Hadis, () İslâm Peygamberi'ne atfedilen ve onun sözleri, fiilleri, onaylamaları ve sıfatlarını içeren bilgilerdir. Hadis âlimleri buna sahabe ve tabiînin söz ve fiillerini de eklemişlerdir. Ancak bunlar kaynak olma bakımından peygamberin fiil ve sözleri ile aynı seviyede değildirler ve hadis ilmi içerisinde farklı şekilde isimlendirilirler.

İslâm Peygamberi'nin râvî zincirleri aracılığıyla aktarılan söz, eylem veya bir eylem karşısında sessiz kalarak onaylaması hakkında nakledilen rivayet veya haberler hadistirler. Emad Hamde'nin ifadesi ile her haber İslâm Peygamberi hakkında bir veridir; bu veriler toplandığında sünnet olarak adlandırılan daha büyük bir resmi çizer.

Hadisler, İslâm medeniyetinin "bel kemiği" olarak adlandırılır. İslâm'da, dinî hukuk ve ahlakî rehberlik için bir kaynak olarak hadisin otoritesi, Kur'an'dan sonra ikinci sırada yer alır.

Kur'an'da şeriatla ilgili âyetlerin sayısı nispeten az olmakla beraber hadisler; gusül, abdest, doğru selam verme ve köleler için iyiliğin önemine kadar her konuda dinî yükümlülüklerin detaylarına yön verir. Ayrıca şeriat kurallarının da "büyük kısmı" Kur'an'dan ziyade hadislerden türetilmiştir.

Hadis konuşma, rapor, hesap, rivayet gibi şeyler için kullanılan Arapça bir kelimedir. Kur'ân'ın aksine, Müslümanların tümü hadis rivayetlerinin (ya da en azından tüm hadis rivayetlerinin) ilâhî vahiy olduğuna inanmazlar. Farklı hadis koleksiyonları, İslâm inancının farklı dallarını ayırt etmeye uygundur.

Bâzı Müslümanlar İslâmî rehberliğin sadece Kur'ân'a dayanması gerektiğine inanır ve hadisin otoritesini reddeder; birçokları hadislerin M.S. 8. ve 9. yüzyıllarda ortaya çıkarılan ve İslâm Peygamberi'ne atfedilen uydurma (sahte yazı)lar olduğunu ifade eder.

Bâzı hadislerin sorgulanabilir ve çelişkili ifadeler içermesi sebebiyle hadislerin doğrulanması, İslâm'da önemli bir çalışma alanı hâline gelmiştir. Tipik olarak bir hadisin iki bölümü bulunur: isnad zinciri ve rivayetin ana metni. Hadisler Müslüman âlimler ve hukukçular tarafından  ("gerçek"),  ("iyi") veya "zayıf" gibi kategorilere ayrılır. Ancak bu sınıflandırma özneldir, farklı dinî grup veya âlimler, bir hadisi farklı şekilde tasnif edebilir.

Sünnî İslâm âlimleri arasında hadis terimi sadece İslâm Peygamberi'nin sözlerini, tavsiyelerini, uygulamalarını v.s. değil, aynı zamanda arkadaşlarının sözlerini de içerebilir. Şii İslâm'da hadis, Şiilikte  olarak bilinen İslâm Peygamberi ve ailesinin, (On İki İmam ve İslâm Peygamberi'nin kızı Fâtıma) sözleri ve eylemleri olarak 'in, somutlaşmış hâlidir.

Etimoloji
Hadis kelimesi Arapçada yeni, haber ve söz mânâlarına gelmektedir. Çoğulu ehâdîstir. ()

Yeni, yani Arapça olarak cedîd, kadîm yani eskinin zıttı olarak gelir ve büyük ihtimalle cedîdden kasıt, Allah rasulünün sözleri, kadîm ise âyetlerdir.

Tanım
Juan Campo'ya göre İslâmî terminolojide hadis, İslâm Peygamberi'nin söz, fiil veya onun huzurunda söylenen veya yapılan bir şeyi zımnen onayladığı/eleştirdiği anlamına gelir.

İbn Hacer el-Askalânî, dinî gelenekte hadisin amaçlanan anlamının İslâm Peygamberi'ne atfedilen, ancak Kur'an'da bulunmayan bir şey olduğunu söyler.

Patricia Crone, hadis tanımına İslâm Peygamberi'nden başkaları tarafından yapılan raporları dahil eder: "Bir olay karşısında, önüne bir nakil zinciri eklenmiş Muhammed'in kendisi veya erken bir arkadaşı gibi bir şahsın belirli bir durumda ne söylediği veya yaptığını kaydeden kısa söz. Ancak, "günümüzde hadis neredeyse her zaman Muhammed'in kendisinden rivayet edilen söz anlamına gelir" diye de ekliyor.

Buna karşılık Şiî İslâm Ehl-i Beyt Dijital Kütüphane Projesi'ne göre, "... açık bir Kur'an beyanı olmadığında veya Müslüman okullarının üzerinde anlaşmaya vardığı bir hadis olmadığında. . . . Şiî İslâm... Peygamber'in sünnetini türetmek için Ehl-i Beyt'e atıfta bulunur"- bu, sünnet ile birlikte hadisleri Muhammed'in "gelenekleri" ile sınırlı tutan genel anlayıştan, sünnetin , yani Şiî İslâm'ın imamlarına genişletilmesi ile ayrılıyor.

İslâm Peygamberi'nin veya ilk İslâm toplumunun normatif bir geleneğine atıfta bulunmak için de kullanılır.

Joseph Schacht, hadisi "sünnetin belgeleri"ni sağlamak olarak tanımlar.

Joseph A. Islam, iki söz arasında ayrım yapar:'Hadis' Peygamber'den veya onun öğretilerinden türetildiği iddia edilen sözlü bir iletişim iken, 'sünnet' (yaşam tarzı, davranış veya örnek) belirli bir topluluk veya halkın hâkim geleneklerini ifade eder. 'Sünnet', bir topluluk tarafından nesilden nesile topluca aktarılan bir gelenek iken hadisler, derlenen rivayetler olup çoğu zaman kaynağından yüzyıllarca uzaktadır. Hadis içinde yer alan bir uygulama sünnet olarak kabul edilebilir, ancak bir sünnetin onu onaylayan, destekleyici bir hadise sahip olması gerekli değildir.Halid Abu'l Fadl gibi bâzı kaynaklar, hadisi sözlü raporlarla sınırlandırır. Onlara göre İslâm Peygamberi'nin eylemleri ve sahabeleri hakkındaki raporlar sünnetin bir parçası olmasına rağmen hadis değildir.

Diğer edebiyatlardan farkı

Hadis'e benzer İslâmî edebî sınıflandırmalar,  ve dir. Konuya göre değil, "nispeten kronolojik" olarak düzenlendikleri için hadisten farklıydılar.

 Sîret (kelimenin tam anlamıyla "gidiş yolu" veya "davranış"), sekizinci yüzyılın ortalarından beri yazılagelen İslâm Peygamberi'nin biyografileridir. Megâzî (kelimenin tam anlamıyla "akın, saldır veya gaza") olarak adlandırılan yazılar, İslâm Peygamberi'nin askerî eylemlerine odaklanan yazılardı ve siret literatüründen önce yazılmışlardı, ancak aynı zamanda hayatının askerî olmayan yönlerini de içermekteydiler. Bu nedenle, megâzî genel biyografik yönlerden çok askerî yönler öne sürse de terimlerin anlamlarında örtüşme vardır.

İslâm'ın hadislerle ilgili diğer "gelenekleri" şunları içerir:

 Haber (kelimenin tam anlamıyla haber, bilgi (çoğ. ahbâr)) hadis ile eş anlamlı olarak kullanılabilir. Ancak bâzı âlimler deyimi, İslâm Peygamberi'yle ilgili gelenekler olarak tanımlanan hadislerin aksine İslâm Peygamberi'nin arkadaşları ve sonraki nesilden gelen halefleri hakkındaki geleneklere atıfta bulunmak için kullanır. İbn Warraq tarafından yapılan başka bir tanım, onları "basit ifadeleri, yetkili âlimlerin, evliyâların veya devlet adamlarının sözlerini, olayların raporlarını ve tarihî olaylarla ilgili hikâyeleri içeren, İslâm'ın ilk dönemlerinden "ayrık anekdotlar veya raporlar" olarak tanımlar.
 Tersine, eser (iz) genellikle sahabeler ve halefler hakkındaki geleneklere atıfta bulunur, ancak bazen İslâm Peygamberi hakkındaki gelenekleri çağrıştırır.

Hadislerin derlenmesi
Bugün kullanılan hadis literatürü, İslâm Peygamberi'nin ölümünden sonra dolaşımda olan sözlü rivayetlere dayanmaktadır. Kur'ân'ın aksine hadisler, İslâm Peygamberi'nin hayatı sırasında veya ölümünden hemen sonra yazılmamıştır. Hadisler, İslâm Peygamberi'nin ölümünden sonra Raşidîn Halifeliği döneminin sona ermesinden sonra, yazılı olarak derlendiği 8. ve 9. yüzyıllara kadar, İslâm Peygamberi'nin yaşadığı yerden  uzakta, büyük koleksiyonlarda derlendi ve bu zamana kadar nesiller boyunca sözlü kaynaklar olarak değerlendirildi. Başlangıçta bu hadislerin sayıları birkaç yüz veya birkaç bin (1. yüzyıl içerisinde 1000 adet) adetle sınırlı iken üç yüzyıl içerisinde sayı milyonlara ulaşmıştır.

Kur'an âyetlerinden "binlerce kez" daha fazla olan içeriğiyle hadisler, İslâmî inançların "çekirdeği"ni çevreleyen katmanlar şekilde tanımlanmıştır. Tanınmış, yaygın kabul gören hadisler, iç tabakayı oluşturur ve hadis dışa doğru genişledikçe daha az güvenilir ve kabul edilir hâle gelir.

İslâm Peygamberi'nin (ve bazen arkadaşlarının) davranışlarına ilişkin hadis derleyicileri tarafından toplanan haberler, Kur'an'da bulunmayan zorunlu beş vakit , elbise, duruş  gibi ritüel dinî uygulamaların ayrıntılarını ve sofra âdâbı gibi günlük davranışları içerir. Hadisler ayrıca Müslümanlar için Kur'an'da kısaca bahsedilen şeyleri açıklayıcı () bir kaynaktır.

Günümüzde İslâmî uygulama ve inancın parçası kabul edilen unsurlardan Kur'an'da değil, hadislerde bahsedilir. Bu nedenle Müslümanlar, Kur'ân'ın sessiz olduğu alanlarda Müslümanlara İslâmî uygulama ve inancın ayrıntılarını veren hadislerin İslâm'ın doğru şekilde uygulanması için zorunlu bir gereklilik olduğunu iddia ederler. Bunun bir örneği, Kur'an'da emredilen, ancak hadislerde açıklanan farz namazlardır.

Mesela namazın  olarak bilinen bölümlerinin detayları ve bunların kaç defa kılınacağı hadislerde bulunur. Ancak hadislerde bu ayrıntılar farklılık göstermekte ve namaz, farklı İslâm mezhepleri tarafından farklı şekillerde kılınmaktadır. Diğer taraftan Kur'ancılara göre Kur'an, bir konuda sessiz kalıyorsa bunun nedeni, Tanrı'nın onu önemli tutmadığıdır; ve bâzı hadislerin Kur'an'la çelişmesi, bâzı hadislerin Kur'ân'ın tamamlayıcısı değil, bozulma kaynağı olduğunun kanıtıdır.

Peygamberin olmayan hadis
Joseph Schacht, İslâm hukukunda İslâm Peygamberi'nin yoldaşlarına dinî otoriteler olarak atıfta bulunulmasını "haklı kılmak"ta kullanılan bir hadisi aktarır: "Arkadaşlarım gökteki yıldızlar gibidir."

Schacht ve diğer bilginlere göre İslâm Peygamberi'nin ölümünden sonraki ilk nesillerde  ve  hadislerinin kullanımı kural, İslâm Peygamberi'nin hadislerinin   kullanılması "istisna" idi. Schacht, Şafiî  mezhebinin kurucusu El-Şafii'nin İslâm Peygamberi'nin hadisinin İslâm hukuku için kullanılması ilkesini tesis etmesi ve başkalarına ait sözlerin aşağılığını vurgulaması konusunda şunu kaydeder:"...Peygamber'den gelen bir rivayet karşısında onu doğrulasalar da, yalanlasalar da, onların sözlerinin hiçbir değeri yoktur; Peygamber'den gelen hadisi bilselerdi, ona uyarlardı." Bu, Sahabe ve diğerlerinden gelen rivayetlerin "neredeyse tamamen ihmal edilmesine" yol açtı.

Hadis koleksiyonları bazen İslâm Peygamberi'ninkileri başkalarının rivayetleriyle karıştırır. İmam Mâlik'in Muvattâ'sı "en eski yazılı hadis koleksiyonu" olarak tanımlanır, ancak İslâm Peygamberi'nin sözleri "arkadaşların sözleriyle harmanlanmıştır". (İslâm Peygamberi'nden 822 hadis ve diğerlerinden 898 hadis)).

Abd al-Hâdî al-Fadlî tarafından girişinde, , Peygamber'in yetkisiyle yazılan ilk " hadis kitabı" olarak anılır. Burada İslâm Peygamberi'nin fiil, beyan veya onaylarına , sahabelerin fiil, beyan veya onaylarına  , tabi'un fiil, beyan veya onaylarına   hadis denir.

Etkileri, tür ve özellikler
Hadislerin Kur'an tefsirleri üzerinde derin ve tartışmalı bir etkileri vardır. En eski Kur'an tefsiri Tenvîr-el Mikbâs olarak bilinir ve İbn Abbas'a atfedilir.

