Neîmblânzita Angelica (titlul original: în ) este un film de aventuri, coproducție franco-italo-german, realizat în 1967 de regizorul francez Bernard Borderie după romanul scriitoarei Anne Golon. Este al patrulea dintr-o serie de cinci filme cu Angelica.

Conținut

Distribuție
 Michèle Mercier – Angélique de Peyrac
 Robert Hossein – Jeoffrey de Peyrac
 Roger Pigaut – Marquis d'Escrainville
 Christian Rode – Ducele de Vivonne
 Ettore Manni – Jason
 Bruno Dietrich – Coriano
 Pasquale Martino – Savary
 Sieghardt Rupp – Millerand
 Arturo Dominici – Mezzo Morte
 Paul Müller – Malteser-Ritter

Celelalte filme din serie
 1964 Angelica, marchiza îngerilor (Angélique, marquise des anges)
 1965 Minunata Angelica (Angélique de Peyrac)
 1966 Angelica și regele (Angélique de Plessis-Bellière)
 1967 Neîmblânzita Angelica (Indomptable Angélique)
 1968 Angelica și sultanul (Angélique de Peyrac)

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1967
Filme de aventuri
Filme în limba franceză
Filme regizate de Bernard Borderie

Neîmblânzita Angelica


Broget mejse () er en spurvefugl, der lever i Korea, Japan og Taiwan.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Japan
Fugle fra Østasien
Fugle fra Taiwan
Mejser

Broget mejse


Franco Baresi (d. 8 Mayıs 1960, Brescia, İtalya), İtalya millî futbol takımı ve Milan'ın efsaneleşmiş defans oyuncusu. 20 yıl boyunca forma giydiği AC Milan'da 531 resmi maça çıkmıştır. Şu anda İtalya genç takımında antrenörlük yapmaktadır.

Oynadığı dönem AC Milan kadrosu takım tarihinin en başarılı dönemini yaşadı. 6 kez Serie A şampiyonluğu yaşadı. Yine o dönemde AC Milan 3 kez ise Avrupa Kupası kazandı. 1997 yılında futbolu bırakınca takımı 6 numaralı formasını emekliye çıkardı ve o forma numarası Baresi'ye adandı.

1982-1994 yılları arasında 81 kez İtalyan Millî formasını giymiştir. İlk olarak 1982 yılında FIFA Dünya Kupası'na gitti ancak oynayamadı. 1986 yılında Kupa kadrosuna alınmadı. Son olarak millî takımın kaptan olduğu 1994 FIFA Dünya Kupası finalinde Brezilya'ya penaltılarla finalde kaybederek kariyerinin sonlarına doğru bu kupayı kaldırma fırsatını kaçırdı.

Franco Baresi'nin kardeşi Giuseppe Baresi ise rakipleri Internazionale'de futbol oynamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
FIFA Profili
*Football Database Statistics

Serie A futbolcuları
Serie B futbolcuları
İtalyan Olimpiyat futbolcuları
1960 doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
AC Milan futbolcuları
1980 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1982 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1984 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
1988 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1990 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1994 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
FIFA 100
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Brescia ili doğumlular
İtalyan teknik direktörler
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı subayları

Franco Baresi


Radium Hot Springs est une municipalité située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le sud-est.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Village en Colombie-Britannique

Radium Hot Springs


El cormorán geórgico (Leucocarbo georgianus) es una especie de ave suliforme de la familia Phalacrocoracidae propia del océano Antártico. Su posición sistemática ha sido compleja, fue incluido en el género Phalacrocorax, y también se consideró sólo como una subespecie del cormorán imperial Leucocarbo atriceps (= Phalacrocorax atriceps), que habita en los lagos, costas, e islas de la Patagonia en el sur del cono sur de América del Sur.

Distribución

El cormorán geórgico habita las costas y aguas que rodean algunas de las islas del Atlántico sur: las islas Aurora, las Georgias del Sur, las rocas Clerke, las Sandwich del Sur, y algunas islas antárticas y subantárticas como las Orcadas del Sur.

Características

El cormorán geórgico tienen el iris de color azul, las partes superiores negras, las partes inferiores blancas, y las patas de color rosa.

Al igual que todas las especies de la familia, pero a diferencia de la mayoría de las aves acuáticas, las plumas del cormorán geórgico no son completamente impermeables, por lo que al mojarse, éstas le hacen aumentar de peso, lo que les permite hundirse más y bucear con facilidad. Una vez en tierra, extienden las alas para secarlas. Además, regulan el volumen de sus sacos aéreos.

Costumbres

El cormorán geórgico se alimentan principalmente de peces que capturan bajo el agua. Se impulsan principalmente con las patas y pueden zambullirse durante más de un minuto, alcanzando una profundidad de unos 10 m. Habitan en aguas marinas cercanas a las costas. Nidifican en colonias.

Referencias

Enlaces externos

georgianus
Aves de las Islas Georgias del Sur y Sandwich del Sur
Aves de la Antártida

Leucocarbo georgianus


سجل الإجراءات  يمكن لمواقع التجارة الإلكترونية أن تعلم أكثر من قسم المخزون عن رغبات المستهلكين، إن المصدر الأساسي لمعلومات المستهلكين على الشبكة هو ملف سجل العمليات (الأوامر) الذي يحفظ على خوادم الشبكة.
إن سجل العمليات (الأوامر) يقوم بتسجيل نشاطات المستخدم على الشبكة. هذا السجل يتم بناؤه ضمن برامج خادم الشبكة. كما أنه يتميز بأنه يقوم بمسح الاسم الحقيقي للمستخدم ويقوم بإظهار بعض المعلومات عن هذا المستخدم ونشاطاته على الموقع وأكثر مايجذب المستهلك وذلك لتساعده على تكوين قوائم بناء على المعلومات المقدمة من قبل المستخدم.
أيضا ماذا عن الشركات بمختلف أنواعها كيف تقوم بحفظ بياناتها الخاصة بموظفيها، عملائها، أو أي من نشاطاتها. وكيف يتم استرجاع هذه المعلومات والمحافظة عليها. كيف يتم التأكد من سلامة المعلومات وأن أي تعديل أو تغييرقد تم بالشكل الصحيح؟ كيف يتم التعامل في حالة حدوث تسجيل خاطيء أو فقدان المعلومات بسبب فشل النظام أو أي حدث طارئ؟ من يقوم بتنظيم كل هذه الأوامر والمحافظة عليها وتوفير إمكانية استعادة نسخ إحطياطية منها؟
للإجابة عن هذه التساؤلات وغيرها يجب علينا أن نتطرق إلى برامج تسجيل العمليات وخصائصها وأهم مميزاتها وعلى ماذا تعتمد في تسجيل البيانات وجدولتها والحفاظ عليها.

في مجال قواعد البيانات التابع لعلوم الحاسب. «سجل الإجراءات» وأيضا يسمى «سجل قواعد البيانات أو سجل الشفرة الثنائية»
هو عبارة عن تاريخ العمليات التي حدثت بواسطة نظام إدارة قواعد البيانات لكي يضمن خصائص الـ AICD والتي تشمل:

التلقائية
و هي خاصية تسجيل قواعد البيانات التي تضمن إما تمام التسجيل والحدوث أو عدم التأثير «في حالة عدم التمام». وتشير إلى قدرة نظم إدارة قواعد البيانات لضمان إما كافة مهام عمليات التحويل انه قد تم تنفيذها أو لم يتم تنفيذ أحدا منها. فعلى سبيل المثال، لتحويل الأموال من حساب إلى آخر يمكن أن تكتمل أو يمكن أن تفشل للعديد من الأسباب، ولكن atomicity تضمن أن حساب واحد لن يكون مدين إذا كان الطرف الآخر لم يصل إليه التحويل.
Atomicity تنص على أن التعديلات على قواعد البيانات يجب أن تتبع قاعدة «كل شيء أو لا شيء». فكل عملية يمكن أن نقول انها
"atomic" إذا فشل جزء واحد من العملية فان العملية كلها تفشل. فمن الأهمية القصوى أن يحافظ نظام إدارة قواعد
البيانات على طبيعة عمليات التحويل على اختلاف من أي نظم إدارة قواعد البيانات هي، ونظام التشغيل أو فشل الأجهزة.

2-	العزل أو الإقصاء (Isolation):
العزل: يشير إلى الشروط التي بموجبها لا تستطيع عمليات أخرى ان تصل إلى أو ترى البيانات وهي في الحالة أو المرحلة الوسطى خلال تنفيذ العملية. وهذا القيد هو مطلوب للحفاظ على الأداء بالإضافة إلى الثبات والتماسك بين العمليات في نظم إدارة قواعد البيانات. لذلك، كل عملية هي تجهل عن كل العمليات الأخرى التي تنفذ في الوقت نفسه في النظام.

3-	الثبات (Consistency):
خاصية الثبات: يضمن أن قاعدة البيانات لا تزال في حالة متناسقة قبل البدء في العملية وبعد هذه انتهاء العملية (سواء كانت ناجحة أم لا).في حالة الثبات البيانات الصحيحة فقط سوف تم كتابتها في قاعدة البيانات. ولكن إذا، لسبب ما حدث أن العملية التي تم تنفيذها خالفت قواعد الثبات الموجودة في قاعدة البيانات، فان العملية باكملها سوف يتم التراجع عنها وقاعدة البيانات سوف تستعيد حالة الثبات التي كانت عليها قبل أن تنفذ العملية والتي تتوافق مع قواعد الثبات. من ناحية أخرى، إذا تم تنفيذ العملية بنجاح، سوف تأخذ قاعدة البيانات من الحالة الأولى التي تتفق مع القواعد إلى حالة أخرى وهي أيضا تتفق مع هذه القواعد.

4-	 المتانة أو الدوام (Durability):
المتانة: تشير إلى أنها تضمن انه لمجرد تم تنبيه للمستخدم بالنجاح، فإن العملية سوف تستمر، ولا يمكن التراجع عنها. وهذا يعني أنها سوف تبقى حتى في حالة فشل النظام، وان نظام قاعدة البيانات قد تحقق من قيود التكامل وانها لن تكون بحاجة إلى إلغاء العملية. الكثير من قواعد البيانات تنفذ المتانة أو الصمود بواسطة كتابة كل العمليات إلى سجل العمليات والتي يمكن أن تقوم بإعادة تشغيله إلى الخلف مرة أخرى لإعادة حالة النظام تماما قبل الفشل. والعملية فقط يمكن اعتبارها انها انتهت بعد أن يتم حفظها في السجل. فالمتانة، هي لا تعني حالة دائمة من قاعدة البيانات. فعملية أخرى يمكن أن تقوم بالكتابة فوق أي تغييرات تم أجراها بواسطة العملية الحالية دون أن تقوم بمنع المتانة.

و هذه الخصائص النظامية لتسجيل قواعد البيانات تضمن عملية نقل قواعد البيانات بموثوقية.
و التي تسيطر في حالة حدوث تضارب أو خطأ في البرامج أو فشل في الأجهزة. بشكل عملي ملف التسجيل هو ملف التحديثات التي تمت لقواعد البيانات، ويتم تخزينها في موقع تخزين آمن ومستقر.

إذا حدث بعد البدء أن وجدت قواعد البيانات في حاله غير مستقرة أو منتظمة أو انه تم إغلاقها بشكل غير صحيح، يقوم نظام إدارة قواعد البيانات بمراجعة تسجيل قواعد البيانات لعمليات التسجيل المبدئية «التي لم يتم تحريرها وحفظها بشكل نهائي» ويقوم بالعدول عن التغيرات التي أحدثتها عمليات التسجيل هذه. بالإضافة إلى ذلك فإن كل عمليات التسجيل التي تمت بصيغة مبدئية ولكن تغيراتها لم يتم تسجيلها فعليا بعد في قواعد البيانات تتم إعادة تطبيقها. وكلتا العمليتين السابقتيين تتم لضمان خصائص التلقائية والدوام لكل عمليات التسجيل.

النظام البنائي لتسجيل قواعد البيانات العام (Anatomy of a general database log):

•	تسجيل أرقام متتابعة (Log Sequence Number or LNS): وهو نظام تعريفي فريد لسجل التسجيل. مع هذا النظام ملفات التسجيل يمكن استرجاعها في أوقات محددة. معظم ملفات التسجيل هذه تخصص في نظام متوافق الأرقام وتكون بترتيب تصاعدي، وهو ما يعد مفيدا في استرجاع اللوغارتميات مثل: ARIES.

•	Prev LNS : وهو يقوم بوصل آخر تسجيل للسجل. ويقوم على أساس تطبيق أن سجل قواعد البيانات يتم بنائه على هيئة قائمة متصلة «وهي نظام بنائي للبيانات تحتوي على تعاقب من تسجيل البيانات حيث يكون في كل سجل منها حقل يحتوي على مرجع للسجل التالي في تعقب السجلات».

•	الرقم التعريفي للإجراء (Transaction ID number): وهو مرجع لإجراءات قواعد البيانات التي قامت بإنشاء تسجيل السجل.

•	النوع (Type): يصف نوع تسجيل سجل قواعد البيانات.

أنواع سجلات تسجيل قواعد البيانات (Types of database log records):

كل سجلات التسجيل تحتوي على الخصائص العامة السابقة الذكر وأيضا تحتوي على خصائص أخرى اعتمادا على نوعها:

1- تسجيل سجل التحديث (Update Log Record): وهو يدون التحديث (التغيير) الذي حدث لقواعد البيانات.
كما أنها تحتوي على هذه المعلومات الإضافية:

•	تعريف الصفحة (Page ID): مرجع إلى تعريف الصفحة للصفحة التي تم تعديلها.

