Franzenmühle ist ein Gemeindeteil des Marktes Schopfloch im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt am Mühlgraben, einem Oberlauf des Hellenbachs, der ein linker Zufluss der Wörnitz ist. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Köhlau (0,9 km nordöstlich) bzw. nach Dickersbronn (0,3 km südwestlich).

Geschichte
Im Jahre 1606 wurde der Ort als "Dickersbronner Dorfmühle" erstmals urkundlich erwähnt. Der jetzige Name ist wahrscheinlich erst seit dem 19. Jahrhundert in Gebrauch.

Die Fraisch war strittig zwischen dem oettingen-spielbergischen Oberamt Dürrwangen, dem ansbachischen Oberamt Feuchtwangen und der Reichsstadt Dinkelsbühl. Die Grundherrschaft über die Mühle hatten die dinkelsbühler Bürger Bühlmeyer und Rothmund inne.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Franzenmühle 1809 dem Steuerdistrikt Schopfloch und der Ruralgemeinde Lehengütingen zugewiesen. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde sie der neu gebildeten Ruralgemeinde Dickersbronn zugewiesen. Am 1. Mai 1978 wurde Franzenmühle im Zuge der Gebietsreform in Bayern nach Schopfloch eingegliedert.

Ehemaliges Baudenkmal
 Zweigeschossiges Wohn- und Mühlengebäude, verputzt, mit fünf zu vier Obergeschossfenstern; vermutlich noch 18. Jahrhundert. Am Westgiebel Sandsteinrelief mit Wappen der Reichsstadt Dinkelsbühl, bezeichnet "1784". Zugehöriger Scheunen- und Stallbau aus Brockenquadern, 18. Jh.; Fachwerkgiebel, Korbbogentore.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wendelin (Lehengütingen) gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg (Dinkelsbühl) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Schopfloch, Mittelfranken)
Ort im Landkreis Ansbach
Ersterwähnung 1606
Einzelsiedlung

Franzenmühle (Schopfloch)


Ahmetçe, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1946 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Akpınar köyüne bağlı bir mahalle iken, 23 Şubat 1957'de yine aynı köye bağlı Onaç mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 68 km, İskilip ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

Ahmetçe, İskilip


Publicações anuais são publicações periódicas que aparecem regularmente uma vez por ano. Embora as definições exatas possam variar, os tipos de anuais incluem: calendários e almanaques, diretórios, anuários, relatórios anuais, procedimentos e transações e anuários literários. Uma publicação semanal ou mensal pode produzir um anual com materiais semelhantes à publicação regular. Algumas enciclopédias publicam anualmente suplementos que resumem essencialmente as notícias do ano passado, à semelhança de alguns anuais de jornais.

Para bibliotecas e colecionadores, os anuários apresentam desafios de tamanho (dezenas ou centenas de volumes) e completude (adquirir uma sequência sem volumes faltantes). Eles são tratados de forma semelhante às publicações seriadas, o que normalmente significa um único registro de catálogo de biblioteca para o título, não para anos individuais. O registro único deve então indicar quais volumes (anos) são mantidos.

A metade e o final do século XX viu um aumento acentuado na publicação de anuários para relatar resultados científicos e fornecer uma visão geral, tanto em tópicos cada vez mais especializados quanto em resumos populares.

História

Uma nova forma de trabalho literário chamada "anual" foi uma moda de cerca de 1823 a 1857 e tornou-se tão popular que logo foi publicada até dezessete vezes por ano. A realeza britânica aumentou sua popularidade. Eles se assemelham a muitos "livros" literários universitários recém produzidos para o campus universitário de hoje, exceto que continham muitas gravuras de belas mulheres em placas de aço. Eram as revistas de moda da época. Mais tarde, tornou-se moda aquarelar as gravuras e os "anuais" tornaram-se os primeiros livros para colorir. Mais tarde, houve uma reação contra a "beleza" e a moda acabou, assim como as gravuras em chapa de aço para livros.

"O Anual" foi uma moda de longa data de 1824 a 1857, que começou na Inglaterra, mas se espalhou para os EUA. Placas de aço da década de 1820 permitiram que editores de livros produzissem fotos em massa. O que começou como um "livro anual" ou um presente para as festas de fim de ano se transformou em algo que teve até dezessete edições ao longo do ano (mas ainda eram chamados de anuais). A condessa Blessington e outras mulheres reais contribuíram para as obras e alteraram a moda. Essa moda às vezes era chamada de "beleza", pois livros com pratos de mulheres definiam o conteúdo.

Em um livro, a placa de aço foi danificada e outra foto de uma mulher foi usada simplesmente como substituição. As ilustrações muitas vezes não tinham nada a ver com o conteúdo do texto. O conteúdo do texto era muitas vezes de má qualidade e "The American Book of Beauty" continha uma história de tortura na prisão com uma ilustração de uma mulher bonita com um cãozinho. "The American Book of Beauty" também tem vários exemplares dos livros com retratos em diferentes ordens. Uma edição do "Heath's Book of Beauty" era um projeto de faculdade e continha poemas, contos, etc. 1826 não foi um bom ano para os anuais, por causa do Pânico de 1825. O sarcástico poema de Thomas Hood, "A Batalha dos Anuais", foi publicado na década de 1830. A aquarela tornou-se popular na década de 1830 e as gravuras em preto e branco eram os livros de colorir da época. Em 1842, Volume 1, página 521 do Illustrated London News, há fotos sarcásticas zombando dos anuais. Em 1844 saiu um artigo que se referia a ela como mania imbecil e finalmente o "Obituário do Anual" apareceu no Art Journal de 1857. A morte dos anuais e as novas técnicas fotográficas substituindo a gravura acabaram com a carreira da maioria dos gravadores.

Literatura

Publicação anual


Blod er en dansk kortfilm fra 2002 instrueret af Thomas Høst efter eget manuskript.

Handling
Her er kortfilmen der har det hele: blod, fortvivlelse, galskab, sortsyn, grotesk humor, depression, vanvid, horror, splatter, ondskab, desperation, vildskab, mord, selvdestruktion, had, bestialske ritualer, slagtere, død, hallucinationer, depraverethed og selvfølgelig kærlighed og skønhed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Blod (film)


Vadeli mevduat hesapları, anında nakit paraya dönüştürülemeyen, bankadan çekilmesi için belirli bir zamanın (vade) dolması gerektiği, bu süre dolunca ise faiz getirisiyle birlikte çekilebilen ya da başka bir vadeye yatırılan hesap türüdür. Vade uzadıkça faiz getirisi artar.

Bankacılık

Vadeli mevduat


A Renúncia de Kamisese Mara ocorreu quando o presidente das Fiji Ratu Sir Kamisese Mara renunciou supostamente sob coação em 29 de maio de 2000 e entregou o poder ao comodoro Frank Bainimarama.

Se a renúncia de Mara foi de fato forçada foi objeto de uma investigação policial a partir de maio de 2003.

Contexto
Uma crise espoletou nas Ilhas Fiji em 19 de maio de 2000 com o golpe de Estado de 2000, quando homens armados liderados por George Speight invadiram o Parlamento e sequestraram o primeiro-ministro Mahendra Chaudhry, vários ministros e vários parlamentares. Speight se declarou primeiro-ministro e ordenou que Mara deixasse a presidência. Mara se recusou a negociar com os conspiradores e decidiu, em vez disso, demitir o governo sequestrado e assumir os poderes de emergência.

Controvérsia em torno da renúncia
No que os políticos chamam de "golpe dentro de golpe", Ratu Mara foi levado ao navio de guerra Kiro em 28 de maio, onde teria sido abordado por um grupo de militares e policiais incumbentes e reformados que ordenaram que suspendesse a Constituição. Quando ele se recusou ("Se a Constituição for, eu vou", declarou ele desafiadoramente) a delegação, incluindo o Comandante das Forças Armadas, Comodoro Frank Bainimarama, o Presidente do Grande Conselho de Chefes e ex-primeiro-ministro Sitiveni Rabuka (que havia instigado dois golpes de Estado em 1987), o ex-comandante militar Ratu Epeli Ganilau (genro de Mara), e o comissário de polícia Isikia Savua, pediram e possivelmente forçaram a renúncia de Mara. Ele foi posteriormente levado para sua ilha natal nas Ilhas Lau.

Mahendra Chaudhry, o primeiro-ministro deposto, apoiou publicamente a versão dos eventos relatados por Mara e alegou ainda que o mesmo foi chantageado com uma ameaça de matar sua filha, Adi Koila Mara Nailatikau, que era uma das reféns. Outra das filhas de Mara, Adi Ateca Ganilau, no entanto, disse que seu pai involuntariamente optou por renunciar em vez de ceder às exigências dos militares de que ele revogasse a constituição, e que mais tarde recebeu uma oferta de reintegração, mas recusou porque estava aborrecido com o fato de a constituição ter sido revogada. O comodoro Bainimarama defendeu seu papel no incidente dizendo que Ratu Mara era "um velho tolo" e sua remoção era "necessária" na época. Chaudhry, por sua vez, afirmou que Ilisoni Ligairi, chefe de segurança de Speight, disse a ele que Savua e o ex-primeiro-ministro Rabuka estavam envolvidos no planejamento do golpe. "Ligairi não pode mentir porque ele estava muito envolvido e agora está aguardando julgamento na ilha de Nukulau", disse Chaudhry.

Em 29 de abril de 2001, Mara acusou publicamente o chefe de polícia, coronel Isikia Savua e o ex-primeiro-ministro Sitiveni Rabuka, de instigarem o golpe. No que seria sua última entrevista pública, Mara alegou que George Speight - que estava no mento sob custódia e que seria depois condenado por traição - era apenas uma fachada e disse ao programa televisivo Close-Up na Fiji Television, que confrontou Savua e Rabuka dois dias após o golpe sobre seu possível envolvimento. Também afirmou ao programa que logo após a ocupação forçada do Parlamento por Speight, Rabuka telefonou para a Government House (a residência oficial do presidente) para se oferecer para formar um governo e, igualmente, que ficou chocado ao saber que a Unidade de Guerra Contrarrevolucionária do Exército estava envolvida no golpe. Alegou que eles levaram George Speight ao Parlamento e que seus oficiais superiores lhes forneceram ajuda.

O regime militar que assumiu nomeou Ratu Josefa Iloilo, que havia sido vice-presidente de Mara, para sucedê-lo em 13 de julho de 2000. Depois que o golpe foi anulado, o Supremo Tribunal decidiu em 15 de outubro de 2000 que a substituição de Mara era inconstitucional e ordenou sua reintegração, mas Mara decidiu poupar o país de mais trauma constitucional ao renunciar oficialmente, com sua renúncia retroativa a 29 de maio de 2000.

Investigações
Em 21 de maio de 2003, o Departamento de Investigações da Polícia confirmou que havia aberto uma investigação sobre a renúncia do ex-presidente de Fiji, Ratu Mara.

O Comissário de Polícia Andrew Hughes foi encarregado das investigações policiais referentes ao golpe de 2000. Hughes também foi responsável pelo inquérito para averiguar se realmente o presidente foi forçado a renunciar, incluindo o envolvimento do comodoro Frank Bainimarama no episódio, sendo este um dos sete casos principais em que a polícia estava trabalhando.