Hadisler, şeriat ve fıkh olarak tanımlanan İslâmî yargının temelini oluşturur. İslâm'da tek bir fıkıh sisteminin değil de paralel sistemlerin olmasının temelinde hadisler yatar.

Bugün mevcut olan erken dönem İslâm tarihinin çoğu, birincil kaynak materyaldeki eksiklik ve ikincil materyalin iç çelişkileri nedeniyle sorgulanmasına rağmen hadislere de dayanmaktadır.

Şiî düşünce okulunda hadislere dönük iki temel yaklaşım vardır: Usûlî ve Ahbarî görüşü. Usûlî âlimler, hadislerin kabûlünde ictihad kullanılarak ilmî olarak incelenmesinin önemini vurgularken Ahbarî âlimler, dört Şiî hadis kitabının tüm hadislerini sahih kabul eder.

Kudsî hadisler bazılarına göre Allah'ın sözleridir.

Seyyid Şerif Curcânî'ye göre kudsî hadis Kur'an'dan, birincisinin "İslâm Peygamberi'nin sözleriyle ifade edilmesi" ile, ikincisi ise birinciden" Allah'ın doğrudan sözleri " olmasıyla ayrılır. Kudsî hadîsin sahih olması şartı yoktur, ancak zayıf, hatta uydurma olabilir.

Bir örneği, İslâm Peygamberi'nin şöyle dediğini söyleyen Ebû Hureyre'nin hadisidir:Allah, yaratmaya hükmettiği zaman kendi katında bulunan kitabına şöyle yazdırdı (yemin): "Rahmetim gazabıma galip gelsin".

Hadis kıssaları, bir kısmı Kur'an'da da anlatılan, bâzı hadis külliyatlarında İslâm Peygamberi'nin ağzından anlatılan mağara ağzını kapatan kaya (Ashab-ı kehf), "ala tenli, kel ve âmâ" yüz kişiyi öldürüp tevbe eden şahıs, borç alan kişinin deniz suyu üzerinde gönderdiği odun parçası, uhdûd, İbrahim ve İsmail, "akşamları hazine malını avuçlayıp götüren cin" gibi ayrıntılı hikâyelerdir. Bâzı hadisçiler tarafından bu kıssaların İslâm Peygamberi'ne âidiyeti reddedilmemekle birlikte ders verme amacıyla anlatılan temsilî (mesel, tr. masal) hikâyeler oldukları da dile getirilmiştir.

Hadisler, İslâm Peygamberi'nin zamanından (Sünnî kaynaklar 200-300, Şiî hadis kitapları 400-500 yıl) birkaç asır sonra yazılan ve İslâm Peygamberi'ne bir rivayet zinciri ile isnâd edilen söz ve fiillerden oluşan sözlü kültür ürünleridir. Bu rivayetlerde yer alan ve kayda geçiren kişilerin hafıza, dürüstlük ve iyi niyetlerine tamamen güvenme durumunda bile, sözlerin kapsamı ve bağlamıyla ilgili mânâ ile nakil, unutma, atlama, yanlış hatırlama, abartma, önemsizleştirme, yüceltme veya alçaltma gibi gerçeğin kısmen veya tamamen değiştirilmesi sonucunu doğuran problemlere rastlanması muhtemeldir. Hadisçilerin zincirdeki son kişiyi görme olanakları bulunsa bile, bir önceki nesle âit ve çoğunlukla ölmüş kişilerden oluşan rivayet zincirlerinin kullanılarak hadislerin doğrulanması veya yanlışlanması mümkün görülmemektedir. Hadisleri rivayet edenler, yazanlar ve dînî kaynak olarak kullananlar, bâzı eleştirilerin hedefi olmuşlardır.

Kur'ancılar uydurma hadislerle dolu binlerce hadis kitabı yazıldığından bahisle bu hadisleri tanımlayıcı bâzı önermeler ileri sürmüşlerdir: Bunlardan bazıları:
 Kur'an sûrelerinin faziletleri,
 Aklı yeren hadisler.
 Haftanın belirli günlerinde nafile namazları öven ve tavsiye eden hadisler.
 Recep, Şaban ve Aşûre günüyle ilgili hadisler.
 Ayşe'ye "Humeyra" (pembecik) diye hitap eden hadisler.
 Kutuplar, gavslar gibi tarikat ve tasavvuf ve mezhep imamlarını konu alan hadisler.
 Mehdî ile ilgili hadisler.
 Gaybe ait, yani geleceğe dair tarih veren hadisler. (Şu tarihte şu olacak, şu gün şu olur gibi.)
 Mürcie, Cehmiyye, Kaderiyye, Eş'ariyye mezheplerinden bahseden hadisler.
 Kıyamet alametlerinin belirli aylarda ortaya çıkacağını haber veren hadisler.
 "Yâ Alî!" diye başlayan ve Ali'ye vasiyet niteliği taşıyan bütün hadisler.
 Bu kapsamda siyasî amaçlarla üretilen erken İslâm tarihinde siyasî merkezler olan Emevî, Abbâsî ve Ali oğulları (Ehl-i Beyt) için söylenen abartılı destek ve övgü sözleri de dikkatle incelenmelidir. Bunun bir örneği de "Konstantiniyye muhakkak fethedilecektir. Onu fetheden emîr ne güzel emir, onu fetheden asker ne güzel askerdir." şeklindeki rivayettir. Hadis, Emevî döneminden başlayarak Araplarca İstanbul'a düzenlenen seferler için motive ediciydi. Ancak İstanbul Türkler tarafından alınınca hadis Arap dünyasında gözden düşürülür. Reşîd Rıza, 1926 senesinde yazdığı Menar isimli tefsirde (c. IX, s. 447) "hadisin' mânâsı Arapların orayı Türk eşkıyasından feth edeceği demektir" sözleri ile dinî literatürün sadece uydurulmasına değil, kritik ve yorumuna ilişkin olarak da siyasî-milliyetçi etkilerin bir örneğini sunar.

Külliyatlar
İslâm'ın farklı mezhepleri, farklı hadis koleksiyonlarını referans alır:

Sünnî
 İslâm'ın Sünnî dalının kanonik hadis koleksiyonları, Sahîh-i Buhârî ve Sahîh-i Müslim'in genellikle en yüksek statüye sahip olduğu altı kitaptır. Diğer hadis kitapları ise Sünen-i Ebû Dâvûd, Cemi't -Tirmizî, El-Sünen el-Suğra ve Sünen ibn Mâce'dir. Bununla birlikte dört Sünni "düşünce okulundan" (mezhep) biri olan Mâlikîler, geleneksel olarak sunan ibn Majah'ı reddeder ve Muvattâ İmam Mâlik'in kanonik statüsünü ileri sürerler.

Diğerleri
 İslâm'ın On İki İmamcı Şiî dalında, kanonik hadis koleksiyonları Dört Kitaptır: Kitab al-Kâfî, Man la yahduruhu al-Faqih, Tahdhib al-Ahkam ve Al-İstibsar.
 İslâm'ın İbâdî dalında ana kanonik koleksiyon Tartib al-Musnad'dır. Bu, kendi başına kanonik statüsünü koruyan önceki Jami Sahih koleksiyonunun bir uzantısıdır.
 İsmâilî Şiî mezhepleri, Daim el-İslâm'ı hadis koleksiyonları olarak kullanır.
 Çoğuları tarafından Müslüman kabul edilmeyen Ahmediye mezhebi genellikle Sünnî kanunlara dayanır.
 Toplu olarak Kur'ancılar olarak bilinen bâzı küçük gruplar, hadis koleksiyonlarının otoritesini tamamen reddediyor.

Genel olarak Şiî ve Sünnî koleksiyonlar arasındaki fark, Şiilerin İslâm Peygamberi'nin aile (Ehl-i Beyt) ve yakın arkadaşlarına atfedilen hadisleri tercih etmesi, Sünnîlerin ise hadis ve sünneti değerlendirirken aile soyunu dikkate almamasıdır.

Tarih, gelenek ve kullanım

Tarih
İslâm Peygamberi'nin hayatı ve İslâm'ın erken tarihi, onun 632'deki ölümünden sonra yüz yıldan fazla bir süre boyunca çoğunlukla sözlü olarak aktarıldı. Müslüman tarihçiler, genellikle İslâm Peygamberi'nin kendisi ve Osman bin Affan'ın İslâm Peygamberi'nin söz ve eylemlerini yazması için Müslümanları teşvik ettiğine inanıldığını söylüyorlar.

Halife Osman'ın çalışmaları, 656'da askerler tarafından öldürülmesiyle yarıda kesildi. Bu döneme ait yaşayan hiçbir kaynak yok.

Arap dünyasının İngiliz tarihçisi Alfred Guillaume'ye göre, Emevîler döneminde "birkaç küçük hadis koleksiyonunun" toplandığı "kesin"dir.

Artık anlaşıldığı şekliyle İslâm hukukunda İslâm Peygamberi'nin hadislerinin kullanımı (isnad v.s.) yavaş yavaş ortaya çıkar. Joseph Schacht, Ignaz Goldziher ve Daniel W. Brown gibi bilim adamlarına göre İslâm fıkhının ilk okulları, Peygamber'in sahabelerinin hükümlerini, halifelerin hükümlerini ve "hukukçular arasında genel kabul görmüş" uygulamaları kullanmışlardı. Halife Ömer ölüm döşeğinde Müslümanlara Kur'an, muhacirler, Ensar ve bedevilerden rehberlik aramalarını tavsiye eder.

Orientalist Harald Motzki ve Daniel W. Brown'a göre bize ulaşan en eski İslâmî hukûkî muhakemeler "neredeyse hiçbir hadis içermiyordu". Bu infiltrasyon ve bütünleşme H.S. 2. asırda kademeli olarak gerçekleşti.

İslâm Peygamberi'nin bir hadisinin nihâî otoritesini vurgulayan, Ebû Abdullah Muhammed bin İdris eş - Şâfi'î (AH 150-204) idi ; "yani Kur'an bile " hadisler ışığında yorumlanmalıdır, tersi değil."

Geleneksel olarak Kur'an otorite olarak sünnetin üzerinde kabul edilirken El-Şâfi'î, "güçlü bir şekilde" sünnetin Daniel Brown'a göre "Kur'an ile eşit düzeyde" olduğunu savunuyordu. Daniel Brown, bunun için  Şafi'i'nin "Peygamber'in emri Allah'ın emridir" sözünü örnek gösterir.

851'de rasyonalist Mu'tezile düşünce okulu, Abbâsî Halîfeliği'nin gözünden düştü. Mû'tezile için   "hakikatin hâkimi... insan aklı"ydı  ve hakikat için Kur'an ve hadislerin literal anlamına bakan hadisçilerle çatıştılar. Kur'an, resmî olarak derlenip onaylanmış iken hadislerde durum böyle değildi. Bunun bir sonucu, hadislerin sayısı, hadîsi aktaran kişiye göre "şüpheli bir şekilde doğrudan bağlantılı olarak çoğalmaya" başladı.

Gelenekçiler, Şeri'at yerine insan fikrini dinlemeye karşı uyaran bir hadis aktardılar.

Hanefîler, "Ümmetimden olacak Ebû Hanife adında bir adam çıkacak ve ona nur yol gösterici olacak." Hatta üzerinde ittifak edilen "Size ne sizin, ne de atalarınızın duymadığı hadisleri getirecek yalancılar, sahtekârlar olacak, onlardan sakının." şeklinde hadisleri ileri sürdüler.

Ayrıca hadislerin sayısı da önemli derecede artmıştı. Mâlik bin Enes, 1720 ifade veya eylemi İslâm Peygamberi'ne atfetmişken bunun yüz katı kadar hadis toplayan insanları bulmak artık mümkündür.

Abbâsî âlimleri, tartışmalı konularda farklı görüşleri destekleyen çok çeşitli rivayetlerden oluşan ve bazıları birbiriyle tamamen çelişen büyük bir külliyatla karşı karşıya kaldılar. Hangi hadisin sahih olduğuna ve hangilerinin siyasî veya teolojik amaçlarla uydurulduğuna âlimler karar vermek zorundaydı. Bunu için Müslümanların artık hadis ilmi dedikleri bir takım teknikleri kullandılar.

Başlangıçta hadislerin yazılmasına karşı çıkılmış, birkaç yüzyıl devam eden sözlü dönemden sonra bu tutum değişerek neredeyse bütün duyumların ve rivayetlerin kaydedildiği, sonra da tasniflerinin yapıldığı zengin bir yazılı döneme geçilmiştir.

Ebu Hureyre'den rivayet edilen bir hadis ise şöyledir: "Biz hadis yazarken Hazret-i Peygamber yanımıza geldi ve "Yazdığınız şey nedir?" dedi. "Senden işittiğimiz hadisler", dedik. Hazret-i Peygamber: "Allah'ın Kitabı'ndan başka kitap mı istiyorsunuz? Sizden evvelki milletler Allah'ın kitabı yanında başka kitaplar yazdıkları için dalalete düştüler.", dedi."

Ebu Said el-Hudrî'den rivâyet edilen bir hadiste İslâm Peygamberi'nin; "Benden Kur'an hâricinde hiçbir şey yazmayınız. Kur'an'dan başka benden bir şey yazmış olan varsa onu derhâl imha etsin. Benden hadis rivayet ediniz, bunun bir mahzuru yoktur, benim söylemediğim bir şeyi kim bile bile bana isnad ederse Cehennem'deki yerine hazırlansın." dediği rivayet edilmektedir. Hattâbî, kitabında bu hadise işaret ederek İslâm Peygamberi'nin birbirine karışmaması için hadisle Kur'an'ın aynı sayfalara yazılmasını yasaklandığını ifade eder. Hadis yazılmasının ertelenmesine gerekçe olarak Kur'an ile karışma ihtimalinden bahseden görüş bulunmakla birlikte 15. sûre olan Hicr Suresi'nin 9. âyetinde Kur'ân'ın ilâhî koruma altında olduğu, onu tahrif etmeye veya ortadan kaldırmaya yönelik her teşebbüsün boşa çıkacağı açıkça belirtilir. Ayrıca sahabe tarafından tefsir maksatlı âyetlerin arasına yazılan ve Kur'an'dan olduğu zannedilen müdrec kıraatlerin bulunduğu ve bunları şâz kıraatler tanımı içinde değerlendirmek gerektiği belirtilmektedir.