•	الطول والموازنة (Length and Offset): الطول بالبايت والتعويض أو الإزاحة من الصفحة غالبا يتم تضمينه.

•	الصور قبل وبعد (Before and After Images): تتضمن قيمة البايت للصفحة قبل وبعد التغيير للصفحة.و بعض قواعد البيانات تتضمن واحدة من الصور أو كليهما.

2-	تعويض تسجيل السجل (Compensation Log Record): يدون العدول عن تغيرات محددة لقواعد البيانات. كل تسجيل سجل يكون متطابقا بالتحديد مع تحديث تسجيل سجل آخر (برغم أن تعويض تسجيل سجل التحديث لا يكون نموذجيا حفظ في تسجيل سجل التعويض). وتحتوي على هذه المعلومات الإضافية:

•	العدول التالي – سجل أرقام متتابعة (undoNextLSN): هذا الحقل يحتوي على سجل أرقام متتابعة لتسجيل السجل التالي والذي يراد العدول عنه للإجراء الذي قام بكتابة آخر تحديث للسجل.

3-	تسجيل التنفيذ (Commit Record): يدون القرار ليقوم بالإجراء أو التنفيذ.

4-	تسجيل الإلغاء (Abort Record): يدون قرار الإلغاء ومن ثم يعيد الإجراء السابق.

5-	تسجيل نقطة الفحص (Checkpoint Record): يدون نقاط الفحص التي تم صنعها. وهي تستخدم لتسريع عملية الاسترجاع. تقوم بتسجيل المعلومات التي تم استبعادها والحاجة إلى قراءة طريق طويل إلى ماضي السجل. وهي تختلف بحسب خوارزمية نقطة الفحص.
فإذا تم إزالة كل الصفحات الغير صحيحة أثناء إنشاء نقطة الفحص (كما هي PostgreSQL)من الممكن أن تحتوي على:

•	إعادة فعل تسجيل أرقام متتابعة (redoLSN): وهي المرجع إلى أول تسجيل سجل يتعلق بالصفحة الملوثة (غير صحيحة).
بمعنى أول تحديث لم يزال خلال وقت نقطة الفحص. ومن هنا حيث تكون عمليه الإعادة يجب أن تبدأ بالاسترجاع.

•	العدول عن فعل تسجيل الأرقام المتتابعة (undoLSN): وهذا مرجع إلى أقدم تسجيل سجل لأقدم إجراء في العمل.

القوائم (Tables):

هذه القوائم تحفظ في الذاكرة ويمكن إعادة بنائها بفاعلية (إذا لم تكن بالتحديد، فستكون إلى حالة مقاربة) من السجل وقواعد البيانات.

•	قوائم الإجراءات (Transaction Table): هي القوائم المحتوية على مختلفة. ويمكن فصل هذه الأجهزة إلى أفراد مختلفين ثم يسمى النوع ديويسيوس، كما هو الحال عادة في الثدييات، أو وجدت في نفس الفرد، كما هو الحال في معظم النباتات الخضراء. في هذه الحالة، ويسمى هذا النوع أحادي. وتسمى الحيوانات من الأنواع مونويسيوس أيضا هيرمافروديتس.

في العديد من الأنواع ديوشيوس، بالإضافة إلى وجود أجهزة الجنس المختلفة، وتسمى أيضا «الشخصيات الجنسية الأولية،» قد تكون هناك اختلافات خارجية أخرى في الأفراد، مثل ألوان ريش مختلفة في معظم الطيور، أو وجود الثدي المتقدمة في الإناث وغيابهم لدى الذكور، كما هو الحال في الثدييات («الشخصيات الجنسية الثانوية»). عندما يحدث هذا، ويقال أن الأنواع لإظهار ديمورفيسم الجنسي.

بين الثدييات والطيور والعديد من الأنواع الأخرى، يتم تحديد الجنس من قبل الكروموسومات الجنسية، ودعا X و Y في الثدييات و Z و W في الطيور. عادة، الذكور تقدم واحدة من كل (زي)، في حين أن الإناث اثنين من الكروموسومات X (شكس). جميع الأفراد لديهم كروموسوم X واحد على الأقل، والكروموسوم Y عموما أقصر من كروموسوم اكس الذي يقترن به، وهو غائب في بعض الأنواع، والذي ينطوي على بعض التباين الكبير.

بالإضافة إلى التكاثر الجنسي، وهناك أيضا التكاثر الجنسي، والتي لا تنطوي على عملية التسميد. في الكائنات التي لا يوجد فيها تمييز بين الإناث والذكور، مدخل لكل إجراء نشط. ولذلك تشمل تعريف الإجراء (Transaction ID) وآخر تسجيل أرقام متتابعة (lastLSN) تصف تسجيل أرقام متتابعة لأغلب آخر تسجيل سجل للإجراء.

•	قائمة الصفحات الملوثة (Dirty Page Table): هذه القائمة تحتوي على مدخل واحد لكل صفحة ملوثة لم يتم كتابتها على القرص. وهذا المدخل يحتوي على (recLSN) حيث recLSN يكون تسجيل أرقام متتابعة LSN لأول سجل تسجيل والذي سبب التلوث للصفحة.

مراجع

أنظمة معلومات
أنظمة ملفات الحاسوب
نظام معالجة المعاملات
نظم إدارة قواعد البيانات

سجل الإجراءات


පුරුෂාර්ථ (සංස්කෘත: पुरुषार्थ) යනු මිනිසා තම දිවියේදි පරිශ්‍රීලනය කළ යුතු අභිමතාර්ථයන් වේ. එය හින්දු ආගමේ ප්‍රධාන සංකල්පයක් වන අතර, මනුෂ්‍ය ජීවිතයේ නියම ඉලක්ක හෝ අරමුණු සතර පිළිබඳව සඳහන් කරයි. සිව පුරුෂාර්ථයන් වන්නේ ධර්ම (ධර්මිෂ්ඨකම, සදාචාරාත්මක වටිනාකම්), අර්ථ (සෞභාග්‍යය, ආර්ථික වටිනාකම්), කාම (සතුට, ආදරය, මනෝවිද්‍යාත්මක වටිනාකම්) සහ මෝක්ෂ විමුක්තිය, අධ්‍යාත්මික වටිනාකම්) යි.

පුරුෂාර්ථ සතරම වැදගත් වන නමුත් අර්ථ සහ කාම වලට වඩා ධර්මය වැදගත් වේ. මෝක්ෂය මිනිස් ජීවිතයේ අවසාන පුරුෂාර්ථය ලෙස සැලකේ.

ආශ්‍රේයයන්

පුරුෂාර්ථ


La ligne de Karjaa à Hanko (), dite aussi ligne d'Hanko (), est une ligne de chemin de fer, à voie unique, du réseau de chemin de fer finlandais qui relie les villes de Karjaa et Hanko.

Histoire

Infrastructure

Exploitation
Le trafic de la ligne se compose principalement de trains de marchandises d'Hanko et de trains de banlieue financés par le ministère des Transports et des Communications.
La voie la plus méridionale de la ligne d'Hanko, dont l'emplacement a varié avec l'extension du port, est le point le plus méridional du réseau ferroviaire finlandais depuis sa construction.

Il y a sept services quotidiens de passagers de Hanko à Karjaa en semaine et six les fins de semaine, qui circulent toutes les 2-3 heures.
Les services de bus ferroviaire sont complétés par cinq services de bus quotidiens.

Les trains s'arrêtent à Hanko, Hanko-Pohjoinen, Santala, Lappohja, Skogby, Tammisaari, Dragsvik et Karjaa.

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi

Article connexe
 Transport ferroviaire en Finlande
 Réseau ferroviaire finlandais

Lien externe

Ligne de chemin de fer en Finlande
Transport à Hanko
Karjaa
Transport à Raseborg
Ekenäs

Ligne de Karjaa à Hanko


The Local Government Board (LGB) was a British Government supervisory body overseeing local administration in England and Wales from 1871 to 1919.

The LGB was created by the Local Government Board Act 1871 (34 & 35 Vict. c. 70) and took over the public health and local government responsibilities of the Home Secretary and the Privy Council and all the functions of the Poor Law Board, which was abolished.

In 1919 the LGB was converted into a new department called the Ministry of Health.

Membership
The board was headed by a president, appointed by and serving at the pleasure of the British monarch. The president was permitted to hold a seat and vote in the House of Commons, and the position was generally held by a cabinet minister.

In addition the board had a number of ex officio members consisting of the Lord President of the Council, the Principal Secretaries of State, the Lord Privy Seal and the Chancellor of the Exchequer. The ex officio members were not paid a salary. The board itself seldom met, with policy being decided by the president of the board. He was assisted by a Parliamentary Secretary (also a member of the Commons), and a permanent secretary (a civil servant). The practical work of the LGB was carried out by its salaried officers.

Officers
The Local Government Board was permitted to appoint such secretaries, assistant secretaries, inspectors, auditors, clerks, messengers, "and other officers" as they deemed fit, subject to the approval of the treasury. Salaries paid to officers were required to be confirmed by parliament. On the formation of the LGB, the existing staff of the Poor Law Board, the Local Government Act Office and the Medical Department of the Privy Council were transferred to the new body.

Powers and duties
The purpose of the LGB was stated to be "the supervision of the laws relating to the public health, the relief of the poor, and local government". The act establishing the board listed the duties transferred from existing authorities under various acts of parliament:

Transferred from the Home Office:
Registration of births, deaths, and marriages (Births and Deaths Registration Act 1836, Births and Deaths Registration Act 1837)
Public health (Public Health Act 1848)
Local government (Local Government Act 1858, Local Government Act (1858) Amendment Act 1861, Local Government Amendment Act 1863)
Drainage and sanitary matters (Sewage Utilization Act 1865, Sanitary Act 1866, Sewage Utilization Act 1867, Sanitary Act 1868, Sanitary Loans Act 1869)
Baths and wash-houses (Baths and Washhouses Act 1846, Baths and Washhouses Act 1847)
Public improvements (Public Improvements Act 1860)
Towns improvement (Towns Improvement Clauses Act 1847)
Artisans and labourers' dwellings (Artisans and Labourers' Dwellings Act 1868)
Returns of local taxation (Local Taxation Returns Act 1861)
Transferred from the Privy Council:
Prevention of Disease (Public Health Act 1848, Diseases Prevention Act 1855, Public Health Act 1858, Public Health Act 1859, Nuisances Removal Act 1860, Sanitary Act 1866, Sanitary Act 1868)
Vaccination (Vaccination Act 1867)
Transferred from the Poor Law Board
All powers and duties vested in or imposed on the Poor Law Board by the several Acts of Parliament relating to the relief of the poor.

In 1872 the Board received further responsibilities, when the Home Office transferred administration of the Turnpike and Highway Acts, Metropolitan Water Act 1852 and the Alkali Act 1863 to the LGB.

Work of the board
The LGB carried out its work in the following ways:

Delegated legislation
The board was empowered to make general orders and regulations enforcing the various statutes for which it was responsible. These orders and regulations had the same force of law as those made by a secretary of state.

Inspection and regulation
The LGB had broad powers of regulation of the bodies under its control. The board's inspectors were able to visit local authorities and ensure that they were performing satisfactorily. They could also act as a medium for resolving disputes between local bodies and ratepayers or other interests.

Provisional orders
The board possessed quasi-judicial powers, being able to make legally binding decisions on the bodies under its supervision. Examples included the changing of boundaries, raising of loans or the taking on of additional powers. These provisional orders were subject to confirmation by parliament.

Auditing and accountability
The board compiled and published financial summaries for each local authority annually. It also appointed district auditors and supplied such statistics as might be required by parliament.

Abolition
The Ministry of Health Act 1919 abolished the Local Government Board, and all of its powers and duties were transferred to a new department called the Ministry of Health, which also combined the duties of the Insurance Commissioners, the Welsh Insurance Commissioners, the medical duties of the Board of Education, the duties of the Privy Council under the Midwives Acts, and the powers of the Home Secretary in relation to the Children Act 1908. Most of the Local Government Board staff transferred to the new ministry.

See also
Local Government Board for Scotland, a similar body in Scotland from 1894 – 1919
Local Government Board for Ireland, established in 1872 and abolished in 1922.

References
Local Government Board Act 1871 (c.70)
Ministry of Health Act 1919 (c.21)

External links

1871 establishments in the United Kingdom
1919 disestablishments
History of local government in England
Local government in Wales
Poor Law in Britain and Ireland

Local Government Board


K-Line Electric Trains is a brand name of O gauge and S gauge model railway locomotives, rolling stock, and buildings. Formerly the brand name under which Chapel Hill, North Carolina-based MDK Inc. sold its products, K-Line was then acquired by Sanda Kan, a Chinese toy manufacturer that formerly acted as K-Line's subcontractor. Sanda Kan had licensed the use of the K-Line brand and intellectual property to Lionel.  More recently, the Lionel license expired, and Sanda Kan sold the dies to several other companies, with some going to each of Atlas, Bachmann, and RMT.

Establishment

MDK was founded in 1975 by Maury D. Klein. Like competitor MTH Electric Trains, MDK was a large Lionel dealer, and its mail-order ads appeared in magazines such as Model Railroader in the late 1970s. MDK first used the K-Line name on a line of aftermarket Lionel-compatible tubular track as well as a copy of the A.C. Gilbert American Flyer line of two-rail S-Gauge track which Maury Klein acquired at Gilbert's demise.

