Bellur Krishnamachar Sundararaja Iyengar (14 December 1918 – 20 August 2014) was an Indian teacher of yoga and author. He is founder of the style of yoga as exercise, known as "Iyengar Yoga", and was considered one of the foremost yoga gurus in the world. He was the author of many books on yoga practice and philosophy including Light on Yoga, Light on Pranayama, Light on the Yoga Sutras of Patanjali, and Light on Life. Iyengar was one of the earliest students of Tirumalai Krishnamacharya, who is often referred to as "the father of modern yoga". He has been credited with popularizing yoga, first in India and then around the world.

The Indian government awarded Iyengar the Padma Shri in 1991, the Padma Bhushan in 2002, and the Padma Vibhushan in 2014. In 2004, Iyengar was named one of the 100 most influential people in the world by Time magazine.

Early years

B.K.S. Iyengar was born into a poor Sri Vaishnava Iyengar family in Bellur, Kolar district, Karnataka, India. He was the 11th of 13 children (10 of whom survived) born to Sri Krishnamachar, a school teacher, and Sheshamma. When Iyengar was five years old, his family moved to Bangalore. Four years later, the 9-year-old boy lost his father to appendicitis.

Iyengar's home town, Bellur, was in the grip of the influenza pandemic at the time of his birth, and an attack of that disease left the young boy sickly and weak for many years. Throughout his childhood, he struggled with malaria, tuberculosis, typhoid fever, and general malnutrition. "My arms were thin, my legs were spindly, and my stomach protruded in an ungainly manner" he wrote. "My head used to hang down, and I had to lift it with great effort."

Education in yoga
In 1934, B. K. S. Iyengar's brother-in-law, the yogi Sri Tirumalai Krishnamacharya, asked him to come to Mysore, so as to improve his health through the practice of yoga asanas. Krishnamacharya had Iyengar and other students give asana demonstrations in the Maharaja's court at Mysore, which had a positive influence on Iyengar. Iyengar considers his association with his brother-in-law a turning point in his life saying that over a two-year period "he (Krishnamacharya) only taught me for about ten or fifteen days, but those few days determined what I have become today!" K. Pattabhi Jois has claimed that he, and not Krishnamacharya, was Iyengar's guru. In 1937, Krishnamacharya sent Iyengar to Pune at the age of eighteen to spread the teaching of yoga.

Though Iyengar had very high regard for Krishnamacharya, and occasionally turned to him for advice, he had a troubled relationship with his guru during his tutelage. In the beginning, Krishnamacharya predicted that the stiff, sickly teenager would not be successful at yoga. He was neglected and tasked with household chores. Only when Krishnamacharya's favorite pupil at the time, Keshavamurthy, left one day did serious training start. Krishnamacharya began teaching a series of difficult postures, sometimes telling him to not eat until he mastered a certain posture. These experiences would later inform the way he taught his students.

Iyengar reported in interviews that, at age 90, he continued to practice asanas for three hours and pranayamas for an hour daily. Besides this, he mentioned that he found himself performing non-deliberate pranayamas at other times.

International recognition

In 1952, Iyengar befriended the violinist Yehudi Menuhin. Menuhin gave him the opportunity that transformed Iyengar from a comparatively obscure Indian yoga teacher into an international guru. Because Iyengar had taught the famous philosopher Jiddu Krishnamurti, he was asked to go to Bombay to meet Menuhin, who was known to be interested in yoga. Menuhin said he was very tired and could spare only five minutes. Iyengar told him to lie down in Savasana (on his back), and he fell asleep. After one hour, Menuhin awoke refreshed and spent another two hours with Iyengar. Menuhin came to believe that practising yoga improved his playing, and in 1954 invited Iyengar to Switzerland. At the end of that visit, he presented his yoga teacher with a watch on the back of which was inscribed, "To my best violin teacher, BKS Iyengar". From then on Iyengar visited the west regularly. In Switzerland he also taught Vanda Scaravelli, who went on to develop her own style of yoga.

He taught yoga to several celebrities including Krishnamurti and Jayaprakash Narayan. He taught sirsasana (head stand) to Elisabeth, Queen of Belgium when she was 80.
Among his other devotees were the novelist Aldous Huxley, the actress Annette Bening, the film maker Mira Nair and the designer Donna Karan, as well as prominent Indian figures, including the cricketer Sachin Tendulkar and the Bollywood actress Kareena Kapoor.

Iyengar made his first visit to the United States in 1956, when he taught in Ann Arbor, Michigan and gave several lecture-demonstrations; he came back to Ann Arbor in 1973, 1974, and 1976.

In 1966, Iyengar published his first book, Light on Yoga. It became an international best-seller. , it had been translated into 17 languages and sold three million copies. It was followed by 13 other books, covering pranayama and aspects of yoga philosophy.

In 1967, the Inner London Education Authority (ILEA) called for classes in "Hatha Yoga", free of yoga philosophy, but including asanas and "pranayamas (sic)" suitable especially for people aged over 40. The ILEA's Peter McIntosh watched some of Iyengar's classes, was impressed by Light on Yoga, and from 1970 ILEA-approved yoga teacher training in London was run by one of Iyengar's pupils, Silva Mehta. Iyengar was careful to comply with the proscription of yoga philosophy, and encouraged students to follow their own religious traditions, rather than trying to follow his own family's Visistadvaita, a qualified non-dualism within Hinduism.

In 1975, Iyengar opened the Ramamani Iyengar Memorial Yoga Institute in Pune, in memory of his late wife. He officially retired from teaching in 1984, but continued to be active in the world of Iyengar Yoga, teaching special classes, giving lectures, and writing books. Iyengar's daughter, Geeta, and son, Prashant, have gained international acclaim as teachers.

Iyengar attracted his students by offering them just what they sought – which tended to be physical stamina and flexibility. He conducted demonstrations and later, when a scooter accident dislocated his spine, began exploring the use of props to help disabled people practice Yoga. He drew inspiration from Hindu deities such as Yoga Narasimha and stories of yogis using trees to support their asanas. He was however thought by his students to be somewhat rough with his adjustments when setting people into alignment; the historian of yoga Elliott Goldberg records that, as well as being known for barking orders and yelling at students, he was nicknamed, based on his initials B. K. S., "Bang, Kick, Slap". In Goldberg's view, Iyengar "rationalized his humiliation of his followers as a necessary consequence of his demand for high standards", but this was consistent with his childhood response to the rough and abusive treatment he received from Krishnamacharya, taking offence quickly, being suspicious of other people's intentions, and belittling others: "In other words, he sometimes behaved like Krishnamacharya". Goldberg concludes, however, that Iyengar hid "a compassion of which Krishnamacharya was never capable", and his students remembered his playfulness as well as his unpredictable temper.

Philanthropy and activism

Iyengar supported nature conservation, stating that it is important to conserve all animals and birds. He donated Rs. 2 million to Chamarajendra Zoological Gardens, Mysore, thought to be the largest donation by an individual to any zoo in India. He also adopted a tiger and a cub in memory of his wife, who died in 1973.

Iyengar helped promote awareness of multiple sclerosis with the Pune unit of the Multiple Sclerosis Society of India.

Iyengar's most important charitable project involved donations to his ancestral village of Bellur, in the Kolar district of Karnataka.  Through the Bellur Trust fund which he established, he led a transformation of the village, supporting a number of charitable activities there.  He built a hospital, India's first temple dedicated to Patanjali, a free school that supplies uniforms, books, and a hot lunch to the children of Bellur and the surrounding villages, a secondary school, and a college.

