Johannes Brahms (7 Mayıs 1833, Hamburg - 3 Nisan 1897, Viyana) Alman piyanist, orkestra şefi ve 19. yüzyılın ikinci yarısının en önemli Romantik dönem bestecilerindendir. Hamburg'da Lutheran bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi ve profesyonel yaşamının çoğunu Viyana'da geçirdi. Bazen Johann Sebastian Bach ve Ludwig van Beethoven ile müziğin "Üç B"sinden biri olarak gruplandırılır, bu yorum aslında on dokuzuncu yüzyıl orkestra şefi Hans von Bülow tarafından yapılmıştır.

Brahms, senfoni orkestrası, oda toplulukları, piyano, org, ses ve koro için besteler yapmıştır. Bir virtüöz piyanist olarak kendi eserlerinin birçoğunun prömiyerini kendi yaptı. Piyanist Clara Schumann ve kemancı Joseph Joachim (üç yakın arkadaştı) dahil zamanının önde gelen sanatçılarıyla çalıştı. Eserlerinin çoğu, modern konser repertuvarının parçaları oldu.

Brahms, çağdaşları ve sonraki yazarlar tarafından hem gelenekçi hem de yenilikçi olarak kabul edildi. Müziğinin kökleri, klasik müzik ustalarının yapılarına ve kompozisyon tekniklerine dayanır. Bu yapıların içine derinden romantik motifler gömülüdür. Bazı çağdaşları onun müziğini fazlasıyla akademik bulsa da katkısı ve işçiliği Arnold Schoenberg ve Edward Elgar gibi çeşitli isimler tarafından takdir edildi. Brahms'ın eserlerinin gayretli, yüksek düzeyde oluşturulmuş doğası bir nesil boyunca besteciler için başlangıç noktası ve bir ilham kaynağıydı.

Gençlik yılları

Brahms'ın babası Johann Jakob Brahms (1806–72), Holstein'daki Heide kasabasındandı. Aile adı bazen 'Brahmst' veya 'Brams' olarak da yazılmıştır ve Almanca çalı süpürgesi anlamındaki (broom) kelimesi olan 'Bram'dan türetilmiştir.

7 Mayıs 1833'te Hamburg'da doğan Brahms (Aşağı Sakson - Kuzey Alman) genişçe bir ailenin çocuğuydu. Babası el işçiliğiyle para kazanıyordu, ayrıca Hamburg'daki birkaç dans lokalinde korno ve kontrabas çalarak küçük gruplarla sahne alıyordu. Brahms piyano dersleri alarak müziğe yedi yaşında başladı.

Ailenin isteği dışında, Johann Jakob müzik kariyerine devam etti ve 1826'da Hamburg'a geldi ve burada telli ve nefesli çalgıları çalan bir müzisyen olarak iş buldu. 1830'da, kendisinden 17 yaş büyük bir terzi olan Johanna Henrika Christiane Nissen (1789-1865) ile evlendi. Aynı yıl Hamburg yedek askerlerine doğal korno müzisyeni olarak atandı. Sonunda Hamburg Devlet Operası (Stadttheater Hamburg) ve Hamburg Filarmoni Topluluğu'nda kontrbasçı oldu. Johann Jakob zenginleştikçe, aile yıllar içinde Hamburg'da daha iyi bir eve taşındı. Johannes Brahms 1833'te doğdu; kız kardeşi Elisabeth (Elise) 1831'de, küçük erkek kardeşi Fritz Friedrich (Fritz) 1835'te doğdu. Fritz ayrıca piyanist oldu; kardeşinin gölgesinde kalarak 1867'de Karakas'a göç etti ve daha sonra öğretmen olarak Hamburg'a geri döndü.

Johann Jakob, oğluna ilk müzik eğitimini verdi; Johannes ayrıca keman çalmayı ve çello çalmanın temellerini öğrendi. 1840'tan itibaren Otto Friedrich Willibald Cossel (1813-1865) ile piyano çalıştı. Cossel, 1842'de Brahms'ın "bu kadar iyi bir oyuncu olabileceğinden, ancak hiç bitmeyen bestesini durdurmayacağından" şikayet etti. Brahms 10 yaşındayken sanatçı olarak ilk çıkışını Beethoven'ın Piyano ve Nefesliler Beşlisi Op. 16 ve Mozart tarafından bir piyano dörtlüsü'nün de dahil olduğu özel bir konserde yaptı. Ayrıca Henri Herz'in étude adlı solo eserini de çaldı. 1845'te sol minör (G minor) bir piyano sonatı yazmıştı. Ailesi, besteci olarak erken çabalarını onaylamadı ve bir sanatçı olarak daha iyi kariyer beklentileri olduğunu hissetti.

1845'ten 1848'e kadar Brahms, Cossel'in öğretmeni, piyanist ve besteci Eduard Marxsen (1806-1887) ile çalıştı. Marxsen, Beethoven ve Schubert'in kişisel bir tanıdığıydı, Mozart ve Haydn'ın eserlerine hayrandı ve J. S. Bach'nın müziğine kendini adamıştı. Marxsen, Brahms'a bu bestecilerin geleneğini aktarmış ve Brahms'ın kendi bestelerinin bu gelenek üzerine temellenmesini sağlamıştır. 1847'de Brahms ilk kez Hamburg'da solo piyanist olarak Sigismund Thalberg 'un bir fantazisini çalarak kamuoyuna çıktı. 1848'deki ilk tam piyano resitali, Bach'ın bir fügünü (ing:fugue) yanı sıra Marxsen ve Jacob Rosenhain gibi çağdaş virtüözlerin eserlerini içeriyordu. Nisan 1849'daki ikinci bir resitali, Beethoven'ın Waldstein sonatı ve kendi bestesinin bir vals fantazisini içeriyordu ve gazetelerden olumlu eleştiriler aldı.
1849'da yazdığı Sevilen Valsler üzerine Fantezi adlı yapıtı piyano çalarlar için çalınması hiç de kolay olmayan bir yapıttır.
Brahms'ın bu dönemdeki bestelerinin piyano müziği, oda müziği ve erkek sesli koro için eserler içerdiği bilinmektedir. Takma adı altında 'G. W. Marks', bazı piyano düzenlemeleri ve fantezileri 1849'da Hamburg firması Cranz tarafından yayınlandı. Brahms'ın kabul ettiği en eski çalışmaları ("Scherzo" Op. 4 ve "Heimkehr" Op. 7 şarkısı) 6) 1851 tarihlidir. Bununla birlikte, Brahms daha sonra tüm erken eserlerini elemek konusunda titiz davrandı; 1880 gibi geç bir tarihte bile arkadaşı Elise Giesemann'a koro müziğiyle ilgili el yazmalarını yok etmeleri için göndermesi için yazdı.

Barlarda ve genelevlerde çalan yoksullaşmış ergen Brahms'ın kalıcı hikâyeleri yalnızca anekdot kaynaklıdır ve birçok modern bilim adamı bunları reddeder; Brahms ailesi görece refah içindeydi ve Hamburg mevzuatı, genelevlere müziği veya küçüklerin girmesini çok katı bir şekilde yasaklıyordu.

Brahms genç birisi olarak kendine özgü bir anlatım biçimi geliştirmişti; erken dönem yapıtlarını takma ad ile (G. W. Marcks, Karl Würth) yayınlatıyordu ve bunlara kendine göre yüksek opus numaraları veriyordu. Başlarda yalnızca piyano yapıtları veren Brahms orkestranın olanakları ve sınırları konusunda kendine henüz güvenmiyordu. Daha sonraki yıllarda da orkestra yazısı konusunda yakın çevresinin desteğine başvurmuştur.

1853 yılında, Reményi adı altında icra eden Macar kemancı Eduard Hoffman (1828-98) Brahms'ı Hannover'de oturan dönemin büyük kemancısı Joseph Joachim ile tanıştırmıştır. Joachim'den çok etkilenen Brahms Onun çalışında yoğun bir ateş, öyle ki, her şeyi kaderine bırakan bir enerji, ritimdeki kesinlik, sanatçıyı gösterircesine ve onun yapıtlarında (bestelerinde) daha şimdiden büyük bir anlatım gücü görüyorum, yaşıtlarıyla karşılaştırılamayacak bir biçimde... diye söz eder.

Joachim'in Brahms'a önerisi kendisini Weimar'da Saray Müzik Direktörü olan Franz Liszt'e tanıtması olmuştu. Liszt'in Brahms'a sözü ise Breitkopf & Härtel Yayınevi'ne yazdığı bir mektupta kendisinden söz etmesi olmuştu. Brahms bu durumdan pek bir beklenti çıkaramamış ve Joachim'e bir mektup yazarak kendisini sanat yaşamına sokmasını istemişti. Bunun üstüne Joachim Brahms'ı Düsseldorf'ta oturan besteci Robert Schumann'la tanışmasını önermişti.

Yeni Yollar
25 Ekim 1853 yılında Robert Schumann tarafından Leipzig'''te kurulan 'Müzik için Yeni Dergi' nin (Neuen Zeitschrift für Musik) Yeni Yollar başlığı altında ilk yazısını Schumann yazmış ve Brahms için şunları belirtmiştir:

' (...) ve o geldi işte, bu seçkin ve kahraman nöbeti tutabilecek yeni bir kan. Hamburg'lu Johannes Brahms, oranın karanlık sessizliğinde yaratılmış ama sanatın bu zor uzlaşısında kendisine fazlasıyla ve coşkuyla ilgilenmiş bir öğretmenden biçimlenmiş, kısa bir süre önce saygıdeğer yakınım olan bir usta tarafından bana sözü edilen Brahms. Bütün bu belirtileri üzerinde taşıyan o: O seçkin birisi. (...)'' '

Schumann, Müzik Yayınevi Breitkopf & Härtel'in de Brahms'ı kabul etmesini dileyerek, yayınevinin Brahms'ın birkaç çalışmasını yayınlamasını istedi. Onun kişisel olarak bu konuya yüklenmesi yirmi yaşındaki Brahms'ı Almanya'da sanki bir gecede ünlü birisi yapmıştı. Müzikle ilgilenen bir sürü kişi ondan bir şeyler dinlemek, yapıtlarını görmek, bu yeteneği daha çok tanımak istiyordu. Bu durum Brahms'ı ürkütmüştü. Schumann'a yazdığı mektuplarında korkularını dile getirmiş, kamu ölçütlerine göre yetersiz kalabileceğini belirtmişti. Kendini aşırı eleştirerek bunalıma girip birkaç çalışmasını yakıp yok etmişti.

Brahms'ın Müziği

Brahms'ın yapıtları bütün Avrupa müzik geleneğini kapsar. Yalnızca Beethoven'la kalmayıp Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel ve Giovanni Pierluigi da Palestrina'nın da Brahms müziğinde etkisi vardır.
Müzik tarihsel çalışmaların sonucunda Brahms müziğini üç döneme ayırabiliriz: Birinci dönem "Ein Deutsches Requiem" e kadar olan kısımdır. İkincisi; ikinci piyano konçertosuna kadar olan kısımdır. Üçüncüsü ise 3.Senfoni ile başlar. İlk dönem için romantik temel üzerine oturmuş denilebilir. İkinci dönem güçlü bir klasik vurgusudur. Üçüncü dönem için ise romantik ve klasik temelin kendi içinde erimesi diyebiliriz.

Yapıtları

Orkestra yapıtları
 Piyano Konçertosu Nr. 1 re minör op. 15 (1859)
 Serenad Nr. 1 re majör op. 11 (1860)
 Serenad Nr. 2 La Majör op. 16 (1860)
 Haydn'ın bir konusu üzerine çeşitlemeler op. 56a (1874)
 21 Macar Dansları (Piyano için, iki- ve dört el için, Nr. 1, 3 ve 10, 1874 ve 1876 Brahms tarafından orkestraya uyarlandı)
 Senfoni Nr. 1 do minör op. 68 (1876)
 Senfoni Nr. 2 re majör op. 73 (1877)
 Keman konçertosu re majör op. 77 (1879)
 Akademik Kutlama Uvertürü do minör op. 80 (1880)
 Trajik Uvertür re minör op. 81 (1880)
 Piyano Konçertosu Nr. 2 si bemol majör op. 83 (1882)
 Senfoni Nr. 3 fa majör op. 90 (1884)
 Senfoni Nr. 4 mi minör op. 98 (1886)
 İkili konçerto keman ve viyolonsel için la minör op. 102 (1888)
 Viyolonsel sonatları e minor no 1, no 2 no 3

Piyano müziği

İki el için
 Sonat Nr. 1 do majör op. 1 (1853)
 Sonat Nr. 2 fa diyez minör op. 2 (1854)
 Scherzo mi bemol minör op. 4 (1854)
 Sonat Nr. 3 fa minör op. 5 (1854)
 Schumann' in Bir Konusu Üzerine Çeşitlemeler op. 9 (1854)
 Gavotte WoO posth. 3 (1854-55)
 2 Gigue WoO posth. 4 (1855)
 2 Saraband WoO posth. 5 (1854-55)
 Dört Balad op. 10 (1856)
 Bir Konu Üzerine Çeşitlemeler op. 21/1 (1861)
 Bir Macar Türküsü Üzerine Çeşitlemeler op. 21/2 (1861)
 Händel' in Bir Konusu Üzerine Çeşitlemeler op. 24 (1862)
 Paganini' nin Bir Konusu Üzerine Çeşitlemeler (İki sıra) op. 35 (1866)
 16 Vals (genişletilmiş metni de var) op. 39 (1865)
 10 Macar Dansları WoO 1 (1872 Dört El için olan Uyarlaması 1869, altta)
 Sekiz Piyano Parçası op. 76 (1879)
 İki Rapsodi op. 79 (1880)
 Yedi Fantezi op. 116 (1892)
 Üç Intermezzo op. 117 (1892)
 Altı Piyano Parçası op. 118 (1893)
 Dört Piyano Parcası op. 119 (1893)
 Ossip Gabrilowitsch Intermezzo'yu çalıyor Nr. 3 C-Dur op. 119 Welte-Mignon için 4. Temmuz 1905'te. * 1602 kB ?/i
 51 Piyano Alıştırması (1893)

Dört el için
 Souvenir de la Russie, WoO
 21 Macar Dansları (1869 ve 1880)
 Schumann'in bir konusu üzerine çeşitlemeler mi bemol majör, op. 23 (1863)
 16 Vals, op. 39
 18 Aşk Türküsü (Vals), op. 52 a
 15 Yeni Aşk Türküsü (Vals), op. 65 a

İki piyano için
 Sonat fa minör, op. 34 (Fa minör Piyanolu Beşil'inden, op. 34)
 Joseph Haydn'in bir konusu üzerine op. 56b (op. 56a Orkestra için uyarlama)

