කෙනත් ජේම්ස් පීස් (ඉංග්‍රීසි භාෂාව: Kenneth James Peace), උපත ලැබුවේ 1963 සැප්තැම්බර් 28 ජේස්ලිහිය. ඔහු ස්කොට්ලන්ත සංගීතඥයෙක්, ප්‍රසංග පියානෝ වාදකයෙකු සහ දෘශ්‍ය කලාකරුවෙකු ද වේ.

ජීවිතය
ජේම්ස් පීස් උපත ලැබුවේ ස්කොට්ලන්තයේ පේස්ලි (ඉංග්‍රීසි භාෂාව: Paisley) හි 1963 සැප්තැම්බර් 28 දිනයි. ඔහු සිය ළමා කාලයෙන් වැඩි කාලයක් ගත කළේ ස්කොට්ලන්තයට බටහිර දෙසින් වූ මුහුදු වෙරළේ පිහිටි හෙලන්ස්බර්ග්හි (ඉංග්‍රීසි: Helensburgh) ය. ඔහුගේ පවුලේ බොහෝ කලාකරුවන් සිටී. (උදා: ජෝන් මැක්ගී, ඉංග්‍රීසි: John McGhie), ඔහු 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ ජනප්‍රිය සංගීත රචකයෙකු වූ ෆීලික්ස් බර්න්ස්ට (ඉංග්‍රීසි: Felix Burns) ද ඥාතී සම්බන්ධ ය. ඔහු වයස අවුරුදු අටේ සිට පියානෝ වාදන හැදෑරූ අතර ඔහුගේ පළමු ප්‍රසංගය සිදු වූයේ වයස අවුරුදු දාහතරේදී ස්කොට් ජොප්ලින් (ඉංග්‍රීසි: Scott Joplin) ගේ සංගීතයක් ඉදිරිපත් කිරීමෙන්. වසර දෙකකට පසුව, ඔහු ලාබාලතම පූර්ණ කාලීන ශිෂ්‍යයා ලෙස රාජකීය ස්කොට්ලන්ත සංගීත හා නාට්‍ය ඇකඩමියට (දැන් හැඳින්වෙන්නේ: ස්කොට්ලන්තයේ රාජකීය සංරක්ෂණාගාරය, ඉංග්‍රීසි භාෂාව: Royal Conservatoire of Scotland) ඇතුලත් වුනි. 1983 දී ඔහු ග්ලාස්ගෝ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් (ඉංග්‍රීසි: Glasgow University) B.A. උපාධිය ලබා ගත්තේ පියානෝ වාදනය ඉගැන්වීම සඳහාය. ඊට පසු අවුරුද්දේ ඔහු සංගීත ප්‍රසංග පිළිබඳ ඩිප්ලෝමාවක් ලබාගනුයේ "RSAMD" වාදක මණ්ඩලය සමඟ මෙන්ඩල්ස්සොන්ගේ කොන්සේයාටෝ පියානෝ නොම්බර 1 (ඉංග්‍රීසි: Piano Concerto No 1) වාදනය කිරීමෙනි. විධිමත් අධ්‍යාපනය හැදෑරීමෙන් පසු පියානෝ වාදකයෙකු ලෙස ඔහුට බොහෝ ඉල්ලුමක් තිබූ අතර ඔහු 1988-1991 අතර කාලයේදී ජීවත් වූයේ එඩින්බරෝහි ය.

ජේම්ස් පීස් 1991-2009 දක්වා බැඩ් නෞහයිම් (ජර්මානු භාෂාව: Bad Nauheim), ජර්මනිය (ජර්මානු භාෂාව: Bundesrepublik Deutschland) හි වාසය කළේය. 1998 සිට ඔහු ටැන්ගෝ ගැන අධ්‍යයනයක් කළ අතර ඔහුගේම ටැන්ගෝ ආශ්‍රිත පියානෝ සංයුතිය Tango escocés (ස්කොට්ලන්ත ටැන්ගෝ) සංයුක්ත තැටිය නිෂ්පාදනය කළ අතර 2002 දී ඔහු වික්ටෝරියා සංගීත විද්‍යාලයේ සාමාජිකයෙකු විය. එම වසරේම ඔහු සැප්තැම්බර්/ඔක්තෝම්බර් මාසවලදී උතුරු ජර්මනියේ ඒකල ප්‍රසංග චාරිකා සහ නොවැම්බර් මාසයේදී මැද පෙරදිග යන අතර ඔහුගේ ටැන්ගෝ XVII හි පළමු ප්‍රසංගය හොංකොංහිදී ලබා දුන්නේය.

ඊළඟ වසර කිහිපය තුළ ඔහුගේ කාර්ය සාධනය සංකේන්ද්‍රණය වූයේ යුරෝපය තුළ ය. පහත සඳහන් අගනගර වල ඔහු තමාගේම ටැංගෝ වාදනය කර ඇත: ඇම්ස්ටර්ඩෑම්, ඇතන්ස්, බර්ලින්, බ්‍රසල්ස්, හෙල්සින්කි, ලිස්බන්, ලන්ඩන්, මැඩ්රිඩ්, ඔස්ලෝ, රෙයික්ජාවික් සහ වියානා.

2008 දී ඔහු ටැන්ගෝ සඳහා කළ සේවාවන් ඇගයීම සඳහා ලන්ඩන් සංගීත විද්‍යාලයේ සාමාජිකයෙකු විය.

එඩින්බරෝහි කෙටි කාලයකට පසු ඔහු 2010 පෙබරවාරි මාසයේදී ජර්මනියට වීස්බාඩන්හි (ජර්මා‍නු: Wiesbaden) වාසය කිරීමට පැමිණියේය. මෙය නව නිර්මාණාත්මක ආවේගයන්ට තුඩු දුන් අතර ඔහු විසින්ම රචනා කරන ලද කෙටි චිත්‍රපට කිහිපයක් නිෂ්පාදනය කළේය. ජේම්ස් පීස් ඉන් වීස්බාඩන් නම් වාර්තා චිත්‍රපටය ද ඔහුගේ කෘති අතර වේ.

ත්‍යාග සහ ගෞරව
• 1 වන ත්‍යාගය, "ඇග්නස් මිලර්" තරඟය (ඉංග්‍රීසි: Agnes Millar Prize for sight-reading). ග්ලාස්ගෝ, 1983

• 1 වන ත්‍යාගය, "ඩන්බාර්ටන්ෂයර් ඊ.අයි.එස්." තරඟය (ඉංග්‍රීසි: Dunbartonshire E.I.S. Prize for piano accompaniment). ග්ලාස්ගෝ, 1984

• 1 වන ත්‍යාගය, සයිබීලියස් රචනා තරඟය. ග්ලාස්ගෝ, 1985

• ඩිප්ලෝමා, ටීඅයිඑම් ජාත්‍යන්තර සංගීත රචක තරඟය (ඉතාලි: Torneo Internazionale di Musica). රෝමය, 2000

• ඩිප්ලෝමා, අයිබීඑල්ඒ පදනම (ඉංග්‍රීසි: IBLA Foundation). නිව්යෝර්ක්, 2002

• සමරු පදක්කම (පළමු පන්තිය), ජාත්‍යන්තර පියානෝ යුග සංගමය. ටෝකියෝ, 2002

• රන් පදක්කම, ලූටේස් ජාත්‍යන්තර සංගමය (ප්‍රංශ: Internationale Académie de Lutèce). පැරිස්, 2005

ප්‍රධාන නිර්මාණ
• "දිය ඇල්ල" (ඉංග්‍රීසි: The Waterfall)

• "ග්‍රාම කාව්‍ය" (ඉංග්‍රීසි: Idylls)

• "උදෑසන සංගීතයක්" (ප්‍රංශ: Aubade)

• "නිහඬ කඳුළු" (ඉංග්‍රීසි: Silent Tears)

• "අමතක වූ කොළ" (ඉංග්‍රීසි: Forgotten Leaves)

• "සොනාටාවක්" (ඉංග්‍රීසි: Oboe Sonata)

• "කතා කාව්‍ය" (ඉංග්‍රීසි: Symphonic Ballade)

• "සෙරමෝනියල් පැරේඩ් 1" (ඉංග්‍රීසි: Ceremonial March No.1)

• "සෙරමෝනියල් පැරේඩ් 2" (ඉංග්‍රීසි: Ceremonial March No. 2)

• "සරත් සෘතුවේ රත්තරන්" (ඉංග්‍රීසි: Autumn Gold)

• "සඳාතනික ගීතය" (ඉංග්‍රීසි: Eternal Song)

• "ජෝර්ජියා වට" (ජෝර්ජියානු භාෂාව: საქართველოსთვის)

  පද රචනය: තමර් චික්වයිඩ්සේ, සූරාබ් චික්වයිඩ්සේ සහ ජේම්ස් පීස්

• කේවල වාදනය ටැන්ගෝ පියානෝ වාදන 24 ක් සඳහා

බාහිර සම්බන්ධක
Autumn Gold, YouTube

Souvenir de Buenos Aires (පියානෝව සඳහා), YouTube

Lento Lacrimoso, YouTube

සටහන්

ජේම්ස් පීස්


Fred Hersch (21 de octubre de 1955. Cincinnati, Ohio) es un pianista estadounidense de jazz, situado en la escena de la ortodoxia neo bop de finales del .

Historial
Comenzó a tocar a mediados de la década de 1970 en su ciudad natal, para graduarse después en el New England Conservatory de Boston. Entre sus profesores estaba Sophia Rosoff. Se traslada a Nueva York a finales de la década, encontrando pronto acomodo en bandas de músicos como Stan Getz, Joe Henderson, Lee Konitz, Art Farmer, o Charlie Haden. Hersch comienza pronto a grabar discos con su propio material, muy influido por el estilo de Bill Evans, aunque siempre ha intentado mantener su propia personalidad.  Aunque ha tocado en diversos tipos de formaciones, lo ha hecho frecuentemente con piano solo, y muchos de sus álbumes (por ejemplo, Live at the Bimhuis (2006)), son conciertos en solitario. En 2006 fue invitado a realizar la primera sesión de piano en solitario en la historia del "Village Vanguard Jazz Club".

Hersch también ha actuado como cantante, formando dúo con Jay Clayton, Nancy King, o Karin Oberlin. Además, ha desarrollado una labor docente, en la New School University, la Manhattan School of Music, la Western Michigan University, y el propio New England Conservatory. En febrero de 2010 fue entrevistado por Linus Wyrsch en The Jazz Hole para BreakThru Radio.

Tocó en el festival de jazz de Kool en 1981. En 1983, Hersch tocó una sesión del dúo con el bajista Ratso Harris en el salón Knickerbocker de Nueva York. El New York Times escribió: "Mr. Hersch es un romántico, está abiertamente involucrado en lo que está tocando y proyecta esta participación con expresiones corporales y faciales que sutilmente subrayan el sentido de su música."

En 1983-84, Hersch tocó muchas sesiones con Jane Ira Bloom en varios lugares, y grabaron el álbum Mighty Lights.

En 1985, tocó con el cuarteto de Jamie Baum.

En 1986, tocó con Toots Thielemans en el festival de jazz de Great Woods. También tocó con él en varias sesiones al año siguiente, y otra vez en 1987, recibiendo atención especial para sus solos. En 1986, enseñó en el Berklee College of Music.

Fue el pianista del cuarteto de Eddie Daniels en 1987 y apareció en su álbum To Bird with Love.

En 1988, Hersch tocó en Somerville, Massachusetts con su quinteto en el Willow Jazz Club. El Boston Globe lo describió como "un intérprete elegante y altamente melódico".

En 1989, Hersch tocó con Janis Siegel de The Manhattan Transfer y grabaron juntos en un estudio montado en su casa.

En 2006, Palmetto Records lanzó el disco en solitario Fred Hersch en Amsterdam: Live at the Bimhuis, [24] y lanzó su octavo disco en solitario, Fred Hersch Plays Jobim, en 2009.

Composición
La carrera de Hersch como intérprete ha sido realzada por sus actividades de composición, que son una parte importante de casi todos sus conciertos y grabaciones. Ha recibido encargos del Gilmore Keyboard Festival, la Doris Duke Foundation, el Miller Theatre de la Universidad de Columbia, el Gramercy Trio y el Brooklyn Youth Chorus. Un disco de sus obras, Fred Hersch: Concert Music 2001-2006, fue lanzado por Naxos Records.

Varias de las composiciones de Hersch han sido transcritas por el editor de música Edition Peters. Estas incluyen "San Valentín", tres estudios de carácter, canciones de salón y 24 variaciones sobre un coral de Bach.

Hersch fue galardonado con una Beca 2003 Guggenheim Memorial para la composición. En el mismo año creó Leaves of Grass (Palmetto Records), una pieza a gran escala de la poesía de Walt Whitman para dos voces (Kurt Elling y Kate McGarry) y un octeto instrumental. El trabajo fue presentado en marzo de 2005 en Zankel Hall en el Carnegie Hall como parte de una gira por seis ciudades de Estados Unidos.

Enfermedad y recuperación
Hersch, que hizo pública en 1993 su homosexualidad, enfermó de VIH en 1984, permaneciendo desde entonces en tratamiento. En 2008, precisamente como consecuencia del sida, cayó en un coma que duró dos meses. Cuando recuperó la conciencia, había perdido toda función muscular como resultado de su larga inactividad y no podía tocar el piano. Después de una intensa rehabilitación, se recuperó completamente.

La producción 2011 de Hersch My Coma Dreams fue una obra larga para 11 instrumentos, actor / cantante y animación / multimedia, basada en los sueños que conservó después de salir de su estado de coma. Una grabación de la obra fue lanzada en DVD en 2014.