Ancak İslâm Peygamberi, hadis yazması için bâzı sahabiye hususî izin vermiştir. Abdullah bin 'Amr' bunlardan birisidir. Yine Yemenli Ebû Şâh'ın hadisi de İslâm Peygamberi'nin hayatının son yıllarında hadislerin yazılmasına izin verdiğini göstermektedir. Sonraki dönemlerde Kur'an âyetlerinin başka sözlerle karışması endişesinin ortadan kalkmasıyla İslâm Peygamberi'nin, "İlmi (hadisi) yazı ile tespit ediniz." şeklinde hadislerin yazılmasına müsaade ettiğine inanılır. Sahabeden bâzı kişilerin hadisleri Sahife denilen mecmualarda topladığı, ancak, dört halifenin hadis yazımına olumsuz yaklaşması ve bunların zamanla (Yahudi sözlü kanunları mişnada olduğu gibi) kutsanabileceği endişesiyle hadis mecmualarını toplatıp yaktırdıkları ve hadisin değil de sadece Kur'ân'ın kaynak görülmesini istedikleri kaydedilmiştir.

Hâlen elde mevcut en eski hadis eseri olduğu belirtilen Ebû Hureyre'ye ait 140 kadar hadis rivayeti ihtiva eden ve talebesi Hemmam İbn Munebbih tarafından yazılan es-Sahîfe es-Sahîha adlı kitabın zamanımıza kadar muhafaza edilmiş olduğu belirtilse de 1953 senesinde Prof. M. Hamidullah tarafından bulunarak neşredilen Şam ve Berlin nüshalarından eski olanı Şam nüshası hicrî 6. asırdan (Miladî 12. yy'dan) kalmadır. Hemmâm b. Munebbih H. 132 (M.S. 750) yılında vefat ettiğine göre bu nüsha onun vefatından çok sonra istinsah edilmiştir.

Hadislerin sistematik olarak yazılıp toplanmasına Tâbi'în zamanında başlandı. Muhammad ibn-i Muslim ibn-i Ubeydullah, hadisleri verimli bir şekilde anlatmıştır. İbn-i Hâcer'e göre İbn Şihab Zuhrî, ilk hadis toplayan kişidir ve Miladî 719 yılında Ömer bin Abdülaziz'in emriyle hadisleri toplamaya başlamıştır." Zuhrî'nin hadisleri yazdırmasındaki sebeplerden biri muhtemelen bir kısmı kendisine değişli bâzı rivayetlerin Iraklı râviler tarafından değiştirildiğini görmesidir. Kendisinin, "Buradan bir karış olarak çıkan hadis, Irak'tan döndüğünde bir kulaç olur."  ve "Meşrikten gelen şu tanımadığımız rivayetler olmasaydı hadis yazımına müsaade etmezdik." sözleri bu manada ele alınabilir. Fakat Zuhrî'den hiçbir kitap kalmamıştır. Hadis rivayetleri, Neysâbûrî (ö. 258) tarafından iki cilt hâlinde toplanmış olup bu esere ez-Zuhrîyyât denilmektedir.

Hadisleri ilk olarak büyük ölçüde toplayarak bir araya getiren İmam Mâlik, bunları Muvattâ adlı eserinde toplamıştır.

Abbasîler döneminde Mütevekkil'in İbn Ebu Şeybe ve ağabeyi Osman'ın bulunduğu bir ekibi yüksek maaş ve tahsisata bağlayarak Mu'tezile ve Cehmiyye'ye ait görüşleri reddeder mahiyetteki hadisler ile rû'yet hakkındaki hadisleri halka anlatmasını istediği belirtilir.

İmam Buhârî (810-869) ve diğer hadis imamları İslâm Peygamberi'nin ölümünden yaklaşık iki yüzyıl sonra o zamana kadar rivayetlerle aktarılan bu "sözlü kültür ürünleri"ni toplayıp yazarak hadis külliyatlarını oluşturdular.

Sünnî ekol arasında güvenilen ünlü olmuş altı adet (Kütüb-i Sitte) hadis külliyatı bulunur. Bunlardan Buhârî ve Müslim'in kitaplarına sahiheyn de denilir. Buhârî ve Müslim'in kitaplarında ortak olarak bulunan hadislere müttefekun aleyh denilir. Bâzı hadis külliyatları ise yazarları tarafından Câmi, Müsned, Mûcem, Müstedrek, Mustahrec, Cüz, Tabâkat gibi isimlerle isimlendirilmişlerdir.

Hadis öğrenimi mecâlis denilen sohbet toplantıları şeklinde İslâm'ın ilk devirlerinde başlanmıştır. Eğitimin sistematize edilmesi özel medreselerin açılmasıyla başlamıştır. Hadis öğretimi yaptığı bilinen ilk dâru'l hadîs, Hicrî 6. yüzyılda (M.S. 12. yüzyıl) Şam'da Sultan Nûreddîn Mahmud tarafından kurulan "en-Nûriyye" medresesi olup ilk idarecisi İbn Asâkîr'dir. Bundan sonra Eyyûbî hükümdarlarından Nâsıruddin Muhammed tarafından H. 622 (M.S. 1225) Kahire'de "el-Medresetu'l-Kâmiliyye" kurulmuştur. H. 626'da yine Şam'da el-Meliku'l-Eşref Ebu'l-Feth Musa b. Âdil "el-Medresetu'l Eşrefiyye" adlı ikinci bir dâru'l-hadis açıldı. Yine Hicrî altıncı yüzyılda aynı yerde Emevî Camii içinde Seyfeddîn Muhammed bin Urve'ye nisbetle "Dâru'l-Hadîsi'l-Urviyye" adını taşıyan ve bir kütüphânesi olan başka bir hadis medresesi daha açıldı. Daha sonraları İslâm âleminin her tarafında dâru'l-hadisler yaygınlaştı.

Başlıca râvîler
Ehl-i Sünnet'in hadis kitaplarında kendilerinden en çok hadis rivayet edilen sahabeler (müksirûn) ve rivayet edilen hadislerin sayıları;
 Ebu Hüreyre: 5.374,
 Abdullah bin Ömer: 2.630,
 Enes bin Mâlik: 2.286,
 Aişe: 2.210,
 Abdullah bin Abbas: 1.660,
 Câbir bin Abdullah: 1.540,
 Ebû Said el-Hudrî: 1.170.

İslâm Peygamberi zamanında yazılan sahîfeler
 Sa'd b. Ub'ade el-Ensârînin sahîfesi. Ancak Buhârî, bu sahîfenin Abdullah b. Ebî Evfa'nın sahîfesinin bir nüshası olduğunu söylemektedir.
 Semure b. Cündüb'ün sahîfesi.
 Câbir b. Abdullâh'ın sahîfesi.
 Abdullah b. 'Amr b. 'Âs'ın sahîfesi: Sahîfe-i sâdıka. İbnu'l Esîr'in söylediğine göre bu sahifede 1.000 hadis bulunmaktadır.
 Hicretin birinci yılında İslâm Peygamberi'nin kendisinin yazılmasını emrettiği sahîfe. Medinede'ki Yahudilerle yapılan antlaşmanın tedvîn edildiği sahîfedir.
 Abdullah b. Abbas'ın sahîfesi.

Ancak sahabeye ait olduğu iddia edilen bu sahifelerden hiçbiri daha sonraki nesillere ulaşmamıştır.

Şiî ve Sünnî metin gelenekleri
Sünnî ve Şiî hadis koleksiyonları farklıdır. İslâm Peygamberi'nin ölümünü takip eden liderlik tartışmalarında Ali'den ziyade Ebû Bekir ve Ömerin tarafını tutan rivayetleri nakleden râviler Şiîler tarafından güvenilmez olarak kodlanırken Ali'ye, İslâm Peygamberi'nin ailesine ve onların taraftarlarına kaynak veren rivayetler tercih edilir. Sünnî âlimler, Şiîlerin reddettiği Aişe gibi râvîlere güvenirler. Hadis koleksiyonlarındaki farklılıklar, ibadet uygulamaları ve şeri'at hukukundaki farklılıklara katkıda bulundu ve iki gelenek arasındaki ayrım çizgisini sertleştirdi.

Sünnî geleneğinde kapsam ve doğa
Sünnî gelenekte bu tür metinlerin sayısı 7.000 ile 13.000 arasında olmasına rağmen aynı metni paylaşan birçok isnad, ayrı hadis olarak sayıldığından hadislerin sayısı çok daha fazladır. Diyelim ki on sahabe, İslâm Peygamberi'nin hayatındaki tek bir olayı bildiren bir metin kaydederse hadis âlimleri bunu on hadis sayabilirler. Yani örneğin Ahmed Bin Hanbel'in Müsned'inde 30.000'den fazla hadisi vardır - ancak bu sayı, metin içinde veya rivayet zincirleri içinde küçük farklılıkları kaydetmek için tekrarlanan metinleri içerir. Hem bir metnin en sağlam rivayetini, hem de rivayetlerinde en sağlam râvîleri tespit etmek için çeşitli metinlerin râvîlerini tespit etmek, aynı metinlerin rivayetlerini karşılaştırmak 2. yüzyıl boyunca hadis âlimlerini meşgûl etmiştir.

İslâm'ın 3. yüzyılında (225-275), hadis uzmanları, seçtikleri ve en sağlam şekilde belgelendiğini düşündükleri ve Müslüman âlimlerce referans alınan 2.000 ile 5.000 hadisten oluşan hadis külliyatlarını yazdılar.

4. ve 5. yüzyıl, bu altı eserin oldukça geniş bir şekilde yorumlandığını gördü.

Buhârî ve Müslim, sahihlerinde hadislerin sadece en sahihlerini topladıklarını iddia etmişlerdi. Sonraki âlimler de onların iddialarını kabul ederek bugün de bu sahihler en güvenilir hadis koleksiyonları olarak kabul edilir.

H. 5. yüzyılın sonlarında İbn-i Tâhir el-Qaisarânî, Sünnî kanonunu bu güne kadar kalan bir tasvirle resmî olarak altı önemli eserde standartlaştırdı.

Yüzyıllar boyunca birkaç farklı koleksiyon kategorisi ortaya çıktı. Musannef, mu'cem ve câmi' gibi isimlerle yazılanlar daha genel, sünenler (hukukî-litürjik geleneklerle sınırlı) ya da kırk hadisler  gibi bazıları işlenen konulara daha spesifiktir.

Şiî geleneğinde kapsam ve doğa
Şiîler, Sünnîlerin râvîlerinin çoğuna güvenmedikleri için altı büyük hadis koleksiyonunu nadiren kullanırlar. Kendi geniş hadis literatürüne sahiptirler. En iyi bilinen hadis koleksiyonları şu Dört Kitap'tır Muhammed ibn Ya'qub al-Kulayni al-Razi (329 AH) tarafından yazılan Kitab al-Kafi, Muhammed ibn Babuya tarafından Man la yahduruhu al- Faqih ve ikisi de Şeyh Muhammed Tusi tarafından derlenen Al-Tahdhib ve Al-Istibsar.

Şiî din adamları da sonraki yazarların kapsamlı koleksiyon ve yorumlarından yararlanır. İmam Ali er-Rıza şöyle nakledilir: "Hadislerimizde Kur'an'da olduğu gibi müteşabih ve Muhkemler vardır. Belirsiz olanları açık olanlara yönlendirmelisiniz."

Şiîlerin çoğunluğu Sünnîlerin aksine hadis koleksiyonlarının hiçbirini bütünüyle sahih görmezler. Ancak Ahbarî mezhebi, dört kitaptaki tüm hadisleri sahih kabul eder.

Şiî düşünce okulunda hadisin önemi iyi belgelenmiştir. Bu, İslâm Peygamberi'nin kuzeni Ali ibn Ebi Talib tarafından yakalanabilir: ""Taraftarlarımız(şia)dan kim şeriatımızı bilir ve ümmetimizin zayıflarını cehalet karanlıklarından bizim (Ehl-i Beyt) kendilerine ihsan ettiğimiz ilim nuruna (Hadis) çıkarırsa, o Kıyamet Günü'nde, başında bir taçla gelecek, Kıyamet ovasında toplanan insanlar arasında parlayacak."

İslâm Peygamberi'nin soyundan gelen Hasan el-Askerî, bu rivayete destek vererek "Kim Dünya hayatında cehalet karanlığından çıkardıysa, Kıyâmet ovasının karanlıklarından Cennet'e çıkarılmak üzere nurunu tutabilir. Sonra onun Dünya hayatında hayırdan bir şeyler öğrettiği veya kalbinden bir cehalet kilidi açtığı veya şüphelerini giderdiği kimseler gelir."

Doğruluğun önemi için İslâm Peygamberi'nin torunu Muhammed Bakır'ın "Şüpheli bir meselede durmak, helâke girmekten daha hayırlıdır. Hadis rivayet etmemen, iyice araştırmadığın bir hadis rivayet etmenden daha hayırlıdır. Her doğrunun üzerinde bir gerçek, her gerçeğin üzerinde bir ışık vardır. Allah'ın kitabına ne uyuyorsa onu al, ihtilafa düşeni de bırak." dediği kaydedilir.

