Edwin Thomas "Ted" Astley (12 April 1922 – 19 May 1998) was a British composer. His best known works are British television themes and scores, most notably the main themes for The Saint, Danger Man and The Baron. He also successfully diversified into symphonic pop and the arrangement of his theme to The Saint, as re-recorded by Orbital, reached number three in the UK Singles Chart.

Early life
Astley was born in Warrington, Lancashire, to Lawrence Astley and Mary Alice Pester. He served in the Second World War as a musician in the Royal Army Service Corps band playing saxophone and clarinet for the troops.

Career
In the early 1950s, Astley was arranging for Geraldo. His song "I Could Never Tell" was written by Edwin and Billy Bowen as an entry into a song writing contest when they were both serving in the army. Edwin won the prize of £250 and later used this money to pay for his wedding to Hazel Balbirnie. "I Could Never Tell" was later recorded by both Vera Lynn and Richard Tauber.

His own band, the Ted Astley Orchestra, became well known in the north of England, and he wrote songs for performers such as Anne Shelton.

He wrote music for many British television series of the 1950s and 1960s, including incidental music for The Champions, and the opening titles to The Adventures of Robin Hood (with the exception for the closing titles), Danger Man (known as Secret Agent in North America, where a new graphic opening credit sequence was added which featured the song Secret Agent Man by P.F. Sloan and Steve Barri and was followed by the original English credits accompanied by Astley's High Wire theme),  Department S, Randall and Hopkirk (Deceased), The Saint, Gideon's Way and The Baron. All of these programmes were ITC Entertainment productions.

Astley also wrote the orchestral and "opera" score for the Hammer Films version of The Phantom Of The Opera (1962).

Astley wrote two arrangements of his own theme for The Saint, a slow version used in the black and white episodes and a more up-tempo arrangement of the same theme for the colour episodes. He then wrote a second theme, used in the second season of the colour episodes, based around Leslie Charteris' own theme music, which had previously been used in films and on radio. Charteris' theme would also open its main theme to Return of the Saint and would close its theme for its TV movies of The Saint which starred Simon Dutton (neither of which were composed by Astley); however, Astley's original Saint theme was chosen for the film of the same name.

Astley also wrote two themes for Danger Man — one for the 30-minute series transmitted from 1960 to 1962 entitled "The Danger Man Theme", and a new theme for the 60 minute series (1964–68) entitled "High Wire". Astley was asked to write music for The Prisoner, but had to withdraw because he felt that he would be unable to create Patrick McGoohan's vision for the score — due to McGoohan being too busy to hold meetings with him.

However, Astley showed his diversity by writing the music for Sir Kenneth Clark's BBC documentary series Civilisation (1969), and scoring several British Transport Films including Diesel Train Ride (1959), Broad Waterways (1959/60) and The Signal Engineers (1962).

In 1997, Astley found himself at number three on the UK Singles Chart as composer of "The Saint", 33 years after he wrote it, which had been revived by Orbital for the new Saint movie.  His last work was a 1998 symphonic interpretation of Who music called Who's Serious: The Symphonic Music of the Who, which followed 1995's Symphonic Music of the Rolling Stones.

Recordings
Astley's actual recorded output is quite sparse, consisting of a few singles and albums of the music from The Saint and Danger Man. These were only available in the United States until 1997 when he arranged for CDs to be issued in the UK, where the albums were expensive collectors' items. Other recordings included the soundtrack for International Detective, a few library records which were only semi-official and a series of albums made by the London Symphony Orchestra which featured his work.

Recently the complete recordings of the score to Randall and Hopkirk (Deceased) was released by Network DVD in the UK.  The three disc box-set featured over two hundred recorded music cues from the series, and a book detailing the music production.

In 1977, Astley wrote the orchestral score for Street in the City, a song contained in the Pete Townshend and Ronnie Lane's album Rough Mix.

Personal life
Astley married Hazel Balbirnie in 1945, and had five children. Their eldest daughter, Karen, married Pete Townshend. Their son, Jon Astley, produced and remastered The Who's reissues. Daughter Virginia Astley is a singer-songwriter. His other children are Virginia's twin Alison, and son Gareth.

Astley retired in the late 1970s, and died in 1998. Recognition of his death was limited to brief obituaries in The Times and The Independent. However, tributes later appeared on television and in print.

Legacy
In 2001, Jools Holland presented a television tribute called Astley's Way.  Holland had recorded the Danger Man theme earlier, and he appeared with Jools Holland's Rhythm and Blues Orchestra to play "High Wire", plus various other themes and incidental music composed by Astley.  The documentary also included interviews with his widow, son Jon, daughter Virginia and son-in-law Pete Townshend.

Selected filmography
Devil Girl from Mars (1954)
 The Gay Dog (1954)
 The Happiness of Three Women (1954)
 The Crowded Day (1954)
 The Hornet's Nest (1955)
 You Lucky People (1955)
 Fun at St. Fanny's (1955)
 The Case of the Mukkinese Battle-Horn (1956)
Kill Her Gently (1957)
At the Stroke of Nine (1957)
 The Woman Eater (1958)
 Dublin Nightmare (1958)
 Naked Fury (1959)
 The Man Who Liked Funerals (1959)
The Giant Behemoth (1959)
The Mouse That Roared (1959)
The Day They Robbed the Bank of England (1960)
 Passport to China (1961)
 Follow That Man (1961)
A Matter of WHO (1961)
The Phantom of the Opera (1962)
The World Ten Times Over (1963)
 The Syndicate (1968)
Digby, the Biggest Dog in the World (1973)

Television
Colonel March of Scotland Yard (1955)
The Adventures of Robin Hood (1955)
The Adventures of Sir Lancelot (1956)
The Buccaneers (1956)
Ivanhoe (1958)
International Detective (1959)
Danger Man (1960)
The Saint (1962)
Gideon's Way (1965)
Seaway (1965)
The Baron (1966)
Department S (1968)
Randall and Hopkirk (Deceased) (1969)
Whoops Baghdad (1973)

References

External links
 BFI Screenonline: Astley, Edwin (1922-1998) Biography
Data
 Edwin Astley

Fansites
 Danger Man fansite
 Edwin Astley Appreciation Society (Facebook)

1922 births
1998 deaths
English film score composers
English male film score composers
Musicians from Warrington
20th-century classical musicians
20th-century English composers
20th-century British male musicians
20th-century British musicians
British Army personnel of World War II
Royal Army Service Corps soldiers

Edwin Astley


Clarksville is an unincorporated community in Howard County, Maryland; the second highest-earning county in the United States according to the U.S. Census Bureau. The community is named for William Clark, a farmer who owned much of the land on which the community now lies and served as a postal stop that opened on the 4th of July 1851.

Some of the most expensive homes on the East Coast are located in or around the town, whose property values are among the highest in the country. According to the U.S. Census Bureau, Clarksville District 5 has a population of 56,239, with an estimated average income of $195,124, with median income of $160,606. As of 2023, the average annual household income in Clarksville is $248,722, while the median household income sits at $223,448 per year.

The village of River Hill (which include Pheasant Ridge and Pointers Run),  the newest addition to the Rouse Company development of Columbia, is adjacent to Clarksville.

Clarksville's public schools, part of the Howard County public school system, are among the highest-ranked in the nation and often have significantly higher funding than competing private and charter schools.

The area is located southwest of Baltimore and north of Washington, D.C., and many residents of Clarksville commute to work in one of these two cities or their nearby suburbs.

Montrose and Richland Farm are listed on the National Register of Historic Places in 1973.

History
In 1699, Thomas Browne, a Patuxent Ranger, ranged the river from the Snowden plantation to where Clarksville is sited.  The area was settled with tobacco plantations such as Folly Quarter and Hobbs Regulation with slave labor. In 1838, Dr. William Watkins of Richland Manor proposed the "Howard District" of Anne Arundel County, which became Howard County in 1851. Clarksville's name originates from John R. Clark's family who immigrated from Ireland to the Howard District of Anne Arundel County in 1790. The land he purchased included Jack Howard's blacksmith shop, one of the few African American operated blacksmith's in the county.   Clarksville postal office listed the population as just 65 in the 1930s with the key industry of agriculture and limestone mining. Numerous apple orchards were situated between Clarksville and Ashton. In 1869 the town became the terminus of the ten mile Ellicott City and Clarksville turnpike built over the old Sandy Spring road, a ten-mile private toll road created in a time before county maintained roads which later became route 108.

Schooling
There are four public schools located in Clarksville, Maryland. There are two elementary schools, Pointers Run Elementary School and Clarksville Elementary School, while there is one middle school, Clarksville Middle School, and one high school, River Hill High School. All four schools are part of the Howard County Public School System (HCPSS).

Climate
The climate in this area is characterized by hot, humid summers and generally mild to cool winters.  According to the Köppen Climate Classification system, Clarksville has a humid subtropical climate, abbreviated "Cfa" on climate maps.

People
The following are notable people who were born or live in Clarksville, Maryland:
Lefty Clarke, Major League Baseball pitcher who played in one game on October 2, 1921.
Kevin Johnson, retired NFL cornerback.
Donovan Pines MLS, player for D.C. United.
Varun Ram, former Maryland Terrapins basketball player.

See also
Clifton (Clarksville, Maryland) – an 1818 stone home built on the "White Wine & Claret" farm of John Dorsey
Worthington's Range
Montrose
Richland Farm
Walnut Grove

References

Unincorporated communities in Howard County, Maryland
Unincorporated communities in Maryland

Clarksville, Maryland


Vadedilmiş Topraklar (), Yahudilik'te Tanrı YHVH tarafından İbrahim'e ve soydaşlarına vadedilmiş bölgedir. Tam sınırları belli olmamakla beraber, günümüzde İsrail ve Filistin Devleti topraklarını oluşturan bölgenin Vadedilmiş Topraklar olduğu inancı yaygındır.

Tevrat'ın Tekvin kitabının 15. Bab'ında ise şöyle yazmaktadır:
O günde Rab, Abraham'la ahdedip dedi: Mısır ırmağından büyük ırmağa, Fırat ırmağına kadar bu diyarı, Kenileri ve Kenizzileri ve Kadmonileri ve Hittileri ve Perizzileri ve Refaları ve Amorileri ve Kenanlıları ve Girgaşileri ve Yebusileri senin zürriyetine (soyuna) verdim.

Bu tanıma göre ise Fırat Nehri'nden Nil Nehri'ne kadar olan geniş bölge İbrahim'in soyuna vadedilmiştir. Bununla birlikte sınırlarının tam olarak belirtilmemiş olması nedeniyle bu tanım da oldukça tartışmalıdır.

Ayrıca bakınız
 Kutsal Topraklar
 Kenan Ülkesi
 Siyonizm

Tanah
Hristiyan terminolojisi
Antik Levant
Güney Levant
Siyonizm
İsrail
Yahudilik

Vadedilmiş Topraklar


The Cactuar,  known in Japan as  is a fictional species of plant-like beings from the Final Fantasy video game franchise. They are usually depicted as anthropomorphic cacti with haniwa-like faces in a running or dashing pose. One of the recurring elements of the series, it initially appeared as an enemy in Final Fantasy VI. By the 2010s, the Cactuar has attained widespread popularity with Final Fantasy fans, and is considered one of the established mascots of the long-running series alongside the Moogle and the Chocobo. While the Cactuar still appear as recurring enemies in modern titles, they are also depicted as summoned allies as well as friendly non-player characters.

Development
According to Japanese video game artist, game designer and director at Square Enix Tetsuya Nomura, the concept of the Cactuar is based on a doodle he drew on a notebook when he was attending high school as a teenager. The design of the Cactuar's face resemble haniwa, a type of terracotta clay figure traditionally used for ritual and funerary purposes during the Kofun period in Japanese history.

Alexander O. Smith, who played a major role in the English localizations of games developed and published by Square and later Square Enix like Vagrant Story and Final Fantasy XII, helped re-write translations written by a Japanese native translator for one of the PlayStation Final Fantasy games in the 1990s. One of the notable errors he corrected prior to the game's release was the original in-game description for the Cactuar, which was translated from Japanese to English as "It ejaculates needles!".

For Final Fantasy XV, the developer team noted that they had to make careful considerations on how to deal with the inclusion of comical or cute characters in a game designed to be more realistic than its predecessors. The Cactuar's physical texture and the depiction of the inside of its mouth was emphasized by the designers to make it more realistic as a type of wildlife in the game's world.

Characteristics
Cactuars are typically depicted having stiff arms and legs without hands or feet, three black dots on their faces (representing two eyes and an oblong mouth) and three yellow quills at the top of their heads. The Cactuar's silhouette resembles the Japanese 卍 symbol, pronounced as "manji", which is traditionally a holy and auspicious symbol in Japan. Even in modern titles, they look and move in a puppet-like manner, balancing on one leg with the others bent at 90 degree angles. They are notoriously difficult to hit, and best known for their defensive attack, 1000 Needles (also called Blow Fish), which typically does exactly 1000 hit points of damage to an opponent, regardless of defenses. In other games, they possess an even more powerful 10,000 Needles attack. Many Cactuar variants have appeared in various games, such as the Gigantender, a large, bulky Cactuar that looks more like a typical cactus. The Cactuar is usually depicted in a head-on pose without their backside visible, but in Final Fantasy XV they have been noted as having a prominent rear end when photographed from the back.

In Final Fantasy XV there are three variants of the creature: the regular Cactuar, the Slactuar and the Gigantuar. The former two are regular enemies which are similar in appearance with a very low chance of spawning, and will attempt to run from the player characters when encountered. Gigantuar is found as part of an optional side quest in the game. All variants are difficult enemies in combat, but will yield a generous number of experience points and useful items when defeated.

Appearances
In their first appearance in Final Fantasy VI, Cactuars (called "Cactrots" in American translation of the game) are found in a small desert west of the town of Maranda in the World of Ruin. Most attacks (physical or otherwise) completely miss it, even though it only has 4 hit points, making it difficult to kill without the use of special items. They have since appeared in nearly every game in the series, and are occasionally featured as summonable allies or friendly NPC's. In World of Final Fantasy, the main characters can travel by train which is operated by a character known as the Cactuar Conductor; in one scene of the game which is framed as comic relief, the Cactuar Conductor eludes game protagonist Reynn while taunting her.

A mod which cosmetically alters NPC's in Final Fantasy XV: Windows Edition into Cactuars was created and promoted by Square Enix as an example feature of full mod support for the game's PC version. Development manager Kenichi Shida indicated prior to the March 6, 2018 launch of Final Fantasy XV: Windows Edition that the developmental team intended to introduce variants of the mod which enable players to customize the skins of in-game characters into other creatures such as Chocobos and Moogles at a later date, along with the public release of the game's modding tool. A cosmetic skin for sword-type weapons called the "Cactbar" mod is also available for download along with the Cactuar suit mod.