A polícia declarou que estava enfrentando "muitos desafios" em sua investigação, constatando que muitos policiais não cooperavam.
Em 30 de abril de 2004, a polícia de Fiji disse que estava examinando de perto a gravação da última entrevista de Mara, na tentativa de descobrir novas pistas.
Assim, no mesmo mês, o porta-voz da polícia, Mesake Koroi, disse que muitos "boatos e rumores" estavam circulando que não se sustentavam no tribunal. Muitas testemunhas se recusaram a falar. "Infelizmente, estamos atingindo uma barreira em nossas investigações no momento", disse Koroi.

Bibliografia
 Trnka, S. (2011). State of Suffering: Political Violence and Community Survival in Fiji. United States: Cornell University Press.,
 Pretes, M. (2008). Coup: Reflections on the Political Crisis in Fiji. United States: ANU E Press.,
Baba, T., Nabobo-Baba, U., Field, M. (2005). Speight of Violence: Inside Fiji's 2000 Coup. Australia: Pandanus Books.,

2000 nas Fiji
2000 na política
Política das Fiji

Renúncia de Kamisese Mara


Der Ruisseau le Betz ist ein knapp fünf Kilometer langer linker Zufluss der Rotte im Département Moselle in der Region Grand Est.

Geographie

Verlauf
Der Ruisseau le Betz entspringt auf einer Höhe von etwa  östlich der Ecke D20/Rue des Écoles am Nordostrand von Baronville.

Er läuft zunächst in nordöstlicher Richtung und wird dabei wird von einer Reihe von kleinen Feldbächen gestärkt, welche ihm von beiden Seiten zufließen. Er unterquert nun die Gleisanlagen der Strecke Strasbourg-Metz, durchfließt danach den Étang de Mutche und mündet schließlich auf einer Höhe von etwa  westlich von Harprich von links in die Rotte.

Der 4,89 km lange Lauf des Betz endet ungefähr 23 Höhenmeter unterhalb seiner Quelle, er hat somit ein mittleres Sohlgefälle von etwa 4,7 ‰.

Einzugsgebiet
Das Einzugsgebiet des Betz wird über die Rotte, die Nied, die Saar, die Mosel und den Rhein zur Nordsee entwässert.

Es grenzt
 im Süden an das Einzugsgebiet des Ruisseau de Rode, der über die Petite Seille und die Seille in die Mosel entwässert;
 im Südwesten an das der Französischen Nied;
 im Westen an das des Gansbachs, der in die Rotte mündet und
 ansonsten, an das der Rotte.

Das Einzugsgebiet wird von landschaftlichen Nutzflächen dominiert.

Anmerkungen

Betz (Rotte)


El músculo recto anterior de la cabeza (musculus rectus capitis anterior) es un corto y plano músculo, situado inmediatamente por debajo de la parte superior del músculo largo de la cabeza.

Este surge desde la cara anterior de la masa lateral del atlas, y de las raíces de la apófisis transversa, pasando oblicuamente a lo largo y diagonal, insertándose en la superficie inferior de la porción basilar del hueso occipital, inmediatamente por delante del foramen magno.

Este tiene como función flexionar la cabeza y el cuello sobre el atlas. Es inervado por el C1 y C2.

Referencias

Enlaces externos
 Aplicación clínica de las técnicas neuromusculares; León Chaitow, Judith DeLany (editorial Paidotribo), pág. 225

Músculos de la cabeza
Músculos del cuello

Músculo recto anterior de la cabeza


Lindoeste es un municipio brasileño del estado de Paraná. Tiene una población estimada, en 2021, de 4488 habitantes.

Fue elevado a la categoría de municipio con la denominación de Lindoeste por la ley estatal n.º 9006, del 12 de junio de 1989, separado de Cascavel.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Lindoeste


سودرتاليا هي إحدى البلديات الكبيرة الموجودة جنوب مدينة ستوكهولم عاصمة السويد بلغ عدد سكانها 81,000 نسمة عام 2009 ومساحة تقدر بـ 2529 هكتار.وتعتبر سودرتاليا أكبر منطقة صناعية في العاصمة ستوكهولم.

تضم المدينة على مجتمع آشوري/سرياني/كلداني ملحوظ، ويُطلق عليها أحياناً تسمية «عاصمة الآشوريين في العالم». يُذكر أن الجالية الآشورية/السريانية/الكلدانية تعتبر من أنجح الجاليات المهاجرة في السويد. وتملك الجالية السريانية الآشورية العديد من المدارس والمؤسسات الاجتماعية والثقافية في السويد فضلًا عن عدد من القنوات التلفزيون الناطقة في اللغة السريانية مثل سوريويو سات وقناة سورويو؛ ونوادي كرة قدم مثل نادي آسيريسكا ونادي سيريانسكا.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسودرتاليا:

توأمة
لسودرتاليا اتفاقيات توأمة مع:
 عنتاب

أعلام

 آرنه يوهانسون
 إريك أبراهامسون
 كارل أبراهامسون
 ميكائيل اسحاق
 إدي موسى
 يان غيو
 غونار يوهانسون
 لؤي شنكو
 هنري يوهانسون
 كندي بكرجيكلو

مراجع

وصلات خارجية
 موقع البلدية الرئيسي على الشبكة

مدن السويد
مدن وبلدات ساحلية في بحر البلطيق
مقرات بلديات السويد

سودرتاليا


Nielsen SoundScan er et system til dataindsamling af salginformation for musik, der er blevet skabt af Mike Fine og Mike Shalett. SoundScan er en metode til at spore slagstal for musik og musikvideoer i USA og Canada. Dataen bliver opsamlet på ugebasis, og bliver gjort tilgængelig hver onsdag til abonnenter, som inkluderer pladeselskaber, forlag, musikforhandlere, uafhængige producere, film- og tv-selskaber og managere. Salgstal til Billboards htilsiter er baseret på opgørelser fra SoundScan, hvilket gør det til den største kilde til pladesalg i musikindustrien.

Eksterne henvisninger
 Nielsen Music Sales Measurement (tidligere SoundScan)

Etableret i 1991
Markedsføring
Musikindustri

Nielsen SoundScan


Heimsmeistarakeppnin í ruðningi er íþróttaviðburður sem haldinn hefur verið á fjögurra ára fresti frá árinu 1987. Um er að ræða keppni í Rugby Union sem er vinsælasta afbrigðið af ruðningi, þar sem tvö fimmtán manna lið etja kappi. Landslið frá suðurhveli hafa verið langsigursælust í keppninni frá upphafi. Ríkjandi meistarar (frá 2013) eru Suðurafríkumenn.

Saga
Alþjóðakeppnir landsliða í ruðningi eiga sér langa sögu. Árið 1883 var fimm þjóða mótið haldið í fyrsta sinn, með þátttöku fjögurra liða frá Bretlandseyjum og Frakka. Eftir að Ítalir slógust í hópinn hefur keppnin verið kölluð sex þjóða mótið. Fjórum sinnum á árunum 1900 til 1924 var ruðningur meðal keppnisgreina á Ólympíuleikunum en keppnislið voru fá og fjarri því að vera sterkustu lið viðkomandi þjóða.

Hugmyndir um heimsmeistaramót höfðu reglulega skotið upp kollinum allt frá sjötta áratugnum en einatt hlotið dræmar undirtektir einstakra apildarsambanda. Tillaga frá Áströlum og Nýsjálendingum um að koma slíku móti á laggirnar var loks samþykkt eftir harðar deilur árið 1985. Tveimur árum síðar fór fyrsta keppnin fram með þátttöku sextán þjóða. Ástralir og Nýsjálendingar deildu gestgjafahlutverkinu. Nýsjálendingar urðu heimsmeistarar með talsverðum yfirburðum og unnu allar sínar viðureignir með miklum mun.

Fimm þjóðir hýstu annað heimsmeistaramótið árið 1991, sem Ástralir unnu með sigri á Englandi í úrslitum. Þriðja keppnin var söguleg þar sem hún fór fram í Suður-Afríku árið 1995, en heimamenn höfðu nýverið snúið aftur á alþjóðasviðið í ruðningi eftir að hafa verið í keppnisbanni vegna Apartheid-kynþáttaaðskilnaðarstefnunnar. Heimamenn urðu heimsmeistarar í þessari frumraun sinni að viðstöddum forsetanum Nelson Mandela.

Atvinnumennska var viðurkennd í ruðningi uppúr 1995 og mátti sjá þess merki á næstu heimsmeistaramótum þar sem bilið milli sterkari og veikari liða fór breikkandi. Sigur Ástrala á Namibíumönnum, 142:0 árið 2003 er t.a.m. enn stærsti sigur í sögu HM. Ástralir hömpuðu sínum öðrum heimsmeistaratitli í Wales árið 1999 en 2003 urðu Englendingar fyrstir og einir enn sem komið er til að rjúfa einokun suðurálfuþjóða þegar þeir urðu meistarar í Ástralíu.

Á árunum 2007 til 2023 bættu Nýsjálendingar við sig tveimur heimsmeistaratitlum og Suðurafríkumenn þremur.

Gestgjafar

Árangur einstakra landsliða

Heimsmeistaramót landsliða í ruðningi karla


An Rytidosperma pictum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Franz Julius Ferdinand Meyen, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Elisa G. Nicora. An Rytidosperma pictum in nahilalakip ha genus nga Rytidosperma, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rytidosperma

Rytidosperma pictum


Karolenj İmparatorluğu, 8. ve 9. yüzyıllarda Frank kökenli Karolenj Hanedanı üyesi krallar tarafından yönetilmiş ve başkenti Metz olan bir imparatorluktur. Hanedanın en tanınmış üyesi olan Şarlman döneminde Karolenj İmparatorluğunun sınırları günümüzdeki Fransa, Almanya, Kuzey İtalya, Hollanda, Belçika ve İsviçre dahil Batı ve Orta Avrupa'nın büyük bir bölümünü kapsamaktaydı. Karolenj İmparatorluğu daha sonra kurulacak olan Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun başlangıcı sayılabilir. Karolenj döneminin simgesi Aachen Kilisesi'dir.

Karolenj hanedanının kurulması
Kuzey Galya kökenli saray nazırları Charles Martel (714-741) ve ardından oğlu Kısa Pepin Karolenj hanedanının ilk kralları olarak sayılırlar. O sırada Franklar Merovenj Hanedanından gelen krallar tarafından yönetilmekteydiler. Bu iki Karolenj hanedanı soyluları bölge prenslikleriyle mücadelelerinde başarılı oldularsa da, Merovenj krallarını yok etmeyi bir türlü başaramadılar. Ancak Papa Pepin'in kral olmasının daha akla uygun olduğunu açıkladı. Pepin 751'de Papa tarafından kutsandı. Karolenj hanedanı böylece kuruldu. 756'da Pepin Lombardların elindeki İtalya'ya bir sefer düzenleyerek Papa'ya Orta İtalya kentlerini kazandırmak istedi; böylece Papalık Devleti'nin temeli atıldı. Daha sonra Pepin, Aquitania'yı geri aldı.

Şarlman

Pepin'in oğlu Charlemagne bu yayılma politikasını sürdürdü ve 774 yılında Pavia'nın alınmasından sonra Lombardların kralı oldu. Saksonya'yı Elbe'ye kadar fethetti (772-805). 788 yılında Bavyera'yı ele geçirdi ve İspanyol Hristiyanlarının çağrısıyla Endülüslü Müslümanlarla çarpıştı. Roncesvalles yenilgisine rağmen Barselona da dahil Doğu Pirenelerin güney bölgelerine kadar egemenliğini genişletti; böylelikle Endülüslü Müslümanlar, Ebro Irmağı'na kadar geriletildi. Bu başarılar Şarlman'ı Batı Avrupa'nın en büyük hükümdarı yaptı. 25 Aralık 800 tarihinde Vatikan'daki San Pietro Bazilikası'nda Papa'nın elinden imparatorluğu tacını giyen Şarlman bunu Konstantinopolis'in de tanımasını sağladı.