Louis Marx and Company's final demise in 1978 led to MDK increasing the K-Line product line. In 1980, MDK purchased the tooling for Marx's Plasticville-like Marxville buildings and accessories for train sets at bankruptcy. K-Line was able to recover additional Marx tooling by scavenging through old factories and warehouses. In an oft-repeated story, Maury Klein and his plant manager, Brent Chambers, found the molds for the Marx model 333 and 1829 4-6-2 locomotives in a dilapidated Fisher-Price warehouse near Buffalo, New York in 1984. The warehouse was unlighted, unheated, and was missing part of its roof.

By 1985, K-Line was producing O27 locomotives, cars, and figures from former Marx and Kusan tooling, and, with minor changes, began marketing them under the K-Line brand, competing with Lionel at the low end of the market. The dies mostly remained unchanged, with only the branding changing—for example, "Marxville" plastic buildings became "K-Lineville". K-Line changed the couplers on the Marx-derived trains to make the cars compatible with Lionel, and, eventually, improved the graphics.

During the 1980s, K-Line filled much the same role that Marx had in the model railroading arena, supplying similar trains at a lower price than Lionel, but with less prestige.

Rise to Power

In the 1990s, K-Line was able to purchase more disused tooling from other manufacturers, allowing it to offer full-size O gauge for the first time, which it supplemented with pricier O gauge locomotives and rolling stock of its own design. Shifting its emphasis away from its budget offerings, K-line made some of the very best mass-produced O scale trains with their detailed models that it released in its latter years. In December 1996, about 20,000 model trains were recalled due to a potential fire hazard from the coil spring overheating if the train derails.

Many collectors consider K-Line's 1:48 scale offerings to be not only the best value, but also the very best mass-produced O gauge trains.  K-Line's heavyweight passenger cars are among those exhibited at The Brandywine River Museum Railroad's annual "A Brandywine Christmas" celebration in Chadds Ford, PA.  Its 21-inch extruded aluminum passenger cars are prized by 3-rail collectors and operators, and are often converted over to 2-rail "scale" operations.  Lionel even began selling them for high dollars in 2010, before its license for K-Line products expired.

K-Line's S gauge offerings provided budget-priced cars as well as the already produced track compatible with American Flyer-brand trains. Unlike its latest O scale products, K-Line's marketing on its S gauge cars centered its price advantage over the competition. Most of the S gauge products were also made from old Marx O27 molds, with S gauge trucks replacing the O trucks.

The relationship between Lionel and K-Line had generally been more amicable than Lionel's relationship with MTH, before the 2005 legal debacle with Lionel. Lionel had licensed TMCC to K-Line, and K-Line produced a number of repair manuals for postwar-era Lionel. K-Line has also produced commemorative cars celebrating some of Lionel's significant anniversaries, whose graphics has sometimes caused confusion among collectors.

Because K-Line's budget offerings remained almost unchanged from the old Marx designs, Marx collectors sometimes sourced spare parts from K-Line.

Demise

K-Line and Lionel were known to criticize one another's offerings in print advertisements, and the two companies challenged one another in court as well.  The two companies settled the suit on August 10, with K-Line agreeing to withdraw the infringing products by January 31, 2006 and paying a royalty to Lionel in the interim. K-Line also licensed some of its technology to Lionel, and reimbursed $700,000 of legal costs. Shortly thereafter the settlement fell apart and on August 23, 2005, MDK filed for Chapter 11 bankruptcy protection. On October 27, K-Line and Lionel reached a new settlement, including a permanent injunction against manufacturing products containing the disputed technology, a $2 million damage claim in its bankruptcy case, and royalty-free access to several K-Line patents.

K-Line's 2005 bankruptcy petition stated that its annual sales were between $7 and $8 million.

Over the next few months, K-Line's operations slowed and there were numerous layoffs and rumors of potential purchasers, which were highly publicized among hobbyists. On February 16, 2006, Lionel announced it had purchased K-Line. Since Lionel was also in bankruptcy, the deal, which actually involved the purchase of K-Line by Sanda Kan, its Chinese subcontractor, followed by Sanda Kan's licensing of the trademarks and intellectual property to Lionel, took several weeks to become final. The deal was finalized on April 18, 2006, and Lionel made the announcement the following day.

From 2006 through 2010, Lionel continued a limited run of K-Line trains called K-Line by Lionel, and issued separate K-Line by Lionel catalogs until 2010, when those products were folded into a section in Lionel's own catalog.

During the first few years of this K-line by Lionel period, the extravagant passenger trains which competed directly with Lionel's premium products were conspicuously absent, with the initial offerings focusing more on K-Line's value line.  Increasing amounts of scale products, including some of the well known 21-inch alumumum passenger cars, were added late in Lionel's license period.

In a twist of fate, Lionel now has possession of the rights to produce American Flyer track, which until now was missing from its American Flyer train line.

More recently, the Lionel license expired, and Sanda Kan sold the dies to several other companies, with some going to each of Atlas, Bachmann, and RMT.

References

External links
website
on past products
Yahoo Group For K-Line Trains

Toy train manufacturers
Model railroad manufacturers
Model manufacturers of the United States

K-Line


Hippotideae es una tribu de plantas pertenecientes a la familia Rubiaceae.

Géneros

Según NCBI
Hippotis
Sommera

Referencias

Hippotideae


Léglise Saint-Vincent-de-Paul est une église catholique située dans la commune de Sotteville-lès-Rouen, en France.

Localisation
L'église est située à Sotteville-lès-Rouen, commune du département français de la Seine-Maritime, 385 rue Victor-Hugo.

Historique
L'édifice, destiné à faire face à la croissance de la population et à remplacer une autre église en bois, est daté de 1929 et est dû à Raoul Lagnel.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le .

Description
L'édifice est en béton mais classique dans sa composition.

Le terrain a rendu impossible le plan cruciforme et le transept.

L'église possède un décor de mosaïques.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

L'église sur le site sottevilleaufildutemps.fr

Bibliographie
 .

Sotteville-lès-Rouen
Sotteville-lès-Rouen
Monument historique inscrit en 2004
Sotteville-lès-Rouen

Église Saint-Vincent-de-Paul de Sotteville-lès-Rouen


Die Isaac-Peral-Klasse, anfangs bezeichnet als S-80-, später S-80A- und heute S-80-Plus-Klasse, ist eine im Bau befindliche U-Boot-Klasse der spanischen Marine, die vom spanischen Rüstungsunternehmen Navantia entworfen wurde. Sie verfügt, bis auf Boot 1 und 2, neben einem diesel-elektrischen auch über einen außenluftunabhängigen Antrieb basierend auf Brennstoffzellen.

Entwicklung
Die ersten Pläne für eine neue U-Boot-Klasse, die langfristig die jeweils unter französischer Lizenz in Spanien gefertigten Boote der S-60- und S-70-Klasse ersetzen sollten, begannen im Jahre 1988. Geplant war zu Beginn die Kooperation mit einer ausländischen Werft mit Erfahrung im U-Boot-Bau. Aus einer engen Zusammenarbeit zwischen der spanischen Staatswerft IZAR (heute Navantia) und der französischen DCN ging schließlich die Scorpène-Klasse hervor, die jedoch letztlich von keiner der beiden Nationen beschafft wurde und so zu einem reinen Exportmodell wurde. Das spanische Verteidigungsministerium entschloss sich 1997 für eine weitestgehend nationale Neuentwicklung, 2001 wurden die Anforderungen für die Klasse festgelegt, darunter ein außenluftunabhängiger Antrieb und die Möglichkeit auch Landziele auf größere Distanz angreifen zu können. Im März 2004 erfolgte die Bestellung von vier Booten, ein ursprünglich geplantes zweites Baulos aus zwei bis vier weiteren Einheiten ist mittlerweile nicht mehr vorgesehen.

Aufgrund des komplexen Antriebssystems und in späterer Folge auch wegen Budgetproblemen, verzögert sich die Fertigstellung der Boote. Gingen ursprüngliche Planungen noch von einer Indienststellung der S-81 im Jahr 2011 aus, so rechnete die Armada bereits 2012 erst mit einer Auslieferung des ersten Bootes im März 2015. Das von Indra Sistemas gefertigte Simulationssystem wurde im Oktober 2011 an das Militärarsenal in Cartagena geliefert.

Im Mai 2013 gaben Marine und Navantia nach einer Überprüfung der Konstruktion, die kurz vor dem geplanten Stapellauf des Typschiffs erfolgte, aufgrund eines Entwurfsfehlers, der ein Übergewicht von rund 100 t und damit verbundene Probleme beim Auftrieb mit sich führte, eine weitere 1- bis 2-jährige Verzögerung bekannt. Das sogenannte "Critical Design Review" der Änderungen, unter anderem eine Verlängerung von 71 auf 80 m, wurde durch den Auftraggeber im Juli 2016 genehmigt.

Das Programm verzögerte sich dadurch erneut, so dass das erste Boot 2023, mehr als 10 Jahre nach dem ursprünglichen Termin, in Dienst gestellt werden soll.
Schließlich wurde die erste Einheit der Serie, die Isaac Peral, am 22. April 2021 von König Felipe VI. mit seiner Tochter, Prinzessin Leonor, Thronfolgerin, auf den Werften von Cartagena gesegnet.

Technik

Antrieb
Neben einem diesel-elektrischen Antrieb, bestehend aus drei von Navantia unter Lizenz gefertigten MTU 16V 396 SE 84L Dieselgeneratoren und Blei-Säure-Akkumulatoren (Tudor/Exide), verfügt die S-80-Klasse, aufgrund diverser Probleme jedoch erst ab Boot Nr. 3, auch über einen außenluftunabhängigen Antrieb (AIP), der es den Booten erlaubt, bis zu 44 Tage lang ohne Schnorchel getaucht bei einer Geschwindigkeit von etwa vier Knoten betrieben zu werden. Entwickelt wird dieser von Hynergreen, einer Tochterfirma von Abengoa. Er basiert auf Polymerelektrolytbrennstoffzellen, die über einen Bioethanol-Reformer mit Wasserstoff versorgt werden. Das bei diesem Prozess anfallende Kohlenstoffdioxid wird durch ein von Bionet Ingeniería entwickeltes System ins Meerwasser abgeleitet. Angetrieben wird das Boot durch einen 3.500-kW-Permanentmagneterregungs-Synchronmotor von Cantarey (einem Tochterunternehmen der Gamesa Gruppe).

Bewaffnung
Die U-Boote der S-80-Plus-Klasse verfügen über sechs 533-mm-Torpedorohre. Die Torpedos werden hier nicht schon im Rohr gestartet, sondern mit Druckwasser aus dem Rohr ausgestoßen und laufen erst kurze Zeit später an, um eine Ortung des Bootes beim Abschuss zu verhindern. Über die Rohre können neben DM2A4 Seehecht Torpedos auch Seezielflugkörper des Typs UGM-84 Sub-Harpoon Block II abgefeuert werden. Insgesamt können bis zu 18 Torpedos oder Flugkörper mitgeführt werden, alternativ dazu auch bis zu 36 Seeminen. Die ursprünglich geplante Integration des Marschflugkörpers UGM-109 Tomahawk wurde im Jahr 2009 aus Budgetgründen gestrichen.

Elektronik
Die S-80A-Klasse verfügt über ein von Lockheed Martin entwickeltes Sonarset, bestehend aus Zylindersonar am Bug, Flankensonar, passivem Entfernungsmesssonar, Abfangsonar für feindliche Sonarsignale und aktivem Hochfrequenzsonar. Ein Eigengeräuschkontrollsystem sowie das Schleppsonar werden vom spanischen Unternehmen S. A. de Electrónica Submarina (SAES) erzeugt. Als optische Sensoren stehen Angriffs- und Überwachungs-Sehrohre von Kollmorgen Electro-Optical/Calzoni zur Verfügung. Für die Navigation im aufgetauchten Zustand sorgt ein ARIES-S LPI Radar von Indra Sistemas.

Das Führungs- und Waffeneinsatzsystem wurde von Lockheed Martin in Zusammenarbeit mit Navantia FABA entwickelt und basiert im Wesentlichen auf dem der Virginia-Klasse. Die Steuerung des Einsatzsystems erfolgt über zwölf von Sainsel produzierte CONAM SUB Konsolen.

Einsatzprofil
Neben den klassischen Einsatzprofilen eines Jagd-U-Boots, im Wesentlichen der Bekämpfung von Über- und Unterwasserschiffen sowie der Aufklärung, sind die Boote der S-80-Klasse auch für taktische Angriffe auf Landziele und zur Unterstützung amphibischer Operationen in Küstennähe konzipiert. Darüber hinaus kann eine bis zu acht Mann starke Spezialeinheit wie Kampfschwimmer mitgeführt werden, die für verdeckte Operationen über eine Druckschleuse das Boot verlassen und wieder betreten können.

Einheiten

Benannt werden die vier Einheiten nach den spanischen U-Boot-Pionieren Isaac Peral, Narciso Monturiol und Cosme García sowie nach dem Kommandanten der ersten U-Boot-Flottille der Armada Mateo García de los Reyes.