Discografía

Como líder
 Horizons (1984)
 Sarabande (1986)
 E.T.C. (1988)
 Heartsongs (1989)
 The French Collection (1989)
 Short Stories (1989), con Janis Siegel.
 Evanessence: A Tribute to Bill Evans (1990).
 Forward Motion (1991)
 Red Square Blue: Jazz Impressions of Russian Composers (1992).
 Dancing in the Dark (1992)
 Live at Maybeck Recital Hall, Vol. 31 (1993)
 The Fred Hersch Trio Plays (1994)
 I Never Told You: Fred Hersch Plays Johnny Mandel (1994)
 Point in Time (1995)
 Plays Billy Strayhorn (1995)
 Beautiful Love (1995), con Jay Clayton.
 Slow Hot Wind (1995), con Janis Siegel.
 Passion Flower (1996)
 Plays Rodgers & Hammerstein (1996)
 Thelonious (1997)
 The Duo Album (1997)
 Thirteen Ways (1997)
 Songs We Know (1998), con Bill Frisell.
 Let Yourself Go: Live at Jordan Hall (1999).
 Focus (2000), con Michael Moore y Gerry Hemingway.
 Songs without Words (2002)
 Live at the Village Vanguard (2003)
 Songs and Lullabies (2003), con Norma Winstone y Gary Burton.
 Fred Hersch Trio + 2 (2004), con Ralph Alessi y Tony Malaby.
 Leaves of Grass (2005)
 Live at the Bimhuis (2005)
 Fred Hersch Trio Night and the Music (2007)
 Concert Music 2001-2006 (2007)
 Fred Hersch Pocket Orchestra: Live at Jazz Standard (2009)
 Fred Hersch Trio - Whirl (2010)
 Fred Hersch Trio - Everybody's Song But My Own (January 2011)
 Fred Hersch Alone At The Vanguard (March 2011)

Como acompañante
Con Jane Ira Bloom
 Mighty Lights (Enja, 1982)
Con Art Farmer
 Mirage (Soul Note, 1982)
 Warm Valley (Concord, 1982)
 You Make Me Smile (Soul Note, 1984)
Con Billy Harper
 Billy Harper Quintet in Europe (Soul Note, 1979)
 The Awakening (Marge, 1979)
Con Matt Kendrick
 Other Aspects
Con Nancy King
 Live at Jazz Standard (Maxjazz, 2006)
Con Roseanna Vitro
 The Time of My Life: Roseanna Vitro Sings the Songs of Steve Allen (See Breeze, 1999; recorded 1986)
 Conviction: Thoughts of Bill Evans (A Records, 2001)

Referencias

Esta página ha sido tomada, en su versión original, de Wikipedia en inglés.

Enlaces externos
 Página oficial
  "Let Yourself Go - The Lives of Fred Hersch", Documental sobre Fred Hersch en DVD
 "In Conversation with Fred Hersch" (Jazz.com)
 "'Live', con The Fred Hersch Pocket Orchestra, por Kevin Whitehead - NPR Fresh Air"

Pianistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de bop
Diagnosticados con VIH positivo
Compositores de Estados Unidos
Artistas de Nonesuch Records
Artistas de Chesky Records
Homosexuales de Estados Unidos
Músicos gais
Nacidos en Cincinnati

Fred Hersch


Pia Ranslet (født 3. juli 1956, Allinge, Bornholm) er en dansk maler og billedhugger.

Hun blev født og voksede op på Bornholm som den ældste datter af Tulla Blomberg Ranslet og Arne Ranslet. Hendes bror er billedhugger Paul Ranslet. Efter at være blevet færdig i gymnasiet blev hun indskrevet på Københavns Universitet, hvor hun studerede kunsthistorie. I 1976 begyndte hun på Danmarks Designskole, og efter at have modtaget sit diplom fortsatte hun på Konstfack professionshøjskole i Stockholm, mens hun underviste kunststuderende. Fra 1980 til 1986 studerede hun kunst på Kungliga Akademien för de fria konsterna i Stockholm, hvor hun fik flere legater, hvilket gjorde det muligt for hende at studere i Indien, New York City og Egypten. Hun fortsatte med at undervise i kunst på Bornholms Højskole og Thorstedlund Kunsthøjskolen i Frederikssund.

Ranslet er gift og har tre sønner.

Galleri

Referencer

Billedhuggere fra Danmark
Malere fra Danmark
Personer fra Allinge

Pia Ranslet


Apeiron (ἄπειρον), Antik Yunancada "sınırlı olmayan" anlamına gelir. Sözcüğün başındaki "a" eki olumsuzluk ekidir. Etimolojik olarak "sınırlı olmayan" anlamına gelse de, apeiron ifadesi sadece niceliksel bir anlam taşımaz; aynı zamanda "belirlenemez olan" anlamında da anlaşılmalıdır.

Felsefede Apeiron
Apeiron Anaksimandros'un arkhesidir. Anaksimandros tarafından bir arke olarak ortaya atılma nedeni, Anaksimandros'un çağdaşı olan Thales'in "su" arkesini yetersiz bulmasıdır. Anaksimandros'a göre, "adalet"in sağlanabilmesi için toprak, ateş, hava ve su arasında sürekli birbirlerinin var oluşuna ve yok oluşuna sebep olan bir denge olması gerekir. Arkenin toprak, ateş, hava ya da su elementlerinden birisi olması halinde, arke olarak belirlenen element dengeyi kendinden yana bozacaktır ve mevcudiyeti sağlayan çatışmalı denge bozulacaktır. Ancak mevcudiyetin sürekliliği gözlemlenebilir açık bir gerçek olduğuna göre arkenin bu dört maddeden biri olması mümkün değildir. Ayrıca Anaksimandros'a göre arkenin somut olarak belirlenemez; "dünyada olmayan" olması da gereklidir.

Apeiron Anaksimandros'un fragmanlarından da bilindiği kadarıyla her şeyin kendisinden doğduğu ve kendisinde yok olduğu "burada olmayan" tanımlanamaz, belirlenemez, sınırsız olandır.

Kaynakça

Felsefi kavramlar
Doğa felsefesi
Antik Yunanistan'da felsefe
Kozmoloji

Apeiron


مؤين الهواء هو جهاز يستخدم تيار جهد عالي لتأيين جزيئات الهواء أو شحنها كهربائياً. الأيونات السالبة هي جزيئات لها الكترون إضافي أو أكثر مما يعطي الجزيء شحنة سالبة. معظم منقيات الهواء التجارية مصصمة لتطلق أيونات سالبة.

منقيات الهواء المؤين
تستخدم مؤينات الهواء في منقيات الهواء. تنجذب الجسيمات المحمولة جوا إلى قطب كهربائي كأثر مماثل للكهرباء الساكنة.

الأيونات مقابل الأوزون
يجب عدم الخلط بين مولدات الأوزون ومؤينات الهواء على الرغم من أن كلا الجهازين يعملان بمبدأ مماثل.

انظر أيضًا
 منقي هواء
 جهاز الترطيب
 العلاج بالأوزون

مراجع

أجهزة كهرومنزلية
اختراعات سوفيتية
معدات طبية
اختراعات القرن 20

مؤين هواء


Chansons et comptines d'Amérique du Sud o Canciones y adivinanzas de América del Sur es el vigésimo primer álbum oficial en estudio del cantautor chileno Ángel Parra como solista. Fue lanzado originalmente en Francia en 1986, país donde el autor vivió el exilio producto de la dictadura militar en su país, siendo luego relanzado en 1991 como disco compacto.

Como su nombre lo indica, el disco está conformado por canciones y adivinanzas populares de Argentina, Chile, Colombia, Ecuador, Uruguay y algunos lugares de Brasil, que fueron traducidos del castellano al francés.

Más adelante en 1993, Ángel lanzaría otro disco de música infantil, en aquella ocasión compuesta por temas propios, titulado A los niños de Chile.

Lista de canciones
Toda las letras y música pertenecientes a la tradición popular, salvo que se especifique lo contrario.

Créditos
 Waldo Rojas: traducción al francés
 Ángel Parra, Philippe Lecante: adaptaciones de las adivinanzas al francés
 Matías Pizarro: arreglos

Referencias

Álbumes de Chile de 1986
Álbumes de Ángel Parra

Chansons et comptines d'Amérique du Sud


La Final Four Zaragoza 1990 corresponde a la Final Four, semifinales y finales de la Copa de Europa de baloncesto, que en su edición del año 1990 se realizó en Zaragoza, España.

 Pabellón Príncipe Felipe, Zaragoza  - 17 y 19 de abril de 1990

Referencias

1990
Eventos deportivos celebrados en Zaragoza
Deporte en España en 1990
Baloncesto en 1990

Final Four Zaragoza 1990


Joe Henderson (April 24, 1937 – June 30, 2001) was an American jazz tenor saxophonist. In a career spanning more than four decades, Henderson played with many of the leading American players of his day and recorded for several prominent labels, including Blue Note, Milestone, and Verve.

Biography

Early life
Born in Lima, Ohio, United States, Henderson was one of fourteen children. He was encouraged by his parents Dennis and Irene (née Farley) and older brother James T. to study music. He dedicated his first album to them "for being so understanding and tolerant" during his formative years. Early musical interests included drums, piano, saxophone and composition. According to trumpeter Kenny Dorham, two local piano teachers who went to school with Henderson's brothers and sisters, Richard Patterson and Don Hurless, gave him a knowledge of the piano. He was particularly enamored of his brother's record collection. It seems that a hometown drummer, John Jarette, advised Henderson to listen to musicians like Lester Young, Stan Getz, Dexter Gordon and Charlie Parker. He also liked Flip Phillips, Lee Konitz and the Jazz at the Philharmonic recordings. However, Parker became his greatest inspiration. His first approach to the saxophone was under the tutelage of Herbert Murphy in high school. In this period of time, he wrote several scores for the school band.

By age 18, Henderson was active on the Detroit jazz scene of the mid-1950s, playing in jam sessions with visiting New York City stars. While attending classes for flute and bass at Wayne State University, he further developed his saxophone and compositional skills under the guidance of renowned teacher Larry Teal at the Teal School of Music. In late 1959, he formed his first group. By the time he arrived at Wayne State University, he had transcribed and memorized so many Lester Young solos that his professors believed he had perfect pitch. Henderson's college classmates included Yusef Lateef, Barry Harris and Donald Byrd. He also studied music at Kentucky State College.

Shortly prior to his army induction in 1960, Henderson was commissioned by UNAC to write some arrangements for the suite "Swings and Strings", which was later performed by a ten-member orchestra and the local dance band of Jimmy Wilkins.

Early career
Henderson spent two years (1960–62) in the U.S. Army: first in Fort Benning, where he competed in an Army talent show and won first place, then in Fort Belvoir, where he was chosen for a world tour, with a show to entertain soldiers. While in Paris, he met Kenny Drew and Kenny Clarke. Then he was sent to Maryland to conclude his enlistment. In 1962, he was finally discharged and promptly moved to New York. He first met trumpeter Kenny Dorham, an invaluable guidance for him, at saxophonist Junior Cook's place. That very evening, they went to see Dexter Gordon playing at Birdland. Henderson was asked by Gordon himself to play something with his rhythm section; he happily accepted.

Although Henderson's earliest recordings were marked by a strong hard-bop influence, his playing encompassed not only the bebop tradition, but R&B, Latin and avant-garde as well. He soon joined Horace Silver's band, and provided a seminal solo on the jukebox hit "Song for My Father". After leaving Silver's band in 1966, Henderson resumed freelancing and also co-led a big band with Dorham. His arrangements for the band went unrecorded until the release of Joe Henderson Big Band (Verve) in 1996.

Blue Note recordings
From 1963 to 1968, Henderson appeared on nearly 30 albums for Blue Note, including five released under his name. The recordings ranged from relatively conservative hard-bop sessions (Page One, 1963) to more explorative sessions (Inner Urge and Mode for Joe, 1966). He played a prominent role in many landmark albums under other leaders for the label, including most of Horace Silver's Song for My Father, Herbie Hancock's The Prisoner, Lee Morgan's The Sidewinder and "out" albums with pianist Andrew Hill (Black Fire, 1963 and Point of Departure, 1964) and drummer Pete La Roca (Basra, 1965).

In 1967, there was a brief association with Miles Davis's quintet featuring Herbie Hancock, Wayne Shorter, Ron Carter and Tony Williams, although the band was never recorded. Henderson's adaptability and eclecticism would become even more apparent in the years to follow.

Milestone Records recordings
Signing with Orrin Keepnews's fledgling Milestone label in 1967 marked a new phase in Henderson's career. He co-led the Jazz Communicators with Freddie Hubbard from 1967 to 1968. Henderson was also featured on Hancock's Fat Albert Rotunda for Warner Bros. It was during this time that Henderson began to experiment with jazz-funk fusion, studio overdubbing, and other electronic effects. Song and album titles such as Power to the People, In Pursuit of Blackness, and Black Narcissus reflected his growing political awareness and social consciousness, although Black Narcissus was named after the 1947 Powell and Pressburger film of the same title.

After a brief association with Blood, Sweat & Tears in 1971, Henderson moved to San Francisco. He was still signed to Milestone Records, which had recently moved to San Francisco after being acquired by Fantasy Records. Henderson wanted to be near his label, and get out of New York City. Henderson lived in San Francisco for the rest of his life, and taught at the San Francisco Conservatory of Music from 1978 to 1982, according to musicologist Joel Geoffrey Harris.  A performance space at the San Francisco Jazz Center is named for him.

Later career and death
Though he occasionally worked with Echoes of an Era, the Griffith Park Band and Chick Corea, Henderson remained primarily a leader throughout the 1980s. An accomplished and prolific composer, he began to focus more on reinterpreting standards and his own earlier compositions.  Blue Note attempted to position the artist at the forefront of a resurgent jazz scene in 1986 with the release of the two-volume State of the Tenor recorded at the Village Vanguard in New York City. The albums (with Ron Carter on bass and Al Foster on drums) revisited the tenor trio form used by Sonny Rollins in 1957 on his own live Vanguard albums for the same label. Henderson established his basic repertoire for the next seven or eight years, with Thelonious Monk's "Ask Me Now" becoming a signature ballad feature. Following his brief return to Blue Note Records, Henderson was signed by the Italian label Red Records, for which he recorded two more albums in the piano-less trio format.

In 1991, Verve records signed Henderson to the label. In January of that year, Henderson had made a guest appearance on Stephen Scott's Verve album Something to Consider, and worked with Verve producer and vice president Richard Seidel during the session. Henderson and Seidel had first worked together in 1979 while making Henderson's Relaxin' at Camarillo album. After Verve expressed interest in signing Henderson, the saxophonist had to quickly complete his existing contract with Red Records, which he did by recording The Standard Joe in March 1991. Seidel said in a 2016 interview with musicologist Joel Geoffrey Harris that he decided to offer Henderson a record deal after hearing him perform live at Fat Tuesdays in New York. Seidel served as producer on all five of Henderson's 1990s Verve studio albums. Verve adopted a 'songbook' approach to recording him, coupling it with a considerable marketing and publicity campaign, which more successfully positioned Henderson at the forefront of the contemporary jazz scene. His 1992 'comeback' album Lush Life: The Music of Billy Strayhorn was a commercial and critical success and was followed by tribute albums to Miles Davis, Antonio Carlos Jobim, a big band album, and a jazz adaptation of the George Gershwin opera Porgy and Bess.

