George Washington (), subay, devlet adamı, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nda Kıta Ordusu'nun başkomutanı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk başkanıdır.

ABD'nin bağımsızlık savaşında önemli rol oynadığı için, ülkesinde tarihinin en önemli şahıslarından biri olarak sayılır. Amerikan Başkanlığı kurumunu iki dönem, sekiz yıl sonra üçüncü dönem başkanlıktan vazgeçerek şekillendirerek buna ilişkin ülkesinde bir gelenek oluşturmuştur. Bu gelenek Franklin D. Roosevelt'e kadar devam ederek, sonrasında anayasalaştırıldı. George Washington, hakkında en çok eser yazılan ilk 100 kişi listesinde 16. sırada yer almaktadır.

Dört nesilden beri Virginia'da yaşayan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası Augustine Washington (1693-1743) ve annesi Mary Ball (1708-1789) İngiliz asıllıydılar. Henüz 11 yaşında tütün çiftçisi ve mesahacı olan babasını kaybetti.

Erken dönem (1732-1752)
Washington ailesi, arazi spekülasyonu ile servet kazanmış tütün ticareti ile uğraşan zengin bir Virginia ailesiydi. Washington'un büyük büyükbabası John Washington 1656 yılında Sulgrave, Northamptonshire, İngiltere'den, Virginia kolonisi'ne göç etti ve burada Potomac Nehri üzerindeki Little Hunting Creek dahil olmak üzere 5.000 dönüm arazi satın aldı. George Washington, Augustine ve Mary Ball Washington 'un altı çocuğundan ilki olarak 22 Şubat 1732'de Westmoreland County, Virginia'nın,  Popes Creek kentinde doğdu.  Babası yerel bir yargı görevlisi ve Jane Butler ile olan ilk evliliğinden dört çocuğu daha olan tanınmış bir halk figürüdür.  Washington ailesi 1735'te Little Hunting Creek
'e, ardından 1738'de Rappahannock River üzerindeki Fredericksburg, Virginia yakınlarındaki Ferry Çiftliği'ne taşındı. Augustine 1743'te öldüğünde, Washington çiftliği on adet köle ile birlikte miras olarak aldı. Büyük üvey kardeşi Lawrence ise Little Hunting Creek'i miras olarak aldı ve burayı Mount Vernon olarak yeniden adlandırdı.

Washington, ağabeylerinin İngiltere'deki Appleby Grammar School'da aldığı gibi resmi bir eğitime sahip değildi, ancak Hartfield'daki Kilise Okuluna giderek matematik, trigonometri ve arazi araştırmayı öğrendi. Washington yetenekli bir ressam ve harita yapımcısıydı. Erken yetişkinlik döneminde "hatırı sayılır bir güçle" ve "hassasiyetle" yazıyordu;  ancak yazıları biraz espri ya da mizah sergiliyordu. Hayranlık, statü ve güç arayışında, eksikliklerini ve başarısızlıklarını bir başkasının etkisizliğine atfetme eğilimindeydi.

Washington sık sık üvey kardeşi Lawrence'ın yaşadığı Vernon'u ve onun kayınpederi William Fairfax ait bir yerleşim olan Belvoir'ı ziyaret etti. Fairfax, Washington'un patronu ve vekil babası oldu. Washington, Fairfax'ın Shenandoah Valley adlı mülkünü inceleyen bir ekiple 1748'de bir ay geçirdi.  Ertesi yıl College of William & Mary 'den bir eksper lisansı aldı.  Washington alışılmış çıraklık hizmetini vermemiş olsa da, 20 Temmuz 1749'da Fairfax onu görev yemini için Culpeper County'ye götürdü.  Daha sonra sınır bölgesine aşina olmasına rağmen 1750'de işten istifa ederek Blue Ridge Dağları'nın batısında anketler yapmaya devam etti.

Washington, 1751'de, iklimin kardeşinin tüberkülozunu iyileştireceğini umarak Lawrence'a Barbados'a eşlik ettiğinde tek yurtdışı seyahatini yaptı.  Washington, kardeşinin çiçek hastalığı sırasında çiçek hastalığına yakalandı.  Lawrence 1752'de öldü ve Washington, Mount Vernon'u onun dul eşinden kiraladı; 1761'deki ölümünden sonra onu miras aldı.

Fransız-Kızılderili Savaşı
1754'ün yaz aylarında, Washington yakın ilişkilerinden faydalanarak Virginia Valisi tarafından eyalet milisinin komutanlığına getirildi. Milis, Fransızların ve İngilizlerin savaştığı batıdaki bölgelerde, rakibin Fransızların karakollarını ve keşif birliklerini aramakla görevliydi. Bu süreç içinde Washington, Virginia'nın batı sınırında bir dizi kale kurdu ve Ohio Vadisi'ne giren Fransızlarla müzakereleri yürüttü. Artan gerilim Fransızlarla ve onlarla müttefik yerli kabilelerle Fransız-Kızılderili Savaşı'na sebep oldu.

Washington'un liderliğindeki heterojen birlik, el değmemiş bölgelerde haftalarca süren yürüyüşlerin ardından nihayet bugünün Pittsburgh yakınlarında bir Fransız birliğiyle karşılaştı ve karşılaşmayı takip eden müsademede Fransız birliğini yendi. Çok şanlı bir çatışma olmasa da bu ilk savaş tecrübesi Washington'a askeri lider namını kazandırdı. Sonraları rakibin daha üstün silahlı kuvvetleri tarafından Fort Necessity'de kuşatıldı. Serbest geri çekilme karşılığı mütarekeye zorlandı.

Bir sonraki yıl, yarbay rütbesinde İngiliz ordusunun Braddock Seferi'ne katıldı. Altında 3 atı vurulduğu ve felaketle sonuçlanan Monongahela Muharebesi'nde oldukça basiretli davranıp geri çekilme kararı aldı. Sonra albay rütbesinde Virginia'nın ilk düzenli alayını kurarak savaşa katıldı ve eyaletindeki bütün birliklerin başkomutanlığına getirildi. Asıl savaş komşu bölgelerde gerçekleşse de, Virginia'nın batı sınırını Fransız birliklerine karşı başarıyla korudu. 1758 yılında, 'Fort Duquesne' adında Fransız kalesinin alınmasında belirleyici rol oynadı.

Savaş süreci içinde İngiliz subayların gerisine itilmesi ve milislerinin sadece sınır koruma olarak kullanılması ona anavatanına karşı bir daha atlatamayacağı kin duyguları beslemesine sebep oldu. 1759'da alayından ayrılarak Virginia meclisinde milletvekili oldu.

Amerikan Bağımsızlık Savaşı

Nisan 1775'te çatışmaların başlamasıyla, II. Kıta Kongresi'ne üniformayla gelen George Washington savaşa hazır olduğunu gösteriyordu. Massachusett delegesi John Adams'ın önerisi üzere Kıta Ordusu'nun başkomutanı seçildi. Adams'a göre, o aşamaya kadar kuzeylilerden oluşan Kıta Ordusu'nun liderliğine bir güneylinin atanması mücadelede bütün kolonileri birleştirecekti. Washington, bu görev için, masraflarının karşılanmasından öteye bir gelir istemediğini belirtti.

3 Temmuz 1775'te, İngilizlerin işgal ettiği Boston'u kuşatma altında tutan Kıta Ordusu'nun başına geçti. Mart 1776'da İngilizlerin Boston'u boşaltmalarından sonra, Washington ordusunu New York City'e çekti. 4 Temmuz 1776'te Birleşik Devletler bağımsızlıklarını ilan ettiler. Ağustos 1776'da Britanyalı General William Howe, New York'u işgal etmek için karadan ve denizden yoğun bir sefer başlattı. Washington'un New York'u tutamadığı, 22 Ağustos Long Island muharebesindeki yenilgiyi, diğer hüsranlar takip etti. 25 Aralık 1776'da, Washington karşı atağa geçti. Birlikleriyle Delaware River'i geçerek, İngilizlerin New Jersey'deki 1000 kişilik Hessen kökenli paralı askerlerini esir aldı. Daha sonra, Princeton'daki İngiliz birliklerini sürpriz saldırıyla bozguna uğrattı. Ardı ardına gelen yenilgilerden sonra, New Jersey'i yeniden kazandıran, İngilizleri New York şehrinin çevresine çekilmeye zorlayan bu beklenmedik başarılar, bağımsızlık isteyen Amerikalıların moralini yeniden güçlendirdi.

1777 yılında İngilizler birbirinden bağımsız iki saldırı başlattılar. Birincisinde General John Burgoyne, New York'a ulaşmak ve New England'ı diğer kolonilerden izole etmek için Kanada'dan Hudson Nehri boyunca yola çıktı. Aynı anda Howe, New York'u terk edip başkent Philadelphia'ya saldırdı. Burgoyne'yi karşılamaları için General Horatio Gates ve eyalet milislerini gönderen Washington, kendi komutasındaki Kıta Ordusu'nu Howe'un önünü kesmek için güneye çekti. Washington 11 Eylül 1777'de Brandywine Muharebesi'nde yenilgiye uğradı. Howe ise, Washington'u atlatarak, direnişle karşılaşmadan Philadelphia'ya girdi. Ancak, aynı anda Howe'un desteğinden uzak kalan Burgoyne, Saratoga'da yenilerek, bütün ordusuyla teslim oldu. İngilizler Philadelphia'yı kazanmak uğruna, anlamsız yere iki ordusundan birini kaybetmişti. Saratoga zaferi, Fransızları savaşa girmeye teşvik etti. İspanyollar ve Hollandalılar da, Fransızların müttefiği olarak peşlerinden takip ederek, Amerikan Bağımsızlık Savaşı'nı, İngilizlerin üstünlüklerini kaybettikleri bir dünya savaşı kapsamına dayattılar.

Washington, Aralık 1777'de İngiliz etki alanının dışında kalan Valley Forge'da kamp kurdu. Kış boyunca 10.000 kişilik ordudan 2500'ü açlık ve hastalık sonucu öldü.

Philadelphia'nın kaybedilişi, Kongre üyeleri arasında tartışma başlattı. Washington'un başkomutanlıktan alınmasını istediler. Washington'un destekçileri komploya dek varan gelişmeleri engellediler.

Fransa'nın Amerikalılara gösterdiği destek savaş dinamiklerini değiştirmişti. İngilizler denizlerdeki hakimiyetini kaybetmekle kalmayıp Fransa'nın İngiltere'yi istila etme tehlikesiyle de karşı karşıyaydılar. 1778'de Britanyalılar Philadelphia'yı boşaltıp New York City'ye dönerken, Washington yollarını kesip Monmouth Muharebesi'nde saldırıya geçti. Söz konusu saldırı kuzeyde gerçekleşen son büyük çarpışmaydı.

Washington 1781'de Marquis de La Fayette'in emrindeki Fransız birliklerin desteğiyle, Yorktown Muharrebesi'nde 7000 İngiliz askerli Britanyalı General Cornwallis'i yenerek savaşın sonucunu belirledi. 25 Kasım 1783'te, Amerikan ordusunun başında İngilizler'in boşalttığı New York'a girdi. 1783'te Paris Antlaşması'nda, İngiltere Kraliyeti Birleşik Devletlerin bağımsızlığını tanıdı. Washington komutanlığı bırakırken Amerikan Devletlerine güçlü bir merkezi yönetim kurmaları çağrısında bulundu.

Washington başkomutan olarak, muharebeleri ayrıntılı planlarla kazanabilen dahi bir strateji uzmanı değil, Amerikan silahlı kuvvetlerinin titiz organizatörüydü. Mütevazı imkânlarının tamamen farkında olan Washington, asker sayısının büyütülmesini ve orduya maddi açıdan destek sağlanmasını, neredeyse cimri denebilecek Kongre'ye düzenli halde ayrıntılı ve tam belgeli bildirilerle talep ediyordu. Birliklere en azından giyecek, yiyecek, yakacak, barınak ve cephane temin edilebilmesi için en ince ayrıntılarla bile ilgileniyordu. Sayıca daha az olan Amerikan ordusunu ancak kaçınılmaz veya koşullar bakımından avantajlı durumlarda açık muharebe meydanına sürüyordu.

Washington'un başkomutan olarak en önemli etkisi ise, ordu üzerindeki son sözü siviller tarafından seçilmiş devlet görevlilerine bırakmasının ülkesinde örnek olarak gelenek yaratmasıydı. Savaş boyunca kongre üyelerine ve devlet temsilcilerine saygı gösterip savaş bittikten sonra da önemli ölçüde büyüklüğe ulaşmış askeri gücünü sivillere teslim etti. Mart 1783'de ordu içindeki nüfuzundan faydalanarak haklarını ödemeyen kongreyi isyanla tehdit eden ordu subaylarının görevden atılmasını sağladı. Washington ordusunu terhis ederek, 2 Kasım'da askerlerine anlamlı bir veda seslenişinde bulundu.

Kızılderililer ile mücadelesi
Washington Amerika'nın Kızılderililere karşı soykırımında önemli yer almıştır. Tümgeneral John Sullivan'a, 1779 yılında Iroquoilora saldırıp 'Yöredeki bütün yerleşim yerleri tamamen harabeye dönene kadar, barış amaçlı hiçbir görüşme önerisini dinlememe' emri verdi. Sullivan emredildiği gibi yaptı ve ilk raporunda açıkladığı gibi, yerlilerin 'geçimlerini sağlayan her şeyi yıkıp yok ettiğini, vahşi hayvanlar gibi avlandığını' bildirdi. Yapılan vahşet Washington tarafından da onaylanmıştır. Washington 1783'te şunları söylemiştir; 'Kızılderililer, Beyazlardan toplu yıkımdan başka bir şey görmeyi hak etmeyen vahşi hayvanlardır. Kurtlardan pek farkı yoktur, en sonunda her ikisi de, biçim olarak farklı olsalar da av hayvanlarıdır.'
Richard Drinnon - Facing West

Başkanlık dönemi

1787 yılında, Mayıs ayından Eylül'e kadar Philadelphia'da toplanan Kurucu Meclis'te, Amerikan Devrimi'nin liderleri yetersiz kalan Konfederasyon Maddeleri'ni değiştirmekle görevlendirilmişti. Diğer eyaletlerin 54 temsilcisiyle birlikte katılan Washington oybirliğiyle Kurucu Meclis'in başkanı seçildi. Tarafsız kalmaya çaba gösteriyor olmasına rağmen yürütme gücüne ağırlık veren bir anayasanın hazırlanmasında ve onaylanmasında büyük rol oynadı.