Cactuars have also appeared in video game crossovers, such as Mario Hoops 3-on-3, Mario Sports Mix, and Dragon Quest X. As part of the Monster Hunter: World cross-over event with Final Fantasy XIV in 2018, Cactuars which appear in the battlefield could be used as environmental traps, and players may encounter cactuar cuttings or flowering cactuar cuttings.

Matthew Adler from IGN noted that the Cactuar has appeared in 49 Final Fantasy games and 16 non-Final Fantasy titles as of 2020.

Promotion and merchandise
Like the Moogle and the Chocobo, the Cactuar has been subject to numerous licensed merchandise connected to the Final Fantasy theme, sometimes in collaboration with third parties such as Universal Studios Japan and Sony Interactive Entertainment for the 2017 video game Everybody's Golf. Examples of merchandise which feature the Cactuar as its iconography include caps, hooded jackets, stuffed toy key chains, Christmas-themed cakes, wedding confectionary, and so on. A Cactuar was featured as an inflatable Final Fantasy mascot decorating an officially sponsored float for the 2019 Sydney Gay and Lesbian Mardi Gras.

The Cactuar is included as an exclusive feature with special editions of the Final Fantasy VII Remake as a summoned ally, available via downloadable content.

Cultural impact

Fandom

The Cactuar has been subject to cosplay and fan art. In August 2014, a Chinese man performed a marriage proposal stunt wearing a Cactuar costume in Beijing, China.

Critical reception
The Cactuar has been well received, and often described as being an iconic element of the Final Fantasy franchise. Jason Wilson of VentureBeat called the Cactuar his favorite video game monster, saying that, while "kinda cute", they "can be scary [...] especially when these cowardly creatures stick around instead of running away and launch its devastating 1,000 Needles attack", also saying that they can easily cause a total party kill. Jim Sterling called the Cactuar "everybody's favorite perennial mascot" in a 2009 post published by Destructoid, and praised its design for Final Fantasy XIII which was unchanged from previous iterations. Mike Fahey of Kotaku stated that the Cactuar is "one of Final Fantasys most iconic creatures", and commented that the Final Fantasy XIV Gigatender was "doing the best it can to live up to that legacy, bless its giant plant heart", also stating that they "are adorable enough that I just want to sit in The Fields of Amber and watch them nearly topple all day long". GameFan called the Cactuar "one of the most popular Final Fantasy enemies of all time, despite its inability to talk", saying "his 1000 Needles attack can be quite painful if your characters don't have triple-digit hit points". In Darren Nakamura's review of World of Final Fantasy for Destructoid, he found the Cactuar Conductor's antics to be funny, as the context of the Cactuars being reputed as "slippery jerks" is well known to the series' fandom.

The Cactuar-themed mods for Final Fantasy XV: Windows Edition has received a varied reaction. Joe Donnelly from PC Gamer was excited by the mod and found the Cactuar costume to be cute. In a post which highlighted examples of players amusing themselves with Final Fantasy XV modded content, Brian Ashcraft from Kotaku featured the Cactuar mod as an example of the game's "delightful strange" mods. On the other hand, Alex Avard from GamesRadar felt that the Cactuar costumes are adorable but "slightly creepy", whereas Zoe Delahunty-Light also from GamesRadar considered the Cactbar mod to be "bizarre".

References

Final Fantasy characters
Plant characters
Video game mascots
Video game antagonists
Video game species and races
Video game characters introduced in 1994

Cactuar


أحيدوس  هو أحد فنون العرض التي تجمع بين الغناء والرقص الجماعي الإستعراضي الأمازيغي والتي تنتشر بالأساس في منطقة جبال الأطلس المتوسط في المغرب بالخصوص على مستوى مدن إفران، أزرو، خنيفرة، الحاجب، إيموزار كندر، وصفرو، بالإضافة لجنوب شرق المغرب؛ خاصة في جبل صغرو، وتُؤدى من قِبل الرجال والنساء الذين يصطفون على شكل خط أو دائرة، كما يتم تأدية أحيدوس في حفلات الزفاف كنوع من الترفيه. وتعتبر رقصة أحيدوس خليطًا متجانسًا من مجموعة العناصر الأساسية المكونة لها والممثلة في الشعر والغناء والرقص والإيقاع وقد ارتبط فن أحيدوس بوسطه الطبيعي والجغرافي لإنسان الأطلس المشبع بالمياه والأعراس والجبال والمنتجعات الغنية بالخضرة والمنابع، حيث يتغنى أحيدوس بالجمال بغض النظر عن نوعه إن كان جمال إنسان أو جمال مكان، وتغنى بالقبيلة وشجاعة رجالها ونضال نسائها كما تتخذه القبائل كنوع من أنواع الترحيب بالضيف، دون نسيان تأثر أشعار أحيدوس بموضوع الأخوة «تايمات». وقد حافظ هذا الفن الذي ظهر منذ قرون على طريقته وإيقاعاته وشكله الدائري والذي اتخذه النساء والرجال على حد سواء تعبيرا عن الفرحات الجماعية التي تواكب إحياء الإنسان لحياته الجبلية والزراعية في سهول وتخوم المتوسط.

التسمية
أحيدوس وجمعه أَحيداس أو إِحيداس هو الاسم الأصلي العام لدى أمازيغ وسط المغرب والذي يعني الرقصة الجماعية المتميزة بخفة الحركة والسرعة وترتبط أيضًا بهز الأكتاف عند الرقص. لم يحدد المؤروخون تاريخًا معينا لظهور الكلمة فهي قديمة قدم الرقصة نفسها، انتقلت الكلمة شفهيًا بين قبائل الأطلس المتوسط حتى تم توحيد تسمية الرقصة تحت هذا المسمى.

تاريخه

يذهب بعض المؤرخون والباحثون في التراث الشعبي المغربي إلى اعتبار أحيدوس أعرق أشكال الفرجة الموسيقية والغنائية في المغرب، وذلك لسببين أولهم امتداد الحضور الأمازيغي في التاريخ المغربي لما يزيد عن ثلاثة وثلاثين قرناً، والثاني بسبب الوصف الدقيق الذي تحمله الأشعار المتغنى بها في أحيدوس والمتوارثة شفهيًا جيلاً بعد جيل لشكل من أشكال الحياة القديمة في المغرب حدد المؤروخون ظهوره قبل قرون عديدة والتي كان يعتمد فيها الإنسان الأمازيغي بالأساس في العيش على الأشغال البيتية والفلاحية.

أما بالنسبة لظهور هذا الفن الغنائي في منطقة الأطلس المتوسط فالأمر يرجع إلى عصور خلت. حيث ارتبط فن أحيدوس منذ بزوغه بالوسط الطبيعي والجغرافي لإنسان الأطلس المتوسط حيث، الغابات والمياه والأغراس والجبال والمنتجعات الغنية بالخضرة والمنابع. وكان هذا الفن الذي ظهر أول ما ظهر في شكله الدائري قوامه النساء والرجال على حد سواء وفي شكله النصف دائري، تعبيرا عن الأفراح والمسرات والفرحات الجماعية التي تواكب إحياء الإنسان لحياته الجبلية والزراعية في سهول وتخوم الأطلس المتوسط.

ويعرف أحيدوس عادة بالرقصات والتعابير الجسدية الجماعية التي نجدها في بعض الأحيان حتى في المناطق التي لا تتكلم ساكنتها الأمازيغية، إلا أن الباحثين والمهتمين والدارسين يجمعون على أن موطنه الأصلي هو الأطلس المتوسط، المجال الطبيعي والجغرافي الذي تكتمل فيه العناصر المكونة له من شعر وغناء ورقص وإيقاع.

يعتبر البندير (أو الدف) «تالونت» الآلة أو الأداة الموسيقية الوحيدة المستعملة في الإيقاع وترافقه بالدق على الأكف أصوات نسائية ورجالية في شكل دائري متماسك قوامه الأكتاف تارة والأيدي تارة أخرى ويصمم لرقصاته وأداءاته رئيس الفرقة أو المايسترو في لوحات متناسقة موسيقيًا وحركيًا.

أشارت رقصة أحيدوس كذلك لنوع قديم من المساواة بين الجنسين حيث تطبع الرقصة فلسفة معينة وهي حضور النساء في الفرق الفنية بالقدر ذاته تقريباً الذي يحضر فيه الرجال، فالمرأة في الحياة الأمازيغية لا توجد خلف الرجل، بل معه، وأحياناً تكون في الواجهة. لذلك نراها تقف في الصف ذاته مع الرجل على خشبة العرض أو في الساحات العامة التي تُعرض فيها ألوان الفولكلور.

أما بالنسبة للأزياء المستعملة في أحيدوس بدورها لم تخلو من تأثر بطبيعة عيش الإنسان الأطلسي، حيث ترتدي النساء قفاطين موحدة، غالباً ما تطغى عليها ألوان البهجة والفرح، تلك الألوان المستمدة من الحقول: الأخضر، الأحمر، الأصفر والأبيض. أما الرجال، فيرتودن في الغالب الجلابيب البيضاء مع عمامات من اللون ذاته. ينتعل مؤدي أحيدوس بلغة صفراء أو بيضاء ويتوسّم خنجراً من الفضة (في بعض المناطق).

عناصره

حركات أحيدوس
عند معاينة رقصة أحيدوس بدقة، يمكن أن نعتبرها وحدة عامة قابلة لأن تقسم وتجزأ إلى فواصل حركية صغرى، وكل فاصل منها يشكل مجموعة من الحركات التي تتردد ويقوم بإنجازها الراقصون بانسجام وتوافق على نغمات وإيقاع الشعر المختار أثناء الرقص والغناء، بحيث يتم الانتقال من مرحلة إلى مرحلة أخرى بإشارات من «الرايس» الذي ينقر على بنديره نغمة سريعة وحادة، بعد ذلك تأتي سلسلة أخرى من الحركات، مما يعني أن أحيدوس هو سلسلة من الحركات المتناغمة والمتكاملة التي تحدد مسار الفرجة والفن، وإن اختلت هذه الحركات ضاع هذا الفن ولم يبقَ له معنى، إذ تعتبر الحركات المكونة للرقص أهم العناصر المكونة لفن أحيدوس .

أشعار أحيدوس
في بداية كل رقصة من رقصات أحيدوس يتولى شخص أو شخصين ممن لهم باع في غرض الشعر أو حفظه، وإتقانه بإلقاء «إيزلي»، ويتكون «إيزلي» جمع «إيزلان»
(وهو البيت الشعري عند الأمازيغ) عادة من بيتين تختلف مفاهيمهما حسب المناسبات، وتكون لغتهما بليغة حافلة بالرموز والصور والأخيلة التي تميز أي شعر عن الكلام العادي، ويكون ترديد البيتين بعد الإنشاد الفردي أو الثنائي يتم ترديدهما بصوت المجموعة على إيقاع واحد حتى نهاية الفقرة، وقد يتم الغناء بالتناوب بين مجموعة الرجال والنساء حسب نوعية أحيدوس وحسب المناسبة؛ وذلك بالتعاقب أي فريق بعد أخر، وهكذا يتكرر الغناء الجماعي لـ«إزلي» طيلة الرقصة حيث يعمل بمثابة لازمة غنائية تؤطر الرقصة من بدايتها إلى نهايتها.
تستقى أشعار أحيدوس وكلماته من الحياة اليومية التي يحياها ويعيشها الإنسان الأطلسي وتتعدى هذا المجال الجغرافي في بعض الأحيان لتشمل بعض الأحداث الوطنية والجهوية والدولية.
يبلغ عدد الفرق المنخرطة في هذا الفن بالمملكة المغربية إلى ما يفوق 80 فرقة يشكل فيه العنصر الشاب العمود الفقري.

رقصة أحيدوس هي أيضا مجال للتنافس الشعري بين «نظّام» الكلام الذين يعكسون العلاقات الاجتماعية المحكومة بالتوتر والمنافسة، بمعنى يوضح أحد شيوخ أحيدوس أن الرقصة مجال لتمرير التنافس حيث تصبح الكلمة أداة لفرض الهيبة أو تحصيل الجاه. شرارة التنافس بين «الناظمين» في الرقصة تخف حدتها كلما قربت الرقصة على الانتهاء وغالبا ماتنتهي بأشعار طلب الغفران والمسامحة وكأن الرقصة مثل الحكاية (تبدأ بطقس صعب وتنتهي النهاية السعيدة) فرقصة أحيدوس في الأصل كما يعتقد العديد من الدارسين لهذا الفن هي مناسبة للتطهير ولتفريغ العدوانية بنوع من التسامي الشعري الذي يبقى دون غيره من طرق الخطاب القابل للتأويل خاصة حين يؤخذ القول الشعري في رقصة أحيدوس كعلامات للتفاؤل ولتحصيل البركة والأمل وطلب الخير وأداة لقراءة الطالع أو تعجيل الفرح.

ألحان أحيدوس
أما على مستوى اللحن فإن أغلب أغاني أحيدوس تلتزم نفس النغمة المتواترة برتابة غير مملة، ويثبت لحن الأغنية منذ البداية بواسطة لازمة صوتية مجردة من الكلام والمعنى.

الرايس أو المايسترو
يعتبر المايسترو قائد فرقة أحيدوس وموجهها وضابط الإيقاعات فيها حيث يغير درجات الإيقاع بتوجيه من يده وبضربه على الدف «تالونت»، غير أن اللقب الذي يطلق على «مايسترو أحيدوس» لدى الأمازيغ مستمد من العربية وهو «الرايس/ الرئيس». كما يطلق عليه أيضاً اسم «أعلّام»، حيث يعطي إشارة البداية والنهاية، ويوجّه تغيرات الإيقاع.

مشاهير
ويُعتبر موحى الحسين أشيبان المعروف بلقب المايسترو أحد أشهر مؤدي رقصة أحيدوس في المغرب.

معرض الصور

انظر أيضًا

 موحا والحسين أشيبان
 أحواش

مراجع

وصلات خارجية

أساليب موسيقية مغربية
رقص في المغرب
موسيقى أمازيغية

أحيدوس


Die Leerausquelle ist eine periodische Karstquelle in Königsbronn auf der Schwäbischen Alb in Baden-Württemberg.

Beschreibung

Die Leerausquelle liegt in einem nordöstlichen Wohngebiet von Königsbronn neben dem Gebäude Frauentalstraße 29 am Karstquellenweg. Sie ist ein Hungerbrunnen und der natürliche Überlauf der etwa 470 m südlich (Südsüdost) liegenden Pfefferquelle. Die Leerausquelle schüttet nur, wenn die Pfefferquelle wie etwa nach der Schneeschmelze stark schüttet.

