Scorpiones (Akrep), Arachnida (örümceğimsiler) sınıfına bağlı bir eklembacaklı takımıdır. Genellikle sıcak ve nemli bölgelerde yaşayan, vücutları sert kitin bir tabaka ile örtülü, kıvrık ve kalkık kuyruğunda zehir iğnesi bulunan, örümceklerle ilişkili hayvanlardır.

Scorpiones takımına bağlı olan 16 familya, 5 cins ve 6 tür bulunur. Türkiye'de 11 cinste toplanan 23 türü bulunur. Dünyanın en uzun birinci akrebi 23 cm boyuyla Heterometrus swammerdami, ikincisi ise 20 cm boyuyla Pandinus imperator türleridir. Teraryumda bakılan bazı akrepler 8 yıla kadar yaşasa da, doğada ömürleri bundan daha kısadır.

Akrepler, araknoloji bilim dalı içerisinde araknologlar tarafından incelenir.

Özellikler
Karakteristik yapıları ile çok kolay tanınan ve uzunlukları 13–220 mm arasında
değişen eklembacaklılardır. Yaşadıkları ortama göre saman renginden sarıya, açık kahverenginden siyaha kadar değişen tonlarda renklere sahiptir. Sırttan ve karından (dorso-ventral) basık olup vücutları, başlıgöğüs ve karın olmak üzere iki bölümden oluşur.

Başlıgöğüs
Başlıgöğüs (cephalothorax ya da prosoma), "gövde" olarak da nitelendirilir. Baş ile göğsün kaynaşmasıyla oluşmuş tek parça segmentsiz yapıdır. Nispeten kısa, sırt taraftan da tek parça bir zırh ya da baş kalkanı (karapaks) denilen kabukla örtülüdür. Bir çift pedipalp, bir çift zehir çengeli ya da keliser (chelicera) ve dört çift bacak bulunur. Erkek akreplerin pedipalpleri daha ince yapılı olmasıyla dişilerden ayrılırlar.

Pedipalp
Pedipalp : Başlıgöğsün önünden iki yana doğru uzanan ve bacak (= kol) gibi görünen bir çift pedipalpleri vardır. Bütün ektsremitelerin en büyüğü ve en kalınıdır. Bunlar, makas formunda adeta eğitilmiş organellerdir. Avlarını yaralamak, yakalamak ve ezmek için bu organelleri kullanırlar. Ayrıca dokunum organı görevi de görürler. Pedipalplerin üzerinde havadaki titreşimleri algılayan ve trichobothrium olarak adlandırılan küçük duyu tüyleri bulunur. Trichobotrium'un alt kısmı fincan gibi ve ince uzun tek bir tüy bulunmaktadır. Pedipalpler, coxa, trochanter, femur, patella, tibia ve tarsus olmak üzere beş bölümden oluşur. Kalça (coxa), başlıgöğse eklenmiş pedipalpin ilk proksimal segmentidir. Uyluk bileziği (trochanter), coxa ile femur arasında ikinci segment olup kısadır. Uyluk (femur), trochanter ile patella arasında uzun ve silindirik üçüncü segmenttir. Baldır (tibia) kısmında dikenlere benzer oluşumlar bulunur. Pedipalplerin kıskaçlı dördüncü ve beşinci segmentine kıskaç ya da makas (chela) denir. Chela' yı oluşturan bu kıskaçların üst bölümü sabit, alt kısmı ise hareketlidir. Hareketli veya eklemli parmağı olan dördüncü segment tarsus olup büyük ve çok net bir şekilde görülür. Kıskaçların şekli türlere göre değişiklik gösterir. Buthidae familyasında tarsuslar tipik sıralı dişlerle doludurlar. Akreplere özgü olarak tarsusda abduksiyon kas bulunmaz. Tarsusun açılması, başlıgöğsün dorso-ventral yönde kontraksiyonu ve buna bağlı olarak hidrostatik basıncın artmasıyla gerçekleşir. Tibia, beşinci ve son segment olup sabit, hareketsiz kalın kısımdır.

Keliser
Keliser (chelicera) : Pedipalplerin hemen ventralinde yer alan ve onlara oranla çok daha küçük olan başlıgöğsün ilk çift ekstremitesidir. Coxa, tibia ve tarsus olmak üzere üç segmentten oluşmuştur. Genelde pençe tırnaklı çeneler halindedirler. Familyasına bağlı olarak değişkenlik gösterir. Son iki segment (tarsus ve tibia) hareketli parmak (tarsus) ve sabit parmak (tibia) tarzında kıskaçlı bir makas oluşturacak şekilde birbirlerine eklemlidir. Bunlardan birinin çevresi sarılmış gibidir ve karapaks sınırı ile örtülüdür. İkinci segment biraz daha uzun olup üst kısmı dışa doğru konvekstir (dışbükey). İç yüzünde ise ince dikenimsi kıllarla (setea) kaplı yakalama işlemine yarayan dişe benzer oluşumlar vardır. Üçüncü segment hareket edebilen parçadır. Bu parça yakalama işlemi için ikinci makası taşıyan segment (coxa) olarak ifade edilir. Bu kısım eğilip bükülür ve avını emmeden önce yakalamaya yarar. Fakat iki nokta arasındaki uzaklık nedeniyle dinlenme esnasında sabittirler. Bu parçalardaki dişler sınıflandırmada dikkate alınır. Zehir çengelleri, avlarını tutmaya ve bazen de birbirlerine sürtülmek suretiyle ses çıkarmaya yararlar.

Bacak
Bacak: Her göğüs halkasında bir çift olmak üzere dört çift bacak vardır. Geniş bir coxa ile başlayan bacaklar yedi eklemlidir: coxa, trochanter, femur, patella, tibia, basitarsus ve telotarsus. Bacakların en uçtaki tarsal segmentinde tırnaklar (vantuz) bulunur. segmentler ince membranla birbirlerine bağlanırlar. Bacaklar, birbirlerine yakın olarak başlıgöğsün alt kısmından çıkarlar. En küçük olan birinci coxa, ikinci coxa ' nın köşeleri arasında yer alır. En uzun coxa, dördüncü coxa'dır. Başlıgöğsün ventral yüzeyinde birinci ve ikinci coxa' da kitinli plaklar ve salgı bezleri vardır. Bu oluşumların sindirim olayında önemli görev yaptıkları düşünülmektedir. Akrep yürüdüğünde tarsus ile son iki segment ağırlığı çeker. Bacakları, hareket ve kazma organı olarak kullanırlar. Dişi akrepler bacaklarını yavruların hareket etmesinde kullanırlar. Bacaklar üzerinde yerdeki titreşimleri algılamaya yarayan ince tüyler bulunmaktadır.

Gözler
Gözler: Akrepler, karapaks üzerinde bir çift basit median göz ve her biri lateralde bulunan iki ile beş çift arası bir grup küçük göz taşırlar. Median gözler, genellikle aynı yönde alttaki oküler tümsek üzerinde karapaksın anterior sınırından sonra, birlikte yerleşim gösterirler. Median gözler, iki tabakadan oluşmuştur. Lateral gözler, karapaksın ön kısmında köşelerde bulunur. Eşit büyüklükte beş, dört, üç ve iki küçük osellerin grup halinde birleşmesi sonucu oluşmuştur. Bazı türlerde bu gözler körelmiştir. Bazı mağara ve mesken türleri (Sotanochactas elliotti) gözsüz de olabilir. Göz sayısı ve dağılımı tür ayrımında değerlendirilir.

Karın
Karın (abdomen ya da opisthosoma) : preabdomen (ya da mesosoma) ve postabdomen (ya da metasoma) olarak iki bölüme ayrılır. Ovaryum içinde gelişmenin ilk döneminde, sekiz segmetli olan preabdomen ilk yedi segmentinde, sonradan kaybolan ekstremite taslaklarına sahiptir. Küçük taslaklar halinde beliren abdomen ekstremiteleri sonradan kaybolduklarından yetişkin hayvanlarda preabdomen ve postabdomen tamamen ekstremitesizdir.

Preabdomen
Preabdomen : Genelde "karın" kelimesi daha çok bu bölüm için kullanılır. Başlıgöğse bütün genişliğiyle bağlanan preabdomen yedi geniş halka segmentten oluşur. Bu segmentlerin sırt taraflarında tergit, karın taraflarında sternit adı verilen kitin plak bulunur. Preabdomenin birinci segmenti dar sternitlidir. Bu sternitin ortasında, serbest kenarı yuvarlak ve ortası yarık olan eşey kapağı (genital operculum) bulunur. İkinci sternit üzerinde dokunum ve iz bulma görevi yapan bir çift tarak (pecten) organı, 3, 4, 5 ve 6. halkalarda "kitap trakeleri" adını alan solunum organına ait birer çift olmak üzere toplam dört çift solunum deliği (stigma) vardır.

Postabdomen
Kuyruk ya da postabdomen : Halka biçiminde 6 segmentten oluşur. İlk beş segmentin her biri tek parça kitin zırhla örtülüdür. Birçoğunda ince olan bu 5 segment, Androctonus cinsinde belirgin biçimde kalındır. Postabdomen halkaları, preabdomen halkalarına oranla daha incedir. Kuyruk halkaları (postabdomen) zehir kesesi hariç aynı kalınlıktadır. Postabdomen, dinlenme sırasında yana doğru kıvrık durur. Yürüme sırasında arkaya uzanır. Sokma anında ise, herkesçe bilinen klasik akrep görüntüsüne uygun olarak, kuyruk tamamen yay biçiminde ve üstten olmak üzere başlıgöğse doğru kıvrıktır. Postabdomenin en son halkasında armuda benzeyen zehir kesesi (telson) ve zehir kesesinin ucunda kıvrık duran bir de zehir iğnesi vardır . Kesenin içinde ayrıca iki tane zehir bezi bulunur. Zehir bezleri birbirinden bağımsız olarak ve birer kanalla iğneye açılırlar. Zehir kesesi aşağı yön hariç her yöne hareket edebilir. Zehir kesesinin ucundaki iğnenin çıkış yeri (terminal, subterminal gibi) türlere göre değişebilmektedir. İçinden bağırsak geçmekte olan telsonun sondan bir önceki halkasında dışkılık son bulmaktadır.

Cinsiyet
Eşey kapağı (genital operculum) : Dördüncü çift coxa'ya yakın ve birinci mesosomal segmentin (genital segment) ventral yüzeyinde sternum ile taraklar arasında akreplerin üreme organlarını örten yarık bir kapaktır. Bu kapağın altında, dışarı açılan tek bir genital delik (dişilerde) bulunur. Eşey kapağı farklı ve çeşitli şekildedir. Sadece farklı türde değil aynı türün erkek ve dişisinde de farklılık gösterir. Dişilerde her iki operculum orta çizgi boyunca birleşir. Erkeklerde eşey kapağı genellikle kısmen veya tamamen ayrılmıştır. Erkeklerde konik çiftleşme aygıtı (papillae genitale) sternitin altındaki eşey açıklığında bulunur.

Eşey organları : Abdomenin birinci mesosomal segmenti üzerinde bulunur.

Erkeklerde bir çift testis vardır. Testislerin şekilleri değişkenlik gösterebilir. Her iki testis bir çapraz bağ ile birleşir. Testislere ait sperm kanalları birleştiğinden bir tek eşey deliği bulunur. Spermaları iplik şeklindedir.

Dişi üreme organları ağ şeklinde ve parçalanmamıştır. Preabdomende ortabağırsak bezleri arasına gömülmüş bir tek ovaryum bulunur. Ovaryumun biri ortada ikisi de yanlarda uzanan üç boru ile bu boruları bir ip merdiveni gibi birbirlerine bağlayan beş çift enine borucuktan oluşmuştur. Boru ve borucukların alt taraflarında küçük küreler şeklinde olgun yumurta fölikülleri görülür. Yumurtaların yapısı ve gelişmeleri, folikülleri ve yumurta kanalları gruplara göre değişkenlik gösterir. Birçok akrepte yumurtaların gelişimi ve büyümesi over duvarlarında olur. Yumurtalar özel uzama keselerinde döllenirler. Oviduktlar, sperm hazinesi meydana getirmek üzere genişledikten sonra birleşerek, genital operkülün altında bulunan bir tek delikle dışarı açılır. Akrepler canlı olarak yavruladıkları (vivipar) için gelişme ovaryumun içinde geçer.

