı olduğunu açıkladı. Yemen ve Batı yanlısı olmakla birlikte Irak'la çok yakın ekonomik ilişkileri olan Ürdün ise Arap dünyası dışından gelebilecek askerî müdahalelere karşı olduklarını açıkladılar.

BMGK 6 Ağustos'ta aldığı 661 no'lu kararla uluslararası düzeyde Irak'la ticareti yasakladı. 25 Ağustos'ta da bu kararı takip eden 665 no'lu kararla Irak'a gelen bu ülkeden giden yük gemilerinin aranması amacıyla, Kuveyt Hükûmeti'yle işbirliği içindeki ülkeleri göreve çağırdı.

Olayın başından itibaren Amerikalı yöneticiler, Irak'a tanınacak bir imtiyazın bu ülkenin bölgedeki gücünü artıracağından çekinerek Irak'tan işgali Orta Doğu'daki hiçbir sorunla bağdaştırmadan sonlandırmasını istediler.

Irak lideri Saddam Hüseyin, 12 Ağustos tarihinde Bağdat radyosundan yayınlanan konuşmasında İsrail'in işgal ettiği topraklardan çekilmesini, Suriye'nin Lübnan topraklarını terk etmesini ve Suudi Arabistan'a gönderilen Amerikan askerlerinin yerine Arap kuvvetlerinin yerleştirilmesini istedi. Bu isteklerinin, BM Güvenlik Konseyi kararları çerçevesinde yerine getirilmesini isteyen Saddam, bundan sonra Kuveyt konusunun ele alınabileceğini vurguladı. Saddam Hüseyin bunlara ek olarak da, Irak'a karşı her türlü boykot ve ablukanın derhal dondurulmasını istedi. Bu açıklamaya karşın ABD Başkanı George H. W. Bush, krizin başından itibaren Kuveyt'in işgaliyle Orta Doğu'daki başka işgallerin ilişkilendirilmesine karşı oldu.

Saddam 23 Ağustos tarihinde Irak devlet televizyonunda banttan yayınlanan görüntülerde Irak'tan çıkmalarına izin verilmeyen Batılılarla birlikte göründü. Ne zaman çekildiği belli olmayan görüntülerde Saddam bir grup İngilizle konuşurken görüldü. Britanya Başbakanı Margaret Thatcher görüntüleri "iğrenek" izlediğini söylerken, ABD Dışişleri Bakanlığı da, "Saddam utanç verici bir film çevirdi" açıklamasını yaptı.

Ağustos ayı içinde kimliği açıklanmayan bir Iraklı yetkiliden ABD Ulusal Güvenlik Danışmanı Brent Scowcroft'a bir teklif ulaştırıldı. Teklife göre Birleşmiş Milletler ambargosunun kaldırılması, Kuveyt'e ait Bubiyan ve Varbah adaları üzerinden Basra Körfezi'ne erişimin sağlanması ve Rumeyla petrol sahası üzerinde tam hakimiyetin sağlanması halinde Irak'ın Kuveyt'ten çekilebileceği ve ülkesindeki yabancıların bırakılabilecği belirtildi. Teklifte ayrıca ABD ile Irak arasında iki ülkenin de ulusal güvenlik çıkarlarını tatmin edecek, Irak'ın ekonomik ve finansal sorunlarını hafifletecek ortak bir planın geliştirilmesi ve körfez bölgesinde istikrarın sağlanması için beraber çalışılması önerildi.

Irak Aralık 1990'da yaptığı başka bir teklifte, yabancı askerlerin bölgeden çekilmesi, Filistin Sorunu'yla ilgili bir antlaşma ve hem İsrail hem de Irak'ın ellerindeki kitle imha silahlarını bırakmaları karşılığında Kuveyt'teki işgali sonlandıracağını belirtti. Beyaz Saray teklifi reddetti. Filistin Kurtuluş Örgütü lideri Yaser Arafat da daha önce Kuveyt'in işgaliyle Filistin-İsrail sorunu arasında sıkı bir bağ olduğunu söylemiş olmasına rağmen, ne kendisinin ne de Saddam Hüseyin'in bu iki sorunun çözümünün birbirleri için ön şart olarak sunulmasında ısrarlı olmayacaklarını açıkladı.

Irak tarafından gelen tüm bu tekliflere karşılık olarak ABD yönetimi krizin başından itibaren devam eden, Irak'ın Kuveyt'ten çekilmesine değin bu ülkeyle müzakere yapmama ve Irak'ın Kuveyt'i işgal etmesinin ona imtiyazlı bir durum kazandırmasının izin verilmemesi olarak özetlenebilecek siyaseti değiştirmedi. 9 Ocak 1991'de Irak Dışişleri Bakanı Tarık Aziz ile ABD Dışişleri Bakanı James Baker arasında İsviçre'nin Cenevre kentinde son bir görüşme yapıldı. Tarık Aziz'in, ülkesinin katı tutumunu sürdürdüğü ve Kuveyt sorununu, Filistin sorunuyla birlikte ele alınmasını istediği toplantı başarısızlıkla sonuçlandı.