Oda müziği, piyanolu
 Piyanolu Üçül la major (1853 sıraları)
 Piyanolu Üçül Nr. 1 si majör op. 8 (1854, yeni uyarlama 1891)
 Piyanolu Beşil Nr. 1 si minör op. 25 (1863)
 Piyanolu Beşil Nr. 2 şa majör op. 26 (1863)
 Piyanolu Beşil fa minör op. 34 (1865)
 Sonat, Piyano ve viyolonsel için Nr. 1 mi minör op. 38 (1865)
 Üçül, Korno keman ve Piyano için mi bemol majör op. 40 (1865)
 Piyanolu Beşil Nr. 3 do minör op. 60 (1875)
 Sonat, Piyano ve keman için Nr. 1 sol minör op. 78 (1880)
 Piyanolu Üçül Nr. 2 do majör op. 87 (1880)
 Sonat, Piyano ve Viyolonsel için Nr. 2 fa majör op. 99 (1886)
 Sonat, Piyano ve keman için Nr. 2 la majör op. 100 (1886)
 Piyanolu üçül Nr. 3 do minör op. 101 (1887)
 Sonat, piyano ve keman için Nr. 3 re minör op. 108 (1889)
 Klarinetli Üçül la minör op. 114 (1891)
 2 Sonat, Klarinet ve Piyano için fa minör, mi bemol minör op. 120 (1894)
 Scherzo do minör, keman ve piyano için WoO 2

Oda müziği, piyanosuz
 Yaylı Altıl Nr. 1 si bemol majör op. 18 (1862)
 Yaylı Altıl Nr. 2 Sol majör op. 36 (1866)
 Yaylı Dördül Nr. 1 do minör op. 51/1 (1873)
 Yaylı Dördül Nr. 2 la minör op. 51/2 (1873)
 Yaylı Dördül Nr. 3 si bemol majör op. 67 (1876)
 Yaylı Dördül Nr. 1 fa majör op. 88 (1882)
 Yaylı Dördül Nr. 2 sol majör op. 111 (1891)
 Klarinetli Beşil si minör op. 115 (1891)

Org yapıtları
 Fug la bemol minör WoO 8
 Prelüd ve Füg la minör WoO 9
 Prelüd ve Füg sol minör WoO 10
 Koral Dinleti ve Füg "O Traurigkeit, o Herzeleid" üzerine WoO 7
 11 Koral Dinleti op. posth. 122

Koro yapıtları

 Missa Canonica op. posth. (1856-, Fragment) Daha sonra bir kısmı Motet op. 74.1' de kullanıldı
 Ave Maria op. 12 (1860)
 Cenaze Türküsü op. 13 Koro ve Üflemeliler (1860) Org uyarlaması K.M.Komma tarafından
 2 Motet op. 29 (1857-1860): "Schaffe in mir Gott ein rein Herz" op. 29,2 (Psalm 51,12-14)
 Dinsel Türkü op. 30
 12 Türkü ve Romans, Kadınlar korosu için op. 44
 Ein deutsches Requiem op. 45 (1866/67 ve 68 (Satz 5))
 Rinaldo op. 50 (1869)
 Aşk Türküleri - Valsler op. 52 (1868) ve Yeni Aik Türküleri op. 65 (1874)
 Rapsodi, Alto, Erkekler Korosu ve Orkestra için Goethe'nin "Harzreise im Winter"inden bir kısım üzerine op. 53 (1869)
 Kader Türküsü op. 54 (1871)
 Triumphlied op. 55 (1871)
 2 Motet op. 74 (1878): "Warum ist das Licht gegeben dem Mühseligen" op. 74,1 und "O Heiland, reiß die Himmel auf"
 Nänie op. 82 (1881)
 Gesang der Parzen op. 89 (1882)
 Çingene Türküleri op. 103 ve 112, 4 Ses ve Piyano için
 Fest- und Gedenksprüche a cappella op. 109 (1888)
 3 Motet op. 110 (1889)
 Annähernd 330 Ses için Türküler
 4 Gerçek Türkü op.121 (1896)
 Vineta op. 42 Nr. 2 (1860) Wilhelm Müller'in bir şiiri üzerine

1833 doğumlular
1897 yılında ölenler
Alman agnostikler
19. yüzyıl Alman bestecileri
Romantik dönem bestecileri
Zentralfriedhof'da defnedilenler
Hamburg doğumlular

Johannes Brahms


Le nerf zygomatico-facial (ou rameau zygomatico-facial) est un des rameaux terminaux du nerf zygomatique.

Trajet
Le nerf zygomatico-facial nait du nerf zygomatique au niveau de l'orbite ou dans le canal temporo-malaire de l'os zygomatique.

Dans le premier cas il passe le long de l'angle inféro-latéral de l'orbite accompagne le nerf zygomatique dans le foramen zygomatico-orbitaire et émerge par le canalicule malaire par le foramen zygomatico-facial.

Dans le second cas, il émerge également du canalicule malaire par le foramen zygomatico-facial.

Il perfore le muscle orbiculaire de l'œil pour innerver la peau de la région malaire au-dessus de la proéminence de la joue.

Notes et références

zygomatico-facial

Nerf zygomatico-facial


ක්‍රිපූ 498 යනු, පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි වසරකි. එකල එය හැඳින්වුනේ, සිකුලුස්ගේ සහ ෆ්ලාවස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වසර (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්, අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 256 වසර) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා ක්‍රිපූ 498 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල්  මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු
පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ක්‍රිපූ 498


Štefan Banič (; ) a fost un inventator slovac, cunoscut pentru patentarea proiectului uneia dintre primele parașute din istorie.

Născut în Neštich (în ), Austro-Ungaria (acum parte a , Slovacia), Banič a emigrat în Statele Unite ale Americii și a lucrat ca miner în . După ce este martorul unui accident de avion în 1912, Banič proiectează în 1913 prototipul unei parașute, pentru care îi este acordat brevetul nr. 1.108.484.

Prototipul era cu totul diferit de alte parașute (amintea de o umbrelă), însă unele surse certifică testarea cu succes a parașutei la Washington DC de pe o clădire cu 15 etaje, cât și dintr-un avion în 1914. Banič a donat patentul Armatei SUA, dar nu există nicio dovadă că aceasta l-ar fi folosit vreodată.

După Primul Război Mondial, Banič a revenit la Cehoslovacia, unde a contribuit la explorarea   de la poalele Carpaților Mici, aproape de orașul său natal, Smolenice.

Moștenire
În 1997 parașutistul american Slavo Mulik, și el de origine slovacă, a înființat Fundația de parașutism Štefan Banič, care oferă medalii de bronz, de argint și de aur ca premii pentru persoanele implicate în evenimente legate de parașutism, în memoria lui Banič.

În 2006 parașutiștii militari slovaci au instalat o placă memorială la locul nașterii lui Banič din Smolenice.

Aeroportul Trnava - Boleráz, amplasat în apropiere de Smolenice, poartă numele lui Baníč.

Referințe

Legături externe
 US1108484 Brevetul prototipului de parașută

Nașteri în 1870
Decese în 1941
Oameni de știință slovaci
Inventatori slovaci

Štefan Banič


Ivan Vasîlovîci Mîkolaiciuk (în ); ) a fost un actor, scenarist și producător de film sovietic ucrainean.

A interpretat rolul huțulului Ivan în filmul Umbrele strămoșilor uitați (Тіні забутих предків) (1964), inspirat din nuvela omonimă a lui Mihailo Koțiubinski. A obținut Premiul Lenin al Comsomolului din Ucraina în 1967 și titlul de Artist Emerit al RSS Ucrainene în 1968. A primit postum Premiul Taras Șevcenko.

Biografie
Mîkolaiciuk s-a născut într-o familie de țărani din satul bucovinean Ciortoria (raionul Cozmeni), în timpul celui de-al Doilea Război Mondial. Ivan a absolvit liceul din satul vecin Berbești, apoi Colegiul de Muzică din Cernăuți (1957), fiind angajat în 1961 la Teatrul Muzical-Dramatic Olga Kobyleanska din Cernăuți. La 29 august 1962, Ivan s-a căsătorit cu actrița de teatru (mai târziu Artistă a Poporului din Ucraina) Maria Karpiuk.

În perioada 1963-1965 a studiat la Institutul de Artă Teatrală Karpenko-Karyi din Kiev (instructor - Viktor Ivcenko). Pe parcursul acestor ani, Ivan a debutat în filmul Dvoe (Cei doi), regizat de Leonid Osîka.

Filmele sale au fost adesea controversate și interzise de autoritățile sovietice, fiind urmărite anterior de KGB. Din cauza incidentelor produse de filmul Umbrele strămoșilor uitați al lui Paradjanov, autoritățile de partid i-au interzis lui Mîkolaiciuk apariția timp de cinci ani într-un film deoarece actorul era considerat prea naționalist și o persoană cu ideologie ostilă. Filmul Umbrele strămoșilor uitați, care a primit Premiul de Aur la cea de-a șaptea ediție a Festivalului Internațional de Film de la Moscova din 1971, a fost perceput aproape ca un atac ostil realizat de către forțele naționaliste ucrainene.

În 1979, cu ajutorul lui Volodîmîr Ivașko care a lucrat ca secretar cu activitatea ideologică în cadrul Comitetului Regional Harkov al Partidului Comunist al Ucrainei, Mîkolaiciuk a primit permisiunea de a juca în filmul Babylon 20th (Вавилон ХХ).

Mîkolaiciuk a murit în august 1987, la vârsta de 46 de ani. Casa lui din Ciortoria a fost transformată în muzeu. El a lăsat o moștenire durabilă filmului ucrainean. Mulți critici îl consideră drept cel mai mare actor din istoria cinematografiei ucrainene. El i-a inspirat, de asemenea, pe alți artiști, actori, cântăreți și scriitori ucraineni care își căutau identitatea ucraineană în epoca sovietică.

Filmografie

Legături externe
 Link about Mykolaychuk and his mother, Kateryna (English)
 List of films
 IMDB Biography
 Biography
 Українська Шара

Nașteri în 1941
Decese în 1987
Actori ucraineni

Ivan Mîkolaiciuk


Roggden ist ein Ortsteil der Stadt Wertingen im schwäbischen Landkreis Dillingen an der Donau. Roggden wurde am 1. Mai 1978 nach Wertingen eingemeindet. Das Kirchdorf liegt drei Kilometer südwestlich von Wertingen links der Zusam.

Geschichte
Bodenfunde und Brandgräberfelder bezeugen eine Besiedlung in der Kelten- und Römerzeit. Zwei Kilometer westlich des Ortes liegt eine keltische Doppelschanze.

Das heutige Roggden wurde vermutlich von den Alamannen gegründet, dies wird durch einen gefundenen Reihengräberfriedhof des 6./7. Jahrhunderts belegt. Um 1200 wird der Ort erstmals als "Routegenen" genannt. Im Spätmittelalter gehörte er zur Herrschaft Bocksberg und kam 1504 zum Domkapitel Augsburg, das ihn vom Obervogtamt Zusamaltheim verwalten ließ. Weiteren Besitz im Ort hatte das Kloster Kaisheim, das Kloster Weihenberg, das Spital in Dillingen und das Kloster Heilig Kreuz in Augsburg. Infolge der Säkularisation 1802/03 kam der Ort an Bayern und wurde 1804 dem Landgericht Wertingen zugeteilt.

Religionen
Roggden gehört zur Pfarrei Zusamaltheim. Die heutige katholische Filialkirche St. Felicitas wurde an der Stelle einer Vorgängerkirche ab 1837 errichtet.

Baudenkmäler
Siehe: Liste der Baudenkmäler in Roggden

Bodendenkmäler
Siehe: Liste der Bodendenkmäler in Wertingen

Literatur
 Georg Wörishofer, Alfred Sigg, Reinhard H. Seitz: Städte, Märkte und Gemeinden. In: Der Landkreis Dillingen a. d. Donau in Geschichte und Gegenwart. Herausgegeben vom Landkreis Dillingen a. d. Donau, 3. neu bearbeitete Auflage, Dillingen an der Donau 2005, S. 412–413.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Dillingen an der Donau
Wertingen
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Dillingen an der Donau)
Gemeindeauflösung 1978
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Roggden


A Comissão da Verdade e da Reconciliação (, CVR) em Honduras começou seu trabalho em 4 de maio de 2010 e apresentou um relatório final em julho de 2011. A comissão foi criada devido à sua inclusão como uma das medidas do "Acordo para a Reconciliação Nacional e o Fortalecimento da Democracia em Honduras".

Este acordo foi criado em resposta ao golpe de Estado de 2009, ocorrido em 28 de junho, quando tropas militares estiveram envolvidas na remoção do presidente hondurenho Manuel Zelaya do cargo.

A própria comissão coletou uma quantidade significativa de informações e testemunhos do público e divulgou um relatório detalhando os abusos cometidos contra 20 das vítimas. Este relatório também criticou o papel de vários participantes no golpe, como o presidente de facto Roberto Micheletti, e apresentou uma lista de recomendações para o governo hondurenho.

Política de Honduras
Honduras

Comissão da Verdade e da Reconciliação (Honduras)


Mairie de Clichy () is a station on Line 13 of the Paris Métro. Located on the line's northwestern branch, it is situated under Rue Matre in the commune of Clichy, Hauts-de-Seine.

History
The station opened on 3 May 1980 upon completion of the extension of Line 13 from Porte de Clichy to Gabriel Péri. Its name refers to the town hall of Clichy. In 2017, it was used by 7,107,063 passengers, making it the network's 42nd busiest station out of 302.

It has the particularity of being very far from the surrounding stations, approximately 1,250 meters separate it from the previous station, Porte de Clichy, and 1,600 meters from the next metro station, Gabriel Péri. This choice was made because, during the studies, nearly 90% of the city's population lived less than 800 meters from the station, and because it was particularly difficult to create a station at the outlet of the Pont de Clichy, in a complex interchange and at the point where the line passes by viaduct.

In 2019, according to RATP estimates, 6,342,058 travelers entered this station, which places it in 51st position among metro stations for its use out of 302.

Passenger services

Access
The station has two entrances to Rue Martre, one in front of the administrative center, the other inserted in a lower building on the other side of the street.

Station layout

Platforms
Mairie de Clichy is a standard configuration station with two platforms separated by metro tracks.

Bus connections
The station is served by lines 54, 174, 274, 341 and the TUC urban service of the RATP Bus Network and, at night, by lines N15 and N51 of the Noctilien network.

References

Clichy
Railway stations in France opened in 1980

Mairie de Clichy station


Leticia Santa Cruz (ciudad de Santa Fe, 16 de enero de 1983) es una ilustradora, animadora y artista plástica argentina.

Biografía
Nació en la ciudad de Santa Fe, y su familia se instaló en Rafaela, donde se formó como dibujante humorística, y donde junto a un grupo de artistas comenzaron a realizar incesantes intervenciones urbanas, instalaciones y experiencias dentro del arte de acción.

En la actualidad vive en Rosario, estudiando Publicidad, posee una licenciatura en Bellas Artes en la Universidad Nacional de Rosario, y trabajó en la Escuela para Animadores de Rosario, también como profesora.

Constantes experiencias en diversas prácticas hacen que sus trabajos y estudios se visibilicen en fotografías, videoacciones, animaciones, instalaciones, dibujos.

Obra
2010
 Beca Ministerio de Educación de la Nación Programa de Becas para estudios eslavos. Beca de estudio para la cultura eslava Charles Universidad de Praga

 Chateau CAC Córdoba. Habeaus Corpus - Conversaciones con El Cíclope.

 CCEBA - Buenos Aires. Bordeline - Muestra colectiva. Video.

2009
 Invitada a participar en representación argentina del Festival de Arte Contemporáneo INTERAKCJE, Polonia

 CEBA Buenos Aires- invitada a participar en la muestra de video arte colectiva "Bordeline, lo que está más allá de la línea". Selección: Cintia Romero

 Invitada a participar del Encuentro Epicentro Cuzco, Cuzco-Perú.