Siehe auch
 Karstquellenweg
 Liste von Karstquellen in Baden-Württemberg

Weblinks

Einzelnachweise

Quelle im Landkreis Heidenheim
Geographie (Königsbronn)
Karstquelle in Deutschland
Quelle der Schwäbischen Alb

Leerausquelle


La provincia fitogeográfica del cerrado es una de las provincias fitogeográficas en que se divide el dominio fitogeográfico amazónico. Se distribuye en el sector centro-oriental de Brasil, cubriendo sectores menores de otros países de América del Sur como Argentina, Bolivia, Paraguay y Uruguay. Su formación característica se compone de extensas sabanas, pero también presenta comunidades edáficas donde se presentan bosques bajos, arbustales, o selvas en galería.

Sinonimia

El nombre cerrado está muy difundido y son escasos los trabajos que no lo emplean al referirse a esta provincia fitogeográfica. La palabra es de origen portugués y se emplea para referir a un lugar 'espeso' o 'denso'.

Distribución

Esta Provincia fitogeográfica comprende las dilatadas sabanas del sector centro-oriental del Brasil, generando ecotonos con los campos provincia fitogeográfica pampeana en el centro del estado de Río Grande del Sur.
Incluye sectores en los estados de Goiás, Distrito Federal, la mayor parte de Mato Grosso, Mato Grosso del Sur, y el estado de Tocantins, la parte occidental de Minas Gerais y Bahía, la parte sur Maranhão y Piauí, y partes pequeñas de São Paulo, Paraná, Santa Catarina, y noroeste de Río Grande del Sur.

Fuera de Brasil, también se extiende en el este de Bolivia, el noreste del Paraguay, y en enclaves de tipo edáfico entre la selva oriental del sur de Brasil, el este paraguayo y, ya empobrecido, el nordeste argentino en las provincias de Corrientes, y Misiones. En esta última en especial destaca el relicto del Parque provincial Teyú Cuaré y alrededores, zona detectada por investigaciones en las cuales se abordó la notable afinidad de la flora vascular de esta área protegida con respecto al Cerrado sensu stricto.

Algunos cerros chatos del norte del Uruguay presenta influencia de esta Provincia fitogeográfica.

La altitud va desde los 50 m s. n. m. hasta los 1500 m s. n. m. Los puntos más altos de la Provincia fitogeográfica del Cerrado se encuentran en la cadena que se dirige a través de Goiás hacia el sureste-noroeste. La más importantes alturas son la cumbre de la sierra de los Pireneus, con una altitud de 1385 m s. n. m., la de la Chapada dos Veadeiros, con 1250 m s. n. m., y otros puntos que se extiende hacia el noroeste, la sierra de Jerónimo y otras montañas más pequeñas, con altitudes entre 500 y 800 m s. n. m.

Afinidades florísticas

Esta provincia fitogeográfica guarda estrecha relación con la provincia fitogeográfica atlántica y en especial con el distrito fitogeográfico de los campos y malezales de la provincia fitogeográfica paranaense, el cual, según algunos autores, dependería del cerrado.

Durante el Holoceno temprano, la vegetación correspondiente al cerrado se expandió y ocupó una superficie mayor que la actual. Hoy existen "islas" de cerrado en el área de selvas semideciduas de la mata atlántica, que serían remanentes de esta mayor área de distribución de la vegetación de cerrado, alcanzada hace 10 000-7000 años.

Características

La provincia fitogeográfica del cerrado se caracteriza por ser una de las comunidades florísticas de sabana de mayor superficie y biodiversidad en el mundo. Su flora se compone de más de 7000 especies, de ellas, más de 4000 son endémicas de esta provincia fitogeográfica.

Las familias más características son las vochysiáceas, las bignoniáceas, y las fabáceas.

La vegetación herbácea cubre la mayor parte del territorio. Está principalmente cubierta por poáceas megatérmicas, con multitud de especies herbáceas de otras familias, en especial fabáceas, en general salpicadas de árboles y arbustos. La abundancia de estas leñosas lo determina la composición del terreno y el suelo, con pendientes o llanuras, y el acceso a napas freáticas próximas.

Los árboles en el cerrado suelen poseer formas irregulares, y por lo general tienen hojas pequeñas. Generalmente, no superan los 15 metros de altura; sólo en las selvas ribereñas pueden exceder los 25 metros. En las cálidas arenas y en los campos rocosos abundan los cactus, bromelias y orquídeas rupícolas, con cientos de especies endémicas.

Como el clima es cálido y hay períodos de sequía, los incendios naturales o provocados son característicos. Se producen durante la estación seca, y son modeladores fundamentales del paisaje, limitando la expansión de las leñosas, favoreciendo a las gramíneas. Por esta razón, se encuentran en muchas especies adaptaciones para soportar el fuego, por ejemplo: grueso espesor de suber, potentes xilopodios, desarrollo de túnicas de catáfilas, etc.

Suelos

Los suelos se presentan de un fuerte tono rojo, lateríticos, formados por partículas finas, bien drenados, profundos.
Son de baja fertilidad natural, degradados debido a la lixiviación, de reacción ácida, con un pH que varía desde 4,3 hasta 6,2.

Se componen de caolinita, goethita y gibbsita, conteniendo un alto porcentaje de aluminio, y baja disponibilidad de nutrientes tales como fósforo, calcio, magnesio, potasio, cinc, materia orgánica, y arcilla.

En las colinas más altas se encuentran cantos rodados, arcillas con inclusiones de roca y estratos de arena.

Relieve

El relieve se presenta con pocas zonas planas, mayormente en lomas suaves o sierras de poca altura.

Clima

El clima más característico es el de sabana continental. Las heladas están ausentes. Hacia el sur se presenta también el clima semitropical húmedo, en el cual hiela suavemente en invierno, aunque las laderas de los cerros (por el drenaje del aire frío) y algunos sectores que bordean a los grandes ríos suelen estar libres de ellas gracias a las neblinas nocturnas y la acción morigeradora de las aguas cálidas.

Las lluvias ocurren en la temporada estival, acumulando 1200 mm en los sectores menos favorecidos, y superando los 2000 mm hacia el este, en los enclaves de las sierras. La estación seca se presenta entre mayo y septiembre. Las temperaturas medias van desde los 21 °C hasta los 25 °C.

Comunidades florísticas

Las comunidades florísticas principales del cerrado, tanto las climáxicas como las logradas bajo un clímax edáfico, son:
 El cerrado senso stricto
 El cerradão.
 Los campos sucios
 El cerrado campestre
 El cerrado rupestre
 La selva en galería del cerrado
 Las selvas en vereda del cerrado

La comunidad característica es la sabana abierta, con árboles tortuosos de 8 a 12 metros de altura, importante variedad de arbustos, gramíneas, y fabáceas.

También se encuentran en las zonas más elevadas los "campos limpios", de altos pastizales con arbustos dispersos.

Las selvas en galería están siempre presentes en las márgenes de los cursos fluviales, formando una intrincada red que conecta las selvas amazónicas con las selvas paranaenses.

Especies principales

En el cerrado las especies vegetales no disponen de humedad adecuada, por lo que entre las especies más comunes hay numerosas características xeromórficas (presencia de estructuras que reducen la pérdida de agua), tales como hojas pequeñas, gruesas y de textura de cuero (coriáceas), tallos cruzados, cuadrangulares, escamosos, etc.

Entre las especies características encontramos: Mauritia flexuosa, Syagrus oleracea, Platonia insignis, Euterpe edulis, Acrocomia aculeata, Toxophoenix aculeatissima, Orbignya phalerata, Caryocar brasiliense, Rheedia gardneriana, Annona crassiflora, Psidium cattleianum, Myrcia glabra, Diospyros inconstans, Eugenia stipitata, Psidium myrtoides, Solanum lycocarpum, Ficus guaranitica, Cordia ecalyculata, Hymenaea courbaril, Caesalpinia ferrea, Dipteryx alata, Scheelea phalerata, Myrciaria trunciflora, Croton alagoensis, Genipa americana,Psidium guajava, Anacardium humile, Brosimum gaudichaudii, Hancornia speciosa, Eugenia calycina, Inga, Pterogyne nitens, Styrax pohlii, Cecropia, Anadenanthera colubrina, Gochnatia polymorpha, Jacaranda decurrens, Handroanthus albus, Tabebuia aurea, Acacia polyphylla, Annona cacans, Fervillea trilobata, Lithraea molleoides, Myracrodruon urundeuva, Cedrela fissilis, Plathymenia reticulata, Qualea parviflora, Qualea grandiflora, Vernonia polyanthes, Chrysophyllum gonocarpum, Erythrina, Ficus rufa, Myrsine guianensis, Bauhinia longifolia, Schinus terebinthifolius, Terminalia, Cochlospermum regium, Ceiba speciosa, Tibouchina granulosa, Enterolobium, Xylopia aromatica, Dilodendron bipinnatum, además de gran variedad de gramíneas, bromeliáceas, orquidáceas y otras plantas de menor porte.

Entre las poáceas predominan las especies de los géneros: Trachypogon, Andropogon, Bothriochloa, Anacardium, Elionurus, Paspalum, etc. Entre ellas abundan, junto con a una multitud de especies herbáceas y sufrútices, incontables especies del género Mimosa, malpigiáceas, amarantáceas, asteráceas, etc.

Cerrado rupícola

Se presenta en entornos rocosos o líticos, bien drenados. La cubierta leñosa cubre entre el 5 % y el 20 %, y cuenta con una altura promedio de 2 a 4 m. Las especies de árboles y arbustos se concentran en las grietas de las rocas; los endemismos son numerosos.

En los campos rupícolas encontramos: Xyris paradisiaca, Bulbophyllum rupiculum, Panicum chapadense, Wunderlichia, etc.

Referencias

Véase también

 Anexo:Especies vegetales del Cerrado de Brasil
 Ecorregión del Cerrado

Bibliografía

 Behling, H. 1998. Late Quaternary vegetational and climatic changes in Brazil. Rev. Palaeobot. Palynol. 99: 143-156.
 Biganzoli, F. & Múlgura De Romero, M. 2004. Inventario Florístico del Parque Provincial Teyú Cuaré y alrededores (Misiones, Argentina) Darwiniana v.42 n.1-4 San Isidro ene./dic. 2004
 Cabrera, A. L.; 1971. Fitogeografía de la República Argentina. Boletín de la Sociedad Argentina de Botánica, Vol:XIV, N° 1 y 2. Bs. As. Argentina. 1-60 pp.
 Cabrera, A. L.; 1976. Regiones fitogeográficas argentinas. Enciclopedia Argentina de Agricultura y Jardinería, Tomo II Fs. 1. Ed. ACME. Bs. As. Argentina. 1-85 pp.
 Cabrera, A. L. y Willink, W.;. Biogeografía de América Latina, OEA, Ser. Biol., Monogr. 3:, 1980.
 Chébez, J.C.; Guía de las Reservas Naturales de la Argentina. Volumen 3: Nordeste. pp 288.Editor: Editorial Albatros, 2005. ISBN 9502410580
 Chebez, J. C. y Hilgert, N.; 2002. Breve historia de la conservación en la selva paranaense, en "El Estado de la Mata Atlántica", Ibsend Gusmao do Camara y Carlos. Galindo- Lmal (M.).
 Chébez, J. C. 1996. Misiones Ñú. Campos Misioneros, algo más que el confín de la selva. Nuestras aves, Asociación Ornitológica del Plata: 4-16.
 Martínez Crovetto, R. 1963. Esquema fitogeográfico de la Provincia de Misiones (República Argentina). Bonplandia 1: 171-223.
 Ledru, M. P., Salgado-Labouriau, M. L. & Lorscheitten, M. L. 1998. Vegetation dynamics in southern and central Brazil during the last 10.000 yr. B.P. Rev. Palaeobot. Palynol. 99: 131-142.
 Papadakis, Juan, 1980. El clima; Con especial referencia a los climas de América Latina, península ibérica, Ex colonias Ibéricas, y sus potencialidades agropecuarias. 377 p. Editorial Albatros.
 Zuloaga, F., O. Morrone y M. Belgrano, "Características biogeográficas de la provincia de Misiones", Instituto de Botánica Darwinion, Informe para FVSA, 2000.

Fitogeografía de Argentina
Fitogeografía de Bolivia
Fitogeografía de Brasil
Fitogeografía de Paraguay
Fitogeografía de Uruguay

Provincia fitogeográfica del cerrado


Rosswood est un village situé dans le district régional de Kitimat-Stikine, dans le centre-ouest de la province canadienne de Colombie-Britannique. Il s'agit d'un village forestier d'environ 150 habitants fondé au début du XXe siècle.

Administration et services
Rosswood et ses 150 habitants ne disposent pas d'administration municipale propre. Ils dépendent directement du district régional pour les services municipaux. Le village appartient à l'aire électorale C qui élit un des douze directeurs du district régional.

Rosswood dispose d'un centre communautaire qui comprend une salle des fêtes. Le village dispose aussi d'un camping et d'un magasin général.

Situation
Rooswood s'étend du nord-est du lac de Kitsumkalum vers le nord en direction de la confluence de la rivière Kitsumkalsum ( un affluent de la Skeena) avec la rivière Cedar puis sur la rive est de cette dernière. Le village est constitué d'un habitat dispersé. Situé entre 150 et  d'altitude, Rosswood est entouré de montagnes appartenant aux chaînons Kitimat dont le point culminant local est au mont Maroon, à  d'altitude. Rosswood s'étend de part et d'autre de la route 113 du Nisga'a qui relie le village à Terrace, le chef-lieu du district régional, localisé à  au sud.

Histoire
Rosswood est réputé porter le nom d'Annie Ross, receveuse d'un éphémère bureau de poste auxiliaire entre 1912 et la fin de la première guerre mondiale. Avant le premier conflit mondial une vague de colons tente de s'établir sans succès dans la vallée. Dans les années 1920 et au début des années 1930, ils sont suivis par les prospecteurs miniers qui rencontrent quelques succès au mont Maroon et le long du torrent Douglas. Depuis la Seconde Guerre mondiale, les forestiers ont investi la région créant des routes forestières pour évacuer leurs grumes. Depuis 1984, la route forestière de la rive est du lac Kitsumkalum, reprise par le gouvernement provincial, est asphaltée.

Note

Références

Communauté en Colombie-Britannique
District régional de Kitimat-Stikine

Rosswood


1. deild (dansk: 1. division) er den anden højeste division i fodbold på Færøerne.