Export
Da die spanische Marine sich letzten Endes nur für den Kauf von vier statt der ursprünglich bis zu acht geplanten Einheiten entschied, strebt Navantia danach, die Boote am Exportmarkt zu platzieren. Da die meisten am Markt befindlichen Konkurrenzprodukte, im Wesentlichen AIP-Jagd-U-Boote wie die U-Boot-Klasse 214, die Scorpène-Klasse oder die schwedische A26-Klasse, in der Regel kleiner und nicht für Angriffe auf Landziele ausgelegt sind, rechnet man sich gute Chancen aus. Lediglich die japanische Sōryū-Klasse ähnelt dem spanischen Design, wird aber nicht international angeboten. Anfänglich hatten unter anderem die Royal Australian Navy sowie die Norwegische, Indische und Thailändische Marine Interesse an der S-80A-Klasse bekundet. Letztendlich entschieden sich aber alle Interessenten für einen anderen Modelltyp. Eine Verzögerung bei der internationalen Ausschreibung der indischen Nationalmarine bietet jedoch eine gute Gelegenheit für die S80 plus, das Basisschiff ihres ehrgeizigen Renovierungsprogramms zu sein. Der türkische Staatspräsident Erdogan erklärte zuletzt am 28. November 2021, er sehe die Möglichkeit der Spanisch-Türkischen Kooperation beim Bau von U-Booten dieser Klasse.

Siehe auch
 Liste der U-Boot-Klassen nach Staaten

Weblinks
 Offizielle Webseite der Isaac-Peral-Klasse (span.)
 Datenblatt (PDF; 1,2 MB) auf der offiziellen Homepage von Navantia (engl.)
 Isaac-Peral-Klasse auf naval-technology.com (engl.)
 Monografie über die S-80-Klasse (PDF; 2,8 MB) aus infodefensa.com (span.)

Einzelnachweise

Militärschiffsklasse (Spanien)
Militär-U-Boot-Klasse
Navantia

Isaac-Peral-Klasse


Pittwater Council was a local government area on the Northern Beaches of Sydney, in the state of New South Wales, Australia. It covered a region adjacent to the Tasman Sea about  north of the Sydney central business district. The area is named after Pittwater, the body of water adjacent to much of the area governed. First proclaimed in 1906 as the A Riding of Warringah Shire, the area was proclaimed as the Municipality of Pittwater on 1 May 1992. On 12 May 2016, the Minister for Local Government announced that Pittwater Council would be subsumed into the newly formed Northern Beaches Council. The last mayor of Pittwater Council was Councillor Jacqui Townsend, an independent politician.

Suburbs and localities
Suburbs and localities serviced by Pittwater Council were:

History
The Pittwater Shire was named after an estuary of Broken Bay which the shire surrounds. Broken Bay forms the mouth of the Hawkesbury River, the main river which formed the Cumberland Plain and Sydney basin. Pittwater was discovered in 1788, the year the first British colony was established in Australia. However, Pittwater and the surrounding region was inhabited for many millennia by local Aboriginal tribes and much evidence of their habitation remains especially their rock etchings in Ku-ring-gai Chase National Park which borders Pittwater's western side.  Pittwater was named in about 1800 by the colony's first governor, Arthur Phillip, honouring the then British Prime Minister, William Pitt the Younger.

Pittwater in the early 19th century was developed as a new port with loading and unloading facilities erected at what is now the current Newport public wharf. As the port developed so did local industry such as sheep at Mona Vale, orchards at southern Newport and Church Point, salt from Saltpan cove and Scotland Island. During the period from the 1950s to the early 1970s, sand mining operations were undertaken in the upper reaches of McCarr's Creek. After sand mining operations ceased, the tailings ponds were all that remained of the mining operation. Around the 1850s a school was established on the site of what is now Newport Public school. Over later periods, public (primary) schools were established at Mona Vale, Avalon and Bilgola Plateau. In 1963, Pittwater High School was opened at Mona Vale (located on Pittwater Road), Barrenjoey High School (located at the northern end of Avalon beach) was opened in 1968. During the Second World War, unlike Sydney Harbour (Port Jackson), Pittwater was not protected by a boom net. As a consequence local militia and later Australian Army were stationed at the western side of the entrance to Pittwater and were dispersed along the western shore in a network of trenches, pillboxes and gun emplacements.

Pittwater was first incorporated in 1906 when it was included as the "A Riding" of Warringah Shire Council. However for many years there existed a sentiment held by some in A Riding, the northern Riding and the largest in Warringah, taking up more than 40% of Warringah's land area, that they were being increasingly ignored and subject to what they considered inappropriate development and policies for their area. This culminated in 1991 when a non-compulsory postal poll of the residents of A Riding was taken over the question of a possible secession. This resulted in a 73.5% vote in favour of secession, however only 48.18% of residents took part in this vote. This vote was, however, 600 short of the total majority required.

The Minister for Local Government at the time, Gerry Peacocke, nevertheless announced the secession of A Riding from Warringah Council, considering that those who did not vote did not have any particular inclination to how they were governed, and thus Pittwater Council was created. On 1 May 1992, The governor of New South Wales, Rear Admiral Peter Sinclair, proclaimed the establishment of the Municipality of Pittwater, the area of which roughly followed the area formerly known as 'A' Riding of the Warringah Shire. Also on that day, the offices of Robert Dunn, Eric Green and Ronald Starr, former Warringah 'A' Riding Councillors, were terminated with those persons forming, with others, a nine-member Provisional Council of the Municipality of Pittwater. Despite the Municipality status requiring the new council members to be titled "Alderman", Pittwater obtain the permission of Minister Peacocke to continue the use of "Councillor" to refer to the members.

When the Local Government Act 1993 came into effect from 1 July 1993, the title of the council changed from the Municipality of Pittwater to simply Pittwater Council.

Amalgamation
A 2015 review of local government boundaries by the NSW Government Independent Pricing and Regulatory Tribunal recommended that the Pittwater Council merge with adjoining councils. The government considered two proposals. The first proposed a merger of Pittwater Council and parts of Warringah Council to form a new council with an area of  and support a population of approximately 141,000. The alternative, proposed by Warringah Council on 23 February 2016, was for an amalgamation of the Pittwater, Manly and Warringah councils.

On 12 May 2016, the council was amalgamated with Manly and Warringah Councils to form the Northern Beaches Council.

Council

Mayors/Deputy Mayors

Final composition and election method
Pittwater Council was composed of nine councillors elected proportionally as three separate wards, each electing three councillors. All councillors were elected for a fixed four-year term of office. The mayor and deputy mayor were elected annually by the councillors at the first meeting of the council. The last election was held on 8 September 2012, and the makeup of the council was as follows when it was dissolved:

General managers

Demographics
At the 2011 Census, there were  people in the Pittwater local government area, of these 48.8% were male and 51.2% were female. Aboriginal and Torres Strait Islander people made up 0.4% of the population. The median age of people in the Pittwater Council area was 42 years; notably above the national median of 37 years. Children aged 0 – 14 years made up 20.0% of the population and people aged 65 years and over made up 17.0% of the population. Of people in the area aged 15 years and over, 56.1% were married and 11.0% were either divorced or separated.

Population growth in the Pittwater Council area between the 2001 Census and the 2006 Census was 3.40% and in the subsequent five years to the 2011 Census, population growth was 5.54%. When compared with total population growth of Australia for the same periods, being 5.78% and 8.32% respectively, population growth in the Pittwater local government area was lower than the national average. The median weekly income for residents within the Pittwater Council area was higher than the national average.

At the 2011 Census, the proportion of residents in the Pittwater local government area who stated their ancestry as Australian or Anglo-Saxon exceeded 75% of all residents (national average was 65.2%). In excess of 57% of all residents in the Pittwater Council area nominated a religious affiliation with Christianity at the 2011 Census, which was slightly higher than the national average of 50.2%. Meanwhile, as at the Census date, compared to the national average, households in the Pittwater local government area had a significantly lower than average proportion (10.8%) where two or more languages are spoken (national average was 20.4%); and a significantly higher proportion (88.7%) where English only was spoken at home (national average was 76.8%).

Council seal
The seal of Pittwater Council was the result of a design competition held by the council that was won by retired Newport commercial artist Hugh Seelenmeyer. It was first used in the Manly Daily on 29 June 1991 and featured a mangrove tree surrounded by water, representing the close relationship of the area with water and bushland.

Sister cities
Pittwater Council's suburb Mona Vale is sister city to the United States village of Wilmette, Illinois and they participate in an annual student exchange program between their high schools. Pittwater and Wilmette are both home to a Bahá'í House of Worship.

References

External links
Pittwater Council (Archived)

Pittwater
1992 establishments in Australia
2016 disestablishments in Australia
Northern Beaches

Pittwater Council


Kedzie es una estación en la línea Marrón del Metro de Chicago. La estación se encuentra localizada en 4648 North Kedzie Avenue en Chicago, Illinois. La estación Kedzie fue inaugurada el 14 de diciembre de 1907.  La Autoridad de Tránsito de Chicago es la encargada por el mantenimiento y administración de la estación. La estación fue renovada y abierta el 9 de marzo de 2007.

Descripción
La estación Kedzie cuenta con una plataforma central y dos vías.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones:
 Rutas del CTA Buses

Referencias

Enlaces externos

 Estación Kedzie
 Líneas y estaciones del Metro de Chicago

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1907
Estaciones de la línea Marrón (Metro de Chicago)

Kedzie (línea Marrón)


La Coupe Davis 1958 est la  de ce tournoi de tennis professionnel masculin par nations. Les rencontres se déroulent du 28 mars au 31 décembre dans différents lieux.

Les États-Unis (triple finalistes sortant) remporte leur  grâce à leur victoire lors du "Challenge Round" face à l'Australie (triple tenante du titre) par trois victoires à deux.

Contexte

Le tournoi se déroule au préalable dans les tours préliminaires des zones continentales. Un total de 37 nations participent à la compétition :
 7 dans la "Zone Amérique",
 5 dans la "Zone Est" (incluant l'Asie et l'Océanie),
 24 dans la "Zone Europe" (incluant l'Afrique),,
 plus l'Australie ayant remporté l'édition précédente, ainsi qualifiée pour le "Challenge round".

Déroulement du tournoi

Résultats

Tableau du top 16 mondial

Matchs détaillés

Huitièmes de finale

Quarts de finale

Demi-finales

Finale du tout venant

Challenge round

La finale de la Coupe Davis 1958 se joue entre l'Australie et les États-Unis.

Notes et références
 Feuilles de matches

 Autres références

Voir aussi

Articles connexes
 Coupe Davis
 Saison 1958 de tennis masculin

Liens externes
  Site officiel de la Coupe Davis
  Site officiel de l'ATP

Navigation

1958
Coupe Davis
Davis

Coupe Davis 1958


Willy Becker ist der Name folgender Personen:

* Willy Becker (Intendant) (1881–1956), deutscher Theaterregisseur und -intendant
 Willy Becker (Politiker, 1890) (1890–1945), deutscher Politiker (NSDAP)
 Willy Becker (Politiker, 1891) (1891–1950), deutscher Politiker (SED)
 Willy Becker (Maler) (1903–1987), deutscher Maler

Siehe auch:
 Willi Becker (1918–1977), deutscher Politiker (SPD)
 Wilhelm Becker

Willy Becker


La torre de los Barreda es un edificio situado en Cortiguera (Cantabria, España). Aunque la fábrica original data del , ha sido profundamente transformada. Originalmente perteneció a una fortaleza. Aún destacan de ella un arco de medio punto y un escudo heráldico.

Véase también
 Torres defensivas de Cantabria

Referencias

Barreda
Barreda
Arquitectura en Cantabria en el siglo XVI

Torre de los Barreda


Karl Eduard Vehse (født 18. december 1802 i Freiberg i Sachsen, død 18. juni 1870 nær Dresden) var en tysk historisk forfatter.

Vehse skrev Das Leben und die Zeiten Kaiser Ottos des Grossen (1829, 3. udgave 1867), men blev mest kendt ved sin omfattende Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation (48 bind, 1851—59), et flittigt, men ukritisk samlerarbejde med stærk hang til skandalen. Han fik derfor 1856 i Preussen et halvt års fængselsstraf og udvistes af landet.

Kilder

Historikere fra Tyskland
Faglitterære forfattere fra Tyskland
Tysksprogede forfattere
Tyskere i 1800-tallet

Karl Eduard Vehse


Die Arabische Mau ist eine Katzenrasse, die erst 2009 offiziell von der World Cat Federation (WCF) als Rasse anerkannt wurde; sie gehört zu den Wildrassen. Schon sehr lange bekannt, wurde sie von Züchtern in jüngster Zeit wiederentdeckt und als Familientier herangezüchtet. Nicht zu verwechseln ist die Rasse mit der Ägyptischen Mau. Das Fell der erwachsenen Tiere ist fest, sehr weich und nicht seidig.

Verbreitung
Die Arabische Mau stammt von der Arabischen Halbinsel und lebte dort als Wildkatze seit über 1000 Jahren in der Wüste, so ist es nicht verwunderlich, dass die Arabische Mau so widerstandsfähig ist. Sie wurde in ihren Heimatländern nur selten als Haustier genutzt, da aus dem Ausland importierte Rassen beliebter waren.

Kennzeichen

Äußere Merkmale
Die mittelgroße Katze hat einen großen Oberkörper, welcher die gesamte Katze nicht allzu schlank erscheinen lässt. Sie ist sehr muskulös und hochbeinig. Die Beine sind lang und haben ovale Pfoten.
Der Kopf scheint rund zu sein, ist aber etwas länger als breit, mit gut sichtbaren Schnurrhaarkissen. Das Profil ist normal, doch mit einem ausgeprägten Kinn. Der Schwanz ist mittellang, er verdünnt sich zur Spitze des Schwanzes. Das Fell ist kurz, ohne Unterwolle und liegt eng am Körper. Bei erwachsenen Katzen sollte die Qualität des Fells nicht zu seidig sein, es sollte sich fest anfühlen. Bei Jungtieren ist ein seidiges Fell möglich.