Family

In 1943, Iyengar married 16-year-old Ramamani in a marriage that was arranged by their parents. He said of their marriage: "We lived without conflict as if our two souls were one." Together, they raised five daughters and a son. Ramamani died in 1973 aged 46; Iyengar named his yoga institute in Pune, the Ramamani Iyengar Memorial Yoga Institute, after her.

Both Iyengar's eldest daughter Geeta (1944–2018) and his son Prashant have become internationally known teachers in their own right. His other children are Vanita, Sunita, Suchita, and Savita. Geeta, having worked extensively on yoga for women, published Yoga: A Gem for Women (2002); Prashant is the author of several books, including A Class after a Class: Yoga, an Integrated Science (1998), and Yoga and the New Millennium (2008). Since Geeta's death, Prashant has served as the director of the Ramamani Iyengar Memorial Yoga Institute (RIMYI) in Pune.  Iyengar's granddaughter, Abhijata Sridhar Iyengar, trained for a number of years under his tutelage, and is now a teacher both at the Institute in Pune and internationally.

Iyengar died on 20 August 2014 in Pune, aged 95.

Legacy

3 October 2005 was declared as "B.K.S. Iyengar Day" by the San Francisco Board of Supervisors. Anthropologist Joseph S. Alter of the University of Pittsburgh stated that Iyengar "has by far had the most profound impact on the global spread of yoga." In June 2011, he was presented with a commemorative stamp issued in his honour by the Beijing branch of China Post. At that time there were over thirty thousand Iyengar yoga students in 57 cities in China.

The noun "Iyengar", short for "Iyengar Yoga", is defined by Oxford Dictionaries as "a type of Hatha yoga focusing on the correct alignment of the body, making use of straps, wooden blocks, and other objects as aids in achieving the correct postures."

On 14 December 2015, what would have been Iyengar's 97th birthday, he was honoured with a Google Doodle. It was shown in India, North America, much of Europe, Russia, and Indonesia. Yogacharya B.K.S. Iyengar: Uniting Through Yoga, a documentary film by Vishaal Desai, was released on his birth centenary in 2018. Leap of Faith (2008), another documentary film by Aditi Makim and Valentina Trivedi, covered his life from childhood to adulthood and the hurdles he faced in his career.

Currently, thousands of yoga instructors are CIYTs (Certified Iyengar Yoga Teachers), accounting for over 1100 in just the United States.

Awards and recognition
 1991: Awarded the Padma Shri in 1991.
 2002: Received the Padma Bhushan in 2002.
 2014: Awarded the Padma Vibhushan in 2014.

Bibliography

 (1966; revised ed. 1977) Light on Yoga. New York: Schocken.
 (1981) Light on Pranayama: The Yogic Art of Breathing. New York: Crossroad.
 (1985) The Art of Yoga. Boston: Unwin.
 (1988) The Tree of Yoga. Boston: Shambhala.
 (1996) Light on the Yoga Sutras of Patanjali. London: Thorsons.
 (2005) Light on Life: The Yoga Journey to Wholeness, Inner Peace, and Ultimate Freedom. (with Abrams, D. & Evans, J.J.) Pennsylvania: Rodale.
 (2007) Yoga: The Path to Holistic Health. New York: Dorling Kindersley.
 (2000–2008) Astadala Yogamala: Collected Works (8 vols) New Delhi: Allied Publishers.
 (2009) Yoga Wisdom and Practice. New York: Dorling Kindersley.
 (2010) Yaugika Manas:  Know and Realize the Yogic Mind. Mumbai: Yog.
 (2012) Core of the Yoga Sutras: The Definitive Guide to the Philosophy of Yoga. London: HarperThorsons.

References

Sources

External links

 Official website

 BBC World Service article and programme by Mark Tully
 Leap of faith (2008), Trivedi & Makim, Documentary about the life of BKS Iyengar
 . Google Doodle Collection. 13 December 2015. Retrieved 14 December 2015.
 . Rajamanickam Antonimuthu. 14 December 2015. Retrieved 14 December 2015.
 Ramamani Iyengar Memorial Yoga Institute at Google Cultural Institute

1918 births
2014 deaths
Indian yoga gurus
People from Kolar
Recipients of the Padma Bhushan in literature & education
Recipients of the Padma Shri in literature & education
Recipients of the Padma Vibhushan in other fields
Modern yoga pioneers
Modern yoga gurus

B. K. S. Iyengar


Knjige u 1643. godini.

Stranica obuhvaća samo važne odnosno značajne umjetničke, znanstvene, kronike, zakonske i sl. knjige.
Obuhvaća i ako je objavljen prijevod i/ili pretisak nakon više desetljeća, stoljeća i tisućljeća.
Može se posebno navesti kad je napisana i kad je objavljena, jer nije rijetko veliko vremensko odstupanje dok je važna knjiga bila samo u rukopisu do vremena tiskane objave.

Hrvatska i u Hrvata

Svijet
Miyamoto Musashi objavio je svoj klasik Knjigu pet prstena.

Izvori

Godine 17. stoljeća
1643.

Knjige u 1643.


Pamukkale er et område i Tyrkiets Denizli-provins. Det består af hvide kalkstensterrasser, der er formet af naturen igennem en flere tusinde år lang periode, hvor vand fra varme kilder er løbet ned ad bjergsiden.

Foruden kalkstensterrasserne og de varme kilder består området også af en antik oldtidsby kendt som "Hierapolis". Hierapolis var i antikken et knudepunkt for trafikken mellem øst og vest og opnåede derfor en kæmpe velstand, hvor både byen og dens indbyggere efter datidens standarder var virkelig velhavende.

Området blev i 1988 optaget på UNESCOs liste over verdensarv.

Galleri

Eksterne henvisninger

På Pamukkale.dk kan du læse nærmere om, hvordan du kommer dertil, hvor du kan bo og hvilke seværdigheder, der er i området.

Verdensarvsområder i Tyrkiet
Varme kilder

Pamukkale


Al Bidda (    ) é um bairro de Doha, Qatar . Anteriormente, era a maior cidade do Catar no século 19, antes de Doha, uma ramificação de Al Bidda, crescer em destaque. Al Bidda foi incorporado como distrito no município de Doha no final do século XX.

O Amiri Diwan do Qatar (Escritório Presidencial) está sediado em Al Bidda desde 1915, depois de ser convertido de um forte otomano abandonado.

Etimologia
Bidda é derivado da palavra árabe badaa, que significa "inventar". Quando a área anteriormente desabitada foi povoada, um assentamento foi essencialmente inventado, dando-lhe o nome.

História

A primeira menção documentada de Al Bidda foi feita em 1681, pelo Convento Carmelita, em um relato que narra vários assentamentos no Catar. No registro, o governante e um forte nos limites de Al Bidda são aludidos.

século 19
Al Bidda tornou-se a cidade mais importante do país após o declínio de Zubarah no início do século XIX. Doha, a capital atual, desenvolveu-se a partir de Al Bidda. David Seaton, um político britânico residente em Mascate, detalhou um dos primeiros relatos ingleses de Al Bidda em 1801:

Em janeiro de 1823, o residente político John MacLeod visitou Al Bidda para se encontrar com o governante e fundador inicial de Doha, Buhur bin Jubrun, que também era o chefe da tribo Al-Buainain . MacLeod observou que Al Bidda era o único porto comercial substancial na península durante esse período. Após a fundação de Doha, os registros escritos muitas vezes confundiam Al Bidda e Doha devido à proximidade extremamente próxima dos dois assentamentos. Mais tarde naquele ano, o tenente Guy e o tenente Brucks mapearam e escreveram uma descrição dos dois assentamentos. Apesar de serem mapeados como duas entidades separadas, eles foram referidos sob o nome coletivo de Al Bidda na descrição escrita.

