O bagre-ambulante (nome científico: Clarias batrachus) é uma espécie de peixe siluriforme da família dos clariídeos (Clariidae) de água doce nativa do Sudeste Asiático. É nomeado por sua capacidade de "andar" e se mexer em terra seca para encontrar comida ou ambientes adequados. Embora não ande de verdade como a maioria dos bípedes ou quadrúpedes, tem a capacidade de usar suas barbatanas peitorais para mantê-lo na posição vertical, pois faz movimento com movimentos semelhantes a cobras para andar na terra. Normalmente vive em águas lentas e muitas vezes estagnadas em lagoas, pântanos, córregos e rios, bem como em arrozais inundados ou piscinas temporárias que podem secar. Quando isso acontece, sua habilidade de "andar" permite que se desloque para outros ambientes aquáticos. Uma confusão taxonômica considerável envolve esta espécie e tem sido frequentemente confundida com outros parentes próximos. Uma distinção principal entre o bagre-ambulante e os ictalurídeos (Ictaluridae) nativos da América do Norte com o qual às vezes é confundido é que o bagre-ambulante não possui barbatana adiposa.

Características e anatomia
O bagre-ambulante tem formato de corpo alongado e atinge quase meio metro de comprimento e 1,2 quilo em peso. Muitas vezes é coberto lateralmente por pequenas manchas brancas, o corpo é principalmente colorido de cinza ou marrom acinzentado. Este bagre tem barbatanas dorsais e anais de base longa.

Taxonomia, distribuição e habitat

O bagre-ambulante é uma espécie tropical nativa do Sudeste Asiático. Sua área nativa é confirmada apenas na ilha indonésia de Java, mas três espécies intimamente relacionadas e mais difundidas frequentemente foram confundidas com esta espécie. Estes são C. magur do nordeste da Índia e Bangladexe, uma espécie provavelmente não descrita da Indochina, e outra espécie provavelmente não descrita da península da Malásia, Sumatra e Bornéu. Ambas as espécies não descritas foram referidas como Clarias aff. batrachus. Atualmente, a posição taxonômica da população filipina (chamada hito ou simplesmente "peixe-gato" pelos habitantes locais) não é clara, e também não está claro se as populações do sul da Índia são C. magur ou outra espécie. Como consequência, muitas informações (comportamentais, ecológicas, relacionadas a populações introduzidas, etc.) listadas para bagre-ambulante, podem ser às espécies intimamente relacionadas que foram confundidas com o verdadeiro bagre-ambulante. O verdadeiro bagre-ambulante, C. magur e as duas espécies provavelmente não descritas são todos mantidos em aquacultura. O bagre-ambulante prospera em águas estagnadas, frequentemente hipóxicas, e muitas vezes são encontrados em lagoas lamacentas, canais, valas e habitats semelhantes. A espécie passa a maior parte do tempo no fundo, ou logo acima, com viagens ocasionais à superfície para engolir ar.

Dieta
Na natureza, esta criatura é onívora; alimenta-se de peixes menores, moluscos e outros invertebrados, bem como detritos e ervas daninhas aquáticas. É um comedor voraz que consome alimentos rapidamente, por isso é considerado prejudicial quando invasivo.

Como espécie invasora

Nos Estados Unidos, se estabeleceu na Flórida. É relatado na Califórnia, Conecticute, Geórgia, Massachussetes e Nevada. Foi importado à Flórida, supostamente da Tailândia, no início dos anos 1960 para o comércio de aquacultura. Em 2017, Clarias spp. foram recuperados do rio Tonge, perto de Bolton, norte da Inglaterra. Foi classificado na vigésima sexta posição na lista 100 das espécies exóticas invasoras mais daninhas do mundo.

Como alimento

Na Tailândia, este peixe é conhecido como pla duk dan (). É um alimento comum e barato, preparado de várias maneiras. Muitas vezes é oferecido por vendedores ambulantes, especialmente grelhados ou fritos. Em Carnataca, C. magur é chamado murgodu (ಮುರ‍್ಗೋಡು). Na costa de Carnataca é considerado iguaria. Nem a população tailandesa nem a indiana são susceptíveis de ser bagre-ambulante, no entanto.

Espécies descritas por Lineu
Peixes descritos em 1758
Peixes da Indonésia
Clarias
100 das espécies exóticas invasoras mais daninhas do mundo

Bagre-ambulante


Internazionali d'Italia 2020 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på grusbaner i Foro Italico i Rom, Italien i perioden 14. - 21. september 2020. Det var den 77. udgave af Internazionali d'Italia, og det var sæsonens anden turnering i kategorien ATP Tour Masters 1000 på mændenes ATP Tour 2020 og sæsonens tredje turnering i kategorien WTA Premier 5 på kvindernes WTA Tour 2020. På grund af et sponsorat fra banken Banca Nazionale del Lavoro (BNL) blev turneringen afviklet under navnet Internazionali BNL d'Italia.

Oprindeligt var turneringen planlagt til afholdelse i perioden 10. - 17. maj 2020, og den blev i første omgang aflyst på grund af den igangværende COVID-19-pandemi, der særligt havde ramt Italien hårdt. Senere blev det dog meddelt, at turneringen sammen med andre af de aflyste grusbaneturneringer var blevet flyttet til efteråret, hvor den til sidst blev placeret to uger inden Roland-Garros, der på grund af pandemien også var blevet flyttet senere på året.

Præmier

Den samlede præmiesum for Internazionali d'Italia 2020 androg € 5.012.336 ekskl. per diem, der fordelte sig som følger.

Herresingle

Hovedturnering

I hovedturneringen deltog 55 spillere, der var fordelt på:
 43 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 3. august 2020 (seks uger før turneringens start).
 4 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 8 spillere, der havde kvalificeret sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Efter starten på kvalifikationen meldte en af de direkte kvalificerede spillere afbud, hvilket gav plads til en lucky loser fra kvalifikationen (markeret med LL).

Resultater

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 61 spillere, der spillede om de sidste otte ledige pladser i hovedturneringen. Tre af de 61 spillere deltog på grundlag af et wildcard.

Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky loser:

Resultater

Damesingle

Hovedturnering

I hovedturneringen deltog 56 spillere, der var fordelt på:
 43 spillere, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste pr. 4. august 2020 (seks uger før turneringens start).
 5 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 8 spillere, der havde kvalificeret sig til hovedturneringen fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Resultater

Kvalifikation

Kvalifikationen havde deltagelse af 28 spillere, der spillede om de sidste otte ledige pladser i hovedturneringen. To af de 28 spillere deltog på grundlag af et wildcard.

Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

Ingen spillere gik videre til hovedturneringen som lucky loser.

Resultater

Herredouble

Turneringen havde deltagelse af 32 par, der fordelte sig på:
 29 par, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 3 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Resultater

Damedouble

Turneringen havde deltagelse af 28 par, der fordelte sig på:
 26 par, der havde kvalificeret sig i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Resultater

Eksterne henvisninger
 Internazionali d'Italia

Noter

2020
WTA Tour 2020
ATP Tour 2020

Internazionali d'Italia 2020


Stanghelle er et byområde i Vaksdal kommune i Vestland fylke i Norge. Byområdet er med 768 indbyggere pr. 1. januar 2016 det mindste af de tre byområder i Vaksdal kommune. Stanghelle ligger ved Dalevågen på den østlige side af Veafjorden. Europavej E16 går igennem byområdet, der desuden betjenes af Stanghelle Station på Bergensbanen i den sydvestlige udkant.

Kendte stanghellinger er den tidligere fodboldspiller Trond Egil Soltvedt og Aftenpostens politiske redaktør Harald Stanghelle. Harald Stanghelle var tidligere redaktør for den lokale avis VaksdalPosten.

Noter

Byer i Vestland
Vaksdal

Stanghelle


Transportes Aeromar, S.A. de C.V, doing business as Aeromar, was a Mexican airline that operated scheduled domestic services in Mexico and international services to the United States, and Cuba. Its main base was Mexico City International Airport.

The airline ceased all operations on February 15, 2023, following a financial collapse.

History

Foundation and development
The airline was established on January 29, 1987, and started operations on November 7, 1987, as Transportes Aeromar.

It was owned by Grupo Aeromar (a private company) (99.99%) and had 864 employees in July 2010. On April 1, 2010, Aeromar signed a commercial alliance with Continental Airlines. Aeromar then announced it would lease two Bombardier CRJ200 regional jets. These twin-jet aircraft were subsequently removed from the airline's fleet.

On August 30, 2010, Aeromar and Continental Airlines announced a frequent flyer partnership that allowed each carrier's passengers to earn and redeem miles on either airline. In addition, Continental international first and business class passengers, Presidents Club members, and Star Alliance Gold customers were able to access Aeromar's Salon Aeromar lounge in Mexico City at that time. When Continental Airlines merged into United Airlines, the codeshare agreement was transferred over to United.

As of 2018, Avianca had expressed interest in acquiring or merging with Aeromar to become "Avianca Mexico". The airline awaited a 100 million USD injection from Avianca's parent company, Synergy Group. Avianca would've had to first acquire up to 49% of the airline over the next five months. The deal did not go through.

Demise
As of 2023, it was reported that the airline was $600 million USD in debt, primarily due to efforts to avoid a Mexican government financial collapse, and faced the possibility of cessation of operations after February 14, 2023. Operations have declined since 2020, impacted by the COVID-19 pandemic. At the same time, reports also emerged that Brazilian start-up carrier Nella Linhas Aéreas had acquired Aeromar, according to logo updates on its official website and social platforms. The deal was reported to be pending, but would not proceed if debts were not canceled by the Mexican Federal Government.

Aeromar announced on February 15, 2023, the definitive cessation of its operations, due to financial problems, after 35 years of flying uninterruptedly in Mexico, the United States, and Cuba. Aeromar owes over MX$5 billion pesos (US$268 million) to different creditors, including the Mexican authorities. Several laid off employees have been offered jobs for airlines such as Aeroméxico, Aerus, and Volaris.

Destinations

Codeshare agreements
On February 1, 2011, Aeromar and Continental Airlines implemented codesharing on all routes at Aeromar's hub in Mexico City International Airport. Aeromar then started operating additional domestic services such as flights to Durango, Matamoros, Ixtapa, and Piedras Negras; and announced it would re-evaluate its international services. Currently, the only international destination served by the airline is McAllen, Texas although Aeromar previously served Austin, Texas and San Antonio, Texas. When Continental Airlines merged into United Airlines, the codeshare agreement was transferred over to United.

On August 1, 2019, Aeromar and Turkish Airlines signed a codeshare agreement, after the latter carrier commenced operations to Mexico City. On August 3, 2021, Aeromar and Emirates signed an interline partnership that will provide customers with connectivity between destinations in Mexico and the United States through Mexico City with the Emirates global network. On March 29, 2022, Aeromar and Air Canada signed an interline agreement to boost connectivity between Mexico and Canada. The agreement was planned to grow by the summer season.