BMGK, 29 Kasım 1990 tarihinde aldığı 678 no'lu kararla Irak'a 15 Ocak 1991 tarihine kadar Kuveyt'i boşaltmaması halinde kendisine karşı zorlama önlemlerinin uygulanacağı, yani kuvvet kullanılacağı bildirdi.

14 Ocak 1991 tarihinde Fransa, Irak'a tanınan sürenin dolmasına kısa bir zaman kala 6 maddelik bir barış planı önerdi. Irak'a son kez çağrıda bulunulması, Irak'ın Kuveyt'ten bir takvime göre çekilme niyetini açıklamaya ve bunu bir an önce gerçekleştirmeye başlaması için davet edilmesi, Irak birliklerinin Kuveyt'ten çekilmesini denetlemek üzere BM gözlemcileri gönderilmesi ve bölgeye özellikle Arap askerlerinden oluşan barışgücü sevkedilmesi, Irak'a saldırmazlık güvencesi verilmesi, barışçı çözüm sürecini güçlendirmek için gerekli her türlü tedbirin alınması ve başta Arap-İsrail sorunu olmak üzere bölgedeki diğer sorunların çözümü için aktif katkı sağlanması olarak 6 maddeden oluşan barış planı SSCB, Almanya, İspanya, Belçika ve İtalya ile birlikte Suudi Arabistan, Cezayir, Mısır başta olmak üzere birçok bağlantısız ülke planı desteklediğini bildirdi. Ancak plan ABD ve Britanya tarafından reddedildi. Fransa da Irak'tan somut bir adım göremediğini belirterek planı geri çekti.

Askeri hazırlık
Batı'nın en önemli kaygılarından biri Irak'ın Suudi Arabistan için de tehdit olabilecek hale gelmesiydi. Irak ordusu Kuveyt'i işgal etmekle Suudi Arabistan'daki petrol sahalarını da kolayca erişebileceği bir hedef haline getirmişti. Saddam Hüseyin, Irak ve Kuveyt'teki rezervlere ek olarak Suudi petrol sahalarını da ele geçirerek dünyanın bilinen petrol rezervlerinin büyük kısmına sahip olabilirdi. Buna ek olarak İran-Irak Savaşı sırasında İran'ın kendi sınırları içindeki Şii azınlığın etkilenmesinden çekinen Suudi yönetimi Irak'a büyük miktarda borç vermişti. Irak yönetimi savaştan sonra, İran'la savaşarak bu borcu kapattığını düşünerek borcu ödeme zorunluluğu olmadığını düşünüyordu. İşte bu gelişme Irak-Suudi Arabistan ilişkilerinde sorunlara yol açmıştı. Saddam Hüseyin, Kuveyt'in işgalinden sonra 10 Ağustos 1990'da Irak devlet televizyonu ve radyosundan yayınlanan konuşmasında "İslam aleminin kıblesinin (Kâbe) bulunduğu Mekke ve Muhammed'in türbesinin bulunduğu Medine'nin yabancı güçlerin gölgesinde inlediklerini" belirterek cihat çağrısında bulundu.

ABD Başkanı George H. W. Bush Irak'ın Suudi Arabistan'ı işgal edebileceği gerekçesiyle "tamamen bu ülkeyi korumak amacıyla" Çöl Kalkanı Harekâtı'nın başlatılacağını açıkladı. Suudi Kralı Fahd'ın çağrısı üzerine 7 Ağustos 1990'tan itibaren Çöl Kalkanı Harekâtı kapsamında ABD askerleri bu ülkeye konuşlanmaya başladı. ABD Donanması iki deniz muharebe grubunu Basra Körfezi'ne gönderdi. Uçak gemileri USS Dwight D. Eisenhower ile USS Independence'ın yanı sıra USS Missouri ile USS Wisconsin savaş gemileri de bölgeye gönderildi. Virginia'daki Langley Hava Üssü'ndeki 1. Avcı Filosu'ndaki 48 F-15 uçağının tamamı Suudi Arabistan'a getirilerek hemen Suudi Arabistan-Irak-Kuveyt sınırında devriye uçuşlarına başladılar. Bu ekibe ek olarak Almanya'daki Bitburg'da bulunan 36. Taktik Harp Filosu'ndaki 36 tane F-15 A-D uçağı katıldı. Bu filo Riyad'ın güneyindeki Al Harj Üssü'ne yerleşti. Ayrıca iki Ulusal Hava Muhafız birimi de burada konuşlandı. Amerikan asker sayısı ise 543.000'e ulaşmıştı.

Koalisyonun oluşturulması

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, 29 Kasım 1990'da Irak'ın 15 Ocak 1991'e değin Kuveyt'ten çekilmemesi halinde kuvvete başvurulmasını öngören 678'no'lu kararı aldı. Karara uymaması halinde BM Antlaşması'nın 7'inci bölümünde öngörüldüğü üzere Irak'ın BM kararlarına uymasını sağlamak ve uluslararası barış ve güvenliği yeniden tesis etmek için gerekli her türlü aracın devreye sokulması söz konusuydu. Bunun için de tüm BM üyesi devletler gerekli desteği sağlamaya davet edilmekteydiler.