Klubber i 2018

 ÍF Fuglafjørður − Nedrykket fra Effodeildin 2017
 B68 Toftir
 Giza/Hoyvík
 TB/FC Suðuroy/Royn II
 HB Tórshavn II
 KÍ Klaksvík II
 NSÍ Runavík II
 Vikingur II
 Skála II − Oprykket fra 2. deild 2017
 B71 Sandoy − Oprykket fra 2. deild 2017

Sæsoner i 1. deild

Fodbold på Færøerne
Etableret i 1942
Fodboldligaer

1. deild


Em Sociologia, Teoria política e Teoria econômica, lumpemburguesia é um termo de inspiração marxista que se aplica a setores da burguesia de países periféricos ou colonizados  (comerciantes, advogados, industriais, etc.) que se associam, de maneira subalterna ou dependente, à burguesia dos países centrais, fortalecendo as relações de dependência em relação a esses países.

A introdução do termo é frequentemente creditada a André Gunder Frank, que o utilizou em seu livro Lumpenburguesia: Lumpendesenvolvimento,  embora o termo já estivesse presente em textos de Lukács, Koestler, C. Wright Mills (1951) e no livro de Paul Baran,  The Political Economy of Growth (1957), citado por Ernest Germain (pseudônimo de Ernest Mandel), em texto de 1958.  Tanto Mandel como Gunder Frank estabeleceram a diferença entre  burguesias centrais (estruturadas, imperialistas, tecnologicamente sofisticadas) e  burguesias periféricas (subdesenvolvidas, semicoloniais, caóticas).

Formado pela palavras Lumpen ('trapo', em alemão) e bourgeoisie ('burguesia', em francês), o termo segue o conceito marxiano de lumpenproletariat ou sub-proletariado - uma fração do proletariado  constituída por mendigos, ladrões, drogados e desempregados crônicos etc., desprovida de consciência de classe e facilmente manipulada pela burguesia. De maneira análoga, a  lumpemburguesia, especialmente no contexto latinoamericano, refere-se a burguesias locais que se tornam caudatárias dos interesses de elites externas.

Na América Latina
O termo lumpemburguesia tem sido mais frequentemente (mas não só) utilizado no contexto da América Latina. Frank explicava que o neologismo era um híbrido de lumpen e burguesia, observando que, embora as elites latino-americanas fossem semelhantes à burguesia europeia em vários aspectos, tinham uma grande diferença. Tal diferença estava na mentalidade das primeiras, que era semelhante à do lumpemproletariado - o "refugo de todas as classes", conforme descrito em O 18 de Brumário de Luís Bonaparte, facilmente manipulável em proveito da burguesia, frequentemente recorrendo  à prática de crimes.  Já as elites latino-americanas - embora não necessariamente praticantes de atividades criminosas - prejudicariam a economia local, em proveito dos exploradores estrangeiros, ao se tornarem intermediárias entre os compradores coloniais ricos e os produtores locais pobres.  As elites locais tornar-se-iam então cada vez mais dependentes do sistema, supervisionando a apropriação dos excedentes de produção das colônias e levando a sua parte, antes da venda dos bens ao exterior. Frank chamou esse modelo de lumpendesenvolvimento, e os países afetados por esse processo, de lumpenestados.

Primeiros usos do termo
O termo lumpenbourgeoisie já aparece nos anos 1940, em Lukács e Arthur Koestler Foi usado também, por C. Wright Mills, em  White Collar: The American Middle Classes  (1951), para designar a multidão de empresas brancas "com uma alta taxa de mortalidade e que fazem uma fração do total de negócios realizados em suas linhas, envolvendo uma proporção consideravelmente maior de pessoas do que a sua cota de negócios".

Ainda nos anos 1950, o termo também foi usado por E. Franklin Frazier, em Bourgeoisie noire. Frazier, referindo-se à expansão dos negócios de propriedade de negros, tanto no Sul como no Norte do país, durante as primeiras décadas do século XX,  descreveu a classe empresarial negra dos EUA como uma lumpemburguesia que se agarravam ao que ele denominou o "mito do negócio negro", exagerando seu bem-estar econômico e ajudando a criar um mundo de faz-de-conta no qual seus membros poderiam escapar de sua inferioridade e inconsequência, na sociedade americana, fazendo parecer realmente significativas algumas mudanças meramente cosméticas da política racial dos Estados Unidos da época.

Assim, a criação do termo tem sido indevidamente atribuída a Gunder Frank.  De todo modo, Frank popularizou-o, ao fazê-lo figurar no título de seu livro Lumpenburguesia: Lumpendesenvolvimento, de 1971.

Usos posteriores do termo
Mais recentemente, o sociólogo mexicano Roger Bartra descreveu a lumpemburguesia como "uma camada social parasitária que se forma geralmente em torno de alguns setores da burguesia financeira e da burguesia burocrática".

O vocábulo também aparece no artigo  "Lumpemburguesia e a verdade espiritual superior" (1997), do filósofo tcheco Karel Kosík, que define a lumpemburguesia como "um enclave militante, abertamente antidemocrático, dentro de uma democracia funcional mas incompleta e, portanto, indefesa".

Ver também
 Cleptocracia
 Lumpemproletariado
 Pequena burguesia
 Teoria da Dependência

Classes sociais
Estudos do imperialismo
Neocolonialismo
Neologismos
Terminologia marxista
Burguesia

Lumpemburguesia


Jacob Leon Rubenstein (d. 25 Mart 1911; Chicago, Illinois – ö. 3 Ocak 1967; Dallas, Teksas) mahkemeye götürülen ABD Başkanı John F. Kennedy'nin katil zanlısı Lee Harvey Oswald'ı, Smith & Wesson markalı tabanca ile televizyon kanalları canlı yayındayken vurup öldüren Yahudi kökenli Amerikalı gece kulübü işletmecisidir.

Hayatı
Jack Ruby 1960'ların Hollywood yıldızı Marilyn Monroe'nun sahne aldığı Los Angeles'taki Paradise Club'ın da sahibidir. Marilyn Monroe ile arasının çok iyi olduğu bilinir. Çevresi onu Hristiyan bile olmamasına rağmen sıkı bir Amerikan milliyetçisi, anti-komünist ve Kennedy sempatizanı olarak bilirdi.

4 Ağustos 1962'de Marilyn Monroe evinde ölü bulunduğunda yapılan otopsi sonucunda Marilyn Monroe'nun kanında bir atı öldürebilecek kadar uyuşturucu bulunmuştur. Bu şüpheli ölümün ardından Kennedy ile yaşadığı aşk yüzünden uzun süre gündemden düşmeyen Marilyn Monroe'nun yakın arkadaşları kendisinin her yaşadığı anıyı not ettiği siyah kaplamalı günlüğünün ortadan kaybolduğunu belirtmişlerdir.

Marilyn Monroe'nun cenaze töreninde Jack Ruby en ön saflardadır ve çok üzgün görünmektedir. Jack Ruby'i komplo teorilerinin aranan malzemesi haline getiren şey ise Kennedy suikastını gören görgü tanığı Jessica C. Flonnkın'ın verdiği ifadedir. Yaşlı kadın Kennedy'nin Dallas Dealey Plaza'da vurulduğu anda suikastı kameraya çeken Abraham Zapruder'in arkasındadır ve suikasttan sonra FBI'a verdiği ifade nettir: "Suikastten hemen sonra çimenli tepecikte geçen gün Lee Harvey Oswald'ı vuran adamı elinde dürbünlü tüfekle oradan uzaklaşmaya çalışırken gördüm. Çimenliğe tepeciğe gittiğimde her yerde barut kokusu ve duman vardı". Buna benzer bir ifadeyi suikast anında orada bulunan polis William Janetsson da kullanmıştır. Fakat William Janettson ifadesinde Jack Ruby'i gördüğünü belirtmemiştir. William Janetsson sadece silah seslerinin çimenli tepecikten geldiğini ve oraya doğru koştuğunda her yerin barut kokusu ve dumanla kaplı olduğunu ifadesinde belirtmiştir.

Ruby, yargılama sonucunda ölüm cezası aldı. Hapishanede yeniden yargılanmaya başlanacakken 3 Ocak 1967 tarihinde kanser yüzünden hayatını kaybetti.

Dış Bağlantılar

1911 doğumlular
Teksas doğumlular
1967 yılında ölenler
Amerikalı suikastçılar
John F. Kennedy Suikastı
Yahudi asıllı Amerikalılar
Akciğer kanserinden ölenler
Teksas'ta kanserden ölenler
Cezaevinde ölen Amerikalılar
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları

Jack Ruby


Em Portugal, segundo a Lei de Bases do Sistema Educativo, o ensino superior compreende o ensino universitário e o ensino politécnico. O ensino politécnico visa proporcionar uma sólida formação cultural e técnica de nível superior, desenvolver a capacidade de inovação e de análise crítica e ministrar conhecimentos científicos de índole teórica e prática e as suas aplicações com vista ao exercício de atividades profissionais. O ensino politécnico foi previsto pela Lei de Bases do Sistema Educativo de 1973 e efetivamente criado em 1977, como ensino superior de curta duração. Ao ser criado em 1977, o ensino superior de curta duração tinha em vista a formação de técnicos de nível médio que tinha deixado de ser realizada com a extinção do ensino médio a seguir ao 25 de abril de 1974. Em 1979, passou a designar-se ensino superior politécnico.

O ensino politécnico difere do ensino universitário pelo facto de ser mais vocacionado para a prática enquanto o segundo é bastante vocacionado para a teoria. Enquanto que o ensino universitário se orienta pela investigação e criação do saber, o ensino politécnico orienta-se pela aplicação e o desenvolvimento do saber e pela compreensão e solução de problemas concretos.

Na prática, a diferença entre os dois subsistemas do ensino superior acabou por se tornar muitas vezes subtil e apenas teórica, uma vez que o ensino politécnico se tem afastado do seu fim original e aproximado do ensino universitário e vice-versa. Em relação ao ensino universitário, essencialmente, hoje em dia as principais diferenças do ensino politécnico são os factos deste não conferir o grau de doutor (embora esteja em discussão esta possibilidade), de não dar formação em certas áreas tradicionais do saber (como a medicina e o direito), de ter maior prevalência de cursos superiores de curta duração (antigos bacharelatos e novas licenciaturas) e ter frequentemente regimes de acesso em que é dada preferência às candidaturas de âmbito regional.

Organização
O ensino politécnico realiza-se em escolas superiores especializadas nos domínios da tecnologia, das artes e da educação, bem como em outros domínios. Estas escolas superiores podem ser associadas em unidades mais amplas, que podem ter designações várias mas que, historicamente, têm sido designadas "institutos politécnicos". Também podem existir escolas superiores do ensino politécnico integradas em universidades.

O ensino politécnico confere os graus de licenciado e de mestre. Os cursos do ensino politécnico são bietápicos, com a conclusão do primeiro ciclo a conferir a licenciatura (antigo bacharelato) e a conclusão do segundo ciclo a conferir o mestrado (antiga licenciatura). O primeiro ciclo dura normalmente três anos e o segundo ciclo dura normalmente dois anos. Existem alguns cursos só de primeiro ciclo que conferem a licenciatura (antigo bacharelato).

História
A designação "politécnico" foi pela primera vez aplicada a estabelecimentos de ensino em Portugal em 1837, quando as antigas Academia Real de Marinha de Lisboa e Academia Real de Marinha e Comércio do Porto foram reformadas e transformadas, respetivamente, na Escola Politécnica de Lisboa e na Academia Politécnica do Porto. Estas escolas eram estabelecimentos de ensino superior não universitário vocacionados para a formação nos domínios da ciência e da tecnologia. Em 1911, tanto a Escola Politécnica de Lisboa como a Academia Politécnica do Porto foram integradas, respetivamente na Universidade de Lisboa e na Universidade do Porto, dando origem às faculdades de ciências daquelas universidades. No entanto, apesar do nome, o atual ensino politécnico não tem origem no ensino ministrado naquelas escolas politécnicas, o qual seguia sobretudo o modelo da École Polytechnique francesa ainda hoje existente.

O atual ensino politécnico tem sim origem no ensino médio ministrado, até à década de 1970, em institutos comerciais, institutos industriais, escolas do magistério primário e escolas de regentes agrícolas.

Os institutos industriais e comerciais foram criados em 1852, a partir dos conservatórios de artes e ofícios que haviam sido criados anteriormente. Destinavam-se a formar profissionais especializados nos domínios da indústria, comércio e serviços. Foram criados institutos deste tipo em Lisboa, Porto e Coimbra. Em 1896, os cursos dos institutos passam a ser considerados cursos superiores. Os diplomados nos seus cursos de engenharia foram designados por "engenheiros industriais", "condutores", "engenheiros auxiliares" e "agentes técnicos de engenharia". Em 1974, os então existentes institutos industriais de Lisboa e Porto e a Secção Industrial do Instituto Comercial e Industrial de Coimbra são transformados em institutos superiores de engenharia. Em 1976, é a vez dos institutos comerciais serem transformados em institutos superiores de contabilidade e administração de Lisboa, Porto e Coimbra.

As escolas do magistério primário têm origem nas escolas normais primárias criadas em 1862 para a formação de professores do ensino primário. Em 1930, as escolas normais primárias foram transformadas em escolas do magistério primário, passando a existir uma em cada capital de distrito.  A partir de 1986, as escolas do magistério primário dão lugar às escolas superiores de educação.

As escolas de regentes agrícolas têm origem nas escolas de ensino elementar agrícola criadas em 1864. Em 1931, as várias escolas de ensino técnico agrícola são transformadas em escolas de regentes agrícolas. Em 1979, as escolas de regentes agrícolas são transformadas em escolas superiores agrárias.

Em 1973 - na sequência da Lei de Bases do Sistema Educativo publicada em 25 de julho desse ano e que previa a existência de um Ensino Superior de Curta Duração - é publicado o Decreto-Lei n.º 402/73 de 11 de agosto que cria uma série de novas universidades e outros estabelecimentos de ensino superior. O diploma prevê a existência de institutos politécnicos que seriam centros de formação técnico-profissional, aos quais competia especialmente ministrar o ensino superior de curta duração, orientado de forma a dar predominância aos problemas concretos e de aplicação prática, e promover a investigação aplicada e o desenvolvimento experimental, tendo em conta as necessidades no domínio tecnológico e no sector dos serviços, particularmente as de carácter regional. São imediatamente criados institutos politécnicos na Covilhã, Faro, Leiria, Setúbal, Tomar, Vila Real, Coimbra, Lisboa, Porto e Santarém, os quais deveriam absorver os institutos comerciais e industriais e as escolas de regentes agrícolas já existentes.