Tarak
Tarak (pektines) : İkinci sternitin üzerinde ekstremitelerin değişmesiyle meydana gelmiş genital deliğin ön tarafında bir çift tarak yer alır. Bu tarağımsı yapı akreplere özgü morfolojik bir özelliktir. Her bir tarak bir sap kısmı ile bu sapın üzerine sıra ile dizilmiş dişlerden oluşmuştur. Pektin üç parçadan oluşmuştur; proksimal parça en uzunu, orta parça ise an kısasıdır. Bu tarakların kemoreseptör olarak çiftleşmede rol aldığı ve yüzey titreşimlerini algılayarak mekano-reseptör olarak görev yaptığı sanılmaktadır. Her iki cinste de bulunan taraklar, erkeklerde daha geniş olup daha fazla sayıda küçük diş taşırlar. Yörüklerin kıl keçeden yapılma çadırlarında, keçenin tüyleri akrebin hassas tarak organına itici etki yaptığından, akrepten korunma malzemesi olarak keçenin adı geçer.

Sternum
Sternum : Üçüncü ve dördüncü coxa arasındaki çok küçük plaklardan oluşur. Bazı cinslerin sternum, kitinin eni dar şeritler halinde dizilmesi ile oluşmaktadır. Bazılarında bir küçük üçgen plak ve geri kalan kısmında ise bütün genç bireylerde olduğu gibi beşgen şekildedir. Sternumun şekli familyaların tanımlanmasında önemlidir. Buthidae familyasında boyu eninden fazla, üçgen şeklinde ve öne doğru oldukça daralmıştır. Chactidae familyasında boyu ekseriya genişliğinden uzun değildir. Bothriuridae familyasında çok belirgin olmasa bile iki ayrı parçalıdır. Sternumu oldukça geniş ve belirgindir. Scorpionidae familyasında genellikle beş köşeli, yan kenarları birbirine paralel ve boyu eninin yarısı kadardır.

Sistemler

Sindirim sistemi
Pedipalpler ile 1. ve 2. yürüme bacaklarının dip parçaları arasında, atriyumun içinde
ve bir üst dudağın altında çok küçük ağız bulunur. Emici yutaktan sonra içerisine tükürük bezleri açılmış kısa yemek borusu gelir. Median hatta dar ve uzun bir orta bağırsak bulunur. Orta bağırsak boyunca uzanan büyük bir bezden ayrılan beş çift kanal orta bağırsağa açılır. Son bağırsak kısadır. Akrepler böcek, örümcek, çıyan, kırkayak, tespih böceği ve bazen de küçük kemirgenlerle beslenirler. Pedipalpleriyle avlarını canlı halde yaralayarak, yakalar ve ezerler. Birinci ve ikinci yürüme bacaklarının başlıgöğse bağlandığı yerde çiğneyici eklentiler
arasında ezilir, sonra da yutak vasıtasıyla emilir.

Boşaltım sistemi
Boşaltım organları Malpighi tüpleri ve koksa bezleridir. Malpighi türlerinin sayısı bir veya iki çift olabilir. Bunlar preabdomenin son segmenti içinde bulunur ve orta bağırsağın son kısmına açılırlar. Koksa bezleri bir çift olup başlıgöğüste diyaframın hemen önünde yer alırlar. Bu bezlerde bir başlangıç kesesi ile bir toplama kanalı ve bir de bu kanalın son kısmını oluşturan, boşaltım kanalı ayırt edilir. Boşaltım kanalları üçüncü yürüme bacaklarının diplerinden dışarı açılır.

Dolaşım sistemi
Akrepler, örümceğimsiler sınıfı içinde dolaşım sistemleri en iyi gelişmiş olan eklembacaklılardır. Dolaşım sistemi; kalp, kan damarları, sinüslerden meydana gelmiştir. Kalp, sırt tarafta bütün karın (preabdomen) boyunca 7. segmentten 13. segmente kadar uzanan sekiz çift ostiyumlu bir boru biçimindedir. Ön ve arka uçlarından ayrılan birer büyük aorttan başka yanlarından da yedi çift arter çıkar. Ön aortta birçok kanallara bölünür. Bu kanallardan ikisi yemek borusunun yanlarından aşağı inerek, karın sinir sisteminin yanlarından, arkaya uzanır. Kan renksizdir. Lenf sıvısı yoğun granüllü yuvarlak kan hücreleri ile granülsüz ve merkezi olmayan nükleuslu lökositleri içerir. Kontraksiyonda kan, kalp tarafından altı ön damardan aorta cephalica içine itilir. Arterlerin hepsi vena lakünlerinde sonlanır. Lakünlerin içindeki kan, karın tarafta bir sinüste toplandıktan sonra solunum organlarına gider. Burada temizlenir ve perikard boşluğuna geri döner.

Sinir sistemi
Sinir sistemleri; iki loplu bir beyin ile büyük bir göğüs gangliyonu kitlesi ve 7 - 8 karın gangliyonundan oluşmuştur. Karın (abdomen) gangliyonlarından son dördü post abdomende bulunur. Yemek borusunun başlangıç kısmında da küçük bir gangliyon vardır. Sinirlerle beyne bağlı olan bu gangliyondan sindirim borusuna giden ve viseral sinir sistemini oluşturan sinirler ayrılır. Ayrıca, vücudun ön kısmındaki yutak gangliyonundan çıkan, lateral ve ana gözler ile mandibulalara bağlanan sinirler bulunur.

Solunum sistemi
Akreplerde solunum organları preabdomen'in 3. - 6. sternitlerinde, eliptikal veya sirkular açılımlı dört parçadan ibaret kitap trakeleridir. Kitap trakeleri, vücudun orta kısmının ventral yüzünde bulunurlar; ince kütikula tabakasından oluşan yüzü ve iki akciğer boşluğunun iç yüzleri farklı kalınlıktadır. Akreplerin değişik gruplarında farklı amaçlar ve özellikler gösterirler. Bu yüzden sistematikte önemleri çok büyüktür. Ayrıca kitap trakelerine ait birer çift solunum deliği (stigma) vardır. Bunlar yelpaze şeklinde olup ana solunum organına bağlıdırlar. 5. ve 6. halkalarda stigma yoktur. Stigmaların her biri ayrı olarak vücut boşluğuna açılır.

Salgı sistemi
Akreplerin salgı sistemleri koksa bezleri ile lymphatik ve lymphoid bezlerden oluşur. Koksa bezleri, üçüncü yürüme bacaklarının vücuda bağlandığı yerde bulunur. Lymphatik bezler; tam halka, yarım halka ve küçük oval olmak üzere üç şekilde görülür. Lymphoid bezler bir çifttir. İki kısa keseden oluşmuş olup ön uçları ile diyaframa bağlanmışlardır. Vücut boşluğu içinde serbest olarak sallanır. Lymphatik ve lymphoid bezlerin salgıları, akrebin vücudundaki yabancı maddeleri absorbe etme ve bakterileri de zararsız hale getirme özelliğindedirler.

Duyu sistemi
Duyu organı olarak dokunum tüyleri, bacaklardaki ince tüyler, abdomenin ikinci sternitindeki
taraklar ve başlıgöğüsteki median ve lateral gözlerdir. Akrepler yürürken etrafı kollamak üzere pedipalplerini biraz yukarıda tutarlar. Pedipalplerin üzerinde bulunan küçük duyu tüyleri (trichobothrium) ile havadaki titreşimleri algılar. İkinci sternitin ve eşey açıklığının ön tarafında bulunan taraklar yüzeydeki, bacaklar üzerinde bulunan ince tüyler ise yerdeki titreşimleri algılar.

Sınıflandırma
Scorpiones takımına bağlı familyalar:

 Bothriuridae Simon, 1880
 Buthidae  C. L. Koch, 1837
 Tityus  C. L. Koch, 1836
 Chactidae  Pocock, 1893
 Broteochactas  Pecock, 1893
 Chaerilidae  Pocock, 1893
 Chaerilus  Simon, 1877
 Diplocentridae  Karsch, 1880
 Euscorpiidae  Laurie, 1896
 Heteroscorpionidae  Kraepelin, 1905
 Heteroscorpion  Birula, 1903
 Ischnuridae  Simon, 1897
 Iuridae  Thorell, 1876
 Microcharmidae  Lourenço, 1996
 Pseudochactidae  Gromov, 1998
 Pseudochactas  Gromov, 1998
 Scorpionidae  Latreille, 1802
 Scorpiopidae  Kraepelin, 1905
 Superstitioniidae  Stahnke, 1940
 Troglotayosicidae  Lourenço, 1998
 Vaejovidae  Thorell, 1876

Türkiye'deki akrep türleri
 Çok zehirli (= ölümcül) olanlar
 Leiurus abdullahbayrami Yağmur, Koç & Kunt, 2009 (Sarı akrep) : Güneydoğu Anadolu'nun batısında (Gaziantep, Kilis, Hatay, Kahramanmaraş, Mardin, Şanlıurfa) rastlanır. Sarı renkli olup tıbbi müdahale gerektirecek kadar çok zehirli ve ölümcül  bir türdür. Türkiye'nin en zehirli (ölümcül) birinci akrebidir. 2009 yılında revize edilmeden önce "Leiurus quinquestriatus" türüne sokuluyordu.
 Androctonus crassicauda (Olivier, 1807) (Kara akrep) : Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da (Şanlıurfa, Mardin, Diyarbakır, Batman, Elazığ, Malatya, Adana, Mersin) yayılım gösterir. Siyah renkli olup tıbbi müdahale gerektirecek kadar çok zehirli ve ölümcül  bir türdür. Eve yakın yaşama eğilimindedir. Türkiye'nin en zehirli (ölümcül) ikinci akrebidir.
 Zehirli (= tehlikeli) olanlar
 Hottentotta saulcyi (Simon, 1828) (Mardin akrebi) : Mardin, Batman, Şırnak ve Hakkâri. İnsana yakın çevrede yaşar.
 Mesobuthus gibbosus (Brulli, 1832) (Anadolu sarı akrebi) : Zehri öldürücü değildir; daha çok kusma, sancı, yüksek ateş şeklinde 24 saat kadar süren etkileri görülür.
 Mesobuthus eupeus (C.L. Koch, 1839) (Doğu sarı akrebi) : Zehri öldürücü değildir; daha çok kusma, sancı, yüksek ateş şeklinde 24 saat kadar süren etkileri görülür.
 Az zehirli (= tehlikesiz) olanlar
 Compsobuthus matthiesseni (Birula, 1905) (Uzun kuyruklu akrep) : Diyarbakır, Adıyaman ve Kilis
 Scorpio maurus Linnaeus, 1758 (Kalın kıskaçlı akrep) : Doğu Akdeniz ile Güneydoğu Anadolu bölgelerinde ve Iğdır'da. Halk sağlığı açısından önemsenmeyecek türdür.
 Iurus asiaticus Birula, 1903 : Mersin, Adana, Niğde Kahramanmaraş ve Adıyaman
 Iurus kadleci Kovařík, Fet, Soleglad & Yağmur, 2010 : Antalya ve Mersin
 Iurus kinzelbachi Kovařík, Fet, Soleglad & Yağmur, 2010 : İzmir ve Aydın
 Iurus kraepelini Ubisch, 1922 : Muğla, Antalya, Mersin, Karaman, Konya ve Isparta
 Calchas nordmanni Birula, 1899 (Artvin akrebi) : Türkiye'nin en kuzeyde (Artvin ve Erzurum) yaşayan akrebidir.
 Calchas birulai Fet, Soleglad & Kovařík, 2009 : Güneydoğu Anadolu
 Calchas gruberi Fet, Soleglad & Kovařík, 2009 : Güney Anadolu

NOT: Daha hareketli oldukları geceleri ve sıcakta, sokmaya daha çok isteklidirler. Akrepler, ancak rastgele dokunulduklarında ya da üzerlerine basıldığında, kendilerini tehlikede hissettikleri zamanlarda sokarlar. Yer yatağında uyuyanların uykudaki hareketi yatağa kadar gelmiş olan akrep için savunulması gereken düşmanca bir harekettir. Henüz bağışıklık sistemi yeterince gelişmemiş olan yenidoğanlarda ve alerjik bünyeli çocuk ve yetişkinlerde zehirli ve az zehirli akrep türlerinin sokma yerinin konum ve önemine bağlı olarak her zaman bir risk vardır. Risk altında olanlar daha çok açık alanlarda akreplerin saklandığı taşları ters yüz edip onları açığa çıkararak kendilerini savunmaya sevk eden kişilerdir. Özellikle yaz aylarında piknik yapanların biraz daha dikkatli olmalarında sağlık açısından yarar vardır. Uzmanları dışında akreplerin türlerini tespit etmek ve zehirli zehirsiz diye nitelendirmek kolay olmadığı için akrep sokmalarında ihmal etmeden bir sağlık kuruluşuna başvurmak gerekir. Özellikle Güneydoğu Anadolu'da akrep sokmaları her zaman hayati öneme sahip olup vakit geçirilmeden kesinlikle bir sağlık kuruluşuna başvurulmalıdır.