ABD Dışişleri Bakanı James Baker savaşa ekonomik ve siyasi destek sağlamak için 1990'ın eylül ayında dokuz ülkeyi kapsayan Orta Doğu turuna çıktı. İlk durağı olan Suudi Arabistan'dan harekâtın maliyetinin belirli bir kısmının karşılanmasını talep etti. 15 milyar ABD Doları tutarındaki talep Suudi yönetimince olumlu karşılandı. Baker, 7 Eylül'de görüştüğü sürgündeki Kuveyt Emiri Şeyh Cabir el Ahmet el Sabah'ın da Körfez'deki ABD askeri yığınağını ve koalisyona katılan ülkelerin ekonomilerini canlandırmak için para yardımı yapmayı taahhüt ettiğini açıkladı. Sonraki durağı olan Mısır'da ise, Saddam'ın kendisini aldattığı gerekçesiyle Saddam'a karşı kızgınlık duyan Hüsnü Mübarek yönetimi Suudi Arabistan'da oluşturulan koalisyon gücüne destek vereceğini, ama bu desteğin yanı sıra ülkesinin ABD'ye olan borcunun silinmesi konusunda iyi niyetli olunacağını umduğunu açıkladı. Baker Orta Doğu'daki son durağı olan Suriye'de, devlet başkanı Hafız Esad'la 4,5 saatlik bir görüşme yaptı. 1983 yılında Beyrut'taki ABD Deniz Piyadelerinin kışlasına düzenlenen bombalı saldırıdan beri iki ülke ilişkilerinin bozuk olmasına rağmen Esad'ın Saddam'a duyduğu husumet nedeniyle Körfez'de oluşturulan koalisyona asker göndermeyi kabul etti.

Şam'dan sonra Roma'da kısa bir ziyarette bulunan Baker daha sonra Almanya'ya geçti. Almanya Başbakanı Helmut Kohl, Irak'ın karşısında bulunan müttefiklere nakit ve malzeme olarak toplam 2 milyar dolarlık yardım yapacaklarını söyledi. Türkiye de, 8 Ağustos 1990'da, BM'nin Irak'a ambargo kararlarına uyarak Kerkük-Yumurtalık Petrol Boru Hattını kapatarak Irak'a yönelik uluslararası ambargoya katıldı.

Irak'a karşı oluşturulan koalisyona 40'a yakın ülke katılırken, 30'dan fazla ülke de Basra Körfezi'ne asker gönderdi. II. Dünya Savaşı'ndan beri ortaya çıkan bu en büyük askeri koalisyona katılan ülkeler ABD, Arjantin, Avustralya, Bahreyn, Bangladeş, Belçika, Birleşik Arap Emirlikleri, Birleşik Krallık, Çekoslovakya, Danimarka, Fas, Fransa, Güney Kore, Hollanda, Honduras, İspanya, İsveç, İtalya, Kanada, Katar, Kuveyt, Macaristan, Mısır, Nijer, Norveç, Pakistan, Portekiz, Romanya, Senegal, Sierra Leone, Singapur, Suriye, Suudi Arabistan, Türkiye, Umman, Yeni Zelanda ve Yunanistan'dı. Japonya ve Almanya herhangi bir askeri katkıda bulunmamalarına rağmen, her biri sırasıyla 10 milyar ve 6,6 milyar dolar mali yardım gösterdi. Amerikalı general  Norman Schwarzkopf, Jr. da koalisyon güçlerinin komutanı olarak atandı. Koalisyon üyelerinin çoğu Körfez Krizini Arap ülkelerinin arasında yaşanan bir sorun olarak gördüklerinden ya da ABD'nin Orta Doğu'daki etkisinin artırmasından çekinerek isteksiz davranmışlardı. Ancak ekeonomik yardım veya borç silme teklifleri ya da yardımları kesme gibi tehditlerle koalisyona katıldılar.

Ocak 1991'e gelindiğinde Saddam'a karşı oluşturulan koalisyonun bölgedeki askerî gücü 956 bin kişiye ulaşmıştı. ABD 697 bin (% 73) askerle bu gücün asıl ağırlığını oluşturuyordu; geriye kalan bölüm Birleşik Krallık, Fransa, Mısır, Suudi Arabistan, Suriye ve başka ülkelerin sayıca daha küçük asker birliklerini kapsıyordu.