Na sequência do 25 de abril de 1974, é dado o estatuto de escola de ensino superior, sucessivamente aos anteriores institutos industriais a 31 de dezembro de 1974, às escolas de regentes agrícolas a 29 de abril de 1976 e aos anteriores institutos comerciais a 6 de maio de 1976. O diploma conferido no final dos cursos das escolas de regentes agrícolas passa a ser equivalente ao bacharelato. Já os institutos superiores (anteriores institutos industriais e comerciais) são totalmente equiparados a escolas universitárias passando a poder conceder, além do bacharelato, também a licenciatura e o doutoramento. Estas mudanças de estatuto levam à extinção efetiva do ensino médio em Portugal. Entretanto, é suspenso o processo de criação da maioria dos institutos politécnicos previstos em 1973.

Em 1977, para fazer face às dificuldades criadas pelo desaparecimento da formação de técnicos de nível médio, através do Decreto-Lei n.º 427-B/77 de 4 de outubro é instituído o ensino superior de curta duração, tendente à formação de técnicos especialistas e de profissionais de educação a nível superior intermédio. O ensino superior de curta duração seria ministrado em estabelecimentos de ensino predominantemente de âmbito regional, designados "escolas superiores técnicas" e "escolas superiores de educação". Até 1982, as escolas de regentes agrícolas e os institutos superiores de contabilidade e administração e as escolas do magistério primário e as escolas normais de educadores de infância deveriam ser convertidas, respetivamente em escolas superiores técnicas e em escolas superiores de educação. Os cursos aí ministrados - de duração compreendida entre os quatro e os seis semestres - conferiam o direito aos diplomas de técnico especialista, de educador de infância ou de professor do ensino primário.

Em 1979, através do Decreto-Lei n.º 513-T/79 de 26 de dezembro, o ensino superior de curta duração passa a designar-se "ensino superior politécnico". Os institutos politécnicos passam a ser estabelecimentos de ensino superior politécnico, agrupando diversas escolas superiores. Além disso também são estabelecimentos de ensino politécnico diversas escolas superiores não integradas em institutos politécnicos. São novamente criados os institutos politécnicos de Coimbra, Faro, Lisboa, Porto, Santarém e Setúbal e ainda os de Beja, Bragança, Castelo Branco e Viseu. Integradas ou não em institutos politécnicos, são criadas escolas superiores de educação, agrárias, de gestão e contabilidade, de tecnologia, de tecnologia e gestão, de saúde e de jornalismo. As existentes escolas de regentes agrícolas, os institutos superiores de engenharia e os institutos superiores de contabilidade e administração deveriam ser reconvertidos, respetivamente, em escolas superiores agrárias, em escolas superiores de tecnologia e em escolas superiores de gestão e contabilidade. Estava previsto um calendário de instalação dos novos estabelecimentos que iria de 1980 a 1984.

Ao longo da década de 1980, o ensino politécnico irá desenvolver-se, com a instalação dos institutos poltécnicos e escolas superiores. Entretanto, também serão integrados no ensino politécnico outros estabelecimentos de ensino como as escolas de enfermagem e a Escola Náutica Infante D. Henrique, além de serem criados outros em novos domínios como o turismo, a música e o teatro.

Em 1986 é publicada a Lei de Bases do Sistema de Ensino (Lei n.º 46/86 de 14 de outubro) que reserva para o ensino politécnico a atribuição do grau de bacharel e para o ensino universitário a atribuição dos graus de licenciado, mestre e doutor. O ensino politécnico poderia também conferir o diploma de estudos superiores especializados que seria equivalente, para efeitos profissionais e académicos, ao grau de licenciado. A partir de 1997, o ensino politécnico passa também a poder conferir o grau de licenciado, acabando o diploma de estudos superiores especializados.

Em 2005, na sequência da reforma dos graus académicos decorrente do Processo de Bolonha, o ensino politécnico passa conferir os graus de licenciado e de mestre.

Ver também
Educação em Portugal
Ensino superior em Portugal

Educação em Portugal

Ensino politécnico em Portugal


Alt familya, Carl Linne'nin (1707-1778) 1735 yılında 11 sayfadan oluşan Systema Naturae isimli eserinde yaptığı taksonomik kategorilerden, yer almamasına rağmen, daha sonradan geliştirilmiş ve hâlen kullanılan kategorilerden familya'nın alt katergorisidir. Linné canlıları 5 taksonomik kategoriye yerleştirmiştir. Burada familya yer almamıştır.

 Sınıf (Classis)
 Takım (Ordo)
 Cins (Genus)
 Tür (Species)
 Varyete ( Varietas)

Daha sonraları Linné, bitki ve hayvanların isimlendirilmesi için ikili adlandırma (Binomial nomenklatür) yani, 2 sözcükten oluşan (Cins adı+Epitet adı=Tür adı) bir sistem geliştirdi. Bu sistem değişiklikler gösterse de hâlen geçerliliğini korumaktadır. Günümüzde taksonomik kategoriler ve canlı gruplarına göre isimlendirmede kullanılan son ekler şöyledir :

 Alem (Regnum)
 Alt alem (Subregnum)
 Bölüm (Diviso-Phylum) (-phyta)
 Alt bölüm (Subdivisio-Subphylum)
 Sınıf (Classis) (-opsida)
 Alt sınıf (Subclassis)
 Takım (Ordo) (-ales)
 Alt takım (Subordo)
 Familya (Familia) (-aceae)
 Alt familya (Subfamilia)
 Oymak (Tribus) (-eae)
 Alt oymak (Subtribus)
 Cins (Genus)
 Alt cins (Subgenus)
 Seksiyon (Sectio)
 Alt seksiyon (Subsectio)
 Seri (Serie)
 Alt seri (Subserie)
 Tür (Species)
 Alt tür (Subspecies)
 Varyete (Varietas)
 Alt varyete (Subvarietas)
 Form (Forma)
 Alt form (Subforma)

Alt familya


සෛලීය ශ්වසනය ජීවීන්ගේ  සෛල තුල දී පෝෂ්‍ය ද්‍රව්‍ය වල අඩංගු ජෛවරසායනික ශක්තිය ATP බවට පත්කිරීම සිදුකරන  පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලීන්  ගේ එකතුවක් වේ. ශ්වසනයේදී සිදුවන ප්‍රතික්‍රියා විශාල  අනු කුඩා අණු බවට  බිදහෙලන බැවින්  අපවෘත්තිය ක්‍රියා ලෙස හැදින්වේ. මෙම ක්‍රියාවලියේදී ශක්තිය නිදහස් වේ.(අධි ශක්ති බන්ධන වඩා ස්ථායි බන්ධන වලින් ප්‍රතිස්ථාපනය වීම නිසා).ශ්වසනය, සෛලය විසින් සෛලීය ක්‍රියා බලගැන්වීමට ශක්තිය නිදහස් කරන ප්‍රධාන ක්‍රම අතරින් එකකි. සෛලීය ශ්වසනය තාපදායි රෙඩෝක්ස් ප්‍රතික්‍රියාවකි. එනම් එහිදී තාපය පිටවේ. සම්පූර්ණ සෛලීය ශ්වසන ක්‍රියාවලිය ජෛව රසායනික ප්‍රතික්‍රියා මාලාවක් ඔස්සේ සිදුවේ. ඉන් බොහොමයක් පියවර redox ප්‍රතික්‍රියා  වේ. සෛලීය ශ්වසනය රීත්‍යනුකූලව දහන ප්‍රතික්‍රියාවක් වුවද, එය  සෛලයක් තුල සිදුව්වීමේදී පැහැදිලිවම ඊට සමාන නොවන ලෙස සලකන්නේ එහිදී ප්‍රතික්‍රියා මාලාවක් ඔස්සේ සෙමෙන් ශක්තිය නිදහස් කරන බැවිනි.

සත්ත්ව හා ශාක සෛල විසින් ශ්වසනය සදහා බහුලවම භාවිතා කරන පෝෂක වන්නේ සීනි, ඇමයිනෝ අම්ල හා මේද අම්ල වේ. එමෙන්ම වඩාත් බහුල ඔක්සිකරණ නියෝජිතයා(ඉලෙක්ට්‍රොන ප්‍රතිග්‍රාහකයා) වන්නේ අණුක ඔක්සිජ‍න් (O2) වේ . ATP වල ගබඩා කරන ලද රසායනික ශක්තිය (ATP වල තුන්වන පොස්පේට් කාණ්ඩය අණුවේ ඉතිරි කොටසට දුර්වලව බැදී ඇති අතර  එම බන්ධන වෙනත් වඩා ස්ථායි  බන්ධන ඇතිවීමට ඉඩ සලසමින් පහසුවෙන් බිදී යයි. ඒ ආකාරයට සෛලීය ක්‍රියාවලීන්ට  අවශ්‍ය ශක්තිය සම්ප්‍රේෂණය කරයි.) පසුව ශක්තිය අවශ්‍ය ක්‍රියාවලි සදහා යොදාගත හැක. එම ක්‍රියාවලි අතර ජෛවසංස්ලේෂණය, සංචරනය හෝ  සෛල පටල හරහා ද්‍රව්‍ය පරිවහනය දැක්විය හැක.

References

සෛලීය ශ්වසනය


ARM mimarisi (orijinal adı Acorn RISC Machine) RISC tabanlı bir işlemci mimarisidir, 32 ve 64 bit versiyonları vardır, genel itibarıyla düşük güç tüketimi, diğer RISC tabanlı işlemcilere göre yüksek performanslı oluşu ve x86-x64 işlemcilere göre daha hesaplı olmasından dolayı gömülü sistemlerde, taşınabilir aygıtlarda kullanılan yongasetlerinde genelde ARM işlemci tercih edilir.

ARM firması kendi başına işlemci üretmez, dizayn ve lisansı satar, CISC tabanlı işlemcilere göre özelleştirilebildiğinden aynı jenerasyon işlemci farklı üreticilerden değiştirilmiş olarak çıkabilir, bağlı olarak da performans farklılıkları görülür. Bu yüzden işlemci jenerasyonları ve karakteristikleri incelenirken ARM referans tasarımı ele alınır.

Tarihi

Acorn Computers Ltd tarafından geliştirme projesi olarak ARM dizaynı 1983 yılında başladı.

Roger Wilson and Steve Furber liderliğinde takım, gelişmiş bir MOS Technology 6502'sinin neye benzeyeceğinin geliştirilmesine başladı. Acorn, 6502'sini temel aldığı için programa benzer chip, şirket için önemli bir avantaj sağladı.

Takım, ARM1 isimli geliştirilmiş örneği Nisan 1985'te ve takip eden yılda ilk gerçek ürün olan ARM2'yi tamamladı. ARM2'nin göze çarpan özellikleri, 32-bit veri yolu, 26-bit address space, 64 Mbayt adres alanı ve 16 adet 32-bitlik yazmaç sağlar. Bu yazmaçlardan birtanesi program sayacı olarak kullanılır. Bu sayacın en fazla 6 bit'i ve en az 2 bit'i işlemci durum göstergesi'ni tutar. 30,000 transistör ile yeryüzündeki en basit kullanışlı 32-bit mikroişlemcisi ARM2 işlemcisidir. Bu basitliğin çoğu microkod bulundurmamasından ve günümüzün çoğu işlemcisinde olduğu gibi önbellek içermemesidir. Bu basitlik Intel 80286 işlemcisinden hem daha iyi performans gösterirken hem de daha az güç kullanımı sağlıyordu. ARM3, performansı daha fazla arttırmasını sağlayan 4KB önbellek ile geliştirildi.

ARM6'nın ilk modeli 1991 yılında piyasaya sürüldü ve Apple, kendi Apple Newton PDA'ları için temel olarak ARM6-based ARM 610'nu kullandı. 1994 yılında, Acorn kendi Risc PC bilgisayarlarında ana CPU olarak the ARM6-based ARM 610'nu kullandı.

ARM çekirdekleri

Tasarım Notları

Tasarımın açık, basit ve hızlı olabilmesi için Acorn microbilgisayarlarında kullanılan 8-bit 6502 işlemcisine benzer bir şekilde mikrokod barındırmayacak şekilde geliştirildi.

ARM Mimarisi, aşağıda belirtilen RISC özellikleri içerir:

 Load/store mimarisi
 Yanlış hafıza erişimlerine karşı desteği yok. (ARMv6 çekirdeklerinde destekleniyor.)
 Geniş 16 × 32-bit yazmaç dosyası

Intel 80286 ve Motorola 68020 işlemcilerindeki gibi bazı bilindik tasarım özellikleri kullanıldı:

 Güçlü indeksleme,
 Basit ama hızlı 2-öncelikli-bölüm kesme altsistemi,
 Aritmetik yönergelerde ve adres hesaplamalarında performans sorunu olmadan 32-bit barrel shifter

Her yönergenin öncesinde 4-bit condition code'u kullanması ARM tasarımına ilginç bir eklemedir.

Hafıza erişim talimatlarında yerini almalar olduğu için bu kesmeler, önemli şekilde geçerli bitlerin kodlanmasını ...., fakat öbür tarafdan da küçük if koşulları için kodlar oluşturulurken dallanma talimatlarından kaçınılır. Euclid'in Euclidean algorithm örneği en bilinen ve standart örnektir:

C programlama dilinde, döngü :

 int gcd (int i, int j)
 {
    while (i != j)
    {
       if (i > j)
           i -= j;
       else
           j -= i;
    }
    return i;
 }

ARM assembly dilinde, döngü:

 loop   CMP    Ri, Rj       ; set condition "NE" if (i != j)
                            ;               "GT" if (i > j),
                            ;            or "LT" if (i < j)
        SUBGT  Ri, Ri, Rj   ; if "GT", i = i-j;
        SUBLT  Rj, Rj, Ri   ; if "LT", j = j-i;
        BNE    loop         ; if "NE", then loop

then ve else yantümcelerinde dallanmalardan kaçınılır.

Komut kümelerinin başka tek özelliği de kaydırma ve döndürmeleri "veri işlemleri" (aritmetik, mantıksal, ve yazmaç-yazmaç hareketi) komutlarına bağlayabilmesidir. Örneğin C dilinde

a += (j << 2);

Arm işlemcisinde tek çevrim komutu ve tek bir kelimeymiş gibi dönüştürülür.

 ADD Ra, Ra, Rj, LSL #2

Tipik Arm programında bu sonuç beklenenden daha az hafıza erişimi ve boru hattının daha verimli kullanılmasını sağlar. ARM işlemcisinin yavaş hızla çalıştığı düşünülmesine karşın daha gelişmiş işlemciler ile yine de yarışabilir durumdadır.

ARM lisansları
ARM lisanslarını elinde tutan bazı firmalar: Analog Devices, Atmel, Broadcom, Cirrus Logic, Faraday technology, IBM, Infineon Technologies, Nintendo, NXP Semiconductors (spun off from Philips in 2006), OKI, Samsung, Sharp, STMicroelectronics, Texas Instruments ve VLSI

Yaklaşık lisans bedeli
2.45 milyar ünitenin lisanslama sonucu , ARM'nin yıllık raporuna göre lisans bedeli toplam 164.1 milyon Amerikan Doları'dır. Bu yaklaşık ünite başına 0.067 Amerikan dolarına denk gelir. Tüm çekirdeklerin ortalaması olmasına karşın pahalı ve ucuz eski çekirdekleri de buna dâhildir.