Charakter
Die Arabische Mau wird trotz ihrer Abstammung von einer Wildkatze als sehr ruhig und gelassen beschrieben, auch im Umgang mit Menschen. Wegen dieses ausgesprochen gleichmütigen Wesens sagen manche Züchter der neuen Rasse gute Zukunftschancen voraus.

Weblinks
 Beschreibung der Rasse bei der World Cat Federation
 Beschreibung der Rasse bei t-online.de
 Beschreibung der Rasse bei Eurocatfancy

Katzenrasse

Arabische Mau


Patrice Faure, est né en 1967 à Crest dans la Drôme, il est un haut fonctionnaire français.

Il a notamment été préfet du Morbihan, de la région Guyane et Haut-commissaire de la République en Nouvelle-Calédonie de 2021 à 2023.

Formation
De 1986 à 1987, Patrice Faure étudie à l'École nationale des sous-officiers d'active, puis est muté en tant que sergent à la  batterie du  RAma à Trèves, en Allemagne.

Il possède notamment une maitrise d'histoire et de mathématique.

Patrice Faure détient le diplôme de l'école d'état-major.

Parcours au sein de la haute fonction publique
En juillet 2002, Patrice Faure commence son premier poste important dans la fonction publique en intégrant en tant que militaire la direction générale de la Sécurité extérieure (DGSE).

De 2006 à 2008, il est directeur de cabinet du préfet de Mayotte.

En mars 2008, il devient chef de cabinet d'Yves Jégo, secrétaire d'État chargé de l'Outre-mer. L'année suivante, il devient directeur adjoint du cabinet de la secrétaire générale du ministère de l'Intérieur, de l'Outre-mer et des Collectivités territoriales.

Le 21 juillet 2014, Patrice Faure accède aux fonction de secrétaire général de la préfecture d'Ille-et-Vilaine. Il quitte son poste le 6 juillet 2016 pour prendre la fonction de directeur de la police générale à la préfecture de police de Paris.

Le 28 aout 2017, Patrice Faure est titularisé et nommé préfet de la Guyane. Il précède le mouvement social de 2017 de mars avril de la même année. Il occupe ces fonctions jusqu'au 10 juillet 2019. À cette même date il est nommé Préfet du Morbihan. Son passage à la préfecture de Vannes sera marqué par les décisions fermes prises pour contrer la Pandémie du Covid-19 dans tout le département.

Nommé par décret présidentiel du 19 mai 2021, Patrice Faure prend les fonctions de Haut-commissaire de la République en Nouvelle-Calédonie. Le 12 juin 2021, il succède à Laurent Prévost. Il est chargé d'organiser dans de bonnes conditions le référendum calédonien, dont le résultat est en faveur du non à l'indépendance. Il quitte ses fonctions en janvier 2023.

Décorations

  (26 avril 2019)

  Croix de la Valeur militaire

  Médaille de l'ONU pour l'ex-Yougoslavie
  Médaille de l'OTAN pour l'ex-Yougoslavie
  Médaille de l'OTAN pour le Kosovo

Notes et références

Articles connexes
 Haut-commissaire de la République en Nouvelle-Calédonie
 Liste des préfets du Morbihan
 Liste des préfets de Guyane

Haut-commissaire de la République en Nouvelle-Calédonie
Préfet de la Guyane
Préfet du Morbihan
Officier de l'ordre national du Mérite
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 2019
Naissance en 1967
Naissance à Crest (Drôme)
Titulaire de la croix de la Valeur militaire

Patrice Faure


() est un téléfilm néerlandais réalisé par Elen Smit, sorti le   sur la chaîne BNN.

Synopsis
Joris est un jeune homme riche et désœuvré depuis la mort de son père. Yad, surfeur d'origine syrienne, est de retour à Almere après avoir frôlé l'overdose à Amsterdam. Sa mère le pousse à travailler, et Yad fait des ménages chez Ans, la grand-mère de Joris, qui a survécu aux persécutions contre les Juifs pendant l'occupation allemande. Joris et Yad se rencontrent et se plaisent très vite, mais pourront-ils surmonter ce qui les sépare ?

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Annemarie van de Mond sous le nom d'Elen Smit
 Scénario : Henk Burger
 Musique : Rob Peters
 Costumes : Ingrid Schagen	et Lynn van Eck
 Photographie : Tjitte Jan Nieuwkoop
 Montage : Godelinde Pollmann
 Production : Steven Berendsen, Gemma Derksen, Denis Wigman, Marijn Wigman
 Production associée :
 Société de production : CTM Films
 Société de distribution : BNN, Edition Salzgeber, Optimale, Wolfe Releasing
 Pays de production :
 Langue originale : néerlandais
 Genre : comédie dramatique
 Durée :
 Dates de sortie :

Distribution
 Majd Mardo : Yad
 Josha Stradowski : Joris
 Jenny Arean : Ans
 Tanja Jess : Simone, la mère de Joris
 Melody Klaver : Moon, la sœur de Joris
 Mohamad Alahmad : Elias, le père de Yad
 Nazmiye Oral : Maryam, la mère de Yad
 Elène Zuidmeer : Fientje
 Roscoe Leijen : Gerlof, le père de Joris
 Sjoerd Dragtsma : Mitch
 Younes Badrane : un entraîneur
 Stan Gobel : Joris enfant
 Renske Hettinga : Moon enfant
 Anne Prakke : Bart
 Sonia Eijken : Lely, la sœur de Yad
 Malcolm Hugo Glenn : Erwin
 Tessa du Mee : la préposée du crématorium
 Justin Mooijer : un ami de Yad

Accueil

Récompenses
 Festival international du film queer de Perth 2018 : Prix du public et prix du meilleur acteur pour Josha Stradowski
 Out at the Movies Winston-Salem 2018 : prix du film narratif

Critiques
Pour le magazine gay australien Out in Perth, .

Pour Dutch Culture USA, c'est un vrai conte moderne d'amour queer.

Notes et références

Liens externes

Téléfilm néerlandais des années 2010
Film néerlandais sorti en 2018
Comédie romantique néerlandaise
Téléfilm se déroulant aux Pays-Bas
Téléfilm sur les LGBT
Homosexualité masculine à la télévision
Film néerlandais sur l'homosexualité masculine
Film en néerlandais

Just Friends (film, 2018)


Ange Pechméja (n. 1819, Saint-Céré, Lot – d. 1887, Saint-Céré, Lot) a fost un jurnalist, poet, scriitor și om politic francez.

Ca urmare a faptului că s-a opus loviturii de stat organizate de Louis-Napoléon Bonaparte în 1851, Ange Pechméja a fost deportat în Algeria, refugiindu-se în Belgia și apoi în provinciile danubiene al Imperiului Otoman, România și Turcia, de unde întreține o corespondență cu Gustave Flaubert, Théophile Gautier și Charles Baudelaire.

În România și-a petrecut 15 ani la București.

Aflat la București, Ange Pechméja a înființat, în 1860, o publicație efemeră, intitulată "La Roumanie", care a dispărut după câteva numere.

Despre Ange Pechméja, polemist cu nerv și poet cu reale însușiri, a scris și Nicolae Iorga câteva rânduri în "Istoria Românilor prin călători", semnalând, din întreaga lui activitate, numai nuvela autobiografică Rosalie. Aceasta fusese scrisă la București, în 1856, purtând închinarea "exulibus exul", dar a apărut la Paris, în 1860. O recenzie a cărții, cu titlul « Rosalie par Ange Pechméja » a fost publicată în La Voix de la Roumanie, I, nr. 10.

Ange Pechméja a făcut însă traduceri foarte bune ale unor poezii ale lui Vasile Alecsandri pe care le-a publicat în "La Voix de la Roumanie", III, nr. 19 și "Le Pays Roumain", III, nr. 16. Pe de altă parte, Dimitrie Bolintineanu, când era ministru, a refuzat "publicarea unor versuri franțuzești submediocre ale prof. A. Pechméja".

După ce a expus câteva lucrări la Expoziția artiștilor în viață din anul 1870, Ange Pechméja care semna adesea cronica plastică în ziarul de limba franceză al lui Ulysse de Marsillac, a primit la rândul său o recenzie ironică:
"Domnul Pechméja, care nu este cunoscut decât prin frumoasele și spiritualele sale scrieri din La Voix de la Roumanie, a espus mai multe mici desenuri și acelea foarte originale. Cată însă să mărturisim că D. Pechméja mânuește mult mai bine pana decât penelul."

La căderea celui de-al Doilea Imperiu Francez, Ange Pechméja s-a întors în Franța, unde a participat la fondarea ziarului « Le Républicain du Lot ».

Sursa de inspirație a poemelor sale este diversă: texte cu tendință ezoterică, cu accente din operele lui Baudelaire, Hugo și patriotice care reamintesc de epopeea napoleoniană, rămasă foarte vie în ținutul Lot, prin faptele de arme ale mareșalilor Murat și Bessières.

A rămas toată viața un luptător înflăcărat, ultima acțiune a sa fiind împotrivirea, în 1880, la demolarea castelului Montal.

Scrieri
Rosalie (nuvelă autobiografică), 1860
L'Œuf de Kneph (studiu ezoteric al primelor 12 numere și al originii alfabetului), 1864

Note

Jurnaliști francezi
Poeți francezi
Scriitori francezi
Politicieni francezi
Nașteri în 1819
Decese în 1887

Ange Pechméja


Zagrebački međunarodni festival komorne glazbe ili Zagreb Kom, glazbena manifestacija u Hrvatskoj. Međunarodnog je karaktera. Izvodi se komorna glazba poznatih skladatelja poput Brahmsa, Schumanna, Schuberta, Mozarta, Bernsteina, Dvořáka, Čajkovskog. Održavala se svake godine u Zagrebu u Hrvatskome glazbenom zavodu, od 2006. do zaključno s 2019. godinom, kad su organizatori objavili da će to biti posljednji Zagreb Kom. Na njemu su nastupali poznati svjetski glazbenici: violončelisti Monika Leskovar, Zvi Plesser, pijanistica Ewa Kupiec, violist Guy Ben-Ziony, kontrabasist Mario Ivelja, gitarist Petrit Çeku, Trio Elogio, violist Tomoko Akasaka, violinistica Ségolène de Beaufond, violinisti Susanna Yoko Henkel, Stefan Milenković, Boris Brovcyn, Vilde Frang, violisti Guy Ben-Ziony, Hartmut Rohde, violončelisti Kristina Blaumane, Trey Lee, kontrabasist Teemu Kauppinen, pijanisti Srebrenka Poljak, Lauma Skride, Ian Fountain, hornist Radovan Vlatković, marimbistica Ria Ideta i drugi.

Izvori

Vanjske poveznice

Službene stranice

Glazbene manifestacije u Hrvatskoj

Zagreb

Komorna glazba


Francesco Totti (d. 27 Eylül 1976; Roma), İtalyan eski futbolcudur. Serie A takımlarından Roma'nın kaptanıdır. Oyun kurucu ve forvet mevkiinde görev yapabilmektedir. 1992-2017 yılları arasında AS Roma takımının formasını giymiştir. FIFA 100 olarak bilinen Yaşayan En İyi 125 futbolcu listesinde bulunmaktadır. 2 kez Serie A Yılın Futbolcusu, 5 kez Yılın İtalyan Futbolcusu seçilmiştir. 605 Maç 250 Gol ile Serie A tarihinde en çok gol atan 2. futbolcudur. Totti 2006-2007 sezonunda attığı 26 golle İtalya Serie A gol kralı olmuş ve Avrupa Altın Ayakkabı (European Golden Shoe) ödülünü kazanmıştır. Şampiyonlar Ligi, UEFA Ve İtalya Kupasıyla birlikte toplamda 775 maçta 307 golü ve 183 asisti vardır.1 kez Serie A Şampiyonu, 2 kez Coppa Italia ve 2 kez de Supercoppa Italiana'yı kazanmıştır.

Hayatı
27 Eylül 1976′da İtalya'nın başkenti Roma'da doğmuştur. Zaman zaman futbolundan çok özel hayatıyla da İtalya'da manşetlere taşınan Totti hem ulusal takım hem de büyüyüp yetiştiği Roma'da lider bir karakter haline gelmiştir.1984 yılında Fortitudo takımında futbola başlayan Totti, 1989 yılında AS Roma'nın minik takımına geldi. Fakat ailesinin maddi durumu iyi olmadığından okulu bırakan Totti, 1993 yılında henüz 16 yaşındayken A takımda şans buldu. 1998-1999 sezonunda Serie A'nın en iyi genç oyuncusu seçildi. 2000 yılında İtalya'da Yılın Futbolcusu ödülünü alan Totti, aynı yıl İtalya millî takımının Avrupa Şampiyonası'nda finale kadar yükselmesinde önemli rol oynadı (Finalde İtalya kupayı kaybetse de maçın adamı Totti seçildi). 2000/01 yılında Kaptanı olduğu AS Roma takımıyla ilk ve tek şampiyonluğunu yaşadı. 2003 yılında İtalya'da Yılın Futbolcusu ödülünü ikinci kez kazanan Totti, 2002 FIFA Dünya Kupası'nda ve 2004 Avrupa Şampiyonası'nda da İtalya millî takımında yer almıştır. 2006 Yılının Şubat Ayında ayağı kırıldı. Sol ayak bileğine platin takıldı (hala bileğinde durmaktadır) ve 4 Ay sonra 2006 FIFA Dünya Kupası'nda İtalya kadrosuna çağrılan Francesco Totti, kupanın ülkesine gelmesinde büyük pay sahibi olmuştur. Totti sadece İtalya'da değil tüm dünyada çok iyi bir performans sergileyip, dünyanın en iyi futbolcularından olduğunu genç yaşlarda kanıtlamıştır. Francesco Totti 2006-2007 sezonunda attığı 26 golle İtalya gol kralı olmuş ve Avrupa Altın Ayakkabı (European Golden Shoe) ödülünü kazanmıştır. Ayrıca; 2000,2001,2003,2004,2007 beş kez Yılın İtalyan Futbolcusu ödülünü kazandı (en çok kazanan). 2010 yılının Ekim ayında dünyanın en prestijli futbol ödüllerinden biri olan Altın Ayak (Golden Foot) ödülünü kazandı. Serie A tarihinin en çok gol atan 2. futbolcusudur. IFFHS'de 2011 yılında Cristiano Ronaldo, Wayne Rooney, Alessandro Del Piero gibi oyuncuları geçerek Avrupa'nın en popüler futbolcusu seçilmiştir. Ayrıca Serie A'da aynı takımda en çok gol atan oyuncu Francesco Totti'dir. Totti UEFA Şampiyonlar Liginde gol atan en yaşlı oyuncu unvanına sahiptir.