Savaş

Hava Harekatı

Çöl Fırtınası (İngilizce: Desert Storm) adı verilen harekât, 16 Ocak'ı 17 Ocak'a bağlayan geceyarısı ABD öncülüğündeki koalisyon güçlerinin Irak'a karşı giriştikleri geniş çaplı hava akınıyla başladı. Savaş boyunca kesilmeden süren hava bombardımanında, 100 bin sorti gerçekleştirilirken, 88.500 ton bomba atıldı. Koalisyon güçlerinin öncelikli hedefi Irak'ın hava gücü ve hava savunma sisteminin yok edilmesiydi. Sortiler büyük ölçüde Suudi Arabistan'daki üsler ile Basra Körfezi ve Kızıl Deniz'de konuşlanmış olan uçak gemilerinden gerçekleştirildi. Hava saldırılarının başlamasından itibaren birkaç hafta içinde Irak'ın komuta ve iletişim altyapısı, elektrik üretim kapasitesi, havaalanları ve hava savunma sistemi, kimyasal silah ve nükleer araştırma tesisleri büyük ölçüde yok edildi.

Şubat ortalarına gelindiğinde müttefik hava saldırılarının ağırlığı Kuveyt'te ve Irak'ın güneyinde bulunan ileri kara kuvvetlerine kaymış bulunuyordu. Bu saldırılar tahkimatların, yeraltı sığınaklarının, silah depolarının, tankların ve öteki zırhlı araçların yok edilmesini getirdi. Koalisyonun hava saldırılarına karşı Irak'ın uçaksavar savunması şaşırtıcı biçimde oldukça yetersiz kaldı. Savaş sırasında Koalisyon güçleri 75 hava taşıtı kaybederken, bunlardan yalnızca 44'ü Iraklılar tarafından düşürüldü. Bunlardan ikisi, Iraklıların yerden açtıkları ateşten kaçan iki koalisyon uçağının havada birbirleriyle çarpışmasıyla gerçekleşti.

Hava saldırısının başlamasının ertesi günü Irak tarafından sekiz füze ateşlendi. Sekiz hafta süren savaş boyunca Irak tarafından 88 Scud füzesi ateşlendi. Irak, bu füze saldırılarına İsrail'in karşılık vermesini sağlayarak savaşın içine çekmeyi, böylece İsrail'le birlikte aynı safta görünmek istemeyen pek çok Arap ülkesinin koalisyondan çekilmesini sağlamayı hedeflemişti. İlk saldırılardan sonra İsrail Hava Kuvvetleri jetleri askeri bir misillemeye hazırlık olarak Irak'ın hava sahasının kuzeyinde devriye uçuşlarına başlamışlardı. Ancak ABD Başkanı Bush olası bir İsrail saldırısının koalisyondaki Arap ülkelerinin Irak tarafına çekeceğinden endişelenerek İsrail başbakanı İzak Şamir'e karşılık verilmemesi ve İsrail'in Irak üzerindeki uçuşlarına son verilmesi için baskı yaptı.

Irak'ın İsrail'e yaptığı füze saldırısı menzilin uzaklığı nedeniyle fazla etkili olamadı. Füze saldırılarında çoğu panik nedeniyle 74 İsrailli yaşamın kaybederken, 230 İsrailli yaralandı. Ayrıca Irak füzelerine sarin gibi sinir gazları yerleştirilebileceği korkusuyla, İsrail hükûmeti vatandaşlarına gaz maskesi dağıttı. Scud füzelerine karşı ABD yönetimi İsrail'e Patriot füzelerinden gönderdi. Hollanda Kraliyet Hava Kuvvetleri de Türkiye ve İsrail'e Patriot füzelerinden yerleştirdi. İsrail'e düzenlenenler dışında, Suudi Arabistan'a 50'ye yakın, Bahreyn ve Katar'a birer füze saldırısı gerçekleştirildi. Suudi yönetimi Irak'ın kullanabiliceği kimyasal veya biyolojik savaş başlıkları nedeniyle ülkesinde bulunanlara gaz maskeleri dağıttı.

25 Şubat 1991'de, Suudi Arabistan'ın Zahran kentindeki Amerikan askerlerinin bulunduğu bir binaya isabet eden Scud füzesi, 28 askerin ölümüne, 100'den fazlasının yaralanmasına neden oldu.

Hafci Muharebesi

29 Ocak'ta Irak kuvvetlerinin Kuveyt-Suudi Arabistan sınırını geçmesiyle Körfez Savaşı'nın ilk ciddi kara çarpışması yaşandı. 29 Ocak
tarihinde Irak güçleri saldırarak, iyi bir şekilde savunulmayan Suudi Arabistan'ın kuzeydoğusundaki liman şehri Hafci'yi tanklar ve piyade alayıyla işgal etti. İki gün süren Hafci Muharebesi, Irak askeri birliklerinin Katar askeri kuvvetleri ve ABD deniz piyadeleri tarafından desteklenen Suudi Arabistan Ulusal Muhafızları tarafından püskürtülmesiyle sonuçlandı. Hafci'nin savunmasında müttefik kuvvetler, top ateşleri de kullanmışlardır.

23 Ocak 1991'de, kara harekâtını deniz yönünden bekleyen Irak, petrol vanalarını açarak Basra Körfezi'nin kuzeyini petrol kuyusu haline getirdi.