A chain smoker, on June 30, 2001, after a long battle with emphysema, Henderson died, in San Francisco, California, as a result of heart failure. He was 64 years of age.

Discography

References

External links
The Joe Henderson Discography
Joe Henderson Discography & Chronology. Retrieved November 25, 2012
Twelve Essential Joe Henderson Tracks by S. Victor Aaron

1937 births
2001 deaths
American jazz composers
American male jazz composers
African-American saxophonists
American jazz tenor saxophonists
American male saxophonists
Soul-jazz saxophonists
Hard bop saxophonists
Mainstream jazz saxophonists
Jazz fusion saxophonists
Post-bop saxophonists
Grammy Award winners
Wayne State University alumni
People from Lima, Ohio
Blue Note Records artists
Enja Records artists
Red Records artists
Milestone Records artists
Blood, Sweat & Tears members
20th-century American saxophonists
Bebop saxophonists
20th-century American composers
Jazz musicians from Ohio
20th-century American male musicians
20th-century jazz composers
CTI Records artists
20th-century African-American musicians
Jazz musicians from Detroit

Joe Henderson


Pervomaiski  es un posiólok del raión de Výselki del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las llanuras de Kubán-Priazov, en la cabecera del Beisuzhok Pervi, afluente del Beisug, 38 km al nordeste de Výselki y 116 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai.
Tenía 274 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Krúpskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Первомайский (Выселковский район).''
 El municipio en la web del raión .
 Mapa en maps.vlasenko.net .

Balkovskaya

Pervomaiski (Výselki, Krasnodar)


Jürgen Flimm (; 17 July 1941 – 4 February 2023) was a German theatre and opera director, theatre manager, and academic teacher. Flimm was first active in drama, and made the Thalia Theater in Hamburg one of the most successful German theatres when he managed it from 1985 to 2000. He was general manager of the Salzburg Festival and RuhrTriennale festivals, and intendant of the Berlin State Opera from 2010 to 2018. He directed internationally, including Beethoven's Fidelio at the Metropolitan Opera, the 2000 Ring cycle production at the Bayreuth Festival, and the 2002 world premiere of Friedrich Cerha's Der Riese vom Steinfeld at the Vienna State Opera.

Life and career
Flimm was born in Gießen on 17 July 1941, but grew up in Cologne in a Protestant physician's family. He studied theory of drama, literature, and sociology at the University of Cologne, and gained theatre experience at the Theater der Keller, a small stage in a basement with an associated acting school. His first position was assistant director at the Munich Kammerspiele in 1968. He was stage director at the Nationaltheater Mannheim, director at the Thalia Theater in Hamburg from 1973 to 1974, and worked at the Schauspiel Köln from 1979. A first success there was Kleist's Das Käthchen von Heilbronn, with Katharina Thalbach in the title role.

In 1985, Flimm moved again to the Thalia Theater, where he was general manager for 15 years. Among his most important productions there were works by Anton Chekhov, Platonov in 1989, Uncle Vanya in 1995, and Three Sisters in 1999, Ibsen's Peer Gynt in 1985 and The Wild Duck in 1994, Schnitzler's Liebelei in 1988 and  in 1995, and Shakespeare's Hamlet in 1986, King Lear in 1992, and As You Like It in 1998. The theatre was well-attended and became an intellectual centre during this period.

In 1978, he directed his first opera, Luigi Nono's Al gran sole carico d'amore at the Oper Frankfurt. He staged Offenbach's Les contes d'Hoffmann at the Staatsoper Hamburg in 1981, and Mozart's Così fan tutte in Amsterdam, where he first collaborated with conductor Nikolaus Harnoncourt. Flimm directed operas  at La Scala in Milan, the Royal Opera House in London, and the Vienna State Opera. He directed Beethoven's Fidelio at the Metropolitan Opera in New York City. In summer 2000, he directed a new production of Wagner's Der Ring des Nibelungen for the Bayreuth Festival, in sets by Erich Wonder and conducted by Giuseppe Sinopoli. His first production at the Berlin State Opera was Verdi's Otello in 2001, conducted by Daniel Barenboim. In June 2002, he directed the world premiere of Der Riese vom Steinfeld by Friedrich Cerha at the Vienna State Opera, conducted by Michael Boder.

Flimm was a professor at the University of Hamburg, and also taught at Harvard University and the New York University. He was a member of the Academies of Arts in Hamburg, Munich, Berlin, and Frankfurt. He received an honorary doctorate from the University of Hildesheim. He was awarded the Medal for Art and Science of Hamburg, the Konrad Wolf Prize of the Academy of Arts in Berlin, the Order of Merit of the Federal Republic of Germany, and the Austrian Decoration for Science and Art.

Between 1999 and 2003, Flimm was the president of the Deutscher Bühnenverein (German Stage Association). He managed the drama section of the Salzburg Festival from 2001 to 2005, and from 2005 until 2007 he was general manager of the RuhrTriennale, following founding director Gerard Mortier. He was artistic director of the Salzburg Festival from 2006 to 2010, staging operas such as Monteverdi's L'incoronazione di Poppea and Purcell's King Arthur. He initiated a Young Directors Project at the festival that made promising new directors internationally known, such as Alvis Hermanis. He engaged  to direct Hofmannsthal's Jedermann, modernising the traditional festival feature.

In 2010, Flimm became intendant of the Berlin State Opera. He managed the house during the long period of restoration, along with Daniel Barenboim as Generalmusikdirektor. After the reopening in 2017, he retired in 2018.

Flimm died in Hamelwörden, north of Hamburg, on 4 February 2023 at age 81.

Films
 Uns reicht das nicht (1979, TV film)
 Through Roses (1997)
 Käthchens Traum (2004, TV film)

References

External links

1941 births
2023 deaths
Mass media people from Hesse
 German theatre directors
General directors of the Berlin State Opera
German opera directors
University of Cologne alumni
Academic staff of the University of Hamburg
German male television actors
German male film actors
Commanders Crosses of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Members of the Academy of Arts, Berlin
Members of the Order of Merit of North Rhine-Westphalia
Salzburg Festival directors
People from Giessen

Jürgen Flimm


STS-30 was the 29th NASA Space Shuttle mission and the fourth mission for Space Shuttle Atlantis. It was the fourth shuttle launch since the Challenger disaster and the first shuttle mission since the disaster to have a female astronaut on board. The mission launched from Kennedy Space Center, Florida, on May 4, 1989, and landed four days later on May 8, 1989. During the mission, Atlantis deployed the Venus-bound Magellan probe into orbit.

The mission was officially designated STS-30R as the original STS-30 designator belonged to STS-61-A, the 22nd Space Shuttle mission. Official documentation for that mission contained the designator STS-30 throughout. As STS-51-L was designated STS-33, future flights with the STS-26 through STS-33 designators would require the R in their documentation to avoid conflicts in tracking data from one mission to another.

Crew

Crew seating arrangements

Shuttle processing
Atlantis spent three months in the Orbiter Processing Facility (OPF-2) after returning to the Kennedy Space Center at the end of STS-27. During this period technicians got to work removing and replacing all of the damaged Thermal Protection System (TPS) tiles that Atlantis sustained during her prior flight. They also took detailed inspections of the shuttle while simultaneously preparing Atlantis for STS-30R. The shuttle was rolled over to the Vehicle Assembly Building and mated with ET-29 and an SRB set on March 11, 1989. Eleven days later on March 22, 1989, Atlantis was rolled out to launch pad 39B.

Mission summary

Space Shuttle Atlantis lifted off from Launch Complex 39B at Kennedy Space Center (KSC), Florida, at 14:46:59 EDT on May 4, 1989. The primary payload, the Magellan spacecraft with its attached Inertial Upper Stage (IUS), was successfully deployed later that day. Magellan was the first American planetary mission in 11 years.

The launch was originally scheduled for April 28, 1989, the first day of a 31-day launch period when Earth and Venus were properly aligned. However, the liftoff was scrubbed at T-31 seconds because of a problem with the liquid hydrogen recirculation pump on Space Shuttle Main Engine (SSME) No. 1, and a vapor leak in the liquid hydrogen recirculation line between the orbiter and external tank (ET). On the rescheduled liftoff date of May 4, 1989, the launch was again delayed until the final five minutes of the launch window due to cloud cover and excessive crosswinds at KSC's Shuttle Landing Facility (SLF). Good landing conditions were required at the SLF in case of a Return To Launch Site (RTLS) abort early in the flight.

The only major glitch during the flight occurred on May 7, 1989, when one of the four general-purpose computers programmed to operate the orbiter failed. The shuttle crew replaced the computer, part of a redundant set, with a backup one. It was the first time a computer had been replaced while in orbit. The glitch had no impact on the crew's safety or the primary objectives of the mission, although some of the activities involved in conducting experiments had to be canceled while the crew was replacing the computer. There also was no impact to the mission when one of the three thrusters on Atlantis''' aft right-hand Orbital Maneuvering System (OMS) pod failed during ascent.

However, the STS-30 crew experienced several minor annoyances. A Hasselblad camera used to photograph sites on Earth had to be stowed for the remainder of the mission after a shutter stuck during the crew's third day in space. The Text and Graphics Systems (TAGS), a device to send images and graphics to the orbiter from Mission Control Center, had to be turned off on Flight Day 2 because of a paper jam. Commander Walker and Pilot Grabe had problems with a device used to take measurements of central venous pressure to determine the effects of microgravity on the cardiovascular system. On the second full day in space, the water dispensing system in the galley malfunctioned, causing some difficulties for the crew in preparing meals.Atlantis touched down at Runway 22, Edwards Air Force Base, California, on May 8, 1989, at 15:43:27 EDT. Minutes before landing, the runway had to be switched from 17 to 22 due to high crosswinds. The mission lasted a total of 4days, 0hours, 56minutes, and 28seconds.

 Payload and experiments
The Magellan spacecraft was deployed from the shuttle's payload bay six hours and 14 minutes into the mission. Two successive IUS propulsion burns placed the spacecraft on its trajectory to Venus about an hour later. Magellan'' arrived at Venus in August 1990 and began a 243-day mission of mapping the planet's surface with radar.

Three mid-deck experiments were included on the mission. All had flown before. Mission Specialist Cleave used a portable laptop computer to operate and monitor the Fluids Experiment Apparatus (FEA). An  video camcorder, flown for the first time on the Shuttle, provided the opportunity for the crew to record and downlink on-orbit activities such as the FEA, which was a joint endeavor between Rockwell International and NASA. Payload bay video cameras were used to record storm systems from orbit as part of the Mesoscale Lightning Experiment.

Wake-up calls
NASA began a tradition of playing music to astronauts during the Project Gemini, and first used music to awaken a flight crew during Apollo 15. Each track is specially chosen, often by the astronauts' families, and usually has a special meaning to an individual member of the crew, or is applicable to their daily activities.

Gallery

See also

 List of human spaceflights
 List of Space Shuttle missions

References

External links
 NASA mission summary
 STS-30 Video Highlights

Space Shuttle missions
Edwards Air Force Base
Spacecraft which reentered in 1989
Spacecraft launched in 1989

STS-30


Lesley Sue Goldstein (Nova Iorque, 2 de maio de 1946 – 16 de fevereiro de 2015), conhecida profissionalmente como Lesley Gore, foi uma cantora, compositora, atriz e ativista americana. Aos dezesseis anos de idade, Gore gravou o hit pop "It's My Party", que alcançou o primeiro lugar nas paradas musicais dos Estados Unidos em 1963. Ela continuou o sucesso com mais dez canções que alcançaram o top 40 da Billboard, incluindo "Judy's Turn to Cry" e "You Don't Own Me".

Posteriormente, Gore trabalhou como atriz e personalidade de televisão. Ela compôs músicas com seu irmão, Michael Gore, para o filme Fama (1980), pelo qual foi indicada a um Oscar. Nos anos 2000, Gore apresentou várias edições do In the Life, programa de notícias da PBS direcionado ao público LGBT.

Início de vida
Lesley Sue Goldstein nasceu no Brooklyn, na cidade de Nova Iorque, em uma família judaica de classe média. Ela era filha de Leo Goldstein e Ronny Gore. Seu pai era dono da Peter Pan, fabricante de trajes de banho infantis, e posteriormente tornou-se um agente de licenciamento de marcas na indústria do vestuário. Gore foi criada em Tenafly, Nova Jérsei, e frequentou a Dwight School for Girls em Englewood. Ela também estudou no Sarah Lawrence College.

Carreira

1963–1979: Sucesso comercial
Quando ela gravou sua versão de "It's My Party" com Quincy Jones em 1963, Gore estava no segundo ano do ensino médio. A canção tornou-se um hit nos Estados Unidos e alcançou o topo das paradas musicais do país. A versão de Gore recebeu um disco de ouro. O sucesso da canção marcou o início de uma era na qual fãs apareciam no seu quintal.

"It's My Party" foi seguida por vários outros hits de Gore, incluindo sua sequência, "Judy's Turn to Cry" (5.º lugar nas paradas); "She's a Fool" (5.º lugar); a canção de temática feminista "You Don't Own Me", que vendeu milhões de cópias e ficou em segundo lugar nas paradas por três semanas, atrás apenas de "I Want To Hold Your Hand", dos Beatles; "That's the Way Boys Are" (12.º lugar); "Maybe I Know" (14.º lugar nos EUA / 20.º lugar no Reino Unido); "Look of Love" (27.º lugar); e "Sunshine, Lollipops and Rainbows" (13.º lugar), canção que ela cantou durante uma cena do filme Ski Party, de 1965. Em 1965, Gore também apareceu no filme The Girls on the Beach, no qual cantou três músicas: "Leave Me Alone", "It's Gotta Be You", e "I Don't Want to Be a Loser".

Gore teve a primeira chance de gravar "A Groovy Kind of Love", das compositoras Carole Bayer Sager e Toni Wine com uma melodia emprestada de uma sonatina de Muzio Clementi, mas Shelby Singleton, produtor da Smash Records, recusou-se a deixar Gore gravar uma canção com a palavra "groovy" na letra. A música, por fim, foi gravada pelo The Mindbenders e alcançou o segundo lugar nas paradas da Billboard.