1992 yılında profesyonel kariyerine başladığı takım AS Roma'da 28 Mayıs 2017 tarihinde jubile maçına çıkarak emekli olmuştur.

Ödülleri
 Guerin d'Oro (2): 1998, 2004
 Serie A yılın genç futbolcusu (1): 1999
 Euro 2000 Team of the Tournament
 Serie A yılın futbolcusu (2): 2000, 2003
 Yılın italyan futbolcusu (5): 2000, 2001, 2003, 2004, 2007
 ESM Yılın Takımı (3): 2000-01, 2003-04, 2006-07
 FIFA 100
 Serie A Yılın Golü (2): 2005, 2006
 2006 FIFA World Cup All-Star Team
 Serie A Gol Kralı (1): 2006-07
 Avrupa Altın Ayakkabı (1): 2006-07
 USSI Silver Ball (1): 2007-08
 Altın Ayak (1): 2010
 Roma'nın gelmiş geçmiş en golcü oyuncusu
 2011'de IFFS tarafından yılın en popüler futbolcusu seçilmiştir
 İtalya Serie A'da 244 gol ile lig tarihindeki en golcü 2. isimdir.
Fifanın yaşayan 125 en iyi futbolcusu listesindedir.

Serie A En golcü futbolcular

Çocukluğu
İtalya'nın başkenti Roma'nın San Giovanni bölgesinde doğan Totti, Enzo ve Fiorella Totti'nin çocuğudur. 1984'te Fortitudo ardından Smit Trastevere'de ve 1986 Lodigiani'de küçük takımlarda oynadı ve 1989′da da Roma'ya genç takımla ayağını bir daha ayrılmamak üzere bastı.

Çok ufak yaşta yeteneklerini göstermeye başlayan Totti, U-18′de İtalya millî takımının formasını giymeye başladı ve 1995 Temmuz'da Avrupa 19 Yaş Altı Futbol Şampiyonası finalinde İspanya'ya 4-1 mağlup oldukları maçta ülkesinin tek golünü kaydetti. Avrupa 21 Yaş Altı Futbol Şampiyonası finalinde yine İspanya ile karşılaşan Totti ve arkadaşları İtalyan futbolunun yeni yıldız adayı Totti'nin golüyle maçı 1-1 ile penaltılara taşıdı ve bu sefer İspanya'ya üstünlük kurarak kupaya uzandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Forvet futbolcular
Serie A futbolcuları
FIFA 100
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1976 doğumlular
AS Roma futbolcuları
İtalyan futbolcular
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Yaşayan insanlar
Roma doğumlu futbolcular
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
İtalya 23 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İtalya 15 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Orta saha futbolcuları
UNICEF kişileri
1997 Akdeniz Oyunları sporcuları
İtalyan Roma Katolikleri
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı şövalyeleri
Altın Akdeniz Oyunları madalyalı İtalyan sporcular
Akdeniz Oyunları madalyalı futbolcular
İtalya Cumhuriyeti Liyakat Nişanı subayları
UNICEF iyi niyet elçileri

Francesco Totti


An Hackelochloa granularis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ernst Otto Kuntze. An Hackelochloa granularis in nahilalakip ha genus nga Hackelochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hackelochloa

Hackelochloa granularis


توشيو فوروكاوا (古川登志夫 فوروكاوا توشيو) هو ممثل ياباني ولد في 16 يوليو 1946 في توتشيغي.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 مغامرات رنا - ظافر
 المحقق كونان - ميساو يامامورا
 دراغون بول - اللواء بلو، بيكولو
 دراغون بول زد - بيكولو
 دراغون بول جي تي - بيكولو
 دراغون بول كاي - بيكولو
 دراغون بول سوبر - بيكولو
 ون بيس - بورتغاس دي. إيس
 الشرطي المتنقل باتليبر - أسوما شينوهارا
 سول إيتر - الكيشين أشورا
 قبضة نجم الشمال - شين
 البدلة المتنقلة جاندام - كاي شيدن
 ساموراي تشامبلو - كاغيمارو
 شوت - عماد
 أولينسيس الفضي - برايان
 بليتش - كاغيروزا إينابا
 تسوريتاما - هيهاتشي أوسامي
 إيوريكا سفن - ويليام بي باكستر
 موشيشي: التتمة - كاورو (عبير الظلام)
 معرض الفن المزيف - كيوسكي كاواغوتشي
 وورلد تريغر - إينيدرا
 أوشيو و تورا - يامانموتو
 غيغيغي نو كيتارو (2018) - نيزومي أوتوكو
 بوبتيبيبيك - بوبوكو (الحلقة 2B)
 أودا شينامون نوبوناغا - بو

أفلام أنمي
 دراغون بول: المغامرة الغامضة - اللواء بلو
 دراغون بول زد: منطقة الموت - بيكولو
 دراغون بول زد: الأقوى في العالم - بيكولو
 دراغون بول زد: شجرة القوة - بيكولو
 دراغون بول زد: اللواء سلاغ - بيكولو
 دراغون بول زد: إنتقام كولير - بيكولو
 دراغون بول زد: عودة كولير - بيكولو
 دراغون بول زد: الآلي الخارق رقم 13 - بيكولو
 دراغون بول زد: بوجاك متحرر - بيكولو
 دراغون بول زد: إله وإله - بيكولو
 دراغون بول زد: إعادة إحياء "إف" - بيكولو
 دراغون بول سوبر: البطل الخارق - بيكولو

أدواره في ألعاب الفيديو
 دراغون بول Z: سوبرسونيك واريورز - بيكولو
 جاي-ستارز فيكتوري فرسس - بورتغاس دي. إيس
 ون بيس: بيرنينغ بلاد - بورتغاس دي. إيس

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة نيهون
دراميون وكتاب مسرحيون يابانيون
عازفو قيثارة يابانيون
كاندام
مسيحيون يابانيون
ممثلو أداء صوتي ذكور من محافظة توتشيغي
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات المحقق كونان
ممثلو الأداء الصوتي لشخصيات ون بيس
ممثلون وممثلات يابانيون
ممثلون يابانيون في القرن 20
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1946

توشيو فوروكاوا


Kavramsal sanat terimi, 1960'larda artık kendilerini alışılageldik sanat eseri biçiminde göstermeyen sanat eserleri için kullanılmaya başlanmıştır. Fikir sanatı olarak da geçer. Kavramsal sanatçılar, bir resim veya heykel yapmak üzere yola koyulup bu amaca yönelik fikirler üretmek yerine geleneksel gereçlerin ve biçimlerin ötesinde düşünüp fikirlerini uygun malzemeler ile ifade etme amacı güderler. Klasik anlamda resim veya heykel tarzı nesneler, ticari mal olmaya elverişli olduklarından sanatsal yaratı ve beğeninin dışında tutulur.

İlk olarak 1960'ların başında Henry Flynt tarafından bir Fluxus yayınında kavram sanatı olarak anılmıştır. Kavram sanatı, Joseph Kosuth ve Art & Language grubu tarafından daha sonra farklı anlamlarda kullanılmış, 1970'lerden itibaren ise "kavramsal" kullanımı yaygınlaşmıştır.

Kavramsal sanatta öncelik kavramda olduğundan ve metin (anlatı) ile de yakından bağlantılı olduğundan, bu sanat üretim şekli kendini her biçim ve malzemede gösterebilir. 1960'lardan itibaren özellikle performans sanatı, arazi sanatı, Arte Povera eğilimleri yaygınlaşmıştır. Bazı kavramsal sanat eserleri atık, buluntu nesneler, karalamalar, yazılı ifadeler veya kılavuzlardan oluştuğu gibi fotoğraf, film ve video da kullanılan gereçler arasındadır. Temel olarak 1960 ve 1970'lere ait bir akım olmasına rağmen hala etkisi büyüktür.

Alıntılar
"Kavramsal sanatta fikir veya kavram, sanat eserinin en önemli kısmıdır... tüm planlamalar ve karar almalar önceden yapılır ve fikrin uygulamaya geçirilmesi ikinci planda kalır. Fikir, sanat yapan bir makine haline gelir."

Sol LeWitt (Amerikalı kavramsal sanatçı, 1928-2007), "Paragraphs on Conceptual Art" ; Artforum, yaz sayısı, 1967.

Ek olarak ayni makale de Sol LeWitt; "Kavramsal bir sanat eseri ancak fikir iyiyse iyidir", "İşini görsel olarak çekici kılıp kılmamak tamamen sanatçıya kalmıştır", "Başarılı düşünceler (Sol LeWitt`in modülleri gibi) genellikle görüntü düzleminde basit görünürler çünkü onlar kaçınılmazdırlar". Konuyu anlamak açısından, en önemlisi olarak da "Kavramsal sanat izleyicinin gözüne hitap etmekten çok beynine hitap eder" der.

Joseph Kosuth, Art After Philisophy adli kitabında şöyle demektedir: "Duchamp'tan sonra doğası gereği yapılan her türlü sanat kavramsal sanattır. Çünkü sanat sadece kavramsal olarak var olur."

Önemli sanatçılar ve gruplar
Art & Language, Beuys, Broodthaers, Burgin, Craig-Martin, Gilbert & George, Klein, Kosuth, Latham, Long, Manzoni, Smithson, Gulan, Ai Wei Wei.

Kaynakça
 https://web.archive.org/web/20060421030334/http://www.tate.org.uk/collections/glossary/

Dış bağlantılar
 Kavramsal Sanatta İletişim Sorunsalı (Bilimsel Bildiri)

Görsel sanatlar teorisi
Görsel sanat akımları

Kavramsal sanat


262536 Nowikow este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
262536 Nowikow este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Mauna Kea de Paul Wiegert și Amanda Papadimos. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 0,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 262001-263000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

262536 Nowikow


An Craspedorhachis rhodesiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alfred Barton Rendle. An Craspedorhachis rhodesiana in nahilalakip ha genus nga Craspedorhachis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Craspedorhachis

Craspedorhachis rhodesiana


Diviza (divuza, lat. Styrax), rod listopadnih i vazdazelenih grmova i drveća iz porodice storaćevki (Styracaceae). Postoji oko 120 priznatih vrsta, a hrvatski predstavnik je S. officinalis, tipična vrsta u rodu, u Hrvatskoj nazivana jednostavno divuza, diviza i divica.

Rod je raširen po neklim zemljama mediteranske Europe, dijelovima Azije i u dijelovima Sjeverne i Južne Amerike.