Anayasa tartışmalarında ilk defa ikili parti sisteminin özelliklerini içeren siyasi görüşler belirginleşmişti. Başkanlık kurumunun tasarımında, yürütmenin zayıf olmasını savunanlarla güçlü olmasını savunanlar çarpıştılar. Güçlü olmasını savunanlar, kuvvetler ayrımını gerçekleştirebilmek ve yasama gücüne karşı denge oluşturabilmek için başkanın bağımsız olmasını talep ediyorlardı. Kudretli yasama organları olan bazı eyaletlerdeki demokratların seçkin sınıfı korkuttuğu gelişmeler, caydırıcı örnek olarak gösterildi.

13 eyaletin 9'u anayasayı onaylamasından sonra, Konferderasyon Kongresi delegeleri yeni devlet başkanı olarak adı herkesin ağzında dolaşan George Washington'u 30 Nisan 1789'da, ABD tarihinde "oy birliğiyle seçilen tek başkan" olarak bu göreve seçti. Washington'un seçilmesinin başlıca sebepleri, siyasi ve askeri kazanımlarının yanı sıra partiler üstü tutumuydu.

Birinci ABD kongresi Washington'a yılda 25000 Dolar (1789'da büyük bir miktar) maaş ödemeyi kararlaştırdı. Maddi durumu iyi olan Washington, kamunun hizmetinde lider imajına sahip olmasına değer verdiği için, maaş almayı reddetti. Washington'un kendine önerilen maaşı reddetmesi ile tehlikeli bir durum ortaya çıkmıştı. Başkanlık görevi için, gelire ihtiyacı olmayan, sadece varlıklı kesimlerden adaylar çıkması gelenek olacaktı. Oysa, ABD'nin kurucu üyeleri, gelecekteki başkan adaylarının geniş bir kitleden çıkmalarını istiyorlardı. Bu yüzden, kongrenin ısrarı üzerine, Washington sonunda maaş almaya ikna oldu.

Washington, başkanlık görevini, Avrupa soylularının saray yaşantısına benzetmeden, törenlere ve istihdişama cumhuriyete uygun tarzda yaklaşarak yerine getirdi. Birçok daha haşmetli yakıştırmalar arasında, 'Mr. President' (Sayın başkan gibi) olarak hitap edilmesini kendine en uygun olarak görüyordu. Yetenekli insanlardan oluşan kabinesini düzenli halde toplayarak, kabine üyeleriyle tartışarak, ancak son kararı kendi verip uygulayarak iyi bir yönetici olduğunu gösterdi.

ABD'nin siyasi geleceğinde partilerin kurulmamasını ümit eden Washington'un kendisi de partisizdi. Ancak, kendisine yakın bakan ve danışmanları, zamanla oluşacak siyasi partilerin iskeletini kuran iki gruba bölünmüşlerdi. Ülke ekonomisini güçlendirme amacıyla, o zamanın bakış açısıyla uçuk planları olan Maliye bakanı Alexander Hamilton, merkezci ve eliter Federalist Party'nin temel hatlarını atıyordu. Jeffersonian Republicans'ın (Jefferson'cu Cumhuriyetciler) kurucusu İçişleri Bakanı Thomas Jefferson, Hamilton'un planlarına kesinlikle karşıydı. Bu durumda, Washington kendisini Hamilton'a daha yakın görüyordu.

1791 yılında kongrenin, alkollü içeceklere tüketim vergisi uygulamaya başlaması, sınır bölgelerinde, özellikle Pensilvanya'da protestolara sebep oldu. 1794 yılında Washington'un, protestocuların eyalet mahkemesinin karşına çıkartılmaları için talimat vermesiyle, söz konusu protestolar, tarihe 'Whiskey isyanı' (Whiskey rebellion) olarak geçerek geniş çapta ayaklanmalara dönüştü. Gelişmelere karşı önlem almak için Federal ordunun yeterli güce sahip olmaması sebebiyle Washington, 1792 yılında yürürlüğe girmiş bir yasaya dayanarak birçok eyaletten milisler topladı. Valilerin gönderdiği yaklaşık 13000 kişilik bir birliğin başına geçerek isyan halinde bölgelere doğru hareket etti. Olaylar şiddete dönüşmeden yatışmıştı. Federal hükûmet yeni anayasa altında, ülke ve vatandaşlar üzerinde otorite sağlamak için "ilk defa" askeri güç kullanmıştı.

Başkanlığın yeni bir kurum olduğunun, attığı her adımın sonraki başkanlar için örnek teşkil edeceğinin bilincindeydi Washington. Başkanlığı millî bütünlüğün sembolü ve halkın Amerikan özelliğini (karakterini) şekillendirmek için alet olarak görüyordu. Başkan iç siyasette denge için çaba gösterdi. Yönettiği kabinesinde her iki büyük parti, Federalistler ve Demokratik-Cumhuriyetçiler aynı oranda temsil edildi.

Fransız Devrimi'ne karşı pasif tutumundan dolayı eleştirilere rağmen, 1792'de üç çekimser oya karşın tekrar oy birliğiyle ikinci bir dönem için başkanlığa seçildi. 1792-97 yıllarında sürdürdüğü ikinci başkanlık döneminin 1797'de sona ermesinden sonra bir daha aday olmayacağını açıkladı. Yerine başkan yardımcısı John Adams seçildi. Washington bir süre sonra, 1799'da öldü.

Notlar

Kaynakça
Dipnotlar;

Kitaplar;

   (eBook)
   (eBook)
   (eBook)
   (eBook)
   (eBook)

1732 doğumlular
Westmoreland County, Virginia doğumlular
Virginia Kolonisi doğumlular
1799 yılında ölenler
George
18. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
18. yüzyılda Hristiyanlar
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Britanya Kuzey Amerikası'nda kişiler
Amerikalı generaller
Amerikalı kartograflar
Kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarlar
Amerikalı dış siyaset yazarları
Amerikalı klasik liberaller
Amerikalı deistler
Amerikalı Anglikanlar
Amerikalı masonlar
İngiliz asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri başkan adayları
Kıta Ordusu generalleri
Başkomutanlar
Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlık tarihi
Amerika Birleşik Devletleri Kara Kuvvetleri personeli
İfade özgürlüğü aktivistleri
Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Hall of Fame for Great Americans üyeleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Virginia'da ölenler
Virginia'da defnedilenler
Virginia doğumlu siyasetçiler
Amerikalı siyasetçiler

George Washington


Der fröhliche Trinker (De vrolijke drinker) ist ein Gemälde von Frans Hals aus dem Jahr 1628. Es wurde in Öl auf Leinwand gemalt und hat eine Größe von 81 × 66,5 Zentimetern. Das Gemälde hängt im Rijksmuseum Amsterdam.

Bildbeschreibung
Der Dargestellte trägt ein helles Lederwams mit einem goldenen Porträt-Medaillon am Gürtel. Spitzkragen, Manschetten und ein runder schwarzer Hut vervollständigen die Kleidung. Alles ist auf den Augenblick abgestimmt: die blitzenden Augen, der halbgeöffnete Mund, die rechte erhobene Hand und das schräg gehaltene Weinglas in der linken. Der Mann wirkt natürlich und ungezwungen. Nase und Wangen sind vom Weingenuss gerötet. Er wendet sich dem Betrachter zu, seine Lippen sind zum Sprechen geöffnet. Dunkle, schwungvoll hingeworfene Striche markieren die Falten im Ärmel, die gezackte Außenlinie des Arms deutet eine plötzliche Bewegung an.

Hals hat mit lockeren Pinselstrichen gemalt. So entsteht der Eindruck unmittelbarer Lebendigkeit. Dunkle Farbspritzer für Bart und Schnurrbart, weiße Flecke für die Reflexe auf dem Weinglas und der schweißbedeckten Stirn bestätigen diesen Eindruck. Seine scheinbar spontanen, isolierten Striche erscheinen bei naher Bildbetrachtung fast wie wirr. Aus der angemessenen Distanz fügen sie sich aber zu einer brillanten Textur zusammen.

Literatur
 Kunst-Epochen, Band 8, Barock. Von Sabine Burbaum, Philipp Reclam jun. Stuttgart 2003.
 Hugh Honour – John Fleming, Weltgeschichte der Kunst, deutsche Ausgabe Prestel-Verlag München 1985.
 Hermann Bauer, Barock in den Niederlanden. Die Malerei der Niederlande im 17. Jahrhundert. In: Malerei des Barock, hrsg. von Ingo F. Walther, Benedikt Taschen-Verlag 1997.
 Kunst: die Geschichte ihrer Funktionen/hrsg. von Werner Busch und Peter Schmoock.- Weinheim, Berlin, 1987

Gemälde (17. Jahrhundert)
Gemälde des Rijksmuseums Amsterdam
Frans Hals
Essen und Trinken (Bildende Kunst)

Der fröhliche Trinker


Elmer Richard Sims (* 1. Juli 1883 in Crockett, Texas; † 17. November 1973 in Austin, Texas) war ein US-amerikanischer Romanist und Hispanist.

Leben
Sims war zuerst Lateinlehrer. Er gründete in Cárdenas (Kuba) ein presbyterianisches Gymnasium und leitete es von 1908 bis 1913. Weitere pädagogische Aktivitäten führten ihn bis 1916 nach Batesville (Arkansas). Dann kam die Wende zur Wissenschaft. 1916 ging er als Student und Instructor für Spanisch an die University of Texas at Austin. 1926 promovierte er in Chicago mit der Arbeit (Hrsg.) La segunda parte de la vida de Lazarillo de Tormes, sacada de las coronicas antiguas de Toledo por Juan de Luna castellano, interprete de la lengua española (Austin, Texas 1928). Er lehrte weiterhin in Austin, zuletzt als Professor, bis zu seiner Emeritierung 1953.

Sims gab mit Miguel Romera-Navarro die Reihe "University of Texas Hispanic Studies" heraus.

Werke
 (mit Rebecca S. Switzer) Repaso y composición. Spanish review grammar and composition, Boston/New York 1938, 1947
 Español esencial con historias. A selected common-word vocabulary, Austin 1944
 Elementary Spanish Dictionary for Schools, Austin 1944, 1950

Weblinks
 https://www.utexas.edu/faculty/council/2000-2001/memorials/SCANNED/sims.pdf

Romanist
Hochschullehrer (University of Texas at Austin)
US-Amerikaner
Geboren 1883
Gestorben 1973
Mann

Elmer Richard Sims


Središnja knjižnica Rusina i Ukrajinaca u Hrvatskoj (ukrajinski: Центральна бібліoтека русинів і українців Хoрватїі) osnovana je 1995. godine od kada djeluje u okviru Knjižnice grada Zagreba.  Osim u središtu u Zagrebu, dijelovi građe knjižnice mogu se koristiti u knjižnicama u Vinkovcima, Lipovljanima, Vukovaru, Petrovcima, Sisku i Puli. Knjižnica surađuje s brojnim institucijama i udrugama među kojima su i Katedra za ukrajinski jezik i književnost Odsjeka za slavenske jezike i književnost Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu i Veleposlanstvo Ukrajine u Republici Hrvatskoj. Građa Središnje knjižnice smještena je u Informativno-posudbenom i Glazbenom odjelu Gradske knjižnice Zagreb, a posuđuje se pod istim uvjetima kao i ostala građa.

Izvori

Vidi još
 Ukrajinci u Hrvatskoj
 Rusini u Hrvatskoj
 Manjinski jezici u Hrvatskoj

Rusini i Ukrajinci
Rusini u Hrvatskoj
Ukrajinci u Hrvatskoj
Knjižnice u Zagrebu


Le dème d'Avlída, en , ou dème d'Aulis, du nom de l'ancienne cité, est un ancien dème de l'île d'Eubée, en Grèce. Le dème est supprimé, en 2010, lorsqu'il est fusionné avec le nouveau dème des Chalcidiens.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Eubée
Ancien dème en Grèce

Avlída (dème)


Garpar (fræðiheiti: Rhinopomastus) er ættkvísl hlakkfugla.

Heimild

 Christopher Perrins, ed. (2004) The New Encyclopedia of Birds, Oxford University Press, Oxford
 Ian Sinclair & Peter Ryan (2003) Birds of Africa south of the Sahara, Struik, Cape Town

Hlakkfuglar

Garpar


Dr. Garipaşk (İngilizce orijinal adı: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb / Dr. Garipaşk veya: Nasıl Kaygılanmayı Bırakıp Bombayı Sevmeyi Öğrendim), Stanley Kubrick'in 1964 tarihli politik hiciv türünde filmi. Peter George'un "Kırmızı Alarm" isimli  romanından uyarlanmıştır.

Peter Sellers'ın 3 farklı rolde göründüğü film, Sellers'ın (devam eden boşanma davası nedeniyle) ayrılamadığı Birleşik Krallık'ta Shepperton Stüdyoları'nda (Londra) çekilmiştir. Kubrick'in ikinci döneminin ilk ürünü filmidir.

Kubrick, bu ironili filmde, tamamen fantezi bir konuyu işlemekte, Amerikan haber alma ve genelkurmay noktalarında bulunan bir dizi önemli kişinin içine düştüğü yanlışlıklar zinciri sonucunda dünyanın bir nükleer savaşa nasıl sürüklendiğini anlatmaktadır. Kubrick'in kendi senaryosuna dayanarak yaptığı film, çılgın bir güldürü atmosferinin gerisinde, çağdaş insanın gündelik yaşamında Demokles'in kılıcı gibi duran sürekli ve büyük bir korkuyu, kaygıyı dile getirmektedir: Bir atom savaşının getireceği kıyamet günü korkusu. Kubrick'in üslubu keskin ve acımasız bir mizah içermektedir; buna karşın film, düşünen birey için de bir o kadar ürkütücüdür.