Gore gravou a primeira composição de sucesso de Marvin Hamlisch, "Sunshine, Lollipops and Rainbows", em 21 de maio de 1963, enquanto "It's My Party" estava subindo nas paradas. Entre 1963 e 1965 seu produtor musical foi Quincy Jones. O dentista de Jones era tio de Marvin Hamlisch, e Hamlisch pediu ao seu tio para mostrar várias canções para Jones. "Sunshine, Lollipops and Rainbows" foi lançada no LP Lesley Gore Sings of Mixed-Up Hearts, mas não foi um single até junho de 1965. Hamlisch compôs três outras canções relacionadas a Gore: "California Nights", "That's the Way the Ball Bounces" e "One by One". "That's the Way the Ball Bounces" foi gravada em 21 de setembro de 1963, na A & R Recording em Nova Iorque; a música foi lançada como o lado B de "That's the Way Boys Are" e apareceu no LP Boys Boys Boys. "One by One" foi uma faixa não lançada gravada em 31 de julho de 1969, em Nova Iorque, e produzida por Paul Leka; a canção esteve na antologia de cinco discos do trabalho de Gore na Mercury Records intitulada It's My Party (1994).

Gore foi uma das atrações do filme/concerto T.A.M.I. Show, gravado e lançado em 1964 pela American International Pictures, e colocado no National Film Registry em 2006. Gore teve um dos shows mais longos do filme, com seis músicas, incluindo "It's My Party", "You Don't Own Me" e "Judy's Turn to Cry".

Gore cantou em dois episódios consecutivos da série de televisão Batman (19 e 25 de janeiro de 1967), no qual ela fez uma participação especial como Pussycat, um dos asseclas da Mulher-Gato. No episódio de 19 de janeiro "That Darn Catwoman", ela dublou a canção "California Nights", produzida por Bob Crewe, e no episódio de 25 de janeiro "Scat! Darn Catwoman", ela dublou "Maybe Now". "California Nights", que Gore gravou para seu álbum homônimo de 1967, a levou de volta para o topo da Hot 100. O single atingiu a 16.ª posição em março de 1967, após catorze semanas na parada. Foi sua primeira canção a alcançar o top 40 desde "My Town, My Guy and Me" no final de 1965 e a primeira a alcançar o top 20 desde "Sunshine, Lollipops and Rainbows". Gore também cantou "It's My Party" e "We Know We're in Love" dez meses antes no episódio final de The Donna Reed Show, que foi ao ar em 19 de março de 1966.

Após o ensino médio, enquanto continuava a carreira de cantora, Gore frequentou o Sarah Lawrence College, onde estudou Literatura Britânica e Americana. Na faculdade, música folk era considerada "chique", enquanto a música pop era frequentemente ridicularizada e considerada como algo "não legal". "Se eu fosse alta com cabelos loiros, se eu fosse Mary Travers, eu teria me dado bem [na faculdade]", disse. Ela se formou em 1968.

Gore assinou um contrato com a Mercury Records por um período de cinco anos que carregou suas obrigações para com a empresa na primavera de 1968. Seu último sucesso havia sido 12 meses antes dessa época, mas a Mercury ainda via nela uma promessa como artista e acreditava que um dos seus novos singles fariam sucesso como no passado. Eles ofereceram uma extensão de um ano no contrato inicial, e Gore foi formalmente contratada pela Mercury pelo sexto ano. Durante esse período, "He Gives Me Love (La La La)", single baseado na canção vencedora do Festival Eurovisão da Canção em 1968, alcançou a 98.ª posição nas paradas da Music Business. Apesar dos esforços da Mercury para promover o single, a canção teve um bom desempenho em apenas alguns mercados importantes da música. Gore passou a trabalhar com os produtores Kenny Gamble, Leon Huff e Thom Bell em dois singles que foram sua porta de entrada para a música soul: "I'll Be Standing By" e "Take Good Care (Of My Heart)". Estas canções não se encaixaram com a imagem que a Mercury havia planejado para Gore, e os singles não foram lançados. Seu contrato com a Mercury terminou após o lançamento de "98.6/Lazy Day" e "Wedding Bell Blues", que fracassaram nas paradas musicais.

Em 1970, Gore assinou um contrato com a Crewe Records e trabalhou novamente com o produtor Bob Crewe, que produziu seu álbum California Nights.

1980–2014: Como compositora
Gore compôs músicas para a trilha sonora do filme Fama, de 1980, pelo qual ela recebeu uma indicação ao Oscar pela canção "Out Here on My Own", escrita com seu irmão Michael. Ele ganhou o Oscar de Melhor Canção Original pela música tema do mesmo filme. Gore fez shows e apareceu em vários programas televisivos durante as décadas de 1980 e 1990.

Gore co-escreveu uma canção, "My Secret Love", para o filme de 1996 Grace of My Heart. O filme inclui uma subtrama sobre uma jovem cantora chamada Kelly Porter, interpretada por Bridget Fonda e parcialmente inspirada em Gore. A personagem, que é lésbica não assumida, canta "My Secret Love" no filme.

Em 2005 Gore gravou Ever Since (seu primeiro álbum de inéditas desde Love Me By Name em 1976), com o produtor e compositor Blake Morgan, na gravadora Engine Company Records. O álbum recebeu críticas favoráveis do The New York Times, Rolling Stone, Billboard, e outros veículos de imprensa dos Estados Unidos. O disco também inclui uma versão revisada de "You Don't Own Me", sobre a qual o New York Daily News escreveu: "Na nova versão de 'You Don't Own Me, — mais de 40 anos após a primeira gravação — Lesley Gore dá uma nova vida ao clássico pop." Gore comentou: "Sem a faixa de de fundo alta, eu poderia extrair mais significado da letra. [...] É uma canção que tem um novo significado a cada vez que você canta."

Vida pessoal
A partir de 2003, Gore apresentou várias edições do In the Life, programa da PBS direcionado ao público LGBT. Em uma entrevista de 2005 ao site After Ellen, ela se assumiu lésbica e disse que estava em uma relação com a designer de joias de luxo Lois Sasson desde 1982. Gore sabia que tinha atração por mulheres desde os 20 anos de idade e declarou que, embora a indústria musical fosse "totalmente homofóbica", ela nunca sentiu que precisasse fingir que era heterossexual. "Eu só vivi a minha vida naturalmente e fiz o que queria fazer", disse. "Eu não evitei nada, não coloquei na cara de ninguém."

Gore estava trabalhando em um livro de memórias e um espetáculo da Broadway baseado na sua vida quando morreu de câncer de pulmão em 16 de fevereiro de 2015, em Manhattan, Nova Iorque, aos 68 anos de idade. No ano da sua morte, Gore e Lois Sasson estavam juntas há 33 anos e planejavam se casar no verão de 2015.

Seu obituário no New York Times diz: "com canções como 'It's My Party', 'Judy's Turn to Cry', e o single desafiador de 1964 'You Don't Own Me' — todas gravadas antes dela ter 18 anos de idade — Gore tornou-se a voz de adolescentes afligidas por namorados inconstantes, passando da autopiedade chorosa para a autoafirmação feroz."

Prêmios e reconhecimento
Em 1964, "It's My Party" foi indicada ao Grammy de Melhor Gravação de Rock and Roll.

A National Public Radio nomeou Lesley Gore Sings of Mixed-Up Hearts, seu segundo álbum, como o precursor de um dos 150 melhores álbuns gravados por mulheres. O disco perdeu a lista oficial (1964–presente) porque foi lançado em 1963. "Ela é uma precursora de sua afirmação do poder feminino no pop e sua validação de uma perspectiva feminina.

Discografia

 I'll Cry If I Want To (1963)
 Lesley Gore Sings of Mixed-Up Hearts (1963)
 Boys, Boys, Boys (1964)
 Girl Talk (1964)
 My Town, My Guy & Me (1965)
 Lesley Gore Sings All About Love  (1966)
 Off and Running (1967, canceled)
 California Nights (1967)
 Magic Colors (1967, canceled)
 Someplace Else Now (1972)
 Love Me By Name (1976)
 The Canvas Can Do Miracles (1982)
 Ever Since (2005)
 Magic Colors: The Lost Album (2011)

Filmografia

Cinema

Televisão

Ligações externas

 Discografia

Naturais de Nova Iorque (cidade)
Atrizes dos Estados Unidos
Cantoras dos Estados Unidos
Mortes por câncer em Nova Iorque
Mortes por câncer de pulmão
Artistas lésbicas
Feministas lésbicas
Artistas da Mercury Records
Artistas LGBT dos Estados Unidos
Gore

Lesley Gore


අෂ්ඨ මහා නරක අතුරින් තෙවන නරකය වන මෙම නිරයෙහි උපත ලද තැනැත්තාව දීප්තිමත් උණුසුම් වළල්ලකින් දුහුවිලි වන තරමට කුඩා කැබලි වලට කඩා දමන බැවින් මෙම නිරය සංඝාත නිරය ලෙස හැඳින්වේ. මෙසේ කෙතරම් වධ බන්ධන දුන්නද සත්ත්වයා නැවත නැවත එලොවම පහල වේ, මෙය නවතිනුයේ, ඔහුගේ අකුසල කර්ම ගෙවී අවසන් වූ විටදී පමණි.

පොදු දේපල, අන් සතු දේපල ගසා කෑම, අවි ආයුධ වලින් මිනිසුන්, ගව මහීශාදීන්ට හිංසා පැමිණවීම හා ඝාතනය කිරීම, තම අඹු දරුවන් මුදලට විකිණීම වැනි කරුණු හේතුවෙන් සත්ත්වයෝ මෙම සංඝාත නිරයේ උපත ලබති.

මිනිසුන් හට දෙසීයක් අවුරුදු යාම දෙව්ලොව දෙවියන්ට එක් දවසක් වෙයි. එදවසින් එහි දෙවියන්ට දෙදහසක් අවුරුදු ආයුෂ ය. ඒ දිව්‍යායුෂ සංඝාත නරකයේ එක් දවසක් වෙයි. එදවසින් දෙදහසක් අවුරුදු ඒ නරකයේ ආයුෂ ය. මිනිස් ලොව වර්ෂ ප්‍රමාණයෙන් වසර දාහතර කෝටි හතළිස් ලක්‍ෂයක් මේ නිරයට එක් දිනයකි. එබඳු වසර දෙදහසක් සංඝාත නරකයේ ආයුෂ වේ.

සංඝාතය


Onurlu, Zonguldak ilinin Alaplı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Daha önceleri Hacıhasan köyüne bağlı Omalli mahallesi iken, 14 Temmuz 1954'te Alaplıbölücek köyüne bağlandı. 1994 yılında buradan ayrılarak Onurlu adıyla köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 64 km, Alaplı ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaplı belde ve köyleri

Onurlu, Alaplı


Montalbo en Cameros es un despoblado del municipio de San Román de Cameros, en La Rioja, (España).

La localidad está situada en un pequeño llano situado en la margen izquierda del río Leza, entre las sierras o montes de Cameros; combatida por los vientos de Norte y Oeste y de clima frío y saludable.

En el , la localidad tenía 40 vecinos y 172 almas. Además de ayuntamiento propio y escuela.

La localidad se integró en el municipio de San Román de Cameros en 1970.

Historia
En el , más concretamente en 1848, gracias al Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España de Pascual Madoz, sabemos que la localidad pertenecía al partido judicial de Torrecilla de Cameros, a la capitanía general de Burgos y a la diócesis de Calahorra. Tenía 28 casas distribuidas en 2 calles y una plaza, casa de ayuntamiento, una escuela de primeras letras, sin dotación a la cual concurren 6 alumnos. Una iglesia parroquial titulada en aquel momento de Santo Domingo, perteneciente al patronato del conde de Hervías, cuya feligresía se halla dividida en 5 caseríos, la que está servida por un capellán nombrado y pagado por el mencionado Sr. conde, el cual ejerce la cura de almas con título del ordinario, y un sacristán de la misma procedencia. A distancia de 20 pasos de la población hay una fuente muy delgada, de la que se surte en parte el vecindario, y junto a la iglesia en sitio lóbrego y mal ventilado se halla el cementerio; también se encuentra pegada junto a la villa la ermita de Ntra. Sra. de los Remedios.

Su término municipal estaba en su mayor parte está compuesto de monte con arbolado de robles y encinas, con algunos eriales de corta extensión, siendo la tierra de cultivo blanca y muy poco productiva.

El terreno es escabroso en su mayor parte, sólo contiene 180 fanegas de pan llevar; habiendo en él un monte denominado Vadeose que antiguamente correspondía a los baldíos, de capacidad de 10 fanegas de tierra montuosa, plantada de encina buena que reditúa 30 reales de leña y otros tantos los pastos. También existe a muy corta distancia de la villa un dehesa boyal de 60 fanegas de la misma calidad, plantada de roble bueno y de encina, la cual produce 100 reales por razón de los pastos y 20 la leña; cuya calidad con algunos arbitrios de poca consideración se dedican para cubrir el presupuesto municipal.

Demografía

Patrimonio
 Iglesia de San Miguel: El edificio actual data del . Es un edificio de mampostería, de nave única de dos tramos y cabecera rectangular a la que se abren dos capillas poco profundas. Tanto la nave como la cabecera se cubren con bóveda de crucería de terceletes; las capillas con bóveda de cañón, al igual que la sacristía situada al sur de la cabecera. El templo disponía de coro alto a los pies, hoy desaparecido. En el exterior destaca la espadaña, que se sitúa sobre el muro de los pies y consta de dos vanos de medio punto. El acceso se realiza por el segundo tramo de la nave. En el interior destacan por su factura las pinturas manieristas sobre tabla del banco del altar mayor.
 Ermita de Ntra. Sra. de los Remedios: Actualmente está desaparecida.
 Monumento Megalítico de Fuente Morena: Es un túmulo de planta oval, de una altura de 90cm y un diámetro de 8 y 9 metros, construido en piedra. Es una de las construcciones megalíticas más pequeñas de las halladas en La Rioja.

Véase también
 Municipios de La Rioja
 Localidades de entidad menor de La Rioja
 La Rioja (España)

Notas

Despoblados de La Rioja (España)
Poblaciones de Camero Viejo
San Román de Cameros

Montalbo en Cameros


محمود جبر (14 ديسمبر 1935 - 27 يوليو 2008)، ممثل سوري من مواليد مدينة شهبا في محافظة السويداء، وهو فنان مسرحي من الدرجة الأولى له بصمته الواضحة في تاريخ المسرح السوري منذ الستينات من القرن العشرين قدم عشرات المسرحيات، وكان له فرقته المسرحية الخاصة به وعمل مع العديد من الفرق المسرحية السورية.

قدم عدة أعمال سينمائية إضافة للعديد من الأعمال الإذاعية والتلفزيونية، وعرف عنه التزامه ونشاطه وحبه للمسرح وعمل جاهداً في سبيل رسم البسمة على شفاه الجمهور الذي عشق فنه. وعرفت أعماله المسرحية بتميزها وكان له جمهورة وخاصة في السبعينات والثمانينات من القرن الماضي. وقد توفي في دمشق بتاريخ 27 تموز 2008.