Karolenj Rönesansı
Karolenj iktidarıyla birlikte Franklar büyük bir toparlanma içine girdiler. Özellikle de Şarlman döneminde bu toparlanma dönemi  gözle görünür hale geldi. Tarihçiler yaşanan bu toparlanma sürecine Karolenj Rönesansı olarak adlandırmaktadırlar. Şarlman kurduğu iyi teşkilatlamış manastırlarda  öncelikle kitap yazımına destek verdi. Kitaplar yalnızca sanat eseri olarak değil eğitim amaçlı olarak da kopyalandı. Bu amaç doğrultusunda ilk kez büyük küçük harf uygulaması başladı ve noktalama işaretlerine önem verildi. Latince kelimeler yerine Frankça kelimeler kullanılmaya başlandı. Frank İmparatorluğunun genişlemesi sanat alanlarının gelişmesine ön ayak oldu. Şarlman'ın desteği sayesinde Avrupa'nın birçok bölgesinden rahipler ve öğretmenler getirtildi ve Frank İmparatorluğu bilimsel ve sanatsal gelişmeleri yakından takip etti.

İmparatorluğun bölünmesi
813'te Şarlman'ın oğlu I. Ludwig Aachen'da taç giydi. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun genişlemesi 825'e dek sürdü. I. Ludwig imparatorluk unvanını büyük oğlu Lothar'a vermeye hazırlanmakta ve kral naipliklerini de diğer oğullarına vermeyi düşünüyordu. Ne var ki bu düşünce 823'te (ileride II. Karl adıyla anılacak) dördüncü oğlunun doğumuyla suya düştü. Diğer kardeşler, Karl ile babalarına karşı birleştiler ve aralarında birçok savaş oldu. 840'ta I. Ludwig istediği çözümü oğullarına kabul ettiremeden öldü.

I. Ludwig'in dört oğlu 843 yılında Verdun Antlaşması'nı yaparak imparatorluk topraklarını üç krallığa böldüler. İmparator sıfatını önce I. Lothar (840-855), sonra II. Ludwig aldı. Ülke toprakları İtalya'yla sınırlı kalırken, diğer tüm bölgelerde Viking akınları baş gösterdi. Vikingleri Müslümanlar izledi. Bir diğer sorun da krallık görevlilerinin bağımsızlıklarını ilan etmeleri idi. Bu koşullarda Papalar, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu tacını önce II. Karl'a [875-877), sonra da III. Karl'a (881-887) verdilerse de, imparatorluğun gücü sıfıra inmişti. Sonunda imparatorluk unvanı hiç verilmez oldu. 888, genel bir parçalanma yılıydı ve feodal toplum diye adlandırılan toplum yapısı bu aşamada gelişti; bu, iktidar gücünün derebeylerinin eline geçmesiydi.

İmparatorlukta gerileme dönemi başlarken bir yandan da düşünce ve sanat alanında Şarlman'ın başlattığı Karolenj Rönesansı gelişmekteydi.

Karolenjler Hanedanı hükümdarları listesi

Pepiniler ve Karolenjler Saray Nazırları

 Pepin Landenli (580–640)
 I. Grimoald (643–662)
 Pepin Herstallı (687–714)
 Charles Martel (714–741)
 Karloman (741–747)
 Kısa Pepin (741–751)

Karolenjler Kralları
 Kısa Pepin (751–768)
 I. Karloman (768–771)
 Şarlman (768–800)
 Genç Karl (800–811)

Karolenjler İmparatorları
 Şarlman (800–814)
 I. Ludwig (Dindar) (813/814–840)
 I. Lothar (840–855)
 II. Ludwig İtalyalı (855–875)
 II. Karl (Dazlak Karl) (875–877)
 III. Karl (Şişman Karl) (881–888)
 Arnulf Karintiyalı (896–899)
 III. Ludwig (Ama Ludwig) (901–905)

Doğu Francia Krallığı Kralları
 II. Ludwig Alman (843–876)
 Karloman (876–880)
 Ludwig III. der Jüngere (876–880/882)
 III. Karl (III. der Dicke (876–887)
 Arnulf Karintiyalı (887–899)
 IV. Ludwig (Çocuk Ludwig) (899–911)

İtalya Kralları
 Şarlman (774–814)
 Pepin (781–810)
 Bernhard (813–818)
 I. Lothar (818–855)
 II. Ludwig (844–875)
 Karl II. der Kahle (875–877)
 II. Karlmann (877–879)
 III. Karl (Şişman Karl) (879–887)

Lotherinya Krallığı Kralları
 I. Lothar (843–855)
 II. Lothar (855–869)
 Zwentibold (895-900)

Batı Francia Krallığı Kralları
 II. Karl (Dazlak Kral) (843–877)
 II. Louis (877–879)
 III. Louis (879-882)
 II. Karloman (879-884)
 III. Karl (Şişman Karl) (884–888)
 III. Charles Basit (898–922)
 IV.Louis Dışülkelerden (936–954)
 Lothar, Fransa Kralı (954–986)
 V. Louis Tembel (986–987)

Akitanya Kralları
   (781–814)
 I. Pepin (817–838)
 II. Pepin (838–848)
 Çocuk Karl (848–866)

Alçak Ülkeler Krallığı Kralları
 III. Ludwig (Âma Ludwig) (887–905)
 I. Hugo (905–947)
 II. Lothar (947–950)
 Karl Provanslı (950–963)

Aşağı Lorraine Düklüğu
 Karl, Aşağı Lorraine Dükü (978–991)
 Otto, Aşağı Lorraine Dükü (991–1005/06)

Diğer Hükümdarlıklar
 Karl Provanslı,  Provence Kralı
 Karlman Bavyeralı, Bavyera Kralı (876–880)

Karolenj Sanatı

 Karolenj mimarisi
 Ada İncili

Kaynakça

Dış bağlantılar
 "Historie-fr" websitesinde "Les Carolingiens" maddesi
 BNF (Fransa Millî Kütüphanesi), Karolenjler sanati sergisi
 Riché, Pierre (1983, Yeni bas.:1997),  Les Carolingiens, une famille qui fit l'Europe, Paris: Hachette, «Pluriel » koleksiyonu, 490 say. ISBN 2-01-278851-3
 Becher, Matthias (2009) Merowinger und Karolinger, Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, ISBN 978-3-534-15209-4.
 Borst, Arno (2004) Der Streit um den karolingischen Kalender Hannover: Hahn, ISBN 3-7752-5736-5.
 McKitterick, Rosamond (1995)  The Frankish kings and culture in the Early Middle Ages"", Aldershot: Variorum, ISBN 0-86078-458-4.
 Story, Joanna (2005) Charlemagne: Empire and Society, Manchester:Manchester University Press, ISBN 978-0-7190-7089-1

VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Karolenj İmparatorluğu


Yves Trudeau, Spitzname "Apache" und "The Mad Bumper" (* 1946; † 2008) war ein kanadischer Schwerverbrecher. Er war ein langjähriges Mitglied der Hells Angels und leitete bis 1984 eines der ersten Charter von Kanada. Er war außerdem Auftragsmörder und bekannte sich 1985 schuldig, 43 Menschen ermordet zu haben. Wegen seiner Aussagen als Polizeiinformant musste er jedoch nur sieben Jahre seiner lebenslangen Freiheitsstrafe absitzen und wurde 1994 mit neuer Identität entlassen. Wegen eines sexuellen Übergriffs auf einen 13-jährigen Jungen wurde er 2004 erneut verurteilt.

Leben
Trudeau arbeitete in den 1960ern für das Chemieunternehmen Canadian Industries Limited. Er gründete den Motorcycle Club The Popeyes, der sich zu einem der größten Clubs des Landes entwickelte und Verbindungen zur kanadischen Mafia unterhielt. 1977 bekamen The Popeyes das Angebot ein offizielles Charter der Hells Angels zu werden. Das aus den Popeyes entstandene "North Chapter" war die erste Charter-Gründung in Kanada und das 31. Charter überhaupt.

Bereits in den frühen 1970ern entwickelte Trudeau einen Hang zur Unbarmherzigkeit. Seinen ersten Mord beging er an einem Dieb, der ein Motorrad der Popeyes entwendet hatte. Er richtete den Mann vor den Augen seiner Gang hin. In den Jahren danach arbeitete er als Auftragskiller für die kriminelle Unterwelt Montreals und für die Hells Angels. Das North Charter der Hells Angels fiel Mitte der 1980er in Ungnade, weil es nach Ansicht anderer Charter seine Drogeneinnahmen nur unzureichend weitergab. Am 24. März 1984 kam es zum sogenannten "Lennoxville Massacre", bei dem ein Großteil des Charters getötet wurde. Trudeau überlebte nur, weil er sich zum Zeitpunkt der Hinrichtung in einer Entgiftungsklinik befand. Aus Angst vor Vergeltungsmaßnahmen wurde er zum Polizeiinformanten. Im Zuge dieser Tätigkeit gab er 43 Morde zu, die er in den 1970ern und 1980ern begangen hatte. Seine Informationen führten zu langjährigen Haftstrafen von 43 anderen Hells Angels. Trudeau selbst wurde zu lebenslanger Haft verurteilt. Durch seinen Informantenvertrag bekam er jedoch Strafmilderung und wurde 1994 auf Bewährung entlassen. Er kam ins Zeugenschutzprogramm und ihm wurde eine neue Identität vermittelt.

Nach seiner Entlassung nahm er mehrere Jobs an. Ab 2000 lebte er von der Wohlfahrt und von Arbeitslosenunterstützung. 2004 wurde Trudeau erneut verhaftet und bekannte sich schuldig, einen damals 13 Jahre alten Jungen in sechs Fällen und über den Zeitraum von vier Jahren sexuell missbraucht zu haben. Er wurde zu vier weiteren Jahren Haft verurteilt. Von 2006 bis 2007 nahm er an einem Programm für Sexualstraftäter teil. Dabei wurde festgestellt, dass er an Krebs litt, und er wurde in die Strafanstalt Archambault in Sainte-Anne-des-Plaines verlegt, da diese eine medizinische Versorgung gewährleisten konnte. 2008 wurde er schwer erkrankt aus der Haft entlassen, um seinen Lebensabend in Freiheit verbringen zu können.

Bedeutung
Mit seinen 43 Morden gilt Trudeau als einer der gefährlichsten Männer in Kanadas Rockerszene. Nach Aussage eines Richters tötete Trudeau mehr Menschen als die gesamte kanadische Armee im Zweiten Golfkrieg. Nach ihm folgt Gerald Gallant, ebenfalls ein kanadischer Auftragskiller. Dieser tötete während des Rockerkriegs in der kanadischen Provinz Québec 27 Menschen.

Einzelnachweise

Serienmörder (Kanada)
Hells Angels
Kanadier
Geboren 1946
Gestorben 2008
Mann

Yves Trudeau


Crkva Ranjenog Isusa je rimokatolička crkva u mjestu i općini Gradec.