"Dr. Garipaşk", 1989 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli" filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi'nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Konusu

Amerikalı general Ripper, emrindeki bombardıman filosuna Sovyetler Birliği'ndeki pek çok hedefe aynı anda nükleer saldırı düzenleme emri verir. Astlarını, bu emri yukarıdan aldığına ikna eder. Üsteki İngiliz değişim subayı Yüzbaşı Mandrake ise Ripper'ın yalan söylediğini anlar ve onu caydırmaya çalışır.

ABD başkanı, saldırıdan haberdar olur ancak uçakları geri çağırmakta kullanılacak gizli kodu sadece Ripper bilmektedir. Başkan, üst düzey komutanlar, bakanlar ve ABD adına çalışan eski Nazi bilim insanı Dr. Garipaşk'tan oluşan bir heyet ile görüşen SSCB büyükelçisi, Rusların bir Kıyamet Cihazı icat ettiğini ve bombalanmaları durumunda pek çok nükleer füzenin ABD'yi otomatik olarak vuracağını haber verir. ABD başkanı direkt hattan Sovyet başbakanı ile görüşür ve saldırıyı kendilerinin planlamadığını, uçakları vurabileceklerini söyler.

Dr. Garipaşk, nükleer bir kıyamet sonrasında, yüzey radyasyonu nedeniyle, en az bir asır yeraltında yaşamaları gerektiğini söyler ve savaş sonrasında insan ırkını yeniden oluşturmak için bir grup seçilmiş erkeğe birçok kadın eş tahsis etmelerini tavsiye eder.

Üstteki askerler general Ripper'ın emirlerine uyarak üssü, işgal eden diğer Amerikan askerlerine karşı (onları tebdili kıyafet içerisindeki düşmanlar sanarak) savunurlar. Üs, bir süre direnişten sonra, yeniden Amerikan ordusunun kontrolüne geçer. General Ripper -geri çağırma kodunu vermemek için- beylik tabancası ile intihar eder. Mandrake, Ripper'in not defterindeki karalamaları inceleyerek kodu bulur.

Bombardıman uçaklarının bir kısmı Sovyetler tarafından düşürülür, diğer uçaklar geri çağrılır, ancak bir uçağa ulaşılamaz. Sovyetler'in vurduğu ve düştü sandığı bu uçak, yaralı olarak görevine devam eder ve uçak komutanı Binbaşı Kong, inisiyatifini kullanarak yakındaki bir hedefi bombalamayı başarır. Film nükleer patlamalar ile son bulur.

Oyuncular

 Peter Sellers: Yüzbaşı Mandrake / Amerikan Başkanı / Dr. Strangelove
 George C. Scott: General Buck Turgidson (Genelkurmay başkanı)
 Sterling Hayden: General Jack D. Ripper
 Keenan Wynn: Albay "Bat" Guano
 Jack Creley: Ulusal Güvenlik Danışmanı
 Slim Pickens: Binbaşı T. J. "King" Kong, B-52 bombardıman uçağının komutanı ve pilotu
 Peter Bull: Sovyet Büyükelçisi Alexei de Sadeski
 James Earl Jones: B-52'nin bombardıman uçağı Teğmen Lothar Zogg
 Tracy Reed: General Turgidson'un sekreteri ve metresi
 Shane Rimmer: B-52'nin yardımcı pilotu Yüzbaşı Ace Owens

Kaynakça

Dış bağlantılar

Soğuk Savaş filmleri
Columbia Pictures filmleri
Stanley Kubrick'in yönettiği filmler
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Britanyalı romanlarından uyarlanan filmler
Havacılıkla ilgili filmler
Çılgın bilim insanı filmleri
Kurgusal Alman asıllı Amerikalılar
Kurgusal Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
Alternatif tarih filmleri
Stanley Kubrick'in yapımcısı olduğu filmler
Amerika Birleşik Devletleri siyasi hiciv filmleri
Amerika Birleşik Devletleri kara komedi filmleri
Amerika Birleşik Devletleri yapımı siyah-beyaz filmler
Birleşik Krallık kara komedi filmleri
Birleşik Krallık yapımı siyah-beyaz filmler
Konusu Arktika'da geçen filmler
BAFTA En İyi Film Ödülü kazananlar
1960'larda İngilizce filmler
1964 çıkışlı komedi filmleri
Askerî mizah filmleri
Uyarlama filmler
En İyi Dramatik Sunum Hugo Ödülü kazanan eserler

Dr. Garipaşk


Alain Zoller, parapentiste suisse ;
 Friedrich von Zoller (1762-1821), militaire allemand au service de la France, du Saint Empire et du royaume de Bavière ;
 Günter Zöller (1948-), patineur artistique allemand ;
 Hugo Zöller (1852-1933), explorateur et journaliste allemand ;
 Karlheinz Zöller (1928-2005), flûtiste allemand ;
 Oskar von Zoller (1809-1866), militaire bavarois ;
 Peter Zoller (1952-), physicien théoricien autrichien ;
 Robert Zoller (1961-), skieur alpin autrichien ;
 Viktor Zoller (1912-1947), soldat SS allemand.

Zoller


A tarantula hawk is a spider wasp (Pompilidae) that preys on tarantulas. Tarantula hawks belong to any of the many species in the genera Pepsis and Hemipepsis. They are one of the largest parasitoid wasps, using their sting to paralyze their prey before dragging it to a brood nest as living food; a single egg is laid on the prey, hatching to a larva which eats the still-living host. They are found on all continents other than Europe and Antarctica.

Description
These wasps grow up to  long, making them among the largest of wasps, and have blue-black bodies and bright, rust-colored wings (other species have black wings with blue highlights). The vivid coloration found on their bodies, and especially wings, is aposematism, advertising to potential predators the wasps' ability to deliver a powerful sting. Their long legs have hooked claws for grappling with their victims. The stinger of a female Pepsis grossa can be up to  long, and the powerful sting is considered one of the most painful insect stings in the world.

Behavior
The female tarantula hawk wasp stings a tarantula between the legs, paralyzes it, then drags the prey to a specially prepared burrow, where a single egg is laid on the spider's abdomen, and the burrow entrance is covered. Sex of offspring is determined by fertilization; fertilized eggs produce females, while unfertilized eggs produce males. When the wasp larva hatches, it creates a small hole in the spider's abdomen, then enters and feeds voraciously, avoiding vital organs for as long as possible to keep the spider alive. After several weeks, the larva pupates. Finally, the wasp becomes an adult and emerges from the spider's abdomen to continue the life cycle.

Adult tarantula hawks are nectarivorous. While the wasps tend to be most active in the daytime in summer, they tend to avoid high temperatures. The male tarantula hawk does not hunt. Both males and females feed on the flowers of milkweeds, western soapberry trees, or mesquite trees. Male tarantula hawks have been observed practicing a behavior called hill-topping, in which they sit atop tall plants and watch for passing females ready to reproduce. The males can become resident defenders of the favorable reproduction spots for hours into the afternoon. Females are not very aggressive, in that they are hesitant to sting, but the sting is extraordinarily painful.

Distribution
Worldwide distribution of tarantula hawks includes areas from India to Southeast Asia, Africa, Australia, and the Americas, with the genus Pepsis entirely restricted to the New World. In the latter, Pepsis species have been observed from as far north as Logan, Utah and south as far as Argentina, with at least 250 species living in South America. Eighteen species of Pepsis and three species of Hemipepsis are found in the United States, primarily in the deserts of the southwestern United States, with Pepsis grossa (formerly Pepsis formosa) and Pepsis thisbe being common. The two species are difficult to distinguish, but the majority of P. grossa have metallic blue bodies and reddish antennae, which separates them from P. thisbe. Both species have bright orange wings that become transparent near the tip.

Sting
Tarantula hawk wasps are relatively docile and rarely sting without provocation. However, the sting—particularly that of P. grossa—is among the most painful of all insects, though the intense pain only lasts about five minutes. One researcher described the pain as "...immediate, excruciating, unrelenting pain that simply shuts down one's ability to do anything, except scream. Mental discipline simply does not work in these situations." In terms of scale, the wasp's sting is rated near the top of the Schmidt sting pain index, second only to that of the bullet ant, and is described by Schmidt as "blinding, fierce[, and] shockingly electric". Because of their extremely large stingers, very few animals are able to eat them; one of the few that can is the roadrunner. Many predatory animals avoid these wasps, and many different insects mimic them, including various other wasps and bees (Müllerian mimics), as well as moths, flies (e.g., mydas flies), and beetles (e.g., Tragidion) (Batesian mimics).

Aside from the possibility of triggering an allergic reaction, the sting is not dangerous and does not require medical attention. Local redness appears in most cases after the pain, and lasts for up to a week.

State insect of New Mexico
The U.S. state of New Mexico chose a species of tarantula hawk (specifically, P. formosa, now known as P. grossa) in 1989 to become its official state insect. Its selection was prompted by a group of elementary school children from Edgewood doing research on states that had adopted state insects. They selected three insects as candidates and mailed ballots to all schools for a statewide election. The winner was the tarantula hawk wasp.

References

External links

'"Instantaneous, Electrifying, Excruciating Pain", book excerpt by entomologist Justin O. Schmidt

Pepsinae
Aposematic species

Tarantula hawk


Die Sportseelsorge (auch Sportlerseelsorge, Sportpastoral) genannt ist – analog zur Künstlerseelsorge – eine Seelsorgetätigkeit für Sportler, insbesondere Spitzen- und Leistungssportler. Sie wird insbesondere bei sportlichen Großereignissen angeboten. Am bekanntesten ist dabei die Olympiaseelsorge.

Ein Sportseelsorger oder Sportpfarrer (Sports Chaplain) nimmt sich der seelischen und geistlichen Bedürfnisse von Athleten und Trainern an und dient ihnen pastoral. Bekannte Vertreter der Sportseelsorge sind der evangelische Theologe Karl Zeiß und der österreichische Salesianerpater Bernhard Maier.

Herkunft / Geschichte
Nach der Geiselnahme der israelischen Olympia-Delegation 1972 in München und dessen tragischem Ende stellte das Internationale Olympische Komitee (IOC) fest, dass seelsorgerische Begleitung bei Olympischen Spielen benötigt wird. Internationale Sports Chaplains aus unterschiedlichen konfessionellen Hintergründen stehen ihnen zur Verfügung.

Aufgabenbereich
Ein Sportseelsorger oder Sportpfarrer kümmert sich um persönliche Anliegen der Athleten und Trainer. Des Weiteren leitet er Sportler-Gottesdienste, macht Krankenbesuche und sorgt sich in Vieraugen-Gesprächen um die Seele der Sportler und Trainer.

Vertreter
 Karl Zeiß, deutscher evangelischer Sportpfarrer, gilt als Vorreiter der Sportseelsorge
 Jörg Walcher, überkonfessioneller Olympia- und Spitzensportseelsorger, Mitherausgeber der Wintersport-Bibel
 Hans Günter Schmidts, Gesamtleiter von SRS Deutschland Altenkirchen
 Vinci Carrillo, Leiter von Athletes in Action

Literatur
 Bernhard Maier: Sport heute. Eine sozialethische Herausforderung. 25 Jahre katholische Olympia- und Spitzensportseelsorge in Österreich. 1972–1997. 1998.
 Michael Sieber: Sportseelsorge. Theorie und Praxis des biblischen Menschenbildes im Sport 2001. In: icf.ch vom 3. Juni 2015.
 Bernhard Maier: Sport, Ethik, Religion. Eine kleine summa ethica athletica. 2004.

Weblinks
 Olympia-Seelsorger: "Spiele verbinden die Menschen". vom 15. Februar 2010 auf vaticanhistory.de
 Athletes in Action vom 3. Juni 2015 auf athletes.ch
 SRS - Sportler ruft Sportler vom 3. Juni auf srsonline.de

Sportseelsorge


Das 3. Klavierkonzert in D-Dur, KV 40 ist ein frühes Klavierkonzert von Wolfgang Amadeus Mozart. Nach abweichender Zählung, in welcher nur die reinen und vollständig von Mozart stammenden Klavierkonzerte gezählt werden, wird dieses Konzert nicht mit aufgelistet.

Entstehung
Das 3. Klavierkonzert Mozarts gehört, ebenso wie die beiden vorausgegangenen und das folgende Konzert, zu den sogenannten Pasticciokonzerten. Der Name Pasticcio bezeichnet Werke, deren Musik eigentlich von anderen Komponisten stammt. Mozart hat hier die Musik verschiedener unbekannterer Komponisten für Orchester und Soloklavier bearbeitet. Das 3. Klavierkonzert KV 40 basiert auf Sonatensätzen der Komponisten Johann Gottfried Eckard (1735–1809) und Leontzi Honauer (* um 1735–?). Das Finale beruht auf einem Stück von Carl Philipp Emanuel Bach. Das Werk entstand wahrscheinlich im Jahr 1767, also im Kindesalter des 1756 geborenen Komponisten. Dies erklärt den äußerst einfache Realisierung der Umsetzung für Soloklavier und Orchester und den Übungsstück-Charakter des Werkes.

Zur Musik
Die dem Werk zu Grunde liegenden Sonatensätze sind von frühklassischer Natur. Das Allegro maestoso beginnt mit drei Tuttischlägen an denen sich sogar die Pauke beteiligt. Hieraus entwickelt sich das feierliche und glänzende Hauptthema. Ein zweites Motiv kann kaum als eigenständiges zweites Thema bezeichnet werden. Das Soloklavier übernimmt das eigentlich typisch orchestrale Thema sogleich und führt es weiter aus. Hier entwickelt sich auch der zweite Gedanke ausführlicher, welcher gar kurz nach Moll gewendet wird. Auch ein anschließender durchführungsähnlicher Teil wendet den Hauptgedanken nach Moll und verarbeitet ihn mit einigen Modulationen und Umspielungen. Auch in diesem Satz schreibt Mozart eine, wenn auch sehr kurze, Solokadenz vor. Ein gekürztes Schlussritornell beendet den festlichen Satz.