2008
 Exposición de los videos  "4 saltos al vacío" y "20 s" en la selección colectiva de artistas curada por Moira Aguirrezabal en: Centro Cultural Embajada de España de Buenos Aires, en el espacio "Real Visual" de Córdoba y en "Poéticas Móviles", feria de arte contemporáneo auspiciada por la municipalidad de Puerto Madryn

 "Ruido", video performance, Salón Nacional 2008, Museo Municipal de Bellas Artes Juan B. Castagnino, Rosario

 Joven y Efímero 08 - Evento colectivo, Centro Cultural Parque España, de Rosario

2007
 "Salto al vacío", fotografía. Salón Plateado, Segundo Premio, Espacio Cordón Plateado, Rosario

 "Reflejos", 2ª Bienal de Pintura de Rafaela, Museo Municipal de Bellas Artes "Dr. Urbano Poggi". Rafaela

2006
 Beca Estímulo a Jóvenes Artistas de la provincia de Santa Fe. Fundación Nuevo Banco de Santa Fe

 Seleccionada para la Muestra Oficial Competitiva de video en la categoría Experimental del 13º Festival Latinoamericano de Video Rosario 2006

2005
 "Como surfear en un departamento" video performance, Salón Nacional 2005, Museo Municipal de Bellas Artes Juan B. Castagnino, Rosario.

Referencias

Enlaces externos
 Síntesis biográfica y trabajos de la autora
 Sitio oficial de la autora
 Animación y Efectos especiales I - UAI, asesoramiento de la autora. YouTube

Animadores de Argentina
Artistas plásticos de Rosario
Dibujantes de Argentina
Dibujantes de historietas de Argentina
Ilustradores de Argentina
Santafesinos (capital)
Alumnado de la Universidad Nacional de Rosario

Leticia Santa Cruz


Tabitha Chawinga (født 22. maj 1996) er en Malawisk fodboldspiller, der pr. november 2017 spiller som angriber for Kvarnsvedens IK i den svenske topliga Damallsvenskan.

Tidligt liv
Chawinga blev født i Malawi i 1996 som den midterste af fem børn. Hun begyndte at spille fodbold som fem-år gammel og spillede med drengehold indtil hun blev 13 år gammel, da hun begyndte at spille for pigeholdet DD Sunshine.

Karriere
I 2014 sæsonen blev Chawinga hentet til Sverige for at spille fodbold i den næstbedste række for Krokom/Dvärsätts IF. Hun blev samtidig den første kvindelige fodboldspiller fra Malawi, der spillede i en europæisk klub. Denne første sæson i svensk damefodbold scorede Chawinga 39 mål i 14 kampe.

Meritter og priser
 Hold
 Elitettan vinder: 2015
 Individuel
 Swedish Women's Football Division 1 Golden Boot: 2014

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere
Personer fra Malawi

Tabitha Chawinga


Richard Barton (30 August 1790 – 20 August 1866) was the first European resident of Trentham, Upper Hutt, in New Zealand. He was born in Newport, Isle of Wight, England.

He was a Justice of the Peace and Member of Provincial Council in Wellington during the colonial years of New Zealand, serving alongside other pioneers including William B. Rhodes and during the first term of Henry Bunny in 1864.

Early life
Barton's earliest profession is documented as a farmer near Newport on the Isle of Wight in Hampshire, England. He was qualified in estate management for some years before progressing to Superintendent of Estates for the Duke of Sutherland in Trentham, Staffordshire. He also leased quarries at Brora from the Duke.
Barton had been Supervisor at Trentham Hall, a large Georgian house commissioned by the 2nd Duke, when he was sponsored, along with a party of younger men under his leadership from this estate, by the Duke of Sutherland to emigrate to New Zealand as a means of relieving overpopulation in the region.

For his work he secured a gift from the Duke for an allotment of a 100-acre section in the new colony of New Zealand.

Involvement with the New Zealand Company
In 1839, widowed and with a daughter, Barton joined his friend Dudley Sinclair, son of Sir George Sinclair who was a Director of the New Zealand Company, and family on the "Oriental", the first of the New Zealand Company's emigrant vessels to leave England, though the second of four early settler ships to reach Port Nicholson.

An early document from the Morning Chronicle describes the emigrants on board the Oriental in the Departure of the New Zealand Colony:The emigrants on board the Oriental are of a very superior class. They are chiefly young men and women of from twenty to thirty years of age – the women looking healthy and buxom, the men intelligent and resolute. Here too are a number of Highlanders from the estates of the Duke of Sutherland: they are a fine hardy set of fellows, and capable, no doubt of fighting their way in any region of the world in which they may be placed. Great care appears to have been taken to secure their comfort. They are clad in one uniform dress  – a blue jacket and cap, and tartan trousers – everything upon their backs appears to be perfectly new.Barton became an agent for the New Zealand Company and was responsible for the Highlanders on board the Oriental. Mr. Dudley Sinclair eventually went on to Australia. He enlisted a considerable number of young Highlanders as recruits for the settlement, persuading more than 40 to emigrate. He arranged dances to be held during the winter in the hope of getting the Highlanders married and was able to employ a number of them when they arrived on the ship Blenheim when it arrived in 1841.

Life in New Zealand
He arrived in Port Nicholson, Wellington in 1840 and secured his 100-acres for a farm in the Upper Hutt Valley. He named his estate Trentham in honour of the Duke of Sutherland, one of whose subsidiary titles is Viscount Trentham, of Trentham in the County of Stafford. Much of his former estate is now Trentham Memorial Park, which includes the native bush remnant known as Barton's Bush – the largest remaining area of broadleaf forest in the Hutt Valley.

Trentham & Heretaunga
Exactly when Barton and his family began living on the Trentham estate is unclear from various historical sources. Although he appears to have built a slab hut on his purchase around 1841, the Trentham Parish histories indicate that he and his third wife, Hannah, whom he married about 1843, only settled on the estate in 1846. During the intervening 5 years it seems Barton may have assisted, perhaps supervised, the surveying the surrounding country for the Wellington Company.

The Barton Estate

On his estate Barton built one of the first European style houses in the Hutt Valley which was heavily extended throughout the 19th century. It was described as having a sloping roof with long dormer windows.

The Barton homestead was located near the corner of the Main Road (now Fergusson Drive) and Camp Road (now Camp Street) and overlooked what is now Trentham Memorial Park. Barton appears to have acquired more land, as his estate is described as lying to the west of the Main Road from Quinn's Post to Silverstream on both sides of the river.

James Chapman-Taylor visited the estate in 1933 upon invitation of Richard's grandson Wilfred and described his experience:

When Mr Wilfred Barton took me to see the old Home, it still contained family furniture, portraits and records.
But its useful life was over. It was riddled with borer so I was only just in time to make a record of this most interesting and historical old building, and so far as I know there is no other. I suggested that it should be carefully measured and rebuilt in permanent material but the time was the great depression and this made little appeal.
So now the romantic old place is gone forever. It was just after the great earthquake of I think 1853 or near that date that the first portion of the (current) house was built. In case there should be another, some heavy timbers were used in the foundation and a whole Birch tree, (its head lopped off) was encased in the structure to hold the house up more safely.
Because of possible attack by the Maories, the walls were filled with stones to stop bullets, and only skylights were used till that danger was over.
When the settlers were evacuated because of the danger of attack, Mrs Barton refused to go. She had made friends with the Maories and they loved her.
However no attack was made and the danger passed. So the little cannon mounted on the verandah was never 'needed.
A large amount of white pine (kahikatea) was used in the early part of the building, the danger of borer not being then known. Many of the rafters were large Manuka poles trimmed and straightened The borer did not take them, but the kahikatea was riddled when I saw it, and restoration was hopeless.
I am not able to write a history of the old house, but if one were to be written, my pictures would serve to illustrate it. So much of our early pioneering days and doings is being, lost. It seems a pity.

The following text came from a newspaper interview with Brian Rabbitt :
"The Barton Homestead was a constant reminder of the area's first settler, Richard Barton, when Brian was a lad. It started as a slab in 1841 and was probably added onto. Here it is seen standing in what is now the native bush in Trentham Memorial Park facing Fergusson Drive at the intersection of Camp Road. Mr Rabbit remembers the house being demolished around 1939 (actually 1938).The timber was going to be used to build huts for a Scout Jamboree where General Motors stands today. But war intervened. The Jamboree was never held and the shortage of eggs due to the war led the wood to be used for building fowl houses by farmer Ken Geange."
The house is described in another 'Leader' article, by one of the Scouts who demolished it in 1938; some walls were 20 cm thick, filled with shingle; the kitchen and basement had shingle floors, possibly from a former river bed. Eventually the house had five front doors, half a dozen staircases, 22 rooms and a two-seater outside toilet.
The house was full of borer, and had been abandoned and vandalised for a number of years before being demolished by Scouts for use in a Jamboree; they discovered that all the timber had been pit-sawn and planed by hand, and that walls had not been removed when the various additions were made. In two cases, tree trunks had been left standing, and walls had been built around them."

The Barton family sold 48.5 hectares of the estate in the early 20th century which is now the Royal Wellington Golf Club in Heretaunga. The surrounding suburb of Trentham takes its name from his estate.

Establishment of St John's Church
By 27 December 1861, Barton is described as the chief landowner and magistrate of the district. This being when arrangements were being made to establish an Anglican church mission at Trentham. Early in 1862 it appears that Barton extended his own house to accommodate the church missionaries as well as donating land for the establishment of a church.

He was chiefly responsible for establishing St John the Evangelist Church, Upper Hutt a category 2 Historic Place and one of the oldest surviving Anglican churches in the Wellington region. Through Richard and his wife, the Trentham Missionary Parochial District was formed in 1861, with John Herring appointed as the first vicar. Barton actively encouraged the establishment of a church in the area, offering a home to Herring and his wife Margaret. It is also generally believed that Barton contributed money to acquire land for the new church.

St John's was completed in 1863 and was consecrated by Bishop C. J. Abraham, the first Bishop of Wellington.

Wairarapa
On 3 February 1843 Barton is noted as visiting the Wairarapa on one of the earliest European expeditions to explore the Valley. He joined a party led by Samuel Charles Brees, the New Zealand Company's Chief Surveyor (succeeding William Mein Smith in 1842). They were tasked by Wakefield with judging the practicability of carrying a road to the Wairarapa and ascertaining its general character for the extension of the Wellington colony. They were joined by Hugh and John Cameron, and Chief Taringa Kuri alongside 4 Maori guides.

They described the valley as consisting of "quite sufficient land fit for arable purposes to support settlers", which resulted in more expeditions over the year. Barton revisited the district swiftly with his peers William Vavasour, William Molesworth and Henry Petre, with the purpose of prospecting for grazing.

It is understood that in later years, Barton took up land in the Wairarapa for further farming establishing a sheep station at White Rock around 1847 and afterwards extended his holdings. A topographic map from 1853 shows Barton had taken up land across Cape Palliser which bordered the runs of the Riddiford and Pharazyn families.

There is still a stone fence along Waitutuma Stream of European origin having been built by Barton of White Rock Station

Public service in New Zealand
Barton was a noted justice of the peace in the Hutt District. In 1861 at the age of 71 he ran for Provincial Council representing the Hutt District, his public address was shared in the Wellington Independent paper:

GENTLEMEN.— I have been asked by a great many Electors both in my own immediate neighbourhood, and also in the Lower Valley, to offer myself as one of your representatives in the Provincial Council. I will be very candid, with you and frankly state, that, whilst I am sensible of this mark of confidence, yet I am reluctant, at my time of life, to add to the many claims I already have on my time. This reluctance I have only been induced to overcome, upon being convinced, that it is left to me to perform a public duty, which other younger men have declined. I, in common with a great many other Electors, have felt the injuries which have been inflicted on this Province during the last 3 or 4 years, by the conflict that has been perpetuated between the Legislature and Executive. We have sought, and at length succeeded in obtaining a constitutional release from this deadlock; .... As one of your oldest resident settlers, I necessarily take a great interest in the Hutt; and shall not fail to watch especially its local interests, and endeavour to obtain for our district its fair share of the public expenditure.

I have the honor to be, Gentlemen, Your obedient servant,

RICHARD BARTON

He was a member of the Wellington Provincial Council in 1864 alongside William B. Rhodes and Henry Bunny. This term resulted in council agreement to build a Custom House and Post Offices on reclaimed land at Lambton Quay.

Marriage and children
Richard Barton married Hannah Butler on 21 September 1843, in a Native Church in Petone. She was the daughter of the Reverend John Gare Butler, one of the earliest missionaries to serve in New Zealand. Together they had 3 children:
 Richard John Barton (Trentham, 4 July 1846 – 1879) run-holder at White Rock, died at the 33 years of age, his brothers taking over the run. Built Fernside in Featherston after marrying Catherine Bidwill (eldest daughter of Charles Robert Bidwill of Pihautea another pioneer run-holder in Wairarapa)
 John Barton (Trentham, 8 October 1850 – 2 January 1923), whose son Richard John Barton II married Georgina Hector (daughter of Sir James Hector) and was the New Zealand run-holder, pastoralist and author.
 William Barton born (Trentham, 1 August 1858 – February 1938)
It is also understood he married prior to arriving in New Zealand but was widowed and had a daughter, Mary from this union.

Death

Richard Barton died on 20 August 1866 and was survived by his wife Hannah Barton, three sons and daughter.

He was buried in Trentham Upper Hutt at St John's Anglican Church cemetery where he was a founding father of the church and memorials to him in the form of brass plaques within the Church building are still kept.

The Barton family also holds a plot in St Johns Church for Richard Barton's descendants.

Notes

People from Newport, Isle of Wight
People from Upper Hutt
1790 births
1866 deaths
19th-century New Zealand farmers
British emigrants to the Colony of New Zealand
Settlers of New Zealand

Richard Barton


The Settlers, ilki 1993 yılında BlueByte firması tarafından Amiga'ya çıkmış gerçek zamanlı bir strateji oyunudur.

"Mikroekonomi" adındaki sistem oyunu daha da gerçekçi hale getirmektedir. Öyle ki, bilinen strateji oyunlarının aksine bir asker üretmek için öncelikle; jeolistler aracılığıyla dağların eteklerinde madenler aranır, daha sonra demir ve kömür madenleri bulunur, buraya madenler kurulumu için önce işçiler kereste ve taş taşırlar, ardından usta gelir ve yavaş yavaş binayı inşa eder (maden dışındaki binalar için engebeli araziyi ev yapımına uygun hale getiren düzelticiler vardır). Maden çıkarmak için, madencilerin beslenmesi gerekir, bunun için çiftlikler kurulur et, ekmek.. vs üretilir (aynı işlemlerden geçerek). Çıkarılan hammaddeler demirciye gider, kömür yakarak demir eritilir ve kalıplara konarak, silah ustasına gider, silah ustası demiri ısıtır ve uygun şekle gelene kadar döver, ardından gerekli silah üretilir. Üretilen silah kışlaya gider, en sonunda da boşta bulunan işçilerden biri kışlaya giderek asker olur.