Fleet

Over the years, the Aeromar fleet consisted the following aircraft:

Fleet development
In early 2015, Aeromar decided to remove its Bombardier CRJ200 regional jet aircraft from operations. The airline then supplemented its fleet of fifteen ATR 42 turboprops with two new larger ATR 72-600 aircraft. In November 2016, the airline ordered eight new ATR 42 and ATR 72 aircraft and optioned another six ATR 72s. Aeromar's first ATR 42-600 was handed over by the airframer in December 2016.

Services

Frequent Flyer Programs
Aeromar participated in the United Airlines MileagePlus program and the Air Canada Aeroplan program, despite not being owned by United Airlines Holdings or Air Canada, nor being a member of Star Alliance, of which those airlines are currently a member.

Airport lounges
Salon Aeromar was Aeromar's private airport lounge.

See also
List of defunct airlines of Mexico

References

External links

official website
"Aeromar Making Waves." Flight International. 6–12 March 1996. Page 31.

Defunct airlines of Mexico
Airlines established in 1987
Airlines disestablished in 2023
Airlines of Mexico City
Mexican companies established in 1987
2023 disestablishments in Mexico
Regional airlines of Mexico

Aeromar


Gaullizam (fr.: gaullisme)  je pojam koji se odnosi na političku doktrinu nadahnutu francuskim vođom otpora i kasnije predsjednikom Charlesom de Gaulleom, iako se on sam protivio tom nazivu.  Gaullistička  ideologija, zasnovana je na de Gaulleovim idejama i postupcima, mijenjala se i evoluirala tijekom vremena. Karakteristično je naglašavanje francuske neovisnosti od drugih država, kao i između ostalog dodirnih točaka sa socijalnim konzervativizmom, što je značilo da se često doživljava kao desna ideologija, iako postoje  gallisti  i na ljevici političkog spektra.

Zapadnnjemačkog kršćanskog demokratu kancelara Adenauera neki su nazivali i gaullistom.

Vanjska politika

Jedna od glavnih smjernica vanjske politike gaullizma bio je francuski nacionalni suverenitet, da zemlja ne smije postati ovisna o stranoj državi ili vojnoj moći. To se odnosili prvenstveno na Treći Reich tijekom Drugog svjetskog rata a nastavilo se i protiv američkih, britanskih, kao i sovjetskih pretenzija, poslije Drugog svjetskog rata.

Strane savezničke vojne snage nisu prihvaćene na francuskom tlu nakon rata, osim pod francuskim zapovjedništvom. De Gaulle je u jednoj prigodi naglasio da ako organizacija NATOa, ne prihvata francuske uvjete da se može povući iz glavnog stožera Fontainebleau, jugoistočno od Pariza.

U skladu s de Gaulleovom težnjom za francuskom teritorijalnom autonomijom i neovisnošću, također je zagovarao i gradio francuski nuklearni arsenal koji postoji do danas.

Unutarnja politika
Unutarnja politika Charlesa de Gaullea imala je zajedničke dodirne točke sa socijalnim konzervativizmom. Razvoj francuske nuklearne energije u velikoj se mjeri može pripisati de Gaulleovoj politici.

De Gaulle je želio ostvariti izravniji kontakt s narodom nego s parlamentarnom politikom; držao se općenito skeptičnog stava prema političarima i političkim igrama. Domaću politiku nadahnutu de Gaulleom neki su promatrači nazivali populističkom i zbog njihovog poštovanja prema osobnoj karizmi Charlesa de Gaullea.

Politika Francuske
Konzervativizam

Gaullizam


Stephanie Labbé (født 10. oktober 1986) er en canadisk fodboldspiller, der spiller for North Carolina Courage i NWSL. Hun er også en del af Canadas landshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Canada
Deltagere for Canada ved sommer-OL 2016
Deltagere for Canada ved sommer-OL 2020
Medaljevindere ved sommer-OL 2016
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Olympiske mestre fra Canada
Olympiske bronzemedaljevindere fra Canada
Fodboldspillere ved sommer-OL 2016
Fodboldspillere ved sommer-OL 2020

Stephanie Labbé


The National Qualifications Authority of Ireland or NQAI (Údarás Náisiúnta Cáilíochtaí na hÉireann in Irish) was set up in 2001 under the Qualifications (Education & Training) Act, 1999 to develop and promote the implementation of a National Framework of Qualifications across education and training in Ireland. NQAI was dissolved and its functions were passed to Quality and Qualifications Ireland (QQI) on 6 November 2012.

The Authority's role
The Authority's principal tasks were as follows:
To establish and enable the implementation of the National Framework of Qualifications (NFQ)
To enable improved arrangements for access, transfer and progression for learners
To facilitate the recognition of international awards

The National Framework
As one of its main functions, the NQAI established the National Framework of Qualifications (NFQ). The NFQ is a ten-stage system incorporating educational and training awards from certificate to doctoral level. Awards no longer made are included in the framework for reference purposes.

See also
 Education in the Republic of Ireland
 Institutes of Technology in Ireland
 List of universities in the Republic of Ireland
 State Examinations Commission

References

External links
 National Qualifications Authority of Ireland
 Quality and Qualifications Ireland (QQI), official site of NQAI's successor agency

Education in the Republic of Ireland

2001 establishments in Ireland


Mary Lovelace Schapiro (nascida em 19 de junho de 1955) atuou como a 29ª Presidente da Comissão de Valores Mobiliários dos EUA (SEC). Ela foi nomeada pelo presidente Barack Obama, confirmada por unanimidade pelo Senado dos Estados Unidos, e assumiu a presidência em 27 de janeiro de 2009. Ela é a primeira mulher a ser a presidente permanente da SEC. Em 2009, a Forbes a classificou como a 56ª mulher mais poderosa do mundo.

Schapiro atuou em vários cargos como reguladora de serviços financeiros nas administrações de Ronald Reagan, George HW Bush e Bill Clinton. De 2006 ao início de 2009, ela foi presidente e CEO da Financial Industry Regulatory Authority (FINRA), a organização autorreguladora da indústria de valores mobiliários para corretoras e bolsas nos Estados Unidos. Schapiro é a primeira pessoa a liderar tanto a SEC quanto a CFTC, e a única a presidir essas duas agências, bem como a FINRA.

Infância e educação
Schapiro nasceu em Nova York filha de Robert e Mary Susan "Sue" Hall Schapiro. Uma de quatro irmãos, Schapiro cresceu em Babylon, NY, onde seu pai era dono da loja de antiguidades Tempus Fugit e sua mãe era uma bibliotecária de referência. Schapiro se formou na Babylon High School e se matriculou no Franklin & Marshall College, onde se formou em 1977. Em 1980, ela obteve o título de Juris Doctor (JD) com honras pela George Washington University Law School.

Carreira antes da SEC
Em 1988, Schapiro foi nomeada pelo presidente Ronald Reagan para ocupar uma das duas cadeiras democratas na SEC. O presidente George HW Bush a reconduziu para esse cargo em 1989. O presidente Bill Clinton nomeou Schapiro como presidente interina da SEC e depois a nomeou presidente da Commodity Futures Trading Commission em 1994. Ela foi a mais jovem comissária da SEC na história.

Em 1996, Schapiro ingressou na National Association of Securities Dealers (NASD) (agora a <i>Financial Industry Regulatory Authority</i>) como presidente da NASD Regulation. Em 2002, tornou-se vice-presidente da NASD.

Em 2005, Schapiro supervisionou uma investigação abrangente sobre Wall Street, descobrindo vários casos de atividades luxuosas e excessivas, o que levou a muitas acusações.

Em 2006, ela se tornou presidente e CEO da NASD. Nessa posição, ela supervisionou a consolidação da NASD com a NYSE Member Regulation para formar a Financial Industry Regulatory Authority.

Em janeiro de 2008, o presidente George W. Bush nomeou Schapiro para o conselho de 19 membros do Conselho Consultivo do Presidente sobre Alfabetização Financeira. Em 2008, Schapiro foi nomeada uma das 25 pessoas mais influentes dentro e ao redor do negócio de consultoria de investimentos pela revista Investment Advisor.

Em 2008, seu último ano na FINRA, Schapiro recebeu uma remuneração de US$ 3,3 milhões; na saída da FINRA, ela recebeu pagamentos adicionais de benefícios de aposentadoria de montante fixo num total de pouco menos de US$ 9 milhões. Ela recebeu US$ 8,99 milhões como uma "distribuição final", incluindo US$ 7,6 milhões em benefícios de aposentadoria, de acordo com um relatório da Finra.

Presidente da SEC
Em janeiro de 2009, o Senado dos EUA confirmou por unanimidade a nomeação de Schapiro pelo presidente Barack Obama para ser a primeira mulher presidente permanente da SEC.

Schapiro culpou parcialmente a desregulamentação pela crise financeira de 2008, dizendo aos senadores que o sistema regulatório "não acompanhou os mercados e as necessidades dos investidores". Segundo ela, como chefe da SEC, ela pressionaria por uma regulamentação mais rígida de instrumentos financeiros, incluindo derivativos.

Durante o mandato de Schapiro na SEC, a agência melhorou seu programa de fiscalização, criando novas estruturas, procedimentos e programas para melhor atender os mercados financeiros modernos, incluindo: trazer 735 ações de fiscalização no ano fiscal de 2011 e 734 ações no ano fiscal de 2012; obtenção de mais de US$ 11 bilhões em restituições e multas ordenadas desde o ano fiscal de 2009; processar o maior esquema de informações privilegiadas descoberto até hoje, uma multa recorde de US$ 92,8 milhões no processo civil contra o CEO do Galleon Hedge Fund; e trazendo ações relacionadas à crise financeira contra Fannie Mae e Freddie Mac, entre outros.

Com Schapiro no comando, as ações de fiscalização movidas pela SEC devolveram mais de US$ 6 bilhões aos investidores prejudicados.  Schapiro também liderou a agência em um de seus períodos de regulamentação mais ativos e promulgou muitas outras medidas de proteção ao investidor, incluindo a adoção de mais de três quartos das regras exigidas pela Lei Dodd-Frank.

Após o flash crash de 2010, sob comando de Schapiro, a SEC implementou várias reformas, incluindo disjuntores para minimizar a volatilidade do mercado de ações e novas regras para realizar negociações claramente errôneas e proibir o "acesso nu" ao mercado. Ela disse que essas medidas protegeriam o mercado contra futuros eventos semelhantes.

Um revés inicial para Schapiro como presidente da SEC ocorreu em setembro de 2009, quando o juiz distrital dos EUA Jed Rakoff rejeitou o acordo de US$ 33 milhões com o Bank of America proposto pela SEC. A BoA foi acusada de não divulgar bônus pagos ao executivo da Merrill Lynch antes da fusão das duas empresas. Sob os termos do acordo, BoA foi autorizado a negar qualquer irregularidade, o que eles fizeram quando pressionados por Rakoff sobre a questão da culpa. Rakoff disse que o acordo não "comporta-se sob as noções mais elementares de justiça e moralidade". Sete meses depois, Rakoff aprovou um acordo de US$ 150 milhões do caso BoA; BoA não teve que mudar sua declaração de inocência.