الأسرة
هو من أسرة فنية، حيث أن أشقائه هم: الفنان ناجي جبر المعروف بـأبو عنتر والفنان هيثم جبر، وزوجته هي الفنانة هيفاء واصف شقيقة الفنانة منى واصف؛ وابنتاه هما ليلى ومرح وحفيدته الممثلة دانا جبر من ابنته الثالثة هنادي.

من أعماله

المسرح
 براكساجورا
 البرجوازي النبيل
 أبطال بلدنا
 الخروج من الجنة
 العطر الأخضر
 تحت الرماد
 مريض في الوهم
 مدير بالوكالة
 في بيتنا ولد
 سجن بالأُجْرة
 الأيدي الناعمة
 ليش هيك صار
 لا عالبال ولا عالخاطر
 افتحوا النوافذ للشمس
 حط بالخرج
 1 + 1 = 2
 عيشة نْصّ كُمْ
 مطلوب كذّاب
 أبو الفوارس
 عشك يا بلبل

السينما
 ساعي البريد
 قطط شارع الحمرا
الحسناء وقاهر الفضاء
مقلب حب
خياط السيدات
 بنات آخر زمن
نساء للشتاء
 حسناء وأربع عيون
 شباب في الجنة
صيد الرجال
جسر الأشرار

التلفزيون
 مصلح أفندي
 قصة مثل
 الموظف
رقصة الحباري
 ثمن الحرية
 أسبوعيات محمود جبر
 ساعي البريد ( برنامج )
 الإجازة السعيدة

الإذاعة
 البطل
 حكاية عائلة
 أزواج وزوجات
 حكاية بيتنا.

المراجع

دروز سوريون
مسرحيون سوريون
ممثلون وممثلات سوريون
مواليد 1354 هـ
مواليد 1935
وفيات 1429 هـ
وفيات 2008

محمود جبر


Nahija Taftanaz () je nahija u okrugu Idlib, u sirijskoj pokrajini Idlib. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 24.145 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Taftanaz.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Idlib

Taftanaz (nahija)


é um diretor de jogos eletrônicos japonês, projetista, escritor e executivo da FromSoftware. Ele originalmente ingressou na empresa em 2004 como designer para a série Armored Core, antes de se tornar mais conhecido por criar a série Souls. Ele foi promovido a presidente da empresa em 2014 e também atua como seu diretor representante. Outros jogos notáveis em que trabalhou incluem Bloodborne, Sekiro: Shadows Die Twice e Elden Ring.

As influências de Miyazaki vão desde os trabalhos de vários romancistas, mangakás e outros designers de jogos como Fumito Ueda e Yuji Horii, bem como a arquitetura asiática e europeia. Os jogos de Miyazaki, particularmente a série Souls, muitas vezes invocam o uso de alta dificuldade e uma grande quantidade de cenários e informações de personagens fornecidas por meio de flavor text e narrativas visuais. Seu trabalho na série Souls foi visto como uma grande influência, com ele ganhando prêmios e sendo citado como um auteur de jogos eletrônicos.

Carreira
Depois de se formar na Universidade Keio em ciências sociais, Miyazaki começou a trabalhar como gerente de contas para a Oracle Corporation, com sede nos Estados Unidos. Por recomendação de um amigo, Miyazaki começou a jogar o jogo eletrônico Ico de 2001, fazendo com que ele considerasse uma mudança de carreira para um designer de jogos. Aos 29 anos, no entanto, Miyazaki notou que poucas empresas de jogos o empregavam, sendo uma das poucas a FromSoftware, onde Miyazaki começou a trabalhar como planejador em Armored Core: Last Raven em 2004, juntando-se ao desenvolvimento do jogo no meio do caminho. Mais tarde, ele dirigiu Armored Core 4 e sua sequência direta, Armored Core: For Answer.

Ao saber sobre o que mais tarde se tornou Demon's Souls, Miyazaki ficou animado com a perspectiva de um RPG de ação de fantasia e se ofereceu para ajudar. O projeto, até que Miyazaki fosse designado para ele, foi considerado um fracasso pela empresa, com Miyazaki afirmando: "Achei que se pudesse encontrar uma maneira de assumir o controle do jogo, poderia transformá-lo em qualquer coisa que quisesse. O melhor de tudo, se minhas ideias falhassem, ninguém se importaria – já era um fracasso." Embora o jogo tenha sido recebido negativamente na Tokyo Game Show 2009 e vendido muito abaixo das expectativas após o lançamento, ele começou a melhorar depois de alguns meses e logo encontrou publicadoras dispostas a lançar o título fora do Japão. Após o lançamento e sucesso do sucessor espiritual do jogo, Dark Souls, em 2011, Miyazaki foi promovido ao cargo de presidente da empresa em maio de 2014. No Japão, era inédito para uma pessoa mudar de carreira e se tornar presidente da empresa em dez anos.

Após o lançamento da edição Prepare to Die de Dark Souls em agosto de 2012, a Sony Computer Entertainment abordou a FromSoftware sobre o desenvolvimento cooperativo de um novo título. Miyazaki perguntou sobre a possibilidade de desenvolver um jogo para consoles de oitava geração, e o conceito de Bloodborne foi desenvolvido a partir daí. Não havia conexões de história ou cenário com os jogos anteriores da FromSoftware, embora Miyazaki tenha admitido que ele carregava o "DNA" de Demon's Souls e seu level design específico. O desenvolvimento foi paralelo ao de Dark Souls II, que Miyazaki supervisionou apenas porque não conseguiu dirigir os dois jogos simultaneamente.

Após o lançamento de Bloodborne em março de 2015, Miyazaki retornou à série Souls como diretor de Dark Souls III (2016), com a assistência dos diretores de Steel Battalion: Heavy Armor e Dark Souls II, Isamu Okano e Yui Tanimura, respectivamente. Após o seu lançamento, Miyazaki declarou suas intenções de parar pessoalmente o desenvolvimento da série Souls. Seus próximos dois projetos foram o jogo de realidade virtual (VR) Déraciné, de 2018, e o jogo de ação-aventura Sekiro: Shadows Die Twice, de 2019. Na cerimônia de premiação Golden Joystick Awards de 2018, ele recebeu o prêmio "Lifetime Achievement" por suas contribuições para a indústria de jogos eletrônicos. O prêmio foi entregue a ele por Ian Livingstone e Steve Jackson, duas de suas influências de design. Miyazaki também dirigiu Elden Ring, de 2022, escrito em colaboração com o autor da série A Song of Ice and Fire, George R. R. Martin.

Obras

Ligações externas
Hidetaka Miyazaki no Internet Movie Database

Souls
Designers de jogos do Japão
Produtores japoneses de jogos eletrônicos
Diretores de jogos eletrônicos
Roteiristas de jogos eletrônicos

Hidetaka Miyazaki


Rosário é uma localidade sob disputa territorial entre os estados brasileiros da Bahia (mais precisamente como território do município de Correntina) e de Goiás (como parte do município de Posse).

História
Rosário surgiu em meados de 1985, em torno de um posto de gasolina homônimo que atendia motoristas na BR-020. Localizado no extremo oeste do território de Correntina, a aglomeração passou a se tornar relevante com o crescimento da agricultura, que se tornou um ponto relevante para o produto interno bruto (PIB) do município. Rosário chegou a ser apontado como ponto de entrada da cidade na região do MATOPIBA.

A distância de 200 quilômetros de Rosário para a sede urbana de Correntina foi apontada, ao longo dos anos, como justificativa para tornar Rosário como município. Por outro lado, a localidade fica próxima cerca de 20 quilômetros de Posse, em Goiás, o que faz com que parte dos fazendeiros da região morem em Goiás e a população local usufrua dos serviços públicos da cidade. Além disso, moradores também se queixam da falta de infraestrutura e atenção da Prefeitura de Correntina, o que para alguns autores poderia ser considerada um receio do município em investir no território e, mais tarde, perdê-lo.

Rosário também é um dos pontos de conflitos agrários. Em novembro de 2017, um grupo de mais de mil pessoas ligadas a movimentos de proteção ambiental ocuparam a Fazenda Igarashi e destruíram máquinas do local. A fazenda captava, irregularmente, milhões de metros cúbicos de água diariamente do Rio Arrojado.

As disputas entre Bahia e Goiás pelo território ocorrem desde 2002, com Goiás alegando que parte do território de Rosário pertence ao estado. Em 2014, o Supremo Tribunal Federal atribuiu a Goiás parte do território de Rosário. Até 2023, o Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística (IBGE) não reconhecia Rosário como distrito ou vila nem de Correntina, nem de Posse, apesar do conhecimento informal popularizado de Rosário como distrito.

Até 2019, Rosário era formado por três loteamentos urbanos: Cidade Vila do Rosário, El Dourado e Residencial Primavera do Oeste.

Distritos da Bahia

Rosário (Bahia)


An Zeuxine nervosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nathaniel Wallich ngan John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham och Henry Trimen. An Zeuxine nervosa in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine nervosa


Krávchenko  es un jútor del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la orilla izquierda del río Kubán, 18 km al este de Gulkévichi y 157 km al este de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 18 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Ventsy-Zariá.

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Кравченко (Гулькевичский район).
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Gulkévichi del krai de Krasnodar

Krávchenko (Gulkévichi, Krasnodar)


Civitas Maxima est une ONG suisse fondée en 2012 dont la mission est de documenter les crimes internationaux, en particulier les crimes de guerre et les crimes contre l'humanité et de fournir une aide juridique aux victimes afin de les soutenir dans leur quête de justice. Son siège est situé à Genève.

Création et histoire
L'organisation Civitas Maxima a été fondée le  par l'avocat suisse et défenseur des droits humains Alain Werner. Après des années de guerres civiles au Liberia, de nombreux crimes demeurent impunis et de nombreuses victimes se retrouvent dans la nécessité d'assistance et de soutien juridique dans leur quête de justice.

Le nom de l'association est tiré de l'expression latine « civitas maxima »qui signifie « citoyenneté universelle » et se réfère à .

Basé à Genève et à la Haye, Civitas Maxima collabore étroitement avec son organisation sœur au Liberia, à Monrovia, le Global Justice and Research Project, également fondé en 2012.

Activités
Le travail de Civitas Maxima dans sa lutte contre l'impunité des crimes internationaux amène l'organisation à soutenir les victimes en menant des enquêtes et investigations dans les pays où les crimes ont été commis, en constituant et en déposant des dossiers, tant au civil comme au pénal, auprès des juridictions compétentes, en représentant certaines victimes lors des procès, en partageant son expertise à l'aide de son centre de connaissances et de formations (KTC) et en menant des programmes de sensibilisation.

Procès
Depuis sa création, Civitas Maxima a participé et/ou a fourni des éléments d'enquêtes dans les procès de :

Agnes Reeves Taylor
En , Agnes Reeves Taylor, ex-femme de l'ancien président du Liberia Charles Taylor, est arrêtée à Londres. Elle est inculpée de sept chefs d'accusation de torture et d'un chef d'accusation de conspiration. Les faits incriminés remontent à la période -, lors de la première guerre civile libérienne. Le 6 décembre 2019, la Cour pénale central de Londres a décidé de rejeter les accusations portées contre Agnes Reeves Taylor.

Alieu Kosiah
Alieu Kosiah est un ancien chef de guerre, membre du groupe armé Mouvement uni de libération pour la démocratie au Liberia (ULIMO), actif lors de la première guerre civile. Établi en Suisse depuis , il est placé en détention provisoire à la suite d'une plainte déposée par des victimes libériennes.

Après cinq ans d'enquête pénale, le Ministère public de la Confédération inculpe Alieu Kosiah pour crimes de guerre. Le procès, plusieurs fois repoussé en raison d'Ebola puis du Covid-19, se tient entre fin  et début , au Tribunal pénal fédéral, à Bellinzone. En , le Tribunal pénal fédéral condamne Alieu Kosiah à vingt ans de prison pour des crimes de guerre commis au Liberia.

Gibril Massaquoi
En , Gibril Massaquoi, ancien porte-parole du Front Révolutionnaire Uni de la Sierra Leone, est arrêté en Finlande. Il est accusé d'avoir commis des crimes de guerre et des crimes contre l'humanité au cours de la seconde guerre civile libérienne. Le procès s'ouvre en  en Finlande, avant de se déplacer à Monrovia puis à Freetown avant de retourner en Finlande. Civitas Maxima participe à la documentation des crimes retenus contre Gibril Massaquoi.

Notes et références

Liens externes

Association ou organisme ayant son siège dans le canton de Genève
Organisme fondé en 2012
Crime de guerre
Crime contre l'humanité

Civitas Maxima


انتيربرايس (تعيين ناسا: OV-101) أول مكوك فضاء لوكالة ناسا وصمم لإجراء اختبارات الطيران ولم يكن مزوداً بمحرك ذاتي أو درع حماية حرارية لذلك لم يكن مصمم للسفر للفضاء بل لإجراء الاختبارات المتعلقة بالإقلاع والهبوط والتعديل على التصميم الأساسي وقتها وكان المكوك كولومبيا وتشالنجير. كما اُستُخدم بعض أجزاؤه في اختبارات إعادة تمثيل كارثة مكوك كولومبيا.

مع الانتهاء من الاختبارات أعيد إلى مصنع روكويل في بالم دايل في أكتوبر 1979 وكان تفكيكه جزئياً للسماح لمكونات معينة لإعادة أستخدامها في المكوكات الأخرى.

خلال عامي 1983 و 1984، دار المكوك في  جولة دولية يزور فرنسا، ألمانيا، إيطاليا، المملكة المتحدة، كندا، والولايات الأمريكية من ولاية كاليفورنيا، ألاباما و ويزيانا (خلال ولاية لويزيانا المعرض العالمي 1984 ).

المؤسسة في الأصل كانت تنوي تجديد الطيران المداري لتصبح المركبة الفضائية الثانية في الخدمة، في كولمبيا أثناء البناء تفاصيل التصميم الأخير، فقد تغير ليكون أسهل وأقل تكلفة لبناء تشالنجر حول الهيكل الذي عرض في المقال التجربي. وقد عدلت المؤسسة لتحل مكان تشالنجر بعد تدميره، كما بُنيَّ الديفور مما تبقى من قطع الغيار بدلا عن ذلك.