Vrste

Styrax acuminatus Pohl
Styrax agrestis (Lour.) G.Don
Styrax americanus Lam.
Styrax annamensis Guillaumin
Styrax apricus H.R.Fletcher
Styrax argenteus C.Presl
Styrax argentifolius H.L.Li
Styrax aureus Mart.
Styrax austromexicanus P.W.Fritsch
Styrax benzoides Craib
Styrax benzoin Dryand.
Styrax bicolor Ducke
Styrax buchananii W.W.Sm.
Styrax calvescens Perkins
Styrax camporum Pohl
Styrax casearifolius Craib
Styrax chinensis H.H.Hu & S.Ye Liang
Styrax chrysocalyx P.W.Fritsch
Styrax chrysocarpus H.L.Li
Styrax confusus Hemsl.
Styrax conterminus Donn.Sm.
Styrax crotonoides C.B.Clarke
Styrax curvirostratus (Svengs.) Y.L.Huang & P.W.Fritsch
Styrax dasyanthus Perkins
Styrax davillifolius Perkins
Styrax duidae Steyerm.
Styrax ellipticus Jungh. & de Vriese
Styrax excelsus P.W.Fritsch
Styrax faberi Perkins
Styrax fanshawei Sandwith
Styrax ferrugineus Nees & Mart.
Styrax finlaysonianus Wall. ex G.Don
Styrax formosanus Matsum.
Styrax gentryi P.W.Fritsch
Styrax glaber Sw.
Styrax glabratus Schott
Styrax glabrescens Benth.
Styrax grandifolius Aiton
Styrax griseus P.W.Fritsch
Styrax guaiquinimae (Maguire & Steyerm.) P.W.Fritsch
Styrax guanayanus Maguire & K.D.Phelps
Styrax guyanensis A.DC.
Styrax hainanensis F.C.How
Styrax hemsleyanus Diels
Styrax hookeri C.B.Clarke
Styrax hypargyreus Perkins
Styrax hypochryseus Perkins
Styrax incarnatus P.W.Fritsch
Styrax jaliscanus S.Watson
Styrax japonicus Siebold & Zucc.
Styrax lanceolatus P.W.Fritsch
Styrax lancifolius Klotzsch ex Seub.
Styrax lasiocalyx Perkins
Styrax latifolius Pohl
Styrax leprosus Hook. & Arn.
Styrax limprichtii Lingelsh. & Borza
Styrax litseoides J.E.Vidal
Styrax longipedicellatus Steyerm.
Styrax macarenensis P.W.Fritsch
Styrax macrocalyx Perkins
Styrax macrocarpus W.C.Cheng
Styrax macrophyllus Schott ex Pohl
Styrax magnus Lundell
Styrax maninul B.Walln.
Styrax martii Seub.
Styrax microphyllus Perkins
Styrax neblinae (Maguire) P.W.Fritsch
Styrax nicaraguensis P.W.Fritsch
Styrax nui B.Walln.
Styrax nunezii P.W.Fritsch
Styrax obassia Siebold & Zucc.
Styrax oblongus (Ruiz & Pav.) A.DC.
Styrax obtusifolius Griseb.
Styrax ochraceus Urb.
Styrax officinalis L.
Styrax omuk B.Walln.
Styrax pallidus A.DC.
Styrax panamensis Standl.
Styrax paralleloneurus Perkins
Styrax pauciflorus A.DC.
Styrax pavonii A.DC.
Styrax pedicellatus (Perkins) B.Walln.
Styrax pefrit B.Walln.
Styrax peltatus P.W.Fritsch
Styrax pentlandianus J.Rémy
Styrax peruvianus Zahlbr.
Styrax platanifolius Engelm. ex Torr.
Styrax pohlii A.DC.
Styrax porterianus Wall. ex G.Don
Styrax portoricensis Krug & Urb.
Styrax prancei P.W.Fritsch
Styrax racemosus (Cav.) A.DC.
Styrax radians P.W.Fritsch
Styrax redivivus (Torr.) L.C.Wheeler
Styrax rhytidocarpus W.Yang & X.L.Yu
Styrax ridleyanus Perkins
Styrax rigidifolius Idrobo & R.E.Schult.
Styrax rotundatus (Perkins) P.W.Fritsch
Styrax rufopilosus Svengs.
Styrax rugosus Kurz
Styrax schultzei Perkins
Styrax serrulatus Roxb.
Styrax shiraianus Makino
Styrax sieberi Perkins
Styrax sipapoanus Maguire
Styrax steyermarkii P.W.Fritsch
Styrax subargenteus Sleumer
Styrax suberifolius Hook. & Arn.
Styrax subpaniculatus Jungh. & de Vriese
Styrax supaii Chun & F.Chun
Styrax tafelbergensis Maguire
Styrax tarapotensis Perkins
Styrax tomentosus Bonpl.
Styrax tonkinensis (Pierre) Craib ex Hartwich
Styrax trichocalyx Perkins
Styrax trichostemon P.W.Fritsch
Styrax tuxtlensis P.W.Fritsch
Styrax uxpanapensis P.W.Fritsch
Styrax vilcabambae (D.R.Simpson) B.Walln.
Styrax warscewiczii Perkins
Styrax wilsonii Rehder
Styrax wurdackiorum Steyerm.
Styrax wuyuanensis S.M.Hwang
Styrax yutajensis (Maguire) P.W.Fritsch

Vanjske poveznice

Izvori

Storaćevke

Diviza


Montgallet () is a station on Line 8 of the Paris Métro, named after Rue Montgallet, which it serves. The station opened on 5 May 1931 with the extension of the line from Richelieu–Drouot to Porte de Charenton.

The Promenade Plantée, a  long elevated garden along the abandoned railway which led to the former Gare de la Bastille railway station, is nearby. Rue Montgallet is well known in Paris for its computer shops.

Gallery

Station layout

Paris Métro stations in the 12th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1931

Montgallet station


La  (, abrégé ) est une conférence épiscopale de l'Église catholique qui réunit les ordinaires du Salvador.

Elle fait partie du Conseil épiscopal latino-américain (CELAM), avec une vingtaine d'autres conférences épiscopales.

Membres
La conférence épiscopale compte neuf ordinaires titulaires :
 José Luis Escobar Alas, archevêque de  ;
 , évêque de Santiago de María ;
 , évêque de  ;
 , évêque de , également évêque de l'ordinariat militaire ;
 , évêque de Zacatecoluca ;
 , évêque de Sonsonate ;
 , évêque de Chalatenango ;
 Gregorio Rosa Chávez, cardinal et évêque auxiliaire de  ;
 , évêque de  ;
ainsi que :
 Simeón Reyes, prêtre et secrétaire adjoint de la conférence épiscopale ;
et trois émérites :
 , évêque émérite de Santiago de María ;
 , évêque émérite de  ;
 , évêque émérite de Chalatenango.

Historique

Sanctuaires
La conférence épiscopale a désigné un sanctuaire national, la cathédrale-basilique Reine-de-la-Paix de .

Références

Liens externes
 .
 .

Salvador
Catholicisme au Salvador

Conférence épiscopale du Salvador


Anthem er et computerspil udviklet af BioWare og publiceret af Electronic Arts. Spillet blev udgivet i hele verden på Microsoft Windows, PlayStation 4 og Xbox One den 22. februar 2019. I Anthem spiller man som en "freelancer", der er en gruppe mennesker der bruger kraftfulde exodragter, "Javelins", til at kæmpe for deres folks overlevelse.

Referencer

Computerspil fra 2019
Electronic Arts-spil
Windows-spil
PlayStation 4-spil
Xbox One-spil

Eksterne henvisninger

Anthem (computerspil)


المنصورية، منطقة سكنية من مناطق محافظة العاصمة في الكويت. وتعتبر إحدى أصغر مناطق الكويت، حيث تتكون من قطعتين سكنيتين فقط. سُميت بهذا الاسم نسبة إلى الأهازيج التي كانت تقال عندما كان الناس يخرجون من المدينة ويحتفلون في هذه المنطقة، فقد كانوا يقولون:

يحيط بالمنصورية أربع طرقات رئيسية وهي: طريق المغرب السريع، الدائري الأول الذي سمي بطريق صباح الأول، الدائري الثاني، وطريق القاهرة. ويجاورها المناطق التالية مدينة الكويت، ضاحية عبد الله السالم، الدسمة، القادسية، الدعية، النزهة.

أبرز المعالم في المنطقة
 إستاد نادي العربي الكويتي.
 المركز الثقافي البريطاني
 مركز البحوث والدراسات الكويتية
 السفارة الفرنسية

المراجع

أماكن مأهولة في الكويت
ضواحي مدينة الكويت

المنصورية (الكويت)


Die Schaumspieren (Holodiscus) sind eine Gattung von Sträuchern aus der Familie der Rosengewächse. Ihr Verbreitungsgebiet liegt in Nord-, Mittel- und Südamerika.

Beschreibung
Die Schaumspieren sind meist sommergrüne, mehr oder weniger behaarte Sträucher mit grauen, oft überhängenden Zweigen und schon im ersten Jahr längs aufreißender Rinde. Die Knospen sind länglich und zur Spitze hin dicht hell behaart. Endknospen sind 3 bis 5 Millimeter lang, Seitenknospen 2 bis 3 Millimeter.
Die Blätter sind wechselständig angeordnet. Sie sind einfach mit einer eiförmigen, grob gezähnten, eingeschnittenen oder fiederschnittigen Blattspreite. Nebenblätter fehlen.

Die Blüten stehen zahlreich in bis zu 20 Zentimeter langen, lockeren, endständigen und meist überhängenden Rispen. Die Einzelblüten sind 4 bis 5 Millimeter breit, der Blütenkelch ist tief fünflappig, die fünf weißen bis zartrosafarbenen Kronblätter sind nur etwas länger als der Kelch. Die 15 äußeren der 20 Staubblätter sind an der Basis verwachsen. Die fünf Fruchtblätter sitzen in einem offenen Blütenbecher und sind auffallend behaart. Als Früchte werden einsamige, nicht aufspringende Nüsschen gebildet.

Verbreitung
Das Verbreitungsgebiet der etwa acht Arten reicht von British Columbia in Kanada über die Vereinigten Staaten und Mittelamerika bis nach Kolumbien.

Systematik
Die Schaumspieren (Holodiscus) sind eine Gattung aus der Familie der Rosengewächse (Rosaceae). Dort werden sie der Unterfamilie Spiraeoideae, Tribus Spiraeeae zugeordnet. Karl Heinrich Koch hat die Gattung 1869 erstbeschrieben, Carl Maximowicz führte 1879 eine neue Einordnung durch. Der von Koch gewählte Gattungsname stammt vom griechischen holos für "ganz" oder "komplett", und vom lateinischen discus für "Scheibe". Die Motive für die Namensgebung sind jedoch unklar.

Der Gattung werden etwa acht Arten zugeordnet:
 Holodiscus argenteus : Mexiko bis Kolumbien.
 Holodiscus boursieri : Westliches Kanada bis Mexiko.
 Wald-Schaumspiere (Holodiscus discolor ): Sie kommt in British Columbia und in den westlichen Vereinigten Staaten vor.
 Wüsten-Schaumspiere (Holodiscus dumosus ): Sie kommt im nördlichen Mexiko, in New Mexico, in Texas, und in den westlichen Vereinigten Staaten vor.
 Holodiscus microphyllus : Westliche Vereinigte Staten und nordwestliches Mexiko.
 Holodiscus orizabae : Mexiko (Veracruz).
 Holodiscus pachydiscus : Mexiko.

Verwendung
Nur die Wald-Schaumspiere (Holodiscus discolor) wird häufig wegen ihrer dekorativen Blüten als Zierstrauch verwendet.

Nachweise

Literatur
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 335.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7, S. 292 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Rosengewächse

Schaumspieren


Çıldır Ardahan ilinin bir ilçesi ve bu ilçenin merkezidir.

Tarihçe

Bugünkü ilçe ile ilçe merkezinin ve buradaki gölün adı olan Çıldır, Gürcüce Çrdili'den (ჩრდილი) değişime uğrayarak ortaya çıkmış bir yer adıdır. Gürcüce "çrdili" kuzey anlamına gelir. Gürcistan'da bugün de İmereti bölgesinin Harauli Belediyesi'nde Çrdili adını taşıyan bir köy bulunmaktadır. Çıldır Gölü'nün ve bugünkü kasabanın yerinde olan köyün "Çrdili" adından önce Palakatsio adını taşıdığı bilinmektedir. Erken Orta Çağ'da bugünkü Çıldır ilçesi toprakları Gürcü Krallığı sınırları içinde kalıyordu ve Çrdili adı bu dönemden itibaren kullanılmış olmalıdır.

Urartu yazıtlarında Kura Nehri'nin yukarılarında ve Çıldır Gölü'nün etrafında
yaşayan kabileler ve siyasi birlikler hakkında dikkat çekici bilgiler yer almaktadır. Bu yazıtlara göre Çıldır Gölü'nün etrafında İganiehi Krallığı hüküm sürüyor ve bu kraliyetin bir şehri olan Makaltun bulunuyordu.

Çıldır toprakları Gürcü Krallığı sınırları içindeyken, 1071 yılındaki Malazgirt Savaşı'nın ardından Büyük Selçukluların denetimine girdi. Büyük Selçuklular 1121 yılında Didgori Savaşı'nda yenilince, Çıldır'ı yeniden Gürcüler ele geçirdi. Birleşik Gürcistan Krallığı sınırları içindeyken Çrdili (Çıldır) ile Cavaheti bölgelerinin yönetimi Tmogvi Eristavlığı'na  bırakılmıştı. Çrdili bölgesi, birleşik Gürcistan Krallığı'nın zayıflaması sırasında bağımsız devlete dönüşen ve Gürcü atabeglerin yönettiği Samtshe Atabeyliği'nin bir parçası haline geldi. 16. yüzyılın ortasında Osmanlılar Çıldır bölgesini Samtshe Atabeyliği'nden ele geçirdi.

Osmanlı idaresi, 1595 tarihli ve Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı mufassal defterde Gürcülerden ele geçirdiği toprakları Gürcistan Vilayeti adı altında kaydetmiştir. Bu deftere göre sekiz livadan oluşan bu vilayetin livalarından biri Çıldır livası ya da "liva-i Çıldır" (لوأ چلدر) idi. Çıldır livası, Canbaz, Kenarbel ve Kurd Kalası nahiyelerinden oluşuyordu. Canbaz nahiyesi 51 köyü, Kenarbel nahiyesi 33 köyü ve Kurd Kalası (Kurtkale) nahiyesi ise 16 köyü kapsıyordu. Çıldır livası toplam 100 köyden oluşuyordu. Bu köylerden biri olan Rabat-i Kale-i Çıldır (رباط قلعۀ چلدز) Canbaz nahiyesinin ve Gürcistan Vilayeti yerine kullanılan Çıldır Eyaleti'nin de büyük bir olasılıkla idari merkeziydi. Ancak bugünkü Çıldır kasabasının temelini Çıldır Kalesi Rabatı değil, hemen yakınındaki Dzurdzna (Zurzuna) köyü oluşturmuştur. O tarihte Çıldır Kalesi Rabatı'nda 7 hane, Zurzuna köyünde ise 19 hane yaşıyordu. Çıldır Kalesi Rabatı'nda nüfusun bu kadar az olması, 9 Ağustos 1578'de Safeviler ile Osmanlılar arasındaki Çıldır Muharebesi'nde buranın büyük zarar görmesiyle ilişkilendirilmektedir. Bu iki yerleşmenin hane halkı Osmanlı idaresinin Hristiyan köylülerden tahsil ettiği ispenç vergisi vermekle yükümlü kılınmıştı.