Dağılım ve habitat
Karlı bölgeler hariç hemen hemen her yerde, ormanlık bölgelerde, çöllerde, taşlık ve kayalık yerlerde yaşarlar. Genellikle tropikal ve tropik altı iklim kuşaklarında yaygındır. Akrepler fazla sıcaklığa duyarlı ve neme bağımlı olduklarından her zaman ılık ve ıslak bölgeleri tercih ederler. Gündüz, taşların altında, duvar yarıklarında, kurumuş ağaç kabukları altında ya da yer altında kazdıkları dehlizlerde rastlamak mümkündür. Geceleri aktiftir. Kaygan yüzeylere tırmanamaz.

Habitatına göre akrep sınıflandırması:

 Topraküstü akrepleri
 Ağaç akrepleri (arboreal akrepler) : Ağaç yarıklarında ve ağaçların kabukları arasında bulunurlar. Avustralya'da Liocheles australiensis türünden akrepler bir kozalıklı ağaç türünün (Araucaria huntsteinii) 40 m üstünde yaşarlar.
 Taşaltı akrepleri (litofilik akrepler) : Taş altlarında kaya yarıklarında yaşarlar.
 Toprakaltı akrepleri
 Kumcul akrepler (psammofil akrepler) : Çöl gibi yumuşak kumlu ortamlarda yaşarlar ve geniş tarsal tırnaklar ile birçok sert uzun kıl (macro-setae) taşırlar. Uroplectes, Opistophtalmus ve Parabuthus cinslerinden akrepler bu gruptandır.
 Kazıcı akrepler (fossorial akrepler) : Yengeç benzeri geniş chela bulunur. Kısa sert ve kuvvetli bacaklara sahiptir. Cheloctonus, Karasbergia ve Lisposoma cinslerinden akrepler kazıcıdr.

Ekoloji

Yaşam döngüsü

Çiftleşme
İlkbaharda çok kısa bir dönemde erkekler, dişileri arayıp döllemeye çalışırlar. Spermler, genellikle eşey açıklığından dışarı çıkmış durumda bir kese içerisinde bulunurlar. Bu kese içerisindeki spermleri kıskaçları ile alır ve bir dişiyi gördüğü anda onu oyalayarak ya da ansızın yakalayarak, kıskacı ile taşıdığı sperm kesesini dişinin eşey açıklığına yapıştırır. Bu olayı gerçekleştirdikten sonra hemen kaçar. Çiftleşmeleri erkek açısından oldukça tehlikelidir. Akrepler yamyamdır ve çiftleşme teşebbüsü erkeğin dişi tarafından yenmesiyle sonuçlanabilir.

Doğum
Gebelik süreleri yaklaşık 7 - 12 aydır. Her bir dişi akrep 10-60 larva doğurur (vivipar). Genelde yavrular baş önde, kuyruk önde ya da sağ yan geliş pozisyonunda doğarlar. Türüne bağlı olarak yavru sayısı 34 ilâ 110 arasında değişir.

Pro-juvenil
Neonatal veya birinci instar yavruları, doğdukları an akrepten ziyade, toplu beyaz cisimcikler gibidirler. İnce kıskaçlı, bacaklı ve bir kuyruklu büyük sinek kurtçukları gibi görünürler. Annelerinin bacakları yardımıyla sırtlarına tırmanırlar. Anne akrep yavrularını bir süre sırtında taşır. Bu dönem içerisinde annelerinin sırtından düşen yavrular tekrar annelerinin sırtına çıkamazlarsa su kaybı sonucu ölürler. İlk deri (= kabuk) değişimini annelerinin sırtında yaparlar.

Juvenil
Birinci deri değişimini tamamlayan yavrular juvenil olarak kabul edilir. Yenilenen kabuklarıyla pembe renkli görünen ikinci instar yavruları erginlerin minik versiyonları gibidirler. Ancak birkaç gün sonra renkleri giderek grimsi kahverengine dönüşür ve annelerinin sırtında kalmaya devam ederler. Birkaç hafta içerisinde yavrular bulundukları çevreyi keşfetmek için annelerinden ayrılarak kısa geziler yaparlar. Geziden sonra annelerinin pedipalpleri yardımıyla sırtına tekrar çıkarlar. Zamanla kısa geziler uzun gezilere dönüşür. Sırttan inen yavrular yaklaşık 6-7 ay kadar annelerinin arkasında dolaşırlar. Bağımsız hayat sürmeye başladıktan 3-4 yıl sonra yetişkin hâle gelirler. Akreplerin yaşam süreleri 3-8 yıldır. Yetişkin hâle gelinceye kadar 6-9 kere deri (= kabuk) değiştirirler.

Besin kaynağı
Geceleri aktiftirler. Yırtıcı ve yağmacı tabiatlı olmakla birlikte, avlanmada uzmanlaşmamış ve yemek konusunda titiz olmayan hayvanlardır. Havadan ve yerden gelen titreşimlerle algıladıkları avlarını, peşine düşmek yerine, sabırlı bir şekilde pusuda bekleyerek avlarlar. Başlıca besinleri eklembacaklılar olup, daha çok böcekler, örümcekler ve kırkayaklardır. Ayrıca büyük akrepler, küçük yılanları, kertenkele ve fareleri dahi yiyebilir . Yamyamlık, akreplerde sıklıkla görülmektedir.

Avlarını kıskaçlarıyla yakalayarak sıkan ve kuyruğunu avına uzatarak sokan akrep, zehri ile böcekleri hemen öldürür. Akrepler, ne kadar zehir enjekte edeceklerini avlarına göre belirleyebilir. Büyük kıskaçlara sahip akrepler, küçük avlarını güçlü kıskaçlarını kullanarak öldürürken, ince ve zayıf kıskaçlı akrepler avlarını yakalar, çok etkili zehirlerini kullanarak avı sokar ve felç ederek öldürür. Birinci bacakların altındaki boşlukta bulunan keliserini avına tamamen yerleştirir. Tükürük ve sindirim enzimleri salgılayarak dokuları sıvılaştırıncaya kadar bekler ve oluşan sıvıyı emer.

Soğukkanlı hayvanlar arasında metabolik hızları en düşük hayvanlar olduğu için az yiyecekle yetinebilir ve aylarca hatta iki yıl kadar uzun bir süre açlığa dayanabilirler. Besinlerden aldığı sıvıdan dolayı uzun süre susuz da yaşayabilirler.

Etkenleri
Evcil hayvanlar içinde tavuklar ve kediler akrepleri yer.

Afrika'daki mirketler (Suricata suricatta), akrep yakalama ustasıdır.
Bilim insanları, mirketlerin akrep gibi tehlikeli hayvanları yemeyi kendi kendilerine öğrenmediklerini, yetişkinler tarafından eğitildiklerini keşfetmişlerdir.

Zehir
Varlığı ve zehirlilikleri çok eski çağlardan beri bilinen akrepler hastalık etkenlerini taşımazlar. Ancak çoğu zaman kendilerini korumak amacıyla, insan ve hayvanları sokarak zehirlenme ve ölümlere neden olabilirler. Akrep zehri, akreplerin telsonlarında bulunan, birçok protein, peptid ve biyolojik yönden etkin bileşiklerden oluşan nörotoksik etkili bir salgı olup, genellikle avını yakalamada ve sindirimde kullanırlar. Yanıcı ağrı, deride kızarıklık, şişlik olur. Kan basıncı yükselebilir veya düşer. Çift görme, bilinç kaybı, ağızdan köpük gelmesi gibi nörolojik belirtiler yaşanabilir. Karın ağrısı, bulantı, kusma olabilir. Kasılma, yerinde duramama, aşırı terleme gelişebilir. Kişi komaya da girebilir. Akrep sokmalarında akrebin zehrinin cinsine göre, vücutta aşırı bir adrenalin salınımı olur ve bu kan damarlarında ani spazma ve pıhtı oluşumuna yol açar. Bu ani değişiklikler de etkiledikleri damara göre kalp krizi, inme gibi acil durumlara neden olabilir. Akrebin cinsi ve zehiriyle bağlantılı olarak kalpte ciddi ritm bozuklukları oluşabilir. Özellikle, bağışıklık sistemi yeterince gelişmemiş olan yenidoğanlar ile küçük çocuklarda ve alerjik bünyeli kişilerde, akrep sokması (skorpionizm) ihmal edilmemesi gereken tıbbi vakadır. Akrep zehri, içeriğindeki etkin maddelerin çeşitliliği sebebiyle fizyolojik ve farmakolojik çalışmalarda, araştırma materyali olarak sıkça kullanılmaktadır.

Dünyadaki 1750 akrep türü içinde ancak 50'sinin zehirli, 20-25'inin öldürücü olduğu biliniyor. Türkiye'de ise 19 akrep türünden 8'i zehirlidir. Bu 8 tür arasında 2'sinin çok zehirli ve "ölümcül" olduğuna dikkati çekmek gerekir.

En zehirli akrep türleri arasında şu türler verilebilir:
 Güney Amerika : Tityus serrulatus, Centruroides suffusus
 Orta Doğu ve Kuzey Afrika'da : Androctonus crassicauda, Buthus occitanus
 Güney Afrika'da : Parabuthus granulatus
 Hindistan'da : Mesobuthus tamulus, Palamneus swammerdami

Kullanımı
Uzak Doğu mutfaklarında insanlar tarafından özellikle kızartılarak yenilir.

Dış bağlantılar
 Özcan Özkan ve K. Zafer Karaer (2007) , Akreplerin biyolojisi, Türk Hijyen ve Deneysel Biyoloji Dergisi 2007; 64 (1): 51-60
 Özcan Özkan ve K. Zafer Karaer (2004) , Akreplerin Vücut Yapıları, Türkiye Parazitoloji Dergisi 28 (1): 54-58 2004
 Özcan Özkan ve K. Zafer Karaer (2003), Türkiye Akrepleri
 Türkiye Akrepleri Teşhis Anahtarı
 İstanbul Sağlık Müdürlüğü, Akrep Serumu
 Halil Koç ve Ersen Aydın Yağmur (2007), Dilek Yarımadası Milli Parkı (Söke-Kuşadası, Aydın) Akrep (Scorpiones) Faunası, Ekolojii 17, 65, 52-59, 2007
 Halil koç ve Ersen Aydın Yağmur (2007), Dağmarmara (Turgutlu-Manisa) Yöresinde Dağılış Gösteren Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae)'un Yüzey Aktivitesinin Çukur Belirlenmesi, Ekoloji, 17, 65, 60-64, 2007
 Ersen Aydın Yağmur, Halil Koç, and Kadir Boğaç Kunt (2009) , Description of a new species of Leiurus Ehrenberg, 1828 (Scorpiones: Buthidae) from Southеastеrn Turkey, Euscorpius — Occasional Publications in Scorpiology. 5 October 2009, No. 85
 Mehmet Canpolat, Hüseyin Per, Hakan Gümüş ve Nazmi Narin (2007), Akrep sokması sonucu gelişen nadir bir komplikasyon konvülsiyon
 Basic anatomy of a scorpion

Kaynakça

Arachnida

Akrep


The Orville er en Amerikansk science fiction - komedie-drama - serie skabt af Seth MacFarlane. Serien havde premiere søndag, 10. September, 2017, og nye afsnit vises om torsdagen på den amerikaske tv-kanal Fox i 2017-18 sæsonen. MacFarlane spiller hovedrollen som Ed Mercer, en officer i Den Planetariske Unions linje af  sonderende rumfartøjer , hvis karriere gik ned ad bakke efter hans skilsmisse. Han får kommandoen over rumskibet som serien er opkaldt efter, som hans første kommando, kun for at opdage, at hans ex-kone, Kelly Grayson (Adrianne Palicki), er blevet udpeget til at være hans førsteofficer. Inspireret af tv-serien Star Trek fortæller serien historien om Mercer, Grayson, og besætningen af Orville som de begiver sig ud på forskellige diplomatiske og sonderende missioner. Fox har fornyet den serie til en anden sæson.

Eksterne henvisninger

Science fiction-tv-serier fra USA
Tv-programmer fra Fox Broadcasting Company

The Orville


Cecilia Gallerani (; early 1473 – 1536) was the favourite and most celebrated of the many mistresses of Ludovico Sforza, known as Lodovico il Moro, Duke of Milan.  She is best known as the subject of Leonardo da Vinci's painting The Lady with an Ermine (circa 1489).  While posing for the painting, she invited Leonardo, who at the time was working as court artist for Sforza, to meetings at which Milanese intellectuals discussed philosophy and other subjects.  Cecilia herself presided over these discussions.

Family and early life
Cecilia was born in early 1473 into a large family from Siena. Her father's name was Fazio Gallerani. He was not a member of the nobility, but he occupied several important posts at the Milanese court, including the position of ambassador to Republic of Florence and Duchy of Lucca. Her mother was Margherita Busti, the daughter of a noted doctor of law.