Em 1847, Al Bidda foi demolida pelo xeque do Bahrein e seus habitantes foram removidos para o Bahrein. O xeque também colocou um bloqueio econômico sobre a cidade em 1852. Em 1867, um grande número de navios e tropas foram enviados do Bahrein para punir o povo de Al Wakrah e Al Bidda. Abu Dhabi se juntou em nome do Bahrein devido à concepção de que Al Wakrah servia de refúgio para fugitivos de Omã. Mais tarde naquele ano, as forças combinadas saquearam as duas cidades do Catar acima mencionadas com 2.000 homens no que viria a ser conhecido como a Guerra Catar-Bahrein . Um registro britânico afirmou mais tarde "que as cidades de Doha e Wakrah foram, no final de 1867, temporariamente apagadas da existência, as casas sendo desmanteladas e os habitantes deportados" .

século 20
No Gazetteer of the Persian Gulf de JG Lorimer, publicado pela primeira vez em 1908, ele descreve Al Bidda como uma grande cidade que é um porto natural devido aos seus recifes, mas afirma que navios com mais de 15 pés de calado não podem passar. A terra é descrita como um deserto pedregoso que fica a 40 ou 50 pés acima do nível do mar. A maioria de seus habitantes, que diziam estar envolvidos na pesca de pérolas, era composta por tribos do Catar, como os Al-Soudan, lojistas do Bahrein e imigrantes de Al-Hasa .

Geografia
Al Bidda faz fronteira com os seguintes distritos:

 Mushayrib ao sul, separado por Al Rayyan Road.
 Al Jasrah a leste, separada pela rua Mohammed Bin Jassim.
 Rumeilah (Zona 12) a noroeste, separada pela Rua Rumeilah, e Rumeilah (Zona 21) a oeste pela Rua Onaiza.

Pontos de referência

 Mesquita Al Sheukh na Rua Al Qasr.
 Torre Histórica Al Bidda na Rua Umm Al Dome.
 Al Bidda Fort em Jebel Soudan.
 Al Bidda West Park na Al Rayyan Road.
 Qatar Bowling Center (sob os auspícios do Comitê Olímpico do Qatar ) na Rua Al Qurtubi.
 Amiri Diwan na Rua Al Corniche.
 Torre do Relógio Al Bidda na Rua Al Corniche.
 O Parque Al Bidda (anteriormente conhecido como Parque Rumaila) está parcialmente localizado em Rumeilah na Rua Al Corniche e é dividido em duas partes pela Rua Rumeilah.

Desenvolvimento
A Torre Al Bidda, um edifício de 215 metros de altura, está sendo construída no distrito. Está previsto para acomodar 43 andares e terá uma área locável líquida agregada de 41.500 m². A parede cortina apresenta um design de redemoinho. As instalações incluirão espaço comercial, centros de negócios, galerias de arte, restaurantes e um health club.

Transporte
As principais estradas que atravessam o distrito são Qalat Al Askar Street, Jassim Bin Mohammed Street, Corniche Street e Al Rayyan Road.

A estação subterrânea Al Bidda atualmente serve como uma estação de intercâmbio entre a Linha Vermelha e a Linha Verde do Metrô de Doha . Como parte da Fase 1 do metrô, a estação foi inaugurada em 10 de dezembro de 2019, juntamente com todas as outras estações da Linha Verde. Ele está localizado no Al Bidda Park na Al Rayyan Road. A estação é uma das estações mais importantes do Metrô de Doha, pois fornece conectividade entre duas das três linhas existentes do Metrô de Doha.

Entre as instalações da estação estão uma máquina de autoatendimento Ooredoo, uma sala de oração e banheiros. Os pontos de interesse próximos a uma curta distância incluem o Al Bidda Park e o Qatar Bowling Centre. Não há metrolinks para a estação.

Demografia

No censo de 2010, o assentamento era composto por 91 unidades habitacionais e 6 estabelecimentos. Moravam no assentamento 1.102 pessoas, sendo 98% do sexo masculino e 2% do sexo feminino. Dos 1.102 habitantes, 99% tinham 20 anos ou mais e 1% tinham menos de 20 anos.

As pessoas ocupadas compunham 99% da população. As mulheres representavam 1% da população activa, enquanto os homens representavam 99% da população activa.

Galeria

Doha
Cidades do Catar

Al Bidda


Sommer i Nordgrønland er en film instrueret af Jette Bang.

Handling
Grødis i bugt, kvinderne venter på fangeren, der kommer ind i kajak med sæl. Der er slået telt op. Sælen flænses - uloens brug demonstreres. Der spises sæl. kød koges. Skindes behandles med mund og skæres til med uloen. En pibe tobak nydes. Skindet garves, spændes ud og tørres i solen. Demonstration af mande- og kvindefunktioner i fangersamfund. Skind bestrøes med aske. Hytte bygges af tørv, vindue af skind ries sammen. Vinduet sættes op. Fra kutter i en fjord ses kælvende bræ.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1939

Film om Grønland
Dokumentarfilm fra Danmark

Sommer i Nordgrønland


The year 1655 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 March 25 – Titan, Saturn's largest moon, is discovered by Christiaan Huygens.

Biology
 Botanical garden established at Uppsala University.
 Thomas Muffet's Healths Improvement, or, Rules comprising and discovering the nature, method, and manner of preparing all sorts of food used in this nation is published posthumously in England, containing, inter alia, descriptions of a wide range of wildfowl to be found in the country.

Mathematics
 John Wallis introduces the symbol ∞ to represent infinity.

Births
 January 6 (27 December 1654 OS) – Jacob Bernoulli, Swiss mathematician (died 1705)
 September 10 – Caspar Bartholin the Younger, Danish anatomist (died 1738)

Deaths
 February 1 – Giovanni Baptista Ferrari, Italian Jesuit botanist and linguist (born 1584)
 October 16 – Rabbi Joseph Solomon Delmedigo, Cretan-born peripatetic physician and scientist (born 1591)
 October 24 – Pierre Gassendi, French physicist who played a crucial role in the revival of atomism (born 1592)
 Francesco Pona, Veronese physician and poet (born 1595)

References

17th century in science
1650s in science

1655 in science


LUSS Dewey (YFD-1), était un quai de réparation auxiliaire de type Yard Floating Dock construit en 1905 pour l'US Navy et nommée en l'honneur de l'amiral américain George Dewey. La cale sèche flottante auxiliaire a été remorquée jusqu'à sa station aux Philippines en 1906 et y est restée jusqu'à ce qu'elle soit sabordée par les forces américaines en 1942, pour l'empêcher de tomber entre les mains de l'empire du Japon.