Opis
Crkva kasnobaroknih obilježja sagrađena je u razdoblju od 1768. do 1824. godine u blizini nekadašnje starije zidane crkve. Cjelovita obnova poduzeta je nakon požara koji je uzrokovao velika oštećenja crkve 1862. godine. Jednobrodna je građevina velikih dimenzija, pravokutnog tlocrta, s užim zaobljenim svetištem, sakristijom i zvonikom sagrađenim 1900. godine u središnjoj osi glavnog pročelja. Prostor broda nadsvođen je nizom čeških kapa, a nad svetištem je kupola. Svoda polja i ograda pjevališta dekorirani su štukom, a kupola oslikana. Inventar potječe iz 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-3250 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva Ranjenog Isusa u Gradecu


Vila Verde Portekiz'de Vinhais belediyesine bağlı olan, 14,30 km2 yüzölçümüne sahip, 186 nüfuslu (2011) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vinhais'in bucakları

Vila Verde (Vinhais)


Ngoma i Tanzania er en film instrueret af Henny Hammershøj.

Handling
Som mange udviklingslande står Tanzanias befolkning i konflikten mellem at overtage den vestlige kultur eller bevare deres egne kulturelle rødder: Musik, sang og dans, som med et ord kaldes NGOMA. Ngoma er ensbetydende med fest. Hvordan overlever den traditionelle kultur i konkurrence med vestlig kultur? Hvad gør uddannelsessystemet for at bevare traditionerne?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1984

Tanzania
Dokumentarfilm fra Danmark

Ngoma i Tanzania


Branko Grünbaum (Osijek, 2. listopada 1929.), hrvatski matematičar židovskog podrijetla. Stranice El Mundo Sefarad navodi ga kao katoličkog vjernika.

Životopis
Rodio se je u Osijeku. U Zagrebu započeo studij, diplomirao (1954.) i doktorirao (1957.) na Hebrejskom sveučilištu u Jeruzalemu. Profesor matematike na Sveučilištu Washington u Seattleu (1966. – 2000.). Predavao i na sveučilištima u Jeruzalemu, Kansasu, Los Angelesu, Michiganu. Bavi se diskretnom geometrijom, kombinatorikom, teorijom apstraktnih poliedara. Dopisni član Razreda za matematičke, fizičke i kemijske znanosti HAZU od 19. svibnja 1988. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Darko Žubrinić: Hrvatska matematička dijaspora
 Croatian Mathematical Diaspora
 Tko je tko u hrvatskoj znanosti
(eng.) Homepage of Branko Grünbaum , University of Washington
(eng.) Mathematics Genealogy Project - MathSciNet - Branko Grünbaum

Životopisi, Osijek
Hrvatski matematičari
Hrvati u SAD-u
Židovi u Hrvatskoj

Branko Grünbaum


Izraz Pop-up knjiga često se primjenjuje na bilo koju knjigu s trodimenzionalnim stranicama, iako ispravno krovni izraz pomična knjiga obuhvaća skočne slike, transformacije, knjige iz tunela, zakrpe i više, od kojih se svaka izvodi na drugačiji način. Također su uključene, jer koriste iste tehnike, trodimenzionalne čestitke.

Vrste pop-up knjiga
Izgled i stvaranje takvih knjiga u umjetnosti ponekad se naziva i "inženjering papira". Ovu uporabu ne treba miješati s tradicionalnim inženjeringom papira, inženjeringom sustava za masovnu proizvodnju proizvoda od papira.

Umjetnički aspekt proizvodnje papira povezan je s origamijem u tome što obje umjetnosti koriste presavijeni papir. Međutim, origami u svom najjednostavnijem obliku ne koristi škare ili ljepilo i obično se izrađuje od vrlo sklopivog papira; nasuprot tome, skočne slike se više oslanjaju na ljepilo, rezanje i čvrste zalihe karata. Ono što im je zajedničko je sklapanje.

Animirane knjige
Animirane knjige kombiniraju tri elementa: priču, obojene ilustracije koje uključuju tekst i "dvije ili više animiranih ilustracija sa svojim mehanizmima za kretanje koji djeluju između udvojene stranice." Godine 1938. animacije Julian Wehra za dječje knjige patentirane su kao "pokretne ilustracije" koje pokretom slike istodobno pomiču gore i dolje i vodoravno.

Transformacije
Transformacije prikazuju prizor sastavljen od vertikalnih letvica. Kad čitač povuče karticu sa strane, letvice se prevlače jedna ispod druge kako bi se "transformirale" u posve drugačiji prizor. Ernest Nister, jedan od ranih autora engleske dječje knjige, često je proizvodio knjige isključivo o transformacijama. Mnogo njih reproducirao je Metropolejski muzej umjetnosti.

Knjige tunela
Knjige tunela (koje se nazivaju i knjige peepshow-a) sastoje se od skupa stranica povezanih s dvije presavijene koncertne trake sa svake strane i gledanih kroz otvor na naslovnici. Otvori na svakoj stranici omogućuju gledatelju da pogleda cijelu knjigu straga, a slike na svakoj stranici zajedno rade na stvaranju dimenzionalne scene iznutra. Ova vrsta knjige potječe iz sredine 18. stoljeća, a bila je inspirirana kazališnim scenskim scenama. Tradicionalno su ove knjige često nastajale u spomen na posebne događaje ili se prodavale kao suveniri turističkih atrakcija. (Izraz "knjiga tunela" proizlazi iz činjenice da su mnoge od tih knjiga napravljene u spomen na zgradu tunela ispod rijeke Temze u Londonu sredinom 19. stoljeća.) U Sjedinjenim Državama su izrađene knjige tunela za takve atrakcije kao svjetski sajmovi i njujorški botanički vrtovi.

Nedavno je oblik knjige tunela oživjela umjetnica knjige Carol Barton i drugi kao skulpturalni oblik knjige. Umjetnike zanimaju ne samo unutrašnji pogledi knjige, već i tretiranje bočnih harmonika i korica kao informativne i vizualne površine. Izbor knjiga iz tunela Carol Barton arhiviran je u posebnim zbirkama knjižnice James Branch Cabell sa sveučilišta Virginia Commonwealth.

Povijest

Publika za rane pokretne knjige bili su odrasli, a ne djeca. Prvi poznati pokret u knjizi stvorio je benediktinski redovnik Matthew Paris u svojoj Chronica Majora, koja pokriva razdoblje koje započinje 1240. godine. Pariz je priložio volvelles na neke stranice koje su redovnici koristili za izračun svetih dana. Nagađa se da je katalonski mistik i pjesnik Ramon Llull s Majorke također koristio volvelles za ilustraciju svojih teorija u ranom 14. stoljeću, ali niti jedan fizički primjer papirnatog volvellea koji je stvorio nikada nije dokumentiran. Kroz stoljeća su se volvoli koristili u tako raznolike svrhe kao što su podučavali anatomiju, izrađivali astronomska predviđanja, stvarali tajni kod i pričali o sreći. Do 1564. godine objavljena je još jedna pokretna astrološka knjiga pod nazivom Cosmographia Petri Apiani. U sljedećim godinama medicinska struka koristila se ovaj format, ilustrirajući anatomske knjige slojevima i preklovima koji prikazuju ljudsko tijelo. Engleski dizajner krajolika Capability Brown upotrijebio je zaklopke da bi ilustrirao "prije i poslije" pogleda na svoje dizajne.
Stranica sa skočnim dijelom u knjizi Traktat o perspektivi Thomasa Maltona Starijeg (1775.)

Iako se može dokumentirati da su knjige s pokretnim dijelovima korištene stoljećima, one su se gotovo uvijek koristile u znanstvenim radovima. 1775. Thomas Malton, stariji, objavio je Kompletan traktat o perspektivi u teoriji i praksi, o načelima dr. Brooka Taylora. Kompletan traktat o perspektivi najstarija je poznata komercijalno proizvedena pop-up knjiga jer sadrži mehanizme trodimenzionalnog papira. Skočni prozori aktiviraju se povlačenjem niza i oblikuju geometrijske oblike koji služe čitatelju da shvati koncept perspektive.

Tek su se u 18. stoljeću te tehnike primjenjivale na knjige namijenjene zabavi, posebno djeci.

Veliki iskorak na polju pop-up knjiga dogodio se 1929. godine objavljivanjem dnevne emisije Daily Express za djecu br. 1 "sa slikama koje izviru u obliku modela". To su proizveli Louis Giraud i Theodore Brown. Uslijedila su još četiri Daily Express godišnjaka, a zatim je Giraud osnovao svoju izdavačku kuću, Strand Publications, ovo je proizvelo revolucionarnu seriju knjiga Bookano. Bookano knjige smatraju se prvim, istinskim pop-up knjigama za djecu jer se skočni prozori mogu gledati s punih 360 stupnjeva, a ne samo s prednje strane okrenute prema gledatelju. Bilo je sedamnaest Bookanosa prije nego što je serija prestala smrću Girauda 1949.

Izložba pop-up knjiga, čija je autorica Carol Barton, prikazana je u muzeju Cooper-Hewitt u New Yorku Smithsonian Institution. Njene pop-up knjige, pokretne knjige i knjige tunela nalaze se u zbirkama muzeja Getty, muzeja Viktoria i Albert u Londonu, The Smithsonian Institucija i Muzej moderne umjetnosti.

Asocijacije
Od 1993. godine Društvo pokretnih knjiga pruža forum umjetnicima, prodavačima knjiga, proizvođačima knjiga, kolekcionarima, kustosima i drugima za razmjenu entuzijazma i razmjenu informacija o skočnim i pokretnim knjigama. Organizacija također dodjeljuje nagrade u industriji za najboljeg inženjera papira (trgovine i knjige umjetnika) i izvrsnosti u tehničkom radu papira od strane studenta ili diplomiranog studenta.

Izvori

Knjige
Pop-up knjige

Pop-up knjiga


United Farmers may refer to:

The United Farmers' MPs in the Canadian House of Commons who founded the Progressive Party of Canada in 1920
United Farmers of Alberta, a political party which governed Alberta from 1921 to 1935 and also elected members nationally, and which remains in existence as a farmers' organization
United Farmers of British Columbia, ran two candidates in the 1920 provincial election and helped form the Provincial Party of British Columbia
United Farmers of Canada, a Saskatchewan-based farmers' union formed in 1926
United Farmers of Manitoba, a farmers' organization and political party which won the 1922 provincial election and became the Progressive Party of Manitoba
United Farmers of New Brunswick, a political party
United Farmers of Nova Scotia, a political party
United Farmers of Ontario, a political party which governed Ontario from 1919 to 1923 and also elected members nationally
United Farmers of Quebec (Fermiers unis du Québec), which became the Parti fermier-progressiste du Québec (Progressive Farmers of Quebec) political party
United Farmers of Saskatchewan, a political party

See also
United Farm Workers
Farmers' Party (disambiguation)

Social democratic parties in Canada
Progressivism in Canada
Agrarian politics

United Farmers


Borutta (sardinski: Borùta) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 471 metar i ima 287 stanovnika. Prostire se na 4,76 km2. Gustoća naseljenosti je 60 st/km2.Susjedne općine su: Bessude, Bonnanaro, Cheremule, Thiesi i Torralba.

Izvori

Općine u pokrajini Sassari

Borutta


Shimabara can refer to any of the following:

 Shimabara, Nagasaki, a city in Nagasaki Prefecture, Japan
 Shimabara Peninsula, the geographic feature that hosts Shimabara, Nagasaki
 Shimabara Castle, in Shimabara, Nagasaki
 Shimabara Rebellion (also known as the Battle or Siege of Shimabara), a 1637 uprising of residents of the Nagasaki area against the Shōgun's anti-Christian policies
 Shimabara, Kyoto, an entertainment quarter in Kyoto, Japan

Shimabara


Kathleen Hartington Kennedy Townsend (born July 4, 1951) is an American attorney who was the sixth lieutenant governor of Maryland from 1995 to 2003. She ran unsuccessfully for governor of Maryland in 2002. She was the first female lieutenant governor of Maryland.