She was educated alongside her six brothers in Latin and literature. In 1483 at the age of ten, Cecilia was betrothed to Stefano Visconti, but the betrothal was broken off in 1487 for unknown reasons. In May 1489, she left home for the Monastero Nuovo, and it was possibly there where she met Ludovico.

Mistress of Ludovico Sforza
Gallerani was a lifelong scholar with a musical gift and love of poetry, which she composed in Latin and Italian. She became a mistress of the Duke of Milan, Ludovico Sforza "il Moro" when she was 16 or 18 and enjoyed entertaining the intellectual elite out of her apartments in his Milanese castle and seat of the ducal court at the Porta Giovia. It is supposed that she was Sforza's preferred partner but too low in social rank to be politically acceptable match; after their son Cesare was born May 3, 1491, Sforza continued to provide for the family with palatial homes, an arranged marriage for Gallerani with an Italian count, and senior church appointments for Cesare in Milan.

Gallerani and son continued to live in Castello Sforza for up to a year, around when the duke's long-negotiated marriage to a daughter of the Duke of Ferrara (and niece of the Queen of Hungary) could celebrated. The 16-year-old Duchess Beatrice d'Este discovered the liaison and insisted on their removal. They were first installed in the Verme Palace until Gallerani was married to a given a Carmagnola Palace in 1492, when she married the son of a duke who had pledged service to Sforza.

Cecilia and Ludovico's son Cesare was made the abbot of the Church of San Nazaro Maggiore (San Nazaro in Brolo) of Milan in 1498 and 1505 he became canon of Milan. He died in 1512.

"The Lady with an Ermine" Portrait
Although at times the details have been disputed, Leonardo da Vinci famous lifelike portrait is considered by experts to be of Cecilia Gallerani while she still lived in Castello Sforzeco; in 1992 Shell and Sironi concluded it to have been painted around 1490 by cross-referencing and correcting the interpretation of contemporaneous evidence. Da Vinci was the Castello Sforza court artist and engineer, yet it is believed he never painted the Duchess, which could mean she refused her own sitting on the basis of insult relating to the mistress. (He later painted other misstresses and the second wife of Sforza.) Da Vinci used the ermine/stoat was a symbol of purity in his works and wrote about its meaning. But other theories on its meaning include that it is a play on Cecilia's last name and the Greek word for the animal (gallay) and/or an emblem of Sforza, whose sobriquet became 'l'Ermellino' after being awarded the Order of the Ermine by the King of Naples. Art critics have noted that the skulls and hands/paws of the two figures are remarkably similar and these subtle details not only a testament to the skill of Da Vinci but also a hint at symbolism.

The academic disagreements over the year and subject of the painting (but not its authenticity) owe to a lack of artifacts describing the work before its purchase in 1800 by Polish Prince Adam Jerzy Czartoryski as a gift to his mother Princess Isabella. But correspondence exists about a portrait of Gallerani once borrowed once by Isabella d'Este who was herself a known admirer of da Vinci's artwork. In her reply to the request, Gallerani said it no longer looked like her because she had been so young then and "nobody seeing it and me together would suppose it was made for me". "Though reluctant because it no longer resembled her, Cecilia complied, and by the following month the picture was gratefully returned".

Later life, death, and legacy
The Countess and Count Ludovico "Il Bergamino"  were given a palace, the Carminati de' Brambilla, as their wedding gift by Duke Sforza in 1492. They had four children. After the deaths of both her son in 1512 and husband in 1515, she retired to San Giovanni in Croce, a castle near Cremona that had been enfeoffed to the Count's father by the Duke in 14.

Cesare, the son of Cecilia and Ludovico Sforza was made abbot of the Church of San Nazaro Maggiore of Milan in 1498; in 1505, he became canon of Milan. He died in 1512.

Cecilia died on an unknown date in 1536. She was purportedly buried in the Carminati family tomb in the Church of San Zavedro.

Bandello described her as a patron of the arts. According to others, hers was the first salon in Europe.

Cultural references
The Leonardo portrait of Cecilia plays an important role in the plot of the alternative historical novel Fatherland by Robert Harris. In the novel the painting is misappropriated by corrupt Nazi officials during the World War 2. The book's epilogue states that in real life, the portrait 'was recovered from Germany at the end of the war and returned to Poland.'
The portrait also takes center stage in the novel The Night Portrait. The novel splits timelines between the late 1400s to depict Leonardo painting the portrait,  and the 1940s, as the Nazis and the Monument Men contend over The Lady in Ermine painting.

References

Further reading
 .

 .

External links
 Leonardo da Vinci: anatomical drawings from the Royal Library, Windsor Castle, exhibition catalog fully online as PDF from The Metropolitan Museum of Art, which contains material on Cecilia Gallerani (see index)

1473 births
1536 deaths
15th-century Italian women
15th-century Italian people
16th-century Italian people
House of Sforza
Italian artists' models
Italian Renaissance people
Italian salon-holders
16th-century Italian women
Renaissance women
Italian patrons of the arts

Cecilia Gallerani


Maria Adelaide Fernandes Guinot Moreno (Barreiro, 20 de junio de 1945-Parede, 3 de noviembre de 2018) fue una cantante y pianista portuguesa, conocida por su participación en el Festival de la Canción de Eurovisión 1984.

Biografía
Guinot lanzó dos EP, La mère sans enfant y Balada do negro só a finales de la década de 1960, tras lo que abandonó la industria musical durante años. Volvió en 1981 con la canción, "Um adeus, um recomeço", en el Festival RTP da Canção, donde acabó en tercera posición. Se segunda participación en el Festival RTP da Canção tuvo lugar en 1984, siendo su canción "Silêncio e tanta gente" ("Silencio y tanta gente") la vencedora.  Guinot participó, por tanto en el Festival de la Canción de Eurovisión 1984, celebrado en Luxemburgo el 5 de mayo. "Silêncio e tanta gente", una balada interpretada por Guinot al piano, fue la que cerró el festival, finalizando en la 11.ª posición de un total de 19 participantes.

Tras su aparición en el Festival de Eurovisión, Guinot continuó actuando y componiendo. Lanzó tres álbumes, y colaboró a menudo en proyectos con otros artistas.

Álbumes
1987: Esta palavra mulher
1991: Maria Guinot
2004: Tudo passa

Referencias

Nacidos en Barreiro
Cantantes femeninas de Portugal
Representantes de Portugal en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 1984
Cantantes en portugués

Maria Guinot


Rødnæbbet tukan (Ramphastos tucanus) er en fugl i familien tukaner i ordenen spættefugle. Arten lever i trækronerne i tropisk regnskov i det nordlige Sydamerika. Den bygger rede i hule træer.

Truet underart
Arten kan deles i to underarter. R. t. tucanus lever i det østlige Venezuela, Guyana, Surinam, Fransk Guyana og det nordøstlige Brasilien. Denne underart, der af den internationale organisation IUCN betragtes som en selvstændig art, regnes som truet af afskovning og jagt og betegnes som sårbar.  Den anden underart, Cuviers tukan (R. t. cuvieri), der lever i landene Bolivia, Brasilien, Colombia, Ecuador, Peru og Venezuela, er ikke truet.

Udseende
Den rødnæbbede tukan måler i længden 50-60 cm, heraf er næbbet 12-20 cm og halen 13-17 cm. Fjerdragten er sort med hvidt bryst og hals. Fødder og huden omkring øjnene er blå. Vægten er mellem 400 og 800 gram. Det er den største af tukanerne, kun overgået af kæmpetukan (Ramphastos toco).

Levevis
Tukaner optræder i små flokke eller par, og de flyver sjældent mere end 100 meter ad gangen, inden de igen lander i et træ.

Føde
Tukaner lever af frugt, bær og nektar fra blomster, men kan også finde på at tage insekter og større dyr som firben og frøer. De kan også tage fugleæg eller mindre fugle.

Formering
Hunnen bliver kønsmoden og kan lægge sit første kuld æg, når den er to år gammel. Begge køn er med til at udruge æggene. Der går cirka 2 uger får æggene klækker. Ungerne fødes blinde og nøgne og er først flyvefærdige efter seks uger, hvor de derefter flyver fra reden. Indtil da fodres de af forældrene. Forældrefuglene kan fodre ungerne i flere uger efter de har forladt reden.

Kilder

 Avibase - the world bird database
 Peru's Fugle  netbiologen.dk.

Eksterne henvisninger

Amazonas fugle
Guyanas fugle
Tukaner

Rødnæbbet tukan


බොස්නියා සහ හර්සෙගොවිනා හී දේශපාලනය ක්‍රියාත්මක වන්නේ බොස්නියා සහ හර්සෙගොවිනා හී අමාත්‍ය මණ්ඩලය රජයේ ප්‍රධානියා වන සහ බහු-පාක්ෂික ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක වන පාර්ලිමේන්තු නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයක් ආකාරයෙනි.

බොස්නියා සහ හර්සෙගොවිනා හී දේශපාලනය


Quad data rate o quad pumping, en español «transferencia cuádruple de datos», es una técnica de comunicación de señales, que consiste en transmitir cuatro bits por cada ciclo de reloj, lo que aumenta cuatro veces la velocidad de los datos, sin necesidad de aumentar la frecuencia de reloj del dispositivo, ya que esto conllevaría un consumo mayor de energía. Los datos son transferidos en las subidas y las bajadas.

La tecnología QDR fue introducida por Intel en los Pentium 4 de núcleo Willamette. Por ejemplo:

Un Pentium 4 Northwood con una frecuencia de bus de 133,25 MHz, tendrá un FSB de (133,25 MHz × 4 bits) = 533 MT/s, es decir, se transfieren 533 millones de datos cada segundo, así que también suele expresarse como 533 MHz de frecuencia efectiva.

Referencias

Electrónica digital

Quad Data Rate


المحرك المتزامن  هو محرك كهربي يحول الطاقة الكهربائية إلى طاقة حركية و ينتمي إلى مجموعة محركات التيار المتردد. وهو يتكون من عضوين دوار وساكن. ويعتمد في فكرة بناءه على تحريض فرداي للحث الكهرومغناطيسي. يشابه المحرك المتزامن المحرك الحثي في أن تيار ملفات العضو الساكن يُنتج مجالا مغناطيسيا يساهم إلى جانب المجال المستحث - نتيجة مرور تيار كهربي في دائرة الدوار - في إنتاج عزم دوران، فيدور المحرك الكهربائي.

يحتوي العضو الساكن في محرك التزامن على مغناطيسات كهربائية تشكل مجالا مغناطيسيا دوارا وهذا المجال المغناطيسي يدور بنفس تردد التيار. ويدور العضو الدوار تابعا لهذا المجال المغناطيسي بنفس المعدل.

المحرك الكهربائي المتزامن يجعل العضو الدوار يدور بسرعة ثابتة. وتعتمد سرعة دورانه على عدد أزواج الأقطاب لكل طور وعلى تردد التيار - كما في حالة المحرك الحثي ذو القفص السنجابي. فعدد أقطاب الساكن وتردد تيار التشغيل يحدد سرعة المحرك الدائمة فهي لا تزيد أو تنقص، مما يعني أن سرعته لا تتأثر بثقل التحميل.

تستخدم المحركات التزامنية الصغيرة في الساعات الكهربائية ومنبهات الوقت وفي أجهزة الدوران الثابتة السرعة مثل أجهزة تسجيل الصوت وغيرها.

طريقة عمله

هو محرك يعمل بالتيار المتردد. يعتمد عدد دورات المحرك المتزامن في الثانية (أو في الدقيقة) على عدد أزواج الأقطاب لكل طور وتردد الجهد الكهربائي. إذا كانت ملفات العضو الساكن ثلاثة - وهذا هو التصميم المعتاد لمحرك التيار المتردد - فيعتبر عدد أزواج الأقطاب فيه 1 (قطب الساكن وقطب الدوار).

يتولد المجال المعناطيسي للعضو الدوار عن طريق مغناطيس ذاتي (أو مغناطيس كهربائي يأتيه التيار من مبادل كهربائي بواسطة فرشتين ). وتعمل ملفات العضو الثابت بتيار متردد (أنظر محرك كهربائي).

عند تشغيل المحرك التزامني يدور المجال المغناطيسي للعضو الثابت في الحال بسرعة تردد التيار (تزامن). أما العضو الدوار فيحتاج إلى زمن قصير لبدء حركته بسبب عزم القصور الذاتي. ولهذا يحتاج محرك التزامن لفترة أولية حتى تتنامى سرعته إلى أن تصل سرعة الدوران التزامنية. وعند اقتراب سرعة العضو الدوار من سرعة الدوران التزامنية يوصّل تيار العضو الدوار لكي
يتفاعل مجاله المغناطيسي مع المجال المغناطيسي للعضو الثابت ويستمر في الدوران.