Historique

Construction et conception
Établie au début de 1905 au Bethlehem Sparrows Point Shipyard de Sparrows Point dans le Maryland, Dewey a été lancée le 10 juin 1905. Elle a été baptisée à cette date avec la bouteille de vin traditionnelle par Miss Endicott, la fille du chef de la marine américaine Mordecai T. Endicott.

Dewey était très grande et à la pointe de la technologie à son époque. Dewey mesurait plus de  de long et une surface de pont de travail de  de large. Les parois latérales atteignaient  au-dessus du pont. Elle déplaçait  à vide. Les réservoirs des pontons de ballast étaient inondés d'eau pour submerger ou pompés à sec pour soulever le navire. Les parois latérales de  de large contenaient une caserne d'équipage, des cabines d'officiers, deux réfectoires, des ateliers d'usinage et une centrale à vapeur pour faire fonctionner les pompes.

Le 28 décembre 1905, Dewey entreprit un voyage vers sa station aux Philippines sous le remorquage des charbonniers USS Caesar et USS Brutus , du navire de ravitaillement USS Glacier et du remorqueur USS Potomac . Le croiseur USS Tacoma aida au remorquage d'une partie du convoi. Quittant Solomons Island (Maryland) sur la rivière Patuxent, le convoi a navigué vers Olongapo aux Philippines, via Las Palmas de Grande Canarie; Port-Saïd en Égypte ; le canal de Suez ; et Singapour. Ils sont arrivés à leur destination, la base navale de Subic Bay, le 10 juillet 1906. Cela constituait à l'époque le travail de remorquage le plus long au monde.

Première Guerre mondiale
Dewey a été mis en service dans la base navale américaine en baie de Subic à Olongapo et est resté active pendant la Première Guerre mondiale et l'entre-deux-guerres. Dewey a coulé le 24 mai 1910 alors qu'elle recevait un torpilleur. Renflouée en bon état le 29 juin elle est remise en service.

Seconde Guerre mondiale
Après le déclenchement de la Seconde Guerre mondiale, Dewey a été transférée à Mariveles, dans la province de Bataan, lorsque les forces américaines se sont retirées dans la péninsule de Bataan. Alors que la réalité de la situation des forces américaines devenait évidente, plusieurs navires en bon état, dont le Dewey, reçurent l'ordre de se saborder pour les empêcher de tomber entre les mains de l'Empire japonais. Le 8 avril 1942, l'officier d'amarrage de Dewey, le lieutenant C.J. Weschler, a sabordé la cale sèche. Trois navires endommagés ont également été sabordés avec Dewey; le ravitailleur de sous-marin  et le dragueur de mines  et le remorqueur .

Elle a ensuite été renflouée par les Japonais et remorquée jusqu'à la baie de Manille, mais a de nouveau été coulée par les forces alliées. Les bombardiers torpilleurs américains Grumman TBF Avenger l'ont attaquée les 12 et 13 novembre 1944, mettant fin à ses 35 ans de service.

Dewey a gagné une étoile de bataille pour son service pendant la Seconde Guerre mondiale.

Décoration
  Combat Action Ribbon (rétroactif)
  World War I Victory Medal (États-Unis)
  American Defense Service Medal
   American Campaign Medal
  Asiatic-Pacific Campaign Medal
  World War II Victory Medal

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
 USS Dewey (AFD-1) - Site NavSource.Online
 Floating Docks (AFDB, AFDM, AFDL, ARD, ARDM, YFD) - Shipbuilder Site

Liens connexes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 Base navale de Subic Bay
 Théâtre du Pacifique de la Seconde Guerre mondiale

Auxiliary Floating Drydock de l'US Navy
Bateau lancé en 1905
Navire construit dans le Maryland
Navire auxiliaire de l'US Navy de la Première Guerre mondiale
Bateau de l'US Navy de la Seconde Guerre mondiale
Navire coulé en 1942

USS Dewey (YFD-1)


Crkva sv. Ante Opata je rimokatolička crkva u selu Vrisniku, općina Jelsa, na adresi Vrisnik 60.

Opis
Župna crkva sv. Antuna Opata izgrađena je na uzvisini, na sjevernom rubu naselja Vrisnik. Na prilazu crkvi smještena je crkvica sv. Roka s drvenim svečevim kipom. Župnoj crkvi se prilazi putom popločanim kamenim oblutcima uz drvored čempresa. Nastala je od dvojnih crkava, posvećenih sv. Antunu Opatu i sv. Katarini, izgrađenih krajem 14. ili početkom 15. stoljeća. Dvojna crkva bila je očuvana do 17. stoljeća. Sredinom 18. stoljeća ruše se svodovi dvojne crkve i građevina se zasvođuje jedinstvenim prelomljenim svodom s pojasnicama. Godine 1874. ruši se svetište iz 18. stoljeća sa sakristijom na jugu i gradi velika kapela, i iza nje sakristija. U 20. stoljeću crkva na sjevernom i južnom pročelju dobiva neskladne a-b potpornje. Crkva je izvorno imala zvonik na preslicu, koji je remodeliran kada je na jugozapadnom uglu crkve sazidan zvonik, čija je gradnja započela 1803., no dovršena je tek pred 2. svjetski rat. Istočno od crkve je groblje obzidano 1889., s ulazom u čijoj je osi kameni križ.

Zaštita
Pod oznakom Z-4944 zavedena je, zajedno s crkvicom sv. Roka, kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralne građevine".

Izvori

Vanjske poveznice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Vrisniku

Crkve sv. Ante Opata u Vrisniku


Le 20 mai 1970, le Grand-Duché du Luxembourg et la République du Portugal ont signé un accord bilatéral portant sur le recrutement des travailleurs portugais vers le Luxembourg. D'abord signé à Lisbonne, l'accord est ratifié le 11 avril 1972 par la Chambre des députés luxembourgeoise. Cet accord pose les fondements concernant l'immigration massive des Portugais vers le Grand-Duché et représente le premier recrutement actif de la part du gouvernement luxembourgeois dans le domaine de l'immigration.

Contexte historique

Alors que le Grand-Duché a longuement bénéficié de l'essor industriel lié à la sidérurgie, la seconde moitié des années 1960 met fin à cette période de forte croissance. L'industrie luxembourgeoise était en effet trop dépendante de son industrie sidérurgique. Cependant, à partir de 1969, l'économie se redresse et la production d'acier augmente à nouveau. Cette croissance entraîne alors un fort besoin en main-d'œuvre. Afin d'atténuer la pénurie de main-d'œuvre sur le marché du travail national, le gouvernement luxembourgeois décide de recourir à une politique d'immigration tout en développant son secteur tertiaire.

De nouvelles entreprises sont créées, notamment dans le domaine de la construction et nécessitent une main d'œuvre plus importante. Les Luxembourgeois étant de plus en plus attirés par le secteur tertiaire, en particulier au sein des domaines bancaire, financier et étatique, une importante pénurie d'ouvriers dans le secteur du bâtiment et de la construction se faisait ressentir. L'immigration d'ouvriers portugais constituait ainsi un moyen de pallier ce problème d'inadéquation entre l'offre et la demande de travail.