El-Bakır ayrıca, Ehl-i Beyt'in, İslâm Peygamberi'nin eski bir arkadaşı olan Cabir ibn Abd Allah ile yaptığı konuşma aracılığıyla İslâm Peygamberi'nin geleneklerini korumaya özverili bağlılığını vurguladı. Bakır dedi ki: "Ey Cabir, seninle görüş ve arzularımızdan konuşsaydık, helak edilenlerden sayılırdık. Allah Resulü'nden alıp koruduğumuz hadisi size söylüyoruz, "Allah'ım, Muhammed'e ve ailesine (onların altınlarını ve gümüşlerini emanet ettikleri gibi), senin davana hizmetlerine layık bir tazminat ver."  Ayrıca el-Bakır oğlu Cafer es-Sadık'ın hadis hakkında şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Onu yazmalısın, yazmadıkça hatırlayamazsın."

Dindeki yeri
Kur'an'ın farklı yorumları gibi hadislerin de farklı yorumlarının yapılması, hangi hadislerin kaynak kabul edileceği, hangilerinin edilmeyeceği gibi hususlar farklı fıkıh mezheplerinin oluşmasına yol açmıştır. Şiî, Alevî ve Sünnîlerin anlayışları farklı olduğu gibi, Sünnîlerin Bağdat ekolü (Hanefî mezhebi) ile diğer ekollerin (ehl-i hadis, nakilciler) kendi içlerindeki yaklaşımları da farklılıklar göstermiştir. 7. yüzyılda aklı öne çıkaran kelamcılar ile ehli-hadis arasında tartışmalar çıkmış ve hadisler sorgulanmaya başlanmıştır. Birbiriyle zıtlaşan akıl ile nakil arasında hangisinin tercih edilmesi gerektiği tartışmaları İslâm coğrafyasında son dönemlere kadar devam etmiştir.

Sünnî İslâm anlayışında hadis Kur'an'ı açıklayıcı ikincil bir kaynak olarak düşünülür. İslâm inançları, ibadet, tefsir, siyer, fıkıh, tasavvuf ve tarikat gibi alanlarda yol gösterici, bazen de şeriat hükümlerinde olduğu gibi kanun belirleyici ve emredici olarak görülür. Bu anlayışta bir kısım hadislerin zayıf veya uydurulmuş olabileceği, ancak hadis imamlarının bu sözleri ayıkladıklarına inanılır. Sünnî anlayış "Hayır; Rabbine and olsun ki bunlar inanmazlar. Ama aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem yapar, sonra verdiğin kararı, içlerinde bir sıkıntı duymadan kabul eder ve tam olarak teslim olurlarsa başka." (Nisa 4/65) gibi bâzı Kur'an ayetlerine dayandırılır.

Ehl-i rey (Akılcılar)
İmam Ebu Hanife ve takipçileri dinî görüşlerini oluşturmada diğer imamların aksine hadislerin sıhhatine daha az güvenmekte ve onlara az yer vermekteydi. Ebû Hanîfe rey ehli olarak bilinir, hadisleri sadece senet ve rivayet açısından değil, anlam açısından da kritiğe tâbî tutar. Mânâ açısından akla aykırı gördüğü ve İslâm Peygamberi'ne atfedilemiyeceğine inandığı hadisleri kabul etmez ve bu hadislere aykırı fetvalar vermekten çekinmezdi. Bu şekilde 200 kadar hadise aykırı fetvası bilinir ve bu yüzden bâzı hadisçiler tarafından tenkit edilir. Mevcut kaynaklara göre Ebû Hanîfe'yi tenkit edenlerin başında Buhârî gelmektedir. Buhârî el-Câmiʿu'ṣ-ṣaḥîḥ'inin bab başlıklarında isim zikretmeden, "Kāle ba'zu'n-nâs" (insanlardan biri şöyle dedi) ifadesini kullanarak Ebû Hanîfe'yi tenkit etmiş, diğer eserlerinde de onun İslâm dinine zarar veren Mürcie'ye mensup olduğuna ilişkin rivayetleri zikretmiştir Hatta Buhârî'nin ed-Duafâü"s-Sağir adlı eserinin 388 numaralı maddesinde Ebu Hanife'nin iki defa küfürden imana davet edildiğiyle ilgili bir rivayete yer verdiği belirtilir. Hadisleri kaale almayan ve Reyci (Akıl ve görüşçü) tutumu sebebiyle katledildiği düşünülen Ebû Hanîfe'nin mezhebi talebesi ve nakilcisi olan Ebu Yusuf eliyle kısa sürede hadisçi-nakilci bir çizgiye çekilmiştir.

Ehl-i hadis
Ahmed İbn-i Hanbel, Şafiî ve İmam Mâlik gibi, hadisleri derleyen ve fıkhî görüşlerini bu rivayetlere dayandıran nakilcilerden oluşuyordu. Nakilciler rivayet zinciri açısından "sahih" gördükleri hadisleri muhkem nasslar olarak değerlendirirler ve akıl yönünden kritiğe tâbî tutmazlar.

Rivayetçi eğilimlerin bir başka karakteristiği, halkın nezdinde hadislerin itibarını artırmak için hadis imamlarına insan üstü vasıflar yüklenmesidir. Bu rivayetlere göre hadis imamları milyonlarca hadisi râvî zincirleriyle birlikte hafızalarında tutabilirler. İmam Buhârî, bir hadisi kaynağından almak için aylarca yolculuk yapar, ancak rivayet eden kişinin boş eliyle ahıra götürerek atını kandırdığı için hadisi ondan almaktan vazgeçer, şartlarına tamamen uygun bile olsa rüyasında peygamberi görerek kaydettiği bütün hadisleri tasdik ettirir.

İmamiyye Şiiliği yalnızca 12 imam kanalıyla gelen söz ve rivayetleri dinî kaynak (hadis) olarak kabul etmektedir. Bu anlayışta İslâm Peygamberi'nin sözleri yanında 12 imamın söz ve hikâyelerine de hadis denilir.

Kur'ancılar
Kur'ancı Müslümanlar Kur'an merkezli İslâm'ı savunan bâzı gruplardır. Bunlar için hadislerin herhangi bir dînî değeri yoktur. Bunlar da anlayışlarını Kur'anın kendisini "tam", "apaçık", "ayrıntılı" ve "mükemmel" olarak tanımlaması ve "Kur'an'da biz hiçbir şeyi unutmadık" benzeri ayetlerine ve hadislerle ilgili sorunlara dayandırırlar. Alevî İslâm anlayışında da Sünnî veya Şiî hadis koleksiyonlarına herhangi bir değer atfedilmez.

Muhammed İkbâl gibi bâzı âlimlere göre hadisler kanun kaynağı olarak kullanılamaz, fıkıh usulünde ve inançla ilgili konularda kanıt olamaz.

Mustafa İslamoğlu, İslâm'da mutlak kriterlerle hareket edilmediğini, Sahih-i Buhârî ve Sahîh-i Müslim'in kendi kriterlerine göre sahih olan hadisleri eserlerinde topladığına işaret eder. Mesela Buhârî'nin sika dediği (güvenilir) 420 küsur râvînin hadislerini talebesi Müslim, kitabına almamıştır. Yine Müslim'in güvenilir dediği 600 küsur râvînin hadislerine ise hocası Buhârî güvenmemiştir. Dolayısıyla güvenilirliğin kriteri içtihâdîdir, kişiseldir. Başka bir ifadeyle hadisin sahih olması, ona sahih diyene göredir, "demektedir. İslamoğlu'na göre rivayet edilmiş 1.000.000 hadîsin aslen kaç olduğu konusu, Ebû Dâvûd tarafından ciddi olarak tartışılmış, bu sayının 4.500-6.300 civarında olduğu ileri sürülmüştür. Hadis ilminin bu saatten sonra devam edecekse bu 1.000.000'u nasıl "6.000'e irca ederiz", konusu artık bu olmalıdır der.

Batılı akademisyenlere (müsteşriklere) göre
Aloys Sprenger, William Muir ve Reinhart Dozy gibi müsteşriklere göre Buhârî ve benzeri kaynaklarda yer alan hadislerin yarısı veya buna yakın kısmı güvenilebilecek materyallerdir. Jay Horowitz ise hadislere güvenilebileceğini belirtmekle birlikte hadislerin Peygamber zamanından 200-300 yıl sonra yazıldığı iddiasının gülünç bir iddia olduğunu belirtir. C. Snouck Hurgronje, David Samuel Margoliouth, Henri Lammens ve Ignaz Goldziher gibi bâzı müsteşriklerse hadislere bu kadar da güvenmemektedirler. Margoiouth'a göre sünnet, başlangıçta İslâm öncesi toplumun âdetleri için kullanılan bir kavram iken, bu uygulamalara İslâm Peygamberi'ne atfedilmek suretiyle otorite kazandırılmıştır.

Modern kullanım

Ana akım mezhepler, hadisleri İslâm'ın kutsal kitabı olan Kur'ân'ın açıklayıcısı tamamlayıcısı görürler. Hadis uzmanı İbnü's-Salah, hadis ile dinin diğer yönleri arasındaki ilişkiyi şöyle açıklar: "Çeşitli dallardaki ilimlerin içlerinden en önemlisi fıkıhtır." İbn Hâcer "Buradaki 'diğer bilimler'den kastedilen dinle ilgili olanlardır" diye açıklıyor, "Kur'an tefsiri, hadis ve hukuk. Hadis ilmi, bu üç ilimden her birinin sergilediği ihtiyaçtan dolayı en yaygın olanı hâline geldi. İhtiyaç ortadadır. Kur'an tefsir'ine gelince, Allah'ın kelâmını açıklamak için tercih edilen yol, İslâm Peygamberi'nin sözü olarak kabul edilenler iledir. Buna bakan, kabul edilebiliri kabul edilemezden ayırma ihtiyacındadır. Fıkıhla ilgili olarak fakih, istisna için kabul edilebilir olana delil göstermeye muhtaçtır ki bu ancak hadis ilmiyle mümkün olan bir şeydir."

Çalışmalar ve doğrulama
Hadisler, muhaddis denilen hadis âlimleri tarafından değişik sınıflandırmalara tâbî tutulmuşlardır. Ancak bu sınıflandırmalar mutlak olmayıp sınıflandırmayı yapan kişinin bilgi altyapısı, ön kabulleri, tanımları ve değerlendirmeleri gibi unsurlara dayanır. Bir dînî otoritenin mütevatir, sahih veya muteber bulduğu hadis bir başka otoriteye göre zayıf, uydurma veya merdud olarak tanımlanabilir. örnek; Kur'an'da bir âyete dayanan Ay'ın ikiye bölünmesi hadisleri.

Bir hadisin sıhhati öncelikle onun nakil zinciri (isnad) ile doğrulanır. Aktarım zinciri de sahte olabileceğinden Müslüman âlimler tarafından verilen özgünlük statüsü, oryantalist veya tarihçiler tarafından kabul edilmez. Ignaz Goldziherr, birçok hadisin kronolojik ve içerik olarak İslâm Peygamberi'nin dönemine uymadığını göstermiştir. Bu nedenle birçok oryantalist, hadisleri genel olarak daha sonraki bir dönemin dönemsel icadı olarak gördü. Bu aşırı eleştirel tutum bugün norm değil. Farklı hadislerin karşılaştırılması ve incelenmesi, hangi hadislerin sahih, hangilerinin sahih olmadığı tespit edilemese de 7. yüzyılda birçok hadisin kaydedilmiş olması gerektiğini göstermektedir. Bernard Lewis'e göre, "İslâmî yüzyılların başlarında bir davayı, bir görüşü ya da bir hizbi teşvik etmenin, Peygamber'in uygun bir fiilini ya da sözünü alıntılamaktan daha iyi bir yolu olamazdı." diyor. Bu sahteciliklerle savaşmak için, ilm el-cerh veya ilm el-dirayah olarak isimlendirilen ayrıntılı hadis araştırma bilimi hadisleri eleştirmeyi ve onaylamayı tasarlanmıştır.

Hadis çalışmaları, İslâm Peygamberi'ne atfedilen haberlerin doğruluğunu belirlemek için bir dizi değerlendirme yöntemi kullanır. Bu sağlama şu şekilde yapılır:

 Aktarımında yer alan bireysel anlatıcılar,
 Raporun aktarım ölçeği,
 Rapor metnini analiz etmek ve
 Raporun iletildiği yollar.

Bu kriterlerden hareketle hadisler tasnif edilmiştir. Kapsamlı ilk eser Ebu Muhammed er-Ramhürmîzî'ye âit el-Muhaddis el-Fasıl, bir diğeri önemli eser Hâkim en-Nişâbûrî'nin Marifat ulum el-hadis'idir. İbnü's-Salah'ın ' <i id="mwAnU">Ulum al-hadis'i</i>, hadis araştırmalarında standart klâsik referans olarak kabul edilir.

Bâzı hadis metodolojisi ekolleri, 16 kadar ayrı test uygular.

Biyografik değerlendirme
Biyografik analiz ('ilm al-ricāl) de nakilciler incelenir. Bu, doğum tarihi ve yerlerini, aile bağlantılarını, öğretmen ve öğrencileri; dindarlık, ahlakî davranış, edebî ürünleri; seyahatlerini ve ölüm tarihlerini analiz etmeyi içerir.

Bu kriterlere göre râvînin güvenilirliği (sikā) değerlendirilir. Aynı zamanda zincirdeki diğer vericilerle olan eş zamanlılık ve coğrafî yakınlıklarından çıkarılan ferdin raporu gerçekten iletip iletmediği de belirlenmeye çalışılır.

Biyografik sözlüklere örnek olarak şunlar verilebilir: Abd al-Ghânî al-Makdîsî'nin Al-Kamal fî Esmâ' al-Rijâl'i, İbn Hâcer el- Askalânî'nin Tahdhīb al-Tahdhīb'i ve al-Dhahabi'nin Tadhkirat al-huffaz'ı.

İletim ölçeği
Önemli meselelere ilişkin hadislerin bir dizi birbirinden bağımsız zincirden geçmesi gerekir.

Birçok güvenilir kanaldan gelen rivayetler için mütevatir terimi kullanılır.

Bu standardı karşılamayan raporlar âhad olarak bilinir ve birkaç farklı türdendir.