En çok beğenilen ikinci oyununun onuncu yılı anısına çıkarılan özel bir sürüm ile beraber toplam 8 versiyonu bulunmaktadır, ilk 4 versiyonda ufak değişimler gösteren bu sistem, 2005 yılında The Settlers: Heritage of Kings ismiyle çıkan yeni versiyonda tamamen bilinen strateji oyunları gibi çalışmaktadır.

 Not: Settlers serilerinin yapımcısı Almanya olduğu için "Die Siedler" ismiyle de bilinmektedir.

Oyunlar
 The Settlers (1993) (Sadece ilk versiyon Amiga'ya çıkmıştır.)
 The Settlers: Serf City (1994)
 The Settlers 2 (1996)
 The Settlers 2 (1996) (MacOS)
 The Settlers 2: Veni Vidi Vici (1996)
 The Settlers 2: Gold Edition (1997)
 The Settlers 3 (1998)
 The Settlers 3: Mission Pack (1998)
 The Settlers 3: Quest of The Amazon's (1999)
 The Settlers 3: Gold Edition (1999)
 The Settlers 4 (2001)
 The Settlers 4: Trojans and Elixir of The Power (2001)
 The Settlers 4: Mission Pack (2001)
 The Settlers 4: Gold Edition (2002)
 The Settlers 5: Heritage of King's (2005)
 The Settlers 5: Heritage of King's: Expansion Disc (2005)
 The Settlers 5: Heritage of King's: Legends (2006)
 The Settlers 2: The Next Generation (2006) (Orijinal Settlers 2'nin 10. yıl özel versiyonu/Remake)
 The Settlers 2: The Next Generation - Wikinger (2007)
 The Settlers 2 (2007) (NintendoDS)
 The Settlers 6: Rise of an Empire (2007)
The Settlers: Rise of an Empire The Settlers serisinin altıncısı, bir gerçek zamanlı strateji oyunudur. Birleşik Devleter'de 25 Eylül, Avrupa'da 28 Eylül ve Avustralya'da 30 Eylül 2007'de Ubisoft tarafından piyasaya sürülen oyun Blue Byte Software tarafından geliştirildi. Oyunun, oyun içi içerik, bir sanat kitabı, bonus DVD, orijinal oyun müziği, teknoloji ağacı sayfası ve bir demo CD içeren bir Limited Edition sürümü de mevcuttur.
 The Settlers 6: Rise of an Empire - Eastern Realm (2008)
 The Settlers: Rise of Cultures (2008)
Orijinal almanca ismi Die Siedler: Aufbruch der Kulturen olan ve ingilizce sürümü olmayan klasik gerçek zamanlı strateji oyunu The Settlers II 'nin ikinci yeniden yapımıdır. 2008 yılında duyuruldu.
 The Settlers 7: Paths to a Kingdom (2010) (PC-MacOS)
The Settlers 7: Paths to a Kingdom Blue Byte Software tarafından geliştirilen ve Ubisoft tarafından piyasaya sürülen bir gerçek zamanlı strateji ve şehir kurma video oyunudur. 23 Mart 2010 tarihinde Microsoft Windows ve Mac OS X için piyasaya çıktı.
 The Settlers: Castle Empire (2011)
Castle Empire orijinal oyunun ücretsiz, çevrimiçi web tabanlı bir sürümüdür.

Almanya'da geliştirilen video oyunları
Blue Byte oyunları

The Settlers


A12, A.12 or A-12 may refer to:

Aviation
 A-12 Avenger II, a Cold War–era American aircraft project that was canceled prior to production
 A-12 Shrike, a World War 2–era American attack aircraft
 Abrial A-12 Bagoas, a French experimental glider of the 1930s
 Aero A.12, a Czechoslovak light bomber built after World War I
 Lockheed A-12, codenamed Oxcart, a high-altitude, high-speed reconnaissance aircraft, manufactured for the CIA

Military
 Aggregate 12, a German rocket design in World War II that was never constructed
 , a French-built aircraft carrier in use by the Brazilian Navy
 , a British A-class submarine of the Royal Navy
 Matilda II (tank), built to General Staff specification A12, a British tank of World War 2

Science and technology
 A12 Authentication, a CHAP-based mechanism used by a CDMA2000 Access Network to authenticate a 1xEV-DO Access Terminal
 ARM Cortex-A12, a 32-bit multicore processor
 Apple A12, a 7-nanometer 64-bit ARM SoC
 ATC code A12 Mineral supplements, a subgroup of the Anatomical Therapeutic Chemical Classification System
 British NVC community A12 (Potamogeton pectinatus community), a British Isles plant community
 A Rhodopsin-like receptors subfamily
 Samsung Galaxy A12, an Android phone

Other uses
 A12 road, in several countries
 Fiat A.12, a 1916 Italian, 6–cylinder, liquid-cooled in-line engine
 LSWR A12 class, an 1887 British steam locomotive model
 Route A12 (WMATA), a bus route in Washington, USA
 A12 scale, musical tuning based on the 4:7:10 triad
 One of the Encyclopaedia of Chess Openings codes for the English Opening
 Unite the Right rally, referred to as "A12" locally, a white supremacist rally in Charlottesville, Virginia, which took place on August 12, 2017
 X Æ A-12, the son of Elon Musk

A12


Kassalafam est situé dans New-Bell qui est le chef-lieu de la Commune d'Arrondissement de Douala II. Il fait ainsi partie des 33 quartiers que compte cette Commune. Celle-ci, étant elle-même à la fois une des communes relevant de la Communauté urbaine de Douala et une des Communes du Département du Wouri. Kassalafam occupe la partie Sud de New-Bell.

Géographie
Constitué de deux parties Kassalafam I et Kassalafam II, le quartier s'étend au Nord de New-Bell. Kassalafam I est limité au nord par le boulevard de l'Unité, à l'est la rue Nassif, au sud Kassalafam II, à l'ouest la rue du docteur Jamot. Kassalafam II est limité au nord par le boulevard des Nations-Unies, au sud la rue de Kassalafam, à l'ouest l'avenue de l'indépendance.

Géographie démographique
Comme généralement à New-Bell, la population de Kassalafam est cosmopolite. On y trouve donc une diversité de cultures venant de presque tous les horizons du Cameroun. En outre, on y retrouve des communautés étrangères en majorité d'origine d'Afrique centrale.

Géographie économique

Cette localité suit les mouvements économiques de New-Bell. Sa population est quasiment constituée de commerçants dont très peu font dans le formel. En bref, le commerce est l'activité de base de Kassalafam. Ceci peut être justifié entre autres par la présence et la proximité de certains marchés, et son voisinage. Au fait, Kassalafam est limité à l'Est  par New-Bell Ngonsoa ; à l'Ouest, par le marché central ; aux Nord et Nord-Est, par le Camp Yabassi et au Sud, par le marché Nkololoun.

Historique
Le nom Kassalafam est issu des pratiques agricoles qui étaient effectuées sur ce territoire auparavant. En effet, les occupants y possédaient de grands champs (farm en anglais) de manioc (cassava en anglais), d'où le résultat de "Cassava farm" pour indiquer ce lieu. Au fil du temps, Cassava farm a connu un dynamisme orthographique et phonétique qui a abouti à l'actuel Kassalafam. Cependant, sans avoir une date précise de sa naissance, ce quartier existe depuis longtemps avant l'indépendance du Cameroun. Néanmoins, l'on peut situer son apparition à partir de celle de New-Bell dont l'histoire a commencé en 1912.

Institutions
Commissariat du 6 Arrondissement - Douala (Nkololoun)
Prison centrale de New Bell

Éducation
 Lycée bilingue de New-Bell
 École primaire catholique Saint Luc

Lieux de culte
 Église évangélique du Cameroun, paroisse de Kassalafam
 Église presbytérienne du Cameroun, paroisse Péniel de Kassalafam
 Mosquée Nord

Lieux populaires
 Marché Nkololoun
 Marché des pommes
 Stade de football Dénise Fampou

Santé
 Centre médical d'Arrondissement de Nkololoun
 Pharmacie du rail

Notes et références

Quartier de Douala

Kassalafam


Marta Granados es una diseñadora gráfica colombiana, nacida en Duitama, Boyacá.

Biografía
Marta Granados estudió en el Colegio Santa Clara de Tunja, donde recibió las primeras influencias de los paisajes y los colores de la naturaleza. En 1963 se graduó de la Facultad de Arte y Decoración Arquitectónica en la Pontificia Universidad Javeriana, e ingresó a la Facultad de Diseño Gráfico de la Universidad de los Andes, donde, bajo la dirección del diseñador gráfico David Consuegra, realizó su tesis de grado "El cartel turístico". También recibió clases de pintura del maestro Juan Antonio Roda, 'de quien, al igual que de Consuegra, Granados recibió gran ascendencia. Sus inquietudes creativas y artísticas la llevaron a realizar un postgrado en diseño en L'École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs de París, estudios que realizó entre 1966 y 1968.

Regresó a Colombia e ingresó como catedrática en las facultades de Diseño Gráfico de la Universidad Nacional y de la Fundación Universidad Jorge Tadeo Lozano, y a la Pontificia Universidad Javeriana en la Facultad de Comunicación Social. En 1970 participó en el Primer Salón Panamericano de Artes Gráficas en el Museo La Tertulia de Cali, y en la Bienal Americana de Artes Gráficas en Cali, 1971. Su primera exposición individual, Diseños, fue montada en 1972 en el Centro Colombo Americano. Dos años más tarde, se vinculó con el Instituto Colombiano de Cultura, donde realizó los diseños de las colecciones de Autores Nacionales, Historia Viva, Biblioteca Básica Colombiana, la Colección Popular y otros. De ella son los diseños de las carátulas de los discos de las colecciones Música Cultura Colombiana y Compositores Colombianos.

Dentro de sus trabajos vale la pena destacar los afiches que realizó para el cortometraje de Luis Alfredo Sánchez Palabras de poeta y Clásico del cine mudo (1973). Marta Granados representó a Colombia en la Bienal de Artes Gráficas en Checoeslovaquia y ganó una beca del Consejo Británico que le permitió viajar a Londres a tomar cursos de animación cinematográfica en el Saint Martin's College of Art. Con base en este aprendizaje filmó The man and the line y Magic box y se vinculó a la Sociedad Mundial de Animación. En asocio con Roberto Triana, crearon la compañía Tapir Film Animación. Expuso nuevamente en el Centro Colombo Americano de Bogotá, en 1983, su obra Arte y gráfica. Gran experiencia aquella de jugar con el mundo gráfico donde el punto vibra, la línea corre, la forma actúa y el color es siempre magia abierta a la imaginación, dice Granados de su trabajo. Después de 20 años de trayectoria, expuso en el Museo de Arte Moderno de Bogotá.

El trabajo de Marta Granados es el resultado de un principio fundamental para ella: la necesidad de que la gráfica tuviera un fin específico, un hecho útil con función social. Así surgen sus diseños geométricos y orgánicos, sus formas y plegados, la luz y los colores, especialmente los verdes y morados. Marta Granados ha realizado ilustraciones de libros de poemas, novelas y cuentos, y catálogos de exposiciones como las de Rodolfo Abularach, Feliza Bursztyn, Manuel Hernández y Alejandro Obregón en el Museo de Arte Moderno de Bogotá. Diseñó los libros Del amor y el fuego, con ilustraciones de David Manzur; Camaleón y el catálogo de su última exposición.

Libros
 Marta Granados,
 Carteles y signos gráficos urbanos,
 Parques Nacionales 1985,
 Chiquinquirá, Arte y Milagro 1986,
 Andrés de Santa María, Pintor Colombiano de Resonancia Universal 1988,
 Roberto Páramo, Paisaje-Bodegón-Ciudad 1989,
 El reino de los dioses 1989,
 La Escuela de la Sabana 1990,
 Del amor y del fuego 1991,
 Coro alto de santa Clara 1991...

Obras
 Clásicos del cine mudo 1973,
 Marta Granados; Un mundo gráfico 1991,
 Títeres 1976,
 Teatro 1981,
 Colombia es (Libertad, Energía, Verde, Precolombina, Fauna), 1983,
 Tiempo de morir 1985,
 La compañía colombiana de Ballet 1985,
 I Bienal de arte de Bogotá 1988,
 Roberto Páramo 1989,
 Griffith, el nacimiento de un arte 1990.

Referencias

Enlaces externos
 .
 .
 .
 .
 .

Nacidos en Duitama
Diseñadores gráficos de Colombia
Alumnado de la Pontificia Universidad Javeriana
Alumnado de la Universidad de Los Andes (Colombia)

Marta Granados


Jeni džamija  (poznata kao i Hasan-agina džamija) je džamija u Travniku. Uz džamiju je dozidan aneks u kome se nalazi tekija, koja pripada kadirijskom tarikatu. Jeni džamija nalazi se u naselju Varoš, s jugozapadne strane Travničke tvrđave, na udaljenosti od oko 300 metara.

Povijest
Jeni džamija (tur. Yeni - nova) je izgrađena 1549. godine što je vidljivo na natpisu koji se nalazi iznad ulaznih vrata i u kome je godina izgradnje džamije data u ebdžedu kronostiha. U natpisu se navodu Hasan-aga kao osnivač, koji je bio državni službenik i to vjerojatno u tvrđavi, gdje je bio dizdar, ali o tome nema pouzdanih podataka. U Travniku je podignuto 16 džamija. Jeni džamija predstavlja drugu najstariju džamiju podignutu u Travniku. Najstarija je ona koja se nalazi u Travničkoj tvrđavi.

Jeni džamiju prvi spominje putopisac Evlija Čelebija 1660. godine zabilježivši i dva posljednja stiha kronograma. Jedno vrijeme džamija je služila i kao skladište municije. Posljednji put to je bilo 1857. godine.  Godine 1903. u velikom požaru je nastradao krov (ćulah) minareta džamije. Za vrijeme Prvog svjetskog rata s džamije je skinut olovni krovni pokrivač i džamija pokrivena je ljepenkom nakon čega je cijeli objekt stradao zbog prodora vlage.

Dio istraživača navodi da je na tom mjestu ranije postojao neki sakralni objekt. Dr. Carl Patsch pronašao je 1908. godine u predvorju džamije rimsku nadgrobnu ploču od vapnenca, svu izlizanu, pa je mogao samo da pročita: M(ARCO) FLAVIO... Spominje se i uzidani natpis na bosančici koji se nalazi kod lijevog dovratnika džamije. Naziv Jeni znači da je ovo bila potpuno nova džamija u odnosu na neku postojeću ili na neku koja je bila na istom mjestu pa je iz temelja obnovljena. Uz džamiju dozidan je aneks u kome se danas nalazi tekija. U haremu džamije nalazi se pedesetak pari nadgrobnih spomenika među kojima je nekoliko starijih nišana.

Povjerenstvo za očuvanje nacionalnih spomenika je 2005. godine donijela odluku da se džamija proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Pokretno nasljeđe Jeni džamije sačinjava 20 levhi, od toga 18 smještenih u središnjem molitvenom prostoru i dvije u prostorima tekije.

Izvori

Vanjske povezice
 Najstarije religijske gradevine u Travniku

Džamije u Bosni i Hercegovini
Tekije u Bosni i Hercegovini
Vjerski objekti u Travniku

Jeni džamija u Travniku


A Tortuguinha-ípsilon, ou tartaruguinha-ípsilon (Deloyala cruciata) é uma espécie de Besouro-tartaruga da família Cassidinae.