رمم المشروع وعرض في 2003 في مركز ستيفن أدفر هيزي الجديد التابع لمؤسسة سميثسونين في فيرجينيا بعد تقاعد أسطول المكوك الفضائي نقل المشروع إلى نيويورك في متحف الفضاء في بحر الانتربايت حيث يعرض هناك منذ يوليو 2012.

الفرق بين هذا انتربرايس والمشاريع المستقبلية
أن تصميم هذا المشروع لم يكن كما هو مخطط له في كولومبيا، ففي نموذج الرحلة الأول؛ تم بناء جسم الطائرة الخلفي بشكل مختلف، ولم يكن لديها واجهات لتركيب كبسولات OMS. كم أنه لم يثبت عدد كبير من الأنظمة الفرعية - بدءًا من المحركات الرئيسية إلى معدات الرادار في مشروع المكوك الفضائي، ولكن تم الاحتفاظ بالقدرة على إضافتها في المستقبل، حيث كانت وكالة ناسا تهدف في الأصل إلى تجديد المركبة المدارية لرحلات الفضاء في نهاية اختبارها بدلاً من نظام الحماية الحرارية، فقد غُطي سطحه ببلاط محاكاة مصنوع من رغوة البولي يوريثان.

تم استخدام الألياف الزجاجية للألواح الأمامية بدلاً من ألواح الكربون والكربون المعزز للمركبات المدارية المناسبة للرحلات الفضائية. كانت عينات قليلة من البلاط  الحراري وبعض أغطية النومكس حقيقية. استخدمت المؤسسة خلايا الوقود لتوليد قوتها الكهربائية، لكنها لم تكن كافية لتشغيل المركبة المدارية لرحلات الفضاء.تفتقر المؤسسة أيضًا إلى محركات الدفع بنظام التحكم  والآليات الهيدروليكية لمعدات الهبوط؛ وفتحت أبواب معدات الهبوط ببساطة من خلال استخدام البراغي المتفجرة ويتم إسقاط الترس عن طريق الجاذبية فقط.

نظرًا لأنه اُستُخدم فقط لاختبار الغلاف الجوي. تميز المشروع بمسمار رأسي كبير مثبت على غطاء الرأس، الشائع في طائرات الاختبار لأن الموقع يوفر القراءات الأكثر دقة لأجهزة الاختبار يتم تركيبه أمام تدفق الهواء المضطرب تم تجهيز إنتربرايس بمقاعد طرد صفرية من إنتاج شركة لوكهيد مثل تلك التي قامت بها شقيقتها كولومبيا في مهامها الأربع الأولى.

الخدمات
حضر مسؤولوا ناسا و Star Trek Gene Roddenberry ، وفريق Star Trek (باستثناء ويليام شاتنر) حفل إطلاق المشروع بدأ البناء في إنتربرايس في 4 يونيو 1974. דوكان من المقرر تسمية الدستور وكشف النقاب عنه في يوم الدستور، 17 سبتمبر 1976 طلب معجبوا ستار تريك من الرئيس الأمريكي جيرالد فورد، من خلال حملة كتابة الرسائل، تسمية المركبة المدارية على اسم المركبة الفضائية الخيالية للبرنامج التلفزيوني، يو إس إس إنتربرايس. استشهد مستشارو البيت الأبيض بـ «مئات الآلاف من الرسائل» من تريكيز، «أحد أكثر الدوائر الانتخابية تكريسًا في البلاد»، كسبب لإعطاء المكوك الاسم. على الرغم من أن فورد لم يذكر الحملة علنًا، إلا أن الرئيس قال إنه «منحاز لاسم» إنتربرايس، ووجه مسؤولي ناسا لتغيير الاسم.

في منتصف عام 1976، استخدمت المركبة المدارية لاختبارات الاهتزاز الأرضي، مما سمح للمهندسين بمقارنة البيانات من مركبة طيران فعلية مع النماذج النظرية. في 17 سبتمبر 1976، تم طرح المشروع من مصنع روكويل في بالمديل، كاليفورنيا. تقديرا للاسم مسلسل الخيال العلمي الذي يحمل الاسم نفسه، منشئ ستار تريك جين كان رودنبيري ومعظم الممثلين الرئيسيين في السلسلة الأصلية لـستار تريك حاضرين في حفل التكريس.

(ALT) اختبارات الاقتراب والهبوط

في 31 يناير 1977، نُقل الإنتربرايس برا إلى مركز درايدن لأبحاث الطيران في قاعدة إدواردز الجوية لبدء الاختبار التشغيلي.

استخدمت ناسا مشروع دريان ناسا في مجموعة متنوعة من اختبارات الأرض والطيران بهدف التحقق من صحة جوانب برنامج المكوك، تمت الإشارة إلى فترة الاختبار الأولية البالغة تسعة أشهر بالمختصر ALT من أجل «اختبار النهج والهبوط». تضمنت هذه الاختبارات أول «رحلة» في 18 فبراير 1977، على متن طائرة بوينج 747 المكوك الناقل (SCA) لقياس الأوزان الهيكلية وخصائص المناولة الأرضية والفرملة، من نظام التزاوج. تم إجراء الاختبارات الأرضية لجميع الأنظمة الفرعية للمركبة المدارية للتحقق من الأداء الوظيفي قبل رحلة الغلاف الجوي. تم بعد ذلك إخضاع مشروع مجموعة/ SCA المتزاوجة لخمس رحلات تجريبية مع غير مأهولة وغير نشطة. الغرض من هذه الرحلات التجريبية كان لقياس خصائص رحلة التزاوج. أعقب هذه الاختبارات ثلاث رحلات تجريبية مع طاقم إنتربرايز للاختبارأنظمة التحكم في الطيران المكوك.

في 12 أغسطس 1977، طارت إنتربرايس بمفردها لأول مرة. خضعت لأربع رحلات مجانية أخرى حيث انفصلت المركبة عن هيئة الأوراق المالية والسلع وهبطت تحت سيطرة رواد الفضاء. تحققت هذه الاختبارات من خصائص الطيران لتصميم المركبة المدارية وأجريت في إطار العديد من الديناميكيات الهوائية وتكوينات الوزن. تم تنفيذ أول ثلاث رحلات جوية مع وضع الذيل في نهاية الجزء الخلفي من جسم الطائرة، مما قلل من السحب والاضطراب عند التزاوج مع SCA. شهدت آخر رحلتين إزالة غطاء الذيل وتركيب المحركات الرئيسية بالحجم الطبيعي. في الرحلة الخامسة والأخيرة بطائرة شراعية تم الكشف عن مشاكل التذبذب، والتي يجب معالجتها قبل حدوث الإطلاق المداري الأول.

اختبار اهتزاز الأرض الرأسي المتزاوج (MGVT)
بعد الانتهاء من برنامج رحلة اختبار ALT ، في 13 مارس 1978، نُقل الإنتربريس مرة أخرى، ولكن هذه المرة في منتصف الطريق عبر البلاد إلى مركز مارشال لرحلات الفضاء التابع لناسا (MSFC) في ألاباما لاختبار التزاوج الرأسي للاهتزاز الأرضي (MGVT). تم رفع المركبة المدارية على حمالة مشابهة جدًا إلى تلك المستخدمة في مركز كينيدي للفضاء والموجودة داخل مبنى منصة الاختبار الديناميكي، وهناك أجري اختبار الاهتزاز الأرضي الرأسي (VMGVT-ET)،

والذي تم إرفاقه بدوره بمجموعة من معززات الصواريخ الصلبة الخاملة (SRB) لتشكيل مكدس إطلاق مكوك كامل، وتم وضع علامة عليه للمرة الأولى في تاريخ البرنامج أن جميع عناصر مكوك الفضاء، المدار، وخزان خارجي (ET)، واثنين من SRBs ، قد تم تزاوجهم معًا. خلال فترة البرنامج، سيُجرى على مجموعة الإطلاق سلسلة متعاقبة من اختبارات الاهتزاز التي تحاكي قدر الإمكان تلك المتوقعة خلال مراحل مختلفة من الإطلاق، بعض الاختبارات مع أجهزة SRB وأخرى بدونها.

الاستعدادات المخطط لها للرحلات الفضائية
وختاما لهذا الاختبار، كان من المقرر إعادة إنتربرايس إلى بالمديل من أجل التعديل التحديثي كمركبة قادرة على الطيران في الفضاء بشكل كامل. بموجب هذا الترتيب، سيتم إطلاق انتربرايس في رحلتها الفضائية الأولى في يوليو 1981 لإطلاق قمر صناعي للاتصالات واستعادة مرفق التعرض طويل المدى، ثم تم التخطيط لإصدار عام 1980 على أول مركبة مدار تشغيلية، كولومبيا.

بعد ذلك، ستجري إنتربرايس مهمتين في مختبر الفضاء.  ومع ذلك، في الفترة ما بين إطلاق Enterprise وبدء كولومبيا، تم إجراء عدد من التغييرات المهمة في التصميم.

معرض صور

انظر أيضاً
 شالنجر (مكوك فضاء)
 ديسكفري (مكوك فضائي)
 كارثة مكوك الفضاء كولومبيا

مراجع

السجل الوطني للأماكن التاريخية في مانهاتن
طائرات فردية
مركبات فضائية مأهولة
مكوكات فضاء مدارية
اختبار الرحلات الفضائية

إنتربرايس (مكوك فضاء)


Havok er et amerikansk thrash metal-band fra Denver, Colorado. Bandet blev dannet i 2004 af David Sanchez (guitar og sang), Haakon Sjoegren (trommer), Shawn Chavez (lead guitar) og Marcus Corich (bas). Shawn Chavez forlod Havok i 2010 samme dag, som bandet skulle starte en tourne med Primal Fear. David Sanchez valgte ikke at at aflyse tournen, men lærte alle Shawn Chavezs soloer på en dag, og gennemførte touren som trio. Shawn Chavez døde 30 år gammel d. 30 april 2015.

Havok udgav deres første demo "Thrash Can" i 2005 og EP "Murder By Matal" i 2007, efter en del udskiftning i bandet, indspillede Havok Burn i 2009, Time Is Up (2011), Unnatural Selection (2013) med Peter Webber (trommer), Mike Leon (bas) og Reece Scruggs (lead guitar), og fra 2015 med Nick Schendzielos på bas. Conformicide udkom i 2017 på Nuclear blast records.

Havok har optrådt flere gange i Danmark, bl.a på Copenhell i 2016.

Tidslinje

Timeline

Diskografi

Albums

Demos

EP'er

Singler

Musikvideoer
 "Morbid Symmetry" (2009)
 "Covering Fire" (2011)
 "D.O.A." (2011)
 "Point of No Return" (2013)
 "From the Cradle to the Grave" (2013)
 "Give Me Liberty... Or Give Me Death" (2013)
 "Worse Than War" (2013)
 "Chasing the Edge" (2014)
 "Intention to Deceive" (2017)
 "Phantom Force" (2020)

Referencer

Eksterne henvisninger

Metalgrupper fra USA
Musikgrupper fra 2004
Thrash metal-grupper

Havok (band)


Dürrânîler, (Peştuca: درانيانو ټولواکمني, Farsça: امپراطوری درانیان) Ahmed Şah Dürrânî'nin kurduğu Afganistan devleti 1747-1863 yılları arasında hüküm sürmüştür.

Uzun zaman bölgenin dağlık kesimlerinde yaşayan bu boy Gazne Devleti zamanında islâmiyeti seçmiştir. Safevi Devleti ile Babür Devleti ilişkilerinde sıkıntılar yaşandığı bir sırada, Argandab ve Tarnak vadilerine indiler. Bölgenin durumu itibarıyla iki devlet arasında olmalarına rağmen, bölgelerinde bir otonomi ve serbestiyete sahiptiler.

Bir süre sonra Herat eyaleti'nin yönetimini ele geçiren Abdaliler, üzerlerine gelen Safi Kuli Han komutasındaki Safevi ordusunu yendiler ve Nadir Şah'ın zamanına kadar bölgenin hâkimi oldular. Nadir Şah, Safevi Devletini yıktıktan sonra, zamanın karışıklıklarından faydalanarak, Meşhed'i ele geçiren Abdalileri yenilgiye uğrattı. Nadir Şah, Abdalilerin askeri gücünden faydalanmak ve Gılzaler kabilesini kontrol altında tutmak amacıyla, Abdalileri Kandahar bölgesine yerleştirdi.

1747'de Abdalilerin reisi Ahmed Han, Nadir Şah'ın ölümünden sonra Kandahar'ı ele geçirerek hükümdarlığını ilan etti. 1769'a değin Hindistan üzerine dokuz sefer düzenledi. Birçok şehri ele geçirdi ve 1757'de Delhi'ye kadar ilerledi. Aral Gölünden Hint Okyanusuna kadar uzanan ve Horasan, Keşmir, Pencap, Sind, Peşaver, Multan, Deracat bölgelerini de içine alan bir Afgan devleti kurdu.

Ahmed Han'ın 1773'teki ölümünden sonra yerine geçen oğlu Timur Şah, devletin merkezini Kandehar'dan Kabil'e nakletti ve 1793'e kadar devleti yönetti. 1793-1800 yıllarında ise Zaman Şah iktidardaydı. 1800'den 1842'ye kadar karışıklık ve kardeş kavgalarının devam ettiği Abdaliye Devleti, bu tarihte yeni Afgan Devleti emiri Barakzay kabilesinden Dost Muhammed Han tarafından ortadan kaldırıldı.

Ayrıca bakınız
 Barakzaylar
 Peştunlar

Kaynakça

Tarihteki Müslüman devletler
Hanedanlar

Dürrânîler


Amália Szőke () a fost o traducătoare maghiară din România.

Nașteri în 1929
Decese în 2008
Geologi români
Blăjeni

Amália Szőke


Tokatspor, Tokat merkezli Türk futbol kulübü. Bordo-beyaz renklere sahip olan kulüp, 2020-2021 sezonunda amatör kümeye düşmüştür.

Tarihi

Lig tarihi

Kuruluşundan 1980'e
Kulüp Gaziosmanpaşa ve Topçamspor kulüplerinin birleşmesi ile oluşmuştur. Kuruluş tarihine denk gelen 1969-1970 sezonunda Tokatspor üçüncü kademe olan 3. Lig'e alınmıştır. 26 Haziran 1969 tarihinde Tokat'ta kurulan Tokatspor'un ilk kulüp başkanlığını Dr. Zeki Akengin ve ilk profesyonel takım teknik direktörlüğünü de Macit Gürdal üstlenmiştir.

Tokatspor, ilk mücadele ettiği 1969-1970 sezonundan 1979-1980 sezonu sonuna kadar (toplam 11 sezon) o zamanları 3. Lig (günümüzde 2. Lig'e eşdeğer olan) olarak adlandırılan üçüncü kademede mücadele etmiştir.