Metni analiz etme
Muhammed Şafi'î'ye göre isnadı incelenen hadislerin metni şu açılardan incelenmelidir:

 Kur'an'la çelişki
 Güvenilir hadislerle çelişki
 Sağduyu ve mantık
 Sadece destekçileri veya ailesi aracılığıyla iletilen ve diğer bağımsız kanallardan gelen haberlerle desteklenmeyen bir birey veya bireylerin önemine ilişkin olması.

Eleştirmenler, metnin incelenmesini içeren yukarıdaki açıklamanın aksine tasdik sürecinin "hadisin kendisini değil, hikâyeyi nakleden râvîler zincirinin incelenmesiyle sınırlı" olduğunu kaydeder. Joseph Schacht, "hadislerin tüm teknik eleştirisinin ... esas olarak isnadların tenkîdi"ne dayandığını, bunun sahte hadisleri ortadan kaldırmada etkisiz olduğuna diğerleri gibi kendisinin de inandığını belirtmektedir. NJ Coulson "Zincirin kesintisiz olması ve bireysel halkalarının güvenilir kişiler sayılması şartıyla, hadis bağlayıcı bir kanun olarak kabul edilmiştir. Dinî inancın şartlarına göre raporun içeriği sorgulanamaz; çünkü bu, ilâhî vahyin özüydü ve bu nedenle herhangi bir kanunîu veya tarihî eleştiriye açık değildi"  der.

Terminoloji: makbul ve makbul olmayan hadisler
Değerlendirildikten sonra hadisler kategorize edilebilir. İki kategori şunlardır:

 Sahih (doğru, otantik),
 Za'if (zayıf)

Diğer sınıflandırmalar şunları içerir:

 Hasen Kusurlu bir sahîh rivayet veya  başka teyit edici rivayet nedeniyle güçlendirilmiş zayıf bir rivayete atıfta bulunur (iyi);
 Mevzu' (fabrikasyon, uydurma),
 Münker, daha güvenilir başka bir râvî ile çelişen, güvenilir olmayan bir râvînin mevcudiyeti nedeniyle reddedilen rivayet.

Sahîh ve hasen rivayetler, İslâm hukuk sisteminde kabul edilebilir görülür.

Eleştiri
Hadisler, çeşitli yazarlara göre bir dindar kurgular koleksiyonu olup II. ve III. yüzyıllarda ortaya çıkan ihtiyaçlara göre uydurulmuşlardı. Sir W. Muir, II. (M.S. VIII.) yüzyılın ortalarından önce yazılı hadis belgesinin bulunmadığını, I. Goldziher ve J. Schacht, hadislerin Emevîler devrinde ahlak, zühd, Âhiret hayatı ve siyaset konularıyla ilgili olduğunu, bu dönemde fıkhî hadis bilinmediğini ileri sürmüş, J. Robson, hadislerdeki senetlerin II. yüzyılda uydurma birtakım hadisleri sahih göstermek için meşhur isimler kullanılarak ortaya konduğunu ifade etmiştir.

Hadislere uydurma olabileceği, râvîlerinin güvenilirliği ve içerik noktasında eleştiriler bulunmaktadır:

Bişr b. Sa'îd'in "Allâh'a yemin olsun ki biz Ebû Hureyre'nin meclisinde bulunurduk, O bize Rasûlullah'tan ve Kā'b el-Ahbâr'dan rivayet ederdi. Ebû Hureyre kalkıp gittikten sonra bizimle birlikte oturan bâzı insanların Rasûlullah'ın hadisini Kā'b'ın sözü, Kā'b'ın sözünü de Rasûlullah'ın hadisi diye naklettiğini işitirdim. Allah'tan korkun ve hadis konusunda korunun!" dediği belirtilir. İmam  Buhârî'nin, Kâb'ın  görüşü  dediği  bir rivayetin İmam Müslim tarafından İslâm Peygamberi'ne âit olarak nakledildiğinden de bahsedilmektedir.

Ebû Hureyre'nin Kā'b ei-Ahbâr'dan etkilenerek "israiliyat" nakleden rivayetlerinin âdetâ Tevrat ve Talmud'un bir kopyası gibi olduğu şeklinde görüşü de mevcuttur.

İmam Ebû Hanîfe'ye göre sıhhatinde şüphe olmayan hadislerin sayısının ancak on yedi olduğu; İmam  Mâlik'e göre ise bu tür hadislerin adedinin üç yüzden fazla olmadığı zikredilir. Prof. Dr. Süleyman Ateş ise buna ilâveten Târih-i Bağdat'ta Ebû Hanîfe'nin sabahtan öğle vaktine kadar hadis okuttuğunu, ardından da "Bunlar hep havadır, boş şeylerdir." dediği şeklinde bir rivayetin bulunduğunu, ancak ilgili eserin yazarı tarafından bunun Ebû Hanîfe'ye iftira olduğunun belirtildiğini yazmıştır. Ateş, ayrıca aynı yazısında hadisçi veya rivayetçi olarak bilinen Şafiî ve Hanbelî ekollerinin aslında şüphe taşıyan bir iki kişi haberini haram hükmü vermeye kaynak kabul ederek Kur'ân'ın geniş yolunu daralttıklarını, İslâm'ı sonunda yaşanmaz hâle getirdiklerini iddia eder.

Başlangıçta birkaç yüzyıl boyunca sözlü rivayetler şeklinde anlatılan hadisler, daha sonra yazıya geçirilen İslâm'ın "sözel geleneğini" oluşturmuşlardır. İslâm Peygamberi'nin ölümünü takip eden yıllarda konuşulan hadis sayısının birkaç yüz veya birkaç bin hadisi geçmediği, daha sonraki dönemlerde bu rivayetlerin hızla çoğaldığı ve milyonlara ulaştığı bilinmektedir. Bu artış, hadislere şüphe ile yaklaşan kesimler açısından da eleştiri konusu olmaktadır.

Buhârî'nin hocalarından Nuaym b. Hammâd'ın hemen bütün hadis münekkitleri tarafından zayıf ve münker hadis rivayet etmekle tanındığı, rivayetlerinde çokça yanılıp bunları birbirine karıştırdığı, rivayetleri pek kabul görmeyen muhaddislerden hadis rivayet ettiği için de eleştirildiği, rivayetlerinin delil olarak kullanılamayacağı ileri sürüldüğü ve hatta sünneti koruma gayretiyle hadis uydurduğunu söyleyenlerin de olduğu, fakat Buhârî'nin ondan hadis rivayet ettiği belirtilmektedir.

Zühlî'nin Kur'an okuyan kişinin telaffuzunu mahluk kabul ettiği gerekçesiyle Buhârî'nin bidatçı olduğunu ve onun meclisine katılanların Kur'ân'ın mahluk olduğu görüşüne sahip olmakla itham edilmesi gerektiğini bildirerek İmam Müslim ve Ahmed b. Seleme hariç insanların çoğunun Buhârî'nin meclisine katılmasını engellediği belirtilmektedir. lbn-u Ebî Halîm er-Râzî (ö.h. 327) Buhârî'nin biyografisinde babası Ebû Hâtim er-Râzî'nin Buhârî'den hadis işitmekle beraber Muhammed b. Yahya tarafından onun "Kur'an'ın okunuşu -lafzı- mahluktur" görüşü iletilince Buhârî'nin hadisini terk ettiğini anlatır. Bu durumun Buhârî'nin Sahîh'inin şöhretini geciktiren faktörlerden biri olduğu ve asırlar geçtikçe bu haberin unutulduğu ifade edilir.

Sahîh-i Buhârî'de yer alan 160 rivayetin senedinde kopukluk bulunduğu ifade edilmektedir.

İbn Hazm'ın (ö. H. 456/M.S. 1064) mûsikî konusunda en sağlam ve en kuvvetli olduğu belirtilen Buhârî'nin sahihinde geçen "Ümmetimin içinde zina yapmayı, ipekli giymeyi, içki içmeyi ve mûsikî dinlemeyi helâl sayan kimseler türeyecektir." şeklinde başlayan rivayetin uydurma olduğunu söylediği ve Buhârî'yi kitabına uydurma hadis almakla suçlayanların başında geldiği, bu rivayet de dahil olmak üzere mûsikînin haram olduğunu söyleyenlerin hüccet olarak kullandıkları bütün hadis rivayetlerini teker teker ele alarak bunların hiçbirinin sağlam olmadığını belirttiği anlatılmaktadır. Bu rivayetlerin zayıflığı konusunda İbnu'l-Arabî'nin, İbnu'n Nahvî'nin, Gazâlî'nin ve İbn Tâhir'in İbn Hazm'a muvafakat ettikleri belirtilir. Bilindiği kadarıyla el-Uṣûlü'l-ḫamse'ye İbn Mâce'nin es-Sünen'ini ekleyerek Kütüb-i Sitte tabirini ilk defa oluşturduğu belirtilen İbnü'l-Kayserânî'nin (ö. 507/1113) de Kitâbü's-Semâʿ adlı eserinde Mûsikî dinlemenin haram olmadığını, aksini savunanların uydurma rivayetlere dayandıklarını söyleyerek mûsikî dinlemeyi haram sayanların dayandığı delillere güvenilemeyeceğini ileri sürdüğü belirtilmektedir. Bâzı oryantalistlerin görüşüne göre ise bu rivayetlerin müziğe ve müzisyenlere gösterilen ilgiyi kıskanan Abbâsî devri ilahiyatçıları tarafından uydurulmuş olduğu iddia edilmektedir.

Serahsî (ö. 483/1090), recm ile ilgili âyetin bulunduğu sayfayı bir keçinin yediği şeklindeki rivayeti eleştirerek İslâm Peygamberi'nin vefatından sonra neshin mümkün olmadığını, fakat bâzı mülhidlerin İslâm'a zarar vermek için bu tarz rivayetleri kabul ettiklerini belirtmiştir.

Ünlü hadisçi İbn Hâcer el-Askalânî'nin asılsız haber rivayet etmekle tanınan râvî ve tarihçi Ebû Huzeyfe el-Buhârî'yi kaynak olarak kullandığı da belirtilir.

Geleneksel İslâmî düşünce tarzlarına karşı ilk ciddî ve sistematik hareketin kurucusu olarak nitelendirilen Seyyid Ahmed Han, hadisler için Müslümanları bağlayan sözler olmadığını savunmuştur. Öğrencisi Şirag Ali ise daha ileri giderek neredeyse bütün hadislerin uydurma olduğunu ileri sürmüştür.

Gulam Ahmed Pervez ise hadisleri geçmiş asırların çarpıtılmış sözleri olarak yorumlar ve Kur'an öğretilerine aykırı olanlarının İslâm Peygamberi'ne atfedilmesine karşı çıkar. Pervez, görüşleri dolayısıyla binin üzerinde ortodoks âlim tarafından imzalanan fetva ile kâfir ilan edildi.

Goldziher'e göre hadis olarak rivayet edilen haberlerin Peygamber'le ilgisi yoktur. Bu rivayetler İslâm'ın birkaç asır devam eden oluşum süreci içinde bu sürece katılan siyasî, ictimâî, iktisadî v.s. birçok faktörün belgeleridir. Müslümanlar Kur'an'da bulamadıkları pek çok konuyu, ayrıca kendi kanaatlerini ve doğru bulduklarını hadis formunda ifade etmişlerdir.

Kütüb-i Sitte adı verilen kitapların haber-i âhâd olarak nitelendirilen rivayetlerden ibaret oldukları ve bunların tamamı için sahih demenin mümkün olmadığı belirtilir. Prof. Dr. Mikail Bayram, Kütüb-i Sitte isnat edilen kişilerin tamamının Sâmânî devletinden olduklarını ve Sâmânî devlet otoritesinin bu kitapları sahih kabul edip diğer hadis kitaplarını ise sahih kabul etmediklerini ve o dönemde Abbasîlerin de onlarla ittifak ederek bu altı kitabı sahih kabul ettiklerini iddia eder. Konuyla ilgili olarak Kütüb-i Sitte'nin dördünün Horasan bölgesinde yazıldığı; Buhârî'nin (ö. H. 256) Buharalı, Müslim'in (ö. H. 261) Nişâburlu, Nesâî'nin (ö. H. 303) Nesâlı, Tirmîzî'nin (ö. H. 279) Tirmizli, Ebû Dâvûd'un (ö. H. 275) Sicistânlı, İbn Mâce'nin (ö. H. 273) Kazvinli olduğu ifade edilmektedir. Müslim gibi Nişaburlu olan Hâkim en-Neysâbûrî'nin (ö. H. 405) tarihî gerçeklere uymayacak şekilde Buhârî ve Müslim'in otoritesinin Hicaz, Irak ve Şamlılar tarafından tanındığı neticesine varılabilecek ifadeler kullandığı ve bunun bu eserler üzerinde icmâ olduğu görüşünün ortaya çıkmasında tesirli olduğu belirtilmektedir.

Müslümanlardan hadis literatürüne yönelik tenkidin temeli, sahihliği ile ilgilidir. Bunlardan bazıları İslâmî, teolojik ve felsefî eleştiri temellerine de sahiplerdir.

Müslüman âlimler, hadis literatürünü sorgulamada uzun bir geçmişe sahiptir. Batılı akademisyenler de 1890'dan başlayarak ancak 1950'den beri çok daha sık olarak bu alanda aktif hâle geldiler.

Bâzı Müslüman hadis eleştirmenleri, hadisleri (İslâm'ın temel metinleri olarak) tamamen reddedecek kadar ileri gitmektedir.

Edip Yüksel ise Sünnî gelenekte güvenilir olarak nitelenen hadislerden örneklerle, hadise dayalı din anlayışını eleştirmektedir. Kassim Ahmad tarafından yazılan Hadith: A Re-evaluation kitabı, hadisleri ayrımcı, bilim, akıl ve kadın karşıtı olarak nitelemektedir. Bugünün en önde gelen eleştirmenleri arasında, Kur'ancı Müslümanlar, Kur'an kodunun (kod 19) "kâşifi" Mısırlı Reşad Halife, Malezyalı Kassim Ahmad ve Türk Edip Yüksel bulunuyor.