اتجاه دوران المحرك يحددها اتجاه دوران المجال المغناطيسي للعضو الثابت. ولكي نعكس اتجاه دوران المحرك فلابد من استبدال توصيلة طورين من الثلاثة أطوار على العضو الثابت.

كما يمكن لمحرك متزامن يعمل بمغناطيس ذاتي أن يقوم بعمل مولد كهربائي متزامن. مثال على ذلك دينامو الدراجة أو المولد الكهربائي للدراجة النارية. أما الآلات التزامنية التي تعمل في محطة توليد كهرباء، أو التي تعمل في مولدات التيار للسيارة فهي تستخدم تيارا خارجيا لتموين المغناطيس الكهربائي في العضو الدوار بدلا من المغناطيس الذاتي.

يمكن تشغيل المحرك التزامني بواسطة تيار متردد ذو طور واحد، أو بواسطة تيار متردد متعدد الأطوار. ومن النادر وجود محركات متزامنة تعمل بتيار ذي طورين اثنين.

سرعة الدوران

سرعة دوران محرك التزامن ال تعتمد على تردد الجهد و عدد أزواج الأقطاب المغناطيسية :

حيث:

 تردد المصدر الكهربائي المتردد AC supply.
 عدد الأقطاب المغناطيسية لكل طور.

كما يمكن صياغة سرعة الدوران كدالة للسرعة الزاوية :
,

حيث:

 السرعة الزاوية وتقاس ب راديان/ ثانية.

مثال

محرك تزامن يعمل بتيار ثلاثي الأطوار ذو تردد 50 هيرتز، وبه 6 أقطاب، فتكون سرعة الدوران :

 = 1000 دورة في الدقيقة

أنواعه
تنقسم المحركات التزامنية إلى نوعين :
 محركات مستثارة بمصدر جهد : هذا النوع عن المحركات الحثية تتطلب استثارته مصدرا خارجيا للجهد مستمرا، ولذلك يلزمه فرش وحلقات انزلاق لتزويد الدوار بالتيار.
 محركات غير مستثارة : ذاتية البدء ولا تتطلب مصدرا خارجيا لإنها تملك دائرة كهربية داخلية تتولى عملية البدء.

و السبب في أن المحرك المتزامن يحتاج دائرة بدء سواء مدمجة أو خارجية هو أنه لا ينتج العزم إلا عندما تصل السرعة إلى السرعة التزامنية التي يحددها التردد وعدد الأقطاب.

يمكن تشغيل المحرك التزامني بواسطة تيار متردد ذو طور واحد، وهذا ما يجري في المحركات الصغيرة مثل محركات الأدوات المنزلية من غسالات كهربائية وومراوح و شفاطات الغبار وغيرها. أما المحركات الكبيرة المستخدمة في المصانع والورش فهي تعمل ب تيار متردد متعدد الأطوار. ومن النادر وجود محركات تزامنية تعمل بتيار ذو طورين اثنين.

وظائفه
يتمتع المحرك التزامني بكفاءة عالية في تحويل طاقة التيار المتردد إلى شغل ميكانيكي وفي وقت قصير. كما يستعمل هذا المحرك في تصحيح معامل القدرة وذلك لأن معامل قدرته تكون قريبة من الواحد، أو أنه معامل قدرة متقدم فيستعمل عمليات تحسين في بعض المولدات الكهربية.

انظر أيضًا
 آلة تيار ثلاثي الأطوار
 محرك تيار ثلاثي الأطوار
 آلة كهربائية
 محرك كهربائي
 السيرفو

المراجع

كهرومغناطيسية
محركات كهربائية

محرك متزامن


Mark Paul Leadbeater (* 9. Januar 1964) ist ein für England startender Badmintonspieler aus Guernsey.

Karriere
Mark Leadbeater startete für Guernsey mehrfach erfolgreich bei den Island Games. 1985 und 1995 war er dort im Einzel erfolgreich, 1991, 1995 und 1997 im Doppel sowie 1995 und 1997 im Mixed. 1997 und 2000 siegte er bei den Jersey Open.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (England)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Guernsey)
Sieger bei den Island Games (Badminton)
Teilnehmer an den Island Games (Guernsey)
Brite
Geboren 1964
Mann

Mark Leadbeater


Anomalia din Atlanticul de Sud sau  Anomalia Sud-Atlantică este o zonă în care centura de radiații Van Allen se apropie cel mai mult de suprafața Pământului, scufundându-se până la o altitudine de . Acest lucru conduce la un flux crescut de particule energetice în această regiune și expune orbitele sateliților la niveluri mai mari decât cele obișnuite de radiații.

Efectul este cauzat de neconcentricitatea Pământului și a dipolului său magnetic. Anomalia Sud Atlantică este regiunea cea mai apropiată de Pământ unde câmpul magnetic al Pământului este cel mai slab față de un câmp dipol ideal centrat pe Pământ.

Definiție
Zona Anomaliei Sud Atlantice este limitată de intensitatea câmpului magnetic al Pământului la mai puțin de 32.000 de nanotezla la nivelul mării  ceea ce corespunde câmpului magnetic dipolar la altitudinile ionosferice .  Cu toate acestea, câmpul în sine variază în intensitate ca un gradient.

Poziție și formă

Centurile de radiație Van Allen sunt simetrice în ceea ce privește axa magnetică a Pământului, care este înclinată în raport cu axa de rotație a Pământului cu un unghi de aproximativ 11 °. Intersecția dintre axele magnetice și cele de rotație ale Pământului nu este localizată în centrul Pământului, ci între      mai departe. Datorită acestei asimetrii, centura interioară Van Allen este cea mai apropiată de suprafața Pământului peste sudul Oceanului Atlantic, unde  ajunge până la   altitudine și  este cel mai îndepărtat de suprafața Pământului peste Oceanul Pacific de Nord.    Dacă magnetismul Pământului este reprezentat de un magnet sub formă de bară de dimensiuni mici, dar cu o intensitate puternică (" dipol magnetic "), variația anomaliei poate fi ilustrată prin plasarea magnetului nu în planul Ecuatorului, dar puțin mai spre nord, deplasându-se mai mult sau mai puțin în direcția Singapore. Drept urmare, în nordul Americii de Sud și în Atlanticul de Sud, lângă punctul antipodal al Singapore, câmpul magnetic este relativ slab, ducând la o repulsie mai redusă al particulelor capturate de centura de radiațiii și, prin urmare, aceste particule ajung mai adânc în zona superioară a atmosferei.

Forma Anomaliei Sud Atlantice se modifică în timp. De la descoperirea sa inițială din 1958 , limitele sudice au rămas aproximativ constante, în timp ce o expansiune pe termen lung a fost măsurată în nord-vest, nord, nord-est și est. În plus, forma și densitatea particulelor ASA variază pe o bază diurnă, densitatea cea mai mare a particulelor corespunzând aproximativ amiezeai locale. La o altitudine de aproximativ , Anomalia Sud Atlantică se întinde de la  latitudine geografică și de  longitudine.  Porțiunea cu cea mai mare intensitate a anomaliei se deplasează spre vest cu o viteză de aproximativ 0,3 ° pe an și se poate observa în referințele de mai jos. Rata de deviație a anomaliei este foarte apropiată de diferența de rotație dintre miezul Pământului și suprafața sa, estimată a fi între 0,3 ° și 0,5 ° pe an.

Literatura actuală sugerează că o slăbire lentă a câmpului geomagnetic este una dintre mai multe cauze ale modificărilor granițelor anomaliei de la descoperirea sa. Pe măsură ce câmpul geomagnetic continuă să slăbească, centura interioară Van Allen se apropie de Pământ, cu o mărire proporțională a Anomaliei Sud Atlantice la altitudini date.
[ citare necesară ]

Efecte
Anomalia din Atlanticul de Sud are o mare importanță pentru sateliții astronomici și alte nave spațiale care orbitează Pământul la o distanță de câteva sute de kilometri; aceste orbite duc periodic sateliții prin anomalie, expunându-le la câteva minute de radiații puternice, cauzate de protonii prinși în centura interioară Van Allen. Stația spațială internațională, orbitând cu o înclinare de 51,6 °, necesită o protecție suplimentară pentru a rezolva această problemă. Telescopul spațial Hubble nu face observații astronomice în timp ce trece prin Anomalia Sud Atlantică. Astronauții sunt, de asemenea, afectați de această regiune, despre care se spune că este cauza unor "scântei" (fosfene), văzute în câmpul vizual al astronauților, un efect numit fenomenul vizual al radiației cosmice. Trecerea prin Anomalie este considerată  ca motiv pentru defecțiunile sateliților rețelei Globalstar în 2007.

Experimentul PAMELA, în timp ce trecea prin Anomalia Sud Atlantică, a detectat niveluri de antiproton care erau cu ordine de mărime superioare așteptărilor. Acest lucru sugerează că centura Van Allen limitează antiparticulele produse de interacțiunea atmosferei superioare a Pământului cu razele cosmice.

NASA a raportat că laptopurile moderne s-au prăbușit când zborurile Space Shuttle au trecut prin anomalie.

În octombrie 2012, nava spațială SpaceX CRS-1 Dragon atașată la Stația Spațială Internațională a experimentat o problemă tranzitorie, deoarece a trecut prin anomalie.

Anomalia Sud Atlantică se crede că a inițiat o serie de evenimente care au condus la distrugerea satelitului Hitomi, cel mai puternic observator de raze X din Japonia. Anomalia a dezactivat tranzitoriu un mecanism de determinare a direcției, determinând satelitul să se bazeze exclusiv pe giroscoape care nu funcționau corect, după care s-a desprins în mai multe obiecte care au căzut de pe orbită.

Vezi si

 Inversarea geomagnetică
 Furtună geomagnetică
 Operația Argus
 Vremea spațială

Referințe

Legături externe

    Secțiunea "Flip magnetic" conține un videoclip care arată creșterea și mișcarea Anomaliei Atlanticului de Sud în ultimii 400 de ani.
Plasmă spațială
Geomagnetism
Oceanul Atlantic
Pages with unreviewed translations

Anomalia Sud Atlantică


Ljekovita dimnjača (rusno zelje, dimnjavica; lat. Fumaria officinalis), jednogodišnja biljka, najčešća u rodu dimnjača, porodica makovki. Raširena je po Europi (uključujućži Hrvatsku), zapadnoj Aziji i sjevernoj Africi.

Stabljika joj je uspravna i tanka. Narste do 60 cm. visine. Listovi su dvostruko perasto razdijeljeni. Cvjetovi su ružčasti ili bijeli. Postoje neka ljekovita svojstva, pa se koristi kao diuretik, laksativ i kao blago sredstvo za poticanje spavanja.

Podvrste
 Fumaria officinalis subsp. cilicica (Hausskn.) Lidén
 Fumaria officinalis subsp. officinalis
 Fumaria officinalis subsp. wirtgenii (W.D.J.Koch) Arcang.

Izvori

Makovke

Ljekovita dimnjača


La Estación ferroviaria de Cantanhede, igualmente denominada como Estación de Cantanhede, es una plataforma del Ramal de Figueira da Foz, que se sitúa junto a la ciudad de Cantanhede, en el distrito de Coímbra, en Portugal.

Características

Descripción física
En enero de 2011, tenía dos vías de circulación, con 200 y 201 metros de longitud; las plataformas tenían todas 84 metros de extensión, y 35 centímetros de altura.

Historia

Inauguración
La estación se inserta en el Ramal de Figueira da Foz, que fue inaugurado el 3 de agosto de 1882, como parte de la línea de Beira Alta.

Esta estación sufrió grandes obras de reparación en 1933, siendo sustituidos los detalles exteriores y la pintura.

Cierre
La circulación en el ramal de Figueira da Foz fue suspendida en enero de 2009, por motivos de seguridad; la operadora Comboios de Portugal aseguraba, el 31 de marzo de 2010, un conjunto de servicios alternativos, prestados por autobuses, en todo el ramal, que también servían a esta estación.