Alimenta-se de espécies de Convolvuláceas do gênero Ipomoea, entre elas a Glória da Manhã.

Cassidinae

Tortuguinha-ípsilon


Praseodym(III)-fluorid (PrF3) ist ein Salz des Seltenerd-Metalls Praseodym.

Gewinnung und Darstellung
Praseodym(III)-fluorid kann durch Reaktion von Praseodym(III)-oxid oder Praseodym(III,IV)-oxid mit Fluorwasserstoff oder Chlortrifluorid gewonnen werden.

Eigenschaften
Praseodym(III)-fluorid ist ein grüner, geruchloser, hygroskopischer Feststoff, der unlöslich in Wasser ist.

Verwendung
Praseodym(III)-fluorid wird als Dotierungsmaterial von Laserkristallen verwendet.

Einzelnachweise

Praseodymverbindung
Fluorid

Praseodym(III)-fluorid


Christian Barmore, né le  à Philadelphie (Pennsylvanie) est un joueur américain de football américain, qui évolue au poste de .

Il a joué au niveau universitaire pour Alabama avant d'être sélectionné par la franchise des Patriots de la Nouvelle-Angleterre au  de la draft 2021 de la NFL.

Biographie

Jeunesse

Barmore grandit à Philadelphie en Pennsylvanie et y étudie au  où il joue au football américain lors de sa première année (statut fresham). Il change d'école et entre l'année suivante au . Barmore s'engage verbalement tout d'abord avec l'équipe universitaire de Temple alors qu'il est dans son année senior au Collège avant de se raviser et de s'engager définitivement avec l'université de l'Alabama malgré d'autres offres de bourse des universités Baylor, de Floride, de Géorgie, et de Louisiana State.

Carrière universitaire

Lors de sa première saison à Alabama en tant que redshirt freshman au poste de , il  participe à 11 matchs et totalise 26 plaquages, dont 6 avec perte de yards adverses, et 2 , ce qui lui vaut d'être sélectionné dans l'équipe type des freshmans de la conférence SEC en fin de saison.

L'année suivante, en tant que sophomore, après avoir totalisé 37 plaquages, dont 9,5 avec perte de yards adverses, 8 plaquages, 3 fumbles forcés et 3 passes déviées, il est sélectionné dans l'équipe-type première de la conférence SEC. Il remporte avec Alabama 52 à 24 la finale nationale 2021 jouée contre Ohio State et est désigné meilleur joueur défensif du match à la suite de sa performance (un sack, 5 plaquages, dont deux pour perte de yards adverses).

Après le match, Barmore déclare qu'il va se présenter à la draft 2021 de la NFL, faisant l'impasse sur ses deux années d'éligibilité au niveau universitaire.

Carrière professionnelle

Barmore est sélectionné en tant que  lors du deuxième tour de la draft 2021 de la NFL par les Patriots de la Nouvelle-Angleterre. Le , il y signe un contrat de quatre ans pour un montant de .

Le jeune défenseur impressionne dès la première saison dans la National Football League et reçoit les louanges de son entraîneur Bill Belichick.

Statistiques

|-
| 201*9 || Crimson Tide de l'Alabama ||
| 11 || 26 || 12 || 14 || 2 || 0 || 0 || 2 || 0 || 0 || 0
|-
| 2020 || Crimson Tide de l'Alabama ||
| 11 || 37 || 22 || 15 || 8 || 0 || 0 || 3 || 0 || 0 || 3

| 22 || 63 || 34 || 29 || 10 || 0 || 0 || 5 || 0 || 0 || 3

|-
| 2021 || Patriots de la Nouvelle-Angleterre
| 17 || 46|| 23 || 23 || 1,5 || 0 || 0 || 2 || 0 || 0 || 0
|-
| 2022 || Patriots de la Nouvelle-Angleterre
| ? || colspan="4" align="center" | Saison en cours || colspan="4" align="center" | Saison en cours || ? || ?

| 17 || 46|| 23 || 23 || 1,5 || 0 || 0 || 2 || 0 || 0 || 0

|-
| 2021 || Patriots de la Nouvelle-Angleterre
| 1 || 2 || 1 || 1 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0

| 1 || 2 || 1 || 1 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0 || 0

Trophées et récompenses

 Sélectionné dans l'équipe type des débutants en NFL par la  Pro Football Writers Association (PFWA)  en 2021 ;
 Champion national de la NCAA Division I FBS en 2020 avec Alabama ;
 Meilleur joueur défensif du College Football  Championship Game 2021 ;
 Sélectionné dans l'équipe-type première de la SEC en 2020.

Notes et références

Liens externes

Naissance en août 1999
Naissance à Philadelphie
Joueur américain de football américain
Defensive tackle
Joueur de football américain du Crimson Tide de l'Alabama
Choix de draft des Patriots de la Nouvelle-Angleterre
Joueur des Patriots de la Nouvelle-Angleterre

Christian Barmore


Villaornate es una localidad española, cabecera municipal del ayuntamiento de Villaornate y Castro, en la provincia de León, situado en la Vega del Esla con una población de 236 habitantes según el INE. Está situado en la LE-510.

Demografía

Tiene 236 habitantes, 125 varones y 111 mujeres censados en el municipio.

Cultura

Festividades y eventos
19 de marzo. San José

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Esla-Campos
Localidades de Villaornate y Castro

Villaornate


Sümer Tilmaç, tam adıyla Sıtkı Kazım Sümer Tilmaç, (15 Temmuz 1948, Malatya - 12 Haziran 2015, İstanbul), Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu.

Hayatı ve oyunculuğu

Tilmaç, 15 Temmuz 1948 tarihinde Giritli memur bir baba ile Türkmenistan göçmeni memur bir annenin çocuğu olarak Malatya'da doğdu. 1964 yılında Arena Tiyatrosu'nda oyunculuğa başladı. 1968'de İstanbul Belediye Konservatuvarı'ndan mezun oldu. Tilmaç, Münir Özkul ve Gazanfer Özcan gibi sanatçıların öğrencisi olarak yetişti. 210'dan fazla filmde rol alan Tilmaç, yaklaşık olarak 60 tiyatro oyununda oynamıştır.

Tiyatro çalışmalarının yanı sıra Meraklı Köfteci, Vatandaş Rıza, Ah Güzel İstanbul, Gırgıriye, Kılıbık, Damga, Acı Dünyalar, Reis Bey, Kahpe Bizans ve Hemşo gibi birçok sinema filminde ve Süper Baba ve Karaoğlan televizyon dizilerinde rol alan oyuncu, 2002 yılında Son filmindeki rolüyle en iyi yardımcı erkek oyuncu dalında Sadri Alışık ödülü kazandı ve son olarak "Çakallarla Dans" filminde oynadı.

Ölümü
12 Haziran 2015 günü Sedat Peker'in düğün töreni sırasında geçirdiği kalp krizi nedeniyle kaldırıldığı hastanede öldü. Cenazesi Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi. Kalp ve akciğer yetmezliği nedeniyle Ocak ayında da Antalya'da hastaneye kaldırılan Tilmaç, "Bir şeyler bozulunca kolay kolay düzelmiyor" diye konuşmuştu.

Tiyatro oyunları
 Kanlı Nigar : Sadık Şendil
 Yedi Kocalı Hürmüz : Sadık Şendil

Filmografisi

Ödülleri

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Diziler.com'da Sümer Tilmaç
 TSA´de Sümer Tilmaç

Malatya doğumlu sanatçılar
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
1948 doğumlular
2015 yılında ölenler
İstanbul'da ölenler
Girit Türkleri

Sümer Tilmaç


Mübaşir, Türkiye Cumhuriyeti mahkemelerinde görev yapan kişilerdir. Mübaşirler, Adalet Bakanlığınca taşra ve merkez teşkilatında görevlendirilmek üzere atanan yardımcı yargı personelidir. Adalet Bakanlığına bağlı Adli Yargı Komisyonları tarafından atanırlar, mübaşirlerin en az lise mezunu ve tutanak bilme yeteneğine sahip olması gerekmektedir.

Mübaşirler KPSS toplamında en az 70 puan alanlar arasından Adalet Bakanlığınca sözlü mülakatla sınavla açıktan atanırlar.
6 Şubat 2019 tarihinde yardımcı hizmetler sınıfından, genel idari hizmetler sınıfına geçiş yapmıştır.

Görevleri
Duruşma esnasında sırası gelen tarafları ve tanıkları çağırmak, duruşma salonuna almak ve duracakları yeri göstermek, tarafların verdiği belgeyi hâkime vermek, duruşmanın disiplinini sağlamak üzere hâkim tarafından verilen emirleri yerine getirmek
Duruşmada söz söyleyecek kişinin sözünü ayakta söylemesi ve karar sırasında salonda bulunan herkesi ayağa kalkması için uyarmak
Taraflara ertelenen duruşma tarihini bildirir kâğıt yazıp vermek
Mahkeme başkanı veya hâkimin tensibiyle yazı işleri müdürünün denetiminde kalem işlerinde çalışmak
Mahkemece yazılan yazıları zimmet defterine kaydedip ilgili yere teslim etmek
Mahkemeye ait posta ve tebligat evrakını listesi ile posta işletmesine teslim etmek
Duruşmanın gizli yapılması kararı alındığında salonu boşaltmak ve duruşmanın gizli yapıldığını bildirir levhayı salon dışına asmak
Kılık Kıyafet Yönetmeliği uyarınca resmi üniforma giymek
Kanun ve yönetmelikle yüklenmiş diğer görevler

Kamu meslekleri
Hukuk meslekleri

Mübaşir


Poluotok Akrotiri je kratki poluotok na kojem se nalazi najjužnija točka otoka Cipra. Okružen je zaljevom Episkopi na zapadu i zaljevom Akrotiri na istoku i ima dva rta na jugozapadu i jugoistoku, poznata kao rt Zevgari i rt Gata.

Najistaknutije značajke poluotoka su Limasolsko slano jezero i zračna luka RAF Akrotiri.

U prosincu 2018., tijekom dvanaeste sezone iskapanja na lokaciji Katalymata ton Plakoton, ciparski je odjel za antikvitete otkrio bizantsku crkvu s mozaicima uključujući natpise u savršenom stanju koji datiraju iz vremena vladavine cara Heraklija. Grčki kršćanski natpis opisuje tekst "Moj Gospodine, pomozi onima koji časte tvoje ime".

Močvare sjeverno od Limasolskog slanog jezera sadrže dokaze o klimatskim promjenama iz brončanog doba.

Izvori

Reljefni oblici u Akrotiriju i Dhekeliji
Poluotoci Sredozemnog mora (Europa)
Reljefni oblici na Cipru

Akrotiri (poluotok)


Campionatul Națiunilor din Africa Handbal Masculin este competiția oficială pentru seniorii naționalelor de handbal din Africa, și are loc la fiecare doi ani. În plus față de încoronarea campioanei din Africa, turneul de asemenea, servește ca un turneu de calificare pentru Jocurile Olimpice și pentru Campionatul Mondial de Handbal. A început în 1974, este cel mai vechi concurs de handbal continental. Campioana actuală este Algeria, care a câștigat turneul 2014 pe teren acasă.

Doar trei țări au câștigat turneul. Tunisia, câștigător al primei ediții, a caștigat titlul de un record de nouă ori. Algeria, cu șapte titluri, și Egipt, cu cinci titluri, sunt singurele echipe ce au câștigat această competiție.

Clasament

Rezultate

Top Medalii

Țări gazdă

Vezi și
 Campionatul de Handbal Feminin din Africa

Referință

Legături externe
 Site-ul oficial al competiție

Competiții de handbal

Campionatul de Handbal Masculin din Africa


Ghostlight é o nono álbum de estúdio da banda finlandesa de rock Poets of the Fall. Foi lançado sob o selo Playground Music em 29 de abril de 2022.

O álbum é a conclusão de uma trilogia temática de álbuns, composta por Clearview, Ultraviolet e Ghostlight. De acordo com a banda, Ghostlight incorpora a ideia de metamorfose, vitórias contra as dificuldades, de aceitação e tornando-se inteiro. O primeiro single lançado foi "Requiem for My Harlequin".

Faixas
 Todas as músicas compostas por Poets of the Fall.

Créditos
 Marko Saaresto - Vocais
 Jaska Mäkinen - Guitarra
 Olli Tukiainen - Guitarra
 Markus Kaarlonen - Teclados
 Jani Snellman - Baixo elétrico
 Jari Salminen - baterias

Desempenho nas paradas musicais

Ligações externas
 Página no Discogs.com

Álbuns do Poets of the Fall
Álbuns de 2022
Álbuns em língua inglesa
Álbuns de rock

Ghostlight


ميشيل يوه  ممثلة وراقصة ماليزية من مواليد 6 أغسطس 1962 رشحت لجائزة البافتا، وهي ممثلة معروفة بأدوارها في أفلام الأكشن الشيء الذي منحها شهرة عالمية كبيرة منذ التسعينات.، فازت بجائزة الأوسكار 2023 كأفضل ممثل في دور رئيسي عن فيلم "كل شيء في كل مكان دفعة واحدة"، لتصبح أول آسيوية تنال هذه الجائزة

ولدت في إيفوه، ماليزيا لقومية الهان الصينية، ومقر إقامتها في هونغ كونغ، وقد اختارتها مجلة People, كواحدة من أجمل 50 شخص في العالم سنة 1997.

و قد اشتهرت في العالم بأسره لدورها في فيلم جيمس بوند سنة 1997 غدا لا يموت بلعبها دور واين لين، وكذلك لعبت البطولة في فيلم الأكشن الصيني الحائزة على جائزة الأوسكار Crouching Tiger, Hidden Dragon، وقد منحتها جائزة البافتا سنة 2008 رفقة موقع النقد السينمائي روتن توماتوس كأفضل فيلم أكشن مثلته على الإطلاق.

بداية مسيرتها

ميشيل يوه شو خنه ولدت لأسرة من أصل صيني بارز بإيفوه في ماليزيا يوم 6 أغسطس 1962 والديهما هما جانيت يوه وداتو يوه كيان ديت وهو محام وسياسي في الجمعية الصينية الماليزية، ميشيل كانت نشطة للغاية في فترة شبابها وكان لها شغف كبير للرقص، وقد بدأت دراسة الباليه وهي في الرابعة من عمرها، في سن الـ 15 التحتقت مع أسرتها إلى إنجلترا وانضمت لمدرسة داخلية هناك، وبعدها سجلت في الأكاديمة الملكية للرقص، متخصصة في الباليه لكن إصابتها في العمود الفقري اضطرت معها للابتعاد عن الباليه والانضمام لأنواع رقص أخرى، وقد حصلت في تلك السنة على شهادة الباكالوريس في الفنون الإبداعية مع امتياز في الدراما.

في 1983، وهي في سن الـ 21، حصلت يوه على جائزة ملكة جمال ماليزيا، وأصبحت ممثلة لبلدها في جائزة ملكة جمال العالم سنة 1983 بلندن، من هناك، بدأت العمل في عدة إعلانات تلفزيونية مع جاكي شان.