Kara Harekatı

100 Saatlik Kara Harekâtı: 24 Şubat'ta Suudi Arabistan'ın kuzeydoğusundan Kuveyt içlerine ve Irak'ın güneyine doğru geniş çaplı bir müttefik kara saldırısı başladı. Saldırıdan bir gece önce ABD'nin yaptığı yanıltıcı hava ve deniz bombardımanları, Irak'lıların koalisyonun ana kara saldırısını Kuveyt'in orta kesiminden beklemelerine neden oldu. 24 Şubat 1991'de, 1. ve 2. piyade deniz bölükleri ile 1. hafif zırhlı piyade taburu Kuveyt'e girerek ülkenin başkenti Kuveyt'e doğru yöneldiler. Karşılaştıkları savunma mevzileri zayıf biçimde korunduğu için birkaç saat içinde düştü. Yaşanan birkaç tank çarpışması dışında Irak güçlerinin büyük bir kısmının savaşmadan teslim olmasıyla koalisyon askerleri çok az direnişle karşılaştı. Ancak Iraklılar yine de dokuz koalisyon uçağını düşürmeyi başardılar. Aynı sırada çeşitli Arap ülkelerinden gelen askerler Kuveyt'in doğusundan ülkeye girdiler.

Koalisyon güçlerinin bu başarısına karşı asıl korku Cumhuriyet Muhafızları adlı Irak'ın elit güçlerinin yok edilmeden Irak'a kaçmalarıydı. Bu nedenle Britanya zırhlı güçleri planlanandan 15 saat önce Kuveyt'e gönderildi ve ABD güçleri de Cumhuriyet Muhafızları'nın peşine düştü. Ağır topçu ateşi desteğiyle koalisyon güçlerinin Kuveyt içlerinde hızla ilerlemeye başladılar. Saddam Hüseyin'den gelen doğrudan emirle Irak güçleri karşı saldırıya geçti. Ancak yaşanan yoğun çarpışmalara rağmen Irak birliklerini püskürten koalisyon güçleri Kuveyt şehrine doğru ilerlemelerine devam etti.

Müttefikler üç gün içinde Irak direnişini çökerterek Kuveyt kentini geri aldı. Bu arada Kuveyt'in batı kesiminde zırhlı birliklerle bir yarma hareketine girişen asıl kuvvetler hızla Irak içlerine yöneldi ve Basra'nın güneyinde tutunmaya çalışan Cumhuriyet Muhafızları adlı seçkin Irak birliklerinin çoğunu 27 Şubat'ta saf dışı bıraktı. Amerika Birleşik Devletleri başkanı George Bush 28 Şubat'ta ateşkes ilan ettiğinde, Irak direnişi bütünüyle kırılmış bulunuyordu. Ateşkes, Bağdat saatiyle 28 Şubat günü saat 08.00'de uygulamaya konuldu.

Ateşkes
Ateşkes görüşmeleri, Körfez Savaşı'na katılan Koalisyon Kuvvetleri ve Irak askeri heyetleri arasında 3 Mart 1991 günü Kuveyt-Irak sınırının 5 km kuzeyindeki Koalisyon Kuvvetlerinin eline geçmiş, Safven kasabası yakınında bir Irak hava üssündeki bir çadır içinde yapıldı. Görüşmeleri Koalisyon Kuvvetleri komutanı Amerikalı General Norman Schwarzkopf, İngiliz komutan Sir Peter de la Billiere ve Fransız General Michel Roquejeoffre ile Iraklı generaller Sultan Haşim Ahmet ve Irak'ın Kuveyt işgalinde 3. Alay komutanı olan Salih Abbud Mahmut yürüttü.

BM Güvenlik Konseyi'nin 686 numaralı kararı olarak bilinen ateşkesin başlıca şartları;

 Irak'ın, Kuveyt'i ilhak ettiğine dair kararı kaldırması.
 Irak'ın, Kuveyt'ten elde ettiği tüm mülkleri ve esirleri iade etmesi.
 Kuveyt'e yönelik askerî harekâta son verilmesi.
 Irak, bundan böyle tüm Birleşmiş Milletler üye ülkelerine yönelik, füze saldırıları ve savaş uçağı uçuşları dahil, şiddete ve provokasyona dayalı hareketlerden kaçınması.

Irak, Kuveyt'i ilhak kararını kaldırmak ve savaş tazminatı ödemek başta olmak üzere bütün şartları kabul etmek zorunda kaldı. Bu şekilde Körfez Savaşı fiilen sona ermiş oldu. 1991 yılı Nisan ayının ilk haftasında, Irak'ın BM Güvenlik Konseyi tarafından ortaya konan ateşkes şartlarını kabul ettiğine dair yazılı müracaatı ile de Körfez Savaşı resmen sona erdi.

Irak'ın Yenilmesinin Sebepleri

Savaş başlamadan önce Irak, dünyanın beşinci büyük kara ordusuna sahipti. Fakat bu durum Irak'ın çok kısa bir sürede yenilmesine engel olamadı.