Kaynakça

1983 tanıtımları

ARM mimarisi


Penissagen fra Tinglev handler om, at en 44-årig mand  overfaldet i sin baghave af tre mænd og en kvinde 1. maj 2017 kl. 19.00. Manden blev bl.a. slået med en skovl og hans penis samt forhud blev skamferet med en kniv. Overfaldet blev udført af offerets nye kærestes eksmand, hendes bror, eksmandens datter og eksmandens svigersøn. Faren blev dømt til tre års fængsel, resten blev dømt til to års fængsel. De beskyldte blev udvist af Danmark for bestandig. Anklager Britt Ankersø forlangte flereårig fængselsstraf og udvisning af tre af de fire beskyldte. Den fjerde er tysk statsborger og bor i Flensborg. Dommen som Retten i Sønderborg fældede 9. januar fik opmærksomhed fra bl.a. Jørn Vestergaard, professor i strafferet ved Københavns Universitet. Grunden hertil er, at domstolen henviser direkte til analyser fra Institut for Menneskerettigheder. Dermed reagerer Retten på den kritik der har været, at domstole tidligere undlod at udvise kriminelle udlændinge af hensyn til menneskerettighederne, selvom de kunne have udvist dem. De dømte har valgt at anke deres domme til Vestre Landsret.

Referencer

Retssager i Danmark

Penissagen fra Tinglev


සයිනායි අර්ධද්වීපය, හෝ සරල වශයෙන් සයිනායි  (, , ), යනු ඊජිප්තුවෙහි අර්ධද්වීපයක් වන අතර, ආසියාවෙහි පිහිටන රටෙහි එකම කොටස වෙයි. එය උතුරු දෙසින් මධ්‍යධරණි මුහුද සහ දකුණු දෙසින් රතු මුහුද අතර පිහිටා ඇති අතර, ආසියාව සහ අප්‍රිකාව අතර බිම් සේතුවකි. සයිනායි සතුව 60,000 කිමි2 (23,000 සතරැස් සැතපුම්) පමණ භූමි ප්‍රමාණයක් ඇති අතර (ඊජිප්තුවෙහි මුළු භූමි ප්‍රමාණයෙන් සියයට 6 පමණ) එහි ජනගහණය දළ වශයෙන් ජනයා 600,000 පමණ වෙයි. පරිපාලනමය වශයෙන්, සයිනායි අර්ධද්වීපයෙහි භූමි ප්‍රමාණයෙන් අතිමහත් බහුතරයක්  ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශ දෙකකට බෙදෙයි: දකුණු සයිනායි ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශය සහ උතුරු සයිනායි ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශය. තවත් ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශ තුනක් සූවස් ඇළ ප්‍රදේශයෙහි පවතින අතර, අප්‍රිකානු ඊජිප්තුව දක්වා විහිදෙයි: සූවස් ඇළෙහි දකුණුතම කෙළවරෙහි සූවස් ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශය, මධ්‍යයෙහි ඉස්මයිලියා ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශය, උතුරු කෙළවරෙහි පෝට් සේඩ් ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශය.

සම්භාව්‍ය යුගයෙහිදී මෙම ප්‍රදේශය හැඳින්වුනේ අරාබියා පෙට්‍රයා ලෙසිනි. අර්ධද්වීපය විසින් සයිනායි යන නම අත්පත් කර ගත්තේ නූතන යුගයෙහිදී වන අතර ශාන්ත කැතරින්ගේ තාපසාරාමය අසල කන්දක් බයිබලීය සයිනායි කන්ද බවට උපකල්පනය කිරීමත් හා සමගය.  සයිනායි කන්ද යනු ආබ්‍රහමික ආගම් වල ආගමික ලෙසින් ඉතාමත් වැදගත් ස්ථාන අතරින් එකකි.

පුරාතන ඊජිප්තුවෙහි  පළමුවන රාජවංශයෙහි ( ක්‍රිපූ) සිට සයිනායි අර්ධද්වීපය ඊජිප්තුවෙහි කොටසක් විය. එයට උතුරින් පිහිටි ලෙවන්තය , (වර්තමාන සිරියාවෙහි, ලෙබනනයෙහි, ජෝර්දානයෙහි, ඊශ්‍රායෙලයෙහි සහ පලස්තීනයෙහි භූමි ප්‍රදේශ), ප්‍රදේශය මෙයට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් වන අතර, විශේෂයෙන්ම එහි  යුද උපායශිලී භූදේශපාලනමය පිහිටුම සහ සංස්කෘතික අභිසාරීතාවයන් නිසා ඓතිහාසික වශයෙන් ඊජිප්තුව සහ මෙසපොටේමියාවෙහි සහ සුළු ආසියාවෙහි විවිධ රාජ්‍යයන් අතර ගැටුම් වල කේන්ද්‍රස්ථානයක් විය. විදේශ අධිවාසය පැවැති කාලසීමාවන්හිදී, ඊජිප්තුවෙහි සෙසු ප්‍රදේශ මෙන්ම, සයිනායි ප්‍රදේශයද, විදේශ අධිරාජ්‍යයන් විසින් අධිවාසය කරනු ලැබ පාලනය කරනු ලැබුනු අතර, මෑත ඉතිහාසයෙහිදී ඕටමන් අධිරාජ්‍යය (1517–1867) සහ එක්සත් රාජධානිය (1882–1956) වෙතින් එසේ සිදු විය. 1956 දී සිදු වුනු සූවස් අර්බුදයෙහිදී (ත්‍රෛපාක්ෂික ආක‍්‍රමණය ලෙසින් ඊජිප්තුවෙහි මෙය හැඳින්වෙන්නේ එරා, ප්‍රංශය සහ ඊශ්‍රායෙලය විසින් එකවර සිදු කෙරුණු සමායෝජිත ප්‍රහාරයක් බැවිනි), සහ 1967දී වූ දින-හයේ යුද්ධයෙහිදී ඊශ්‍රායෙලය විසින් සයිනායි ප්‍රදේශය ආක්‍රමණය කොට අධිවාසය කරන ලදි. 1973 ඔක්තොම්බර 6 දිනදී, ඊජිප්තුව විසින්  යොම් කිපුර් යුද්ධය ඇරඹුවේ අර්ධද්වීපය යළි දිනා ගැනීමෙහි අභිලාශයෙන් වුවද එය අසාර්ථක විය. 1982 වසරෙහිදී, 1979   ඊජිප්තු–ඊශ්‍රායෙල සාම ගිවිසුමෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින්, මත භේදයට තුඩුදුන් ටාබා භූමි ප්‍රදේශය හැරුණු විට සයිනායි අර්ධද්වීපයෙහි සෙසු ප්‍රදේශ වලින් ඊශ්‍රායෙලය ඉවත් වූ අතර , 1989 සමථකරණ කොමිසමක නියමය පරිදී එයද යළි පවරා දෙන ලදි.

ආශ්‍රිත

ආසියාවෙහි අර්ධද්වීප
ඊජිප්තුවෙහි අර්ධද්වීප
බටහිර ආසියාවෙහි භූගෝලය
මැද පෙරදිග භූ රූප
බටහිර ආසියාවෙහි භූ රූප
උතුරු සයිනායි ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශය
දකුණු සයිනායි ආණ්ඩුකාර පරිපාලන කොට්ඨාශය
හීබ්‍රෑ බයිබලීය ප්‍රදේශ
අරාබි–ඊශ්‍රායෙල  ගැටුම
මැද පෙරදිග ඉතිහාසය
රතු මුහුදෙහි භූ රූප
සූවස් ඇළ
බටහිර ආසියාව
යුද්ධ-මුක්ත කලාප

සයිනායි අර්ධද්වීපය


El Faubourg es una construcción arquitectónica situada en la Ciudad Abierta, en el sector Punta de Piedra, en la localidad de Ritoque, Comuna de Quintero, Región de Valparaíso. Fue construida en 1983. Es un escalinata irregular, situada a la salida del Palacio del Alba y el Ocaso, constituyendo una especie de conjunto con el mismo, debido a la proximidad de ambas construcciones. Su materialidad principal es ladrillos, hormigón y juntas de dilatación en vidrio, y tiene una superficie de 536 m². En un principio fue utilizada como lugar de reunión del taller de arquitectura de la Escuela de Arquitectura de Valparaíso.

Véase también
 Ciudad Abierta

Referencias

Arquitectura de Ciudad Abierta

Faubourg (Ciudad Abierta)


Hans Wollschläger (17 March 1935, in Minden – 19 May 2007, in Bamberg) was a German writer, translator, historian, and editor of German literature.

Biography
Wollschläger is widely known as the translator of Ulysses by James Joyce. He also translated the complete works of Edgar Allan Poe (together with Arno Schmidt), and novels by Raymond Chandler and Dashiell Hammett. He was vice chairman of the  Karl-May-Gesellschaft (Karl May society) and was one of the editors of the historical critical edition of this author.

He wrote several books of fiction and non-fiction, including a history of the Crusades which has a polemical aspect (at the close of the book he suggests the Catholic Church be declared a criminal organisation) but also contains excerpts from several Arabic sources never previously translated into German.

Originally Hans Wollschläger had studied music. He wrote three symphonies which have never been performed in public. He also worked on a performing edition of the draft of Gustav Mahler's unfinished Tenth Symphony, which he never completed. However, under the influence of Erwin Ratz, Wollschläger came to the conclusion that an unfinished masterwork should not be touched, and publicly withdrew his edition in 1962.

Selected works
 Karl May (1965, 1976, 2004)
 Die bewaffneten Wallfahrten gen Jerusalem (1970, 1973)
 Nacht-Stücke (1974)
 Die Gegenwart einer Illusion (1978)
 Herzgewächse oder Der Fall Adams (1982)
 Von Sternen und Schnuppen (1984)
 In diesen geistfernen Zeiten (1986)
 "Tiere sehen dich an" oder das  Potential Mengele  (1987).
 Bannkreis der Besseren Heimat (1990)
 Denn es gehet dem Menschen wie dem Vieh: Wie dies stirbt, so stirbt er auch (2001)
 Moments musicaux. (2005)

1935 births
2007 deaths
People from Minden
Recipients of the Cross of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Postmodern writers
English–German translators
20th-century German translators
20th-century German male writers
German male non-fiction writers

Hans Wollschläger


بوابة الشامية أو بوابة نايف ، هي بوابة في سور الكويت ، سبب تسميتها هو قربها من منطقة الشامية ، اما التسمية ( نايف ) فنسبةً إلى موقعها بالقرب من قصر نايف . بالإضافة إلى أن البوابة تعتبر هي المنفذ إلى منطقة بر الجنوب وكذلك هي الجمرك البري والمنفذ إلى الطريق الرئيسي إلى مدينة الرياض بالسعودية . وتقع حاليا بالقرب من وزارة الأعلام ومجمع الوزارات .

المصدر

مواقع جذب سياحي في الكويت

بوابة الشامية


El WPB Anders ( aquí Vehículo Multirol y de Combate Anders) es una familia de blindados de categoría media, cuya rodadura en orugas y otros mecanismos son altamente basados en el Vehículo de Combate sueco CV 90. Este vehículo es diseñado por la firma polaca OBRUM ( – Instituto Central de Desarrollo e Investigación para Maquinaria Mecánica) parte del conglomerado Bumar Group. Nombrado en honor a Władysław Anders, un renombrado general del Ejército de Polonia durante la Segunda Guerra Mundial, que luego se convirtió en un importante político del Gobierno de Polonia en el exilio.

Historia
El blindado tiene como objeto el reemplazar en los inventarios del Ejército de Polonia a los ya obsoletos vehículos de combate BMP-1. El primer prototipo se exhibió al público interesado en la Exhibición de Artículos de la Industria de defensa, MSPO Kielce en el 2010. El vehículo que se mostró fue una variante en la configuración de apoyo de fuego (). Armado con un cañón de calibre 120mm los medios populares se refirieron a este blindado como un "tanque ligero". Pero después al mismo vehículo le fue añadido un prototipo en la exhibición en la configuración de Blindado de combate de la infantería. Un prototipo de VCI más avanzado es esperado en la exposición del año 2011 en la feria de la industria de la defensa polonesa MSPO Kielce. Posteriores variantes como las de comando y control, evacuación médica (sanitario), de ingenieros o de la variante de artillería antiaérea autopropulsada están incluso contempladas dentro de la producción.

Descripción técnica
En su configuración básica el vehículo tiene un blindaje compuesto de acero de norma STANAG 4569 con un nivel de protección 3, que se puede aumentar al nivel 5, con un complemento previsto en el sistema de blindaje.

Véase también
  PT-91 Carro de combate desarrollado a partir del T-72 construido en Polonia por Bumar Labedy.

Referencias

Enlaces externos
 Altair - Polski czołg lekki (en polaco)
 Altair - Propozycja Bumaru: Wielozadaniowa Platforma Bojowa Anders (en polaco)
 Altair - WPB Anders (en polaco)
 Altair - Anders strzela (en polaco)
 Bwp Anders – następca BWP-1 (en polaco)
 W Bumarze-Łabędy nowa odsłona ANDERSA (en polaco)
 Imágenes del vehículo de bomberos (en inglés y polaco)

Vehículos de combate de infantería
Vehículos militares de Polonia
Armamento de Polonia

VCI Anders


الجمهورية الفرنسية الثالثة (بالفرنسية: La Troisième République، وتُكتب: La IIIe République) هي نظام الحكم الذي تبنته فرنسا منذ عام 1870 عندما انهارت الإمبراطورية الفرنسية الثانية خلال الحرب الفرنسية البروسية، حتى العاشر من يوليو عام 1940 بعد هزيمة فرنسا على يد ألمانيا النازية في الحرب العالمية الثانية، والتي أدت إلى تشكيل حكومة فيشي في فرنسا.

اتسمت الفترة الأولى للجمهورية الثالثة بالاضطرابات السياسية الناتجة عن الحرب الفرنسية البروسية بين عام 1870 وعام 1871، والتي استمرت الجمهورية في إشعالها حتى بعد سقوط الإمبراطور نابليون الثالث في عام 1870. فرضت شروط تعويض جائرة من قبل البروسيين بعد انتهاء الحرب بخسارة كل من مقاطعتي الألزاس (مع الإبقاء على إقليم البلفور)، واللورين (الجزء الشمالي الشرقي، أي إقليم موزيل حاليًا)، تزامن ذلك مع الهياج الشعبي وإنشاء كومونة باريس الثورية. أخذت الحكومات الأولى للجمهورية الفرنسية فكرة إعادة الحكم الملكي بعين الاعتبار، لكن الخلافات على طبيعة النظام الملكي والشخص الذي يستحق الجلوس على العرش حالت دون تحقيق هذا الهدف. بناء على ذلك أصبحت الجمهورية الثالثة -التي تخيلها الجميع كحكومة مؤقتة في بادئ الأمر- بدلًا عن ذلك شكل الحكم الدائم في فرنسا.