يوه استقرت في هونغ كونغ وعملت في عدة إعلانات للمصمم شارل جونسون، وأفلام أكشن مع جاكي شان وتشاو ين فات، سنة 1988 تقاعدت يوه عن العمل بعد زواجها بمدير مجموعة db بهونغ كونغ ديكسون بون، قبل أن يتم الطلاق بين الزوجين سنة 1992 وتعود يوه إلى العمل من جديد، وكان أول عمل لها بعد العودة هو فيلم Police Story 3 الذي كانت تدور أحداثه بـ
كوالالمبور، ماليزيا.

سنوات الشهرة

يوه بدأت تعمل في في أفلام فنون القتال سنة 1993 بفيلم The Heroic Trio, ومع شركة إنتاج يون بو يينغ سنة 1994 بأفلام Wing Chun و Tai Chi Master، يوه لم تتدرب يوما عن حركات القتال ولكنها كانت تستعمل الحركات التي تعلمتها في الرقص، مما خلقت معه أسلوبا خاصا بها.

يوه بدأت التمثيل في أفلام جيمس بوند سنة 1997 بفيلم غدا لا يموت لعبت فيها دور واي لين، هذا الدور الذي كانت ستلعبه الممثلة ناتاشا هينسترديش قبل أن تأخد هذا الدور يوه، بروسنان أعجب كثيرا بأداء يوه وقال '' أنها ممثلة رائعة وملتزمة كثيرا بعملها ''، بعدها لعبت يوه دور ساروف في فيلم ماتريكس، وسنة 2002 قامت بإنتاج أول فيلم لها بعنوان The Touch.

في 2005 ظهرت بوه كنجمة للفيلم المقتبس Memoirs of a Geisha، واكمبت مسيرتها في أفلام اللغة الإنجليزية سنة 2007 في Sunshine، قبل أن تشارك سنة 2008 في فيلم الأكشن الخيالي The Mummy: Tomb of the Dragon Emperor رفقة النجمين بريندن فرايزر وجيت لي.

حياتها الشخصية

سنة 2001 منحت يوه لقب يودا (مثل لقب السير الذي يطلق في إنجلترا)
ميشيل تتقن اللغة الإنجليزية والمالايوية والكانتانوزية بينما لا تعرف قراءة الكلمات الصينية.

مواقع خارجية

مراجع

100 امرأة على بي بي سي
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من إيبوه
أشخاص من فيرق
بوذيون ماليزيون
بيئيات ماليزيات
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة قائد
حائزون على وسام الفنون والآداب من رتبة ضابط (فرنسا)
خريجو جامعة مانشستر متروبوليتان
راقصات ماليزيات
عارضات أزياء ماليزيات
فائزون بجائزة نقابة ممثلي الشاشة لأفضل أداء من قبل طاقم ممثلين في فيلم سينمائي
ماليزيون مغتربون في المملكة المتحدة
ماليزيون مغتربون في هونغ كونغ
ماليزيون من أصل صيني
ماليزيون مهاجرون إلى هونغ كونغ
ممثلات أداء صوتي ماليزيات
ممثلات أفلام ماليزيات
ممثلات تلفزيون ماليزيات
ممثلات صينيات
ممثلات ماليزيات
ممثلات ماليزيات في القرن 20
ممثلات ماليزيات في القرن 21
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962
مواليد في إيبوه
ماليزيون من أصل كانتوني

ميشيل يوه


KHL 2016-17 var den niende sæson af ishockeyligaen KHL. Ligaen havde deltagelse af 29 hold, idet den siden den foregående sæson var blevet udvidet med et kinesisk hold, HC Kunlun Red Star. Turneringen blev indledt med et grundspil, hvor hvert hold spillede 60 kampe. Herefter gik otte hold fra hver konference videre til slutspillet om Gagarin-pokalen.

Gagarin-pokalen blev vundet af SKA Sankt Petersborg, som i finaleserien besejrede HK Metallurg Magnitogorsk med 4-1 i kampe, og som dermed vandt Gagarin-pokalen for anden gang. Første gang var i sæsonen 2014-15.

Hold

Ligaen havde deltagelse af de samme 28 hold som den foregående sæson samt ét nyt hold, HC Kunlun Red Star fra Beijing, Kina, som dermed blev ligaens første kinesiske hold. Holdene var inddelt i to konferencer, øst og vest, med 14 hold i vest-konferencen og 15 hold i øst-konferencen. Hver konference var yderligere inddelt i to divisioner med syv eller otte hold i hver.

Vest-konferencen

Øst-konferencen

Stillinger og resultater

Grundspil

Format

Hvert hold spillede 60 kampe i grundspillet fordelt på:
 En hjemme- og en udekamp mod hvert af de andre hold i ligaen (56 kampe i alt).
 Fire kampe programlagt under hensyntagen til regionale og logistiske aspekter.

Der blev uddelt point efter IIHF's trepointsystem:
 Sejr i ordinær spilletid gav 3 point.
 Sejr i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 2 point.
 Nederlag i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 1 point.
 Nederlag i ordinær spilletid gav 0 point.

I hver konference gik de to divisionsvindere videre til slutspillet om Gagarin-pokalen sammen med de seks bedste af resten af holdene i konferencen.

Vestkonferencen

Østkonferencen

Slutspil

Slutspillet havde deltagelse af otte hold fra hver konference og afvikledes som en cupturnering, hvor alle opgør blev spillet bedst af syv kampe. I hver konference blev de otte hold seedet fra 1 til 8. De to divisionsvindere blev seedet som nr. 1 og 2, mens de resterende seks hold blev seedet som nr. 3-8. I hver runde spillede det højst seedede tilbageværende hold mod det laveste seedede hold osv. Vinderne af de to konferencefinaler mødtes i finalen om Gagarin-pokalen.

Alle klokkeslæt er angivet i Moskva-tid (UTC+3).

Hold og seedninger

Konferencekvartfinaler

Vestkonferencen

Østkonferencen

Konferencesemifinaler

Vestkonferencen

Østkonferencen

Konferencefinaler

Vestkonferencen

Østkonferencen

Finale om Gagarin-pokalen

Kilder / eksterne henvisninger
 KHL

Noter

Sæsoner i KHL
Ishockey i 2016
Ishockey i 2017

KHL 2016-17


Mango-slægten (Mangifera) er en slægt af træer og buske i Sumak-familien, Anacardiaceae. Der er 65-70 arter i familien, hvor den mest kendte er Almindelig mango, Mangifera indica. De fleste af arterne forekommer i subtropisk og tropisk Indien og Sydøstasien. De fleste arter er mellemstore til store træer, op til ca. 40m høje. Flere end 25 af arterne har spiselige frugter, og de er almindelig dyrkede i hele subtropisk og tropisk Asien.

Mango-slægten


Kullanılmış alüminyum kaplar ve ve folyolar, geri dönüşüm yoluyla yeni malzemelerin üretiminde kullanılabilir. Üstelik alüminyum geri dönüşümü, üretimde büyük miktarda enerji tasarrufu sağlar. Birincil alüminyum üretiminde (cevherden alüminyum üretimi) elektroliz ünitesinde demir , çelik üretiminde harcanandan çok daha fazla enerji harcanır. Hurdadan alüminyum üretimini, birincil alüminyum üretimine göre %95 daha tasarrufludur. Alüminyum geri dönüşümü, sanayii, günümüzde en gelişmiş geri dönüşüm sanayilerinden biridir. Tüm dünyada kullanılan alüminyumun %50'si geri kazanılmaktadır. Bu, alüminyumun topraktan çıkarılması ve işlenip elde edilmesinin yol açtığı çevre kirliliğine karşı da bir önlemdir.

Ayrıca bakınız

 Alüminyum
 Geri dönüşüm

Kaynakça

Geri dönüşüm
Alüminyum

Alüminyum atıklar


Shichi-Go-San (七五三, bogstaveligt "syv-fem-tre") er et traditionel ritual og festival i Japan for tre- og syvårige piger samt tre- og femårige drenge, som afholdes den 15. november hvert år . Børnene takker derved for sin tilvækst og beder for sit helbred og et langt liv.

Historie

Skikken forbinder to traditioner: den 15. dag i månekalenderen har ifølge japansk tradition været et godt tidspunkt at gøre noget på det, der en gang var Onigai-dag (den dag, hvor trolden ikke går ud). Desuden var, i månekalenderen, november den måned, hvor man takkede Gud for, at høsten var endt, og takkede for at ens barn er vokset ved i taknemmelighed at gå til helligdommen og på den 15. dag ved fuldmåne komme for at bede om beskyttelse.

En teori om oprindelsen er, at shichi-go-san skulle være startet som at bøn på Tatebayashi slot for godt helbred for Tokugawa Tokutomatsu (1679-1686), Tatebayashi slottets ejer (den femte Tokugawa shogun af Edo-shogunatet, ældste søn af Tokugawa Tsunayoshi) den 15. november i det første år af Tianma (den 24. december 1681).

Oprindeligt var det en lokal skik i Kanto-regionen.

Senere spredte denne ceremoni sig til Kyoto og Osaka, og derfra er den gradvist spredt ud over hele landet.

Fra Meiji-perioden begyndte man at festligholde dagen den 15. november i den nye kalender. I de kolde egne som Hokkaido er tiden omkring den 15. november så kold, at det ofte sker omkring en måned tidligere den 15. oktober.

Betydning

Shichi-go-san er udviklet som et samlebegreb for flere ældre overgangsritualer for små børn i Japan. Fælles for disse er, at de er blevet til for at fejre og bede for børnenes overgang fra den yngre barndom yoji til den ældre barndom jido. Disse ritualer har varieret over tid og mellem forskellige samfundsklasser og regioner, men de almindeligste har været:
Kamioki (髪置) var en ceremoni som både drenge og piger gennemgik ved tre års alder. Efter denne måtte de lade deres hår, som indtil da havde været kortklippet, vokse.
Hakama-gi (袴着) var et ritual, hvorved drenge ved fem års alder måtte bære hakama for første gang.
Obitoki (帯解) var et ritual, hvorved piger, som var fyldt syv år, erstattede de enkle bånd, som de havde anvendt for at snøre deres kimono, med den traditionelle obi.

Moderne markering

I dag praktiseres skikken således, at drenge og piger i de angivne aldre klæder sig særligt på, drengene bærer don haori-jakker og hakama, mens pigerne bærer kimono under besøget hos en Jinja. I moderne tid er det blevet mere almindeligt, at børnene ikke bærer de traditionelle japanske højtidsdragter men er klædte på "vestlig" manér.
Eftersom det ikke er en national helligdag, fejres den af de fleste i den nærmeste weekend.

Efter besøget hos en jinja får børnene chitose-ame (千歳飴, lit: "tusind års slik") som anses at give et langt liv. Chitose-ame har formen af to aflange stænger (typisk 15 mm i diameter og 1 m lange), en hvid og en rosa. De kommer i en pose, som er dekoreret med symboler, som ligeledes symboliserer et langt liv, almindeligvis Traner og Skildpadder.

En mere moderne vane er at lade sine børn fotografere i højtidsdragterne.

Undertiden afholdes også formelle banketter ved Shichigosan.

Noter

Shinto
Japan

Shichi-go-san


Klubi Futbollistik Trepça'89 (KF "Trepça '89"; KF Trepça'89 Mitrovicë; Trepça '89, Trepča '89) je nogometni klub iz Kosovske Mitrovice, Kosovskomitrovački okrug, Republika Kosovo.
U sezoni 2020./21. "Trepça'89" se natječe u "Superligi Kosova".

O klubu
Klub je osnovan pod nazivom "Minatori '89" (navedeno i kao "Minatori"), te je započeo s ligaškim natjecanjima u sezoni u "Kosovskoj ligi" (skupina "Mitrovica"), koju je organizirao samostalni kosovski nogometni savez, neovisno o nogometnom savezu tadašnje SRJ. 2000. godine dolazi do promjene imena u "Trepça'89" ("Trepča '89"), te je klub najčešće kosovski prvoligaš.
Osvajanjem lige u sezoni 2016./17., "Trepça'89" postaje prvi kosovski klub koji je nastupio u kvalifikacijama za "Ligu prvaka".
Glavni rival "Trepçe'89"  je gradski suparnik "Trepça" ("Trepča"). "Trepça'89" se smatra sljednikom dotadašnjeg kluba "Rudar" iz naselja Stari Trg.

Stadion

Uspjesi

nakon 2008.
 Superliga Kosova
 prvak: 2016./17.
 doprvak: 2011./12., 2012./13.
 trećeplasirani: 2013./14., 2015./16.

 Prva liga Kosova (Liga e Parë)
 prvak: 2009./10.

 Kup Kosova
 pobjednik: 2011./12.
 finalist: 2015., 2019.

 Superkup Kosova
 pobjednik: 2012., 2017.

od 2000. do 2008.
 Superliga Kosova
 doprvak: 2001./02., 2004./05.
 trećeplasirani: 2006./07.

 Kup Kosova
 finalist: 2008.

do 1998.
 Kosovska liga - skupina Mitrovicë
 prvak: 1994./95.
 doprvak: 1995./96.

Pregled plasmana

U međunarodnim natjecanjima

Liga prvaka

Poznati igrači

Poznati treneri

Unutrašnje poveznice
 Kosovska Mitrovica

Vanjske poveznice
 KF Trepça '89 FC, facebook sztanica
  usefa.com, KF Trepça'89
  int.soccerway.com, KF Trepça'89 Mitrovicë
  worldfootball.net, KF Trepça'89

Izvori

  globalsportsarchive.com, KF Trepça '89 Mitrovicë , pristupljeno 15. rujna 2020.
  foot.dk, KF Trepça'89 , pristupljeno 15. rujna 2020.
  futbolas.lietuvai.lt, KF Trepça ʹ89, pristupljeno 15. rujna 2020.
  futbolas.lietuvai.lt, KF Trepça ʹ89, wayback arhiva
  claudionicoletti.eu, KOSOVO – LEAGUE FINAL TABLES / KOS 1991-00,, pristupljeno 15. rujna 2020.

Trepča

KF Trepça'89 Kosovska Mitrovica


Pablo Maqueda (født 18. januar 1971) er en tidligere spansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Spanien

Pablo Maqueda


În pădurea cea stufoasă este un film românesc din 1973 regizat de Titus Mesaros.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1973 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1973

În pădurea cea stufoasă


(1838) Ursa es un asteroide perteneciente al cinturón exterior de asteroides descubierto por Paul Wild desde el observatorio de Berna-Zimmerwald, Suiza, el 20 de octubre de 1971.

Designación y nombre
Ursa se designó inicialmente como .
Posteriormente fue nombrado en honor de la esposa y un hijo del descubridor.

Características orbitales
Ursa está situado a una distancia media de 3,214 ua del Sol, pudiendo alejarse hasta 3,266 ua y acercarse hasta 3,163 ua. Su inclinación orbital es 21,97° y la excentricidad 0,01613. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 2105 días.

Véase también
 Lista de asteroides del (1801) al (1900)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón exterior de asteroides
Objetos astronómicos descubiertos por Paul Wild
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio de Berna-Zimmerwald
Objetos astronómicos descubiertos en 1971
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(1838) Ursa


Marie Vilhelmine (Ville) Bang (født 3. marts 1848 i København, død 1. januar 1932 på Støvringgaard) var en dansk maler. Bang var datter af deputeret i Rentekammeret, senere minister Peter Georg Bang og Marie Caroline Fribert.