Também sob comando de Schapiro, em 2010, a SEC emitiu orientações que abordavam como as empresas públicas divulgam informações sobre o impacto das mudanças climáticas em seus negócios. Após sua saída da SEC, em dezembro de 2012, o presidente Obama elogiou as contribuições de Schapiro como presidente em uma declaração oficial da Casa Branca.

Carreira subsequente
Em abril de 2013, Schapiro ingressou no Promontory Financial Group, onde atuou como vice-presidente do Conselho Consultivo até deixar a empresa para ingressar na Bloomberg LP, em 2018. Na Bloomberg, ela atua como Vice-Presidente de Políticas Públicas Globais e Conselheira Especial do Fundador e Presidente. Na Bloomberg, Schapiro se concentra em finanças climáticas, atuando no secretariado da Força-Tarefa sobre Divulgações Financeiras Relacionadas ao Clima. Schapiro havia defendido tais divulgações enquanto estava na SEC.

Sob sua liderança, a Força-Tarefa divulgou recomendações voluntárias sobre como as empresas devem divulgar informações sobre como os fatores relacionados ao clima podem afetar seus negócios. Mais de 2.000 organizações e empresas com capitalização de mercado de mais de US$ 20 trilhões endossaram as recomendações e, em 2021, foram endossadas pelo G7 e G20.

Em 2014, Schapiro e o ex-prefeito de Nova York, Michael Bloomberg, se juntaram ao Conselho de Padrões de Contabilidade de Sustentabilidade (SASB). O SASB é uma organização independente sem fins lucrativos que estabelece padrões para orientar a divulgação de informações de sustentabilidade financeiramente relevantes pelas empresas aos seus investidores. Bloomberg e Schapiro também atuam juntos no Grupo de Trabalho sobre Negociação e Compensação de RMB dos EUA, onde Schapiro é vice-presidente. O grupo foi formado em 2015 para estabelecer a negociação e compensação da moeda chinesa renminbi (RMB) nos Estados Unidos.

Em 2013, ingressou no conselho de administração da General Electric, e em 2015, ingressou no conselho de administração do London Stock Exchange Group. Em 2017, foi eleita para o conselho de administração da CVS Health e no ano seguinte passou a integrar o conselho do Morgan Stanley. Em 2019, ela foi escolhida para assessorar as Bolsas e Compensação de Hong Kong. Schapiro é membro do Conselho de Relações Exteriores e administradora do Franklin and Marshall College.

Vida pessoal
Schapiro é casada com Charles "Chas" Cadwell, ex-funcionário da Administração de Pequenas Empresas dos EUA. Eles têm duas filhas. Ela atua como tesoureira da Humane Rescue Alliance, anteriormente chamada Washington Humane Society.

Referências

Advogados dos Estados Unidos

Mary Schapiro


Los oftalmosaurinos (Ophthalmosaurinae) son una subfamilia extinta de ictiosaurios tunosaurios oftalmosáuridos que vivieron del Jurásico Medio hasta finales del Cretácico Inferior (Bajociano - Albiense) de Europa, Norteamérica y Suramérica. Actualmente, el más antiguo y basal de los oftalmosaurinos conocidos es Mollesaurus de principios del Bajociano de Argentina. Los oftalmosaurinos se caracterizaban por una gran área extracondilar del basioccipital en forma de una gruesa banda periferal cóncava, una faceta ulnar desviada posteriormente en el húmero, una ulna grande con una superficie posterior cóncava y afilada y el isquiopubis con foramen obturador.

Filogenia

Ophthalmosaurinae fue nombrado en 1887 por George H. Baur. Es un taxón basado en raíces definido filogenéticamente por primera vez por Fischer et al. (2012) como "todos los taxones más cercanos a Ophthalmosaurus icenicus que a Platypterygius hercynicus". El siguiente cladograma sigue el análisis de Fischer et al. 2012.

Referencias

Ictiosaurios del Cretácico
Ictiosaurios del Jurásico

Ophthalmosaurinae


Gesnerijevke (Gesneriaceae), biljna porodica iz reda medićolike (Lamiales) koja svoje ime dobiva po rodu gesneria, a on po švicarskom botaničaru i liječniku Conradu Gesneru. Porodica obuhvaća 3 potporodice sa 3872 vrste koje rastu uglavnom u suptropskim i tropskim predjelima Amerike, Afrike i južne Azije.

Većina vrsta su vazdazeleni polugrmovi, grmovi i manja stabla. Neke gesnerijevke postale su omiljene kao kućno bilje, na pr. afrička ljubica (Saintpaulia). Gesnerija (Gesneria) je također popularna a odlikuje se sočnim dlakavim lišćem i vatreno crvenim cvjetovima.

Opis
Gesneriaceae, jedna od 23 porodice u redu cvjetnica Lamiales, koji se sastoji od 147 rodova i oko 3200 vrsta uglavnom tropskih i suptropskih zeljastih ili blago drvenastih biljaka. Mnoge su od gospodarske važnosti kao hortikulturni ukrasi. Među njima su afričke ljubičice (Saintpaulia) i gloksinije (Sinningia speciosa).

Porodica se odlikuje obostrano simetričnim, dvospolnim cvjetovima, od kojih svaki ima dvousni vjenčić od pet sraslih latica; peterokraka čaška (sepals); dva ili četiri, rijetko pet, prašnika koji su međusobno lagano spojeni ili u paru; i gornji ili djelomično donji jajnik (tj. smješten iznad mjesta pričvršćivanja ostalih dijelova cvijeta ili malo ispod njih) s jednom komoricom u kojoj se stvaraju brojne male sjemenke na stijenkama jajnika (parijetalna placentacija).