عرفت القوانين الدستورية الفرنسية لعام 1875 تركيب الجمهورية الثالثة. تكونت من مجلس نواب ومجلس شيوخ مشكلين الذراع التشريعية للحكم ورئيس جمهورية يمثل رأس السلطة. تعالت الأصوات المنادية بإعادة النظام الملكي بشكل خاص في عهد الرئيسين الأولين للجمهورية أدولف تيير، وباتريس دو مكماهون، لكن الدعم المتنامي للشكل الجمهوري من الحكم ضمن الشارع الفرنسي وتعاقب سلسلة الرؤساء الجمهوريين الشعبيين في ثمانينيات القرن التاسع عشر أديا بشكل تدريجي إلى القضاء على الدعوات الملكية.
بلمقداد
أسست الجمهورية الفرنسية الثالثة الكثير من الممتلكات الاستعمارية الفرنسية، ومن ضمنها الهند الصينية الفرنسية ومدغشقر الفرنسية وبولينزيا الفرنسية ومساحات شاسعة في غرب أفريقيا خلال فترة التدافع على أفريقيا، جميعها اكتُسبت خلال العقدين الأخيرين من القرن التاسع عشر. أما السنوات الأولى من القرن العشرين فقد سيطر عليها التحالف الجمهوري الديمقراطي، الذي تأسس في البداية كتحالف سياسي وسطي يساري، ولكن مع مرور الوقت أصبح الحزب الوسطي اليميني الأساسي. تميزت الفترة ما بين بداية الحرب العالمية الأولى حتى ثلاثينيات القرن العشرين بنشاط سياسي متطرف بشدة، بين التحالف الجمهوري الديمقراطي والراديكاليين. سقطت الحكومة بعد اندلاع الحرب العالمية الثانية بأقل من سنة، عندما احتلت القوات الألمانية معظم فرنسا، واستبدلت بحكومتين متعارضتين هما حكومة فرنسا الحرة برئاسة شارل ديغول من جهة، وحكومة فيشي برئاسة فيليب بيتان من جهة أخرى.

وصف أدولف تيير شكل الحكم الجمهوري في سبعينيات القرن التاسع عشر بأنه «أقل أشكال الحكم تقسيمًا لفرنسا»، مع ذلك كانت السياسة الفرنسية منقسمة بحدة في ظل الجمهورية الفرنسية الثالثة، على اليسار من الطيف السياسي وقفت فرنسا الإصلاحية خليفة الثورة الفرنسية. بينما على اليمين السياسي وقفت فرنسا المحافظة ذات الجذور المتأصلة في النظام الإقطاعي الفلاحي، والكنسية الرومية الكاثوليكية، والجيش. على الرغم من الانقسام الكبير في الوسط السياسي ومحاولات الإسقاط العديدة، صمدت الجمهورية الثالثة لمدة 70 سنة ما يجعلها (وفقًا لعام 2019) ثاني أطول أنظمة الحكم استمرارًا في فرنسا منذ انهيار النظام الأرستقراطي القديم نتيجة اندلاع الثورة الفرنسية عام 1789.

السياسة

انتهت الحرب الفرنسية البروسية التي دارت رحاها بين عامي (1870-1871) بهزيمة فرنسا والإطاحة بالإمبراطورية الفرنسية الثانية آخذة معها نابليون الثالث. بعد اعتقال نابليون من قبل البروسيين في معركة سيدان (الأول من سبتمبر عام 1870)، أسس عدد من المندوبين الباريسيين بقيادة ليون غامبيتا حكومة الدفاع الوطني كحكومة مؤقتة في الرابع من سبتمبر عام 1870. ثم اختار هؤلاء الممثلون الجنرال لويس جول تروشو ليخدم كرئيس لها.

حكم النظام الجمهوري خلال فترة حصار باريس (19 سبتمبر 1870-28 يناير 1871). مع انقطاع باريس عن بقية أجزاء فرنسا غير المحتلة، أسس وزير الدفاع ليون غامبيتا -الذي نجح في مغادرة باريس باستخدام منطاد هواء حار- حكومة مؤقتة جمهورية في مدينة تور على نهر اللوار.

بعد استسلام فرنسا في يناير عام 1871، انحلت الحكومة المؤقتة للدفاع الوطني، وأجريت انتخابات وطنية بهدف إنشاء حكومة فرنسية جديدة. لم تشارك الأراضي الفرنسية المحتلة من قبل البروسيين في ذلك الوقت في الانتخابات. انتخب المجلس الوطني المحافظ الناتج عن الانتخابات أدولف تيير كرئيس للحكومة المؤقتة، وتحديدًا بمنصب «رئيس الفرع التنفيذي للجمهورية بانتظار القرار حول المؤسسات الفرنسية». نتيجة للمناخ السياسي الثوري اليساري السائد بين أفراد الشعب الباريسي، اختارت الحكومة اليمينية قصر فرساي الملكي كمقر لها.

تفاوضت الحكومة حديثة العهد من أجل الوصول إلى اتفاقية سلام مع الإمبراطورية الألمانية المعلنة حديثًا، إذ وقِعت معاهدة فرانكفورت في العاشر من شهر مايو عام 1871. من أجل حث البروسيين على الخروج من فرنسا، أصدرت الحكومة عددًا من القوانين المالية -مثل قانون المستحقات المثير للجدل- بغية دفع تكاليف التعويض. في باريس، تصاعدت الضغائن ضد الحكومة وبدءًا من أواخر مارس وحتى مايو من عام 1871، ثار العمال والحرس الوطني في باريس وأسسوا كومونة باريس، والتي حافظت على نظام يساري متطرف لمدة شهرين حتى قمعت وحشيًا من قبل حكومة تيير في مايو 1871. تبين في ما بعد أن القمع الوحشي اللاحق لأتباع الكومونة سوف يترك آثارًا مدمرة على الحركة العمالية.

الملكية البرلمانية
أبدت نتائج الانتخابات التشريعية الفرنسية في عام 1871 -المعقودة عقب انهيار نظام نابليون الثالث- وجود أغلبية مناصرة للملكية في المجلس الوطني الفرنسي وتفضل عقد اتفاقية سلام مع بروسيا. أما «الملكيون الأصليون» في المجلس الوطني فدعموا ترشيح الوريث الشرعي للملك شارل العاشر آخر ملوك النسل الكبير لآل بوربون الحاكمة لاعتلاء العرش الفرنسي. كان هذا الوريث هو هنري كونت تشامبورد المعروف باسم هنري الخامس.

دعم أنصار آل أورليان الحاكمة بدورهم وريث الملك لويس فيليب الأول نسيب شارل العاشر الذي حل محله كملك لفرنسا في عام 1830، وهو حفيد لويس فيليب كونت باريس. أمَّا أنصار آل بونابرت فحُجِبوا عن الأضواء بسبب الهزيمة التي مُني بها نابليون الثالث وألحقها بالبلاد، ولم يتمكنوا من دعم ترشيح أي فرد من عائلتهم. وصل الملكيون الأصليون وأنصار أورليان إلى تسوية في نهاية المطاف، وهي الاعتراف بكونت تشامبورد الذي كان عديم الأبناء ملكًا، مع الاعتراف بكونت باريس كولي عهد له. نتيجة لذلك عُرض العرش على كونت تشامبورك عام 1871.

اعتقد تشامبورد أنه يجب على النظام الملكي العائد للسلطة حديثًا أن يزيل جميع آثار الثورة (من ضمنها علم البلاد ثلاثي الألوان أكثر هذه الآثار شهرة) من أجل استعادة علاقات الوحدة بين الملكية والأمة، والتي كانت الثورة قد قطعتها. لم يكن من الممكن عقد تسوية حول هذا الموضوع إذا كان للبلاد أن تتّحد مرة أخرى. لكن الشعب بعمومه لم يكن راغبًا بالتخلي عن العلم ثلاثي الألوان. لذلك تنحى الملكيون بانتظار موت تشامبورد المسن عديم الأبناء، إذ يمكن نقل العرش إلى وريثه الأكثر ليبرالية كونت باريس. نتيجة ذلك شكلت حكومة جمهورية «مؤقتة»، عاش تشامبورد حتى عام 1883، ولكن بحلول ذلك الوقت كان الحماس لتشكيل النظام الملكي قد فتر. وهكذا لم يعرض العرش الفرنسي أبدًا على كونت باريس.

انظر أيضًا

 أسباب الثورة الفرنسية

مراجع

التاريخ السياسي لفرنسا حسب الحقبة
فرنسا في القرن 19
فرنسا في القرن 20
انحلالات سنة 1940 في فرنسا
بلدان سابقة في تاريخ فرنسي
تأسيسات سنة 1870 في فرنسا
تاريخ فرنسا الحديث
جمهوريات سابقة
جمهورياتية في فرنسا
حكومة فرنسا
دول سابقة في أوروبا
دول وأقاليم انحلت في 1940
دول وأقاليم أسست في 1870
فرنسا في عقد 1870
فرنسا في عقد 1880
فرنسا في عقد 1890
فرنسا في عقد 1900
فرنسا في عقد 1910
فرنسا في عقد 1920
فرنسا في عقد 1930
كيانات سياسية منحلة ما بين الحربين العالميتين

الجمهورية الفرنسية الثالثة


Meksika millî futbol takımı, Meksika'yı uluslararası düzeyde temsil eden futbol takımıdır. Yeşil-Beyaz-Kırmızı renklere sahiptir. FIFA Dünya Kupası'na 13 kere katılmış olmasına rağmen çeyrek finalden ileriye gidememiştir. En golcü oyuncusu Jared Borgetti'dir. 2009 yılında Kuzey Amerika takımları arasında düzenlenen CONCACAF Altın Kupa'ı finalde ezeli rakibi ev sahibi ABD'yi 5-0'lık skorla hezimete uğratarak müzesine götüren Meksika, 2014 FIFA Dünya Kupası elemelerine play-off oynayarak katılan Meksika, turnuvaya art arda 6. kez katılma hakkını elde etti. 1999′da FIFA Konfederasyonlar Kupası'nı kazanan Meksika, 2012 Yaz Olimpiyatları'nda da U-23 seviyesinde altın madalyanın sahibi oldu.

Tarihçe
13 Temmuz 1930′da Uruguay'ın başkenti Montevideo'da Fransa ile Dünya Kupası tarihinde ilk maçını oynayan Meksika, sahadan 4-1 yenik ayrıldı. 1930 FIFA Dünya Kupası'nda oynadığı diğer maçlarda da Şili'ye 3-0, Arjantin'e 6-3 kaybeden Meksika, ilk turda elendi. 1934 FIFA Dünya Kupası'na ise Roma'da oynanan play-off maçında ABD'ye 4-2 kaybederek gidemeyen Meksika, 1938 FIFA Dünya Kupası'na da kendi isteğiyle katılmadı.

II. Dünya Savaşı sonrası ilk turnuva 1950′de Brezilya'da düzenlendi. Elemelerde ABD ve Küba ile eşleşen Meksika, 4 maçta 17 gol atarak kupa bileti aldı. Ancak ev sahibinden ve Yugoslavya'dan 4 gol yiyen Meksika, son maçta da İsviçre'ye 2-1 kaybederek turnuvadan elendi. 1954 FIFA Dünya Kupası'nda da aynı senaryo tekrarlandı. Yine ABD ve Haiti ile eşleşen Meksika, 4 maçı da farklı kazanarak finallere kaldı. Ancak, kupada Brezilya'dan 5 gol yiyen Meksikalılar, diğer maçta da Fransa'ya 3-2 kaybederek yine elendiler. 1958 FIFA Dünya Kupası için Kanada ve ABD ile mücadele veren Meksika, oynadığı tüm maçları açık farkla kazanarak finalleri garantiledi. Ancak kupa finallerindeki ilk maçta ev sahibi İsveç'e 3-0 kaybettikten sonra Galler karşısında beraberliği 89. dakikada Jaime Belmonte ile kurtardı. Ülkede "Solna Kahramanı" ilan edilen Belmonte'nin attığı bu gol, Meksika'nın katıldığı 4. Dünya Kupası'nda ilk kez bir maçtan yenilmeden ayrılması anlamına gelmekteydi. Ancak son maçta da Macaristan'dan 4 gol yiyen Meksika, grubu yine sonuncu bitirdi.

1962 FIFA Dünya Kupası ise, Meksika'nın ilk kez bir Dünya Kupası maçı kazandığı turnuva oldu. Şili'de oynadığı ilk maçta Brezilya'ya 2-0, ikinci maçta da İspanya'ya 1-0 yenilen Meksika, son maçta Çekoslovakya'yı 3-1 yenerek finallerdeki ilk galibiyetini aldı ancak yine de grup maçları sonucunda elendi. 1962 Dünya Kupası, Meksika'nın ilk kez grup sonuncusu olmadığı turnuva olma özelliğini de taşıdı. İngiltere'deki 1966 FIFA Dünya Kupası'nda, İngiltere'ye 2-0 kaybeden Meksika, Fransa ile Uruguay karşısında beraberlik alarak yine elendi. 1970 FIFA Dünya Kupası'na ise turnuvanın ev sahibi olarak otomatik katılım hakkı elde eden Meksika, ilk maçta SSCB ile 0-0 berabere kalmasına rağmen, Honduras'ı 4-0, Belçika'yı da 1-0 yenerek tarihinde ilk kez gruptan çıkmayı başardı. Ancak çeyrek finalde turnuvanın finaline dek yükselecek olan İtalya'ya 4-1 kaybederek elendi. 1974 FIFA Dünya Kupası vizesini ise sadece 1. olan takımın kupaya katılabildiği 1973 CONCACAF Şampiyonası'nda 3. olduğu için alamayan Meksika, 1978 FIFA Dünya Kupası için 1977 CONCACAF Şampiyonası'na katıldı ve şampiyon olarak kupa biletini cebine koydu. Kupa finallerinde Tunus ve Polonya'ya 3-1, Batı Almanya'ya ise 6-0 yenilerek kupadan elendi.