Véase también
 Compañía de los Caminhos de Ferro Portugueses de Beira Alta
 Red Ferroviaria Nacional

Referencias

Enlaces externos

Fotografía de la Estación de Cantanhede, en el directorio Panoramio

Cantanhede
Cantanhede
Cantanhede (Portugal)

Estación de Cantanhede


zmaj, u mitologijama mnogih naroda, je čudovište (mješavina ptice i gmaza) natprirodne snage. Zmaj riga vatru plamenim jezicima. Zmaj ima tijelo zmije, krokodila; glavu (ili više njih) lava, orla, sove, čovjeka; pandže lava, vuka; krila ptice, šišmiša i tako dalje. U kozmogonijskim mitovima zmaj utjelovljuje neprijateljsku i zlu silu: zaustavlja vode što plode polja, želi progutati Sunce i Mjesec, prijeti majkama što rađaju junake, a kako bi svijet mogao nastati i opstati, zmaj mora biti ubijen. U slavenskoj mitologiji zmaj je često spominjano mitološko biće; naziv je praslavenski, iz istoga korijena izveden je i naziv zmija (kao ženski rod). U pučkim predajama i narodnoj poeziji česta je povezanost zmaja i zmije, na primjer u priči kako se zmija nakon sto godina života pretvara u zmaja i postaje zmijski car. Prema nekima, vjerovanje u zmajeve bio bi prežitak o izumrlim divovskim krilatim gmazovima.
 Zmaj (zviježđe) (lat. Draco) je izduženo i zavojito cirkumpolarno zviježđe između zviježđa Cefeja, Herkula, Labuda, Lire, Maloga medvjeda, Velikoga medvjeda, Volara i Žirafe.
 zmaj (letjelica) je leteća aerodinamički oblikovana naprava koju u zraku održava struja vjetra, a njezinim se položajem u zraku upravlja s tla s pomoću uzice. Obično je jednostavne konstrukcije od nosiva drvenog ili kakva drugoga kostura preko kojega je razapet papir ili tkanina. Bio je poznat već u staroj Kini, a u današnje se doba koristi ponajprije kao igračka ili sportsko pomagalo (rekvizit).
 zmaj (jedrilica) ili Rogallovo krilo je ovjesna jedrilica, to jest laki upravljivi zrakoplov bez motora, načinjen od tkanine i aluminijskoga ili kakva drugoga kostura, namijenjen jednomu ili dvojici letača. U zraku se održava poput zračne jedrilice, koja u mirnoj atmosferi klizi zrakom (planira) na račun gubitka visine. Polijeće obično s uzvisinâ, a ako se koristi povoljnim usponskim strujanjima, na primjer toplim zrakom (termika), može letjeti dulje nego jednostavnim planiranjem. Zmajevi su katkada opremljeni i motorom (motorni zmaj), pa lete poput motornih zrakoplova. Služe uglavnom za rekreaciju i sport (sportsko zmajarstvo sastoji se od preciznoga letenja ili duljinskih preleta). Prvi let bezmotornom letjelicom težom od zraka, koja je konstrukcijski bila nalik suvremenim zmajevima, ostvario je O. Lilienthal 1891., dok se izum zmaja u današnjem smislu (1948.) pripisuje američkim inženjerima Gertrudi i Francisu Rogallu, odakle i prvotni naziv.
 zmaj je osnovna konstrukcija (dio) zrakoplova ili helikoptera bez pogona i opreme.
 krilati zmaj ili leteći zmaj (lat. Draco volans) je gušter iz porodice agama (lat. Agamidae), dug 20 centimetara. Mužjak krilatog zmaja je živih boja, dok je ženka neugledna. Glavno mu je obilježje veliki kožni nabor u obliku krila, što ga sa svake strane tijela podupire 5 do 6 dugih lažnih rebara. Koristi ga kao padobran. Krilati zmaj se zadržava u krošnjama visokoga drveća Malajskoga poluotoka. Rodu zmajeva (lat. Draco) pripada oko 20 manje poznatih vrsta.
 Jovan Jovanović Zmaj (24. studenoga 1833. – 3. lipnja 1904.), srpski književnik.
 Zmaj (tvrtka) je bila tvrtka u kojoj su se za vrijeme Kraljevine Jugoslavije izrađivali zrakoplovi.
 Zrakoplovno-tehnički centar, popularno zvan Zmaj

Izvori

Zmaj (razdvojba)


An Stelis oblonga in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hipólito Ruiz López ngan Pav., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ludwig von Willdenow. An Stelis oblonga in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis oblonga


Dérapage contrôlé (Troppo rischio per un uomo solo), film italien de Luciano Ercoli sorti en 1973 ;
 Dérapage contrôlé (Electra Glide in Blue), film américain de James William Guercio sorti en 1973 ;
 Dérapage contrôlé,  de la série de bande dessinée Sillage, publié en 2010.

Dérapage contrôlé


Bruški martirij hrvatski je dokumentarni film iz 2018. godine. Govori o ratnom zločinu počinjenom za vrijeme Domovinskog rata u zaseoku Gornji Marinovići u bukovičkom selu Bruška nedaleko Benkovca, kada su uoči katoličkog Božića 21. prosinca 1991. pripadnici Martićeve milicije bez milosti ubili deset hrvatskih civila.

Redatelj, scenarist i montažer je Luka Klapan kojemu je ovo treći film o Domovinskom ratu, nakon filmova Pridraga: ratna sjećanja i Glas Medviđe. Suradnik na scenariju je Marinko Marinović.

Svečana premijera filma bila je u Kneževoj palači u Zadru 21. prosinca 2018. godine, na samu obljetnicu stradanja nedužnih hrvatskih civila iz Bruške.

Radnja
Dokumentarni film Bruški martirij vodi nas u pitoreskno bukovičko mjesto Brušku i upoznaje sa svojim stanovnicima koji svjedoče surovom životu u tom kraju. Sudionici i svjedoci svirepog zločina kojeg film napose obrađuje razotkrivaju nam strahote koje su tada proživljavali, iznose činjenice i opisuju događaje koji su ostali duboko ukorijenjeni u njihovim sjećanjima.

Izvori

Vanjske poveznice
 Bruški martirij - trailer
 Redatelj Luka Klapan: 'Nema sela u Bukovici i Ravnim kotarima gdje Srbi nisu ubijali Hrvate'  Narod.hr. 10. lipnja 2020.

Hrvatski dokumentarni filmovi o progonima i ratnim zločinima u Domovinskom ratu

Bruški martirij


Elektroensefalografi (EEG) veya beyin çizgesi yöntemi, beyin dalgaları aktivitesinin elektriksel yöntemle izlenmesini ölçen yöntemdir. Hastaya elektrik akımı verilmediğinden ağrı ya da acı hissedilmez.

Elektroensefalografla elde edilen kayda elektroensefalogram (EEG) denir. Elektroensefalografi ya da halk arasında yaygın deyimle "beyin elektrosu çekme" diye adlandırılan bu teknik, 1929'da Alman ruh hekimi Hans Berger tarafından geliştirilmiştir.

EEG'de çekim küçük elektrotların saçlı deriye yerleştirilmesiyle yani "pasta" denilen iletken bir madde aracılığı ile yapıştırılmasıyla olur. Bu elektrotların ikisi arasındaki elektriksel potansiyel değişiklikleri bilgisayara kayıt edilir ve sonuç uzman tarafından yorumlanarak, hastaya gerekli bilgi verilir. Elde edilen kaydın incelenmesinde, normale oranla sapmalar bulunmasına dayanılarak, beynin birçok çalışma bozukluğu (sara vb.) teşhis edilebilir.

İnsanın sinir sistemi, yaklaşık 10 milyar sinir hücresi içerir. Bunların çoğu beyinde, geri kalanı omurgada ve bedenin öbür kesimlerinde, ilgili sinirlerde yer alır. Her beyin hücresi 5.000-50.000 sinir hücresiyle bağlantılıdır. Sinir akıları sinir lifleri boyunca taşınır ve beyinde elektrik dalgalarına yol açar. Bu elektrik dalgaları kafa derisinde ölçülebilir.

Klinik olarak nöbeti olan her hastada EEG anormalliği gösterilemeyebileceği gibi nöbet veya epilepsisi olmayan kişilerde de EEG anormalliği görülebilir. Nöbeti veya epilepsisi olan hastalarda nöbetler arasında EEG'lerde ortalama %70 oranında anormallik gösterilebilir.

Yetişkinlerde çekime gelmeden önce saçın bir gün önceden temizlenmesi gereklidir. Uyku EEG'si çekimi için, hasta kişinin 24 saat uykusuz kalması gerekebilir. Çocuklarda çekim genellikle uykuda yapılmaktadır. Bunun için çekim öncesi ilaç verilebilir ve çekimin kolay olması için, çocuğun geç yatırılıp erken kaldırılması önerilir.

Karşılaştırma Tablosu

Çeşitleri

 Kısa Süreli EEG-Video Monitorizasyon (KS-EEG-VM)
 Uzun Süreli EEG-Video Monitorizasyon (US-EEG-VM)
 Uyarılmış Potansiyeller (Evok Potansiyeller, VEP, ERG, BAEP, SEP)
 Vizüel Evok Potansiyel (VEP)
 Elektroretinogram (ERG)
 Beyin Sapı İşitsel Uyarılma Potansiyeli (BAEP)
 Somatosensori Evok Potansiyeller (SEP)

Dış bağlantılar
 Hacettepe.com.tr
 Elektroensefalografi (EEG) Hakkında Makale (Prof. Dr. Safiye Bilgin)
 Elektroensefalografi (EEG) Hakkında Videolu Anlatım (Prof. Dr. Safiye Bilgin)

Ayrıca bakınız

 Değişik şuur halleri

Kaynakça

Ölçü aletleri
Nöroloji

Elektroensefalografi


Yüksek Seçim Kurulu (YSK), Türkiye Cumhuriyeti'nde, Yargıtay ve Danıştay'ın kendi içlerinden çıkardıkları üyeden oluşan, Türkiye'deki seçimlerin genel yönetim ve denetimini yürüten, aynı zamanda da seçimlerin yargısal denetimini sağlayan karma egemen üst yargı merciidir.

Kuruluşu
Yüksek Seçim Kurulu yedi asıl ve dört yedek üyeden oluşur. Üyelerin altısı Yargıtay, beşi Danıştay genel kurullarınca kendi üyeleri arasından üye tam sayılarının salt çoğunluğunun gizli oyu ile seçilir. Bu üyeler salt çoğunluk ve gizli oyla aralarından bir başkan ve bir başkanvekili seçerler.

Yüksek Seçim Kurulu üyelerinin görev süresi altı yıldır. Süresi biten üyeler yeniden seçilebilir.

Görev ve yetkileri
YSK, özel kanunlara göre yapılacak milletvekilliği, il genel meclisi üyeliği, cumhurbaşkanlığı, belediye başkanlığı, belediye meclisi üyeliği, muhtarlık, ihtiyar heyeti üyeliği seçimlerinde ve Anayasa değişikliklerine ilişkin kanunların halk oylamasına sunulmasında genel yönetim ve yargısal denetimi sağlar.

Seçim sonuçlarına yapılacak her türlü itiraza karşı başvurulabilecek son mercii Yüksek Seçim Kuruludur. Yüksek Seçim Kurulu'nun verdiği kararlar kesindir, YSK'nın vermiş olduğu kararlara karşı herhangi bir yargı merciine başvurulamaz.

Valiler, kaymakamlar, belediye başkanları, muhtarlar ve bütün kamu görevlileri her türlü seçim işleri ve seçmen kütükleri yazımında, seçim kurullarının istediği bilgileri ve belgeleri, gecikmeden, süresinde ve doğru olarak göndermeye mecburdur. Seçmen kütüğünün kurulması, güncelleştirilmesi ve bundan elde edilecek liste, çizelge ve diğer malzemenin gerekli yerlere ulaştırılması ve dağıtılması için Yüksek Seçim Kurulunca alınacak kararlar bütün kamu kuruluşlarını ve görevlilerini bağlar.

Teşkilatlanması
YSK teşkilatı merkezde Seçmen Kütüğü Genel Müdürlüğü, Seçim Hizmetleri Genel Müdürlüğü, İnsan Kaynakları Dairesi Başkanlığı, Strateji Geliştirme Dairesi Başkanlığı ve Özel Kalem Müdürlüğünden oluşur.
Taşradaysa her il seçim çevresinde bir İl Seçim Kurulu Başkanlığından, her ilçede bir İlçe Seçim Kurulu Başkanlığından, Seçmen Kütüğü Bürolarından ve seçim bölgelerinde konulacak her sandık için bir Sandık Kurulundan oluşur.

İl Seçim Kurulu Başkanlıkları
İl Seçim Kurulu Başkanlıkları, il seçim çevresinde kanunla tespit edilen vazifeleri görür. Seçimleri düzenle yürütür. Her il merkezinde ayrı bir İl Seçim Kurulu Başkanlığı bulunur. İl merkezindeki derecesi en yüksek hâkim, kurulun başkanı; diğer iki yüksek dereceli hâkim de üyesidir. Yargı organından iki hâkim de yedek üyedir.

İlçe Seçim Kurulu başkanlıkları
İlçe Seçim Kurulu Başkanlıkları, her ilçe çevresinde, kanunun verdiği görevleri yapar. Seçimi düzenle yürütür. Her ilçe merkezinde ayrı bir İlçe Seçim Kurulu Başkanlığı bulunur. Kurul, ilçenin en yüksek dereceli hâkiminin başkanlığı ile diğer altı üyeden meydana gelir. Dördü siyasi partilerden ikisi de devlet memurları arasından 10 yıl görev yapan ve o ilçede en çok görev yapanlar arasından kura ile tespit edilir. Kurulda görev yapan altı üyenin yanı sıra altı yedek üyesi de vardır.