Das Andante beginnt mit einem getragen von den Streichern intonierten, liedhaften Thema. Das Soloklavier übernimmt den Gedanken zu schwebender Begleitung der Streicher. Ein längerer Nachsatz formuliert den Gedanken unter schmückendem Beiwerk aus. Der strophenhaft aufgebaute Satz wird in der zweiten Strophe mit reichhaltigeren Umspielungen des Themas ausgeschmückt.

Das Presto des letzten Satzes stellt die schnellste Tempobezeichnung aller Sätze in den Klavierkonzerten Mozarts dar. In den eigenen Werken hat er eine solche Tempobezeichnung nie gewählt. Ein stürmischer Aufwärtslauf des Orchesters, welches erneut mit Pauken und Trompeten verstärkt ist, beginnt den ursprünglich von Carl Philipp Emanuel Bach komponierten Finalsatz. Der ausgelassene Gedanke wird sofort vom Soloklavier aufgenommen und in endlos wirkender Bewegung weitergestaltet. Dieser Eindruck entsteht vor allem durch die pausenlos hämmernden Begleitakkorde der Streicher und der linken Hand des Klaviers. In diesem Duktus endet der kurze und überschwängliche Satz mit einigen Akkorden des ganzen Orchesters.

Stellenwert
Bevor Mozart 1773 mit dem 5. Klavierkonzert KV 175 sein erstes eigenes und vollgültiges Klavierkonzert schrieb, entstanden insgesamt sieben Übungswerke und Pasticcikonzerte. Die ersten vier Klavierkonzerte (KV 37, KV 39, KV 40 und KV 41) entstanden vor 1764 nach einfachen Sonatensätzen wenig bekannter Komponisten. Drei weitere Konzerte KV 107 hatten dann etwas anspruchsvollere Sonaten Johann Christian Bachs zum Vorbild. Diese drei Werke wurden, im Gegensatz zu den frühesten Pasticcikonzerten, nicht in die Zählung der alten Mozartausgabe, welche 27 Klavierkonzerte unterscheidet, aufgenommen. Erst etwa sechs Jahre nach der Komposition dieser Frühwerke konzipierte Mozart dann sein erstes eigenes Klavierkonzert. Hier erreicht Mozart dann die erste gültige Form des modernen Klavierkonzertes, welche im 3. Klavierkonzert noch nicht vorliegt.

Literatur
 Harenberg Konzertführer. Harenberg Kommunikation, Dortmund 1998, ISBN 3-611-00535-5.
 Marius Flothuis: Mozarts Klavierkonzerte. C.H.Beck Wissen, München 1998, ISBN 3-406-41874-0.

Weblinks

03
Musik 1767

3. Klavierkonzert (Mozart)


මෙය 1969දී ඉන්දියාවේ ප්‍රසිද්ධ වූ චිත්‍ර කතාවකි.

චරිත:-

මෝටු,පට්ලූ ප්‍රධාන චරිත වේ.

මායාපුරි ආයතනය විසින් මෙය ප්‍රසිද්ධ කරන ලදිී

ලොට් පොට්


Jeffrey Allen "Jeff" Bergman (født 10. juli 1960) er en amerikansk komiker og skuespiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Pennsylvania
Personer fra Philadelphia

Jeff Bergman


Eventyret om den dårlige samvittighed er en dansk animationsfilm fra 2005 med instruktion og manuskript af Jannik Hastrup.

Handling
Efter Den Store Krig havde alle kongerne rigtig dårlig samvittighed. De indsamlede i fællesskab deres dårlige samvittighed og lavede et smukt guldæg ud af den. Men ingen ønskede at beholde ægget, selv om det var meget smukt. Så de anbragte det i landet, der blev regeret af "The Little Crooked King".

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Jannik Hastrup
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2005

Eventyret om den dårlige samvittighed


A Páscoa Veronese (italiano: Pasque Veronesi, ou singular Pasqua Veronese; francês: Pâques véronaises) foi uma rebelião durante a campanha italiana de 1797, na qual os habitantes de Verona e arredores se revoltaram contra as forças de ocupação francesas comandadas por Antoine Balland, enquanto Napoleão Bonaparte (o comandante supremo francês na campanha italiana) lutava na Áustria. A revolta recebeu seu nome por associação com a revolta anti-francesa das Vésperas sicilianas do século XIII. Incitada pelo comportamento opressivo dos franceses (confiscar os bens dos cidadãos de Verona e conspirar para derrubar o governo local da cidade), começou na manhã de 17 de abril de 1797, segundo dia da Páscoa: a população enfurecida conseguiu derrotar mais de mil soldados franceses na primeira hora de combate, obrigando-os a se refugiar nas fortificações da cidade, que a turba então capturou à força. A revolta terminou em 25 de abril de 1797 com o cerco e captura da cidade por 15 000 soldados, que a obrigaram a pagar uma multa enorme e entregar vários bens, incluindo obras de arte.

Guerras Napoleónicas

Páscoa veronesa


John Shore (c. 1662 – 1752) was an English trumpeter and lutenist. He invented the tuning fork in 1711. Shore came from a family of musicians including the singer Catherine Shore. He was Sergeant Trumpeter to the court. He is credited with demonstrating that the trumpet which up till then had been a military instrument could be used in an orchestral role. Shore had parts specifically written for him by both George Frideric Handel and Henry Purcell.

References

English inventors
English trumpeters
Male trumpeters
1660s births
1752 deaths

John Shore (trumpeter)


Casey McQuiston (Baton Rouge, 21 de janeiro de 1991) é uma personalidade estadunidense que atua na área da escrita de romances do gênero ficção jovem-adulta. Ganhou reconhecimento por seu romance de estreia de 2019 e best-seller do New York Times, Vermelho, Branco e Sangue Azul, em que o filho da primeira presidente dos Estados Unidos se apaixona por um príncipe da Inglaterra, e por seu segundo livro, Última Parada. McQuiston estreou no gênero de ficção jovem-adulta com seu livro Eu Beijei Shara Wheeler, lançado em 3 de maio de 2022. A revista Time incluiu McQuiston na Time 100 de 2022.

Vida pessoal
McQuiston nasceu em 21 de janeiro de 1991 e cresceu em Baton Rouge, Louisiana, Estados Unidos. Compareceu ao Louisiana State University e recebeu uma licenciatura em Jornalismo. Antes de publicar seu primeiro livro, McQuiston foi freelancer e trabalhou extensivamente na publicação de revistas.

McQuiston é queer e é não binário. McQuiston expressou que escreve comédias românticas sobre pessoas queer porque cresceu frequentando uma escola cristã evangélica conservadora e quer escrever livros que façam pessoas LGBTs se sentirem menos isoladas enquanto são adolescentes.

Além disso, McQuiston sofre de TDAH e isso afeta sua escrita. Diante disso, descreveu seu processo de escrita como "impulsionado por impulso" e freqüentemente escreve cenas de forma não linear. Depois de perder o pai em 2014 e passar por cuidados à saúde mental em 2015, McQuiston voltou a escrever como uma forma de lidar com a situação.

McQuiston viveu anteriormente em Fort Collins, Colorado mas atualmente vive na cidade de Nova Iorque, Nova Iorque com sua poodle, Pepper.

Carreira
A agente Sara Megibow atualmente representa McQuiston na KT Literary. Além disso, McQuiston compareceu ao Alex Awards de 2020 pelo seu livro de estreia Vermelho, Branco e Sangue Azul.

Vermelho, Branco e Sangue Azul
Vermelho, Branco e Sangue Azul é um romance queer contemporâneo que segue Alex Claremont-Diaz, um Primeiro Filho fictício dos EUA, à medida que desenvolve sentimentos românticos por Henry, um príncipe inglês, após uma briga que os obriga a fingir uma amizade por controle de danos e fins de relações públicas.

McQuiston teve a ideia para o que se tornaria Vermelho, Branco e Sangue Azul no início de 2016, durante as eleições presidenciais estadunidenses de 2016. Enquanto assistia a uma temporada da série de comédia da HBO Veep e lia a biografia de Hillary Clinton escrita por Carl Bernstein, A Woman In Change: The Life of Hillary Rodham Clinton, e The Royal We de Heather Cocks e Jessica Morgan, McQuiston se fascinou com o estilo de vida extravagante e de alto perfil da realeza e queria escrever sua própria versão sobre uma história com uma família real. Algumas inspirações adicionais por trás de Vermelho, Branco e Sangue Azul incluem All the Truth is Out, de Matt Bai, e Orgulho e Preconceito, de Jane Austen.

McQuiston descreve Vermelho, Branco e Sangue Azul como uma comédia romântica queer e diz que escreveu essa ficção "pela mesma razão que as pessoas heterossexuais escrevem ficção heterossexual", o que significa que McQuiston baseou-se em suas próprias experiências. Para a percepção do protagonista Alex de que ele é bissexual, McQuiston teve inspiração em sua própria experiência. A personagem da fictícia presidente americana Ellen Claremont no romance foi inspirada pela política americana Wendy Davis, cuja obstrução contra um projeto de lei em 2013 comoveu McQuiston.

Como parte de sua pesquisa para Vermelho, Branco e Sangue Azul, McQuiston usou sites como whitehousemuseum.org para estudar os interiores do passado e do presente da Casa Branca que seriam incorporados ao romance.

Em abril de 2019, a Amazon Studios adquiriu os direitos da obra para fazer um filme, com Ted Malawer anexado como roteirista e Berlanti Studios como produtor.

Vermelho, Branco e Sangue Azul foi publicado por St. Martin's Griffin em maio de 2019 e estreou na lista de best-sellers do New York Times Paper Trade Fiction, no número 15. Foi recebido favoravelmente pelos críticos, ganhando uma crítica estrelada de Publishers Weekly, Kirkus, Booklist, Vogue e Vanity Fair.

Foi publicado e traduzido na Argentina, Bolívia, Brasil, Chile, Colômbia, Costa Rica, República Tcheca, República Dominicana, Equador, El Salvador, Alemanha, Guatemala, Honduras, Hungria, México, Nicarágua, Panamá, Paraguai, Peru, Polônia, Suécia, Porto Rico, Romênia, Rússia, Espanha, Uruguai e Portugal.

Vermelho, Branco e Sangue Azul ganhou as categorias de Melhor Romance de estreia e Melhor Romance no 11º Annual Goodreads Choice Awards, tornando-se o único romance a vencer em duas categorias em 2019.

Em entrevistas, McQuiston expressou esperanças de que Vermelho, Branco e Sangue Azul, junto com seus futuros romances, ajudem a empurrar o romance queer para os holofotes. Quando lhe perguntaram sobre seu processo de escrita para este livro, McQuiston disse que sabia desde o início que queria escrever um romance queer, mas não planejou cada personagem antes de começar a escrever. Por exemplo, Henry e Alex foram finalmente escritos como garotos cisgêneros, embora esse não fosse necessariamente o plano desde o início. Além disso, muitos dos personagens em Vermelho, Branco e Sangue Azul foram inspirados por diferentes ideologias políticas e arquétipos em vez de pessoas da vida real. Em entrevistas sobre este romance, McQuiston gosta de dizer que "nenhuma família real ou primeiras famílias foram prejudicadas ao fazer este livro".

Última Parada
O romance seguinte de McQuiston, Última Parada, foi lançado em 1º de junho de 2021. O livro é "lançado como um Kate & Leopold queer, em que uma jovem de 23 anos viaja de metrô e tenta ajudar outra jovem vinda dos anos 1970, e ela deve fazer tudo ao seu alcance para ajudá-la e tentar não se apaixonar pela jovem perdida no tempo, antes que seja tarde demais". McQuiston se inspirou a fazer o cenário deste livro em um metrô, porque ao usar este transporte público pode-se ter um vislumbre da vida de outra pessoa.

Este livro segue duas jovens adultas que nunca deveriam se encontrar, durante um encontro casual, mas uma está perdida no tempo. August, a protagonista, não acredita no amor e no felizes para sempre. Ela acredita que viver sua vida sozinha é a única maneira até conhecer Jane, seu interesse amoroso que viaja no tempo, no metrô. O metrô rapidamente se torna a parte favorita dos dias de August e ela percebe que precisa fazer tudo ao seu alcance para ajudar a devolver Jane de volta ao seu próprio tempo antes que seja tarde demais. McQuiston queria explorar esta história dentro da comédia romântica porque queria garantir que os personagens obtivessem finais felizes.

Em uma entrevista para a Time, McQuiston expressou que queria criar uma história queer centrada em torno de um elenco queer. McQuiston acha estranho que em muitas narrativas haja apenas um personagem queer, enquanto o resto do elenco de personagens é heterossexual e cisgênero. McQuiston afirma: "Eu sempre pensei que era bobo e irrealista, a ideia de que algumas pessoas heterossexuais têm, que é estatisticamente improvável que mais de uma pessoa gay exista na história".

Última Parada foi colocado em sexto lugar no top dez romances de 2021 da BookPage. O livro também foi indicado para o Goodreads Choice Awards para melhor romance de 2021, ficando em terceiro lugar.

Eu Beijei Shara Wheeler
O terceiro romance de McQuiston, Eu Beijei Shara Wheeler, foi lançado em 3 de maio de 2022. O livro é o primeiro de McQuiston do gênero de ficção jovem-adulta e é uma comédia romântica ambientada em uma escola cristã no Alabama. A história acompanha Chloe Green depois que ela se muda de SoCal para a Willowgrove Christian Academy. Sua rivalidade pela oradora da turma, Shara Wheeler, leva a um beijo antes que Shara desapareça. Chloe deve se unir aos outros interesses amorosos de Shara para encontrá-la.

McQuiston escreveu o livro na tradição de histórias queer sobre amadurecimento ambientadas em cenários religiosos opressivos do sul, em parte para lidar com seu próprio trauma religioso. McQuiston descreve o livro como "a coisa mais pessoal que já escreveu".

Escritores LGBT dos Estados Unidos
Alunos da Universidade do Estado da Luisiana

Casey McQuiston


Para otros personajes de nombre similar, véase Juan de Herrera.

Juan de Herrera y Soba (Palencia, 1661 - Madrid, 7 de junio de 1726) fue un eclesiástico, jurista y hombre de estado español.