Kur'ancılar, Kur'ân'ın kendisinin Kur'ân'ın yanında ikinci bir teolojik kaynak olarak hadisleri kabul etmeye davetiye içermediğini iddia eder. 3:132 veya 4:69'da geçen "Allâh'a ve Resûl'e itaat etmek" tabirinden, görevin Kur'ân'ı tebliğ etmekten ibaret olan Resûl'e sadece Kur'ân'ı takip ederek uymak olduğu anlaşılmaktadır. Kur'ancılara göre İslâm Peygamberi'nin aracılığı, sadece Kur'an iledir, hadislerle değil.

Ayrıca bakınız
 Hadis terminolojisi
 Kütüb-i Sitte
 Kütüb-i Erba'a
 Şeriat
 Tefsir

Dış bağlantılar
 Hadis Literatürü Konusunda Oryantalistlerin Görüşleri
 Hadis İlimleri ve Hadis Istılahları, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Ankara, 1971, S. 16-17

Kaynakça

Notlar

Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler
İslam ilimleri
Muhammed
İslam ilahiyatı
İslam terimleri

Hadis


Le Festival ODP Talence (Œuvres des Pupilles) est un festival associatif de musique qui se déroule sur quatre jours dans le parc du château Peixotto à Talence, près de Bordeaux. Les bénéfices sont reversés à l'association, l'Œuvre des Pupilles pour les Orphelins des sapeurs-pompiers de France qui a pour mission de venir en aide aux orphelins de Sapeurs-Pompiers.

Les concerts sont donnés exclusivement en soirée à partir de 19h00.

En attendant l'ouverture des portes pour les concerts du soir, le public peut profiter du village sapeur-pompier toute la journée, en s'initiant aux gestes de premiers secours et en découvrant la fonction de sapeur-pompier volontaire.

Histoire

Le festival ODP Talence a été créé en 2015, au profit des orphelins des sapeurs-pompiers de France. Il est organisé depuis 2015 par l'union départementale des sapeurs-pompiers de la Gironde (UDSP 33).

Depuis 2019 le festival propose « ODP Kids », un village destiné aux enfants proposant de nombreuses activités ludiques.

Financement

Le festival fonctionne principalement avec des dons. De plus, plus de 900 bénévoles œuvrent pour l'organisation du festival.

Parrain
Depuis sa création, le festival est parrainé par Éric Jean-Jean, animateur radio, rejoint par Gaëtan Roussel en 2019 et Thomas Hugues qui était déjà depuis 2003 parrain de l'association nationale Œuvre des Pupilles pour les Orphelins des sapeurs-pompiers de France.

Fréquentation

Évolution du nombre de festivaliers

Programmation

Édition 2024 (#9)
 2024 : 13 au 15 Juin

Édition 2023 (#8)

 2023: 32000 festivaliers (record) : Jeudi 8 juin : MIKA, Trois Cafés Gourmands, Julien Granel. Vendredi 9 juin : Juliette Armanet, Gregory Porter, Malo'. Samedi 10 juin : Texas, Izïa, Pierre de Maere. Dimanche 11 juin : showcases gratuits RTL2 Pop-Rock Live avec Hervé, Marie-Flore, Marina Kaye, Skip the Use, Zaoui.

Édition 2022 (#7)
 2022 : Jeudi 8 septembre : Calogero, Murray Head, Annie Lalalove ; Vendredi 9 septembre : Selah Sue, Grand Corps Malade, chien noir ; Samedi 10 septembre : Clara Luciani, Jérémy Frérot, Terre Noire et Dimanche 11 septembre : showcases gratuits RTL2 Pop-Rock Live avec Gaëtan Roussel, Izïa, HYPHEN HYPHEN, Cephaz, Cats On Trees.

Édition 2021 (#7)
2021 : Jeudi (before gratuit avec RTL2) : Tryo, Hervé, Kimberose, Tibz, Noé Preszow ; Vendredi : Catherine Ringer chante Les Rita Mitsouko, Gaëtan Roussel, Camelia Jordana, Vercors ; Samedi : IAM, Boulevard des Airs, Caravan Palace. Dimanche : Véronique Sanson, Hoshi, Suzane, Samaka, Chef & The Gang (autour de Philippe Etchebest).

Édition 2020 (#6)
2020 : Edition annulée à cause du Covid-19 : Vendredi 29 mai : Martin Solveig, Yannick Noah, Youssoupha ; Samedi 30 mai : Pascal Obispo, Véronique Sanson, Oxmo Puccino ; Dimanche 31 mai : Roméo Elvis, Catherine Ringer, Suzanne et Samaka.

Édition 2019 (#5)
2019 : Vendredi 7 juin : Nekfeu, The Avener, R.O [ANNULÉ] ; Samedi 8 juin : Bob Sinclar, Dadju, Hoshi, Offshorespirit ; Dimanche 9 juin : Polo & Pan, Eddy de Pretto, Gaëtan Roussel, Tété.

Édition 2018 (#4)
2018 : Vendredi 18 mai :  Alt-J, Ibeyi, Da Silva ; Samedi 19 mai : Les Négresses vertes, Cœur de Pirate, Gauvain Sers, Laurent Lamarca ; Dimanche 20 mai : Suprême NTM, Baloji, Dätcha Mandala.

Édition 2017 (#3)
2017 : Samedi 3 juin : Romain Humeau, Claudio Capéo, Vianney ; Dimanche 4 juin : La Féline, Jain, Imany ; Lundi 5 juin : Octave Noire, Catherine Ringer, Julien Doré.

Édition 2016 (#2)
2016 : 12000 festivaliers ; Vendredi 13 mai : Black M, Youssoupha, Blacko, Georgio ; Samedi 14 : Louise Attaque, Debout sur le zinc, Cliché ; Dimanche 15 : Hubert-Félix Thiéfaine, Brigitte, La Grande Sophie, Baptiste W. Hamon.

Édition 2015 (#1)
2015,  édition : 11000 festivaliers ; Mercredi 1er Juillet : Les Yeux d'la Tête, Kendji Girac ; Jeudi 2 Juillet : Bastien Lanza, Zaz ; Vendredi 3 Juillet : Pendentif, Renan Luce, Bénabar ; Samedi 4 Juillet : A Call At Nausicaa, Boulevard des Airs, Magic System.

Références

Voir aussi
 Culture en Aquitaine : festivals de musique

Liens externes

Programmation
L'Œuvre des Pupilles

ODP
ODP
Pompier en France
Talence

Festival ODP Talence


Oosterhout () er en kommune og en by i den sydlige provins Noord-Brabant i Nederlandene.

Kernerne
Baarschot, Den Hout, Dorst, Eind van den Hout, Groenendijk, Heikant, Heistraat, Hespelaar, Oosteind, Oosterhout, Seters, Steelhoven, Steenoven, Ter Aalst, Vijfhuizen en Vrachelen.

Eksterne henvisninger

 Oosterhout  på internetgemeentegids.nl
 Kommunens hjemmeside
 Oosterhout Wiki
 Oosterhout Arkiv

Byer i Nord-Brabant
Kommuner i Nord-Brabant

Oosterhout


ඝෝෂාවෙන් සෞඛ්‍යය වෙත වන බලපෑම් යන්නෙන් අදහස් වන්නේ, සංගත උන්නත ශබ්ද මට්ටම් වෙත නිතොර පාත්‍රවීම නිසා සෞඛ්‍යය වෙත සිදුවන ප්‍රතිවිපාකයන් වෙති.  උන්නත වැඩිබිම් හෝ පාරිසරික ඝෝෂාව නිසාවෙන් ශ්‍රවන අපහායනය, අධ්‍යාතතිය, කුකුන්දරීය හෘද රෝගය, ප්‍රකෝපනය, සහ නිද්‍රා බාධනය ඇති විය හැක.
සෞඛ්‍යය

ඝෝෂාවෙන් සෞඛ්‍යය වෙත වන බලපෑම්


En ismand var i det sene 1800-tal og indtil midten af 1900-tallet en profession. Ismanden leverede is direkte til de enkelte hushold, som brugerne så kunne bruge i isskabe til at nedkøle levnedsmidler. I nogle tilfælde hentede brugerne is på ismejeriet, en lokal butik, i stedet for at få isen bragt af en ismand.

Ismanden hentede sin is i et ishus, der var en velisoleret lagerbygning hvor der var oplagret is fra vinteren. Senere (1914 med Frederiksberg Krystalisfabrik i København) blev der lavet centrale fabrikker, der havde frysemaskiner til nedkøling.

Ligesom mælkemanden, der delte mælk ud hver dag, fordi ikke alle havde nedkøling til at opbevare mælk mere end en dag, så ophørte professionen ismand med at eksistere da køleskabene blev sikre og billige nok til at blive udbredte.

Referencer

Eksterne henvisninger

Køleteknik
Stillingsbetegnelser

Ismand


මෙය ලෝකයේ විශාලතම කාන්තාර, භූමි ප්‍රමාණය අනුව පෙළ ගස්වා ඇති ලැයිස්තුවක් වේ. මෙය තුළ  වඩා වැඩි සියළුම කාන්තාර ඇතුළත් වේ.

සටහන්

ආශ්‍රිත
 කාන්තාර
 කාන්තාරීකරණය
 මහාද්වීපය අනුව කාන්තාර ලැයිස්තුව
 ධ්‍රැවීය කාන්තාර
 තුන්ද්‍රා
 කාන්තාරීකරණයට එරෙහි එක්සත් ජාතීන්ගේ සම්මුතිය

මූලාශ්‍ර

Deserts By Area

Deserts by area

Deserts

භූමි ප්‍රමාණය අනුව කාන්තාර ලැයිස්තුව


Situé à Morristown, New Jersey, aux États-Unis, le Manoir Ford (Ford Mansion en anglais) est une maison américaine classique du XVIIIe siècle construite par Jacob Ford, Jr. en 1774  et maintenant détenue par le National Park Service dans le cadre du parc historique national de Morristown.

Il a été acquis par l' Association Washington du New Jersey en 1873. Le manoir de style géorgien est connu pour avoir été le quartier général de George Washington de décembre 1779 à juin 1780 pendant la guerre d'indépendance américaine.

Architecture

La maison a un extérieur de style géorgien, mais la cuisine et la charpente intérieures témoignent de l'influence hollandaise. Selon Alan Gowan,  Le manoir a été fait avec une fenêtre palladienne au-dessus de la porte et une corniche élégante. L'architecture sophistiquée n'a pas été créée pour être attrayante, mais pour mettre en valeur la richesse de la famille propriétaire du bâtiment.

La section du directeur de la maison a été construite avec des pièces symétriques des deux côtés du foyer. Le bureau est en face de la bibliothèque et le salon est en face de la salle à manger. Au deuxième étage, il y a des chambres symétriques pour chaque côté du couloir. La section des domestiques de la maison était près de la cuisine et du garde-manger du côté est. Le grand hall et le salon sont ce qui a classé la maison comme un manoir. Contrairement à la plupart des manoirs de l'époque, le manoir Ford n'utilisait pas de briques pour l'extérieur, mais des planches et des planches à clin peintes.

Emplacement
George Washington et l'armée continentale ont été obligés d'installer un campement à Morristown en raison de problèmes de transport. Washington aimait  de Morristown. La famille Ford faisait affaires dans des mines de fer, des forges de fer, un moulin à farine, un moulin à chanvre et un moulin à poudre qui étaient tous près de la maison. Ces entreprises étaient utiles à l'armée pour obtenir des ressources.

La communauté environnante était composée de 250 résidents et de 70 bâtiments. En 1777, de nombreux hauts fonctionnaires louèrent ces maisons. Malheureusement, une épidémie de variole s'est propagée à travers la ville à cause des soldats, rendant les citadins quelque peu amers envers les troupes de Washington à leur arrivée en 1779.

L'armée de Washington était stationnée à Jockey Hollow tandis que Washington restait au Manoir. Jockey Hollow se trouve à huit kilomètres au sud du siège de Washington.

Possession du manoir
Le manoir appartenait à l'origine au colonel Jacob Ford Jr. Son père lui a donné l'acte de propriété des deux cents Acre (unité)acres de terre en 1762, la même année où il a épousé Theodosia Johnes. Avant de servir dans la guerre, Jacob Jr. et son père possédaient une forge à Whippany (New Jersey).

Ford a construit la maison juste au sud de la rivière Whippany, ce qui facilite les déplacements pour se rendre au travail.

Jacob était le commandant du Bataillon de l'Est de la milice du comté de Morris. Le Bataillon de l'Ouest était commandé par le colonel Jacob Drake. Ford mourut d'une pneumonie le 11 janvier 1777 dans le manoir. Trente-cinq soldats du Delaware ont été témoins de la mort de Jacob Ford Jr.

Avant sa mort, Ford et ses soldats ont capturé un canon de campagne en bronze de six livres de l'armée britannique le 3 janvier 1777, lors de la victoire à Princeton, New Jersey. Selon le parc historique national de Morristown,  Jacob Ford Jr. est connu pour sa bravoure lors des visites du Ford Mansion proposées par le National Park Service.

Les rangers du parc historique national de Morristown informent que Jacob Jr. n'était pas à la bataille de Princeton (3 janvier 1777). Il était à la deuxième bataille de Trenton (2 janvier 1777), entre autres, mais notons aussi que la milice sous son commandement était autorisée à répondre aux attaques britanniques à proximité en collaboration avec l'armée continentale. Cette coordination n'était pas banale. Le canon qui a été capturé à la bataille de Princeton est exposé au musée sur la propriété du Ford Mansion avec d'autres canons de campagne de l'époque.