Potporodice i rodovi

 Familia Gesneriaceae Rich. & Juss. (3872 spp.)
 Subfamilia Sanangoideae A. Weber, J. L. Clark & Mich. Möller
 Sanango Bunting & Duke (1 sp.)
 Subfamilia Gesnerioideae Burnett
 Tribus Titanotricheae T. Yamaz. ex W. T. Wang
 Titanotrichum Soler. (1 sp.)
 Tribus Napeantheae Wiehler
 Napeanthus Gardner (17 spp.)
 Tribus Beslerieae Bartl.
 Subtribus Besleriinae G. Don
 Besleria L. (163 spp.)
 Gasteranthus Benth. (39 spp.)
 Cremosperma Benth. (26 spp.)
 Reldia Wiehler (6 spp.)
 Tribus Anetanthiinae A. Weber & J. L. Clark
 Cremospermopsis L. E. Skog & L. P. Kvist (3 spp.)
 Anetanthus Hiern ex Benth. & Hook. fil. (3 spp.)
 Resia H. E. Moore (4 spp.)
 Tylopsacas Leeuwenb. (1 sp.)
 Shuaria D. A. Neill & J. L. Clark (1 sp.)
 Tribus Coronanthereae Fritsch
 Subtribus Coronantherinae Fritsch
 Coronanthera Vieill. ex C. B. Clarke (11 spp.)
 Bopopia Munzinger & J.R.Morel (1 sp.)
 Rhabdothamnus A. Cunn. (1 sp.)
 Subtribus Mitrariinae Hanst.
 Mitraria Cav. (1 sp.)
 Sarmienta Ruiz & Pav. (1 sp.)
 Asteranthera Klotzsch & Hanst. (1 sp.)
 Fieldia A. Cunn. (1 sp.)
 Subtribus Negriinae V. L. Woo, J. F. Sm. & Garn.-Jones
 Depanthus S. Moore (2 spp.)
 Negria F. Muell. (1 sp.)
 Lenbrassia G. W. Gillett (1 sp.)
 Tribus Gesnerieae Dumort.
 Subtribus Gesneriinae Oerst.
 Bellonia L. (2 spp.)
 Pheidonocarpa L. E. Skog (1 sp.)
 Gesneria L. (54 spp.)
 Rhytidophyllum Mart. (23 spp.)
 Subtribus Gloxiniinae G. Don
 Gloxinia L'Hér. (5 spp.)
 Gloxiniopsis Roalson & Boggan (1 sp.)
 Seemannia Regel (4 spp.)
 Monopyle Moritz ex Benth. & Hook. fil. (22 spp.)
 Diastema Benth. (18 spp.)
 Gloxinella (H. E. Moore) Roalson & Boggan (1 sp.)
 Kohleria Regel (24 spp.)
 Pearcea Regel (18 spp.)
 Achimenes Pers. (27 spp.)
 Eucodonia Hanst. (2 spp.)
 Smithiantha Kuntze (6 spp.)
 Nomopyle Roalson & Boggan (2 spp.)
 Niphaea Lindl. (3 spp.)
 Moussonia Regel (21 spp.)
 Solenophora Benth. (16 spp.)
 Amalophyllon Brandegee (13 spp.)
 Phinaea Benth. (3 spp.)
 Heppiella Regel (4 spp.)
 Chautemsia A. O. Araujo & V. C. Souza (1 sp.)
 Mandirola Decne. (4 spp.)
 Goyazia Taub. (3 spp.)
 Subtribus Columneinae Hanst.
 Nautilocalyx Linden (39 spp.)
 Centrosolenia Benth. (15 spp.)
 Chrysothemis Decne. (10 spp.)
 Paradrymonia Hanst. (17 spp.)
 Trichodrymonia Oerst. (29 spp.)
 Pagothyra (Leeuwenb.) J. F. Sm. & J. L. Clark (1 sp.)
 Crantzia Scop. (4 spp.)
 Glossoloma Hanst. (29 spp.)
 Alloplectus Mart. (8 spp.)
 Drymonia Mart. (82 spp.)
 Columnea L. (215 spp.)
 Corytoplectus Oerst. (12 spp.)
 Neomortonia Wiehler (1 sp.)
 Pachycaulos J. L. Clark & J. F. Sm. (1 sp.)
 Alsobia Hanst. (4 spp.)
 Episcia Mart. (9 spp.)
 Christopheria J. F. Sm. & J. L. Clark (1 sp.)
 Rufodorsia Wiehler (4 spp.)
 Oerstedina Wiehler (2 spp.)
 Cobananthus Wiehler (1 sp.)
 Nematanthus Schrad. (32 spp.)
 Lesia J. L. Clark & J. F. Sm. (2 spp.)
 Codonanthe (Marloth) Hanst. (8 spp.)
 Codonanthopsis Mansf. (15 spp.)
 Rhoogeton Leeuwenb. (2 spp.)
 Cremersia Feuillet & L. E. Skog (1 sp.)
 Lampadaria Feuillet & L. E. Skog (1 sp.)
 Lembocarpus Leeuwenb. (1 sp.)
 Subtribus Sphaerorhizinae A. Weber & J. L. Clark
 Sphaerorrhiza Roalson & Boggan (4 spp.)
 Subtribus Ligeriinae Hanst.
 Sinningia Nees (77 spp.)
 Paliavana Vell. ex Vand. (6 spp.)
 Vanhouttea Lem. (9 spp.)
 Subfamilia Didymocarpoideae Arn.
 Tribus Epithemateae C. B. Clarke
 Subtribus Loxotidinae G. Don
 Rhynchoglossum Blume (16 spp.)
 Subtribus Monophyllaeinae A. Weber & Mich. Möller
 Monophyllaea Bennet & R. Br. (38 spp.)
 Whytockia W. W. Sm. (8 spp.)
 Subtribus Loxoniinae A. DC.
 Loxonia Jack (2 spp.)
 Stauranthera Benth. (7 spp.)
 Gyrogyne W. T. Wang (1 sp.)
 Subtribus Epithematinae DC. ex Meisn.
 Epithema Blume (24 spp.)
 Tribus Trichosporeae Nees
 Subtribus Jerdoniinae A. Weber & Mich. Möller
 Jerdonia Wight (1 sp.)
 Subtribus Corallodiscinae A. Weber & Mich. Möller
 Corallodiscus Batalin (4 spp.)
 Subtribus Tetraphyllinae A. Weber & Mich. Möller
 Tetraphylloides Doweld (3 spp.)
 Subtribus Leptoboeinae C. B. Clarke
 Leptoboea Benth. (2 spp.)
 Actinostephanus F. Wen, Y. G. Wei & L. F. Fu (1 sp.)
 Boeica T. Anderson ex C. B. Clarke (16 spp.)
 Rhynchotechum Blume (21 spp.)
 Platystemma Wall. (1 sp.)
 Beccarinda Kuntze (8 spp.)
 Championia Gardner (1 sp.)
 Subtribus Ramondinae DC. ex Meisn.
 Haberlea Friv. (1 sp.)
 Ramonda Rich. (3 spp.)
 Jankaea Boiss. (1 sp.)
 Subtribus Litostigminae A. Weber & Mich. Möller
 Litostigma Y. G. Wei, F. Wen & Mich. Möller (4 spp.)
 Subtribus Streptocarpinae Ivanina
 Streptocarpus Lindl. (188 spp.)
 Subtribus Didissandrinae A. Weber & Mich. Möller
 Didissandra C. B. Clarke (9 spp.)
 Michaelmoelleria F. Wen, Y. G. Wei & T. V. Do (1 sp.)
 Tribounia D. J. Middleton (2 spp.)
 Subtribus Loxocarpinae A. DC.
 Middletonia C. Puglisi (6 spp.)
 Dorcoceras Bunge (6 spp.)
 Boea Comm. ex Lam. (12 spp.)
 Damrongia Kerr ex Craib (11 spp.)
 Paraboea (C. B. Clarke) Ridl. (156 spp.)
 Orchadocarpa Ridl. (1 sp.)
 Emarhendia Kiew, A. Weber & B. L. Burtt (1 sp.)
 Loxocarpus Benn. & R. Br. (23 spp.)
 Senyumia Kiew, A. Weber & B. L. Burtt (2 spp.)
 Spelaeanthus Kiew, A. Weber & B. L. Burtt (1 sp.)
 Ornithoboea Parish ex C. B. Clarke (18 spp.)
 Kaisupeea B. L. Burtt (3 spp.)
 Rhabdothamnopsis Hemsl. (1 sp.)
 Somrania D. J. Middleton (3 spp.)
 Subtribus Didymocarpinae G. Don
 Rachunia D. J. Middleton & C. Puglisi (1 sp.)
 Microchirita (C. B. Clarke) Yin Z. Wang (39 spp.)
 Codonoboea Ridl. (130 spp.)
 Henckelia Spreng. (89 spp.)
 Aeschynanthus Jack (205 spp.)
 Oreocharis Benth. (147 spp.)
 Metapetrocosmea W. T. Wang (1 sp.)
 Deinostigma W. T. Wang & Z. Y. Li (9 spp.)
 Agalmyla Blume (96 spp.)
 Billolivia D. J. Middleton (16 spp.)
 Conandron Siebold & Zucc. (1 sp.)
 Ridleyandra A. Weber & B. L. Burtt (30 spp.)
 Hexatheca C. B. Clarke (3 spp.)
 Cyrtandra J. R. Forst. & G. Forst. (685 spp.)
 Sepikaea Schltr. (1 sp.)
 Cyrtandropsis Lauterb. (15 spp.)
 Didymostigma W. T. Wang (3 spp.)
 Cathayanthe Chun (1 sp.)
 Liebigia Endl. (12 spp.)
 Gyrocheilos W. T. Wang (6 spp.)
 Allocheilos W. T. Wang (4 spp.)
 Didymocarpus Wall. (114 spp.)
 Primulina Hance (226 spp.)
 Petrocodon Hance (47 spp.)
 Raphiocarpus Chun (15 spp.)
 Briggsiopsis K. Y. Pan (1 sp.)
 Glabrella Mich. Möller & W. H. Chen (3 spp.)
 Pseudochirita W. T. Wang (2 spp.)
 Allostigma W. T. Wang (1 sp.)
 Chayamaritia D. J. Middleton & Mich. Möller (3 spp.)
 Petrocosmea Oliv. (60 spp.)
 Anna Pellegr. (4 spp.)
 Lysionotus D. Don (33 spp.)
 Loxostigma C. B. Clarke (13 spp.)
 Hemiboea C. B. Clarke (43 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Medićolike

Gesnerijevke


185020 Pratte este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
185020 Pratte este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Charleston, Illinois de Robert Holmes (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,75 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 8,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 185001-186000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

185020 Pratte


Dixi est un centre commercial du quartier de Tikkurila à Vantaa en Finlande .

Présentation

Accès
À la gare de Tikkurila s'arrêtent les trains de banlieue , , , , ,  et , ainsi que tous les trains longue distance au départ et à destination d'Helsinki sur la ligne päärata et la ligne directe.
Les  de la Kehärata emmène de Tikkurila à l'aéroport en un peu moins de 10 minutes.

La gare routière est située dans la rue de Dixi et l'arrêt de bus est sur Ratatie, en face de la gare routière.

Commerces et services

Commerces et services de Dixi par ordre alphabétique

A
 ANEO Software Oy
 Arnolds
 Asianajotoimisto Jurentia Oy
B
 Barona
 Budbee Box
 Burger King
C
 Cafe Zino
 Chiang Mai
D
 Danske Bank
 DNA
F
 FinnVape
 Fitness24Seven
 FOREX
 Fotoliike.fi
 Fotoyks
G
 Grande Parilla
H
 Hair Design
 Hao King
I
 itapsa
J
 Jalon Uusimaa
K
 K-Market DIXI
 Kaivokukka Dixi
 Kakkugalleria
 Karkkitori
 Kekkilä-BVB
 Kotipizza Dixi
L
 La Pasteria Italiana
 Life
M
 Maltainen Metso
 Marian
 Metsähallitus
 Musti ja Mirri
 MyXline Oy
N
 Neova
 Nevel
 New Hairstore
 Nissen
O
 Office Center ilmoittautuminen
P
 Picnic
 Poliisi Itä-Uusimaa
 Prink
 Protan
R
 R-Kioski
 Rantalainen
 Rax Dixi
S
 S-Market
 Salon Pepe Åhman
 Spacehub
 Stop@Station, asemasilta
 Subway
 Suomalainen Kirjakauppa
 Synsam
T
 Taco Bell
 Talgraf Oy
 Telia
 TEMPUR Pop Up Dixi
 Terveystalo
V
 Vantaa-info

Références

Galerie

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Tikkurila
Centre commercial à Vantaa
Bâtiment à Vantaa

Dixi (centre commercial)


Bronş, soluk borusunun (trachea) ikiye ayrılması ile başlayıp akciğerlere kadar giden kısımlarından birine verilen ad. Sağ ve sol akciğere gitmesine göre sağ bronş, sol bronş adını alır. Sağ bronş sol bronşa göre daha kısadır. (Sağ bronş 3 cm, sol bronş 4,5 cm.)

Akciğerin yarı içinde yarı dışında bulunan bölümleri, akciğer içerisinde ilerledikçe ince bronşçuklara (bronchulus) ayrılır. En son kısmı 1 mm çapında olan bronşçukların her biri bir alveolde ile sona erer. Bronşların yapısı, soluk borusundaki gibidir. Kıkırdak iskeletle, elâstik bağ dokusundan ve düz kaslardan meydana gelmiştir. İçleri epitel hücreleri ile örtülmüştür. Mukoza içerisinde salgı veren bezler vardır. Bronşcuklar çok ince borucuklarla akciğeri oluşturan alveollere açılır.

Bronş hastalıkları genel olarak bronşit adı ile bilinir.

Solunum sistemi

Bronş


طريقة مونج في الهندسة الوصفية هي طريقة تستعمل إسقاطات متوازية لتمثيل نماذج ثلاثية الأبعاد. وتستمد اسمها من عالم الرياضيات الفرنسي غاسبار مونج الذي يصفها في كتابه Géométrie descriptive 1799.طريقة مونج تعتمد على الإسقاطات المتعامدة للنموذج على مستويين متعامدين على بعضهما البعض، عادة ما يكون واحد منهما أفقي والآخر رأسي, وخط تقاطعهما يسمى خط الأرض.

بعد أن تتم عمليات الإسقاط نشرع في تدوير المستوى الرأسي حول خط ألأرض وبعكس عقارب الساعة, لجعله يتطابق مع المستوي الأفقي. هدف هذه العملية هو الحصول على مستوى واحد (أو بالاحرى مستويين متطابقين) لتسهيل قراءة وكتابة الرسم.

بالإضافة إلى ذلك من الممكن وضع الإسقاطات المتعامدة (مسقط افقي، وواجهة) لأي شكل هندسي في حالة تقابل, أي ان النقاط المتقابلة تنتمي إلى خطوط تلتقي في نقطة واحدة (نهائية أو لانهائية) تسمى مركز التقابل, والخطوط المتقابلة تلتقي في نقاط مصطفة على خط واحد يسمى محور التقابل.

من الجدير بالذكر أن الخطوط التي توصل النقاط المتقابلة تسمى خطوط تناظر. التي يكون اتجاهها عمودي على خط الأرض.

تمثيل الكيانات الهندسية الرئيسية

تمثيل نقطة

في طريقة مونج نقطة A في الفراغ تُمثل عن طريق إسقاطين عموديين على مستويات الإسقاط:π2 π1. نقطة التقاطع بين الخط العمودي المار بالنقطة A والمستوى الأفقي π1, هي المسقط الأول (أو الأفقي) للنقطة A ويُرمز لها A1. بطريقة مماثلة يحدد المسقط الثاني A2 كنقطة تقاطع بين π2 (مستوى الإسقاط الثاني) والخط العمودي على π2 والمار بالنقطة A.