Biografía
Estudiante de la Universidad de Valladolid y del colegio mayor de San Clemente de la Universidad de Bolonia, fue deán de la iglesia de Palencia, gran canciller del ducado de Milán y auditor del tribunal de la Rota Romana.

Tras residir la mayor parte de su vida en Italia, en 1722 regresó a España para tomar posesión como obispo de Sigüenza.  Dos años después marchó a la corte de Madrid tras haber sido nombrado gobernador del Consejo de Castilla.

Muerto en 1726, fue sepultado en la catedral de Palencia.

Bibliografía

Referencias

Nacidos en Palencia
Fallecidos en Madrid
Auditores del Tribunal de la Rota
Deanes
Presidentes del Consejo de Castilla
Obispos de Sigüenza
Obispos de España del siglo XVIII
Alumnado de la Universidad de Bolonia
Alumnado de la Universidad de Valladolid

Juan de Herrera y Soba


.so Somali için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD). Somali'deki hükûmet yokluğundan dolayı tahsis işlemleri yapılamamaktadır.

Somali
İnternet ülke alan kodları
1997 tanıtımları

.so


{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q2359268", "properties": { "stroke": "#3b78cb", "stroke-width": 1 } }
Der Sturgeon Lake ( für "Stör-See") ist ein See in der kanadischen Provinz Ontario. Er gehört zu der Seengruppe der Kawartha Lakes. Der See hat eine Y-förmige Gestalt.

Lage
Der 46 km² große See ist Endpunkt einer Abzweigung des Trent-Severn-Wasserweges. Dieser verläuft von der Georgian Bay des Huronsee zum Sturgeon Lake, dann weiter über die Kawartha Lakes und den Otonabee River zum Rice Lake und dann über den Trent River weiter zur Bay of Quinte des Ontariosee.

Folgende Gemeinden liegen am See: Fenelon Falls am Nordwestende, Lindsay am Südende, Sturgeon Point an der Landspitze zwischen Nordwest- und Nordostarm des Sees, sowie Bobcaygeon am Nordostende des Sees. Der See misst vom südlichen zum nordöstlichen Ende, der längeren Achse, etwa 25 km.

Zuflüsse und Abflüsse
Der Scugog River bildet den Abfluss des südlich gelegenen Lake Scugog und mündet am Südende in den Sturgeon Lake.
Der Fenelon River entwässert den Cameron Lake und mündet am Nordwestufer in den Sturgeon Lake.
Der Emily Creek fließt im mittleren Süden dem See zu.

Der Abfluss des Sturgeon Lake bilden die beiden Kanäle "Big Bob" und "Little Bob" des Bobcaygeon River am Nordostende. Das Wasser fließt zum östlich gelegenen Pigeon Lake ab.

Seefauna
Zu den Speisefischen im Sturgeon Lake zählen Forellenbarsch, Schwarzbarsch, Muskellunge und Glasaugenbarsch.

Einzelnachweise

Weblinks

 Sturgeon Lake bei Natural Resources Canada
Trent Severn Waterway - Sturgeon Lake - On Line Cruising Guide

SSturgeon Lake (Kawartha Lakes)
See in Nordamerika
See in Ontario
Kawartha Lakes (Ontario)

Sturgeon Lake (Kawartha Lakes)


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Bernried

|}

Rindberg

|}

Weitere Ortsteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Bernried (Niederbayern)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Bernried Niederbayern
Baudenkmaler Bernried Niederbayern

Liste der Baudenkmäler in Bernried (Niederbayern)


La roseraie de Schiltigheim est une roseraie située en France à Schiltigheim (Alsace, Bas-Rhin). Elle s'étend sur 30 ares et présente quatre mille plants de rosiers de près de trois cent quatre-vingt dix variétés. Elle est gérée par la ville de Schiltigheim et entretenue par l'association .

Histoire
C'est en 1926 qu'un groupe de cheminots se mettent à cultiver des roses et des fleurs vivaces sur un terrain en friche mis à leur disposition. Il est aujourd'hui dessiné en petit jardin classique à la française.

On y trouve aussi bien des rosiers buissons que des rosiers-tiges, des grimpants, des sarmenteux, des rosiers couvre-sol et des rosiers miniatures. La roseraie est agrémentée d'un bassin, d'une fontaine ornée d'un angelot, d'une cascade, de tonnelles et de rocailles. On peut y admirer entre autres les rosiers ʽAspirin Rose' (Tantau, 1997), ʽConstance Spry' (Austin, 1961), ʽElle' (Meilland, 1999), ʽGrand Siècle' (Delbard, 1976), ʽGuirlande d'Amour' (Lens, 1993), ʽLaure Davoust' (Laffay, 1834), ʽMaria Lisa' (Frère Alphonse Brümmer, 1925), ʽMermaid' (Paul fils, 1917), ʽSourire d'Orchidée' (Croix, 1985).

Des cours de taille sont organisés en mars. Une fête des roses y a lieu à la mi-juin. Ce jardin est ouvert gratuitement de début juin à fin septembre.

Notes et références

Voir aussi
Liste de roseraies

Liens externes
Site officiel
 Les Dernières Nouvelles d'Alsace, article du 14 juin 2018

Schiltigheim
Fondation en 1926
Schiltigheim

Roseraie de Schiltigheim


Do Paleolítico ao Romano foi uma série de televisão sobre as idades geológicas da Terra e à evolução da espécie humana, apresentado por Octávio da Veiga Ferreira.

Episódios

Ligações externas
 Do Paleolítico ao Romano no site da RTP Arquivos

Programas da RTP1
Programas de televisão de Portugal que estrearam em 1982
Programas de televisão de Portugal encerrados em 1983
1982 na televisão em Portugal
1983 na televisão em Portugal
Programas de televisão em língua portuguesa
Séries de televisão documentário histórico de Portugal

Do Paleolítico ao Romano


Michele Roosevelt Edwards (áður kölluð Michele Ballarin og einnig þekkt undir nöfnunum  Michele Lynn Golden og Michele Lynn Golden-Ballarin) er bandarísk athafnakona og stjórnmálakona úr Repúblikanaflokknum. Hún er þekkt fyrir frásagnir sínar af því að hafa átt viðræður við sjóræningja í Sómalíu, tilraunir hennar til að endurreisa íslenska flugfélagið WOW air og útbreiðslu hennar á samsæriskenningunni "Italygate" um bandarísku forsetakosningarnar 2020.

Einkahagir
Edwards gekk í Háskólann í Vestur-Virginíu. Á námsárum sínum þar kynntist hún fasteignasalanum Edward Golden, sem var 35 árum eldri en hún. Þau giftust brátt og eignuðust son árið 1981, þegar Ballarin var 26 ára gömul.

Undir nafninu Michele Golden varð hún virk í Repúblikanaflokknum og í stjórnmálum Vestur-Virginíu. Árið 1984 var hún tekin til greina sem efni í utanríkisráðherra fylkisins. Árið 1986 vann hún forval Repúblikanaflokksins fyrir þingkosningar í 2. kjördæmi Vestur-Virginíu á fulltrúadeild Bandaríkjaþings en tapaði kosningunum fyrur sitjandi þingmanni Demókrata, Harley O. Staggers Jr.

Eftir misheppnað þingframboð hennar einbeitti Edwards sér að því að sauma barnaföt. Hún sagðist vilja verða þekkt sem "Coco Chanel barnaklæðaiðnaðarins".

Á tíunda áratugnum varð Edwards einstæð móðir og vann sem aðstoðarmaður fyrir tannréttingalækni.

Eftir dauða fyrsta eiginmanns hennar giftist Edwards Iginio Ballarin, sem The Washington Post lýsti árið 2013 sem gömlum rekstrarstjóra hjá veitingahúsinu 21 Club í New York. Hjónin áttu fasteign í Markham í Virginíu undir nafninu Wolf's Crag. Árið 1997 voru Ballarin-hjónin nefnd í broddborgaratali Social Register í Washington, D.C. sem kunnir áhrifavaldar innan Repúblikanaflokksins.

Ballarin er skráður kjósandi Repúblikanaflokksins í Palm Beach í Flórída.

Árið 2020 veitti Edwards íslenska fréttaþættinum Kveik viðtal í sveitasetrinu North Wales í Virginíu. Edwards sagði viðmælendunum að hún ætti heima í setrinu. Samkvæmt frétt The Washington Post var setrið hins vegar skráð á sölu og eigandi þess hafði ekki gefið Edwards, sem er skráður fasteignasali, leyfi til að nota setrið eða búa þar.

Viðskipti og stjórnmál
Edwards hefur átt hlut að fjölda viðskiptaverkefna. Hún á fjárfestingafyrirtæki fyrir verslanir sem heitir Cambridge Management Services.

Edwards er leiðtogi fyrirtækisins Select Armor, Inc. Fyrirtækið seldi varnarbrynjur snemma á fyrsta áratugi 21. aldar en hóf síðan starfsemi sem málaliðafyrirtæki í anda Blackwater-félagsins. Mikið af viðskiptum Edwards tengdust Sómalíu en hún neitaði þó að nokkur tengsl væru milli Select Armor og Sómalíu. Á vefsíðu fyrirtækisins var Edwards skráð sem "forseti og framkvæmdastjóri" Select Armor, sem væri "fyrirtæki í kveneigu". Í viðtali við Voice of America árið 2010 neitaði Edwards því hins vegar að hún væri framkvæmdastjóri félagsins.

Sómalía
Edwards hefur verið virk í sómölskum stjórnmálum og mannúðarmálum frá árinu 2002. Hún hefur sagt að hópur sómalskættaðra Bandaríkjamanna hafi vakið athygli hennar á landinu. Á ferðum sínum til Sómalíu lýsti hún sjálfri sér sem eiganda Lipizzan-hesta og flaggaði öðrum merkjum um auðæfi sín, meðal annars Louis Vuitton-handtöskum og klæðnaði frá Gucci og Armani. Sómalir gáfu henni gælunafnið "Amira", sem þýðir prinsessa.

Viðskipti og málaliðastarfsemi
Árið 2006 virðist Edwards hafa reynt að stýra leynilegum hernaðaraðgerðum í Sómalíu. Árið 2007 auglýsti hún félag sitt, Gulf Security Group, og tilkynnti bandarísku leyniþjónustunni að félagið hefði það eina markmið að berjast gegn hryðjuverkastarfsemi við horn Afríku. Hún tjáði CIA jafnframt að Gulf Security myndi "inna af hendi verkefni án þess að skilja eftir fingraför, fótspor eða fána" og þannig gera Bandaríkjunum kleift að afneita öllum tengslum við starfsemina. CIA svaraði tilboði Edwards þannig að leyniþjónustan "[hefði] ekki áhuga á óumbeðnu tilboði þínu og heimilar þér ekki að vinna nein verkefni í sínu umboði."

Árið 2008 kynnti Edwards málaliðafyrirtækið BlackStar ásamt fyrrum njósnaranum Perry Davis fyrir aðgerðaáætlun Bandaríkjahers gegn hryðjuverkum. Hún sagðist ætla að "laga Sómalíu". BlackStar hlaut samning upp á 200.000 Bandaríkjadali til að hefja störf sín en samningnum var síðar rift vegna vanefnda.

Edwards stakk einnig upp á verkefni undir nafninu Archangel. Hún sagði að félagið ætti að starfa á vegum CIA.

Árið 2010 hafnaði Edwards því að hún hefði átt hlut að máli í málaliðastörfum eða leynilegum hernaðaraðgerðum.

Sjórán
Michele Edwards vann sem samningamaður fyrir úkraínska skipaflutningafélagið MV Faina þegar sómalskir sjóræningjar tóku skip þeirra í gíslingu á fyrsta áratugi 21. aldar. Úkraínumenn sendu kvörtun (sem síðar var birt af WikiLeaks) til Hillary Clinton, þáverandi utanríkisráðherra Bandaríkjanna, og sögðu að Edwards hefði "alls ekkert samningsumboð frá eiganda skipsins". Edwards stærði sig á þessum tíma af því að hún hygðist semja um lausn allra sautján skipanna sem sjóræningjarnir höfðu tekið haldi. Þrátt fyrir þetta var að endingu leyst úr málinu án aðkomu hennar.

Edwards samdi einnig við sjóræningja fyrir hönd MV Sirius Star.

Árið 2010 sagði Edwards að hún hefði tekið þátt í að semja um lausn bresku hjónanna Pauls og Rachel Chandler, sem sómalskir sjóræningjar höfðu rænt af lystisnekkju þeirra. Edwards sagðist jafnframt eiga heiðurinn af lausn þeirra árið 2013.

Organic Solutions
Árið 2010 varð Edwards talskona verkefnisins "The Organic Solutions" eða ORGSOL, sem átti að standa fyrir þróunarverslun í Sómalíu. Verkefnið gekk meðal annars út á fyrirhugaða stofnun banka og flugfélags. Ásamt Sharif Sheikh Ahmed stofnaði Edwards Oasis-vonarstofnunina svokölluðu. Edwards sagðist hafa fjárfest milljónir Bandaríkjadala í rannsóknum og þróun á vegum verkefnisins.

Verkefnið rann að endingu út í sandinn þrátt fyrir að hafa hlotið velþóknun bæði bandaríska varnarmálaráðuneytisins og leyniþjónustunnar.

Að sögn öryggisráðs Sameinuðu þjóðanna létu sómalskir embættismenn handtaka Edwards árið 2010 og ráku hana síðan frá Sómalílandi.

USAerospace
Michele Ballarin er framkvæmdastjóri USAerospace Partners (eða USAerospace Associates), sem tilkynnti sumarið 2019 að það hygðist kaupa þrotabú gjaldþrota íslenska flugfélagsins WOW air og halda áfram rekstri þess í október sama ár. Í september árið 2019 var kaupum Ballarin hins vegar hafnað vegna greiðsludráttar. Kaup hennar á 160 flugvélasætum, 500 þjónustuvögnum og vörumerkjum WOW air voru staðfest en starfsemi félagsins hélt ekki áfram líkt og til stóð.