In 2010, Townsend became the chair of the non-profit American Bridge, an organization whose focus is to raise funds for Democratic candidates and causes. Since 2021, she has served in the United States Department of Labor as an advisor on retirement. She is a member of the prominent political Kennedy family, and is currently the oldest living grandchild of Joseph P. Kennedy Sr. and Rose Fitzgerald Kennedy.

Early life and education
She was born at Greenwich Hospital in Greenwich, Connecticut, the eldest of Robert F. Kennedy and Ethel Skakel's eleven children. She is named after her paternal aunt Kathleen Cavendish, Marchioness of Hartington. She is the eldest grandchild of Joseph P. Kennedy Sr. and Rose Kennedy. While she was growing up, it was not assumed that the girls in the politically oriented Kennedy family would run for office. However, after her uncle President John F. Kennedy was assassinated, her father wrote her saying, "As the oldest of the next generation you have a particular responsibility. ... Be kind to others and work for your country." Her family gave her the nicknames "Clean Kathleen", "the Nun", and "the Un-Kennedy".

Over the summer of 1964, Kennedy won four blue ribbons for her "excellence in horsemanship". On August 29, 1965, the fourteen-year-old Kennedy was somersaulted by her horse while competing at Sea Flash Farms in West Barnstable, Massachusetts. She was left unconscious and bleeding internally and was rushed to Cape Cod Hospital, located fifteen miles away. Her family was en route to Hyannis Port at the time of the incident and was not located for another three hours.
She was sixteen when her father was assassinated. The night he was shot at the Ambassador Hotel, Kennedy and her two eldest brothers, Joseph II and Robert, Jr., were being flown to Los Angeles aboard one of the jets in the Secret Service's presidential fleet named "the Jet Star".

She spent most of her childhood in McLean, Virginia, and attended Stone Ridge School in nearby Bethesda, Maryland. She graduated from The Putney School in Vermont. She attended Radcliffe College, receiving her bachelor's degree in history and literature in 1974. She then studied at the University of New Mexico School of Law, receiving her Juris Doctor degree in 1978.

Early career
After graduation, she worked as an attorney at a law firm in New Haven, Connecticut, while her husband, David Townsend, attended Yale Law School. She also worked on her uncle Ted Kennedy's 1980 presidential campaign, stumped for local Democrats, and was hired as a policy analyst for Massachusetts governor Michael Dukakis in the early 1980s while she and her husband resided in Weston, Massachusetts.

The family moved to Maryland, her husband's home state, in 1984. In 1986, Townsend became the first Kennedy to lose a general election when she ran for the U.S. House of Representatives in Maryland's strongly Republican second congressional district, using the name Townsend only. Incumbent Republican Helen Delich Bentley defeated her 59% to 41%.

She then went to work for the state government of Maryland, holding numerous posts including assistant Attorney General.

Lieutenant governor of Maryland

1994 election

In 1994, Parris Glendening was running for governor in a highly contested primary against then-Lt. Governor Melvin Steinberg when he selected her as his running mate. Experts did not believe she would be an asset, but her name recognition (she now used the name Kennedy Townsend) and her fund-raising skills, helped him to win.

In the general election, Glendening and Townsend beat Republican candidate Ellen Sauerbrey in one of Maryland's closest and most controversial gubernatorial elections. After unofficial results indicated that Sauerbrey had lost the election by a narrow margin, she began making what The Washington Post called "sensational charges" that the election had been stolen. Sauerbrey's allegations included ballot box stuffing, 100% voting in one precinct, voting by numerous dead people, and what she called the Kennedy "precedent"—that unproven rumors that John Kennedy had stolen the 1960 Presidential election proved that his niece Townsend had stolen this election.

The official vote tally declared Glendening the winner by 5,993 votes out of 1.4 million. Sauerbrey hired an election specialist known for aggressive tactics then filed a lawsuit alleging that 50,000 votes had been cast illegally. By the time the hearing began in January 1995, however, Sauerbrey had backed away from the fraud charges and her claim centered on sloppy election procedures and 3,600 challenged ballots. The number of challenged ballots would not have been enough to change the result even if all of them were thrown out. The judge ruled that about 1,800 votes had been cast in Baltimore by people whose names should have been purged from the rolls, but said that there was no clear and convincing evidence that fraud or procedural errors had affected the outcome. Sauerbrey dropped the suit three days before Glendening was to be inaugurated, but still maintained her belief that she had won the election.

Sauerbrey ran against Glendening again in 1998, but this time Glendening and Townsend won by a much wider margin (55% to 44%).

Tenure
During her tenure as lieutenant governor, Townsend focused on reducing crime and promoting economic development. As lieutenant governor, Townsend travelled to Iowa to campaign for Al Gore in the 2000 presidential election. While she was there, then-Governor Tom Vilsack proclaimed "she has a legitimate shot to be the first woman president of the United States.''

2002 gubernatorial election
In the Maryland gubernatorial election of 2002, Townsend faced Republican Bob Ehrlich and Libertarian Spear Lancaster in the general election.

During the campaign, Townsend was criticized for her choice of running mate, Admiral Charles R. Larson, a novice politician who had switched parties only a few weeks before. Some also criticized the choice of a white male as unlikely to help minority turnout. Ehrlich's running mate was Michael Steele, an African-American lawyer who had been chairman of the Republican Party of Maryland.

Though Maryland traditionally votes Democratic and had not elected a Republican governor in almost 40 years, Townsend lost the race, gaining 48% of the vote to Ehrlich's 51% and Lancaster's 1%. Ehrlich became only the seventh Republican governor in state history. In the end, most observers agreed she ran a weak campaign. They specifically cited a lack of planning, claiming that she hastily booked campaign stops in rural areas hostile to her. The Baltimore Sun said the defeat derailed her political career, at least in the short run.

Post political career
Townsend, along with siblings Robert, Jr. and Kerry, endorsed Hillary Clinton for president in the 2008 Democratic primaries.

Townsend wrote the book Failing America's Faithful: How Today's Churches Are Mixing God with Politics and Losing Their Way, published in 2007. She also contributes to The Recovering Politician, a website started by Jonathan Miller.

She is an adjunct professor at the Georgetown Public Policy Institute, a visiting fellow at Harvard Kennedy School at Harvard University, and senior Nitze fellow at St. Mary's College of Maryland.

In December 2010, she was appointed chair of American Bridge, a new non-profit that would raise funds for Democratic candidates and causes, and that was intended to be a Democratic counterpart to right-leaning organizations such as American Crossroads and Crossroads GPS. She noted that the Democrats did not have such an organization during the 2010 election cycle, and that Republicans outspent the Democrats by $70 million. "I want to compete dollar to a dollar with the Republicans and I want to beat them", she said.

Personal life
In 1973, she married David Lee Townsend (born 1947), whom she had met when he was a graduate student and her tutor at Radcliffe. As of April 2020, David is a member of the faculty at St. John's College in Annapolis. The couple have four daughters:

 Meaghan Anne Kennedy Townsend (born November 7, 1977)
 Maeve Fahey Kennedy Townsend (November 1, 1979 – April 2, 2020)
 Rose Katherine "Kat" Kennedy Townsend (born December 17, 1983)
 Kerry Sophia Kennedy Townsend (born November 30, 1991)

On June 27, 2011, her daughter Maeve gave birth to a son named Gideon Joseph Kennedy McKean. Gideon was the first great-grandchild for Bobby and Ethel, as well as the first of the fifth generation of Kennedys.

Maeve and son Gideon went missing, and were presumed dead, in a canoeing accident that occurred on April 2, 2020. After 26 hours, the recovery mission was suspended. Maeve's body was found in the Chesapeake Bay on April 6 and Gideon's body was recovered April 8. His body was 2,000 feet from where his mother's was found.

Boards
She has served on the boards of many organizations, and as a consultant to several corporations. She is the chair of the Institute for Human Virology at the University of Maryland. She is on the boards of directors of the John F. Kennedy Library Foundation, the Points of Light Foundation, the Center for American Progress and Catholic Democrats. She was formerly on the independent Advisory Council of the Association of Community Organizations for Reform Now (ACORN), a panel that was appointed to review the functioning of ACORN following the scandal touched off by hidden camera videos in September 2009, and the board of the National Catholic Reporter. Townsend is also a member of the Council on Foreign Relations and the Inter-American Dialogue. She is also on the Board of Selectors of Jefferson Awards for Public Service. She is on the board of directors at the Lightbridge nuclear fuel technology company.

Electoral history

See also
 Kennedy family tree
 List of female lieutenant governors in the United States

References

External links

 Summary of Townsend's positions on the issues
 Audio/Video recordings of Kathleen Kennedy Townsend on her book Failing America's Faithful, from the University of Chicago's World Beyond the Headlines series
 Official state government biography
 Congressional Quarterly Voting and Elections Collection

|-

1951 births
American people of Dutch descent
American people of Irish descent
Catholics from Connecticut
Catholic politicians from Maryland
American women lawyers
McCourt School of Public Policy faculty
Harvard Kennedy School faculty
Kennedy family
Lieutenant Governors of Maryland
Living people
Maryland Democrats
Maryland lawyers
Lawyers from Greenwich, Connecticut
Politicians from Greenwich, Connecticut
Radcliffe College alumni
Robert F. Kennedy
St. Mary's College of Maryland faculty
Schools of the Sacred Heart alumni
The Putney School alumni
United States Department of Justice lawyers
1992 United States presidential electors
University of New Mexico School of Law alumni
Women in Maryland politics
Candidates in the 2002 United States elections
21st-century American women politicians
United States Department of Labor officials
National Catholic Reporter people

Kathleen Kennedy Townsend


Le groupe de NGC 5791 comprend au moins cinq galaxies, et probablement une sixième, situées dans la constellation de la Balance. La distance moyenne entre ce groupe et la Voie lactée est d'.

Membres

Le tableau ci-dessous liste les cinq galaxies du groupe indiquées dans l'article de A.M. Garcia paru en 1993.

La distance de Hubble d'IC 1081, la galaxie voisine de NGC 5791 sur la sphère céleste, est de , soit pratiquement la même distance que celle de NGC 5791. Il est curieux que Garcia n'est pas inclus cette galaxie dans le groupe de NGC 5791. Cette galaxie occupe la dernière ligne du tableau ci-dessous.

Le site DeepskyLog permet de trouver aisément les constellations des galaxies mentionnées dans ce tableau ou si elles ne s'y trouvent pas, l'outil du site constellation permet de le faire à l'aide des coordonnées de la galaxie. Sauf indication contraire, les données proviennent du site NASA/IPAC.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Constellation de la Balance

Groupe de galaxies

Groupe de NGC 5791


Beogradski proces bilo je suđenje prominentnoj skupini kolaboranata za veleizdaju i ratne zločine. Sudilo se skupini dvadesetčetvorice optuženika iz redova četnika, vlade u egzilu i vlade Nedićeva režima. Održan je u Beogradu od 10. lipnja do 15. srpnja 1946. godine, u zgradi Ljetne dvorane Vojnog učilišta za pješaštvo na Topčideru. Službeni naziv sudskog procesa bio je Suđenje Dragoljubu-Draži Mihailoviću i ostalim kolaboracionistima za izdaju i ratne zločine počinjene na prostoru Jugoslavije za vrijeme rata (1941.—1945.). Suđenje je bilo otvoreno javnosti. Nazočilo mu je 60 inozemnih izvjestitelja.