 المستوى الأفقي π1: يسمى مستوى الإسقاط الأول
 المستوى الراسي π2: يسمى مستوى الإسقاط الثاني
 ألاتجاه العمودي على π1 يسمى مركز الإسقاط الأول
 ألاتجاه العمودي على π2 يسمى مركز الإسقاط الثاني
 الخط العمودي على π1, يسمى خط الإسقاط الأول
 الخط العمودي على π2, يسمى خط الإسقاط الثاني
 ارتفاع A: مسافة (أو بُعد) النقطة A عن π1
 بروز A: مسافة النقطة A عن π2

مثال
لنعين نقطة P في الزاوية الزوجية الأولى (I diedro), فعملية تحديد الإسقاطات المونجية للنقطة P تتم كما يلي:
 الإسقاط الأول P1 للنقطة P, يحدد كنقطه تقاطع بين الخط الرأسي المار بالنقطة P والمستوى الأول π1 (يسمى أيضاً مستوى الإسقاط الافقي).
 الإسقاط الثاني P2 للنقطة P, يحدد كنقطه تقاطع بين مستوى الإسقاط الثاني π2 (يسمى أيضاً مستوى الإسقاط الامامي) والخط العمودي على π2 (يسمى خط الإسقاطي الثاني).

المستوى المار بالنقطة P والعمودي على المستويين π1 وπ2, يقطعهما بخطين عموديين على خط الأرض. نقطة تقاطع هذا المستوى مع خط الأرض تسمى النقطة المرجعية ويرمز لها P0 (بي زيرو). وبهذا:
 ارتفاع P = المسقيم P_P1 الذي يساوي أيضاً P2_P0
 بروز P = المسقيم P_P2 الذي يساوي أيضاً P1_P0

تمثيل خط

يتم تحديد الإسقاطات المتعامدة r1 r2 لخط r موضوع في الفراغ, كما يلي:
 الإسقاط ألافقي r1 للخط r كتقاطع بين مستوى الإسقاط الأفقي π1 والمستوى الراسي المار بالخط r.
 وبالمثل الإسقاط الراسي r2، يحدد كخط تقاطع بين مستوى الإسقاط الراسي π2 والمستوى العمودي على π2 والمار بالخط r.
عملياً، لتحديد الإسقاطات المونجية (r1 r2)، لخط r ,على سبيل المثال r1، من الضروري تحديد إسقاطين (P1 Q1) لنقطتين (P Q) ينتميان للخط r. ولأن الخط r نظريا يعتبر كيان غير محدودة، فالنقطتين يمكن أن يكونان آثار ذلك الخط r، أي نقاط التقاطع (T'r T"r) بين الخط r ومستويي الإسقاط (π2 π1).

 نقطة التقاطع T'r بين خط r ومستوى الإسقاط الأفقي π1، تسمى الأثر الأول للخط r.
 أما نقطة التقاطع T"r بين خط r ومستوى الإسقاط الرأسي π2، تسمى الأثر الثاني للخط r.

تمثيل مستوى

المستوى من الناحية النظرية يعتبر لانهائي, وبالتالي الطريقة الوحيدة لتمثيله يتم من خلال خطوط تقاطعه مع مستويات الاسقاط. وهذه الخطوط تسمى اثار المستوى. مثلا تقاطع مستوى الفا مع مستوى الاسقاط الأول يسمى الاثر الأول للمستوى الفا, وخط تقاطع الفا مع مستوى الاسقاط الثاني يسمى الاثر الثاني للمستوى الفا.

تاريخ
مونج تعهد بعدم الكشف عن الطريقة الموصوفة أعلاه، التي كانت سر عسكري لمده 15 عاما. فقط في 1794، سمح بتدريسها في باريس.

ببليوغرافيا
 النظر بواسطة العقل" (Vedere con la mente) فهم الفراغ الهندسي بدون إدراكة بصريا- Nasini Lamberto - Isawi Hasan- 2006
 الهندسة الوصفية من تأليف البروفسور حسن العيسوي وتيتسيانا بريمافيرا - تاريخ النشر : 13 يونيو 07 - (كتاب باللغة الإيطالية)
 Geometria descrittiva CD-ROM - Hasan Isawi - 1999 (الهندسة الوصفية في سي دي روم - باللغة الإيطالية)

معرض صور

مصادر

وصلات خارجية
 عناصر من الهندسة الوصفية اسقاطات مونج- (موسوعة Corrado Brogi)
 تمارين تفاعلية في الاسقاطات المتعامدة حرك المصمت حتى تحصل على الشكل الذي تراه على اليمين

طرق الاظهار الهندسي

إسقاطات عمودية


Georgi Stojanov Todorov (Bolgrad, 10. kolovoza 1858. – Sofija, 16. studenog 1934.) je bio bugarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 2. i 3. armijom na Balkanskom, Solunskom i Rumunjskom bojištu

Obitelj
Georgi Todorov je rođen 10. kolovoza 1858. u Bolgradu u Besarabiji. Sin je Stojana Todorova i Marije Todorov rođene Grekov. Georgi je bio najstarije dijete u obitelji Todorov. Osim Georgija, Stojan i Marija Todorov imali su još petoro djece i to sinove Aleksandra, Martina, Atanasa i MIhaila, te jednu kćer. Brat Georgija Todorova Aleksandar Todorov koji je uzeo i dodatno prezime Balan bio je poznati bugarski lingvist i profesor, te član Bugarske akademije znanosti, dok je drugi brat Martin Todorov bio pravnik i gradonačelnik Sofije u razdoblju od 1905. do 1908. godine. Georgi Todorov je od svibnja 1886. bio oženjen s Marietom Stojevom.

Vojna karijera
Poslije Krimskog rata Bolgrad u kojem se Todorov rodio je pripalo Rumunjskoj. Zbog toga, otac Stojan je obitelj odlučio preseliti u obližnje selo Kubaj koje je ostalo u sklopu Ruskog Carstva u kojem je Goergi završio osnovnu školu. Kako navedeno selo nije imalo srednju školu, obitelj se ponovno preselila u Bolgard gdje je Georgi završio srednju školu. Godine 1877. započeo je Rusko-turski rat, te se tada odmah nakon završetka srednje škole Todorov kao dragovoljac prijavljuje u bugarsku miliciju koja se borila na ruskoj strani. Prijavio se u Braili u redove 7. dragovoljačke bojne, koja je uskoro premještena u Svištov. Bojna se nakon obuke trebala stupiti u borbu, ali do toga zbog završetka rata nikad nije došlo.

Nakon završetka Rusko-turskog rata Todorov se odlučio na vojni poziv. Počeo je pohađati vojnu školu u Sofiji na kojoj je diplomirao 1879. godine. Kao novopečeni bugarski časnik, počinje služiti u Berkovici gdje ubrzo postaje pobočnik, najprije zapadnog, a potom istočnog odjela. Nakon toga služi u 1. satniji 1. vidinskog odreda, da bi potom bio premješten na službu u vojnu školu. Ubrzo nakon toga carskim dekretom je ponovno premješten, ovaj put u ministarstvo rata, na dužnost pomoćnika načelnika odjela.

U kolovozu 1882. promaknut je u čin poručnika, da bi potom u studenom zajedno s još nekoliko bugarskih časnika bio upućen na školovanje u Rusiju. Najprije je tijekom 1883. pohađao časnički tečaj koji je završio s odličnim uspjehom, nakon čega je upućen na daljnje školovanje u Nikolajevsku vojnu akademiju. Školovanje međutim, nije završio jer je pozvan da se vrati u domovinu gdje je sudjelovao u ratu na ujedinjenje Bugarske. U kolovozu 1885. unaprijeđene je u čin satnika, nakon čega idućeg mjeseca, u rujnu, imenovan zapovjednikom Lovčanskog odreda.

Srpsko-bugarski rat
U Srpsko-bugarskom ratu koji je izbio u studenom 1885. Todorovu je najprije povjereno zapovjedništvo nad pričuvnom satnijom 4. plevenske pukovnije. Nezadovoljan činjenicom što neće sudjelovati u borbama, zatražio je da mu se dodijeli novo zapovjedništvo, te je imenovan zapovjednikom tzv. Letećeg odreda koji je bio sačinjen od neobučenih vojnika, te je trebao djelovati u području između Vidina i Kule sa zadatkom da spriječi srpsko opkoljavanje tvrđave Vidin. Zapovijedajući Letećim odredom Todorov sudjeluje u borbama kod Kule (4. studenog), Akčara (14. studenog) i Gajtanca (15. studenog). Za sudjelovanje u Srpsko-bugarskom ratu odlikovan je Ordenom za hrabrost.

Nakon završetka rata Leteći odred je demobiliziran, te Todorov najprije služi u 4. plevenskoj pješačkoj pukovniji da bi u ožujku 1886. bio postavljen za zapovjednika 1. satnije 1. pješačke pukovnije smještene u Sofiji. U ljeto 1886. pripremao se za ponovni odlazak u Rusiju kako bi završio školovanje u Nikolajevskoj vojnoj akademiji kada je osumnjičen za sudjelovanje u uroti za svrgavanje princa Aleksandra. Uhićen je i otpušten iz vojske. Međutim, nakon provedene istrage, oslobođen je optužbi, te je vraćen na službu. Imenovan je predavačem u vojnoj školi, a istodobno je obnašao i dužnost načelnika stožera 6. pješačke divizije. Napisao je udžbenik o vojnoj geografiji, što je bio prvi bugarski vojni udžbenik. U kolovozu 1887. promaknut u čin bojnika, a 1890. diplomirao je na Nikolajevskoj vojnoj akademiji u Sankt Petersburgu.

Godine 1891. imenovan je zapovjednikom vojnog okruga sa sjedištem u Sevlievu koju dužnost obnaša do siječnja 1897. kada postaje zapovjednikom 20. pješačke pukovnije smještene u Razgradu. U međuvremenu je, u siječnju 1892. unaprijeđen u čin potpukovnika, te u siječnju 1897. u čin pukovnika. U siječnju 1904. prima zapovjedništvo nad 2. brigadom 6. bdinske divizije koja je bila smještena u Vraci. Navedenu dužnost obnaša do siječnja 1910. kada je imenovan zapovjednikom 7. rilske divizije koja je imala sjedište u Dupnici. Istodobno s tim imenovanjem promaknut je u čin general bojnika.

Balkanski ratovi
Nakon izbijanja Prvog balkanskog rata Todorov je sa 7. rilskom divizijom upućen na južnu granicu s konačnim ciljem zauzimanja Soluna. Svoje snage je podijelio na tri kolone. Krajnje desna kolona uspjela je nakon bitke zauzeti Kočane, te tako ugroziti osmansko desno krilo. Dana 26. listopada 1912. 3. brigada 7. rilske divizije je prodrla do sela Ajvatova, te su idućeg dana jedinice 7. rilske divizije počele ulaziti u Solun. Nakon toga, Todorov je sa 7. rilskom divizijom upućen na trakijsko bojište u sastav novoformirane 4. armije gdje je porazio osmanske snage najprije 26. siječnja 1913. u Bitci kod Bulaira, te nakon toga u Bitci kod Sarkoya.