Bu yenilginin en büyük sebebi, Amerika Birleşik Devletleri ve müttefik ordularının nitelik (eğitim ve donanım) bakımından Irak ordularına kıyasla çok üstün olmasıdır. Müttefik orduları, hızla harekât edebilen ve yüksek teknolojiyi etkin biçimde kullanabilen ordulardı. Buna karşılık Irak orduları, 8 yıl süren İran-Irak Savaşı'ndan yorgun çıkmış, savaşma iradesi düşük ve klasik piyade savaşına göre eğitilmiş ordulardı.

Irak'ın yenilmesinde pay sahibi olan ikinci önemli etken, II. Dünya Savaşı'ndan beri bilinen bir savaş gerçeğiydi. Savaşılan bölgede hava üstünlüğünü sağlamak ve hava ile kara güçleri arasında etkin bir eşgüdüm sağlamak; karşı konulmaz bir üstünlük sağlar. Müttefikler hava-kara koordinasyonunu parlak bir biçimde gerçekleştirebilirken Irak güçleri bu avantajdan yoksundu. Çölde saklanamayan ve havadan korunamayan Irak ordusu, müttefik saldırıları karşısında tutunamadılar ve yok oldular.

Nedenlerden üçüncüsü, vurucu gücü ne olursa olsun, tek bir silaha dayanmanın yarattığı aşırı ve yapay güven duygusudur. Saddam, Sovyetler'den aldığı Scud füzelerine ve bu füzelerin ucuna yerleştirmeyi planladığı kimyasal/biyolojik başlıklara güveniyordu. Ancak, bu füzeler savaş sırasında istenilen başarıyı gösteremedi. Füzeler Amerikan Patriot Hava Savunma sistemi tarafından havada yok edildiler.

Kayıplar

Körfez Savaşı modern tarihte yaşanmış savaşlar içinde belki de askeri bilançosu en orantısız olanıydı. Irak'ın kayıpları hakkında kesin rakamlar olmamakla beraber, savaş sırasında Irak kuvvetlerinin, Kuveyt cephesinde bulunanlar da dahil yaklaşık 20.000-35.000 ölü ve 75.000 üzerinde yaralı verdiği kesin gibi görünmektedir.

Irak'ın komuta ve kontrol merkezlerinin yer aldığı Bağdat özellikle savaşın ilk günlerinde yoğun hava saldırılarına maruz kaldı. Askeri komuta merkezlerinin sivil yerleşmelere yakın olması, hem koalisyon güçlerinin hava harekâtı sırasında hedef gözetmemesi, hem de Saddam yönetiminin önemli hedefleri insan kalkanıyla çevirmesi sivil ölümleri daha da artırdı. Irak'ın askeri kayıpları gibi sivil kayıpları da hayli yüksek oldu; kesin bilgiler olmamakla birlikte Irak'ın yaklaşık 100 bin sivil kayıp verdiği tahmin edilmektedir.

Buna karşılık müttefik kayıpları çarpışmalar sırasında 190; dost ateşi, kaza ve öteki terslikler sonucunda da 358 dolayında olmak üzere tahmin edilenin çok altında bir düzeyde kaldı.

Savaş Sonrası Irak
Irak'ın yenilgisinden hemen sonra Saddam yönetimini hedef alan halk ayaklanmaları ülkenin önemli bir bölümünü sardı. Saddam yönetimi belirli bir güçlükle karşılaşmakla birlikte elinde kalan kuvvetleri kullanarak bu ayaklanmaları bastırmayı başardı. Mart 1991'de, Basra ve çevresinde başlayan Şiî ayaklanması Bağdat'a kadar sıçradı, ancak iki hafta içinde Irak kuvvetlerince sert biçimde bastırıldı. Şiî ayaklanmasından birkaç gün sonra da kuzeyde Kürt ayaklanması başladı. Ayaklanmalara karşı Saddam Hüseyin yönetiminin giriştiği sindirme hareketinin vardığı boyutlar yeni bir uluslararası bunalım yarattı. Toplu katliam korkusuyla Türkiye ve İran sınırlarına yığılan yaklaşık 1,5 milyon Kürt mülteci için Birleşmiş Milletler şemsiyesi altında Huzur Harekatı adlı bir kurtarma harekâtı başlatıldı. Nisan 1991'de, ABD yönetimi, Irak'a, Kürtlerin bulunduğu bölgede 36. paralelin kuzeyinde karada ve havada faaliyet göstermemesi uyarısında bulundu. Bu çerçevede 36. paralelin kuzeyinin Irak uçuşlarına yasaklanması, Birleşik Görev Gücü adındaki uluslararası bir askerî gücün bölgeye yerleştirilmesi ve sonraki gelişmeler Kuzey Irak'ta fiili bir Kürt yönetiminin oluşmasını getirdi. Ağustos 1990'da uygulamaya konan, Birleşmiş Milletler'in Irak'a yönelik ticaret ambargosu savaşın bitiminden sonra da yürürlükte kaldı.