Optužnica
Optuženima je suđeno pred vojnim sudom. Predsjednik Vojnog vijeća bio je pukovnik Mihailo Đorđević a članovi su još bili potpukovnici Milija Laković i Mihailo Janković, pomoćni suci Nikola Stanković i Radomir Ilić i Todor Popadić (tajnik). Tužitelj je bio pukovnik Miloš Minić, visoki vladin službenik koji je sudjelovao u pregovorima Josipa Broza Tita i Mihailovića početkom ustanka u Srbiji te budući predsjednik Srbije i ministar vanjskih poslova SFRJ. Pomagao mu je Miloš Jovanović.

Proces je poprimio ogroman publicitet u svijetu i u ondašnjoj Jugoslaviji. Na procesu su pokraj domaćih nazočili i inozemni novinari, fotoizvjestitelji i izvjestitelji. Radio je izravno prenosio suđenje.

Sud je sudio Mihailoviću i drugima za njihove aktivnosti protiv partizana, za kolaboraciju s Trećim Reichom i za ratne zločine nad civilima. Mihailović je bio optužen po 47 točaka. Mihailoviću i nekim drugima optuženima sudilo se za: predaju zarobljenih partizana Nijemcima u Slovcu, napad na Užice i pokolje u Vraniću i Drugovcu.

Savezničkim zrakoplovcima koji su 1944. godine evakuirani uz četničku pomoć nije bilo dopušteno svjedočiti u Mihailovićevu korist. Obrazloženje za to bilo je da je njihovo svjedočenje nerelevantno jer nisu bili svjedoci događaja. Na suđenju su se kao svjedoci pojavili Dušan Simović, Radoslav Đurić, Jovan Škavović, Miša Simović, Milan Grol i drugi. Samo su dvije žene svjedočile u Mihailovićevu korist.

Optuženi
Ostali optuženici bili su sudionici četničkog pokreta, djelovali su u okvirima jugoslavenske izbjegličke vlade i bili su pripadnici pokreta generala Milana Nedića.
Na optuženičkoj klupi bili su:
 Draža Mihailović
 Stevan Moljević
 Mladen Žujović (u odsutnosti)
 Živko Topalović (u odsutnosti)
 Đuro Vilović
 Rade Radić
 Slavoljub Vranješević
 Miloš Glišić
 Slobodan Jovanović (u odsutnosti)
 Božidar Purić (u odsutnosti)
 Momčilo Ninčić (u odsutnosti)
 Petar Živković (u odsutnosti)
 Radoje Knežević (u odsutnosti)
 Milan Gavrilović (u odsutnosti)
 Živan Knežević (u odsutnosti)
 Konstantin Fotić (u odsutnosti)
 Dragomir Jovanović
 Tanasije Dinić
 Velibor Jonić
 Đura Đokić
 Kosta Mušicki
 Boško Pavlović
 Lazar Marković
 Kosta Kumanudi

Presuda

Od 47 točaka optužnice koju je Miloš Minić pročitao 10. lipnja 1946. godine u Beogradu, prvooptuženi Mihailović osuđen je po osam točaka. Prva je glasila:

"Kriv je što je od početka druge polovice 1941., pa za sve vrijeme rata i neprijateljske okupacije organizirao i rukovodio oružane četničke formacije poznate pod imenom "četnici Draže Mihailovića" i takozvana Jugoslavenska vojska u otadžbini, koje su imale za cilj oružanom akcijom i terorom u suradnji s okupatorom poduprijeti okupaciju i ugušiti oružani ustanak i oslobodilačku borbu srpskog i ostalih naroda Jugoslavije."

Izrečene kazne 15. srpnja 1946. godine bile su:

 Dragoljub Mihailović je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i građanskih prava kao i oduzimanje cjelokupne imovine. Kazna je izvršena 17. jula 1946. godine.
 Stevan Moljević je osuđen na 20 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava osim roditeljskih u trajniju od deset godina i na konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Mladen Žujović je osuđen na kaznu smrti strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Živko Topalović je osuđen na 20 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od deset godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Đuro Vilović je osuđen na 7 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od tri godine i na konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Rade Radić je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Slavoljub Vranješević je osuđen na 20 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava osim roditeljskih u trajniju od deset godina i na konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Miloš Glišić je na kaznu smrti strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava i na konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Slobodan Jovanović je osuđen na 20 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od deset godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Božidar Purić je osuđen na 16 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od deset godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Momčilo Ninčić je osuđen na 8 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od pet godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i gubitak državljanstva.
 Petar Živković je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Radoje Knežević je osuđen na 10 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od pet godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Milan Gavrilović je osuđen na 15 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od osam godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Živan Knežević je osuđen na 20 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od deset godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Konstantin Fotić je osuđen na 20 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava u trajniju od deset godina, konfiskaciju cjelokupne imovine i na gubitak državljanstva.
 Dragomir Jovanović je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava i konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Tanasije Dinić je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava i konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Velibor Jonić je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava i konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Đura Dokić je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava i konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Kosta Mušicki je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava i konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Boško Pavlović je osuđen na smrt strijeljanjem, trajni gubitak političkih i pojedinih građanskih prava i konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Lazar Marković je osuđen na 6 godina robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava, osim roditeljskih u trajniju od tri godine i na konfiskaciju cjelokupne imovine.
 Kosta Kumanudi je osuđen na 18 mjeseci robije, gubitak političkih i pojedinih građanskih prava, osim roditeljskih u trajanju od dvije godine i na konfiskaciju cjelokupne imovine.

Procesi rehabilitacije

Godine 2007. Slobodan Jovanović rehabilitiran je odlukom Okružnog suda u Beogradu, a presuda kojom je osuđen na robiju i gubitak časti proglašena je ništavnom.

Proces rehabilitacije Dragoljuba Draže Mihailovića pokrenuo je njegov unuk Vojislav Mihailović, sa zahtjevom da se poništi sudska presuda iz 1945. godine, kojom je Mihailović osuđen za izdaju naroda i domovine te za organiziranje, naređivanje i izvršavanje ili poticanje nebrojenih zločina nad narodom. Proces je pokrenut 2006. godine pred Višim sudom u Beogradu, a prvo ročište održano je 2010. godine. Pokušaj rehabilitacije generala Dragoljuba Mihailovića izazvao je brojne reakcije ne samo u Srbiji, nego i na čitavom prostoru bivše Jugoslavije. Žestoka protivljenja došla su iz Hrvatske, dok su reakcije u Srbiji i BiH bile podijeljene. Protivnici procesa rehabilitacije podsjećaju da je Draža Mihailović osuđen na smrt zbog istih onih djela zbog kojih su na smrt osuđeni i maršal Philippe Pétain u Francuskoj, Anton Mussert u Nizozemskoj, Vidkun Quisling u Norveškoj i drugi kolaboracionisti fašizma: zbog izdaje domovine, suradnje s okupatorom i zločina koje su počinile snage pod njegovim zapovjedništvom. Zahtjev za rehabilitaciju Dragoljuba Mihailovića usvojen je sudskom odlukom 14. svibnja 2015. godine, te je osuđujuća presuda koja je donesena 69 godina prije proglašena ništavnom.

Izvori

Literatura
  Zečević, Miodrag (2001.). [https://www.znaci.org/00001/60.htm Dokumenta sa suđenja ravnogorskom pokretu 10. juni - 15. juli 1946. godine]. SUBNOR Jugoslavije.
  Pavlowitch, Stevan K. (2008.). Hitler's new disorder: the Second World War in Yugoslavia. Columbia University Press. .
 Marcia Christoff Kurapovna (2010.). Shadows on the mountain: the Allies, the Resistance, and the rivalries that doomed WWII Yugoslavia. John Wiley and Sons. . 10. poglavlje

Vanjske poveznice
  Druga potera za Dražom , Večernje novosti, podlistak, 2. – 19. svibnja 2009.
  "Audio snimak dela završne reči generala Mihailovića", Youtube

Povijest Srbije
Sudski procesi

Beogradski proces


Southampton Water is a tidal estuary north of the Solent and the Isle of Wight in England. The city of Southampton lies at its most northerly point, where the estuaries of the River Test and River Itchen meet. Along its salt marsh-fringed western shores lie the New Forest villages of Dibden, Hythe and Fawley, and the Fawley Refinery. On the slightly steeper eastern shore are the Southampton suburb of Weston, the villages of Netley and Hamble-le-Rice, and the Royal Victoria Country Park. To the south, Southampton Water enters the Solent between Calshot Spit and Hill Head.

Southampton Water is an estuary with major potential for land use conflicts. An area of urban development (the Waterside) runs in the narrow band of land between Southampton Water and the New Forest National Park. Villages such as Marchwood, Hythe, Dibden Purlieu, Holbury and Fawley have all experienced significant growth.

Geography
Geographically, Southampton Water is classified as a ria, or drowned valley, of the English Channel. It was formed by the rivers Test, Itchen and Hamble which flow into it, and became an inlet of the sea at the end of the last ice age when sea levels rose, flooding many valleys in the south of England. In particular, it is likely that Southampton Water formed partly due to the submerging of the River Solent which previously flowed through the area, and of which the River Test, River Itchen and River Medina are thought to be tributaries.

Navigation
With the notable exception of the oil terminals serving Fawley Refinery, most of the dock facilities of the Port of Southampton lie upstream of the top of Southampton Water, on the estuaries of the River Test and, to a lesser extent, the River Itchen. However the development of the port, particularly as a port handling very large vessels, depended partly on certain geographical features of Southampton Water, many of which in any case extend to the upstream estuaries. Southampton Waters depth, even in its undeveloped state, was generous; this depth of water has been increased over the years with comparative ease since the soft silt of the river-bed allows for easy dredging. An additional factor is the phenomenon of the "double tide", which results in unusually prolonged periods of high water. This greatly facilitates the movements of very large ships.

Together with the Solent, Southampton Water is world-renowned for yachting. It served as one of the sailing and motorboating venues for the 1908 Summer Olympics.

Crossings
There are no fixed transport crossings of Southampton Water or the estuary of the River Test south of the bridges that link Redbridge and Totton. The Hythe Ferry, along with its associated pier and pier railway, provides a passenger service between Town Quay in Southampton and Hythe, avoiding a  alternative road journey. The Itchen Bridge spans the estuary of the River Itchen just upstream of the point where it flows into Southampton Water.

Fawley Tunnel carries electrical cables in a  diameter tunnel  between Fawley Power Station and Chilling near Warsash.

Dibden Bay
Between Hythe and Marchwood, an area of reclaimed land – Dibden Bay – was the site of a proposed port expansion by Associated British Ports. This was argued to be essential for the continued economic development of the Port of Southampton but the development was vigorously opposed by conservation groups. The intertidal marshlands of Dibden Bay have international significance (Ramsar status).

The planning enquiry eventually rejected the application from Associated British Ports recommending that the environmental value of the site could not be overruled when there were alternative sites for port expansion in southern England which had not yet been fully explored. The government accepted the recommendations of the planning inspector in April 2005.

In July 2009, Associated British Ports launched a consultation on a 20-year masterplan for Southampton port. It sets out plans for future growth: "In identifying the Dibden reclaim as the only possible location for port expansion, ABP is fully aware of the nature conservation value of the site and the adjoining foreshore… Our demand forecasts indicate that expansion into the Dibden reclaim will become necessary between 2021 and 2027".