Einu ári síðar gerði félag Ballarin yfirtökutilboð upp á sjö milljarða Bandaríkjadollara í flugfélagið Icelandair en kaupum hennar var hafnað þar sem ekki var hægt að staðfesta að hún hefði fjármagn á bak við sig fyrir kaupunum.

Í viðtali við Ríkisútvarpið í nóvember 2020 sagði Michele Roosevelt Edwards að WOW hefði gengið frá leigu á tíu Airbus A320-farþegaflugvélum, að tvær þeirra hefðu þegar verið málaðar í einkennislitum félagsins og að flug milli Keflavíkurflugvallar og Bandaríkjanna myndu hefjast árið 2021. Hún gat ekki fært fram sannanir á þessum staðhæfingum og stjórnir flugvallana sem hún nefndi sem mögulega áfangastaði neituðu því að hafa átt í samskiptum við fyrirtæki hennar. Í viðtalinu sagði Roosevelt Edwards að hún væri að hefja samstarf við stórfyrirtæki á opinberum markaði, sem stangaðist á við fyrri staðhæfingu hennar um að flugfélagið væri "fullfjármagnað" í september 2019.

Árið 2020 tilkynnti félag Edwards áætlanir um að kaupa ítalska flugfélagið Alitalia fyrir 1,5 milljarða Bandaríkjadala. Roosevelt Edwards sagði að kaupin væru samkvæmt tilboði ítölsku ríkisstjórnarinnar en í tilkynningum sínum um endurbætur á Alitalia hefur stjórn Ítalíu ekki minnst á þátttöku USAerospace eða WOW air.

Italygate
Eftir forsetakosningarnar í Bandaríkjunum 2020, þar sem Repúblikaninn Donald Trump tapaði á móti Demókratanum Joe Biden, tók USAerospace þátt í að breiða út samsæriskenningu undir nafninu "Italygate". Kenningin er ein af fjölmörgum kenningum úr hugarheimi QAnon-hreyfingarinnar sem snúast um að Trump hafi í raun unnið kosningarnar og Biden hafi haft rangt við. Gengur hún út á að fjarskiptabúnaður í bandaríska sendiráðinu í Róm hafi verið notaður til að breyta atkvæðum fyrir Trump í atkvæði fyrir Biden. Lýsigögn um söguna staðfesta að Edwards tók þátt í að breiða út kenninguna.

Tilvísanir

Bandarískir athafnamenn
Repúblikanar

Michele Roosevelt Edwards


Deusdedit (died ) was a medieval Archbishop of Canterbury, the first native-born holder of the see of Canterbury. By birth an Anglo-Saxon, he became archbishop in 655 and held the office for more than nine years until his death, probably from plague. Deusdedit's successor as archbishop was one of his priests at Canterbury. There is some controversy over the exact date of Deusdedit's death, owing to discrepancies in the medieval written work that records his life. Little is known about his episcopate, but he was considered to be a saint after his demise. A saint's life was written after his relics were moved from their original burial place in 1091.

Life
A post-Norman Conquest tradition, originating with Goscelin, gives Deusdedit's original name as Frithona, possibly a corruption of Frithuwine. He was consecrated by Ithamar, Bishop of Rochester, on 26 March or perhaps 12 March 655. He was the sixth archbishop after the arrival of the Gregorian missionaries, and the first to be a native of the island of Great Britain rather than an Italian, having been born a West Saxon. One reason for the long period between the Christianization of the Kentish kingdom from Anglo-Saxon paganism in about 600 and the appointment of the first native archbishop may have been the need for the schools established by the Gregorian missionaries to educate the natives to a sufficiently high standard for them to take ecclesiastical office. Deusdedit probably owed his appointment to the see of Canterbury to a collaboration between Eorcenberht of Kent and Cenwalh of Wessex. The name Deusdedit means "God has given" in Latin, and had been the name of a recent pope, Deusdedit, in office from 615 to 618; it was the practice of many of the early medieval Saxon bishops to take an adopted name, often from recent papal names. It is unclear when Deusdedit adopted his new name, although the historian Richard Sharpe considers it likely to have been when he was consecrated as an archbishop, rather than when he entered religious life.

The see of Canterbury seems at this time to have been passing through a period of comparative obscurity. During Deusdedit's nine years as archbishop, all the new bishops in England were consecrated by Celtic or foreign bishops, with one exception: Deusdedit consecrated Damianus, Ithamar's successor as Bishop of Rochester. Deusdedit did, however, found a nunnery in the Isle of Thanet and helped with the foundation of Medeshamstede Abbey, later Peterborough Abbey, in 657. He was long overshadowed by Agilbert, bishop to the West Saxons, and his authority as archbishop probably did not extend past his own diocese and that of Rochester, which had traditionally been dependent on Canterbury.

The Synod of Whitby, which debated whether the Northumbrian church should follow the Roman or the Celtic method of dating Easter, was held in 664. Deusdedit does not appear to have been present, perhaps because of an outbreak of the plague prevalent in England at the time.

Death
Deusdedit died at some time around the Synod of Whitby, although the exact date is disputed. Bede, in the Historia ecclesiastica gentis Anglorum, states that "On the fourteenth of July in the above mentioned year, when an eclipse was quickly followed by plague and during which Bishop Colman was refuted by the unanimous decision of the Catholics and returned to his own country, Deusdedit the sixth Archbishop of Canterbury died." A solar eclipse occurred on 1 May 664, which would appear to make the date of Deusdedit's death 14 July 664. But that conflicts with Bede's own information earlier in the Historia, where he claims that Deusdedit's predecessor, Honorius, "died on the 30th of September 653, and after a vacancy of 18 months, Deusdedit, a West Saxon was elected to the archiepiscopal see and became the 6th Archbishop. He was consecrated by Ithamar, Bishop of Rochester, on the 26th of May, and ruled the see until his death nine years, four months, and two days later." If this information is accurate, then Deusdedit must have died on 28 July 664. Various methods of reconciling these discrepancies have been proposed. Frank Stenton argues that Bede began his years on 1 September; thus the date of Honorius' death should be considered 30 September 652 in modern reckoning. Further, Stenton argued that medieval copyists had introduced an error into the manuscripts of the Historia, and that Bede meant that the length of Deusdedit's reign was 9 years and 7 months, rather than 9 years and 4 months as stated in the manuscripts. From this, he concludes that Deusdedit's death occurred in the year September 663 to September 664. This would make the year of death correct according to the eclipse, but still leave a discrepancy on the specific day of death, for which Stenton asserted the length calculations given by Bede were more correct than the actual death date given. Thus Stenton concluded that Deusdedit died on 28 October 663.

Other historians, including Richard Abels, P. Grosjean, and Alan Thacker, state that Deusdedit died on 14 July 664. The main argument was put forward by Grosjean, who claimed that Bede had the consecration date wrong, as 26 May was Maundy Thursday in 655, not a date that would normally have been chosen for a consecration. Grosjean argues that the best method for resolving the conflicts is to just take 14 July 664 as the date of death, and figure backwards with the length of reign given by Bede, which gives a consecration date of 12 March 655. Thacker and Abels agree generally, although Thacker does not give a specific consecration date beyond March. Abels adds to Grosjean's arguments Bede's association of Deusdedit's death with that of King Eorcenberht, which Bede gives as occurring on the same day. Bede states that the plague of 664 began soon after the eclipse on 1 May. Nothing in Bede contradicts the date of 14 July 664 for Eorcenberht; therefore, Abels considers that date to be the best fit for the available data. The historian D. P. Kirby agrees that Deusdedit died in 664, although he does not give a precise date within that year.

Most historians state that Deusdedit died of the plague that was prevalent in England at the time. Because Bede records the death of Deusdedit shortly after he mentions the outbreak of the plague, the historian J. R. Maddicott asserts that both Deusdedit and Eorcenberht were struck suddenly with the disease and died quickly. Bede is not specific on the type of plague, but Maddicott argues that because of the time of its eruption and the way it arrived in England it was probably bubonic plague. Although Bede does not describe either Eorcenberht or Deusdedit's symptoms he does discuss another victim of the 664 disease, who suffered from a tumour on his thigh, resembling the characteristic groin swellings of bubonic plague.

Legacy
Except for the bare facts of his life, little is known about Deusdedit. Deusdedit's successor as Archbishop of Canterbury, Wighard, had been one of his clergy. Deusdedit was regarded as a saint after his death, with a feast day of 14 July, although the Bosworth Psalter, a late 10th or early 11th-century psalter produced at , gives a date of 15 July. His feast day is designated as a major feast day, and is included along with those of a number of other early Canterbury archbishops in the Bosworth Psalter. Deusdedit was buried in the church of St Augustine's in Canterbury, but was translated to the new abbey church in 1091. A hagiography, or saint's biography, on Deusdedit was written by Goscelin after the translation of his relics, but the work was based mainly on Bede's account; the manuscript of the De Sancto Deusdedit Archiepiscopo survives as part of British Library manuscript (ms) Cotton Vespasian B.xx. Because of the late date of the Sancto, Bede's Historia is the main source for what little is known about Deusdedit. Other than the hagiography, there is scant evidence of a cult surrounding him. His shrine survived until the dissolution of the monasteries in the 1530s.

Note

Citations

References

Further reading

External links

660s deaths
7th-century archbishops
7th-century Christian saints
Archbishops of Canterbury
Kentish saints
West Saxon saints
Year of birth unknown
Year of death uncertain

Deusdedit of Canterbury


Le Stichtsche Cricket en Hockey Club, communément appelé SCHC, est un club sportif néerlandais basé à Bilthoven, Utrecht . Le club a été fondé le 22 novembre 1906. Le club est surtout connu pour son département hockey sur gazon mais il a aussi une section rugby union et une section cricket.

La première équipe de hockey masculin a joué dans la deuxième division jusqu'à la saison 2020-2021 appelée Promotieklasse après avoir été reléguée dans la saison 2018-2019. Alors que l'équipe féminine joue au plus haut niveau depuis 2004.

Honneurs

Hommes
Hoofdklasse
 Champion (1): 1958-1959
Hoofdklasse en salle
 Champions (2): 2000, 2019

Femmes
Coupe d'Europe féminine de hockey sur gazon des clubs champions
 Champions (1): 2015

Joueurs notables

Internationaux masculins

 Roderik Bouwman
 Jacques Brinkman
 Thierry Brinkman
 Geert-Jan Derikx
 Rob Derikx
 Floris Evers
 Erik Jazet
 Roderick Weusthof
 Jeroen Zweerts
 Koen van Doorn
 Philippe Bouvy
 Marc-Jan Dikzaksen

 Lucas Cammareri
 Matías Cammareri
 Pedro Ibarra

 Michael Darling
 Conor Harte
 David Harte
 Michael Watt

 Albert Sala

Internationaux féminins

 Roos Drost
 Ellen Hoog
 Carlien Dirkse van den Heuvel
 Caia van Maasakker
 Ginella Zerbo
 Sophie Polkamp
 Inge Vermeulen
 Xan de Waard
 Carlijn Welten

 Soledad García
 Mariana González Oliva
 Delfina Merino
 /
 Beth Storry
 Maddie Hinch

 Inge Vermeulen

Références

Liens externes
 Site officiel du SCHC

Club sportif fondé en 1906
Club sportif à Utrecht
Club de hockey sur gazon aux Pays-Bas

Stichtsche Cricket en Hockey Club


حمدي قنديل (1936 بالقاهرة في مصر - 31 أكتوبر 2018 / 22 صفر 1440 هـ بالقاهرة في مصر) كان صحفيا، مذيعا، محاورا وناشطا مصرياً بارزا. بدأ قنديل عمله كصحافي في خمسينيات القرن الماضي عندما كتب في مجلة "آخر ساعة" بدعوة من الصحفي المخضرم مصطفى أمين. في عام 1961، بدأ عمله كمذيع في التلفزيون المصري من خلال برنامج «أقوال الصحف» حتى عام 1969 عندما عُيّن مديراً لاتحاد الإذاعات العربية. في عام 1971 غادر منصبه احتجاجاً على تفتيش حكومي للموظفين التقنيين. عمل في وقت لاحق مع اليونسكو من عام 1974 إلى عام 1986، متخصصا في مجال الإعلام الدولي. في عام 1987 شارك في تأسيس شركة قنوات فضائية أصبحت تعرف في وقت لاحق باسم "إم بي سي"، حيث عمل لمدة ثلاثة أشهر قبل أن يغادر بسبب الخلافات السياسية مع الإدارة. قنديل قدم لفترة قصيرة برنامج «مع حمدي قنديل» على شبكة راديو وتلفزيون العرب، لكنه غادر وسط خلافات بينه وبين المديرين فيما يتعلق بمقابلات مخطط لها مع معمر القذافي وطارق عزيز.

عاد إلى التلفزيون المصري في عام 1998، مقدما البرنامج الخاص بالشؤون الجارية والنقد الصحفي «رئيس التحرير». أصبح البرنامج واحدا من البرامج الأكثر شعبية واحتراما في مصر. بعد مشكلة مع رقابة الدولة، نقل قنديل البرنامج إلى تلفزيون دبي في عام 2004 تحت اسم «قلم رصاص». تلقى البرنامج الجديد مشاهدات عالية في جميع أنحاء العالم العربي. اضطر إلى ترك تلفزيون دبي بعد انتقاد الحكومات العربية، وبعد ذلك قدم البرنامج على قناة الليبية الفضائية لمدة شهرين قبل أن تقوم الحكومة الليبية بإلغائه. عاد إلى مصر وكتب في المصري اليوم ثم الشروق، ولكن ارتباطه مع تلك الأخيرة انتهى نتيجة دعوى تشهير من وزير الخارجية المصري حينها أحمد أبو الغيط رداً على عمود كتبه قنديل منتقدا السياسة الخارجية المصرية في أيار / مايو 2010. القضية أسقطت في وقت لاحق في أعقاب الثورة المصرية عام 2011.