Résistance de 1779-1780

Après la mort de Ford, Mrs. Theodosia Ford a acquis la propriété du manoir. Selon Pfister,

Avant l'arrivée de Washington, la maison était considérée comme une "grande tragédie humaine pour la famille Ford" car en 1777, la maison était louée à une surabondance de troupes de l'armée continentale qui développaient la variole. Lorsque Washington est arrivé, il a demandé la permission à la veuve s'il pouvait rester dans le manoir et lui a payé le loyer. Le général Washington, Martha Washington, cinq aides de camp et 18 serviteurs sont restés dans le manoir.

Theodosia Ford et ses quatre enfants occupaient deux des quatre chambres du rez-de-chaussée et réservaient la cuisine à son usage personnel. Sa fille, Elizabeth Ford, qui avait 12 ans lorsque Washington a séjourné au manoir, est restée dans la chambre de sa mère. Pendant les mois d'hiver de 1779 à 1780, elle a lu et appris un total de 25 points de suture. Les garçons de Theodosia sont restés dans une autre pièce en bas. La pièce comportait deux portes. Une porte mène au côté des domestiques de la maison au-dessus du garde-manger et l'autre porte mène au hall central. La chambre du garçon était plus une salle de loisirs avec des mousquets et des dames chinoises, qui est exposée au musée du siège de Washington au parc historique national de Morristown. Les noms des garçons étaient Jacob, Gabriel et Timothy Ford. Jacob avait huit ans, Gabriel avait quinze ans et Timothy avait dix-sept ans pendant le séjour de Washington.

Commandant en chef
Washington arriva au manoir Ford en décembre 1779. Selon Pfister, le manoir était l'une des plus grandes maisons de la ville à cette époque. L'emplacement était parfait pour Washington car la capitale américaine était à Philadelphie et la capitale de l'armée britannique était à Manhattan. Cela a permis à Washington de surveiller de près les Britanniques et lui a permis d'envoyer des lettres avec succès au congrès continental.

Washington a écrit de nombreuses lettres au Congrès expliquant la mauvaise situation dans laquelle se trouvaient ses troupes pendant son séjour au Manoir. Son lieu de travail était dans le bureau privé, situé au premier étage de la maison. Les aides de camp de Washington travaillaient dans le salon, qui devint le bureau militaire. Ceux-ci comprenaient Alexander Hamilton, Robert H. Harrison, Tench Tilghman, Richard Meade et James McHenry. Selon Pfister, le seul enregistrement du séjour de Washington au manoir était une lettre de Richard Meade à Mme. Ford, datée du 26 juillet 1780. La lettre a été transcrite à la Bibliothèque du Congrès et se lit comme suit :Madame : J'ai reçu votre faveur par le capitaine Tomas Pry. J'ai communiqué son contenu à Son Excellence et je suis chargé de vous transmettre le certificat ci-joint. J'ai l'honneur et [le projet est rédigé par et est signé "RK Meade, ADC] Je certifie que le commandant en chef a pris ses quartiers chez Mrs. Fords à Morris Town le 1er décembre 1779, qu'il les quitta le 23 juin 1780, et qu'il occupa deux chambres au-dessous ; tout l'étage supérieur, Cuisine, Cave et Ecurie. L'écurie a été construite et les deux chambres au-dessus des escaliers ont été achevées aux frais du public, et un puits, qui était entièrement inutile et rempli auparavant, a été réparé en profondeur par des murs & c. Quartier général près de Passaick le 26 juillet 1780

Références

New Jersey durant la guerre de Sécession
Pages avec des traductions non relues

Manoir Ford


متعدد المنصات  هو مصطلح يستخدم في علم الحوسبة يشير إلى برامج الحاسوب أو أنظمة التشغيل أو لغات الكمبيوتر أو لغات البرمجة وتطبيقاتها التي بإمكانها العمل على عدة منصات حاسوبية. هناك نوعان رئيسيان من البرمجيات متعددة المنصات، الأول يستلزم بناءه لكل منصة بإمكانه العمل عليها (مثل برنامج مكتوب بلغة مترجمة مثل سي)، والثاني بإمكانه العمل مباشرة على أي منصة تدعمه (مثل البرمجيات المكتوبة بلغات مفسرة مثل بيرل أو بايثون أو الجافا).

كمثال، التطبيقات متعددة المنصات بإمكانها العمل على مايكروسوفت ويندوز على معمارية x86 وعلى لينكس على معمارية x86 وعلى ماك أو إس عشرة على أنظمة ماكنتوش المبنية على أي من معماريتي باور بي سي أو x86. التطبيقات متعددة المنصات من الممكن أن تعمل على عدد كبير من المنصات مثل جميع المنصات المتاحة أو على بعض المنصات مثل منصتين فقط.

منصات
المصطلح «منصة» قد يشير إلى نوع من المعالجات أو كيانات مادية أخرى التي تشتغل عليها نظم التشغيل أو التطبيقات، أو قد يعنى بالمنصة نظام التشغيل على الحاسوب أو على أي كيان مادي أخر له نفس نظام التشغيل.
من امثلة المنصات المشهورة منصة مايكروسوفت ويندوز التي تعمل على معمارية X86. أيضا منصة لِينُكس وماك أو إس، كل منهم يعتبر متعدد المنصات.
جميع التطبيقات التي يتم تطويرها، تعتمد اثناء تطويرها على المنصة التي سوف تعمل عليها والتي تعتمد على لغة البرمجة التي سوف تكتب بها ونظام التشغيل التي سوف تعمل عليه، لذلك بعض اللغات توفر إمكانية العمل على عدة نظم تشغيل ومنصات حاسوبية، من امثلتها لغة الجافا التي تعتبر كمنصة وسيطة بين نظام التشغيل والكيان المادي وبين البرنامج المكتوب بلغة الجافا تعرف هذه المنصة بالألة الإفتراضية.

منصات الأجهزة

منصات الأجهزة تشير إلى معمارية ما للحاسوب أو المعالج مثل معمارية x86 و x64, مثل هذه المعمارية يمكن يشتغل عليها أكثر من نظام تشغيل مثل انظمة مايكروسوفت ويندوز، جنو/لينكس، أوبن بي إس دي، نت بي إس دي، أو إس 10 وفري بي إس دي.

منصات الأجهزة تضم أيضا كل منصات ألعاب الفيديو مثل منصات PlayStation وإكس بوكس ونينتندو، حيث توفر هذه المنصات بيئة متكاملة من حيث العتاد ونظام التشغيل لغرض تشعيل الألعاب وبعض الخدمات الترفهية الأخرى، تتوفر مع هذه المنصة في العادة معدات تطوير خاصة بالمطورين.

المنصات البرمجية
في العادة يشار بهذا المسمى إلى نظم التشغيل التي تعمل على منصات الأجهزة وتتواصل معها، وتعمل بشكل اساسي كوسيط بين تلك المنصات والمستخدم، وتقوم بتزويد المستخدم بالعديد من الخدمات وتسهل عليه عمل العديد من المهمات، أيضا تقوم بتنظيم وإدارة موارد المنصة التي تعمل عليها مثل إدارة المعالج والذاكرة.

أيضا يشار أحياناً بالمنصات البرمجية إلى بيئة البرمجة والتي توفر لك الأدوات لتطوير التطبيقات والبرمجيات من أمثلتها جافا.
من المنصات الأخرى، المنصات التي توفر بيئة عمل للتطبيقات التي صممت في الغالب خصيصاً لهذه المنصات، من أهم امثلتها منصة فيس بوك وغيرها من المنصات التي تعمل على الإنترنت.

برمجيات متعددة المنصات

لكي يعتبر أي تطبيق كبرنامج متعدد المنصات، يجب ان يكون قادراً على العمل بكامل وظائفه الأساسية على أكثر من معمارية حاسوبية أو نظام تشغيل.
 عملية التطوير هذه البرامج ستكون في العادة باستخدام عدة أدوات ولغات برمجية المتناسبة مع كل منصة وعدة فرق تطوير، يعني جهد أكثر واموال أكثر ووقت أطول من المقدار الذي يستغرقه في العادة في عملية تطوير تطبيق لمنصة واحدة، خصوصا فيما يتعلق بمرحلة الاختبار، بكل بساطة هي عملية تطوير تطبيق لكل منصة وليس مجرد تطبيق واحد.

تطبيقات الويب

يشار في العادة إلى تطبيقات الويب على أنها متعددة المنصات، بسبب حقيقة انه يمكن الوصول اليها من عدة أنواع من المتصفحات داخل عدة أنواع من نظم التشغيل، مثل هذه التطبيقات توظف بشكل عام نموذج العميل/الخادم، وتختلف التطبيقات من حيث التعقيد والوظائف.

تطبيقات الويب الأساسية تقوم بأداء كل أو معظم العمليات والمعالجات على الخادم server، وتمرر النتيجة إلى متصفح الويب الخاص بالعميل.
جميع التفاعلات بين المستخدم والتطبيق تتكون من التبادلات بسيطة من طلبات الحصول على البيانات والردود على هذه الطلبات القادمة من الخادم.
ما يجعل هذه التطبيقات تعمل على أكثر من منصة وإن كانت منصة ذات قدرات محدودة انها لا تقوم باي عمليات كبيرة على المنصة، وكل العمليات المعقدة تكون في جانب الخادم.

ألعاب الفيديو

مصطلح (متعدد المنصات) يمكن ان يعنى به أيضا العاب الفيديو التي يتم اطلاقها لأكثر من منصة ألعاب أو منصة قادرة توفر ميزة تشغيل الألعاب، من امثلة هذه الألعاب:
جي تي أي 5
فيفا 16
تومب رايدر: ليجند

كل منها تم إطلاقها في عدد من المنصات المشهورة مثل وي، بلاي ستيشن 3 ، إكس بوكس 360، الحاسب المحمول.

عملية إطلاق الألعاب على أكثر من منصة قد يسبب في إطالة فترة التطوير، خصوصاً بسبب تعديل اللعبة مع مميزات المنصة التي سوف تعمل عليه، الذي يجعل الشركات تلجأ في بعض الأحيان إلى إطلاق اللعبة في وقت أخر على بعض المنصات.
هذه الحالات تحدث في العادة عندما يتم إطلاق منصة العاب جديدة، لأن المطورون يحتاجون لبعض الوقت للتعود ولتعلم التطوير على هذه المنصات الجديدة.

بعض الألعاب قد لا تكون متعددة المنصات لسببين، الأول بسبب أنها من تطوير شركات الطرف الأول التي تتبع الشركة المالكة للمنصة، فيتم تطوير الألعاب بشكل حصري على منصة الشركة، والسبب الثاني ناتج من شروط العقد الذي قد يتم احياناً بين الشركة المالكة للمنصة وشركات الطرف الثالث المطورة للعبة الذي ينص على حصرية اللعبة لهذه المنصة لفترات قد تكون طويلة أو قصيرة، من أمثلة الألعاب الحصرية:
Uncharted الحصرية على منصة Playstation
Gears of War الحصرية على منصة Xbox

البرمجة المتعددة المنصات
برمجة متعددة المنصات هي العمليات التي يتم فيها كتابة برنامج يعمل على أكثر من منصة واحدة.

طرق برمجة المنصات المتعددة
يوجد عدة طرق مختلفة لبرمجة التطبيقات المتعددة المنصات، أحدها وأبسطها هي تصميم تطبيق من مجموعة مختلفة من الشفرات المصدرية، أي مثلا ان نسخة الويندوز سوف يتم كتابتها بلغة برمجة وتحمل شفرة مصدرية خاصة بها، ونسخة ماكنتوش سوف يتم كتابتها بلغة برمجة وشفرة مصدرية مختلفة عن السابقة، وبهذه الشكلية لكل المنصات الأخرى.
رغم ان هذه الطريقة تعتبر مباشرة لحل المشكلة، الا انها تزيد من تكاليف التطوير أو تزيد من طول المدة الزمنية المخصصة للتطوير أو كلاهما.
الفكرة وراء هذه الطريقة هي بإنشاء برنامجين أو أكثر ولجميع البرامج سلوك متشابه.
و هذا قد يعني ان التطوير بهذه الطريقة سوف ينتج عنه مشاكل أكثر التي تحتاج إلى تتبع واصلاح، لأنه مع شفرة مصدرية مختلفة لكل برنامج تأتي الحاجة لمبرجين أكثر، الذي بسبب عيوب في نسخة تختلف عن عيوب النسخة الأخرى.

أيضاً هنالك طريقة أخرى مستخدمة لتطوير هذا النوع من البرامج، تعتمد هذه الطريقة على استخدام برمجيات موجودة مسبقاً، تقوم بإخفاء الاختلافات بين المنصات على التطبيق الذي يعمل عليها، بحيث ان التطبيق يكون جاهلاً بالمنصة التي يشتغل عليها، من أهم الأمثلة على هذه البرمجيات هو آلة جافا الافتراضية، التي تعمل كوسيط بين نظام التشغيل والبرنامج.

أدوات وبيئات التطوير

يوجد عدد كبير من الأدوات التي تسهل عليك وتسمح لك بتطوير تطبيقات متعددة المنصات، تختلف هذه الادوات من حيث الطرق التي تعتمد عليها في طرق التطوير، منها:
 AppearIQ: إطار عمل يدعم عمليات التطوير والإطلاق للتطبيق داخل المؤسسات، يستخدم في عملية البرمجة إتش تي إم إل 5 التي تتميز بامكانية عملها على مختلف المنصات ومخصص للأجهزة المحمولة واللوحيات.
 إكلبس: منصة تطوير متعددة المنصات ومفتوحة المصدر، يتم التطوير عليها باستخدام لغة جافا بشكل عام.
 Mono: نسخة مفتوحة المصدر من مايكروسوفت دوت نت فريموورك.
 زامارين: منصة تطوير لإطلاق تطبيقات متعددة المنصات باستخدام لغة #C.