Hizmet birimleri
 Seçmen Kütüğü Genel Müdürlüğü
 Seçim Hizmetleri Genel Müdürlüğü
 İnsan Kaynakları Dairesi Başkanlığı
 Strateji Geliştirme Dairesi Başkanlığı

YSK üyeleri

YSK başkanları listesi

Ayrıca bakınız
 Türkiye'de seçimler
 Türkiye'de seçimlere katılım

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Türkiye Cumhuriyeti Yüksek Seçim Kurulu resmî sitesi

Yargı organları
Ankara merkezli kuruluşlar
1950'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
Türkiye'de seçimler

Yüksek Seçim Kurulu (Türkiye)


Samurai er en dansk kortfilm fra 2006 instrueret af Lasse Kragh.

Handling
Nicki går til Aikido og har et samuraisværd på loftet. Han bor med sin far i et almindeligt parcelhus, men hans liv er ikke helt så almindeligt.

Medvirkende

 Mads Duelund, Nicki
 Andreas Buchtrup Andersen, Troels
 Jens Bo Jørgensen, Faderen
 Tobias Petersen, Bølle #1
 Alexander Rohde, Bølle #2
 Malthe Miehe-Renard, Bølle #3
 Ellen Hillingsø, Lærerinde
 Inge Duelund, Sagsbehandler

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2006

Samurai (film fra 2006)


Jean Buridan (Latince: Joannes Buridanus) (1300 - 1358) Fransız rahip, filozof. Geliştirmiş olduğu impetus kavramı modern süredurum kavramına doğru giden yolda ilk adımı teşkil eder. Kopernik devriminin temellerini atmıştır. Buridan'ın eşeği olarak bilinen düşünce deneyiyle hatırlanmaktadır. Ancak bu düşünce deneyine onun günümüze kadar gelen eserleinde rastlanmamaktadır.

Hayatı
Buridan 1301'den bir süre önce, Picardie'deki Béthune kasabasında veya yakınlarında doğmuştur. Arras piskoposluğunun başka bir yerinde doğmuştur olduğu söylenmektedir. Eğitimini Paris'te, önce Collège du Cardinal Lemoine'de ve daha sonra Paris Üniversitesi'nde, Master of Arts derecesini ve 1320'lerin ortalarında ise öğretmenlik yapmak için resmi lisansını aldı. O zaman felsefe kariyeri için hukuk, tıp veya teoloji alanında doktora yapmak gerekiyordu ama Buridan, akademik hayatını sanat fakültesinde geçirdi. Bunun yanında, dini bir düzene katılmak yerine seküler bir din adamı olarak entelektüel bağımsızlığını elinde bulundurdu. Kaynaklarda adına son olarak 1359 yılında rastlanmakatdır.

Eylemsizlik
Eylemsizilk kavramı, Aristoteles fiziğine yabancıdır. Aristoteles ve onun peripatetik takipçileri, bir bedenin yalnızca sürekli bir dış kuvvetin etkisiyle hareket halinde tutulduğunu savundu. Bu nedenle, Aristotelesçi görüşe göre, havada hareket eden bir mermi, devam eden hareketini, antiperistasis olarak bilinen bir fenomen olan çevredeki ortamdaki girdaplara veya titreşimlere borçludur. Yakın bir kuvvetin yokluğunda, cisim neredeyse anında dururdu.

İvme teorisi, hareketin vücudun bazı özellikleri tarafından sürdürüldüğünü ve harekete geçirildiğinde verildiğini ileri sürdü. Buridan, bu hareketi sürdüren mülkiyet ivmesini belirleyen ilk kişiydi, ancak teorinin kendisi muhtemelen ondan kaynaklanmadı. İbn Sina'nın meyl (eğilim) kavramında bu ilkenin nüveleri bulunabilir.

Bibliyografya
 Marcello Landi, Un contributo allo studio della scienza nel Medio Evo. Il trattato Il cielo e il mondo di Giovanni Buridano e un confronto con alcune posizioni di Tommaso d'Aquino, in Divus Thomas 110/2 (2007) 151-185.

Fransız filozoflar
Orta Çağ filozofları
1300 doğumlular
1358 yılında ölenler

Jean Buridan


D. Maria de Portugal (Lisboa, 30 de Abril de 1644 - Carnide, 6 de Fevereiro de 1693) era filha ilegítima de D. João IV de Portugal, ignorando-se quem fosse a sua mãe. Foi educada em casa de António de Cavide, secretário de Estado e, em 25 de Março de 1650, ingressou no Convento de Santa Teresa de Jesus de Carnide, onde recebeu instruções de Madre Micaela Margarida de Santa Ana, filha ilegítima do imperador Matias I. Sua educação foi confiada a uma religiosa, Margarida da Ressurreição, e após a morte de seu pai, em 1656, vestiu o hábito de carmelita, com o nome Maria Josefa de Santa Teresa, vivendo naquele convento até à sua morte.

Em 04 de Novembro de 1656, dois dias antes de falecer, D. João IV reconheceu-a como sua filha. No seu testamento fez-lhe mercê das vilas de Torres Vedras e Colares e dos lugares da Azinhaga e Cartaxo, de juro e herdade para sempre, sujeitas à Lei Mental. Na Corte era tratada como "Alteza", como revela a carta de seu meio-irmão, D. Pedro II, de 25 de Novembro de 1677, e como "Sereníssima Senhora", mas não como "infanta".

D. Maria foi a responsável pelas obras para a conclusão da construção da nova Igreja e daquele Convento, como consta de uma lápide existente num dos cunhais da igreja: "MARIA JOANNIS LUSITANIAE REGI FILIA HOC OPUS STRUXIT ANNO MDCLXII". Em 1664 tornou-se padroeira da igreja.

Em 24 de Junho de 1685, com a presença da Corte, lançou a primeira pedra da construção do Convento de São João da Cruz de Carnide, com a seguinte inscrição: "Maria Filia Joannis IV, Lusitaniae Regis hoc edificavit Monasterium anno de 1685, regnante Petro ll, fratre suo amantissimo, et invictissimo".

Estimada pela Família Real, em especial por seu pai, pela rainha D. Maria Francisca Isabel de Sabóia e por seu meio-irmão D. Pedro II, este confiou-lhe a educação da sua filha ilegítima, D. Luísa, futura duquesa de Cadaval. O duque de Cadaval terá pretendido casar com D. Maria, mas esta terá declinado.

Frei José Sottomayor, Provincial da Ordem dos Eremitas de Santo Agostinho, dedicou-lhe A Cortezãa da Gloria ou vida da Beata Veronica religiosa do Convento de S. Marta de Milão, da Ordem de Santo Agostinho: offerecida a Serenissima Senhora Dona Maria (1671), de Frei João Freire, em virtude de ser D. Maria "exemplar de perfeiçam, que pella abnegaçam das grandezas do mundo, pella contemplaçam das do Ceo, & pelo exercício de todas as virtudes".

D. Maria faleceu no Convento de Santa Teresa de Jesus de Carnide, legando ao cenóbio todos os seus bens. Jaz no coro de baixo, onde se colocou o seguinte epitáfio:

"Maria inclyti Joannis IV. Lusitaniae reaparatae Regis filia jacet hic sepulta sub saxo: sex annis Infans Claustrum ingressa, condito Templo, & Virginum Coro Jure patronatus fecit esse suum: expletis denique quinque decennis finem vitae fecit viam pacis habens ut mortua in pace requiescat. Obbit 7 idus Frebruarii Anni Domini M.DC.XCIII".

Casa de Bragança

Maria Josefa de Bragança


Conus ariejoostei é uma espécie de caracol do mar, um gastrópode marinho molusco na família Conidae, os caracóis de cone, conchas ou cones.

Esses caracóis são predatórios e venenosos. Eles são capazes de "picar" humanos.

Distribuição
Esta espécie marinha de caracol cone é endêmica da África do Sul e ocorre na província da Costa Leste.

 Veldsman S.G. (2016). Description of four new Sciteconus species (Gastropoda: Conidae): S. ariejoostei nov. sp., S. xhosa nov. sp., S. velliesi nov. sp. & S. nahoonensis nov. sp. from the East Coast Province, South Africa. Malacologia Mostra Mondiale. 92: 26-35.page(s): 28

Ligações externas

ariejoostei

Conus ariejoostei


Le championnat du monde de squash 2021-2022 est l'édition 2021/2022 des championnats du monde de squash organisée par l'Association professionnelle de squash (PSA). La compétition se déroule du 13 au 22 mai 2022 au Caire et plus précisément les tours finaux au Musée national de la civilisation égyptienne.

La compétition est disputée par 64 joueurs. Les 56 meilleurs joueurs du classement mondial sont qualifiées automatiquement, les 32 meilleurs d'entre elles sont classées têtes de série. Cinq places de départ ont été attribuées par des tournois de qualification, deux places de départ sont attribuées par la World Squash Federation. Six de ces sept places ont été utilisées lors des championnats du monde. Seif Shenawy et Yassin Elshafei obtiennent  une wild-card dans le tableau principal.

Les quatre meilleurs joueurs du monde se retrouvent en demi-finales et le  mondial Paul Coll, éprouvé par un match long de  face à Tarek Momen, est éliminé par Mohamed El Shorbagy. Ali Farag conserve son titre face à Mohamed El Shorbagy dans une revanche de l'année préc"dente.

Dotation et points
En 2021-2022, la dotation est de . Les points sont répartis suivant le tableau suivant :

Têtes de série

Tableau principal

Demi-finale, finale

Tableau supérieur

Tableau supérieur 1

Tableau supérieur 2

Tableau inférieur

Tableau inférieur 1

Tableau inférieur 2

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Championnats du monde de squash
 Saison 2021-2022 de la PSA
 Championnat du monde féminin de squash 2021-2022

Lien externe
 Page PSA

2022
Squash masculin
Squash masculin 2021
Monde masculin
Monde masculin
Sport en Égypte en 2022

Championnat du monde masculin de squash 2021-2022


Threatened species are any species (including animals, plants and fungi) which are vulnerable to extinction in the near future. Species that are threatened are sometimes characterised by the population dynamics measure of critical depensation, a mathematical measure of biomass related to population growth rate. This quantitative metric is one method of evaluating the degree of endangerment.

IUCN definition
The International Union for Conservation of Nature (IUCN) is the foremost authority on threatened species, and treats threatened species not as a single category, but as a group of three categories, depending on the degree to which they are threatened:

Vulnerable species
Endangered species
Critically endangered species

Less-than-threatened categories are near threatened, least concern, and the no longer assigned category of conservation dependent. Species which have not been evaluated (NE), or do not have sufficient data (data deficient) also are not considered "threatened" by the IUCN.

Although threatened and vulnerable may be used interchangeably when discussing IUCN categories, the term threatened is generally used to refer to the three categories (critically endangered, endangered and vulnerable), while vulnerable is used to refer to the least at risk of those three categories. They may be used interchangeably in most contexts however, as all vulnerable species are threatened species (vulnerable is a category of threatened species); and, as the more at-risk categories of threatened species (namely endangered and critically endangered) must, by definition, also qualify as vulnerable species, all threatened species may also be considered vulnerable.

Threatened species are also referred to as a red-listed species, as they are listed in the IUCN Red List of Threatened Species.

Subspecies, populations and stocks may also be classified as threatened.

By country

Australia

Federal
The Commonwealth of Australia (federal government) has legislation for categorising and protecting endangered species, namely the Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999, which is known in short as the EPBC Act. This Act has six categories: extinct, extinct in the wild, critically endangered, endangered, vulnerable, and conservation dependent, as defined in Section 179 of the Act. These could be summarised as:
"Extinct" – "no reasonable doubt that the last member of the species has died";
"Extinct in the wild" – "known only to survive in cultivation" and "despite exhaustive surveys" has not been seen in the wild;
"Critically endangered" – "extremely high risk of extinction in the wild in the immediate future";
"Endangered" – "very high risk of extinction in the wild in the near future";
"Vulnerable" – "high risk of extinction in the wild in medium-term future"; and
"Conservation dependent" – "focus of a specific conservation program" without which the species would enter one of the above categories.

The EPBC Act also recognises and protects threatened ecosystems such as plant communities, and Ramsar Convention wetlands used by migratory birds.

Lists of threatened species are drawn up under the Act and these lists are the primary reference to threatened species in Australia. The Species Profile and Threats Database (SPRAT) is a searchable online database about species and ecological communities listed under the EPBC Act. It provides information on what the species looks like, its population and distribution, habitat, movements, feeding, reproduction and taxonomic comments.