U Drugom balkanskom ratu koji je ubrzo izbio nakon završetka prvog, 7. rilska divizija koja se nalazila u sastavu 4. armije upućena je na makedonsko ratište gdje sudjeluje u Bitci kod Kalimancija gdje su bugarske snage izvojevale važnu obrambenu pobjedu spriječivši srpske snage da se spoje s grčkima u nizvodnom toku rijeke Strume.

Pobjede kod Bulaira i Kalimancija dale su Todorovu velik ugled kao vojnom zapovjedniku tako da je u veljači 1914. odlikovan Ordenom za hrabrost. Još je jedno vrijeme zapovijedao 7. rilskom divizijom, da bi u travnju 1914. postao zapovjednikom 2. vojno-inspektorske oblasti, čime je pod svojim zapovjedništvom imao trećinu bugarske vojske. U kolovozu 1915. promaknut je u čin general poručnika.

Prvi svjetski rat
Po objavi bugarske mobilizacije 22. rujna 1914., Todorov je imenovan zapovjednikom 2. armije. Druga armija koja se sastojala od 3. balkanske i 7. rilske divizije imala je zadatak da presječe željezničku prugu i komunikaciju Solun-Niš. Bugarska je 14. listopada 1915. objavila rat Srbiji, nakon čega je 2. armija započela svoje napredovanje prema zapadu. U Bitci na Ovčem Polju porazila je srpske postrojbe na granici, te je ubrzo zauzela Carevo selo i Krivu Palanku. Jedinice 3. rilske divizije ušle su 16. listopada u Vranje, te srušile željeznički most čime je prekinuta komunikacija Solun-Niš. Potom su jedinice 2. armije u Bitci kod Krivolaka porazile anglo-francuske snage koje su pokušale pomoći srpskim snagama i ponovno osloboditi komunikaciju Solun-Niš. Nakon toga 20. listopada je zauzeto Kumanovo, a 23. listopada palo je i Skopje. Todorov je potom 2. armiju podijelio na dvije grupe i to sjevernu koja je trebala sudjelovati u operacijama s ciljem da se okruži srpska vojska na Kosovu polju, te južnu koja je trebala zaustaviti savezničko napredovanje dolinom Vardara. Sjeverna grupa, iako nije uspjela okružiti srpske snage, zauzela je Prištinu i Prizren, dok je južna grupa zaustavila savezničko nastojanje da se pomogne srpskoj vojsci u Bitci kod Kosturina.

Nakon okončanja operacija u Srbiji i formiranja Solunskog bojišta, Todorov je s 2. armijom držao položaje duž planine Belasice. Dana 26. svibnja 1916. 2. armije točnije 7. rilska divizija koja se nalazila u njezinom sastavu je bez grčkog otpora zauzela tvrđavu Rupel, te Rupelski prijevoj, što je izazvalo veliko nezadovoljstvo u Grčkoj. U kolovozu 1916. zapovijedajući 2. armijom Todorov sudjeluje u Strumskoj operaciji u kojoj je prodrla 80-90 km u grčki slabo branjeni teritorij.

Todorova u veljači 1917. na mjestu zapovjednika 2. armije zamjenjuje Ivan Lukov, dok je u kolovozu te iste godine Todorov promaknut u čin generala pješaštva, najviši čin u bugarskoj vojsci. U studenom 1917. imenovan je zapovjednikom 3. armije koja je držala položaje u Dobrudži na relativnom mirnom dijelu bojišta. U srpnju 1918. Todorov je imenovan pomoćnikom vrhovnog zapovjednika vojske Nikole Žekova. Nakon što je Nikola Žekov obolio, od početka rujna, pa do izlaska Bugarske iz rata, obnašao je dužnost vrhovnog zapovjednika vojske.

Poslije rata
Nakon završetka rata i demobilizacije, Todorov je imenovan za pobočnika cara Borisa III. Navedenu dužnost obnašao je do 20. kolovoza 1919. kada je stavljen u pričuvu. Ubrzo nakon toga, izabran je za predsjednika Unije pričuvnih časnika. U travnju 1925. pretrpio je veliki osobni gubitak kada mu je 16. travnja u atentatu u crkvi Svete Nedjelje poginula supruga. Iduće, 1926. godine, postavljen je za guvernera Petričkog okruga koju dužnost je obnašao godinu dana kada je zbog političkog pritiska morao odstupiti.

Georgi Todorov preminuo je 16. studenog 1934. godine u 77. godini života u Sofiji. Njegovim imenom nazvano je selo General Todorov koje se nalazi u blizini Petriča.

Literatura
Spencer Tucker, Priscilla Mary Roberts, The Encyclopedia of World War I, ABC-CLIO ltd, 2005.

Vanjske poveznice
     Georgi Todorov na stranici Bulgarianhistory.org
     Georgi Todorov na stranici Boinaslava.net
     Georgi Todorov na stranici Valka.cz
     Georgi Todorov na stranici Hrono.ru

Bugarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Georgi Todorov


El Campeonato de Fútbol Playa de la AFC fue un torneo de fútbol playa continental, que tuvo lugar del 27 de febrero al 4 de marzo de 2011, en Muscat Omán. La FIFA decidió cambiar la ubicación del campeonato a Muscat, debido al éxito de los Juegos Asiáticos de Playa 2010.

Los dos finalistas y el ganador del tercer puesto de play-off obtuvieron la calificación para representar a Asia en la Copa Mundial de Fútbol Playa FIFA 2011 en Ravenna, Italia son Japón, que ganó el campeonato por segunda vez consecutiva, Omán que terminó en segundo lugar, la calificación para Irán por primera vez en su historia que venciera a los Emiratos Árabes Unidos en el tercer lugar play off, para calificar terminando en el tercer lugar.

Equipos participantes

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Fase final

Clasificados a la Copa Mundial de Fútbol Playa de 2011

Referencias

Copa Mundial de Fútbol Playa de 2011
Clasificación de AFC para la Copa Mundial de Fútbol Playa

Campeonato de Fútbol Playa de la AFC 2011


Lights Out es el sexto álbum de estudio de la banda británica de hard rock y heavy metal UFO, publicado en 7 de mayo de 1977 por Chrysalis Records. Obtuvo el puesto 23 en los Estados Unidos y por primera vez ingresó en los UK Albums Chart del Reino Unido, en la posición 54.

Fue el primer disco producido por Ron Nevison conocido por haber trabajado con Led Zeppelin y Thin Lizzy, entre otros, y además es el primero con el guitarrista y tecladista Paul Raymond, tras la salida de Danny Peyronel.

Dentro del listado de canciones destacan el cover de «Alone Again Or» perteneciente a la banda Love y «Love to Love» que fue incluida en las películas Detroit Rock City de 1999 y en Spun de 2002. En 2008 se lanzó en edición remasterizada por el sello EMI Music, con cuatro canciones en vivo grabadas en el recinto Roundhouse de Londres en 1977.

En 1989 la revista Kerrang! lo colocó en el puesto 28 de su lista los 100 mejores álbumes de heavy metal de todos los tiempos.

Lista de canciones

Músicos
 Phil Mogg: voz
 Michael Schenker: guitarra líder
 Paul Raymond: guitarra rítmica y teclados
 Pete Way: bajo
 Andy Parker: batería

Referencias

Álbumes de UFO
Álbumes de 1977
Álbumes de hard rock
Álbumes de heavy metal
Álbumes de Chrysalis Records
Álbumes producidos por Ron Nevison
Álbumes en inglés

Lights Out (álbum de UFO)


The MYH16 gene encodes a protein called myosin heavy chain 16, which is a muscle protein in mammals. At least in primates, it is a specialized muscle protein found only in the temporalis and masseter muscles of the jaw. Myosin heavy chain proteins are important in muscle contraction, and if they are missing, the muscles will be smaller. In non-human primates, MYH16 is functional and the animals have powerful jaw muscles. In humans, the MYH16 gene has a mutation that causes the protein not to function. Although the exact importance of this change in accounting for differences between humans and other apes is not yet clear, such a change may be related to increased brain size and finer control of the jaw, which facilitates speech. It is not clear how the MYH16 mutation relates to other changes to the jaw and skull in early human evolution (for example, whether the MYH16 mutation happened first and led to other changes, or whether the MYH16 mutation happened after other changes made the MYH16 protein no longer necessary).

The initial discovery of the human MYH16 mutation was published in 2004 by a team at the University of Pennsylvania led by Hansell H. Stedman. The date of the mutation has variously been estimated at about 2.4 million years ago or 5.3 million years ago.

The MYH16 gene is present in dogs, but does not appear to be present in mice.

References

External links
 Story from Science Scoop

Mammal genes

MYH16 gene


An Vanilla dubia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederico Carlos Hoehne. An Vanilla dubia in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla dubia


නොයෙක් ස්වරූපයෙන් ක්‍රීඩා පාලන ඒකක තිබේ. එහෙත් වැදගත් කරුණ නම් ඒවායේ ක්‍රමවත් ක්‍රියාකාරීත්වයක් තිබිය යුතු වීමයි.  එය  නීති රීති කඩ කිරීම් සම්බන්ධයෙන් විනය පරීක්ෂණයක් විය හැකිය.

මෙම පාලන ඒකක වලට විවිධ අරමුණු තිබේ.  ඔවුන් සමහර විට ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා වැනි ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ තරඟ වලදී එක් තරඟ මාලාවක් ආවරණය කරනවා විය හැක. නැතහොත් ජාතික මට්ටමේදි රග්බි පාපන්දු ලීගය වැනි එක් ක්‍රීඩාවක් පමණක් ආවරණය කරනවා වෙන්නට පුලුවන. එකම ක්‍රීඩාවක් සඳහා ජාතික මට්ටමේ පාලන ඒකක, ජාත්‍යන්තර ඒකක වලට සම්බන්ධ කර ගැනීමට හෝ නොගැනීමට ද පුලුවන.

පළමු ජාත්‍යන්තර ෆෙඩරේෂනයන් 19 සියවසේ අගභාගයේදි ආරම්භ කරන ලදි.

ක්‍රීඩා පාලන ඒකක

ක්‍රීඩා පාලන ඒකක


Heykeltıraş Galaksisi (NGC 253), Heykeltıraş takımyıldızı bölgesinde bulunan bir ara sarmal galaksidir. Caroline Herschel tarafından 23 Eylül 1783 tarihinde keşfedilmiştir. Heykeltıraş Galaksisi bir yıldız patlama galaksisidir ve şu anda yoğun yıldız oluşumları devam etmektedir.

Gözlem tarihi

NGC 253, düzenli bir şekilde kuyruklu yıldız aramaları yapan Caroline Herschel tarafından 23 Eylül 1783 tarihinde keşfedilmiştir. Yaklaşık yarım yüzyıl sonra John Herschel,  metal aynalı teleskobuyla Ümit Burnu'nda gözlemler yaptı.