Invasive species

Crepidula fornicata sea snails are present in Southampton Water. Austrominius modestus barnacles were first observed in southampton water in the late 1940s.

Introduced species
In 1925 American hard-shelled clams were introduced into the River Test in an area warmed by cooling water discharge of Southampton Power Station in an attempt to breed them to allow them to be used as eel bait. Since their introduction the clams have spread through Southampton Water and into Portsmouth Harbour and Langstone Harbour.

References

Venues of the 1908 Summer Olympics
Olympic sailing venues
Sites of Special Scientific Interest in Hampshire
Landforms of Hampshire
Ramsar sites in England
Geography of Southampton
Estuaries of England

Southampton Water


The year 1668 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Isaac Newton invents the reflecting telescope.

Biology
 Francesco Redi publishes Esperienze Intorno alla Generazione degl'Insetti ("Experiments on the Generation of Insects"), disproving theories of the spontaneous generation of maggots in putrefying matter.

Mathematics
 Nicholas Mercator and William Brouncker discover an infinite series for the logarithm while attempting to calculate the area under a hyperbolic segment.

Medicine
 François Mauriceau publishes Traité des Maladies des Femmes Grosses et Accouchées in Paris, a key text in scientific obstetrics.
 John Mayow publishes a tract on respiration in Oxford, recognising "spiritus nitro-aereus" as a component of air, prefiguring the isolation of oxygen.

Publications
 John Wilkins publishes An Essay towards a Real Character and a Philosophical Language proposing a universal language and a uniform system of measurement for international communication between natural philosophers.

Births
 December 31 – Herman Boerhaave, Dutch physician and chemist who makes Leiden a European centre of medical knowledge (died 1738)

Deaths

References

17th century in science
1660s in science

1668 in science


Bačkov (ungarisch Bacskó) ist eine Gemeinde im Osten der Slowakei, mit  Einwohnern (Stand ) und liegt im Okres Trebišov, einem Kreis des Košický kraj.

Geographie
Die Gemeinde liegt im Nordteil des Ostslowakischen Tieflands am Bach Bačkovský potok, im Schatten des westlich liegenden Gebirgszugs Slanské vrchy, auf einer Höhe von  Das Ortszentrum liegt fünf Kilometer nördlich von Sečovce und 31 Kilometer östlich von Košice.

Geschichte
Bačkov wurde zum ersten Mal 1320 als Bachkow schriftlich erwähnt, erste Spuren der Besiedlung stammen schon aus den 8. und 9. Jahrhunderten. Der Ort entwickelte sich als eine Ansiedlung im Herrschaftsgebiet zweier Burgen: der älteren Burg Braničev bis zum 14. Jahrhundert und der neueren Burg Bačkov, die bis zum Ende des 17. Jahrhunderts Bestand hatte. 1828 sind 91 Häuser und 670 Einwohner verzeichnet.

Während der Schlacht um den nahen Dargovpass im November 1944 brannte der Ort vollständig nieder.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (610 Einwohner):

Persönlichkeiten
 Imre Friváldszky von Friváld (1799–1870), ungarischer Botaniker

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1320

Bačkov (Slowakei)


Compton Place est un manoir situé dans la paroisse d'Eastbourne, Sussex de l'Est, en Angleterre. Il est reconstruit à partir de 1726 par Sir Spencer Compton (plus tard  comte de Wilmington), selon la conception de l'architecte Colen Campbell, et est achevé après la mort de Campbell par William Kent .

Histoire
Le manoir élisabéthain / jacobéen prédécesseur sur le site s'appelait East Borne ou Borne Place et est le siège de Sir William Wilson,  baronnet (vers 1608-1685) . Le locataire de 1714 est Spencer Compton, trésorier de George, prince de Galles. En 1724, Compton aime suffisamment l'endroit pour acheter la maison et le domaine et les renommer Compton Place; le prince de Galles est le principal mécène de Colen Campbell, et il est naturel que Spencer Compton se tourne vers lui pour sa conception.

Le plan en E, dont la rangée centrale a été doublée en profondeur au , est conservé. Campbell présente un plan pour l'élévation sud, qui est modifié dans l'exécution, mais il est principalement impliqué dans la refonte des intérieurs, où sa présence est commémorée avec son buste en stuc dans le soffite de la baie vitrée à l'extrémité sud de la galerie, qui est la seule image contemporaine survivante de l'architecte écossais ; le plâtre est associé aux "trois Allemands" auxquels il est fait allusion dans la correspondance du jardinier de Lord Wilmington, William Stuart, dont l'un aurait été le concepteur de Stuc anglo-danois Charles Stanley . Le plâtrier londonien John Hughes supervise les travaux de plâtrerie. La sculpture dans la maison est réalisée par le sculpteur londonien John Richards .

L'ouverture de l'extrémité sud de la galerie est une chambre d'apparat avec des alcôves. Des gravures de l'alcôve et du plafond compartimenté de la chambre Est (appelée plus tard la « chambre de la duchesse ») apparaissent dans Campbells Five Orders. La chambre du duc, l'un des exemples les plus opulents d'Angleterre , a un relief en stuc suivant la Vénus et Adonis de Titien ; il y a de plus petits panneaux en relief en stuc de Paris avec Hélène et Diane avec Endymion.

Sir Spencer est créé comte de Wilmington en 1728. À sa mort en 1743, Compton Place passe à son neveu le  comte de Northampton. Il passe ensuite par mariage en 1759 à George Cavendish (1er comte de Burlington). Il rénove le bâtiment en 1806 et l'extérieur en brique et silex est recouvert de stuc et de composition et un péristyle dorique est ajouté à la baie vitrée . Le domaine est transmis à son petit-fils, le  duc de Devonshire, qui, à partir de 1859, aménage la nouvelle ville d'Eastbourne sur la moitié sud du domaine . Plus récemment, le parc au nord et à l'est de la maison est aménagé dans les terrains de golf du Royal Eastbourne Golf Club, (fondé en 1887), dont le premier président est William Cavendish,  duc de Devonshire, et les ducs continuent d'être présidents ; les deux terrains de golf portent le nom du duc de Devonshire et de son fils aîné, le marquis de Hartington .

En 1954, dans le cadre du paiement par le  duc des droits de succession de 80% prélevés sur la succession de son père, la maison est louée à une école de langues.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Sussex de l'Est

Compton Place


Cristiane Ferreira da Silva Freitas (Parnamirim, 29 de março de 1972) é a atual primeira-dama do estado de São Paulo, como esposa do 64.º governador Tarcísio de Freitas. Assumiu a presidência do Fundo Social paulista em 1 de janeiro de 2023.

Biografia

Nasceu em Parnamirim, Região Metropolitana de Natal, onde viveu durante toda a infância, dentro da Vila Militar, com os pais Luiz Ferreira da Silva e Maria dos Reis Ferreira da Silva e três irmãos mais velhos. Entusiasta do esporte, neste período Cristiane praticou diversas modalidades e chegou a ganhar campeonatos amadores.

Em 1997 conheceu o 64.º governador Tarcísio de Freitas em Natal,  onde ele servia como Segundo Tenente do Exército. O casal que tem dois filhos, Matheus e Letícia, residiu em diferentes cidades, incluindo Manaus, Rio de Janeiro e Belo Jardim.

Além de incentivar e acompanhar Tarcísio em todas as etapas da vida profissional – na carreira militar e como servidor público – a primeira-dama alternou períodos dedicados à família e outros ao mercado de trabalho, voltado para a área de vendas e gestão.

Recentemente atuou no Programa Pátria Voluntária, do Governo Federal, criado para incentivar o engajamento da sociedade em ações transformadoras, e concluiu a faculdade de Gestão Pública.

Ver também

 Lista de primeiras-damas do estado de São Paulo
 Lista de cônjuges dos governadores das unidades federativas do Brasil

Naturais de Parnamirim (Rio Grande do Norte)
Esposas de políticos do Brasil
Primeiras-damas do estado de São Paulo

Cristiane Freitas


Ioan A. Rus (n. 1936) este un matematician român, membru de onoare al Academiei Române din 2017.

Legături externe

 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – R

Nașteri în 1936
Matematicieni români
Membri de onoare ai Academiei Române

Ioan A. Rus


UPolo, the British University Water Polo League, aims to improve the standard of water polo in UK by giving university teams more opportunity to play at a competitive level. The league, which runs during the academic year and culminates in a Finals tournament, is divided regionally which allows for accessible matches and a full calendar of fixtures in each semester.

External links
UPolo website

Water polo in the United Kingdom

Upolo


Girard est une ville américaine située dans le comté de Trumbull, dans l'Ohio. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

City dans l'Ohio
Comté de Trumbull

Girard (Ohio)


Ali Boussaboun () (n. 18 de julio de 1979 en Tánger, Marruecos) es un futbolista marroquí de ascendencia neerlandesa que juega como delantero para el NAC Breda de la Eredivisie. Previamente jugó para los equipos ADO Den Haag, FC Groningen, Feyenoord Rotterdam, Al-Wakrah SC, FC Utrecht and Al-Nasr SC.

Se unió al Al-Nasr SC en julio de 2009, luego que su venciera su contrato con el FC Utrecht de la Eredivisie. Regresó a Países Bajos luego de un año, firmando un contrato con el NAC Breda.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Marruecos
Futbolistas del ADO La Haya
Futbolistas del FC Groningen
Futbolistas del NAC Breda
Futbolistas del Feyenoord Rotterdam
Futbolistas del Football Club Utrecht
Futbolistas del Al-Wakrah Sport Club
Futbolistas del Al-Nasr SC
Nacidos en Tánger

Ali Boussaboun


est un shōnen  manga écrit par Atsushi Nakamura. Il est prépublié dans le Weekly Shōnen Jump du  au , puis publié en volumes reliés par l'éditeur japonais Shūeisha. La série compte un total de 7 volumes.

Synopsis
En 2118, quatre jeunes astronautes se dirigent vers les étoiles pour trouver une nouvelle frontière de l'humanité ! Deux jours après leur départ, la Terre est dévorée par un trou noir ! Plongés dans un destin auquel ils ne peuvent échapper, ces jeunes amis atteignent leur destination d'Alpha Jumbro et comptent y vivre le reste de leur vie. Comment l'humanité survivra-t-elle dans cette comédie farfelue de survie dans l'espace ?!

Personnages

C'est le chef du groupe d'astronaute Agravity Boys. Il a réussi l'exploit de traverser l'océan Pacifique à la voile depuis le Japon alors qu'il était au lycée, et il est capable de piloter tout type de véhicule, des vaisseaux spatiaux aux chevaux. Il peut paraître lâche, mais il est capable de donner des instructions à son équipage rapidement et à un sang-froid hors-pair. Etant orphelin, plus jeune il vivait en faisant des paris sportifs et en étant pilote d'essai. En raison de son absence d'éducation, il manquait de bon sens lorsqu'il est entré à l'école secondaire mais Chris lui a enseigné diverses notions de bon sens. C'est un passionné et collectionneur de baskets.

Manga
Agravity Boys est dessiné par Atsushi Nakamura. La série débute sa prépublication dans le numéro 2 du magazine Weekly Shōnen Jump sorti le  et se termine dans le numéro 5•6 du , et un chapitre épilogue paru le  dans le magazine Jump GIGA. L'éditeur Shūeisha publie les chapitres en  tankōbon et compte un total de 7 volumes, avec un premier volume sorti le  et le dernier paru le .