Ville Bang forestod sammen med Augusta Paulli undervisningen på en tegne- og maleskole, hvis elever først og fremmest var kvindelige kunstnere. Under sin egen uddannelse i Paris havde hun søgt den mere traditionelle undervisning. Hendes produktion består af portrætter, landskaber og genrebilleder.

Uddannelse
Ville Bang var elev hos malerne Frederik Vermehren, Jørgen Roed og Vilhelm Kyhn. I Paris omkring slutningen af 1870erne var hun  elev af bl.a. Paul Gauguin, i hvis hjem hun boede og af Léon Bonnat samt af Tony Robert-Fleury på Académie Julian. Hun var elev på Kunstakademiet og Kunstskolen for Kvinder oktober 1888 til maj 1889.
Ville Bang skrev sammen  med 22 andre kvindelige kunstnere i 1888 til Rigsdagen om at åbne Kunstakademiet for kvinder. Resultatet blev Kunstskolen for Kvinder og Ville Bang var blandt det første hold elever i oktober 1888.

Hun deltog adskillige gange i Charlottenborgs Forårsudstilling i perioden fra 1873 til 1932, desuden i Kvindernes Udstilling 1895, i Raadhusudstillingen 1901 og i Kvindelige Kunstneres retrospektive Udstilling 1920.

Eksterne henvisninger

 Marie Vilhelmine (Ville) Bang i Dansk Kvindebiografisk Leksikon

Referencer

Malere fra Danmark

Marie Vilhelmine Bang


An Tricostularia in uska genus han Liliopsida. An Tricostularia in nahilalakip ha familia nga Cyperaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Tricostularia

Tricostularia


Kayser-Eichberg ist der Familienname folgender Personen:

 Carl Kayser-Eichberg (1873–1964), deutscher Maler
 Jobst Kayser-Eichberg (1941–2023), deutscher Unternehmer

Kayser-Eichberg


Aloe buhrii es una especie del género Aloe de la familia Xanthorrhoeaceae. Es originaria de Sudáfrica.

Características

Es una planta con hojas suculentas con un tallo que alcanza un tamaño de ± 30 cm de alto excluyendo la inflorescencia, y que forma pequeños grupos. Tiene unas 16 hojas, arqueada-erectas de 200-400 x 40-90 mm, moteadas, los márgenes de córnea roja, pálida, minuciosamente denticulados. La inflorescencia es una panícula de hasta 60 cm de altura; en forma de racimos densos, brácteas deloide-agudas. Las flores de color naranja-rojo, de 16-25 mm de largo.

Distribución y hábitat
Aloe buhrii es endémica de la Provincia Septentrional del Cabo y se produce cerca de la cima de las montañas en la zona durante el invierno cuando se producen las precipitaciones. Crece en los esquistos de Malmesbury, en una zona con inviernos suaves y veranos calurosos.

Las hojas de A. buhrii son más visibles que las de otras especies del género. Son más firmes, carnosas y estrechas que las de Aloe reynoldsii. Los racimos densos son similares a los de Aloe striata subsp. striata y la subsp. komaggasensis, pero difieren de los de Aloe striata subsp. karasbergensis y A. reynoldsii. El color de las flores es intermedia entre la de A. striata subsp. striata y el amarillo de A. striata reynoldsii subsp. komaggasensis.

Taxonomía
Aloe buhrii fue descrita por John Jacob Lavranos y publicado en J. S. African Bot. 37: 37, en el año (1971).
Etimología
Ver: Aloe

buhrii: epíteto otorgado en honor del agricultor Elias A. Buhr, que descubrió la especie.
Sinonimia
 Aloe andongensis var. repens L.C.Leach (1974)
 Aloe andongensis var. andongensis (1878)

Referencias

buhrii
Flora de África austral
Flora de África continental
Plantas descritas en 1971
Plantas descritas por Lavranos

Aloe buhrii


Mačak, hrvatski glazbeni sastav iz Splita. Osnovan je na prijelazu 1970-ih u 1980-te. Izvodili su skladbe koji su imali slemente postpunka i novog vala. Zvukom su podsjećali na Stranglerse i vokalom na Azru. Jedan su singl snimili pod etiketom Croatia Recordsa (ondašnjeg Jugotona). Bio je gotov i materijal za album koji su snimili u studiju Nenada Vilovića, koji nikad nije objavljen jer nije prošao Jugotonovo sito. Vođa sastava bio je Renato Grancieri. Sredinom osamdesetih otišao je u Australiju. Granzzieri i Šperanda su Renato i Špiro iz pjesme Osamdesete ("...Renato je u Australiji, Špiro je inspektor u općini"). Sastav se raspao 1983. nakon odlaska vođe sastava na redovno odsluženje obveznog vojnog roka.

Članovi

 Renato Granzzieri
 Tomislav Šperanda - Špiro, bas gitara
 Zlatko Palada, saksofon
 Miomir Bata, gitara
 Ivo Franković, klavijature
 Damir Vlahović, bubnjevi

Diskografija
 Dakle, mama/Amerika, singl, Jugoton, 1982.
 album, 1982.

Izvor
 Zlatko Gall: Splitska dica od zidića do vječnosti, Croatia Records, str. 166. – 168.,
(): Nevera Renata Grancieria , click4you.com, 28. kolovoza 2009.

Splitski glazbeni sastavi
Hrvatski punk sastavi

Mačak (glazbeni sastav)


කොස් ගස හෙවත් බත් ගස ( හෙරලිය ) ආහාරයක් ලෙස ඉතා වැදගත් ඵල දරන ගසකි. මෙය මල්බෙරි (mulberry) පවුලට අයත් ගස් වර්ගයක් වන අතර, ලෝකයේ දකුණු හා දකුණු ආසියාවට අවේනික වූ ගස් විශේෂයකි.මෙම ශාකයෙන් දැව ලබා ගැනීම ප්‍රධාන ප්‍රයෝජනයක් ලෙස සැලකෙන අතර මෙම දැව යොදා ගෙන ගෘහ නිර්මාණ කරනු ලබයි .මෙම දැව ඉතා ශක්තිමත් වේ.

කොස් ගස නිවර්තන පහත බිම් වලට වඩාත් යෝග්‍ය වූ රුක්ෂයකි. එහි හට ගන්නා වූ ඵලයන්, එනම් කොස් ගෙඩි, ලෝකයේ දැනට පවතින විශාලතම ඵලයන් වේ. මෙම ගෙඩි බරින් පවුම් 80 (කි. ග්රෑම් 36) දක්වා විහිදෙන අතර අගල් 36 (සෙන්ටිමීටර 90) සහ අගල් 20 (සෙන්ටිමීටර 50) ක් දක්වා වූ විෂ්කම්භයකින්ද යුක්ත වේ.

ඉදුණු ඵලයේ ස්වභාවය අනුව වරකා සහ වැල ලෙස ප්‍රධාන වර්ග දෙකකි.

නිරුක්ති ශාස්ත්‍රය සහ නාම මාත්‍රයන්
මෙම ගස ලෝකය පුරා විවිධ නම් වලින් හදුන්වනු ලබයි.

ංග්‍රීසි නාමය වන්නේ "ජැක්ෆ්‍රුට්" (Jackfruit)ය.

බෙන්ගාලි හෝ බංගලා: කතල් (কাঁঠাল)

කැරිබියෙන්: "කටහර්"

චයිනීස්: (:波羅蜜|波羅蜜) (බෝලුඔමි)

හින්දි: කතල් (कटहल)

ලුගන්ඩ: ෆෙනේ

මලයාලම්: චක්ක (ചക്ക)

මරති: "ඵනස්" [फणस]

නේපාලි: "කටහර්" (कटहर)

සිංහල: "කොස්" | "හෙරලි"

දෙමල: "පල" (பலா)

තෙලිගු : "පන්ස"  (పనస)

තායි: "ඛනූන්" (ขนุน)

වගාව සහ පාරිස්ථිකවිද්‍යාව

කොස් යනු ඉන්දියානු කෘෂිකර්මාන්තය තුල ශතවර්ෂ ගණනාවක්පුරා වැදගත් මෙහෙයක් ඉටුකළ දෙයකි. පුරාවිද්‍යායාත්මක  සොයාගැනීම් වලට අනුව ඉන්දියාව තුල අවුරුදු 3000-6000 පෙර සිටම මෙම වගාව සිදුකර තිබේ. තවදුරටත් කරන ලද සොයාගැනීම් වලට අනුව ඉන්දියානු අධිරාජ්ජවාදියකු වූ අශෝක රජතුමාගේ කාලයේ උයන් වතු සැදීමේදී යොදාගත් පලතුරු ගස් අතර කොස් ගසද වූ බව පෙනේ. ඉන්දියානු තාරකාවිද්‍යාඥයකු, ගණිතඥයකු සහ නක්ෂත්‍රඥයකු වූ වරහමිහිරා (Varahamihira) විසින් රචිත "Brhat Samhita" ග්‍රන්තයේද මෙම ගස ගැන සදහන් වී තිබේ. එමෙන්ම, මෙම ගස අවුරුදු 35-40 පමණ වූ විට එහි ලීය ගෘහභාණ්ඩ සැදීමට යොදා ගත හැකිය. මෙම ගසේ ඇති දියරය භාජන වල කුඩා සිදුරු වැසීමට යොදා ගන්නා ආලේපනයක්ද වේ. ඉන්දියානු කේරල ප්‍රදේශයේ කළු ගම්මිරිස් වැල් වලට  ආධාරකයක් වශයෙන්ද ගොවියන් කොස් ගස ප්‍රයෝජනයට ගනී. එබැවින් කේරල ප්‍රදේශයේ බහුලව කළු ගම්මිරිස් වැල් වලින් වැසී ගිය කොස් ගස් දකින්නට ලැබේ.

බ්‍රසීලයේ කොස් ගස ආක්‍රමණශීලී ශාකයක් ලෙස සැලකේ. විශේෂයෙන්ම "Rio de Janeiro" හි ටිජුකා ෆොරස්ට් (Tijuca Forest)  ජාතික උද්‍යානයෙන් මෙම කොස් ගස් ඉවත් කිරීමටද යෙදිනි. ටිජුකා ෆොරස්ට් යනු 19 ශතවර්ෂයේ මැද භාගයේ රුක් රෝපණය ආරම්භ කල කෘතීම දිවිතීක වනාන්තරයකි. මුල් කාලයේදී කොස් ගසද මෙම වනාන්තරය තුල දකින්නට ලැබුණු අතර පසුව උද්‍යාන කළමනාකරණ මණ්ඩලය මෙම ගස් ඉවත් කිරීමට යෝජනා කරන ලදී. මෙම තීරණයට හේතුව වුවේ කොස් ගස් විශාල වශයෙන් එම වනය පුරා පැතිරයාමත්, එම කොස් ගස් වල ඵලයන්ට ආස කරන ඇතැම් ක්ෂීරපායී සතුන් නිසා දේශීය කුරුල්ලන්ට ඇති වූ තර්ජනයන්ය. මෙම නිසා 2002 සිට 2007 දක්වා වූ කාලසීමාව තුල කොස් ගස් 55,662 කපා විනාශ කිරීමට උද්‍යාන බලධාරීහු පියවර ගත්තාහුය.

වාණිජ්‍යමය ප්‍රයෝජන
උපන් රටෙන් පිටතදීද අපට කොස් ඵලදාව දක්නට ලැබේ. ආසියානු ආහාර වෙළද පොළ තුලද, විශේෂයෙන්ම පිලිපීන වෙළද පොළ තුලද බහුලව කොස් ඵලදාව දකින්නට ලැබේ. බ්‍රසීලයේ මුහුදු බඩ ප්‍රදේශ වල බහුල වශයෙන් කොස් වගාව සිදු කරන අතර ඒවා බොහෝසෙයින් දේශීය වෙළද පොලට යොමු කෙරේ. කොස් ටින් කරන ලද සීනි සිරප් ලෙසද, ශීතකළ ටින් ලෙසද වෙළද පොලේ දකින්නට ලැබේ. වියලු කොස් කැබලි විවිධ නිෂ්පාදකවරු යටතේ වෙළද පොලේ පවතී.මීට අමතරව, උතුරු ඔස්ට්‍රලියාවේ ඩාවින්(Drawin) හි උණුසුම් සෘතුවේ එළිමහන් වෙළද පොළවල් වල බොහෝසෙයින් කොස් ඵල ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන දක්නට ලැබේ.

කොස් ගසින් ලැබෙන ආහාර

කොස් ගෙඩි
කොස් ගෙඩියෙහි මදයේ ඇති මදුළු, කෙදි සහිත ස්වභාවයෙන් යුතු ආහාරයකි. ම මෙම රසයේ ස්වභාවය අනුව විවිධ කොස් වර්ග වර්ගීකරණයක්ද දකින්නට ලැබේ. බ්‍රසීලයේ කොස් වර්ග තුනක් ඇති අතර, ඒවානම් "Jaca-dura", "Jaca-mole" සහ "Jaca-manteiga" ලෙස හදුන්වයි. මෙහි පළමු වර්ගය, එනම් "Jaca-dura" යනු ඝන ප්‍රභේදයක් වන අතර ප්‍රමාණයෙන්ද විශාල මෙය කි. ග්රෑම් 15-40 යුතු බරකින්ද යුක්ත වේ. දෙවැනි ප්‍රභේදය වන "Jaca-mole" මෘදු ප්‍රභේදයක් වන අතර "Jaca-manteiga" යනු මෙම පළමු සහ දෙවැනි ප්‍රභේද දෙක අතර මැදි ප්‍රභේදයක් වේ.

පොලොස්
ශ්‍රි ලංකාවේ පොලොස් ලෙස හදුන්වනු ලබන මෙය,  ඉංග්‍රීසියෙන් "යo ෆ්රුට්" ලෙසද කේරල භාෂාවේ "ඉදිචක්ක"(idichakka) ලෙසද හදුන්වනු ලබයි. මෙය ශ්‍රී ලංකාව තුල මාංශමය ආහාර වලට ප්‍රතිස්ථාපිත ආහාරයක් ලෙස යොදා ගන්නා ප්‍රණීත ආහාරයකි. මෙහිදී නොඉදුණ කොස් ගෙඩියේ  පොත්ත සෙමින් ඉවත්කර කුඩා කැබලි වලට කපා ආහාරයට ගත හැකි වන පරිදි පිස ගනු ලබයි.  මෙම පොලොස් ආහාරය බහුලව ඉන්දියාව, නේපාලය, බංගලාදේශය, ශ්‍රී ලංකාව, ඉන්දුනීසියාව, කාම්බෝජය සහ වියට්නාමය යන රටවල් වල දකින්නට තිබේ. සංස්කෘතීන්ට අනුවද කොස් භෝජනය විවිධ ආකාරයෙන් පිසගනු ලබයි. තෙලිගු සංස්කෘතිය තුල කොස් අබ සමග මිශ්‍ර කොට ප්‍රණීත තෙලිගු ආහාරයක් සාදා ගනී.

=වැල හා වරකා

කොස් වර්ග දෙකක් හමුවන අතර ඒවා "වරකා" සහ "වැල" ලෙස හදුන්වයි. "වරකා" වල යන්තම් ඝන මදයක් ඒවා ඉදුණු පසුවද පවතියි. නමුත් "වැල" ඉදුණු පසු ඉතාම මෘදු ද්‍රාවනයක් ආකාරයේ මදයකින් යුක්ත වේ.