Dünya Kupası'na katılma kontenjanının 2'ye çıkarıldığı 1981 CONCACAF Şampiyonası'nda Honduras ve El Salvador'un gerisinde kalarak 1982 FIFA Dünya Kupası'na katılamayan Meksika'nın, 1986 FIFA Dünya Kupası'nı Kolombiya'daki sosyo-ekonomik krizin giderek büyümesi ve güvenlik endişeleri sebebiyle düzenlemesi kararlaştırıldı ve Meksika böylece Dünya Kupaları tarihinde ikinci kez ev sahipliği yapan ilk ülke oldu. Kupadaki ilk maçta Belçika'yı 2-1 mağlup ederek kupaya iyi bir başlangıç yapan Meksika, ikinci maçta Paraguay ile 1-1 berabere kalarak ve son maçta da Irak'ı 1-0 yenerek gruptan ilk sırada çıktı. 2. Turda Bulgaristan'ı 2-0 ile geçen Meksika, çeyrek finalde Batı Almanya karşısında normal süresi ve uzatmaları 0-0 biten maçı penaltılarda 4-1 kaybederek elendi.

FIFA, 20 Yaş Altı Dünya Kupası elemelerinde yaşı büyük oyuncular oynattığı için Meksika Futbol Federasyonu'na ceza vererek Meksika'yı 1990 FIFA Dünya Kupası'nın katılımcılarını belirleyecek olan 1989 CONCACAF Şampiyonası'ndan men etti. 1994 FIFA Dünya Kupası′nda ise İtalya, İrlanda ve Norveç'in bulunduğu E Grubu'nda mücadele eden Meksika, ilk maçta Norveç'e 1-0 kaybetse de, ikinci maçta İrlanda'yı 2-1 mağlup edip son maçta İtalya ile 1-1 berabere kalıp lider olarak gruptan çıktı. Bu gruptaki 4 takım da maçların sonunda 4 puan ve sıfır averajdaydı, ancak 1 golle en az gol atan Norveç sonuncu ve 3 golle en çok gol atan Meksika ise lider oldu. Ancak, 2. Turda Bulgaristan'a normal süresi ve uzatmaları berabere tamamlanan maçta penaltılarda kaybederek elendi.

1998 FIFA Dünya Kupası'nda Jamaika ve ABD'nin önünde bitirdiği elemeler sonrasında kupaya katılma hakkı elde eden Meksika, grupta Hollanda, Belçika ve Güney Kore ile eşleşti. İlk maçta Güney Kore'yi 3-1 ile geçtikten sonra grubun en kritik maçında Belçika ile 2-2'lik beraberliği son anda kurtardı. Son maçta ise gruptan çıkmak için Hollanda'dan puan alması gereken Meksika, 90+4'te Luis Hernández'in golüyle skoru 2-2'ye getirerek gruptan çıktı. İkinci turda Almanya'ya 2-1 kaybederek kupadan elendi. 2002 FIFA Dünya Kupası'ndaki ilk maçta Hırvatistan'ı 1-0'la geçen Meksika, ikinci maçta da Ekvador'u 2-1 mağlup edip İtalya ile de 1-1 berabere kalınca gruptan lider olarak çıktı. 2. Turda ABD ile eşleşen Meksika, maçı 2-0 kaybederek kupadan elendi.

2006 FIFA Dünya Kupası'nın ilk maçında İran'ı 3-1 mağlup eden Meksika, ikinci maçta Angola ile golsüz berabere kaldı. Son maçta ise Portekiz'e mağlup olsa da, 4 puanla gruptan çıkmayı başardı. İkinci turda Arjantin'e 2-1 kaybederek elendi. Meksika, Güney Afrika'daki 2010 FIFA Dünya Kupası'nın ilk maçında Güney Afrika karşısında geri düşmesine rağmen Rafael Márquez ile beraberliği kurtardı. İkinci maçta Fransa'yı 2-0 yenen Meksika, son maçta Uruguay'a 1-0 kaybetmesine rağmen ikinci olarak gruptan çıktı. Ancak, Arjantin'le oynadığı maçı bu kez de 3-1 kaybederek kupadan elendi. Meksika millî futbol takımı teknik direktörü Javier Aguirre, bu mağlubiyetten sonra görevinden istifa etti. 2014 FIFA Dünya Kupası'nda Kamerun'u tek golle geçen ve Brezilya ile golsüz berabere kalan Meksika, Hırvatistan'ı 3-1 mağlup ederek gruptan ikinci sırada çıktı. Ancak 2. Turda Hollanda karşısında öne geçmesine karşın maçı 2-1 kaybederek elendi. 2018 FIFA Dünya Kupası'nda Almanya'yı 1-0, Güney Kore'yi ise 2-1 mağlup eden Meksika, son maçında İsveç'e 3-0 kaybetmesine karşın gruptan 2. sırada çıktı. 2. Turda Brezilya'ya 2-0 kaybeden Meksika, Dünya Kupalarında üst üste 7. kez 2. Turda elenmiş oldu.

2022 FIFA Dünya Kupası'nda Polonya ile golsüz berabere kalan Meksika, kupada şampiyonluğa ulaşacak Arjantin'e 2-1 kaybetmesine ve Suudi Arabistan'ı 2-1 yenmesine rağmen Polonya'nın averajla gerisinde kalarak grubu 3. sırada bitirerek elendi. 2026 FIFA Dünya Kupası'nın evsahiplerinden biri olan Meksika bu kupaya doğrudan katılma hakkına sahiptir.

Oyuncular

Güncel kadro
Aşağıdaki 26 oyuncu 2022 FIFA Dünya Kupası için çağrıldı.

22 Kasım 2022 itibarıyla Polonya ile oynanan maçın kadrosu:

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük

FIFA Dünya Kupası tarihi

FIFA Konfederasyonlar Kupası tarihi

CONCACAF Altın Kupa tarihi

Copa América tarihi

Olimpiyat Oyunları tarihi
Bakınız: Meksika 23 yaş altı millî futbol takımı
1908 - Elemeleri geçemedi
1912 - Elemeleri geçemedi
1920 - Elemeleri geçemedi
1924 - Elemeleri geçemedi
1928 - 1. Tur
1936 - Elemeleri geçemedi
1948 - 1. Tur
1952 - Elemeleri geçemedi
1956 - Elemeleri geçemedi
1960 - Elemeleri geçemedi
1964 - 1. Tur
1968 - Dördüncü
1972 - 2. Tur
1976 - 1. Tur
1980 - Elemeleri geçemedi
1984 - Elemeleri geçemedi
1988 - Atıldı
1992 - 1. Tur
1996 - Çeyrek final
2000 - Elemeleri geçemedi
2004 - 1. Tur
2008 - Elemeleri geçemedi
2012 - Altın madalya

Panamerikan Oyunları tarihi

1951 - Katılmadı
1955 - Gümüş madalya
1959 - Altıncı
1963 - Katılmadı
1967 - Altın madalya
1971 - 1. Tur
1975 - Altın madalya
1979 - Katılmadı
1983 - 1. Tur
1987 - Dördüncü
1991 - Gümüş madalya
1995 - Gümüş madalya
1999 - Altın madalya
2003 - Bronz madalya
2007 - Bronz madalya
2011 - Altın madalya

Kaynakça

Meksika millî futbol takımı


Taklamakan Çölü, (veya Takla Makan, Çince: 塔克拉玛干沙漠; Pinyin: Tǎkèlāmǎgān-Shāmò, Taklimakan Shamo, Uygurca: تەكلىماكان قۇملۇقى), Rub' ul-Hali'den sonra Asyanın ikinci büyük aynı zamanda Çin'deki en büyük Kum çölüdür. Anaasya'dan kuzeybatı Çin'in Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nden Tarım Havzasının batı bölgesinden 218 numaralı Anayola kadar uzanır. Bu anayolun doğusunda Tarım Havzasının en derin yeri olan Lop Nur Çölü bulunur. Önceleri Taklamakan Çölü ve Lop Nur Çölü Tarım Nehri, Konçe Derya (Konqi He) ve Çerçen Derya (Qarqan He) nehirleri ile ayrılırdı, fakat Tikenlik'in güneyi son on yıldan beri kurudu.

Etimolojisi
Taklamakan adı, Terk-i Mekan ifadesinden gelmektedir. Ad ilk defa, Doğu Türkistan'ın Hoten bölgesinde 1867 yılında kaleme alınmış olan Tevarih-i Muskiyun adlı kitapta Terk-i Makan (ترك مكان / trk mkan) şeklinde geçmektedir.

Yüzölçümü
Genişliği batıdan doğuya 1000 kilometre, kuzeyden de güneye 400 kilometre olan Taklamakan Çölü, 324 bin kilometrekarelik alanı kapsamaktadır.

Xinjiang Sosyal Bilimler Akademisi'nden araştırmacı Qian Boquen, takli kelimesinin Türkçedeki kavak anlamına gelen tohlak veya tohrak kelimelerinden, ma hecesinin büyüklüğü ifade ettiği, kan hecesinin de eski Farsça'daki ülke, kent veya köy demek olan kand sözcüğünden geldiğini, bu nedenle Taklamakan'ın kavak ülkesi demek olduğu görüşünü dile getirmektedir.

İklimi
Ortalama yıllık yağış 30 mm altında olan bölgeler Çöl sayılır aynı zamanda kurak'tır. Bu çok kurak olan iklim, iki nedenden oluşur. Birincisi Taklamakan yüksek sıradağların yağmur gölgesindedir. İkincisi Taklamakan Karasal iklim kuşağında oluşudur. Denizlerden gelen Hava akımları daha Anaasya'ya ulaşmadan nemini kaybeder, böylece yüksek sıcaklığa yol açar.

Bitki örtüsü

Yüksek sıradağların eteklerinde birçok vaha'larda zengin bitki örtüsü vardır. Kunlun Shan ve Tanrı Dağları'ndan eriyip gelen kar suları Tarım Nehri'ni ve diğer ırmak ve dereleri besler, Tarım nehri boyunca Kavak (Populus diversifolia, Populus euphratica), Söğüt (Salix × sepulcralis), Yalancı iğde (Hippophae rhamnoides) ve çok sık çalılık kendir ve kenevir gibi bitki örtüsü vardır. Tarım vadisinde ince bir Kavak ormanları yetişir. Ilgıngiller ailesinden olan Tamarix ramosissima bitkisi, tuzlu ve alkali topraklarda yetişir, ve derin köklüdür. Bu bitki pullu(kepekli) olan yapraklarından tuzu dışarı atar.

Coğrafi yapısı
Taklamakan Çölü Sincan Eyaletinin aşağı yukarı üçte ikisini kaplar. Alanı ortalama 300.000 km² olup büyük bir kısmı 100 metre kumul'la kaplıdır, bazı beyanlarda hatta 300 metre yüksekliğindedir.

Başlıca vaha şehirleri, yağış alan dağlardan gelen sulardan beslenen, güneyde Kaşgar, Miran (Çince: 米兰遗址, Mǐlán yízhǐ - bir antik vaha şehri), ve Hotan (Khotan), kuzeyinde Kuçar İlçesi ve Turfan, doğudaki Loulan ve  Dunhuang'dır.

Taklamakan Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nın bir parçası deprem tehdidi altındadır.

Çöl'de Tuz gölleri vardır. Birkaç metre derinlikte büyük tabansuyu tabakası bulunur, tahminen etrafındaki Sıradağlardan eriyen kar sularından birikmiştir.

Taklamakan Çölü'ndeki petrol kaynakları dünyanın en zengin petrol rezervleri arasında yer almaktadır.

Notlar

Dış bağlantılar

 Kunlun ve Altun dağları arasındaki kocaman bir alüvyonlu yelpaze görünümler

Kum çölleri
Çin'deki çöller
İpek Yolu'ndaki siteler
Doğu Türkistan'daki yeryüzü şekilleri
Ekobölgeler
Palearktik biyocoğrafik bölgesi
Fiziyografik vilayetler

Taklamakan Çölü


A punch is a striking blow with the fist. It is used in most martial arts and combat sports, most notably western boxing, where it is the only type of offensive technique allowed. In sports, hand wraps or other padding such as gloves may be used to protect athletes and practitioners from injuring themselves.

The use of punches varies between different martial arts and combat sports. Styles such as western boxing, Suntukan or Russian fist fighting use punches alone, while others such as kickboxing, Muay Thai, Lethwei or karate may use both punches and kicks. Others such as wrestling (excluding professional wrestling) and judo (punches and other striking techniques, atemi, are present in judo kata, but are forbidden in competitions) do not use punches at all. There are many types of punches and as a result, different styles encompass varying types of punching techniques.

Basic types

This is not a comprehensive list of all punches and may need to be updated, due to the large diversity of schools of practice whose techniques, employing arm, shoulder, hip and leg work, may invariably differ.

Styles

Boxing

In boxing, punches are classified according to the motion and direction of the strike; contact is always made with the knuckles. There are four primary punches in boxing: the jab, cross, hook, and uppercut.

Karate
Punching techniques in karate are called tsuki or zuki. Contact is made with the first two knuckles (seiken). If any other part of the hand is used to strike with, such as the back of the fist (uraken) or the bottom of the fist (tetsui), then the blow is classified as a strike (uchi).

Karate punches include the thrust punch oi-zuki made using the lead-hand, straight punch choku-zuki, reverse punch gyaku-zuki, made from the opposite (lead) hand, and many other variations.

Gallery

References

External links

 How to punch harder in a street fight

Pain infliction methods
Martial art techniques
Kickboxing terminology
Articles containing video clips

Punch (combat)


Virginie Efira (født 5. maj 1977 i Schaerbeek) er en belgiskfødt fransk skuespiller og tv-vært. Hun er især kendt fra en række romantiske komedier som Mon pure couchemar (2011), La chance de ma vie (2011) og Victoria (2016).

Karriere
Efiras karriere begyndte, da hun blev valgt som vært for et børneprogram på en belgisk tv-kanal. Hun avancerede snart til vært på familieprogrammer og kom derpå til den franske kanal M6. Her blev hun hurtigt en af kanalens faste værter på en række forskellige underholdningsshows, heriblandt det populære musik-realityshow Nouvelle Star. Hun har været gæstestjerne på det meget succesrige skov Kaamelott.

Efiras filmkarriere begyndte, da hun i 2004 lagde fransk stemme til dr. Liz Wilson i Garfield: The Movie, som blev fulgt op med fransk stemme til Piper i Robotter (2005).

Privatliv
Virginie Efira er datter af den belgiske hæmato-onkolog André Efira og Carina Verelst. Hun er af græsk-jødisk afstamning.

Hun var gift fra 2002 med tv-værten Patrick Redremont, men parret blev separeret i 2005 og skilt i 2009. Hun har nu et forhold til filminstruktøren Mabrouk El Mechri med hvem hun fik datteren Ali i 2013. Hun fik fransk statsborgerskab i 2016.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Belgien
Skuespillere fra Frankrig

Virginie Efira