A Threatened Mammal Index, publicly launched on 22 April 2020 and combined  with the Threatened Bird Index (created 2018) as the Threatened Species Index, is a research collaboration of the National Environmental Science Program's Threatened Species Recovery Hub, the University of Queensland and BirdLife Australia. It does not show detailed data of individual species, but shows overall trends, and the data can be downloaded via a web-app "to allow trends for different taxonomic groups or regions to be explored and compared". The Index uses data visualisation tools to show data clearly in graphic form, including a graph from 1985 to present of the main index, geographical representation, monitoring consistency and time series and species accumulation. In April 2020 the Mammal Index reported that there had been a decline of more than a third of threatened mammal numbers in the 20 years between 1995 and 2016, but the data also show that targeted conservation efforts are working. The Threatened Mammal Index "is compiled from more than 400,000 individual surveys, and contains population trends for 57 of Australia's threatened or near-threatened terrestrial and marine mammal species".

States and territories

Individual states and territories of Australia are bound under the EPBC Act, but may also have legislation which gives further protection to certain species, for example Western Australia's Wildlife Conservation Act 1950.  Some species, such as Lewin's rail (Lewinia pectoralis), are not listed as threatened species under the EPBC Act, but they may be recognised as threatened by individual states or territories.

Pests and weeds, climate change and habitat loss are some of the key threatening processes faced by native plants and animals listed by the Department of Planning, Industry and Environment of New South Wales.

Germany

The German Federal Agency for Nature Conservation (, BfN) publishes a regional Red List for Germany of at least 48000 animals and 24000 plants and fungi. The scheme for categorization is similar to that of the IUCN, but adds a "warning list", includes species endangered to an unknown extend, and rare species that are not endangered, but are highly at risk of extinction due to the small population.

Philippines

United States

Federal
Under the Endangered Species Act in the United States, "threatened" is defined as "any species which is likely to become an endangered species within the foreseeable future throughout all or a significant portion of its range". It is the less protected of the two protected categories. The Bay checkerspot butterfly (Euphydryas editha bayensis) is an example of a threatened subspecies protected under the Endangered Species Act.

States
Within the U.S., state wildlife agencies have the authority under the ESA to manage species which are considered endangered or threatened within their state but not within all states, and which therefore are not included on the national list of endangered and threatened species.  For example, the trumpeter swan (Cygnus buccinator) is threatened in the state of Minnesota, while large populations still remain in Canada and Alaska.

See also
Biodiversity Action Plan
IUCN Red List
Illegal logging
Rare species
Red and blue-listed
Slash-and-burn
Threatened fauna of Australia

Notes and references

Further reading

Biota by conservation status
International Union for Conservation of Nature
Environmental conservation
Ecological restoration
Population dynamics

Threatened species


Kunstformen der Natur (Doğanın Sanatsal Biçimleri), Alman biyolog Ernst Haeckel'in taş baskı eserlerinden oluşan bir kitaptır.

1899-1904 yılları arasında 10 levhalık setler halinde ve 1904'te de tam bir cilt olarak yayımlanan bu kitapta, çoğu ilk olarak Haeckel'in kendisi tarafından tanımlanmış olan çeşitli canlılara ait 100 adet baskı levha bulunur.
Kitap, Haeckel'in kariyeri boyunca üretmiş olduğu taslaklar ve sulu boya resimlere dayanarak üretilmiş binden fazla baskı içinden en iyilerinin seçilmesiyle oluşturulmuştur.

Haeckel'in kitabında özellikle dikkat çeken levhalar arasında, Protista âleminin Radiolaria (ışınlılar) şubesine dahil planktonlara ait olan ve bu canlıların amatör mikroskopçular arasında popülerleşmesine katkıda bulunan çeşitli baskılar vardır.
Bu baskılardan, neredeyse her onluk sette en az bir tane bulunur.

Hayvanlar âleminin Knidliler (Cnidaria) şubesi de kitapta oldukça öne çıkarılmıştır.
Actiniaria, Semaeostomeae ve Siphonophora gibi çeşitli Knidliler takımlarından canlılara yer verilmiş olan kitabın birinci onluk setinde, Haeckel'in ikinci eşi Anna Sethe'nin ölümünden kısa bir süre sonra tanımladığı ve "Desmonema annasethe" adını verdiği (günümüzde, Cyanea annasethe), özellikle çarpıcı bir denizanası da resmedilmiştir (sağdaki resim).

Kitaptan örnekler

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'daki Kunstformen der Natur maddesinin 4 Haziran 2006 sürümü

Dış bağlantılar

1904 kitapları
Alman kitapları
Almanca kitaplar
Doğa tarihi
Biyoloji kitapları
Art Nouveau eserleri

Kunstformen der Natur


Romain Rolland (29. janúar 1866 – 30. desember 1944) var franskur rithöfundur, leikskáld  og listsagnfræðingur sem hlaut Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið 1915.

Ævi og störf
Romain Rolland var fæddur inn í stönduga sveitafjölskyldu sem gerði honum kleift að mennta sig án mikilla áhyggja af fjárhagnum. Hann hóf heimspekinám en útskrifaðist úr sagnfræði í háskóla áður en hann hélt til Rómarborgar að drekka í sig listir og menningu. Eftir komuna aftur til Frakklands lauk hann við doktorsritgerð á sviði tónlistarsögu og varð síðar fyrsti kennarinn á því sviði við Sorbonne-háskóla.

Í fræðiskrifum sínum og leikverkum kallaði Rolland eftir því að leikhúsið yrði "fært aftur til fólksins" með nýrri og lýðræðislegri nálgunum í framsetningu og efnisvali. Friðarstefnan var áberandi stef í verkum Rolland og var hann einn fárra franskra rithöfunda sem stigu með afgerandi hætti fram sem friðarsinnar í aðdraganda fyrri heimsstyrjaldarinnar, sem hann varði í sjálfskipaðri útlegð í Sviss. Sú ákvörðun átti vafalítið stóran þátt í að Rolland hlaut bókmenntaverðlaun Nóbels árið 1915.

Kunnasta verk Rolland var sagnabálkurinn um Jóhann Kristófer (franska: Jean-Christophe) sem kom út í tíu bindum á árunum 1904-12. Hún lýsir ferli þýsks tónlistarmanns af belgískum ættum frá vöggu til grafar. Í sögunni lýsir höfundurinn rækilega viðhorfum sínum til listar og listsköpunar. Verkið kom út í íslenskri þýðingu Þórarins Björnssonar og Sigfúsar Daðasonar.

Árið 1923 hófst náinn vinskapur Rolland og austurríska sálfræðingsins Sigmund Freud. Þeir skiptust reglulega á bréfum meðan báðir lifðu og höfðu hugmyndir Rolland talsverð áhrif á kenningar hins síðarnefnda.

Annar náinn vinur Rolland var rithöfundurinn Stefan Zweig sem dáði Frakkann mjög og fór fögrum orðum um hann í bók sinni Veröld sem var.

Romain Rolland gerðist á efri árum mikill aðdáandi Sovétstjórnarinnar og var alla tíð gagnrýnislaus á stjórnarfar Stalíns. Hann lést í árslok 1944.

Tenglar
 Natan Ausubel: "Romain Rolland - að leiðarlokum", Tímarit Máls og menningar, 2.tbl. 1945

Rolland, Romain
Franskir sagnfræðingar
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Romain Rolland


الجهراء الجديدة ، منطقة من مناطق محافظة الجهراء في الكويت. سميت بهذا الاسم نسبة إلى منطقة الجهراء.

أماكن مأهولة في الكويت

الجهراء الجديدة


Baron Macdonald, of Slate in the County of Antrim, is a title in the Peerage of Ireland. It was created in 1776 for Sir Alexander Macdonald, 9th Baronet, of Sleat. The Macdonald family of Sleat descends from Uisdean Macdonald (died 1498), also known as Hugh of Sleat, or Hugh Macdonald, who was an illegitimate son of Alexander Macdonald, Earl of Ross. On 28 May 1625, his great-great-great-great-grandson Donald Gorm Og  Macdonald (not to be confused with Donald Gorm, Hugh's great grandson) was created a baronet, of Sleat in the Isle of Skye in the County of Inverness, in the Baronetage of Nova Scotia. The baronetcy was created with remainder to heirs male whatsoever and with a special clause of precedence which provided that it should have precedency over all former baronets (Sir Robert Gordon excepted).

On 23 December 1716 the fourth baronet, Sir Donald MacDonald, was created Lord Sleat in the Jacobite peerage.

The first baronet's great-great-great-grandson, the ninth Baronet, was raised to the Peerage of Ireland as Baron Macdonald, of Slate in the County of Antrim, in 1776. Lord Macdonald married Elizabeth Diana Bosville, daughter of Godfrey Bosville. Their eldest son, the second Baron, represented Saltash in Parliament. He never married and was succeeded by his younger brother, the third Baron. He was a Lieutenant-General in the Army. In 1814 Lord Macdonald inherited the Bosville estates of Thorpe and Gunthwaite in Yorkshire through his mother, and assumed by Royal licence the surname of Bosville in lieu of Macdonald the same year. However, on inheriting the Macdonald estates on the death of his older brother in 1824 he resumed by Royal licence the surname of Macdonald after that of Bosville. In 1803 Lord Macdonald married, in an English ceremony, Louisa Maria la Coast, illegitimate daughter of Prince William Henry, Duke of Gloucester and Edinburgh (grandson of King George II). The couple had previously married in a Scottish ceremony in 1799. However, the validity of the Scottish marriage was disputed, and as a result the eldest son of Lord Macdonald born before his 1803 marriage, Alexander William Robert Bosville, was not allowed to succeed his father in the titles (this decision was later challenged; see below). He was therefore succeeded by his eldest son born after the 1803 marriage, the fourth Baron. His great-grandson, the seventh Baron, served as Lord Lieutenant of Inverness from 1952 to 1970.  the barony is held by the latter's eldest son, the eighth Baron. He is Chief of the Name and Arms of Macdonald (see Clan Donald).

The family seat is Kinloch Lodge, near Sleat, Isle of Skye.

According to a decision by the Court of Session in June 1910, the children born before the 1803 marriage of the third Baron Macdonald were legitimate according to Scottish Law. However, this decision was only valid regarding the Nova Scotia baronetcy and not the Irish barony. As a result, the third Baron's rightful successor in the Baronetcy was his eldest son Alexander William Robert Bosville (the de jure twelfth Baronet). He had assumed by Royal licence the surname of Bosville in 1832 and had in 1847 inherited his father's Bosville estates in Yorkshire by Act of Parliament. His grandson, the de jure fourteenth Baronet, was recognised in the Baronetcy according to the aforementioned 1910 decision by the Court of Session.  the baronetcy is held by the latter's great-grandson, the seventeenth Baronet.

The family seat is Thorpe Hall, near Rudston, Yorkshire.

Macdonald baronets, of Sleat (1625)
Sir Donald Gorme Og Macdonald, 1st Baronet (died 1643)
Sir James Mor Macdonald, 2nd Baronet (died 1678)
Sir Donald Macdonald, 3rd Baronet (died 1695)
Sir Donald Macdonald, 4th Baronet (died 1718)
Sir Donald Macdonald, 5th Baronet (–1720)
Sir James Macdonald, 6th Baronet (died 1723)
Sir Alexander Macdonald, 7th Baronet (1711–1746)
Sir James Macdonald, 8th Baronet (–1766)
Sir Alexander Macdonald, 9th Baronet (c. 1745–1795) (created Baron Macdonald in 1776)

Barons Macdonald (1776)
Alexander Macdonald, 1st Baron Macdonald (–1795)
Alexander Wentworth Macdonald, 2nd Baron Macdonald (1773–1824)
Godfrey Macdonald, 3rd Baron Macdonald of Slate (1775–1832)
Godfrey William Wentworth Bosville-Macdonald, 4th Baron Macdonald (1809–1863)
Somerled James Brudenell Bosville-Macdonald, 5th Baron Macdonald (1849–1874)
Ronald Archibald Bosville-Macdonald, 6th Baron Macdonald (1853–1947)
Alexander Godfrey Macdonald, 7th Baron Macdonald (1909–1970)
Godfrey James Macdonald, 8th Baron Macdonald (b.1947)

The heir apparent is the present holder's only son Hon. Godfrey Evan Hugo Thomas Macdonald, Younger of Macdonald (born 1982).

Macdonald baronets, of Sleat (1625); reverted 1832
For further succession, see Macdonald baronets.

See also
Earl of Ross (1215 creation)
Clan Donald
Clan Macdonald of Sleat

Notes

References

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

1776 establishments in Ireland
Noble titles created in 1776
Baronies in the Peerage of Ireland
Clan Donald

Baron Macdonald