B. Y. Mills, Heykeltıraş Gök Adası'nda oldukça güçlü bir radyo kaynağı keşfetti.

1998 yılında Hubble Uzay Teleskobu NGC 253'ün soldaki fotoğrafta görülen yakın bir görünümünü elde etti.

Süpernovalar
NGC 253'de yoğun yıldız oluşumu etkinliği sürmektedir. Her ne kadar süpernovalar bu tür etkinliklerin sürdüğü ortamlarda ortaya çıkma eğilimini gösterseler de, NGC 253'de ancak bir adet süpernova (SN 1940E) gözlemlenmiştir. Süpernova SN 1940E, galaksi çekirdeğinin yaklaşık olarak 50′ güneybatı bölgesinde bulunur. Kasım 1940'ta keşfedilmiştir.

Son uzaklık tahminleri
Son on yıl içinde Heykeltıraş Gök Adası'nın uzaklığını ölçmek için en az iki teknik kullanılmıştır.

2006 yılında Gezegenimsi bulutsu aydınlatma işlevi metoduyla uzaklık yaklaşık olarak 10,89  MIy (3,34  Mpc) olarak hesaplandı.

Uzaklığı ölçmek için galaksiye yakın kırmızı dev türleriyle (TRGB) metodu da kullanılabilir. 2004 yılında bu teknik kullanılarak Heykeltıraş Gök Adası'nın tahmini uzaklığı 12,8  MIy (3,94  Mpc) olarak hesaplanmıştır.

En güvenilir uzaklık tahmin yöntemlerinin ulaştığı sonuçlar birleştirilerek, elde edilen otalama tahmini uzaklık 11,4 ± 0,7 MIy (3,5 ± 0,2) Mpc) olarak hesaplanabilir.

Galaksi grubu bilgisi
Heykeltıraş Gök Adası, Heykeltıraş Grubu'nun merkezinde bulunmaktadır ve grup içindeki en parlak galaksidir. NGC 247, PGC 2881, PGC 2933, Sculptor-dE1 ve UGCA 15, grup merkezi yakınlarında çekirdeğe kütleçekimi etkisiyle bağlı diğer üyelerdir. Grubun üyesi olan diğer galaksiler ise bu çekirdeğe sadece zayıf bir kütleçekimi etkisiyle bağlıdır.

Popüler kültür
The Event isimli dizide dünyadışı varlıkların geldiği yer olarak belirtilmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 2MASX J00482185-2507365 NGC 253 fotoğrafıyla keşfedildi.
 Küresel yıldız kümesi NGC 288, Heykeltıraş Gök Adası'nın 1.8° güney-güneydoğusundadır.

Dış bağlantılar
 STScI news release: Hubble Probes the Violent Birth of Stars in Galaxy NGC 253
 STScI news release: Behind a Dusty Veil Lies a Cradle of Star Birth
 Zooming in on NGC 253

Ara sarmal galaksiler
065
Yontar Grubu
0253
2789
Heykeltıraş takımyıldızı

NGC 253


Andreas Schlüter (født 20. maj 1664 i Danzig, død 23. juni 1714 i Sankt Petersburg) var en tysk billedhugger og arkitekt.

Schlüter, der var søn af en billedhugger, uddannede sig i faget hjemme og under David Christoph Sapovius i sin fødeby samt i Italien og virkede en tid i Warszawa og fra 1694 i Berlin. Her blev han snart akademiets meddirektør, gjorde en for ham betydningsfuld Italiensrejse for kurfyrst Frederik III og sysselsattes stærkt dels som hofbilledhugger, dels som slotsbygmester; sidste titel og embede mistede han dog 1706 på grund af mangelfuld fundamentering af Berlinslottets mønttårn. I 1713 blev han af Peter den Store kaldet til Rusland. Både som arkitekt og billedhugger hører han til barokstilens bedste navne. Ved ombygning og forskønnelser både indvendig og udvendig 1697—1706 gjorde han Berlinslottet til den pragtbygning, det siden var. I 1696 opførte han Charlottenburgslottets hovedbygning, arbejdede på Berlins Tøjhus med mere. I skulpturen er han måske en endnu betydeligere kunstner, energisk og kæk. Hans hovedværker er mindesmærket for den store kurfyrste i Berlin (1697—1703, støbt af Johann Jacobi) — der kunstnerisk står i gæld til fransk kunst — og de karakteristiske masker af døende krigere i Berlintøjhusets gård. Endvidere udførte han en mængde dekorativ skulptur (for Berlin har han udført over 80 marmorstatuer foruden mange relieffer) samt bronzestatuen af kurfyrst Frederik III i Königsberg (1697), det Männlichske gravmæle i Berlins Nikolajkirke, marmorprædikestolen i Mariakirken sammesteds etc. En del værker af Schlüter findes i Wilánowslottet i Warszawa. En statue af Schlüter (af Max Wiese) blev rejst 1897 i Altes Museums kolonnade.

Kilder

Arkitekter fra Tyskland
Billedhuggere fra Tyskland
Tyskere i 1600-tallet
Tyskere i 1700-tallet
Personer fra Gdansk

Andreas Schlüter


Die Austrian International 2012 fanden vom 22. bis zum 25. Februar 2012 in Wien statt. Das Preisgeld betrug 15.000 US-Dollar, was dem Turnier zu einem BWF-Level von 4A verhalf. Der Referee war Klaus-Michael Becker aus Deutschland. Es war die 41. Austragung dieser offenen internationalen Meisterschaften von Österreich im Badminton.

Austragungsort
Wiener Stadthalle B, Vogelweidplatz 14

Finalergebnisse

Weblinks
Homepage
badminton.de

2012
Badminton 2012
Badmintonwettbewerb in Wien
BE Circuit 2011/12

Austrian International 2012


An Epidendrum hemisclerioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Hágsater och Dodson. An Epidendrum hemisclerioides in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum hemisclerioides


Joel Zwick (n. 11 de enero de 1942) es un director estadounidense de teatro, cine y televisión. Entre sus trabajos más destacados se encuentra la dirección de las series televisivas Perfect Strangers, Full House, Family Matters, así como de las películas My Big Fat Greek Wedding, Second Sigh y Fat Albert.

Nacido en Brooklyn, Nueva York, fue educado en Brooklyn College. Se estima que ha estado a cargo de la dirección de 527 episodios de series y alrededor de veintiún episodios pilotos, que han logrado situarse entre las series semanales más exitosas de los Estados Unidos.

Televisión
Bustin' Loose (1977)
Insight (1978)
Mork & Mindy (1978)
Makin' It (1979)
Goodtime Girls (1980)
Laverne & Shirley (1978–1980)
It's a Living (1980–1981)
Bosom Buddies (1980–1982)
Joanie Loves Chachi (1982)
The New Odd Couple (1982)
Brothers (1984–1985)
Webster (1983–1986)
Perfect Strangers (1986–1992)
On Our Own (1994)
The Wayans Bros. (1995)
Full House (1987–1995)
Kirk (1995)
The Parent 'Hood (1995)
Step by Step (1992–1996)
Hangin' with Mr. Cooper (1992–1997)
Meego (1997)
Family Matters (1989–1998)
The Jamie Foxx Show (1998)
The Love Boat: The Next Wave (1999)
Two of a Kind (1999)
Two and a Half Men (2008)
The Suite Life on Deck (2010–2011)
Pair of Kings (2010-2011)
Good Luck Charlie (2010–2011)
Shake It Up (2010–2011)
I'm in the Band (2010–2011)

Filmografía
Second Sight (1988)
My Big Fat Greek Wedding (2002)
Elvis Has Left the Building (2004)
Fat Albert (2004)

Broadway
Dance with Me (musical), 1975
Esther (Promenade Theater)
George Gershwin, Alone (One Man Show), Helen Hayes Theater 2001
Back From Broadway, Benefit concert Lincoln Center, 2002

Teatro
Miembro fundador de la  "La MaMa, E.T.C."

Actuó en la producción original de

Dirigió las siguientes obras de teatro:
"Dance With Me" (Tony Nomination)
"Shenandoah" (Broadway national tour)
"Oklahoma" (National tour)
"Cold Storage" (American Place Theater)
"Esther" (Promenade Theater, NY)
"Merry-Go-Round" (Chicago and Las Vegas)
"Last Chance Saloon" (West End, London)
"Woycek" (West End, London)
"Carry A. Nation" (Triangle Theater)
"George Gershwin Alone" (One man show) (Los Angeles; Broadway; West End London; Ford Theater - Washington, DC; Chicago, IL; W. Palm Beach, FL; Old Globe - San Diego, CA; North Korea; etc.)
"Back From Broadway"
"Monsieur Chopin" (One man show)
"Beethoven, As I Knew Him" (One man show)
Maestro: The Art of Leonard Bernstein (One man show)

Credenciales de enseñanza
 Yale University.
 Brooklyn College.
 Queens College, City University of New York.
 Wheaton College (Massachusetts).
 University of Southern California.

Referencias

Enlaces externos

Directores de cine de Estados Unidos
Directores de teatro de Estados Unidos
Directores de televisión de Estados Unidos
Personas de Nueva York (estado)

Joel Zwick


An Philodendron tweedieanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Philodendron tweedieanum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron tweedieanum


La route régionale 947 () est une route régionale allant Posio jusqu'à Maaninkavaara en Finlande.

Présentation
La seututie 947 est une route régionale de Laponie.

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

947

Transport à Posio

Seututie 947


Ivan Ramón Folch IV. (katalonski: Joan Ramon Folc IV; španjolski: Juan Ramón Folch IV) (1446. – Arbeca, 1513.) bio je katalonski plemić, koji je bio markiz Pallarsa Sobire, vikont Villamura, barun Entençe, grof Pradesa te grof i vojvoda Cardone.

Život
Grof Ivan je rođen 1446. godine.

Njegovi roditelji su bili gospa Ivana od Urgella (kći grofa Jakova II. od Urgella) i njen suprug, grof Ivan Ramón Folch III. (sin grofice Ivane I.), grof Cardone.

Ivan IV. je bio velika potpora kralju Ivanu II. Aragonskom tijekom Katalonskog građanskog rata (šp. Guerra Civil Catalana). Također, bio je zaštitnik kraljice Ivane Enríquez i njezinog sina Fernanda, koji je poslije postao kralj Aragonije i Kastilje.

Okupirao je Pallars Sobiru tijekom rata te mu je kralj Ivan II. dao tu grofoviju, učinivši Ivana IV. markizom Pallarsa Sobire i vojvodom Cardone; plemić koji je dotada vladao Pallarsom Sobirom bio je grof Hugo Rogerije III.

Brak

1467. godine Ivan IV. je oženio Aldonçu Enríquez, sestru kraljice Ivane. Taj je brak dogovorio kralj Ivan II.