Çıldır, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nde (1877-1878) Rusların eline geçti. Rus idaresinde Çıldır bölgesi, Kars oblastı içinde, Ardahan sancağına (okrug) bağlı bir kaza (uçastok) idi. Zurzuna (Зурзуна) adıyla kaydedilmiş olan kaza merkezinin nüfusu, 1886 yılı tespitine göre 128 kişiden oluşuyordu. Bu nüfusun tamamı "Türk" olarak kaydedilmiştir. Toplam 40 köyü kapsayan Çıldır kazasında ise, 8.909 kişi yaşıyordu. Bu nüfusun %31,4'ü (2.796 kişi) Türk,, %64,7'si (5.762 kişi) Karapapak ve %3,9'u (351 kişi) Rum olarak kaydedilmiştir. Zurzuna köyünün nüfusu 1896'da 164, 1906'da ise 214 kişiye ulaşmıştır. Bu sırada Çıldır kazasının nüfusu da artmış ve 1896 yılında 10.773 kişi, 1906 yılında ise 12.755 kişi olarak kaydedilmiştir.

Çıldır bölgesi, I. Dünya Savaşı'ın sonlarında Rus ordusunun bölgeden çekilmesinin ardından bir süre bağımsız Gürcistan'ın sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında (15 Şubat-17 Mart 1921) Ankara Hükümeti'nin verdiği ültimatom üzerine Gürcü askerleri bölgeden çekildi ve böylece Çıldır fiilen Türkiye'ye katıldı. 16 Mart 1921'de, Ankara Hükûmeti ile Sovyet Rusya arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla bölge Türkiye'ye bırakıldı..

Çıldır bölgesi 1928 tarihli Osmanlıca köy listesine göre, Çıldır adıyla Kars vilayetine bağlı bir kazaydı. Çıldır kazası, Zurzuna (Merkez nahiye), Cala ve Kurt Kala olmak üzere üç nahiyeden oluşuyordu. Çıldır kazası, 1940 genel nüfus sayımı sırasında, Merkez nahiye, Cala nahiyesi ve Kurtkale nahiyesi olmak üzere, üç nahiyeden oluşuyordu. Merkez nahiye 20, Cala nahiyesi 10 ve Kurtkale nahiyesi ise 14 köyü kapsıyordu. Bir köy büyüklüğünde olan ilçe merkezi Çıldır'da, 1.003'ü erkek ve 304'ü kadın olmak üzere 1.307 kişi yaşıyordu. Toplam 44 köyü kapsayan Çıldır kazasının toplam nüfusu ise, 10.326'sı erkek ve 10.000'i kadın olmak üzere 20.326 kişiden oluşuyordu. Bu tarihte Çıldır, Kars vilayetinin on kazasından biriydi.  Ardahan 1992 yılında il olunca, Çıldır ilçesi de bu ile bağlandı.

Tarihsel yapılar

Çıldır bölgesi, orta çağdan kalma önemli tarihsel yapıları barındırmaktadır. Bugün Kenardere adını taşıyan Ampuri köyündeki kilise, bunlardan biridir. 20. yüzyılın başına sağlam olan Ampuri Kilises, daha sonra tamamen yıkılmıştır. Çıldır ilçesinde Yıldırımtepe köyünde bulunan Kacistsihe adlı efsanevi kale, günümüze büyük ölçüde sağlam ulaşmıştır. Kale içinde başka yapıların kalıntıları da bulunmaktadır. Çamardo  köyündeki tek nefli bir yapı olan kilise, Gürcü tarihçi Ekvtime Takaişvili tarafından 20. yüzyılın başında kayıt altına alındığında büyük ölçüde ayakta duruyordu. Çamardo Kilisesi de sonradan yıkılmıştır. Bugün Kurtkale olarak bilinen Mgeltsihe köyündeki kalenin 9-10. yüzyıllarda inşa edildiği tahmin edilmektedir. Mgeltsihe köyünde ayrıca kiliseler bulunmaktadır. Köy kilisesi olan bu yapılardan biri büyük ölçüde ayaktadır ve duvar resimleri de kısmen günümüze ulaşmıştır.

Çıldır ilçesinde bugün Kotanlı adını taşıyan Skarebi köyünde 10. yüzyıldan kalma bir kilise ile iki kale bulunmaktadır. Skarebi Kilisesi'nin Aziz Giorgi'ye adandığı Gürcü tarihçi Ekvtime Takaişvili'nin tespit ettiği kitabelerden anlaşılmaktadır. Ekvtime Takaişvili ayrıca 20. yüzyılın başında kilisenin güney duvarında Gürcüce yazı da tespit etmiştir. Bugün Akçakale adını taşıyan Tetrtsihe köyündeki tek nefli kilise, 10. yüzyılda inşa edilmiştir. Bu yapı, Tetrtsihe (Akça Kale) olarak bilinen kalenin kilisesiydi. Çıldır Gölü'ndeki adada, çok eski bir kentin kalıntılarının olduğu yerde, kalenin eteklerinde yer alan kiliseden geriye sadece yıkıntılar kalmıştır. Tetrtsihe (Akça Kale), Tetrtsihe (Akçakale) köyünün güneybatısındaki adada yer alır.

Çıldır ilçesindeki en önemli yapılardan biri, Tskarostavi Kilisesi'dir. Eski piskoposluk merkezi olan Tskarostavi'deki piskoposluk kilisesinin ilki 6. yüzyılda inşa edilmiştir. 10. yüzyılda yeniden inşa edilen Tskarostavi Kilisesi, kubbeli bir yapıydı. 1900'lerin başlarında büyük ölçüde sağlam olan kilise 1970'lerde yıkılmış ve yerine cami inşa edilmiştir. Bugün Gölbelen adını taşıyan Urta'da 10. yüzyılda inşa edilmiş olan üç nefli bazilika bulunmaktadır. Bir köy kilisesi olarak inşa edilmiş olan Urta Kilisesi, bugün cami olarak kullanılmaktadır. Bundan dolayı büyük ölçüde korunmuş olan kiliseye dışarıdan cami görünümü verilmiş ve yapının içi boyanmıştır. Vaşlobi (Övündü) köyü de önemli dinsel yapılar barındıran bir yerleşmedir. 1902'de Gürcü tarihçi ve arkeolog Ekvtime Takaişvili'nin tespit ettiği Vaşlobi Manastırı, 2009 yılında alan çalışmasıyla belgelenmiştir

Coğrafi yapı

İlçe Kuzeyi ve Doğusu Gürcistaın ın Samsthe-Javakheti Bölgesinin Aspindza, Akhalkalaki ve Ninotsminda /Bogdanovka ile çevrilidir İlçe merkezi, ortalama 1950 m. yükseklikte düz bir alana kurulmuş, köyleri ise kısmen düz ve kısmen de engebeli bir arazi üzerine yerleşmiştir. İlçenin toplam yüzölçümü 1163 km² dir. Bunun 1016 km²' lik kısmı kara, geri kalan kısmı ise göllerle oluşmaktadır. Bu göllerden Çıldır Gölü 120 km²,yarısı Gürcistan da olan Aktaş Gölü ise 27 km² alana sahiptir. Bölgemizin en yüksek dağı Keldağ ve Gökdağ dır, her iki dağın yüksekliği' de 3000 m. dir. İlçede 2 adet akarsu bulunmaktadır, bunlar Kura ve Karasu isimleriyle bilinmektedir.Kura nehri üzerinde bulun Kayabeyi Barajı ve Hidroelektrik Santrali inşasına 2010 yılında başlanmış ve şubat 2015 yılında tamamlanmıştır.

Kışları çok sert ve soğuk, yazları ise ılık ve yağışlı geçen bir kara iklimine sahiptir. En soğuk ayın sıcaklık ortalaması –30 derecedir. En sıcak ayın sıcaklık ortalaması ise +25 derecedir.

Nüfus Yapısı
Halkının demografik yapısı; Terekeme ve Ahıska Türklerinden oluşur. Halkın geçim kaynağı hayvancılık ve tarımdır.

Turizm
İlçe, Turizm açısından önemli potansiyele sahip olup, yerli ve yabancı turistlerin ilgisini çekecek gezip görmeye değen tarihi eserleri bulunmaktadır.İlçede 2 km mesafede bulunan Şeytan Kalesi, İlçenin Övündü köyü yakınlarında bulunan 7 katlı mağaralar ve bu mağaralara 600 m uzaklıkta bulunan Gürcistan sınırı bitişiğindeki Kurt Kalesi, Çıldır Gölü içerisinde bulunan Kuş Adası, Akçakale köyü içerisinde bulunan Alpaslan Adası ve adanın içerisinde bulunun yer altı mağaraları ile kiliseler bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Çıldır Belediye Başkanlığı.
 Çıldır Kaymakamlığı

Çıldır Eyaleti

Çıldır


Poljski volujak (lat. Lycopsis arvensis; sin. Anchusa arvensis), jednogodišnja biljka iz porodice boražinovki

Vrstu neki izvori uključuju u rod Anchusa (volujak), pa joj otuda i ostalo ime poljski volujak, pa drugima pripada rodu Lycopsis.

Opis
L. arvensis je niska (do 50 cm) čekinjasta jednogodišnja biljka koja od travnja do rujna stvara kompaktne male plave cvjetove, nakon kojih slijede plodovi koji se sastoje od četiri gotovo stožasta oraha. Kopljasti listovi valovitog ruba imaju nabrekle baze i prekriveni su krutim dlačicama.

Podaci o staništima
L. arvensis se najčešće nalazi kao korov na obradivim poljima na dobro dreniranim tlima, ali se može naći i na pješčanim vrištinama, dinama i pustarama. Od 1950-ih kao rezultat intenziviranja poljoprivrede i povećane upotrebe herbicida sve je je manje.

Izvori

Boragineae

Poljski volujak


Chimerella é um género de anfíbios da família Centrolenidae. Está distribuído por Equador, Colômbia e Perú.

Espécies
 Chimerella corleone Twomey, Delia, and Castroviejo-Fisher, 2014
 Chimerella mariaelenae (Cisneros-Heredia and McDiarmid, 2006)

Referências

Centrolenídeos
Gêneros de anfíbios

Chimerella


Bob Murphy (May 28, 1945 – October 22, 2015) was a Canadian jazz pianist and music educator, prominent on the Vancouver, British Columbia, and Toronto, Ontario, music scenes.  A professional musician since age 14, Murphy composed, arranged, and performed music for films, CBC Television shows, CTV shows, commercials, and CBC radio.  In addition to regular live performances, Murphy was an esteemed music instructor specializing in jazz piano, improvisation, and musician performance skills.

Murphy's musical influences include Bill Evans, Keith Jarrett, Miles Davis, Cannonball Adderley, Chick Corea and John Coltrane.

He died on October 22, 2015, in Vancouver.

Discography
 Come Rain Or Come Shine (Hammond B-3 Organ)
 B3 (Hammond B-3 Organ)
 I Have A Dream (piano)
 The Art Of The Jazz Ballad (piano) Joani Taylor (vocals)
 Lullaby of the Leaves (piano) Melody Diachun (vocals)
 Mysteries And Tall Tales (piano)
 Wall Street Sessions (piano) Joani Taylor (vocals)
 Free On The Inside (piano)
 Downtown Eastside Picnic (jazz quartet)
 In My Own Voice (piano) Joani Taylor (vocals)

See also
List of jazz pianists
Music of Canada

External links
Bob Murphy obituary by The Globe and Mail

http://www.vancouverjazz.com

1945 births
2015 deaths
Canadian jazz pianists
Place of birth missing

Bob Murphy (musician)


Tripladenia, monotipski biljni rod iz porodice mrazovčevki, smješten u tribus Tripladenieae. Jedina vrsta je australski endem T. cunninghamii iz Queenslanda i Novog Južnog Walesa

Naraste do 40 cm visine. Listovi su jednostavni, naizmjenični; jajasti do lancetasti, dugi od 40 do 90 cm, široki od 1 do 4,5 cm, šiljatih vrhova. Plod je jajasta kapsula, smežurana, promjera 6 do 8 mm; sjeme žuto ili smeđe; zrije od siječnja do ožujka.

Sinonimi
 Kreysigia cunninghamii (D.Don) F.Muell.
 Kreysigia tripladenia F.Muell.

Izvori

Mrazovčevke

Tripladenia


Third Amendment may refer to the:

Third Amendment to the United States Constitution, part of the Bill of Rights, preventing the U.S. government from quartering soldiers in a civilian's home during peacetime without the consent of the civilian, nor in time of war, but in a manner to be prescribed by law
Third Amendment of the Constitution of India, 1954 amendment relating to state and centre (federal) rights
Third Amendment of the Constitution of Ireland, permitted the state to join the European Communities and provided that European law would take precedence over the constitution
Third Amendment of the Constitution Bill 1958, a failed amendment of the Constitution of Ireland concerning the electoral system
Third Amendment of the Constitution Bill 1968, a failed amendment of the Constitution of Ireland concerning apportionment
Third Amendment of the Constitution of South Africa, which allowed the creation of municipalities that crossed provincial boundaries
Australian referendum, 1928 (State Debts), the third amendment to the Constitution of Australia

Third Amendment