1980 - 2008
1980/81 sezonunda TFF tarafından 3. Lig'in kaldırılmış olması sebebiyle 3. Lig'in tüm takımlarıyla birlikte Tokatspor'da 2. Lig'e alınmıştır. 1980-1983 yılları arasında üç sezon 2.Kademe'de mücadele ederek tarihinin en parlak dönemini yaşadı. Tokatspor'un en büyük lig başarısı, 1980-81 sezonunda 2. Lig C Grubu'ndaki (bugünkü 1. Lig) dördüncülüğüdür. 1982-1983 sezonu sonunda ligi 15. sırada bitiren Tokatspor 3. Ligin olmaması nedeniyle tarihinde ilk ve tek kez amatör lige düşmüstür.

1983/84 sezonunda amatör kümede mücadele eden Tokatspor ertesi sezondan itibaren (1984/85) 17 sezon boyunca 3. Ligde mücadele etmiştir. 2000/01 sezonunda ligi birinci sırada bitiren Tokatspor 2. Lig B Kategorisinde yükselmiştir.

2002-2003 sezonu sonunda büyük hayal kırıklığı yaşatarak 3. Lig'e yani dördüncü kademeye düştü ve üç sezon (2003-2006 sezonları) 4. Kademe'de mücadele etti.

2006-2007 sezonunda tekrar 3.Kademe'de' 2. Lig 4.Klasman grubunda mücadele etti ve 32 maçta 10 galibiyet ve 9 beraberlikle 39 puan topladı ancak kendisiyle aynı puana ve daha kötü averaja sahip olan Erzincanspor'a ikili averaja geçildiği için grubu 7. bitirerek yeniden 3. lige düştü . Tokatspor 2007-2008 sezonunu 3. Lig 2.Grup şampiyonu olarak yeniden 2. Lige döndü .

2008'den günümüze
2008-2009 sezonunda TFF 2. Lig 4. Kademe Grubu'nda mücadele etmiş olan Tokatspor, Kademe grubunu birinci bitirerek Yükselme Grubu'na katılma hakkı kazanmıştır. Yükselme Grubu'nda sezonu üçüncü bitirerek 1. Lig'e çıkma yolunda oynadığı Play Off çeyrek final müsabakasında Denizli Belediyespor'a 1-0 yenilerek elenmiştir.

İstikrarlı yükselişini sonraki sezonda da göstererek 2. Lig Yükselme Grubu'na katıldı ve grubu üçüncü tamamladı. Bu kez play off yarı final maçında Eyüpspor'a seri penaltı vuruşlarında elendi. 2010-2011 sezonu devre arasında teknik direktör Namık Altınsoy'un görevine son verilerek yerine Suat Kaya getirilmiştir. 2012-2013 sezonu başında Namık Altunsoy tekrar göreve getirilmiştir. Sezon başında 3 kişilik kadroya maddi sıkıntılar içinde 20 transfer yapılıp ilk devreyi 2. sırada tamamlamıştır..2018-19 sezonunda 2. Ligden 3. Lige düşmüştür. 2 sezon 3. Ligde mücadele ettikten sonra 2020-2021 sezonunda ligi 16. Sırada tamamlayarak 37 yıl aradan sonra amatör lige düşmüş, 2021-2022 sezonunda ise mali krizden dolayı fikstüre girmesine rağmen sezon öncesinde ligden çekildi.

Kupa tarihi
 2001-2002 sezonunda 1.Kademe'de Tokatspor 10 Ekim 2001 tarihinde evinde Amasyaspor ile karşılaştı ve 1-0 mağlup olarak kupaya veda etti .
 Türkiye Kupası mücadelelerinde Tokatspor tarihinde ilk kez 2008-2009 sezonunda gruplara kalma başarısını gösterdi. Tarihinde ilk kez dört büyük kulüpten birisi olan Fenerbahçe ile Tokat'ta mücadele etti. D Grubundaki Süper Lig takımları olan Fenerbahçe, Bursaspor, Eskişehir ve MKE Ankaragücü'nün ardından beşinci olarak kupadan elendi.
 Sonraki sezonda da Türkiye Kupasında gruplarda mücadele etme hakkı kazandı fakat A Grubunda Altay'ı ve Eskişehirspor'u geride bırakarak Fenerbahçe  ve Antalyaspor'un ardından üçüncü olmasına rağmen çeyrek finale çıkamayarak kupaya veda etti. Futbolcusu Arif Çoban 2009-10 Türkiye Kupası gol kralı oldu .
 2010-2011 sezonunda Tokatspor kupaya Play-Off (1/32) turunda MKE Ankaragücü'ne 3-1 mağlup olarak veda etmiştir. 2011-2012 sezonunda ise Türkiye Kupası'ndan birinci eleme turunda elenmiştir.
 Tokatspor 2012-2013 sezonunda Ziraat Türkiye Kupası'nda 2.turda Spor Toto 2. Lig ekiplerinden Hatayspor'u evinde oynadığı maçta 3-2 mağlup ederek 3.tura yükselmiştir. 3.turda ise Süper Lig ekibi olan Akhisar Belediyespor'u yine evinde oynadığı maçta 1-0 mağlup etmeyi başarmış ve adını 4. tura yazdırmıştır. 4. tur (1/32) kuralarında ise yine bir Süper Lig ekibi Mersin İdman Yurdu ile eşleşmiştir. Mersin İdman Yurdu'na 1-0 yenilerek kupaya veda etmiştir.
2013-14 sezonunda ise Türkiye Kupası'nda gruplara kadar hiç gol yemeyen Tokatspor, 5.tur'da Kayserispor takımını eleyerek adını gruplara yazdırmış ve alt ligleri temsil eden tek takım olarak gruplara katılma hakkı kazanmıştır.

Tesisler

Adnan Çiçek Spor Tesisleri
Tokatspor futbolcularının idmanlarını gerçekleştirdiği tesis 2008 yılında hizmete girmiştir. Tesisin açılışını zamanın Tokat valisi Dr.Recai Akyel, Tokat belediye başkanı Dr.Adnan Çiçek, TFF başkan vekili Lütfi Arıboğan ve kulüp başkanı Sami Ülkü tarafından yapıldı .

Tesiste; 1 çim saha, 44 sporcunun konaklayabileceği 22 sporcu odası, birer başkan odası, menajer odası, teknik direktör odası, müdüriyet odası, idari oda, toplantı odası, fitness odası, masör odası, soyunma odası, televizyon salonu, çamaşırhane, mutfak ve yemekhane ile hizmet verilmektedir.

Katkılarından ve hizmetlerinden dolayı Tokat Belediye Başkanı'nın adını taşımaktadır.

Gaziosmanpaşa Stadyumu
Tokatspor maçlarını 1984 yılında yapılan 5762 kişi kapasiteli Tokat il merkezinde bulunan Gaziosmanpaşa Stadyumu'nda oynamaktadır .

Gaziosmanpaşa Stadyumu'nun dört tarafında da tribün bulunmaktadır. Güneybatı yönündeki tribünün üstü kapalıdır.

Ulaşım: Şehir dışından gelenler için Tokat Şehirlerarası Otobüs Terminali'nden yürüyerek ulaşım (600 metre) 5 dakikada mümkündür. Sivas yönünden gelenlerin Gaziosmanpaşa Bulvarı'nı (D850 Karayolu) takip ederek stadyumun önüne ulaşabilirler. Amasya yönünden gelenlerin Vali Zekai Gümüşdiş Bulvarı'nı (D180 Karayolu) takip ederek stadyuma ulaşabilirler .

Taraftar grupları
Tokatspor'un 2001 yılında kurulan merkezdeki taraftar grubu 60 Gençlik'tir. 60 Gençlik Taraftar Grubu 2001 yılına kadar Efsane60 adı ile tribünlerdeydi 2001 yılında 60 Gençlik olarak değişen isim 2014 Yılında Cephe 1969 adını almıştır ve günümüze kadar aktif olarak devam etmektedir. Bunun yanında İstanbul ve çevresinde ikamet eden Tokatspor sevdalılarının kurmuş olduğu bir diğer grupta Onbeşliler'dir. Grup özellikle takımı İstanbul ve çevresindeki maçlarda destekler.

Tokatspor taraftarları ile Kırşehirspor taraftarları arasında büyük bağlar vardır. Her iki takımın taraftarları karşılıklı olarak birbirlerini kardeş kulüp olarak nitelendirirler.

Bunun yanında İnegölspor ve Sivasspor taraftarlarıyla da ilişkileri gayet güzeldir.

Çorumspor ile oynanan maçları Anadolu Derbisi olarak adlandırılmaktadır.

Başarıları
3. Seviye Lig

 2. Lig

Play Off Yarı final (1): 2009-10

Play Off Çeyrek final (1): 2008-09

 3. Futbol Ligi

Şampiyonluk (1): 2000-01

4. Seviye Lig

 3. Lig

Şampiyonluk (1): 2007-08

Play Off Şampiyonluk (1): 2005-06

Lig mücadeleleri

 1. Lig: 3 sezon

1980-1983

 2. Lig: 42 sezon

1969-1980, 1984-2003, 2006-2007, 2008-2019

 3. Lig: 5 sezon

2003-2006, 2007-2008, 2019-2021

 Bölgesel Amatör Lig: 1 sezon

2021-2022

 Amatör Lig: 1 sezon

1983-1984

Geçmiş Sezonlardaki Performansı

 Ana madde: Tokatspor sezonları listesi

 Not: Tablo son 10 sezonu göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Sponsorları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Tokatspor Resmî Kulüp Sitesi

Türkiye'deki futbol kulüpleri
Tokat'ta spor
1969'da Türkiye'de kurulan oluşumlar
1969'da kurulan futbol kulüpleri

Tokatspor


O CD205 também chamado de antígeno linfocitário 75 é uma proteína que em humanos é codificada pelo gene LY75. CD205 também é conhecido como DEC-205.

Leitura de apoio

Genes no cromossoma 2
Proteínas humanas

CD 205


Reptilians - reptoids,[1] archons,[2] reptiloids, saurians, or draconians[3][4][5] ලෙසද හඳුන්වනු ලැබේ - මනඃකල්පිත, විද්‍යා ප්‍රබන්ධ, ufology සහ කුමන්ත්‍රණ වල ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් ඉටු කරන උරග මානවයන් ලෙස සැලකේ. න්‍යායන්.[6][7] උරගයින් පිළිබඳ අදහස ප්‍රචලිත කරන ලද්දේ උරග පිටසක්වල ජීවීන් මිනිස් ස්වරූපය ගෙන මිනිස් සමාජයන් හැසිරවීමට දේශපාලන බලය ලබා ගනිමින් පෘථිවිය පාලනය කරන බව පවසන කුමන්ත්‍රණ න්‍යායාචාර්ය ඩේවිඩ් අයිකේ විසිනි. බොහෝ ලෝක නායකයින් ඊනියා උරගයින් විසින් හෝ ඔවුන් සතුව ඇති බව Icke අවස්ථා කිහිපයකදී ප්‍රකාශ කර ඇත. උරගයින් පිළිබඳ අදහස ප්‍රචලිත කරන ලද්දේ උරග පිටසක්වල ජීවීන් මිනිස් ස්වරූපය ගෙන මිනිස් සමාජයන් හැසිරවීමට දේශපාලන බලය ලබා ගනිමින් පෘථිවිය පාලනය කරන බව පවසන කුමන්ත්‍රණ න්‍යායාචාර්ය ඩේවිඩ් අයිකේ විසිනි. බොහෝ ලෝක නායකයින් ඊනියා උරගයින් විසින් හෝ ඔවුන් සතුව ඇති බව Icke අවස්ථා කිහිපයකදී ප්‍රකාශ කර ඇත.

සිරකූස් විශ්වවිද්‍යාලයේ දේශපාලන විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්ය මයිකල් බර්කුන්, 1929 අගෝස්තුවේ Weird Tales හි පළ වූ ඔහුගේ කතාවේ "The Shadow Kingdom" හි, කොනන් ද ම්ලේච්ඡ නිර්මාතෘ රොබට් ඊ. හොවාර්ඩ්ගේ ප්‍රබන්ධයෙන් උරග කුමන්ත්‍රණයක් පිළිබඳ අදහස ආරම්භ වූ බව ප්‍රකාශ කරයි. [9] මෙම කතාව ඇට්ලන්ටිස් සහ ලෙමූරියාවේ "නැතිවූ ලෝක" පිළිබඳ දේවධර්මවාදී අදහස්, විශේෂයෙන්ම 1888 දී ලියන ලද හෙලේනා බ්ලැවට්ස්කිගේ රහස් ධර්මය, "ලෙමූරියානු මහාද්වීපයක බලවත් ශිෂ්ටාචාරයක් තිබූ 'මකර මිනිසුන්' ගැන සඳහන් කර ඇත. 10][11]

හොවාර්ඩ්ගේ "සර්ප මිනිසුන්" මානව වර්ගයා (මිනිස් සිරුරු සහ සර්ප හිස් සහිත) ලෙස විස්තර කරන ලද අතර ඔවුන් කැමැත්තෙන් මිනිසුන් අනුකරණය කිරීමට සමත් වූ අතර භූගත මාර්ගවල ජීවත් වූ අතර ඔවුන්ගේ හැඩතල වෙනස් කිරීමේ සහ මනස පාලනය කිරීමේ හැකියාවන් මනුෂ්‍යත්වයට රිංගා ගැනීම සඳහා භාවිතා කළහ.[9] ක්ලාක් ඇෂ්ටන් ස්මිත් ඔහුගේ කතාවල හොවාර්ඩ්ගේ "සර්ප මිනිසුන්" මෙන්ම එච්.පී. ලව්ක්‍රාෆ්ට් හි තේමා භාවිතා කළ අතර ඔහු, හොවාර්ඩ් සහ ලව්ක්‍රාෆ්ට් එක්ව Cthulhu Mythos සඳහා පදනම දැමීය.1940 ගණන් වලදී, Maurice Doreal (Claude Doggins ලෙසද හැඳින්වේ)[13] "Mysteries of the Gobi" නමින් පත්‍රිකාවක් ලිවීය, එය "මිනිසුන් වැනි ශරීර නමුත්... හිස්... මහා සර්පයෙකු වැනි සිරුරු" සහිත "සර්ප ජාතියක්" විස්තර කරයි. "සහ මනුෂ්‍ය ස්වරූපයක් ගැනීමට ඇති හැකියාව.[14] මෙම ජීවීන් ඩොරියල්ගේ "The Emerald tablets" කාව්‍යයේ ද පෙනී සිටි අතර, එහි ඔහු "Thoth, an Atlantean Priest king" විසින් ලියන ලද Emerald tablets ගැන සඳහන් කළේය. බාර්කුන් ප්‍රකාශ කරන්නේ "සියලුම සම්භාවිතාවයෙන්", ඩොරියල්ගේ අදහස් පැමිණියේ "ද ෂැඩෝ කිංග්ඩම්" වෙතින් බවත්, අනෙක් අතට, "ද එමරල්ඩ් ටැබ්ලට්" ඩේවිඩ් අයිකේගේ චිල්ඩ්‍රන් ඔෆ් ද මැට්‍රික්ස් පොතට පදනම වූ බවත්ය.