Djeca Ivana IV. i njegove supruge:
Ivana (Joanna), žena Antonija Manrique de Lare
Antonio de Cardona y Enríquez
Lluís de Cardona i Enríquez, nadbiskup Tarragone
Alfons, muž Aldonçe
Enrique de Cardona y Enríquez
Izabela (Isabel; Elizabeta), žena grofa Ribagorze Alfonsa VII.
Fernando I. Juan Ramón Folch (očev nasljednik)
Aldonça
Terezija
Petar de Cardona i Enríquez

Ivanova izvanbračna djeca:
Jakov od Cardone
Ivan od Cardone, biskup

Izvori

Grofovi Cardone
Vojvode Cardone

Ivan Ramón Folch IV.


Øynefjorden er en del af Hardangerfjorden på vestsiden af Varaldsøy i Kvinnherad kommune, Vestland fylke i Norge. Fjorden er den vestlige fortsættelse af Kvinnheradsfjorden og har indløb mellem Gjermundshamn og Skjelnesodden på Varaldsøy i syd. Derfra strækker fjorden sig 11,5 kilometer mod nord til Mundheim i Kvam kommune.

Fra Gjermundshamn går der færge over til landsbyen Varaldsøy. Vest for Skjelnesodden ligger Sildafjorden som går på syd og østsiden af Varaldsøy. På nordsiden af Varaldsøy går Bondesund mod øst  til Hissfjorden som går videre mod nordøst.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Vestland
Kvinnherad
Kvam

Øynefjorden


A prova do revezamento 4 x 100 metros feminino do Campeonato Mundial Sub-20 de Atletismo de 2021 ocorreu no dia 22 de agosto de 2021 no Centro Esportivo Internacional Moi, em Nairóbi, no Quênia.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Os seguintes recordes mundiais ou do campeonato foram estabelecidos durante esta competição:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+3).

Resultado final
A prova final foi realizada no dia 22 de agosto às 16:32.

Ligações externas

 Site da World Athletics

Campeonato Mundial Sub-20 de Atletismo de 2021

Campeonato Mundial Sub-20 de Atletismo de 2021 - Revezamento 4x100 m feminino


Olaylar
 Lindisfarne'ye Viking saldırısı gerçekleşti. Bu olay Viking Çağı'nın başlangıcı sayılır.

Doğumlar

Ölümler

793


We Baby Bears (no Brasil: Ursinhos em Curso e em Portugal: Nós, os Ursinhos) é uma série animada estadunidense desenvolvida por Manny Hernandez para o Cartoon Network. A obra é uma série secundária derivada de We Bare Bears.

Premissa

We Baby Bears segue as aventuras dos ursos Pardo, Panda e Polar em sua caixa mágica em busca de um lar para morar.

Elenco

Ligações externas

Referências

Programas do Cartoon Network
Programas de televisão em língua inglesa

We Baby Bears


Germanijev dioksid, Germanijev (IV) oksid ili samo Germania je anorganski kemijski spoj s kemijskom formulom GeO2. Glavni je izvor elementarnog germanija u prirodi. Nastaje oksidiranjem germanija na njegovoj površini. Ima veliku sposobnost zaštite od korozije.

U prirodi se javlja u obliku bijelog kristala ili praha. U kristalnom obliku ima uglavnom ima šesterokutnu (heksagonsku) kristalnu rešeteku, iako se u određenim uvjetima pojavljuje i kao tetragonski kristalni sustav. U heksagonskom krstalnom obliku ima koordinacijski broj 4, poput silicijeva dioksida (β-kremena), dok mu u tetragonskom obliku koordinacijski broj iznosi 6. Amorfni (staklasti) GeO2 ima jednaku strukturu kao taljeni silicijev dioksid.

Lako se može dobiti i u kristalnom i u amorfnom obliku. GeO2 amorfnog oblika koji nastaje pri normalnom tlaku ima tetraedarsku strukturu. Povećanjem tlaka za 9 GPa (gigapaskala) njegov koordinacijski broj će porasti s 4 na 5, što se odražava na duljinu veza između germanija i kisika u spoju. Na višim tlakovima, poput 15 GPa, koordinacijski broj germanijeva dioksida doseći će vrijednost od 6. Pri standardnom tlaku (100 kPa) građen je od oktaedara.

Vanjske poveznice
 PubChem - germanijev dioksid

Oksidi

Germanijev dioksid


Die Töneböns Teiche sind eine unter Naturschutz stehende Teichlandschaft in der niedersächsischen Stadt Hameln.

Naturschutzgebiet
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 072 ist 28 Hektar groß. Es steht seit dem 31. Mai 1984 unter Naturschutz. Es ersetzt den größten Teil des Anfang Dezember 1974 ausgewiesenen, gleichnamigen Landschaftsschutzgebietes. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist die Stadt Hameln.

Das Naturschutzgebiet liegt im Süden von Hameln innerhalb des Naturparks Weserbergland Schaumburg-Hameln und stellt mehrere durch Bodenabbau entstandene Teiche und deren Uferbereiche unter Schutz, die sich im Laufe der Zeit mit Röhrichtzonen, Gehölzen und Uferwiesen naturnah entwickelt haben.

Die Teiche dienen u. a. als Rast- und Überwinterungsgebiet für verschiedene Wasservögel. Im Jahresverlauf sind hier z. B. Zwergtaucher, Haubentaucher, Löffelente, Tafelente und Reiherente sowie Teichralle und Blässhuhn anzutreffen.

Um das Naturschutzgebiet verläuft ein Rundwanderweg mit Beobachtungsplätzen direkt am Ufer. Das Naturschutzgebiet grenzt im Norden an ein Kleingartengebiet, im Nordwesten und Westen an Sportanlagen sowie ein Restaurant, im Süden an einen Zeltplatz und einen Reithof sowie im Osten an landwirtschaftliche Nutzflächen.

Weblinks

 Naturschutzgebiet "Töneböns Teiche", Faltblatt der Stadt Hameln (PDF, 1,0 MB)

Naturschutzgebiet im Landkreis Hameln-Pyrmont
Baggersee
Geographie (Hameln)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Bauwerk in Hameln
Wasserbauwerk in Niedersachsen

Töneböns Teiche


An Vriesea michaelii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Wilhelm Weber. An Vriesea michaelii in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea michaelii


Thomas Lehmann (født 10. december 1965 i Hellerup) er en dansk diplomat, der siden 1. august 2014 har været Danmarks ambassadør i Sydkorea.

Historie
Lehmann er søn af Tyge Lehmann, og barnebarn af overlæge Karl Lehmann. Han opvoksede i Hellerup, og blev uddannet cand.polit. fra Københavns Universitet i 1992, hvorefter han blev ansat i Udenrigsministeriet. Fra 1996-1999 var han udstationeret i Dublin, og vendte derefter tilbage til hovedsædet på Asiatisk Plads i København. Herfra blev han rådgiver for Henning Christophersen, da denne var Danmarks repræsentant ved Det Europæiske Konvent.

I 2003 rykkede Thomas Lehmann til Stockholm, hvor han blev ambassaderåd (souschef) på Danmarks ambassade i Sverige. En stilling han varetog indtil 2007. I 2006 blev han Ridder af Dannebrog.

Han blev souschef i Udenrigsministeriet, inden han blev kontorchef for EU koordinationsenheden i ministeriet.

I marts 2014 blev det offentliggjort, at Thomas Lehmann skulle flytte til Sydkoreas hovedstad Seoul, da han med virkning fra 1. august 2014 skulle afløse Peter Lysholt Hansen som Danmarks ambassadør i landet. Lehmann blev officielt akkrediteret som ambassadør 12. september samme år, efter et møde med Sydkoreas præsident Park Geun-hye.

Hæder
 Ridder af Dannebrog (2006)
 Ridder af 1. grad af Dannebrog (2015)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Danmarks ambassade i Sydkoreas officielle websted

Personer fra Hellerup
Ambassadører fra Danmark
Riddere af 1. grad af Dannebrog
Personer i Kraks Blå Bog

Thomas Lehmann


Die Saison 2012/13 der Oberliga Baden-Württemberg war die 35. Spielzeit der Fußball-Oberliga Baden-Württemberg und die fünfte als fünfthöchste Spielklasse in Deutschland. Der Meister und Aufsteiger in die Regionalliga Südwest war die SpVgg Neckarelz mit fünf Punkten Vorsprung auf den FC-Astoria Walldorf.

In die Verbandsligen stiegen der Offenburger FV, der FSV 08 Bissingen und der FC Singen 04 ab.

Die Aufsteiger waren der SV Oberachern aus der Verbandsliga Südbaden, der 1. FC Bruchsal aus Verbandsliga Baden sowie die zweite Mannschaft des 1. FC Heidenheim aus der Verbandsliga Württemberg, die als jeweiliger Staffelmeister direkt aufstiegen. Über die Aufstiegsrunde der Vizemeister qualifizierte sich der FV Ravensburg aus der Verbandsliga Württemberg.

Der Torschützenkönig wurde Dejan Bozic vom FC-Astoria Walldorf mit 22 Treffern.

Auf- und Abstiegsregelung
 Aufstieg in die Regionalliga Südwest
Für den Aufstieg in die Regionalliga Südwest ist der Meister sportlich qualifiziert.
 Abstieg aus der Oberliga Baden-Württemberg
Die drei Mannschaften auf den Plätzen 16 bis 18 der Oberliga Baden-Württemberg steigen am Ende der Saison in die jeweiligen Verbandsligen ihres Verbandes ab. Sollte sich unter den Absteigern aus der Regionalliga Südwest ein Verein aus den baden-württembergischen Fußballverbänden befinden, steigt die Anzahl der Absteiger aus der Oberliga Baden-Württemberg auf vier. Gibt es in der Regionalliga Südwest mehr Absteiger aus dem Gebiet der baden-württembergischem Fußballverbände steigt die Anzahl der Absteiger in der Oberliga Baden-Württemberg auf maximal sechs Vereine bei gleichzeitiger Aufstockung der Liga auf maximal 21 Klubs.
 Aufstieg in die Oberliga Baden-Württemberg
Aus den Verbandsligen Baden, Südbaden und Württemberg steigen die drei Meister sowie einer der drei Vizemeister über eine Aufstiegsrunde auf.

Tabelle

|}

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der linken Spalte, die Gastmannschaft in der oberen Zeile aufgelistet.

Torschützenliste

Aufstiegsrunde zur Oberliga

Den letzten Aufstiegsplatz spielten die drei Vizemeister der Verbandsligen Baden, Südbaden und Württemberg aus. Dabei trafen zunächst der badische und südbadische Vizemeister in zwei Partien aufeinander, ehe der Sieger des Duells in zwei Spielen gegen den Vizemeister der Verbandsliga Württemberg den vierten Aufsteiger in die Oberliga ermittelte.

|}

|}

Stadien

Weblinks
 Oberliga Baden-Württemberg 2012/13 bei kicker.de

Einzelnachweise

2012
Oberliga Baden-Wurttemberg 2012/13

Fußball-Oberliga Baden-Württemberg 2012/13