Cependant, le Portugal n'était pas le premier choix. En effet, le gouvernement luxembourgeois considérait la Tunisie comme un partenaire potentiel. Or, la religion musulmane posait un éventuel obstacle à l'intégration de ces travailleurs. Afin d'engendrer une immigration culturellement plus proche, le gouvernement luxembourgeois décide de se tourner vers le Portugal. Au-delà de la même religion, la famille grand-ducale avait des liens avec la monarchie portugaise. Sans oublier que c'est au Portugal que le gouvernement s'est réfugié pendant la Seconde Guerre mondiale. Les premiers arrivants de nationalité portugaise étaient originaires des régions rurales et faisaient partie d'un milieu social modeste. Parallèlement à cet accord avec le Portugal, le Luxembourg met en place un accord semblable avec la Yougoslavie, qu'il signe à Belgrade, le 28 mai 1970.

Contenu de la loi

Le , l'Accord entre en vigueur. Bien qu'il ne soit valable que pour un an, il se renouvèle tacitement pour une année supplémentaire, sauf s'il était dénoncé par écrit par une des parties. Les deux organes responsables pour la mise en œuvre de toutes les modalités sont la Junta da Emigraçao du côté portugais et l'Office national du Travail du côté luxembourgeois.

L'article 2 prévoit une transmission périodique des besoins en main-d'œuvre de l'Office national du Travail à la Junta. L'Office doit également donner des renseignements sur les conditions générales de vie et de travail au Luxembourg ainsi que des informations portant sur les salaires, les impôts et la sécurité sociale. En annexe de l'Accord se trouve un exemplaire d'une « Fiche personnelle pour demandeur d'emploi ». Ces fiches sont à remplir par les autorités portugaises et à remettre aux autorités luxembourgeoises qui communiqueront par la suite les fiches personnelles aux employeurs ayant déposé une offre d'emploi auprès de l'Office.

L'article 3 définit les modalités du contrat de travail, comme le genre du travail, la durée, les conditions de travail et de logement ainsi que la rémunération. Dès que le contrat est établi, il est communiqué à la Junta et signé par le travailleur. Avant son départ, le travailleur doit se soumettre à un contrôle médical, conformément à l'article 4. Une fois arrivés au Luxembourg, les travailleurs reçoivent une autorisation de travail valable pour une année qui peut être prolongée par la suite.

L'article 9 fixe les conditions sous lesquelles la famille du travailleur peut le rejoindre : le travailleur doit avoir travaillé au Luxembourg pendant 3 mois et il doit posséder un logement convenable. La famille comprend l'épouse et les enfants. Dans le même article, le gouvernement luxembourgeois s'engage par le biais du service social pour la main d'œuvre étrangère à aider les nouveaux arrivants portugais dans la première phase d'adaptation.

L'article 11 détermine que les enfants des travailleurs portugais doivent fréquenter toutes les écoles du système éducatif luxembourgeois. Au-delà, l'Office du travail aidera ces élèves à rechercher un emploi dès qu'ils ont acquis une formation professionnelle. Ce même article prévoit également la mise en place d'un enseignement de la langue portugaise ainsi que des cours complémentaires pour les enfants portugais, voire pour leurs parents.

Finalement, l'article 15 prévoit la création d'une « Commission Mixte », composée de 3 représentants de chaque pays, qui est censée se réunir au moins une fois par an pour examiner les difficultés et problèmes potentiels survenus lors du recrutement des travailleurs.

Impact de la loi

La loi a un effet immédiat. Entre 1969 et 1974, 24 560 Portugais arrivent au Luxembourg. Pendant que l'année 1970 comptait encore environ 5 800 Portugais au Luxembourg, le nombre c'est multiplié par 5 en 1981 pour atteindre 29 000. De loin il s'agit de la hausse la plus grande concernant les travailleurs étrangers au Luxembourg. L'accord avec la Yougoslavie entrainait seulement un surplus de 1 000 travailleurs. Ceci est aussi lié au fait que cet accord ne prévoyait pas l'arrivée des familles des travailleurs. Cette hausse des immigrés provoque aussi la création de plusieurs services et associations : Service Social de l'Immigration (1972), União (1972), précurseur de l'Association de Soutien aux Travailleurs Immigrés (1979). Autre effet bénéfique de cette migration : depuis l'afflux des Portugais, le faible taux de natalité au Luxembourg s'est redressé et supporte ainsi également la croissance économique.

Ce même accord bilatéral fait aussi partie d'un épisode aux contours plutôt xénophobes. En 1973, lors d'une visite du ministre portugais des Affaires étrangères, les autorités luxembourgeoises se sont accordées avec le ministre fasciste pour freiner l'arrivée de Cap-Verdiens au Luxembourg. À l'époque, ces derniers étaient encore des citoyens portugais. Lors d'une séance à la Chambre des députés le 13 février 1973, le député du Parti chrétien-social luxembourgeois (CSV) Jean Spautz répète cette promesse de la « délégation portugaise (…) de n'entreprendre aucune mesure visant à stimuler l'émigration des travailleurs portugais du Cap-Vert et de leurs familles ». Cette déclaration est suivie d'un « Très bien ! » des rangs du CSV.

Néanmoins, l'immigration portugaise ne s'est jamais interrompue dès la signature des accords entre le Luxembourg et le Portugal. Bien qu'en diminution, les Portugais restent la communauté étrangère la plus grande au Luxembourg, comptant pour 15,2% de la population totale (janvier 2020).

Conclusion

Les effets de cet accord sur la migration envers le Grand-Duché sont indéniables : la communauté portugaise au Luxembourg est devenue partie intégrante du pays. Des accords avec un autre pays auraient changé le visage du Luxembourg comme on le connaît aujourd'hui. L'immigration portugaise est souvent comparée à l'immigration italienne au Luxembourg. Cependant, il existe des différences. Une caractéristique qui distingue l'immigration portugaise de celle des Italiens était la volonté, dès le début, de s'installer durablement. En plus, dans le cas de l'immigration italienne, le regroupement familial était plus compliqué et non pas réglé par un traité.

Notes et références

Travail au Luxembourg

Accord entre le Luxembourg et le Portugal relatif à l'emploi des travailleurs portugais au Luxembourg


Thomas Gabriel Fisher (Zürich, Švicarska, 19. srpnja 1963.), također poznatiji pod umjetničkim imenima Tom Warrior, Tom Gabriel Fisher i Satanic Slaughter, švicarski je glazbenik. Najpoznatiji je kao član sastava Hellhammer i Celtic Frost. Trenutno je glavni pjevač sastava Triptykon.

Životopis
Fischer je s basistom Ursom Sprengerom i bubnjarom Peteom Strattonom osnovao metal sastav Hammerhead 1982. Strattona je zamijenio Bruce "Denial Fiend" Day, a sastav je promijenio ime u Hellhammer iste godine. Krajem 1983. basist i skladatelj Martin Eric Ain pridružio se sastavu te je sastav snimio EP Apocalyptic Raids i demoalbume koje je objavila diskografska kuća Noise Records prije nego što se sastav raspao u svibnju 1984. Fischer i Ain osnovali su sastav Celtic Frost u lipnju 1984.

Godine 1985. Fischer je zamoljen da koproducira i pjeva na prvom demoalbumu sastava Coroner zvanom Death Cult. Taj demoalbum objavljen je 1986. Fischer je također bio autor glazbe i teksta pjesama. Godine 1987. Celtic Frost se raspao.

Godine 1988. Fischer je reformirao Celtic Frost s novom postavom. Iste godine objavljen je novi album sastava, Cold Lake. Godine 1993. Celtic Frost ponovno se raspao.

Godine 1994. Fischer je osnovao EBM/industrial rock projekt zvan Apollyon Sun.