Başlangıçta ateşkes hükümlerine uyan Irak yönetimi, zamanla müdahale olarak gördüğü yardım programlarına ve Birleşmiş Milletler'in kitle imha silahlarını yok etme yönündeki çalışmalarına karşı çıkmaya başladı. Savaştan yenik çıkan Saddam Hüseyin'in içerideki konumunu yeniden güçlendirmesi dünya kamuoyunda savaşın gerçek sonucu konusunda kuşkular uyandırdı. Kasım 1992'de, George H. W. Bush'un ABD Başkanlık seçimlerini kaybetmesinden sonra, Saddam yönetimi Kuzey Irak'taki durum, ambargo ve ateşkes uygulamasıyla ilgili olarak sertleşmeye yöneldi. Gerginliğin tırmanmasıyla birlikte Şiileri korumak üzere 32. paralelin güneyi de uçuşa yasak bölge ilan edildi.

Körfez Savaşı fiilen sona ermesine rağmen Amerika bazı bahanelerle zaman zaman Irak'ı bombalamaya devam etmiştir. 23 Ocak 1993 gecesi Güney Irak'ı, ABD eski Devlet Başkanı George H. W. Bush'a Kuveyt'te bulunduğu sırada suikast planladıkları gerekçesiyle 26 Haziran 1993 gecesi de Bağdat'ı bombalamıştır.

Savaşta Türkiye
Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra Batı açısından stratejik önemini kaybedeceğini düşünen Türkiye'nin endişeleri Irak'ın Kuveyt'i işgaliyle birlikte ortadan kalktı. Özellikle Cumhurbaşkanı Turgut Özal, doğan fırsatı kullanarak Türkiye'nin stratejik öneminin azalmadığını göstermek istiyordu. Körfez krizinde aktif politika izlemek isteyen Özal, temkinli bir siyasetten yana olan Başbakan Yıldırım Akbulut, Dışişleri Bakanı Ali Bozer ve Genelkurmay Başkanı Necip Torumtay ile karşı karşıya kaldı, Özal'ın tutumuna tepki gösteren Dışişleri Bakanı Ali Bozer (11 Ekim 1990), Millî Savunma Bakanı Safa Giray ve Genelkurmay Başkanı Necip Torumtay (3 Aralık 1990) görevlerinden istifa ettiler. Ayrıca Özal'ın uygulamak istediği aktif siyaset muhalefet tarafından sert biçimde eleştirildi.

ABD bu kriz sırasında Ankara'dan 3 konuda yardım istedi; Türkiye'deki üslerin Irak'a yönelik hava harekâtlarında kullandırılması ve Saddam'ın Kuveyt cephesindeki asker sayısını azaltması için Türkiye'nin Irak sınırına asker kaydırması. Türkiye bu iki talebe olumlu cevap verirken, Suudi Arabistan'da toplanan koalisyon kuvvetlerine birlik gönderilmesi isteği ise Özal'ın tüm ısrarlarına rağmen Türk Silahlı Kuvvetleri'nin karşı çıkması sonucu gerçekleşmedi. Türkiye bu doğrultuda 180,000 kadar askeri Irak sınırına kaydırarak, Irak'ın kuzeyde 8 tümen tutmasını sağladı ve böylece kara savaşında koalisyon güçleri üzerindeki yükü hafifletmiş oldu.

Türkiye, Körfez krizinin başında ılımlı bir politika izlemesine rağmen 8 Ağustos 1990'da, BM'nin Irak'a ambargo kararlarına uyarak Kerkük-Yumurtalık Petrol Boru Hattını kapattı. Irak'a yönelik uluslararası ambargoya katılmasına ve İncirlik Hava Üssü'nün Amerikan uçakları tarafından kullanılmasına müsaade etmesine rağmen Türkiye, Körfez Savaşı'na fiili olarak katılmadı. Sadece Irak'ın Türkiye topraklarına olası bir füze saldırısında bulunmasından Saddam'ı caydırmak amacıyla Irak sınırına asker yığmakla yetindi.

Özal'ın Musul ve Kerkük'ün alınmasından, bölgedeki Arap ülkeleriyle geliştirilecek ekonomik ve ticari ilişkiler ile bu ülkeleri potansiyel silah pazarı olarak görme planları uzun vadede sonuç vermedi. Aksine, savaştan sonra Kerkük-Yumurtalık Petrol Boru Hattını kapatılmasından dolayı Türkiye'nin uğradığı zararın tazmin edilmesi için körfez ülkeleri tarafından verilen 3 milyar dolarlık yardımın ödenmesinde bile isteksiz davranıldı. Körfez ülkelerinden ve ABD'den alınan yardımlar ve tazminatlar, Türkiye'nin, Körfez Savaşı'ndan sonra da yaklaşık 12 yıl yürürlükte kalan BM ambargosuna uyması nedeniye uğradığı 100 milyar ABD Dolarının üzerindeki zararın karşılanmasında çok yetersiz kaldı.