ඉතිහාසඥ Edward Guimont තර්ක කර ඇත්තේ උරග කුමන්ත්‍රණ න්‍යාය, විශේෂයෙන් Icke විසින් පැහැදිලි කරන ලද පරිදි, අප්‍රිකාවේ යටත් විජිතකරණයේදී, විශේෂයෙන්ම මහා සිම්බාබ්වේ සහ mokele-mbembe අවට වර්ධනය වූ පූර්ව ව්‍යාජ ඓතිහාසික පුරාවෘත්තයන්ගෙන් උපුටා ගත් බවයි.[16]

පිටසක්වල පැහැරගැනීම් ආඛ්‍යාන සමහර විට උරග ජීවීන් සමඟ සම්බන්ධතා ඇති බවට චෝදනා කරයි.[17] මුල්ම වාර්තාවලින් එකක් නම්, නෙබ්‍රස්කාවේ ඇෂ්ලන්ඩ් පොලිස් නිලධාරි හර්බට් ෂිර්මර්, මෝහනය යටතේ 1967 දී තරමක් උරග පෙනුමක් ඇති, ඔවුන්ගේ වම් පැත්තේ "පියාපත් සහිත සර්පයා" ලාංඡනයක් පැළඳ සිටි මානවරූපී ජීවීන් විසින් යූඑෆ්ඕ යානයකට ගෙන ගිය බව සිහිපත් කළේය. පපුව.[18][19] සංශයවාදීන් ඔහුගේ ප්‍රකාශයන් ප්‍රෝඩාවක් ලෙස සලකයි.[20]

බ්‍රිතාන්‍ය කුමන්ත්‍රණ න්‍යායාචාර්ය ඩේවිඩ් අයිකේට අනුව, 1999 දී ඔහුගේ The Biggest Secret කෘතියේ මෙම තේමාව ප්‍රකාශයට පත් කළ, දැන් භූගත කඳවුරුවල සැඟවී සිටින Alpha Draconis තරු පද්ධතියෙන් උස, ලේ බොන, හැඩය වෙනස් කරන උරග මානුෂිකයින් පිටුපස ඇති බලවේගය වේ. මනුෂ්‍යත්වයට එරෙහි ලෝක ව්‍යාප්ත කුමන්ත්‍රණයක්.[21] ඔහු තර්ක කරන්නේ මෙරොවින්ජියන් රාජවංශය, රොත්ස්චයිල්ඩ්ස්, බුෂ් පවුල සහ බ්‍රිතාන්‍ය රාජකීය පවුල ඇතුළුව ලෝකයේ පැරණි සහ නූතන නායකයින් බොහොමයක් මෙම උරගයින් හා සම්බන්ධ බවයි.[22] Icke ගේ කුමන්ත්‍රණ න්‍යායන්ට දැන් රටවල් 47ක් දක්වා ආධාරකරුවන් සිටින අතර ඔහු 6,000ක් දක්වා පිරිසකට දේශන පවත්වා ඇත.[23][24]

ඇමරිකානු ලේඛක Vicki Santillano Icke ගේ කුමන්ත්‍රණ න්‍යාය ඇයගේ වඩාත් ජනප්‍රිය කුමන්ත්‍රණ න්‍යායන් 10 ලැයිස්තුවට ඇතුලත් කර ඇත.[25] මහජන ප්‍රතිපත්ති මත විමසුම මගින් 2013 දී ඇමරිකානුවන්ගේ මත විමසුමකින් පෙන්නුම් කළේ ලියාපදිංචි ඡන්දදායකයින්ගෙන් 4% (± 2.8%) ඩේවිඩ් අයිකේගේ අදහස් විශ්වාස කරන බවයි.[26]

"වෙනත් ග්‍රහලෝකයකින් පැමිණි නපුරු උරග පූස් පැටවා" යනු කැනඩාවේ ඔන්ටාරියෝ හි පළාත් මැතිවරණ ප්‍රචාරක ව්‍යාපාරය අතරතුර ඔන්ටාරියෝ හි ප්‍රගතිශීලී කොන්සර්වේටිව් පක්ෂය විසින් 2003 සැප්තැම්බර් 12 දින ප්‍රචාරය කරන ලද මාධ්‍ය නිවේදනයක එවකට ඔන්ටාරියෝ ලිබරල් පක්ෂයේ විපක්ෂ නායක ඩෝල්ටන් මැක්ගුයින්ටි ගැන සඳහන් කරන නින්දිතයකි. .

විකට නළුවෙකු සහ විචාරකයෙකු වන අල් ෆ්‍රැන්කන් සහ වත්මන් සෙනෙට් සභික නොර්ම් කෝල්මන් අතර මිනසෝටා හි 2008 එක්සත් ජනපද සෙනෙට් මැතිවරණයේදී, කෝල්මන් විසින් අභියෝග කරන ලද එක් ඡන්ද පත්‍රිකාවක, ලිඛිත අපේක්ෂකයින් සඳහා ලබා දී ඇති අවකාශයේ "Lizard People" ලෙස ලියා ඇති ඡන්ද පත්‍රිකාවක් ඇතුළත් විය. [27] පසු කාලීනව ගග් ඡන්ද පත්‍රිකාව ලියා ඇති බව ප්‍රකාශ කළ ලූකස් ඩේවන්පෝට් පැවසුවේ, "ඔබ කටුස්සා මිනිසුන් පිළිබඳ කුමන්ත්‍රණ න්‍යාය අසා ඇත්දැයි මම නොදනිමි; මගේ මිතුරෙකු, අපි අපේක්ෂකයින්ට කැමති නැත, එබැවින් අපි මුලදී 'විප්ලවය' තුළ ලියන්නට යන්නේ, එය හොඳ සහ වැදගත් යැයි අප සිතූ බැවිනි. පසුව, 'කටුස්සා මිනිසුන්' ඊටත් වඩා විනෝදජනක වනු ඇතැයි අපි සිතුවෙමු."[28]

2011 පෙබරවාරි මාසයේදී ඔපී සහ ඇන්තනි ගුවන් විදුලි වැඩසටහනේදී විකට නළු ලුවී සී.කේ. ඔහු සහ ඩික් චෙනී මිනිස් මස්වල රසය රස විඳි කටුස්සන් දැයි විහිලුවට මෙන් කිහිප වතාවක්ම හිටපු එක්සත් ජනපද ආරක්ෂක ලේකම් ඩොනල්ඩ් රම්ස්ෆෙල්ඩ්ගෙන් ඇසීය. රම්ස්ෆෙල්ඩ් ප්‍රශ්නයට සෘජුව පිළිතුරු දීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා විනෝදයට පත් වූ සී.කේ. වරද පිළිගැනීමක් ලෙස එය යෝජනා කළේය. සමහර විට කටුස්සන් වන අයට ඒ ගැන බොරු කීමට නොහැකි බව ඔහු තවදුරටත් උපකල්පනය කළේය. ඔවුන් කටුස්සන්දැයි ඇසූ විට, ඔවුන් එක්කෝ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමෙන් වැළකී සිටිය යුතුය, නැතහොත් ඔව් යැයි පැවසිය යුතුය.[29]

2013 මාර්තු 4 වන දින, එක්සත් ජනපද ජනාධිපති බරක් ඔබාමා විසින් කරන ලද කථාවක් ආරක්ෂා කරන අසාමාන්‍ය ලක්ෂණ සහිත ආරක්ෂක නියෝජිතයෙකු නිරූපණය කරන වීඩියෝවක් උරග මානවයන් හැඩගැන්වීම පිළිබඳ රැහැන්ගත වාර්තාවකින් අවධානයට ලක් විය. මෙය ජාතික ආරක්ෂක කවුන්සිලයේ ප්‍රධාන ප්‍රකාශිකා Caitlin Hayden ගේ ප්‍රතිචාරයට තුඩු දුන්නේ "ජනාධිපතිවරයා පිටසක්වල ජීවීන් හෝ රොබෝවරුන් සමඟ ආරක්‍ෂා කිරීමට යැයි කියනු ලබන ඕනෑම වැඩසටහනක් පසුබෑමකට ලක් කිරීමට හෝ වෙන් කිරීමට සිදුවනු ඇති" බවයි.[30]

QAnon කුමන්ත්‍රණ න්‍යායේ සමහර අනුගාමිකයින් උරග කුමන්ත්‍රණ න්‍යායෙන් ද ණයට ගෙන ඇත.[31]

උරග කුමන්ත්‍රණ න්‍යාය


Christopher Street Day (CSD), Avrupa'da yer alan senevî LGBT Onur kutlaması ve gösterisi.

Ayrımcılık ve dışlanma karşıtlığı ve LGBT hakları adına Avrupa çapında birçok şehirde sunulur. Bir tek Almanya'da ve İsviçre'de "Christopher Street Day" ismi kullanılır; diğer ülkelerde ise "Gay Pride", "Pride Parade" veya Türkiye'de "LGBT Onur Yürüyüşü" isimleri kullanılır. Avusturya'da bu etkinliklere "Rainbow Parade" ("Gökkuşağı Yürüyüşü") ismi verilir. En büyük CSD etkinlikleri Madrid, Köln, Berlin ve Zürih'te yer alır.

Onur Haftası Christopher Street Day olarak geçen bu hafta, ABD'de 1970'lerin başında eşcinsellerin baskılar karşısında birkaç gün süren protesto yürüyüşleri ve direnişlerinin sonucunda (Stonewall ayaklanmaları) kutladıkları bir haftadır. İsmini bu direnişlerin yer aldığı New York'taki Christopher Street'ten alır.

Sunucular
"Christopher Street Day" adı altında LGBT Onur etkinliklerin yer aldığı yerleşimler:

 Altötting
 Augsburg
 Bad Segeberg (2006'ya kadar)
 Berlin
 Bielefeld
 Bonn
 Braunschweig
 Dortmund
 Dresden
 Düsseldorf
 Duisburg
 Essen
 Erfurt
 Frankfurt

 Hagen
 Hamburg
 Hannover
 Iserlohn
 Kassel
 Kiel
 Köln (Cologne Gay Pride)
 Konstanz (CSD Bodensee)
 Leipzig
 Lübeck
 Lüneburg
 Magdeburg
 Mannheim
 Mainz
 Madrid

 Minden
 Münih
 Nürnberg
 Oldenburg (CSD Nordwest)
 Regensburg
 Rostock
 Saarbrücken
 Siegen
 Stuttgart
 Trier
 Varşova
 Viyana
 Würzburg
 Zürih

Dış bağlantılar

CSD Europe

Almanya'da LGBT
İsviçre'de LGBT
LGBT etkinlikleri

Christopher Street Day


Yunus Dimoara Musah (Nova Iorque, 29 de novembro de 2002) é um futebolista que atua como meio-campo. Atualmente joga pelo .

Carreira

Valencia
Na janela de transferência de 2019, ingressou no Valencia, aos 16 anos, e foi designado para o Valencia B que disputa a Segunda División B. Ele fez sua estreia no time B aos 16 anos em 15 de setembro de 2019, começando com um empate em casa por 0-0 contra o CF La Nucía. Ele marcou seu primeiro gol sênior em 1º de março de 2020, marcando o único gol de seu time na derrota por 2 a 1 para o Gimnàstic de Tarragona.

Na Copa del Rey de 2021–22, marcou em vitórias contra o CD Utrillas e CD Arenteiro nas primeiras rodadas. Na final em 23 de abril, ele substituiu Dimitri Foulquier após 100 minutos de um empate em 1–1 contra o Real Betis e foi o único jogador a perder na disputa de pênaltis.

Seleção
Quando jovem, Musah era elegível para jogar pelos Estados Unidos, Gana, Itália e Inglaterra. Ele fez sua estreia internacional com os sub-15 da Inglaterra em 2016 e, posteriormente, representou a Inglaterra até o nível sub-18. Também foi convocado para a seleção sub-19 em outubro de 2020. Um pênalti de Musah rendeu aos sub-18 da Inglaterra um empate contra a seleção sub-17 do Brasil em 8 de setembro de 2019, e ele marcou um gol crucial contra os sub-18 da Áustria em 16 de outubro de 2019, com a vitória da Inglaterra por 3–2. No total, Musah jogou mais de 30 vezes pela Inglaterra nas categorias de base.

Apesar de Musah ter jogado pelos Estados Unidos em nível sênior, o técnico da Inglaterra, Gareth Southgate, revelou que tentaria persuadir Musah a se comprometer a continuar jogando pela Inglaterra a longo prazo, afirmando: "Estamos monitorando-o. Ele esteve conosco nos últimos meses e gostaríamos muito que seu futuro fosse conosco." O técnico sub-21 da Inglaterra, Aidy Boothroyd, também afirmou: "Estou esperançoso de vê-lo nos Sub-21 em algum momento. Eu não sei [se ele tomou sua decisão]. Espero que não, porque acho que se ele viesse aqui e visse o que somos, ele realmente iria gostar." Enquanto isso, a administração dos Estados Unidos continuou a se conectar com Musah após o acampamento USMNT de novembro, com o gerente assistente Nico Estévez em contato diário e também o gerente Gregg Berhalter conversando com Musah e sua família.

Nos primeiros meses de 2021, Musah estava indeciso sobre a questão de qual nação representar permanentemente. Em 15 de março de 2021, porém, ele se comprometeu oficialmente a representar os Estados Unidos internacionalmente.

Títulos
Estados Unidos
 Liga das Nações da CONCACAF: 2019–20

Ligações externas

Italianos de ascendência ganesa
Futebolistas da Itália
Futebolistas da Inglaterra
Futebolistas dos Estados Unidos
Futebolistas do Valencia Club de Fútbol
Futebolistas da Associazione Calcio Milan
Jogadores da Seleção Estadunidense de Futebol
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Yunus Musah