Godine 2000. objavljen je knjiga Fischera Are You Morbid?: Into the Pandemonium of Celtic Frost. Godinu kasnije Celtic Frost ponovno se reformirao i počeo je raditi na novom albumu. Album Monotheist objavljen je 2006.

U travnju 2008. Fischer je napustio Celtic Frost zbog konflikta te je osnovao novi sastav zvan Tryptikon.

Iste godine pojavio se kao gostujući gitarist i basist na pjesmi "Set the Controls for the Heart of the Sun" albuma Revelations of the Black Flame sastava 1349. Godine 2009. koproducirao je njihov album Demonoir.

Fisher je vegan. Također navodi da ne pije, ne puši i ne drogira se.

Diskografija

 Hellhammer

 Death Fiend (1983.)
 Triumph of Death (1983.)
 Satanic Rites (1983.)
 Apocalyptic Raids (1984.)
 Apocalyptic Raids 1990 A.D. (1990.)
 Demon Entrails (2008.)
 Blood Insanity (2016.)

 Celtic Frost

 Morbid Tales (1984.)
 Emperor's Return (1985.)
 To Mega Therion (1985.)
 Tragic Serenades (1986.)
 Into the Pandemonium (1987.)
 I Won't Dance (1987.)
 Cold Lake (1988.)
 Vanity/Nemesis (1990.)
 Wine in My Hand (1990.)
 Parched with Thirst Am I and Dying (1992.)
 Monotheist (2006.)
 Innocence and Wrath (2017.)

 Coroner

 Death Cult (1986.)

 Apollyon Sun

 God Leaves (1998.)
 Sub (2000.)

 Probot

 Probot (2004.)

 Tryptikon

 Eparistera Daimones (2010.)
 Shatter (2010.)
 Breathing (2014.)
 Melana Chasmata (2014.)
 Requiem – Live at Roadburn 2019 (2020.)

 1349

 Revelations of the Black Flame (2009.)

 Dark Fortress

 Eidolon (2008.)

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica sastava Celtic Frost

Glazbenici heavy metala
Švicarski glazbenici

Thomas Gabriel Fischer


دائرة مقلع إحدى دوائر ولاية تيزي وزو.
مقرها مقلع.
تبلغ مساحتها 129.725 كم² يقطنها 56841 نسمة (أي بكثافة سكانية تقدر بـ 440 نسمة /كم²).
وتضم كل من بلديات :

 مقلع
 أيت خليلي
 الصوامع

مواضيع ذات صلة
 دوائر ولاية تيزي وزو
 بلديات ولاية تيزي وزو

مصادر

دوائر الجزائر
مقلع

دائرة مقلع


نادي مولينبيك بروكسل لكرة القدم  نادي كرة قدم بلجيكي يلعب في دوري الدرجة الثانية . تم تأسيس النادي في سنة 1932 .

مراجع

أندية كرة قدم انحلت في 2014
أندية كرة قدم أسست في 1932
أندية كرة قدم سابقة في بروكسل
انحلالات سنة 2014 في بلجيكا
تأسيسات سنة 1932 في بلجيكا
سينت يانس مولينبيك

نادي بروكسل


Beata Maria Sagheddu (17 de março de 1914 - 23 de abril de 1939) - na vida religiosa Maria Gabriella - foi uma religiosa católica romana italiana professa e membro professo dos trapistas. Sagheddu tinha uma intensa devoção espiritual ao ecumenismo - algo pelo qual ela havia oferecido sua vida - pois desejava que todos se tornassem um em Jesus Cristo. Sua infância a viu como teimosa e obstinada, embora sua crescente atividade no ensino do catecismo e na adesão à Azione Cattolica visse essas qualidades derreterem e se tornarem gentileza e atenção cuidadosa.

Sagheddu foi beatificada em Roma em 1983.

Vida
Maria Sagghedu nasceu de pastores em Dorgali em 17 de março de 1914 como a quinta de oito filhos de Marcantonio Sagheddu e Caterina Cucca. Seu pai e um irmão morreram em 1919, assim como outros dois irmãos em algum momento de sua infância.  Dizia-se que Sagheddu era obstinada quando criança, mas também era conhecido por ser obediente; ela também foi descrita como sendo propensa à preguiça de vez em quando. Uma vez concluída a sua educação inicial, ainda criança, teve de deixar a escola para ajudar em casa, onde se mostrou séria e dotada de um grande sentido de cuidado e obediência. No entanto, muitas vezes ela era rápida em criticar o que não gostava e rápida em pedir o que queria. Houve uma ocasião em que sua mãe lhe pediu para jogar fora algumas cascas de batata, embora ela ignorasse isso, apesar da firme insistência de sua mãe para que o fizesse. Sagheddu cedeu e fez isso, mas voltou um momento depois com as cascas na mão e decidiu que não queria jogá-las. Sagheddu foi classificada entre as melhores em sua escola, onde era alerta e inteligente; ela se destacou em aritmética mais do que todas as outras matérias.

A morte de sua irmã mais nova Giovanna Antonia (de quem ela era mais próxima e nasceu em 1915) em 1932 a levou a aprofundar sua fé e ela decidiu se matricular na Azione Cattolica pouco depois disso. Foi lá que começou a instruir na fé as crianças e adolescentes locais e também a ajudar os idosos da região. No processo, ela começou a aumentar sua vida espiritual e contemplativa; ela primeiro ensinou catecismo com uma vara na mão. Mas o padre local pegou o bastão dela em uma ocasião e o substituiu por um bilhete que dizia: "Arme-se com paciência, não com um bastão". Sagheddu aceitou as críticas e mudou seus métodos a partir daquele momento.

O padre Meloni a ajudou a entrar na vida religiosa, pois ele era o único indivíduo a quem ela havia confiado seu sonho. Sua mãe aprovou isso, mas a repreendeu por não ter contado antes. Um irmão até desaprovou sua decisão e acreditou que ela não traria nada mais do que desgraça para sua casa. Em 30 de setembro de 1935, ela entrou para os trapistas em seu convento em Grottaferrata, perto de Roma, onde recebeu o nome religioso de Maria Gabriella; vestiu o hábito pela primeira vez em 13 de abril de 1936 e fez seus votos em 31 de outubro de 1937, que marcava a Festa de Cristo Rei. A abadessa do convento naquela época era Madre Maria Pia Gullini, cujo entusiasmo pelo ecumenismo (fruto dos esforços do abade Paul Couturier) foi transmitido às outras ali presentes. Sagheddu tornou-se uma fervorosa devota a esta causa e ela se ofereceu como sacrifício espiritual pela unificação da Igreja Cristã durante a semana especial para a unificação cristã em 1938.

Sagheddu adoeceu com tuberculose após um diagnóstico em Roma e sofreu com a doença por quinze meses antes de morrer durante a noite de 23 de abril de 1939. Os médicos declararam sua condição incurável em maio de 1938. O fato significativo aqui é que a leitura do Evangelho para aquela semana incluía as palavras: "Haverá um rebanho e um pastor" (João 10:16). Os restos mortais de Sagghedu são mantidos em uma capela em um convento trapistino em Vitorchiano perto de Viterbo e foram encontrados incorruptos em 1957 após a exumação.

Espiritualidade
Sagghedu foi movida por um profundo sentimento de agradecimento a Deus por conceder sua graça a ela e por chamá-la a consagrar-se a Ele e a se unir a Ele. Sagheddu também encontrou descanso de crises de ansiedade por meio de um completo e confiante abandono de si mesma à vontade de Deus em quem ela depositava total confiança.