التحديات في تطوير التطبيقات المتعددة المنصات
يوجد بعض القضايا المتعلقة بالتطوير المتعدد المنصات، التي ينتج عنها عدة تحديات منها:

 عملية اختبار التطبيقات المتعددة المنصات قد تعتبر معقدة، بسبب ان المنصات تكون مختلفة، فينتج عنها سلوك غير متوقع أو بعض المشاكل المتعلقة باستقرار عمل التطبيق. هذه المشاكل تقود المطورين إلى اللجوء إلى اسلوب التطوير الذي ينص «اكتب مرة واحدة، يشتغل في كل مكان» الذي تتخذه شركةصن ميكروسيستمز صاحبة جافا كاشعار لها.
 يكون المطورون غالباً مقيدين بالمميزات المشتركة بين كل المنصات فقط، دون تضمين خواص ومميزات أخرى، مما يحد من اداء النظام ومميزاته بسبب عدم استخدام المميزات المتطورة لكل منصة.
 المنصات المختلفة لها أعراف خاصة بواجهات استخدام مختلفة، وتطبيقات المنصات المتعددة لا تتبع هذه الأعراف في العادة.
 اللغات النصية (لغة برمجة نصية) والأجهزة الافتراضية (آلة افتراضية) يجب ان تتم ترجمتها إلى شفرة تنفيذية بلغة الألة (native executable code), مايسبب في إضعاف الأداء بسبب الوقت المستغرق في هذه العملية.
 البيئات التنفيذية للتطبيقات المتعددة المنصات قد تعاني من ثغرات وعيوب أمنية، مما يخلق بيئة خصبة للبرمجيات الخبيثة.

انظر أيضا
 شركة إن سي دي

مراجع

برمجيات متعددة المنصات
عمل بيني
منصات حوسبة

متعدد المنصات


Anna Leontina 'Léonie' Sonning, (født 1. maj 1887 i Lund, død 16. marts 1970 i København) var en dansk mæcen og stifter af Léonie Sonnings Musikfond, der blandt andet uddeler Léonie Sonnings Musikpris.

I 1923 blev hun gift med redaktør Carl Johan Sonning.

Hun er begravet på Frederiksberg Ældre Kirkegård.

Se også
 Léonie Sonnings Musikstipendium

Eksterne henvisninger
 Sonning, på kvinfo.dk

Fondsstiftere fra Danmark
Personer fra Lund
Danskere i 1900-tallet
Filantroper fra Danmark

Léonie Sonning


Theatre of Hate  est un groupe britannique de post-punk formé à Londres en 1980. Mené par l'auteur-compositeur-interprète Kirk Brandon (ancien membre de The Pack), le groupe d'origine est également composé du guitariste Steve Guthrie, du bassiste Stan Stammers (ancien de The Straps et The Epileptics), du saxophoniste John « Boy » Lennard  et du batteur Luke Rendle (ex-Crisis et The Straps).

Historique

The Pack
The Pack est un groupe de punk rock britannique formé en 1978, comprenant Kirk Brandon au chant et à la guitare, Simon Werner (décédé le ) à la guitare, son frère Jonathan Werner à la basse et Rab Fae Beith (plus tard dans UK Subs) à la batterie. Beith est finalement remplacé par Jim Walker. Le groupe sort deux singles en 1979, Heathen et King of Kings, et l'EP Kirk Brandon & The Pack of Lies en 1980, avant de se séparer. D'autres réalisation sortent après la disparition du groupe : l'EP Long Live the Past (1982), l'album live The Pack (1982), enregistré en 1979 et sorti uniquement en cassette sur le label Walker's Donut Records, et la compilation Dead Ronin (2001).

Theatre of Hate
En 1980, Brandon est rejoint par Rendle, Guthrie, Lennard et Stammers pour former Theatre of Hate, tandis que les frères Werner s'en vont chez The Straps, l'ancien groupe de Stammers et Rendle. Inspiré du livre Le Théâtre et son double d'Antonin Artaud, le nouveau groupe tire son nom du concept de théâtre de la cruauté : .

Original Sin, le premier single de Theatre of Hate, sort en  en double face A avec Legion, atteignant la  dans le UK Indie Chart. Il est suivi par les singles Rebel Without a Brain en  et Nero en juillet de la même année. L'attention est d'abord portée sur les prestations scéniques du groupe, son premier album en 1981 étant l'album He Who Dares Wins (Live at the Warehouse Leeds), sorti en vinyle par Burning Rome Records. Guthrie quitte le groupe peu de temps après sa sortie. Un autre enregistrement public lui fait suite, Live at the Lyceum, publié sur cassette, également en 1981.

En , Mick Jones des Clash produit Westworld, le premier (et unique) album studio de Theatre of Hate publié avant la dissolution du groupe l'année suivante. Le guitariste Billy Duffy (ancien de The Nosebleeds) rejoint le groupe peu de temps après l'enregistrement de l'album, et le batteur Rendle est remplacé par Nigel Preston. Annoncé par le single classé dans le Top 40 Do You Believe in the West World (qui permet au nouveau line-up d'apparaître dans Top of the Pops), Westworld sort en  chez Burning Rome Records, culminant à la  le mois suivant au cours de ses sept semaines de présence dans le UK Albums Chart. Enregistré en  à Berlin, l'album live He Who Dares Wins sort également en février dans le but de restreindre la vente d'enregistrements pirates des concerts du Theatre of Hate.

Le single suivant, The Hop, sort en  et culmine à la . Des deux autres singles dont la sortie est prévue, seul Eastworld paraît en août. En 1984, et à la suite de la séparation de Theatre of Hate deux ans auparavant, Burning Rome Records sort Revolution, une compilation qui reste trois semaines dans le UK Albums Chart, culminant en . Cet album posthume comprend également Americanos, le dernier single inédit de Theatre of Hate.

Contrairement à ce qui est parfois écrit, Theatre of Hate n'a jamais joué au Batcave, le club de Londres qui accueille le gratin de la musique post-punk — dont Kirk Brandon — et où se produisent des groupes comme les Specimen, Alien Sex Fiend, Sex Gang Children, Play Dead ou Christian Death.

Autres projets
Brandon fonde ensuite Spear of Destiny avec le bassiste Stammers. Il est également un membre fondateur en 2001 du supergroupe punk Dead Men Walking avec Mike Peters de The Alarm, Glen Matlock (ex-Sex Pistols) et Pete Wylie (Wah!). Stammers forme Plastic Eaters en 1996.

John "Boy" Lennard fait partie de Top Risk Action Company (T.R.A.C.), le groupe éphémère de Mick Jones, avec Topper Headon des Clash, entre 1983 et 1984.

Nigel Preston joue avec Sex Gang Children avant de rejoindre Billy Duffy au sein de The Cult sur leur album Dreamtime en 1984. Preston joue ensuite avec les Baby Snakes et The Gun Club. Il meurt en 1992.

Reformations
Theatre of Hate se reforme  en 1991 pour la tournée Return to 8, qui comprend trois des membres originaux du groupe Brandon, Stammers et Lennard, avec l'ajout de trois membres de Spear of Destiny, le guitariste Mark Thwaite (également dans The Mission), le batteur Pete Barnacle et le clavier Volker Janssen. Un enregistrement live au London Astoria avec cette formation est ensuite inclus dans la compilation Act 4.

Le deuxième album studio inédit de Theatre of Hate, enregistré en 1982, sort sous le titre de Ten Years After en 1993.

En 1994, un groupe composé de Brandon, Stammers, le guitariste John McNutt et le batteur Art Smith, se rend au studio Mix-O-Lydian à Boonton, New Jersey, avec le producteur Brad Morrison pour enregistrer un nouvel album sous la bannière Theatre of Hate. Intitulé Stone in the Rain, il est publié par Anagram Records en 1995, crédité au groupe Kirk Brandon's 10:51 ; il sort cependant aux États-Unis un an plus tard en tant qu'album de Theatre of Hate, rebaptisé Retribution.

Une tournée en 1996 avec un groupe Brandon, McNutt, Smith et le nouveau bassiste Knut Knutson donne lieu à l'album live Retribution Over the Westworld, publié cette année-là par Receiver Records. Un autre album de 1982 enregistré avec Mick Jones, Aria of the Devil, sort en 1998 chez Snapper Music, tandis que Live at the Lyceum est réédité sous le nom de Love Is a Ghost en 2000.

En 2007, pour coïncider avec le  de Westworld, Theatre of Hate se reforme à nouveau pour une tournée d'une semaine culminant à Londres à la Carling Academy Islington le . De la formation originale, seul Stammers n'était pas disponible. Il est remplacé pour l'occasion par Craig Adams (ancien bassiste de nombreux groupes dont les Sisters of Mercy, The Mission, The Cult, The Alarm et Spear of Destiny).

En , Theatre of Hate, avec un line-up composé de Brandon, Stammers et Lennard, augmenté d'Adrian Portas (New Model Army, Sex Gang Children, Spear of Destiny) à la guitare et Mike Kelly à la batterie, réunis encore pour trois concerts du  de  Westworld, organisés à Bristol, Londres et Crewe. Les concerts de 2013 à Birmingham et Bristol avec cette même formation sont auto-édités dans coffret CD et DVD nommé Live 2013.

Après le remplacement de Kelly par Danny Ferrani, Theatre of Hate enregistre Slave, un nouvel EP de quatre chansons auto-produit en 2014. Le groupe publie un single gratuit, Day of the Dog, en 2015.

En 2016, il sort l'album Kinshi, auto-produit via PledgeMusic. Il est suivi par Black Irony l'année suivante et Utsukushi-sa (A Thing Of Beauty) en 2020.

Style
Theatre of Hate est un groupe post-punk proche du mouvement gothique. L'utilisation omniprésente du saxophone rend leur musique unique en comparaison des autres formations du même style. Les roulements de la batterie et certains sons de guitare rappellent cependant ceux de Southern Death Cult ou Ausgang. Ils conservent l'énergie et le dépouillement du punk rock. Ils sont d'ailleurs l'un des rares groupes du genre à être politisés, avec des idées ancrées à gauche, tout comme leur producteur Mick Jones.

Membres originaux
 Kirk Brandon (né le  à Londres) : chant, guitare
 Stan Stammers (né le  à Saffron Walden) : basse
 John "Boy" Lennard (né au Canada) : saxophone
 Steve Guthrie : guitare
 Luke Rendle : batterie

Discographie

Albums studio
 1982 : Westworld (Burning Rome Records) (UK No. 17)
 1993 : Ten Years After (Mau Mau Records)
 1996 : Retribution (Dojo Records)
 1998 : Aria of the Devil (Snapper Music)
 2016 : Kinshi (auto-produit)
 2017 : Black Irony (auto-produit)
 2021 : Utsukushi-sa (A Thing Of Beauty) (Eastersnow Recording Company)

Notes et références

Liens externes

Groupe anglais de rock gothique
Groupe anglais de post-punk
Groupe musical de Londres
Groupe musical formé en 1980

Theatre of Hate


An Festuca carnuntina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni R.Tracey. An Festuca carnuntina in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca carnuntina


ඇන්ටාක්ටික් () යනු  පෘථිවියෙහි දකුණු-දෙසටම වන් ධ්‍රැව පෙදෙසකි.

ආශ්‍රිත
 Antarctic Circle
 Antarctic ice sheet
 History of Antarctica

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි
 British Services Antarctic Expedition 2012
 Committee for Environmental Protection of Antarctica
 Secretariat of the Antarctic Treaty
 CCAMLR Commission
 Antarctic Heritage Trusts
 International Association of Antarctica Tour Operators
 Map of the Antarctic Convergence
 The South Atlantic and Subantarctic Islands
 Ushuaia is the most popular gateway to Antarctica

Geography of Antarctica
මහාද්වීප

ඇන්ටාක්ටික්


محافظة ننه توان   هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في منطقة الساحل وسط جنوبي لفيتنام (يُنظر إليها أحيانًا على أنها جزء من منطقة الجنوب الشرقي).

التاريخ
كان مركز إمارة التشام في باندورانجا في مقاطعة نينه ثوين ، ولكنها تضمنت أيضًا الكثير مما يُعرف الآن بمقاطعة بنه توان. أصبحت باندورانجا المركز السياسي لتشامبا بعد سقوط فيجايا عام 1471. وظلت مستقلة حتى عام 1832، عندما ضمها الإمبراطور مينه مينغ. تم دمج ننه توان في مقاطعة بنه توان في عام 1976، مع مقاطعة بينه توي، أصبحت  ننه توان مقاطعة منفصلة مرة أخرى في عام 1991.

المصادر

محافظات فيتنام

محافظة ننه توان


A davemaoíta é uma perovskita de silicato de cálcio de alta pressão (CaSiO3) mineral com uma estrutura cristalina cúbica distinta.

É um dos três principais minerais do manto inferior da Terra, constituindo cerca de 5–7% do material lá. Significativamente, a davemaoíta pode hospedar urânio e tório, isótopos radioativos dos quais produzem calor por meio do decaimento radioativo e contribuem enormemente para o aquecimento nesta região, dando ao material um papel importante em como o calor flui nas profundezas da superfície da Terra.

A davemaoíta foi sintetizado artificialmente em laboratório, mas foi considerado extremo demais para existir na crosta terrestre. Então, em 2021, o mineral foi descoberto como partículas dentro de um diamante que se formou entre 660 e 900 quilômetros abaixo da superfície da Terra, dentro do manto, focalizando um feixe de raios-X de alta energia em pontos precisos. Recebeu o nome do geofísico Ho-kwang (Dave) Mao, que o descreveu pela primeira vez a partir da teoria. O diamante foi extraído da mina de diamantes Orapa em Botswana.

Sua existência foi revelada por meio de uma técnica conhecida como difração de raios X síncrotron.

O silicato de cálcio é encontrado em outras formas, como a wollastonita na crosta e a breyita nas regiões intermediária e inferior do manto. No entanto, esta versão pode existir apenas a uma pressão muito alta de cerca de 200.000 vezes a encontrada na superfície da Terra.

Geologia

Davemaoíta