"චක්ක වරට්ටියතු"(Chakka Varattiyathu) නම් වූ පැනිරසමය ආහාරය "වරික්ක" වලින් පිළියෙළ කරනු ලබන අතර එය "වරික්ක" කල් තබා ගන්නා ක්‍රමයක් ලෙසද භාවිතා කරනු ලබයි. ක

පිළියෙළ කර ගත හැකි දෑ

කොස් යනු දකුණු හා දකුණු ආසියාතික කෑම මේසයේ බහුලව දකින්නට ලැබෙන ආහාරයකි. අමු කොස් මදුළු පිසූ පසු ආහාරයට ගත හැකි අතර ඉදුණු කොස් මදුළු පිසීමකින් තොරවම ආහාරයට ගත හැකිය. ඉදුනු ෙකාස් වැල සහ වරකා යනුෙවන් වර්ග ෙදකකට ෙබෙද් මෙහි අඩංගු වන කොස් ඇට තම්බා බෝංචි පිස ගන්න ආකාරයෙන් පිස ගත හැකිය. කොස් පත්‍රයන් ඉටිලි වැනි වාෂ්ප තැම්බිමෙන් සාදා ගනු ලබන ආහාර පිසීමට යොදා ගනී.

කේරල භෝජන
1. ඉදිචක්ක තෝරන් (Idichakka Thoran): මෙය පිළියෙළ කර ගනු ලබන්නේ ඉතාම ළපටි, නොඉදුණු කොස් ගෙඩි යොදා ගනිමින්ය. මෙම කොස් ගෙඩියේ උල් සහිත ඝන පොත්ත තියුණු පිහියකින් සහිනු ලබන අතර පසුව එය ඉතා කුඩා කැබලි වලට කපා, අවශ්‍යතරමට වතුර එකතු කර තම්බා ගනී. පසු එයට හීනියට ගා ගත් පොල්, වියලි ගම්මිරිස්, ලුණු, වියලි කහ යනාදිය අවශ්‍යපරිදි දමා මද ගින්නේ පිස ගනී. එය තවත් රස කර ගැනීමට පොල්තෙලෙන් බැදගත් අබ ඇටද එක් කර ගත හැකිය.

2. චක්ක අවියල් (Chakka Aviyal): නොඉදුණ කොස් ගෙඩි යොදා ගනිමින් සාදනු ලබන මෙම විශේෂ ආහාරයට හීනියට අබරගත් පොල්, වියලි මිරිස්, වියලි කහ යනාදිය එකතු කරයි. මෙහිදී භාවිතා කරනු ලබන්නේ කොස් මදුළු පමණි. මෙම කොස් මදුළු කේරලයේ "චක්ක චුල"(Chakka Chula) යන නමින් හදුන්වයි. කොස් ඇටද, එහි වටා වූ ඝන පොත්ත ඉවත් කර පසු කැබලි කර මෙම මාළුවටම එකතු කරනු ලබයි.

3. චක්ක කුළ්හචථු (Chakka Kuzhachathu) හෝ  චක්ක පුළ්හුක්කු (Chakka Puzhukku): නොඉදුණ නමුත් හොදින් මේරූ කොස් මෙම පිළියෙළ කිරීම සදහා යොදා ගනී. පළමුව කොස් මදුළු හොදින් තම්බා ගනී. පසුව ගා ගත් පොල්, කුඩුකර ගත් වියලි මිරිස්, වියලි කහ හා සුදුලූනු ද තම්බා ගත් කොස් මාළුවට දමා, යලි පිස ගනී. පසු හොදින් තැම්බුණු කොස්, ලී හැන්දක් ආධාරයෙන් හොදින් පොඩි කර ගනී. පසු මෙය මතට පොල්තෙල් හැදී දෙකක් පමණ දමා ගනී. මෙම රසැති ආහාරය "කන්ජි"(Kanji) බත් සහ "කදුමඟ"(Kadumanga) නැමැති ආහාරය සමගද කෑමට ගනී.

4. චක්ක කූන්ජු තොරණි (Chakka Koonju Thoran): මෙය හොදින් මෙරූ කොස් ගෙඩියක මැද කොටස ගෙන සාදනු ලබන රසවත් ආහාරයකි.

5. චක්කකුරු අස්ට්‍රම් (Chakkakuru Astram): කොස් ඇට යොදා ගනිමින් සාදනු ලබන දකුණු කේරලයේ මධ්‍යම "ට්‍රවන්චොරේ"(travancore) ප්‍රදේශයට ආවේණික ආහාර වර්ගයකි.

6. චක්කකුරු මෙළ්හුක්කුපුරත්ති (Chakkakuru Mezhukkupuratti) හෝ  චක්කකුරු උප්පෙර්ල් (Chakkakuru Upperi) : කොස් ඇට හොදින් තම්බා මද ගින්නේ පොල්තෙලින් බැද සාදා ගනු ලබන ආහාරයකි.

7. චක්ක උප්පෙරි (Chakka Upperi)  හෝ චක්කචුල වරුතතු (Chakkachula Varuthathu)  හෝ කොස් කැබලි (Jackfruit Chips) : නොඉදුණු නමුත් ඉදීමට ඉතාමත් ආසන්න කොස් මේ සදහා යොදා ගනී. එනම්, මෙයට යොදා ගනු ලබන කොස් මදුලේ පැණි රසය නොපැමිණිය යුතුය. පසුව මෙම මදුළු කුඩා කැබලිවලට කපා ගැබුරු  තෙලෙන් බැද ගනී. රසය වැඩි කර ගැනීමට ලුණුද එකතුකර ගනී.

8. චක්ක වරට්ටියතු (Chakka Varattiyathu): ඉදුණු කොස් මදුළු යොදා ගනිමින් සාදනු ලබන ආහාරයකි. මෙය "එලයප්පම්"(elayappam) හෝ "එලයදු"(elayadu) වැනි රසවත් උදෑසන ආහාර සැදීමට යොදා ගනී.

9.චක්ක ප්‍රතමන් (Chakka Prathaman): මෙය පොල් කිරි සහ "චක්ක වරට්ටියතු"(chakka varattiyathu) එක් කර සාදා ගනු ලබන "පගසම්"(pagasam) එකකි. මෙය නැවුම් ඉදුණු කොස් මදුළු වලට පොල් කිරි දමා ද සාදාගත හැකිය. ගිතෙල් තුල බැදගත් පොල් කැබලි, මිදී වැනි දෑ එක් කර වඩාත් රසයක් ලබා ගත හැකිය.

කොස් ලීය
කොස් ගසේ ලීය බොහෝ සෙයින් සංගීත භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයට යොදා ගනී. ඉන්ඩ්දුනීසියවේ "ගමෙලේඅන්"(gamelean) වලට පිලිපීනයේ "කුටියපි"(kutiyapi) වලටත් මෙම කොස් ලීය යොදා ගනී. මීට අමතරව ඉන්දීය සංගීත භාණ්ඩක් වන "වීණාව", "ම්රිදන්ගම්"(Mridangam) සහ "කන්ජිර"(Kanjira) යන බෙර වල බද සෑදීමටත් මෙම ලීය යොදා ගනී. එමෙන්ම ඉන්දියාවේ ගෘහ භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයට, නිවාස සැදීමේ කටයුතුවලට ද කොස් ලී බහුලව යොදා ගනී. කේරලයේ හින්දු උත්සව සදහා භාවිතා කරන "අවනී පාලක"(Avani Palaka) යන නමින් ප්‍රසිද්ධ අලංකෘත ලී පෝරැව සැදීමට ද යොදා ගන්නේ කොස් ලීය.

කොස් ලී බහුල වශයෙන් ජනෙල් දොරවල් සෑදීමට, නිවාස ඉදිකිරීමට මෙන්ම ගෘහ භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයට ද යොදා ගනී.

මීට අමතරව, කොස් ගසේ අරටුව බෞද්ධ ආරණ්‍යවාසී භික්ෂුන්ගේ සිවුරු පාඩු ගැසීමට අවශ්‍ය ඩයි වර්ග නිපදවා ගැනීමටද යොදා ගනී.

සංස්කෘතික වැදගත්කම

ශ්‍රී ලංකාව
මල්වර චාරිත්‍ර වලදී කිරි ගස ලෙස යොදා ගනී.

වෙනත් රටවල
තමිල්නාඩුවේ ශුභ පලතුරු තුනෙන් එකක් ලෙස කොස් හැදින්විය හැකිය. අනෙක් ශුභ පලතුරු දෙක වන්නේ අඹ සහ කෙසෙල්ය.

ආශ්‍රිත ලිපි

 දෙල් (අර්ටෝචාර්පුස් අල්ටිලිස් (Artocarpus altilis))
 දූරියං
 අත්තික්කා(දිබුල්) (චාරිචා (carica))
 පලතුරු ලැයිස්තුව

මුලාශ්‍ර

පලතුරු
ගස් - ශ්‍රී ලංකා
කොස් ගස

කොස්


UCI Europe Tour 2016 var den 12. sæson af UCI Europe Tour.

Gennem sæsonen blev der uddelt point til rytterne efter placering på etaperne, endagsløb og slutposition i løb. Antal point varierede efter rangering i de forskellige løb. Hvert løb havde én kategori som afgjorde hvilke hold der kunne deltage, point der uddeltes, udover at det viser hvilken type løb der var tale om:

 Etapeløb: 2.HC, 2.1 og 2.2
 Endagsløb: 1.HC, 1.1 og 1.2

Samlet

Resultater

Januar

Februar

Marts

April

Maj

Juni

Juli

August

September

Oktober

Eksterne henvisninger

UCI Europe Tour 2016


Robert Singleton (Atlanta, Georgia, 1975), más conocido como IronE Singleton, es un actor estadounidense conocido por interpretar a T-Dog en la serie de televisión The Walking Dead.

Biografía

Nació y creció en Atlanta (Georgia). Se graduó en la escuela secundaria y más tarde estuvo en la Universidad de Georgia, donde se especializó en comunicación oral y teatro. Jugó en el equipo de fútbol Georgia Bulldogs en 1998.

Filmografía

Cine

Televisión

Enlaces externos

 Página web oficial (en inglés).

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de Georgia (Estados Unidos)
Reparto de The Walking Dead
Nacidos en Atlanta

IronE Singleton


A Igreja Reformada na Zâmbia (IRZ) - em inglês Reformed Church in Zambia - é uma denominação cristã reformada fundada em 1898, na Zâmbia, por missionários da Igreja Reformada Holandesa do Estado Livre de Orange.

História

A Igreja Reformada na Zâmbia surgiu do trabalho missionário da Igreja Reformada Holandesa do Estado Livre de Orange, África do Sul. No devido tempo, dez grandes estações missionárias e numerosos centros menores de evangelização foram estabelecidos. Evangelistas e professores africanos desempenharam um papel significativo na expansão da missão. Em 1943, a igreja tornou-se um sínodo e, em 1966, obteve autonomia.

Desde 1982 estendeu o seu trabalho para a Província Oriental, Província de Luapula, Províncias do Norte, Centro e Noroeste. No ano 2000, a igreja havia se expandido para cobrir todas as partes da Zâmbia.

A denominação fundou a A Faculdade Teológica Justo Mwale, para servir para a formação de pastores.

A partir do seu crescimento, a denominação se espalhou por todo o país.

Doutrina

A denominação subscreve os Padrões da Unidade (Confissão Belga, Catecismo de Heidelberg e Cânones de Dort) como seus símbolos de fé. Além disso, reconhece o Credo Niceno-Constantinopolitano, Credo dos Apóstolos e Credo de Atanásio como exposições fiéis das doutrinas bíblicas.

Relações Intereclesiásticas

A IRZ é membro do Conselho Mundial das Igrejas e do Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas.

Denominações reformadas continentais na Zâmbia
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas
Membros do Conselho Mundial de Igrejas

Igreja Reformada na Zâmbia


El AFAS Live, antes llamado Heineken Music Hall es una sala de conciertos donde se celebran algunos conciertos semanales de música pop. La sala fue inaugurada en 2001 y está ubicada en Ámsterdam, Países Bajos.

Las actuaciones se realizan en el gran salón principal, llamado Black Box (Caja Negra). Es la sala más grande del recinto con una superficie de 3.000 m² y una capacidad para 5.500 personas; siendo la mayor sala de conciertos de los Países Bajos. También hay otra sala más pequeña con una capacidad para 700 personas. El gran salón está completamente cubierto con paneles acústicos absorbentes, que hacen que se aprecie mejor el sonido directo de la música al haber mucha menos reverberación que por ejemplo en el adyacente Ámsterdam Arena.

Esta sala de conciertos está patrocinada por la marca de cerveza Heineken. El edificio fue diseñado por el arquitecto Frits van Dongen. El Heineken Music Hall está nominado para el prestigioso premio Pollstar a la mejor sala de conciertos internacional.

Muchos artistas de renombre internacional han actuado en el Heineken Music Hall desde el año 2001. Además, se celebran eventos anuales como los premios TMF y también es escenario habitual de importantes festivales de danza tales como el Qountdown.

El 27 de febrero de 2012, se anunció que sería la sede del Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2012.

Referencias

Enlaces externos

Sitio oficial
Información sobre los actos en el recinto
Información de eventos

Arquitectura de los Países Bajos del siglo XXI
Arquitectura de 2001
Sedes de Eurovisión Junior
Salas de conciertos de Ámsterdam

AFAS Live


A Tillana or thillana is a rhythmic piece in Carnatic music that is generally performed at the end of a concert and widely used in classical indian dance performances. It was popularised by Dr. M Balamuralikrishna and some other musicians A Tillana uses tala-like phrases in the pallavi and anupallavi, and lyrics in the charanam.

The thillana is based on the tarana which was introduced by Amir Khusrau (1253-1325 CE).

Popular Compositions
 Kadanakuthuhalam Thillana composed by Dr.M. Balamuralikrishna (Ragam: Kadanakuthuhalam)
 Kadanakuthuhalam Thillana composed by Lalgudi Jayaraman (Ragam: Kadanakuthuhalam)
 Kalinga Narthana Thillana composed by Sri Oothukkadu Venkata Kavi (Ragam: Gambhira Natta)
 Mohanakalyani Thillana composed by violinist Lalgudi Jayaraman (Ragam: Mohanakalyani)
 Garudadhwani Thillana composed by Dr.M. Balamuralikrishna (Ragam: Garudadhwani)
 Gita Dhuniku Thillana composed by Maharaja Swathi Thirunal (Ragam: Dhanashree)
 Khamas Thillana composed by Patnam Subramania Iyer (Ragam: Khamas)
 Khamas Thillana composed by Lalgudi Jayaraman (Ragam: Khamas)
 Jaya Ragamalika Thillana composed by Dr.M. Balamuralikrishna (Ragam: Kalyani)
 Dwijavanthi Thillana, composed by Lalgudi Jayaraman (Ragam: Dwijavanthi)
 Brindavani Thillana composed by Dr.M. Balamuralikrishna (Ragam: Brindavani)
 Revathi Thillana composed by Lalgudi Jayaraman (Ragam: Revati)
 Maand Thillana, composed by Lalgudi Jayaraman (Ragam: Maand)
 Kaapi Thillana, composed by Ganesh-Kumaresh duo (Ragam: Kaapi)

References

Carnatic music terminology
Elements of a Bharatanatyam performance

Tillana