O Papa João Paulo II se referiu a ela em sua encíclica papal Ut Unum Sint, na qual disse:Orar pela unidade não é um assunto reservado apenas para aqueles que realmente experimentam a falta de unidade entre os cristãos. No profundo diálogo pessoal que cada um de nós deve manter com o Senhor na oração, não pode faltar a preocupação pela unidade. ... Foi para reafirmar este dever que apresentei aos fiéis da Igreja Católica um modelo que considero exemplar, o modelo de uma Irmã Trapista, a Beata Maria Gabriela da Unidade, que beatifiquei em 25 de janeiro de 1983. Irmã Maria Gabriella, chamada por sua vocação a estar separada do mundo, dedicou sua vida à meditação e oração centrada no capítulo dezessete do Evangelho de São João, e ofereceu sua vida pela unidade dos cristãos. ... O exemplo de Irmã Maria Gabriella é instrutivo; ajuda-nos a compreender que não existem tempos, situações ou lugares especiais de oração pela unidade. A oração de Cristo ao Pai é oferecida como modelo para todos, sempre e em todos os lugares.

Beatificação
A causa de beatificação foi aberta em Frascati em 1958 e ela recebeu o título de Serva de Deus, embora a introdução formal da causa tenha ocorrido sob o Papa Paulo VI em 15 de julho de 1965. O Papa João Paulo II a nomeou Venerável em 4 de maio de 1981, depois de confirmar sua vida de virtude heroica. Sagghedu foi beatificada em 25 de janeiro de 1983 na Basílica de São Paulo Extramuros, no final da Semana de Oração pela Unidade dos Cristãos, a mesma observância que motivou sua decisão de oferecer sua vida a Deus. Ao fazê-lo, João Paulo II afirmou a santidade de suas ações e a estabeleceu como um modelo para os cristãos seguirem mais no que se refere ao ecumenismo e aos esforços ecumênicos.

Após a morte de Sagghedu, notou-se que em sua bíblia o capítulo dezessete do Evangelho de João ficou amarelado e desgastado por ser lido com frequência. É neste capítulo que Jesus apela ao Deus Pai em favor de Seus discípulos. Mas de particular significado são os versículos 11 e 21 em que Jesus ora "para que eles sejam um, como nós também somos" (João 17:11) e "que todos sejam um, como tu, Pai, em mim e eu em ti, para que também eles sejam um em nós, para que o mundo creia que tu me enviaste" (João 17:21). Esses versículos são usados como mote para o movimento ecumênico.

A atual postuladora da causa é a monja trapista Augusta Tescari.

Referências

Ligações externas

 Hagiography Circle
 Saints SQPN
 Santi e Beati
 The Southern Cross
 Encyclopedia.com
 Monastery of Our Lady of Saint Joseph
 Ut Unum Sint

Freiras católicas da Itália
Beatos da Itália
Mortes por doenças infecciosas na Itália
Mulheres do século XX
Italianos do século XX
Mortes por tuberculose no século XX
Mortos em 1939
Nascidos em 1914

Maria Gabriella Sagheddu


التصوير الحراري هو نوع من أنواع التصوير الذي يستعمل الأشعة تحت الحمراء.
آلة التصوير الحراري تكشف الضوء في نطاق الأشعة تحت الحمراء للطيف الكهرومغناطيسي (900-14000 نانومتر تقريبا أو 0.9-14 ميكرومتر) وينتج الصور لذلك الضوء.

وبما أن الأشعة تحت الحمراء تُبعث من جميع الأشياء وفقاً لدرجات حرارتهم، ولذلك استعمال هذا النظام يسمح بالرؤية بدون أي ضوء مرئي.
والفرق بينه وبين التصوير بالأشعة تحت الحمراء هو التصوير بكاميرا تستطيع التقاط الاشعه تحت الحمراء كصوره كامله بالإضافة إلى وجود كشاف اشعه تحت الحمراء
اما التصوير الحراري فهو التصوير دون وجود كشاف للأشعة تحت الحمراء أي استقبال الاشعه التي ترسلها الاجسام فقط وكلاهما يستخدم النطاق الترددي للأشعة تحت الحمراءولكن الفرق هو في أي جزء من هذا النطاق حيث أن التصوير الفوتوغرافي في نطاق تررد الأشعة تحت الحمراء الأعلى (الأقرب إلى الضوء المرئي)أما
التصوير الحراري فهو في نطاق تردد الأشعة تحت الحمراء الأدنى (الأبعد عن الضوء المرئي والأقرب من الميكرويف).

اقرأ أيضا
 بولومتر

مراجع

تصوير بالأشعة تحت الحمراء
تصوير فوتوغرافي
قياسات
كهرومغناطيسية
مراقبة

تصوير حراري


قبر الجندي المجهول أو النصب التذكاري للجندي المجهول بمدينة نصر هو نصب تذكاري شيد على شكل هرم في القاهرة في مصر. يقع النصب في ضاحية مدينة نصر.وهو من تصميم الفنان المصري سامي رافع وشيد بأوامر من الرئيس أنور السادات، تخليدا للمصريين الذين فقدوا أرواحهم في حرب الاستنزاف وحرب أكتوبر 1973. وقد تم افتتاحه في أكتوبر 1975 . نفس الموقع اختير مكانا لدفن الرئيس السادات عقب اغتياله في أكتوبر 1981.

واختير شكل الهرم رمزاً لفكرة الخلود في حضارة المصريين القدماء. النصب بني من الخرسانة علي هيئة هرم مجوف من الداخل، بارتفاع 33.64 مترا في حين يبلغ عرض الحوائط عند القاعده 13.30م. تبلغ سماكة حوائطه الأربعة 1.9 مترا، مسجل عليها 71 اسما رمزيا. مكعب من حجر البازلت الصلب لقبر الجندي المجهول. هذا ويوجد نصب تذكاري أخر للجندي المجهول في الإسكندرية وعدد من المدن المصرية الأخرى.

 و الإسماعيلية

انظر أيضا

 نصب الجندي المجهول

مراجع

آثار القاهرة
حرب أكتوبر
مبان ومنشآت اكتملت في 1975
مبان ومنشآت في القاهرة
مدينة نصر
معالم أثرية ونصب تذكارية في مصر
نصب عسكرية ومقابر
عمارة القرن 20 في مصر

النصب التذكاري للجندي المجهول (مدينة نصر)


An Teuscheria in uska genus han Liliopsida. An Teuscheria in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Teuscheria

Teuscheria


Naruto: Shippuden – Sezonul 14: Al Patrulea Război Mondial Ninja - Atacatorii de la Distanță (2013)

Episoadele din sezonul paisprezece al seriei anime Naruto: Shippuden se bazează pe partea a doua a seriei manga Naruto de Masashi Kishimoto. Sezonul paisprezece din Naruto: Shippuden, serie de anime, este regizat de Hayato Date și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 17 ianuarie 2013 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 4 iulie 2013.

Episoadele din sezonul paisprezece al seriei anime Naruto: Shippuden fac referire la cea de-a doua fază a celui de-al Patrulea Mare Război Shinobi care implică conflictul dintre Naruto Uzumaki și Alianța Ninja împotriva acelor ninja reanimați de Kabuto Yakushi.