Liste des volumes

|}

Réception
En 2020, le manga a été nommé pour le  Next Manga Awards et s'est classé  sur les 50 nominés avec 15 339 votes. La série s'est classée  sur la liste des "Livres de l'année" 2021 du magazine Da Vinci.

Notes et références

Œuvres
Édition japonaise

Liens externes
  sur Weekly Shōnen Jump

Série manga
Manga paru dans le Weekly Shōnen Jump
Manga de science-fiction
Manga des années 2010

Agravity Boys


Semnul armean al eternității (în ) este un vechi simbol național armean și un simbol al identității naționale a poporului armean. Este unul dintre cele mai comune simboluri din arhitectura armeană,  sculptate pe hacikare și pe pereții bisericilor.

Evoluție și utilizare

În cultura armeană medievală, semnul eternității simboliza conceptul de viață veșnică, cerească. Încă din secolul al V-lea, a apărut pe stelele armene, iar mai târziu a devenit parte a simbolismului hacikar. În jurul secolului al VIII-lea utilizarea simbolului armean al eternității a devenit o practică iconografică națională stabilită, și își păstrează semnificația până în epoca modernă.  Pe lângă faptul că este una dintre componentele principale ale hacikarelor, poate fi găsită pe pereții bisericilor, a pietrelor funerare și a altor monumente arhitecturale. Biserici importante care conțin acest simbol sunt: Biserica Mashtots Hayrapet din Garni, Mănăstirea Horomayr, Nor Varagavank,, Mănăstirea Tsitsernavank.. Poate fi găsită și în manuscrise armene.

ArmSCII și UNICODE

În ArmSCII, Codul standard armean pentru schimbul de informații, un semn armean al eternității a fost codificat în codificări standard în 7-biți și 8 biți. În 2010, Institutul Național Armean de Standarde a sugerat codificarea unui semn armean al eternității în setul de caractere Unicode, și ambele semne orientate către dreapta și stânga au fost incluse în versiunea Unicode 7.0 atunci când a fost lansat în iunie 2014.

Galerie
Biserici

Statui moderne și sculpturi

Logo-uri

Referințe

Armenia
Simboluri

Simbolul armean al eternității


Sînziana Bucura Nicola (n. 5 ianuarie 1985, București) este actriță, scenaristă și regizoare română. Este cunoscută ca actriță pentru rolul Nadia din filmul O lună în Thailanda, debutul în lungmetraj al regizorului Paul Negoescu, dar și pentru dublajele la animații precum Ben 10, Angelo e cel mai tare și Minionii.

Biografie artistică
Joacă mult în teatre independente – Teatrul Act, Teatrul Metropolis, Green Hours și Godot Café-Teatru. Alături de Ionuț Grama, Florina Gleznea și Emil Măndănac formează una dintre cele mai longevive echipe din zona teatrală independentă.

În 2013 scrie și regizează scurtmetrajul Duminică, selectat în 2014 la Festivalul Filmwinter de la Stuttgart, Germania, unde câștigă Premiul Norman pentru cel mai bun scurtmetraj. Din 2015 este coordonator producție la studioul Fast Production Film.

Pe lângă actorie, a lucrat ca jurnalist pentru reviste de cultură.

Studii
Sînziana Nicola este absolventă a UNATC, unde a urmat studii de actorie la clasa lui Ion Cojar, în perioada 2003–2007. Tot aici a urmat un program de masterat în Arta actorului și un program de doctorat. A activat ca asistent universitar la universitatea absolvită, dar și la universitatea particulară Hyperion din București. În timpul studiilor a lucrat ca jurnalist, organizator de evenimente corporatiste, travel manager și asistent manager de entertainment în Creta.

De la absolvire, a participat la diverse workshop-uri de teatru în afara României. Printre acestea se numără cel din vara lui 2013 organizat în cadrul Sarajevo Talent Campus, unde îi are ca profesori pe Danny Glover și Leos Carax.

Carieră
Debutează în 2006 în serialul La urgență, primul serial românesc despre viața unui grup de medici. Urmează apariții în scurtmetrajele Bucătărie chinezească (2008) și Piscine, Germania (2009), pentru ca în 2012 să aibă unul din rolurile principale în pelicula O lună în Thailanda, regizată de Paul Negoescu.

Scurtmetrajul Duminică reprezintă debutul Sînzianei în regie și scenariu. De-a lungul carierei a participat la festivale importante precum Biennale di Venezia (2012), Festivalul de Film de la Sarajevo (2013) sau Stuttgarter Filmwinter (2014).

Filmografie

Filme - actriță
 Ultimele 5 minute (2011)
 O lună în Thailanda (2012) – Nadia
 Chosen (2016) – Jessica

Filme - regizor
 Duminică (2013) – scurtmetraj
 Violare de domiciliu (2015) – scurtmetraj

Teatru
 Cui i-e frică de Virginia Woolf? – Honey
 For the Win
 Hai k potzi!
 Countryside Tour
 Demoni
 Fără sprijin

Dublaje
 Angelo e cel mai tare (2009–prezent) – Elena
 Ceasul Yo-kai (2013–prezent) – alte voci
 Minionii (2015) – Jennifer
 Barbie în tabăra de muzică (2015) – Ava/Fată Alai 1
 Barbie în echipa spioanelor (2016) – Violet
 Barbie în aventura spațială (2016) – alte voci
 Bărzoiul Richard (2017)
 Ben 10 (2017–prezent) – Gwen
 Formidabilele magisăbii (2017–prezent) – alte voci
 Un show obișnuit (2016-prezent)  – alte voci
 Dragonii (2016) – alte voci
 Aventurile fraților urși (2015) – alte voci
 Dramă Totală: Cursa Colosală (2016) – alte voci

Note

Legături externe
  Sînziana Nicola pe IMDb
  Sînziana Nicola pe Berlinale Talents
 Sînziana Nicola pe Facebook
 Sînziana Nicola pe LinkedIn

Nașteri în 1985
Nașteri pe 5 ianuarie
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Actrițe de film române
Actrițe de radio române
Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Bucureșteni
Oameni de televiziune
Regizori de film români
Românce din secolul al XX-lea
Actori români în viață
Scenariști români

Sînziana Nicola


Sharpless 2-106, Sh2-106, S106  o más popularmente conocida como ángel de nieve cósmico, es una región de formación estelar bipolar cuya forma da la apariencia de un ángel celestial con sus "alas" desplegadas de aproximadamente 2 años luz de extensión. Se encuentra a unos 2 000 años luz de la tierra, en un sector relativamente aislado de la Vía Láctea, en la región H II de la constelación del Cisne.

La forma de las alas del ángel se deben a una estrella masiva, que debido a su gran actividad expulsa hacia fuera dos lóbulos gemelos de gas muy caliente de color azul brillante. Además posee un anillo de polvo y gas a su alrededor con la apariencia de un cinturón que se expande y le brinda la forma de un "reloj de arena".

Gracias a las nítidas imágenes obtenidas en febrero de 2011 por el Telescopio espacial Hubble, se puede observar que la tenue luz que emana de la estrella central se refleja en las partículas de polvo, iluminando su entorno y permitiendo observar las ondas de choque de los gases a medida que interactúan con el medio interestelar más frío. Estas imágenes fueron tomadas con la Cámara de Gran Angular 3, utilizando un filtro en la banda visible angosta para poder aislar el gas de hidrógeno. Además se ha combinado con filtros del infrarrojo cercano para poder mostrar el contraste de la estructura del gas frío y de polvo de los filamentos sinuosos, de color rojizo oscuro, como si fueran "venas" que rodean los lóbulos azules.

Estrella central
S106 posee en su centro una estrella masiva, la cual permanece oculta detrás de una nube de polvo y gas, por lo que ha sido identificada como "fuente infrarroja" S106 IRS 4, con una masa equivalente a la de 15 soles.

Esta estrella, de unos 100.000 años de antigüedad, emite una fuente infrarroja del tipo 4 (IRS 4) e impulsa la nebulosa bipolar con una tasa de pérdida de masa de aproximadamente 1 a 2 veces más rápido que otras estrellas de secuencia principal con una luminosidad similar. Sin embargo, basados en el impulso del viento de rayos X de su luminosidad, la IRS S106 4 es comparable, por sus valores observados, con las estrellas masivas más evolucionadas pertenecientes a las estrellas gigantes de secuencia principal, lo que sugiere que el proceso que es responsable de la emisión de rayos X en las estrellas masivas más viejas ya está en marcha en las primeras etapas de la S106 IRS 4.

Estudios posteriores de esta nebulosa han descubierto más de 600 objetos sub-estelares o enanas marrones. Observadas en longitudes de onda infrarroja pura, estas estrellas "fallidas" pesan menos de una décima parte de nuestro sol y debido a su baja masa no pueden producir energía sostenida a través de la fusión nuclear como nuestro Sol lo hace.

La estrella 4 IRS posee un gran disco de gas y polvo que la orbita, de color rojo oscuro por lo que actúa como una nebulosa de emisión, ya que este polvo emite luz después de haber sido ionizado, mientras que el polvo más alejado a la IRS 4 refleja la luz de la estrella central y por lo tanto también actúa como una nebulosa de reflexión.

Referencias

Nebulosas
Objetos Sharpless

Sh2-106


وهي إحدى النواحي التابعة ل محافظة دهوك في إقليم كردستان العراق مساحة الناحية (811) كم2 وتتبعها (71) قرية دمرت جميعها عام (1976) ورحل سكانها الكورد من المنطقة على ثلاثة مراحل (1975، 1977، 1979) وتم تعريبها وبعد انتفاضة 1991 غادر العرب المنطقة إلى أماكنهم السابقة وعاد سكانها الكورد الاصليون

مصادر
 الموقع الرسمي لمحافظة دهوك باللغة الكردية

بلدات عراقية
محافظة دهوك

باتيل


Coleolissus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Coleolissus angulatus Darlington, 1968
 Coleolissus azumai Habu, 1973
 Coleolissus bicoloripes (Bates, 1892)
 Coleolissus buruensis Habu, 1973
 Coleolissus cyanescens N.Ito, 1993
 Coleolissus debilopunctatus N.Ito, 2006
 Coleolissus elongatus N.Ito, 1991
 Coleolissus eulamprus (Bates, 1892)
 Coleolissus formosanus N.Ito, 1993
 Coleolissus iridipennis N.Ito, 1999
 Coleolissus iris (Andrewes, 1924)
 Coleolissus kalisi Louwerens, 1952
 Coleolissus katoi N.Ito, 2001
 Coleolissus kiyoyamai N.Ito, 1987
 Coleolissus lamprotus (Bates, 1892)
 Coleolissus latemarginatus N.Ito, 2004
 Coleolissus leveri Emden, 1937
 Coleolissus masumotoi N.Ito, 1991
 Coleolissus nigricans N.Ito, 1987
 Coleolissus nitens Andrewes, 1933
 Coleolissus nitidus N.Ito, 1991
 Coleolissus noeli (Andrewes, 1930)
 Coleolissus ohkurai N.Ito, 1993
 Coleolissus papua Darlington, 1968
 Coleolissus perlucens (Bates, 1878)
 Coleolissus philippinus N.Ito, 2001
 Coleolissus satoi N.Ito, 2007
 Coleolissus shibatai N.Ito, 1987
 Coleolissus similis N.Ito, 1993
 Coleolissus teradai (Habu, 1978)
 Coleolissus viridellus (Bates, 1892)
 Coleolissus yunnanus N.Ito & Wrase, 2000

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Harpalina

Coleolissus


An Sporobolus elongatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Sporobolus elongatus in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sporobolus

Sporobolus elongatus