Ayrıca savaştan sonra ayaklanan Kürtlerin Saddam kuvvetleri tarafından saldırıya uğraması sonucunda, 1,5 milyon Kürt Türkiye sınırından geçti. Türkiye duruma kayıtsız kalmayıp Kürtlerin sığındıkları dağlardan indirilip, Irak tarafındaki düzlüklere yerleştirilmesi için burada bir tampon bölge oluşturulması fikrini ABD'ye iletti. Bundan sonra Irak'ın kuzeyinde Kürtler için oluşturulan Güvenlik Bölgesi'nin korunması için aralarında Türkiye, ABD, İngiltere ve Fransız askeri kuvvetlerinin bulunduğu Çekiç Güç'ün Türkiye sınırları içinde de konuşlanmasına izin verildi (Temmuz 1991). 2003'teki Irak Savaşı'na kadar görev yapan Çekiç Güç'ün varlığı Türkiye'de büyük tartışmalara yol açtı.

Dönemin Başbakanı Yıldırım Akbulut'un Millî Düşünce Merkezi'nde bu konuyu anlattığı konferans yayınlanmıştır.

Savaşın Sonuçları
Körfez Savaşı kesin bir askeri sonuç getirmekle birlikte bölgedeki istikrarsızlığı doğrudan çözemedi. Birinci Körfez Savaşı'nın en önemli ve en uzun vadeli sonucu, tüm Orta Doğu ve Kuzey Afrika ülkelerinde köktenci akımların güçlenmesidir. Körfez Savaşı sonucunda bölgede 1945'ten beri üzerinde çok konuşulan ve tüm Arap ülkelerinin siyasi partilerinin programlarının başında yer alan Arap ülkelerinin birleşmesi fikri, büyük bir darbe yemiştir. Körfez Savaşı'nda Arapların ayrı ayrı saflarda toplanmaları ve kendi ulusal devletlerinin olduğu kadar Batı'nın da çıkarlarını korumak için savaşmaları, Arap Birliği düşünü çok zayıflatmıştır.

Savaşın bir o kadar önemli başka bir sonucu da, Irak'ın zayıflamasıyla beraber, İran'ın bölgedeki ağırlığı arttı. Bölgede İsrail, Irak'ın yenilmesiyle rahatlarken, Irak'ın yanında yer alan Filistin Kurtuluş Örgütü zor durumda kaldı.

Komplo Teorileri

ABD'nin Bağdat'taki büyükelçisi olan April Glaspie'nin 25 Temmuz 1990'da Irak lideri Saddam Hüseyin'le yaptığı görüşmede, ülkesinin  Araplar arasındaki sorunlara karışmak istemediğini belirtmesi, 2 gün sonra da Bağdat'tan ayrılması ve Irak'ın Kuveyt sınırına asker yığdığını bilmesine rağmen ABD yönetiminin ciddi bir uyarıda bulunmaması ABD'nin bilinçli olarak Irak'a yeşil ışık yaktığı şeklindeki değerlendirmelere yol açtı. ABD'nin bu savaştan elde ettiği kazançlar şöyle sıralanabilir;
 500,000'den fazla askeri Orta Doğu'ya kaydırıp Irak'ı kesin bir yenilgiye uğratarak uluslararası alanda lider olduğunu ve Vietnam sendromunu atlattığını göstermesi.
 Savaşın maliyetinin önemli bir kısmının Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Katar, Bahreyn, Umman, Japonya ve Almanya gibi ülkelere yüklemiş olması.
 Kuveyt, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn, Katar, Umman gibi ülkelerin petrollerinden uzun bir süre bedava faydalanması.
 Demode olan ve silahsızlanma anlaşmaları doğrultusunda elinden çıkarmak zorunda olduğu silah ve cephanenin bir kısmını burada kullanarak bunlardan kolay yoldan kurtulması.
 Yeni silah sistemlerini gerçek savaş ortamında denemesi ve geliştirmesi.
 Saddam'ı devirmeyerek ondan çekinen tutucu Körfez ülkelerine daha sonraki dönemde büyük miktarlarda silah satarak fazladan büyük kârlar elde etmiş olması.
 Irak'ı fiilen üçe bölerek ve ambargo uygulayarak zayıf tutması ve bu ülkenin petrol ihracını baskı altına alarak uluslararası alanda petrol fiyatlarını denetleyebilmesi.
 Irak'ı zayıflatarak İsrail için bir tehlike olmaktan çıkartması.

Ayrıca bakınız
 Rehber Ansiklopedisi
 Encyclopædia Britannica
 ABD'nin Kürt Kartı, Turan Yavuz (1993)
 "Siyasi Tarih", Oral Sander, 2. Cilt, sayfa 568 - 576
 Türk Dış Politikası, Cilt II: 1980-2001, Editör: Baskın Oran

Kaynakça

Körfez Savaşı
Avustralya'nın savaşları
Kanada'nın savaşları

Körfez Savaşı