كان قنديل معروفا بخطابه القومي العربي وانتقاداته العنيفة للحكومة المصرية وغيرها من الحكومات العربية. ووفقا للمحلل السياسي في مركز الأهرام للدراسات السياسية والاستراتيجية ضياء رشوان، قنديل هو «صحفي مصري عظيم وذو مصداقية عالية، فهو جريء يعطي النقد البناء. الناس تستمع له وتأخذ ما يقوله على محمل الجد، وهذا هو السبب في أنه يشكل تهديدا على الحكومات». قبل الثورة المصرية شارك قنديل في تأسيس الجمعية الوطنية للتغيير، وهي منظمة إصلاحية برئاسة محمد البرادعي. منذ أيلول / سبتمبر 2012، قدم قنديل الدعم لحركة المعارضة التيار الشعبي المصري.

الحياة المبكرة

الطفولة
ولد قنديل في القاهرة في عام 1936 لأب من المنوفية. وكان الأكبر من خمسة أطفال. قضى معظم طفولته وتلقى تعليمه الابتدائي في مدينة طنطا. كان والده قد انتقل -بأسرته متوسطة الدخل- إلى تلك المدينة، حيث كان يملك عدد قليل من الأفدنة تزرع معظمها بالكمثرى والعنب. وزع والد قنديل الأراضي على الجيران وغيرهم من المقربين له.

خلال صبا قنديل، اعتاد استعارة وقراءة الكتب بشكل أسبوعي تقريبا. تعلم قنديل أيضا هوكي الحقل. كان قنديل من أوائل فصله طوال سنين دراسته وفي البداية سعى لدخول كلية الطب، وهو الطموح المعتاد للطلاب الحاصلين على علامات عالية. شجعته والدته بالتحديد على أن يصبح طبيبا. كان قنديل مهتما بكتابة الخط العربي واللغات الأجنبية.

مسيرة الصحافة والتعليم
تم تقديم قنديل إلى الصحافة عندما بدأ كتابة ورقة بحثية في المرحلة الثانوية. خلال ذلك الوقت، كتب أيضا مقالا لصحيفة الإخلاص، منتقدا الملك فاروق لإنفاقه مليون جنيه من الخزينة لشراء يخت يسمى «المحروسة.» أقيل قنديل بعد فترة وجيزة من ذلك، ولكن منذ ذلك الحين أصبح مولعا بالصحافة. بسبب هذا الاهتمام الجديد وسوء صحة والده، لم يكمل قنديل المرحلة الأولى من دراسته الطبية، مما تسبب في رفض طلبه للالتحاق لكلية الطب سنة 1952. بدلا من ذلك، انضم قنديل إلى قسم الجيولوجيا في جامعة الإسكندرية. في تموز / يوليه من ذلك العام، تمت الإطاحة بالملك فاروق من قبل مجموعة من الضباط بقيادة جمال عبد الناصر، مما أدى لاحقا لعمل نظام جمهوري برئاسة محمد نجيب.

قضى قنديل شهرين في دراسة الجيولوجيا وقرر إعادة امتحانات الثانوية من أجل الدخول إلى كلية الطب. أدى قنديل جيدا ودخل قصر العيني بجامعة القاهرة عام 1953. استمر في دراسته حتى عام 1956، وأصبح عبد الناصر رئيسا حينها. خلال هذه الفترة انضم إلى الأمن المركزي. جنبا إلى جنب مع بعض من زملائه الطلاب أسس المجلة الرسمية للكلية والتي طبعت عن طريق دار نشر أخبار اليوم. صودرت الطبعة الأولى من المجلة بسبب مقال كتبه قنديل منتقدا أساتذة ولوائح الجامعة. بعد الانتهاء من الامتحانات النهائية في عام 1956، عرض على قنديل وظيفة للكتابة لصالح مجلة آخر ساعة من قبل أصحابها، الصحفيين البارزين والأخوين مصطفى أمين وعلي أمين. تم تعيين مصطفى قنديل مع الاتفاق على راتب 15 جنيه وفي البداية تم تكليفه بالكتابة عن مخططات الأبراج ومنحه عمود للرد على الرسائل التي تأتي من القراء. طلب أمين من قنديل العمل كمحرر لصالح آخر ساعة في عام 1961.

في هذا العام حضر قنديل الاتحاد الدولي للطلاب في براغ، تشيكوسلوفاكيا، حيث التقى مع ياسر عرفات، رئيس الاتحاد العام للطلبة الفلسطينيين حينها. تمكن قنديل من الحصول على رخصة (البكالوريوس) في الصحافة في عام 1960. وبعد أربع سنوات حصل على دبلوم في الصحافة من معهد برلين. خلال هذه الفترة كتب لمجلة التحرير، وحصل على راتب 25 جنيه مصري، كما عمل مع مجلة الجماهير في دمشق.

حياته المهنية
أثناء الانتفاضة الفلسطينية الثانية عام 2003، وبعد هجومه الشديد على صمت وضعف الحكومات العربية، تم إيقاف برنامجه «رئيس التحرير» - برغم شعبيته الطاغية - مما اضطره إلى الهجرة إلى الإمارات العربية المتحدة لتقديم برنامج جديد بعنوان «قلم رصاص» إلا أنه وبعد خمس سنوات تم إيقاف برنامجه أيضاً، ويعتقد معظم الجمهور والعاملين في المجال الإعلامي بأن الإيقاف في الحالتين كان لأسباب سياسية، وبأمر مباشر من الحكومة المصرية في المرة الأولى والإماراتية في المرة الثانية.

علق كثير من الإعلاميين في الوطن العربي على ذلك - بما فيهم عمرو أديب، منى الشاذلي، رولا خرسا، وائل الإبراشي واخرون - بأنه يعد مثالاً صارخاً على عدم احترام الحكومات العربية عموماً والمصرية خصوصاً لمبادئ حرية الرأي والتعبير.

عمل قنديل كمتحدث باسم الجبهة الوطنية للتغيير التي أسسها الدكتور محمد البرداعي.

برامج قدمها
 مع حمدي قنديل على راديو وتلفزيون العرب
 رئيس التحرير على الفضائية المصرية، وعلى قناة دريم
 قلم رصاص تم تقديمه على قناة دبي، وقناة الليبية الفضائية.

من مؤلفاته
ألف حمدي قنديل عدة كتب، من أبرزها:
 كتاب: مذكرات: عشت مرتين (كتاب صدر عام 2014، يمثل سيرة ذاتية للإعلامى حمدى قنديل، حيث يتناول خلاله الشخصيات المثيرة للجدل التي قابلها وعمل معها على مدار حياته، كما تناول سيرة زواجه من الفنانة الكبيرة نجلاء فتحى، وحكى عن التجارب التي شكلت وعيه، وتاريخه منذ أن أسس أول قسم أخبار بالتلفزيون في فترة الستينيات، ومشاركته في تأسيس القمر الصناعى العربى والقنوات الفضائية المختلفة.)
 كتاب: عربسات: الشبكة الفضائية العربية وقضايا الإتصال في الوطن العربي (1989).
 كتاب: اتصالات الفضاء (1985)
 كتاب: تطوير الإعلام في الدول العربية: الاحتياجات و الأولويات (1983).

وجهات النظر السياسية
قنديل وصف نفسه بأنه مؤيد للناصرية، وهو ما لا يُعرِّفه كانتماء سياسي، بل مفهوم عن "العدالة الاجتماعية" و"التحرر الوطني" "يتجاوز الجيل والطبقة." لم ينضم قنديل لأي من الأحزاب السياسية أو المنظمات الناصرية في مصر، ولكن نظر لعهد الرئيس الراحل عبد الناصر باعتباره "الفترة التي علمت جيله احترام الذات والفخر بالوطن والشجاعة والوقوف ضد القوى العظمى." وصف هاموند قنديل بأنه "علماني قومي... يجسد "ضمير الأمة العربية".

في مقابلة عام 1999 ذكر قنديل رأيه أن الإعلام العربي لم يكن قادرا على مواجهة ما اعتبره تأثير الصهيونية في وسائل الإعلام الأمريكية، وأن حالة الإعلام العربي تعكس حالة من الركود في العالم العربي بشكل عام. كان قنديل معارضا لسياسة الولايات المتحدة الخارجية في الشرق الأوسط. وأشار إلى غزو العراق في عام 2003 بأنه «أكبر كارثة حديثة على العرب منذ عام 1948»، السنة التي أنشئت فيها دولة إسرائيل وهزمت تحالف الجيوش العربية، مما تسبب في نزوح جماعي للفلسطينيين من منازلهم.
أيد قنديل الثورة المصرية عام 2011 ودعا مبارك إلى التنحي منذ بدء الاحتجاجات. في محاضرة لطلاب الجامعة الأمريكية في القاهرة في أوائل آذار / مارس 2011، أشاد قنديل بالشباب المتظاهرين الذين بدأوا الثورة ووصفهم بالشجاعة وأعرب عن الأمل في أن يبدأ عصر الديمقراطية وحرية الصحافة في مصر. خلال الانتخابات الرئاسية المصرية سنة 2012، أيد قنديل المرشح الناصري حمدين صباحي بعد إعلان ائتلاف شباب الثورة دعمه له. في أواخر أيلول / سبتمبر 2012، وخلال فترة رئاسة محمد مرسي أعلن قنديل دعمه التيار الشعبي المصري، وهي حركة أسسها صباحي. في المؤتمر الافتتاحي، قال قنديل إن «معركة سياسية ضخمة» ستبدأ قريبا من أجل الانتخابات البرلمانية المقبلة وأن طبيعة مصر المتنوعة لا يمكن أبدا أن تتغير.

الحياة الشخصية
التقى قنديل وتزوج من الممثلة المصرية نجلاء فتحي في عام 1992. تزوج مرتين قبل ذلك. قالت نجلاء عن قنديل: «إنه الرجل الأول الذي فتنني، وليس من السهل أن يحدث ذلك. أشعر أنني تلميذة عندما أكون معه: وأكتشف صفات جديدة به كل يوم» في حين أن قنديل قال إنه شعر «بارتباط فوري» مع نجلاء.

توفى حمدي قنديل عن عمر 82 عامًا بعد صراع مع المرض في 31 أكتوبر 2018.

المصدر

وصلات خارجية

 صفحة مقالات حمدي قنديل على موقع جريدة الشروق المصرية
 وفاة حمدي قنديل

أشخاص شاركوا في ثورة 25 يناير
أشخاص من القاهرة
أشخاص من بركة السبع
أشخاص من طنطا
أعضاء المؤتمر القومي العربي
اشتراكيون مصريون
ثوريون مصريون
حائزون على جائزة الصحافة العربية
خريجو جامعة الإسكندرية
خريجو جامعة القاهرة
شخصيات تلفزيونية مصرية
صحفيون مصريون
معارضون مصريون
مواليد 1358 هـ
مواليد 1936
ناشطون مصريون
ناصريون
وفيات 1440 هـ
وفيات 2018
مذيعو تلفاز مصريون

حمدي قنديل


Andrea Gönczi (* 22. Juli 1966 in Hajdúszoboszló) ist eine ungarische Badmintonspielerin.

Karriere
Andrea Gönczi gewann von 1982 bis 1984 vier nationale Juniorentitel in Ungarn. Sie siegte dabei zweimal im Mixed und jeweils einmal im Doppel und im Einzel. Bei den ungarischen Mannschaftsmeisterschaften war sie 1987 und 1990 mit dem Team von NYVSC erfolgreich.

Sportliche Erfolge

Referenzen
Ki kicsoda a magyar sportéletben? Band 1 (A–H). Szekszárd, Babits Kiadó, 1994. ISBN 963-7806-90-3

Badmintonspieler (Ungarn)
Ungar
Geboren 1966
Frau

Andrea Gönczi


Kontrakcija (lat. contractio: stezanje, kraćenje) može značiti:
 kontrakcija volumena, u fizici, je smanjenje obujma ili volumena koje nastaje prilikom miješanja nekih tekućina, na primjer tekućina i vode.
 kontrakcija dužine je skraćivanje fizikalnog tijela u smjeru gibanja pri gibanju brzinom koja je usporediva s brzinom svjetlosti za faktor , gdje je: v - brzina gibanja tijela, c - brzina svjetlosti. Hipotezu je prvi postavio G. F. FitzGerald 1892., a neovisno o njemu i H. A. Lorentz 1895., koji je do 1904. razvio teorijski pristup. A. Einstein je Lorentz-FitzGeraldovu postavku uzeo kao jednu od osnova posebne teorije relativnosti.
 kontrakcija (biologija), u biologiji i fiziologiji, je stezanje protoplazme, njezinih diferenciranih dijelova ili mišićnih stanica. U većine slatkovodnih praživotinja postoje takozvane kontraktilne ili pulsirajuće vakuole. Javljaju se u obliku mjehurića koji se stežu i šire po površini stanice. Preko njih se izlučuju proizvodi izmjene tvari i višak vode koja je osmozom ušla u stanicu. Mišićnu kontrakciju čine izometrička (povećanje mišićne napetosti bez promjene u duljini mišićnih vlakana) i izotonička kontrakcija (skraćivanje vlakana bez promjene u mišićnoj napetosti). Očituje se u povratnoj (reverzibilnoj) mehaničkoj promjeni stanja u mišiću, a slijedi nakon stanovitog podražaja. Praćena je promjenama električnog potencijala i energetski uvjetovana nizom kemijskih procesa.
 kontrakcija (astronomija), u astronomiji, je smanjivanje cijelog ili dijela obujma (volumena) nebeskog tijela, pri čem energija gravitacijskoga polja prelazi u toplinu. Zbiva se pri postanku zvijezda i planeta iz raspršene međuzvjezdane tvari i u nekim stadijima zvjezdanoga razvoja. Primjer je astronomske kontrakcije urušavanje tvari zvijezde pri nastanku bijelih patuljaka, neutronskih zvijezda i pri pojavi supernove.
 stezanje je fonetski proces kojim se dva samoglasnika stapaju u jedan, obično dugi samoglasnik. Do kontrakcije često dolazi zbog gubljenja suglasnika među samoglasnicima, na primjer praslavenski *znajete steže se u hrvatski znâte nakon nestanka međusamoglasničkoga j. Katkad se kontrakcijom naziva i stapanje dvaju morfema u jedan, na primjer negacija ne i pomoćni glagol hoću stapaju se u složeni morfem neću.
 u srednjovjekovnim tekstovima kratica koja nastaje izostavljanjem nekih slova unutar jedne riječi i pritom se to označava crticom iznad te riječi, na primjer (anno) dni = (anno) domini, glia = gloria, epla = epistola, tps = tempus. Najveći broj kratica čine upravo kontrakcije.
 kontrakcija (gospodarstvo) je naglo smanjenje gospodarske (ekonomske aktivnosti), koje može biti izazvano različitim uzrocima (izbijanje općih ili financijskih krizâ, poremećaji međunarodnih odnosâ, pogoršanje poslovnih očekivanja i slično). Kontrakcija obično više pogađa potražnju nego ponudu, što dovodi do pada cijena i porasta dugova.

Izvori

Kontrakcija


Bulevardul "Regele Mihai I" este un bulevard din București, cuprins între Arcul de Triumf și Piața Presei Libere. Denumirea bulevardului a fost dată în memoria regelui Mihai I al României.

Schimbarea denumirii bulevardului s-a făcut la 19 decembrie 2017, la scurtă vreme după decesul fostului rege. Anterior, bulevardul constituia secțiunea de nord a șoselei Kiseleff. Proiectul de hotărâre privind renumirea a fost aprobat de Consiliul General al Municipiului București la inițiativa consilierului PNL Sorin Mărgărit.

Palatul Elisabeta, reședința din București a Familiei Regale a României, se află pe acest bulevard, în apropiere de Arcul de Triumf.

Note

Legături externe

K
Străzi din sectorul 1

Bulevardul „Regele Mihai I”


Edoardo Bove, né le  à Rome, est un footballeur italien qui évolue au poste de milieu de terrain à l'AS Roma.

Biographie
Né à Rome d'un père napolitain et une mère d'origine allemande, Edoardo Bove a grandi dans le quartier d'Appio-Latino tout en étudiant à l' dans le quartier romain de l'EUR.

Carrière

En club
Bove a commencé à jouer au football dans le club romain de Boreale Donorione jusqu'en 2012, date à laquelle il a rejoint la Roma après un essai réussi sous la direction de Bruno Conti. Le , il prolonge son contrat avec Roma jusqu'en 2024, se voyant ensuite convoqué en équipe première le  suivant pour un match de Ligue Europa contre les Young Boys, où il reste sur le banc.

Bove fait ses débuts professionnels pour la Roma le , remplaçant Ebrima Darboe dans la seconde moitié d'une victoire 5-0 en Serie A contre Crotone au Stadio Olimpico. Lors de la saison 2021-2022, Bove est souvent appelé en équipe première par l'entraîneur José Mourinho, disputant notamment son premier match de Ligue Europa Conférence le 9 décembre, titularisé lors d'une victoire 3-2 contre le CSKA Sofia. Le , la Roma annonce la prolongation de son contrat jusqu'en 2025. Le , Bove marque son premier but en senior, permettant à la Roma d'arracher un match nul 2-2 contre Vérone.

En sélection
International italien dès les moins de 16 ans, Bove manque néanmoins les sélections en moins de 17 pour cause de blessures, avant de connaitre également les moins de 18 ans jusqu'en 2020.

En 2021, c'est avec les moins de 20 ans que le jeune joueur va briller, auteur d'un doublé de buts et de passes décisives lors d'une victoire 7–0 contre la Roumanie, où il est également le capitaine titulaire.  En , il est cette fois convoqué avec les espoirs italiens pour les matchs de qualification à l'Euro espoirs.

Style de jeu
Milieu polyvalent pouvant jouer comme relayeur ou milieu offensif, Bove brille par ses insertions offensives et sa discipline tactique, tout en sachant saisir les occasions de buts avec sa technique de frappe très développée.

Le jeune joueur déclare s'inspirer grandement de l'ancien capitaine de la Roma, Daniele De Rossi.

Statistiques

Palmarès
 AS Rome

 Ligue Europa Conférence :
 Vainqueur en 2022
Ligue Europa
Finaliste en 2023

Références

Liens externes

 Profil d'Edoardo Bove avec l'AS Roma

Footballeur italien
Naissance en mai 2002
Personnalité italienne née d'un parent allemand
Naissance à Rome
Joueur de l'AS Rome

Edoardo Bove


16982 Tsinghua este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
16982 Tsinghua este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Xinglong în cadrul programului Beijing Schmidt CCD Asteroid Program. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 6,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 16001-17000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

16982 Tsinghua


Merikortteli est un bâtiment du quartier de Punavuori à Helsinki en Finlande.

Présentation
Merikortteli est un ancien bâtiment d'usine construit pour l'entreprise  dans le quartier Punavuori, à plus d'un kilomètre au sud-ouest du centre-ville d'Helsinki.

Le bâtiment occupe tout l'ilot urbain compris entre Telakkakatu, Merimiehenkatu, Perämiehenkatu et Pursimiehenkatu.

L'édifice abrite un ensemble d'entreprises diverses, du torréfacteur de café et restaurants  aux agences de publicité.

Transports
Le terminus sud de la ligne  du tramway d'Helsinki se situe sur Pursimiehenkatu, entre Mestaritalo et Merikortteli.
Arrivés au terminus et y tournant, les rames opèrent un retournement complet autour de  Mestaritalo.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Liens internes

Bâtiment à Helsinki
Usine en Finlande
Punavuori
Bâtiment de Wäinö Gustaf Palmqvist
Bâtiment de Valter Jung

Merikortteli


ටී.ආනන්ද ක‍්‍රිෂ්ණන් උපත ලැබූයේ 1938 අපේ‍්‍රල් 1 දින මලයාසියාවේ ක්වාලලම්පූර්හි බි‍්‍රක්ෆීල්ඞ්හි දී 'පුංචි ඉන්දියාව' නමින් හඳුන්වන පෙදෙසක උපත ලද ඔහුගේ මව්පියෝ ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ වැසියෝ වෙති.

අධ්‍යාපනය

ව්‍යවසායකත්වය

මාධ්‍ය සබඳතාව

පවුලේ තොරතුරු

අජාන් සිරි පන්යෝ හිමි

මූලාශ්‍ර
ලංකාදීප

1938 උපත්

ආනන්ද ක්‍රිෂ්ණන්


Aldina, rod drveća iz porodice mahunarki raširen po tropskoj Južnoj Americi (Kolumbija, Venezuela, Brazil)

Rod je opisan 1840.; tipična vrsta je Allania insignis Benth. (Aldina insignis).

Vrste
 Aldina amazonica M.Yu.Gontsch. & Yakovlev
 Aldina aquae-negrae M.Yu.Gontsch. & Yakovlev
 Aldina aurea Cowan
 Aldina barnebyana M.Yu.Gontsch. & Yakovlev
 Aldina berryi Cowan & Steyerm.
 Aldina diplogyne Stergios & Aymard
 Aldina discolor Spruce ex Benth.
 Aldina elliptica Cowan
 Aldina heterophylla Benth.
 Aldina insignis (Benth.) Endl. ex Walp.
 Aldina kunhardtiana Cowan
 Aldina latifolia Benth.
 Aldina macrophylla Spruce ex Benth.
 Aldina microphylla M.Yu.Gontsch. & Yakovlev
 Aldina occidentalis Ducke
 Aldina paulberryi Aymard
 Aldina petiolulata Cowan
 Aldina polyphylla Ducke
 Aldina reticulata Cowan
 Aldina rionegrae M.Yu.Gontsch. & Yakovlev
 Aldina speciosa M.Yu.Gontsch. & Yakovlev
 Aldina stergiosii M.Yu.Gontsch. & Yakovlev

Izvori

Swartzieae

Aldina


Acokanthera oblongifolia, otrovni zimzeleni grm ili manje drvo iz porodice Apocynaceae ili zimzelenovki koje može narasti od 2 do 7 metara visine. Domovina mu je Južnoafrička Republika, Mozambik i Esvatini.

Svi dijelovi drveta su smrtonosno otrovni uključujući i plod.

Izvori

Akokantera
Flora Južnoafričke Republike
Flora Mozambika
Flora Esvatinija

Acokanthera oblongifolia


Područna nogometna liga NSP Beli Manastir predstavljala je 5. rang natjecanja. Prvak lige bi se plasirao u Slavonsku nogometnu zonu - Podravska skupina, dok bi posljednjeplasirani ispadao u Baranjsku ligu.

Izvori

 Boro Borivoj Novaković, "50 godina nogometa u Baranji (1947/48-1996/97)", Beli Manastir 2005.,

1978-79
1978-79
Beli Manastir NSP

Područna nogometna liga NSP Beli Manastir 1978./79.


El Campeonato de Apertura 1949 o Copa de Preparación 1949 fue la 10.ª edición del torneo que sirvió de prólogo al campeonato nacional en la temporada de ese año, siendo organizado por la Asociación Central de Fútbol.

Participaron en él todos los clubes de la Primera División de 1949, excepto Magallanes y Green Cross, resultando campeón Santiago Morning, luego de derrotar en el partido final a Santiago Wanderers por 3-2.

Desarrollo
El torneo se desarrolló bajo la modalidad de eliminación directa, mediante llaves de ida y vuelta.

Primera fase
Los diez equipos se emparejaron en cinco llaves: los ganadores clasificaban a la siguiente ronda, mientras que los perdedores jugaban el torneo de consuelo del Campeonato de Apertura, cuyo ganador fue Universidad Católica.

Ronda de ganadores

Semifinal

Final

Campeón

Véase también
 Primera División de Chile 1949
 Torneo de consuelo del Campeonato de Apertura de Chile 1949

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Chile 1949 (RSSSF)

1949
Temporada 1949 de fútbol en Chile

Campeonato de Apertura de Chile 1949


مين-نان (Bân-lâm-gú تنطق  في شيامېن؛ Bân-lâm-gí، تنطق  في جياڭجۇ، و في چۈهنجۇ وتهيبېي) مجموعة لهجات صينية متقاربة يتكلمها أهل فۇجيهن والمناطق التي تجاورها.

غوانغدونغ
فوجيان
لغات الصين
لغات الفلبين
لغات تايوان
لغات سنغافورة
لغات ماليزيا

مين نان


La halotriquita es un mineral de la clase de los minerales sulfatos, y dentro de esta pertenece al llamado "grupo de la halotriquita". Fue descubierta en 1839 por el geólogo alemán Ernst Friedrich Glocker (1793-1858) y su nombre viene del latín halotrichum, que significa "cabellera de sal", en alusión a su característico hábito. Sinónimos poco usados son: alotriquita, sal capilar, alumbre de hierro o alumbre de pluma.

Características químicas
Este alumbre un sulfato muy hidratado de hierro y aluminio, siendo el equivalente con hierro de la apjohnita, otro mineral también del grupo de la halotriquita pero como manganeso.

Forma una serie de solución sólida con la pickengerita (MgAl2(SO4)4·22H2O), en la que la sustitución gradual del hierro por magnesio va dando los distintos minerales de la serie.

Formación y yacimientos
Se encuentra en forma de inflorescencias en yacimientos minerales de sulfuros expuestos a la intemperie, así en zonas de oxidación de carbón con pirita, con acumulaciones persistentes en áreas de clima árido.

También se ha encontrado en forma de precipitado alrededor de las fumarolas volcánicas.

Se encuentra ampliamente distribuido por todo el mundo, aunque donde aparece lo hace en cantidades muy pequeñas por lo que no se puede decir que sea importante como mena del hierro en minería.

Suele encontrarse asociado a otros minerales como: melanterita, copiapita, yeso, epsomita o alunógeno.

Referencias

 Halotriquita, mindat.org.
 Halotriquita, webmineral.com.
 Manual de halotriquita, Mineral Data Publishing.

Minerales sulfatos
Minerales de hierro
Minerales de aluminio
Sistema monoclínico
Minerales descubiertos en Alemania en el siglo XIX
Minerales descubiertos en 1839
Alemania en 1839

Halotriquita


Hymenodictyeae es una tribu de plantas perteneciente a la familia Rubiaceae.

Géneros
Según NCBI
 ''Hymenodictyon - Paracorynanthe

Referencias

Enlaces externos

Hymenodictyeae


Bahreyn bayrağı, Bahreyn Krallığı'nın resmi devlet bayrağıdır.

Bayrakta kırmızı zemin üzerinde, sol yanında beş üçgen çıkıntı bulunan beyaz kısım bulunur. Beyaz bölümün kırmızı tarafın içine giren her bir zigzag çıkıntısı İslam'ın beş şartından her birini simgeler. Zemin rengi kırmızı tarih boyunca İran liman kentlerinin geleneksel rengi olmuştur.

Bilinen ilk Bahreyn bayrağı tamamen kırmızı olmasına rağmen, daha sonraları beyaz bölümde daha fazla üçgen çıkıntı bulunan modellerde ortaya çıkmıştır. 2002 yılında İslam'ın beş şartını sembolize etmesi göz önünde bulundurularak bu üçgenlerin sayısı yasal olarak belirtilmiştir.

Tasarım
Bayrakta kullanılan renk tonları ve oran orantı aşağıda belirtilmiştir.

Tarihi bayraklar

Günümüz bayrakları

Ayrıca bakınız
 Bahreyn arması

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/bh.html

Bahreyn
Ulusal bayraklar
Asya bayrakları

Bahreyn bayrağı


Vægtstang er et flertydigt ord.

 Et alment fysisk princip, vægtstangsprincippet.
 Et primitivt redskab, en løftestang, som for eksempel et koben,
 Del af skålvægt
 Bismervægt - gammel håndholdt vægt.
 Sportsudstyr til styrketræning eller kraftløft, se Vægtstang (fitness)

Se også
 Vægtstang (fitness) på :sv:Skivstångsrodd og :en:Barbell

Noter

Vægtstang


Matthew Selt () este un jucător englez de snooker.

A câștigat Openul Indian din 2019. Nu a realizat niciodată breakul maxim în carieră.

Momentan ocupă poziția a 34-a în lume conform clasamentului actualizat din aprilie 2019.

Se antrenează la Nuneaton.

Note

Nașteri în 1985
Nașteri pe 7 martie
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi englezi
Oameni din Londra

Matthew Selt