Lista episoadelor

Referințe

Naruto
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2013

Naruto: Shippuden (sezonul 14)


Dušan Lajović (, født 30. juni 1990 i Beograd, Jugoslavien) er en professionel mandlig tennisspiller fra Serbien.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Serbien
Personer fra Beograd

Dušan Lajović


في برمجة الحاسوب، التعليق  هو بناء برمجي يستخدم لتضمين معلومات في الشيفرة المصدرية لبرنامج الحاسوب. في معظم الحالات، حين يتم التعامل مع الشيفرة المصدرية من قبل المفسر أو المترجم فإن التعليقات يتم تجاهلها. التعليقات ذات مجال واسع من الاستخدامات، ابتداءً من تزويد شيفرة البرنامج بوصف بسيط إلى توليد مستندات خارجية.

مراجع

بيانات وصفية
كود مصدري

تعليق (برمجة)


Gram-pozitif gram boyama prosedüründen geçtikten sonra, mikroskop altında mavi-siyah, mor renk alan bakterilerdir. Bu rengin sebebi gram-pozitif bakterilerin hücre duvarlarının kristal viyole/iyot karışımını tutmasıdır. Gram-negatif bakterilerin aksine gram-pozitif bakterilerin hücre duvarlarının dışında ¨Dış Zar¨ bulunmaz. Peptidoglikan hücre duvarı daha kalın olan gram-pozitiflerin boyaları tutma kuvvetleri fazladır.

Orijinal bakteri sınıflandırmasında gram-pozitifler Firmikütler şubesini oluşturuyorlardı. Firmikütler şubesi çok geniştir ve içerdiği bazı ünlü familyalar şunlardır: Bacillus, Listeria, Staphylococcus, Streptococcus, Enterococcus, ve Clostridium. Bu şube, Mycoplasma grubunun da üyesi olduğu Mollikütleri de içine almak üzere genişletilmiştir. Bu bakteriler hücre duvarına sahip olmadıkları için gram boyasıyla boyanamazlar ancak boyanabilen türlerden geliştikleri varsayılmaktadır.

Actinobacteria gram-pozitiflerin başka bir ailesidir. Actinobacteria ve Firmikütler, DNAlarındaki yüksek ve düşük G+C miktarı sebebiyle (sırasıyla) guanin ve sitozin grupları olarak adlandırılırlar. İkinci hücre zarına sahip olmamaları ve sterollere sahip olmaları sebebiyle bu şubelerin ökaryotların ataları oldukları iddia edilmiştir.

Deinococcus-Thermus grubu bakteriler de yapıları gram-negatif bakterilerle aynı olmasına rağmen boyanma şekilleri yüzünden gram-pozitif sayılmışlardır.

Hem gram-pozitif bakterilerin hem de gram-neagit bakterilerin S-tabakası denen ayrı bir zarları daha vardır. Gram-negatiflerde s-katmanı, dış zara yapışıktır. Gram-pozitiflerde ise s-katmanı, peptidoglikan tabakasına yapışıktır. Gram-pozitiflerin kendilerine has bir özellikleri hücre duvarlarında teyikoik asit bulundurmalarıdır. Lipoteyikoik asit denen, özel teyikoik asit türünün lipid kısmı, peptidoglikan tabakasının hücreye ¨
demirlenmesine¨ yardımcı olur.

Gram-pozitif bakteriler
Gram-pozitif bakteriler Gram boyama işlemi sonunda mor renk veren bakterilerdir. Gram-negatif bakteriler mikroskop altında pembe renk verirken, Gram-pozitif bakteriler mor-mavi renk verirler. Gram sınıflandırma sistemi ampiriktir ve daha çok hücre duvarı arasındaki yapı farklarına dayanır.

Karakteristik özellikleri
Şu özellikler genellikle Gram pozitif bakterilerde bulunur:
 Sitoplazmik zar (membran)
 Polisakkarit kapsül
 Çok kalın bir hücre duvarı (peptidoglikan)
 Eğer filagellum mevcut ise, bunu korumak için iki halka içerirler.Gram negatif bakterilerde ise buna karşılık 4 halkalı yapı bulunur çünkü bunların sadece bir membran tabakası vardır.
 Şelat yapıcı ajan olarak ve bazı tiplerde yapışmayı sağlamakla görevli olan Teikoik asitler ve lipotekoik asitler mevcuttur.

Gram pozitif bakterilerin tarihi
Deinococcus-Thermus türü bakteri de Gram-pozitif gibi renk verse de yapısal olarak gram negatif bakterilerle benzerdirler.

Hem Gram-pozitif hem de Gram-negatif bakteriler S-tabakası adı verilen bir membrana sahip olabilir. Gram-negatif bakterilerde, S-tabakası direkt olarak dış membrana bağlıdır.
Gram-pozitif bakterilerde, S-tabakası peptidoglikan tabakaya bağlıdır. Gram-pozitif bakterilerin kendine has özelliği ise teyikoik asitin hücre duvarındaki varlığıdır.

Ayrıca bakınız
 Gram boyama
 Gram-negatif

Kaynakça

Pozitif

Gram pozitif bakteri


Vişneli, Tunceli ilinin Çemişgezek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Osmanlı dönemine ait 1691 tarihli Cizye Defterinde yerleşim, Çemişgezek kazasında Gayrimüslimlerin (Ermeni) yaşadığı köyler arasında "Berhi" adıyla yer almaktaydı. 1835 yılı nüfus sayımında "Birehi/Bırehı" adıyla görülen köyde; 24 hanede olmak üzere 72 Gayrimüslim erkek, 8 hanede de 18 Müslüman erkek nüfus yaşamaktaydı. Türkiye Cumhuriyeti döneminin ilk yıllarından itibaren "Birihi" adıyla görülen, (1945 sayımında Bırıki olarak görülmekte) 1960 yılından itibaren Vişneli adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli iline 130 km,Elazığ İline 71 km, Çemişgezek ilçesine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çemişgezek belde ve köyleri

Vişneli, Çemişgezek


Religija u Estoniji zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
Estonija je tradicijski kršćanska zemlja. Nešto je duže pripadala poganskim zemljama. Do pojave protestantizma pripadala je zapadnoj, Rimokatoličkoj Crkvi. Danas je većinom protestantska. Sovjetska okupacija za posljedicu je imala veliku ateizaciju društva, a zbog velikog broja doseljenih Rusa, danas je u Estoniji mnogo pravoslavnih.

Vjerska struktura
Procjene koje navodi CIA za 2011. godinu govore o sljedećem vjerskom sastavu:
 luterani 9,9%
 pravoslavni 16,2%
 ostali kršćani: metodisti, adventisti sedmog dana, rimokatolici, pentekostalci 2,2%
 ostali 0,9%
 nikoje vjere 54,1%
 nespecificirano 16,7%

Galerija

Izvori

Religija u Estoniji


The Royal Statistical Society (RSS) is an established statistical society. It has three main roles: a British learned society for statistics, a professional body for statisticians and a charity which promotes statistics for the public good.

History

The society was founded in 1834 as the Statistical Society of London, though a perhaps unrelated London Statistical Society was in existence at least as early as 1824. At that time there were many provincial statistics societies throughout Britain, but most have not survived. The Manchester Statistical Society (which is older than the LSS) is a notable exception. The associations were formed with the object of gathering information about society. The idea of statistics referred more to political knowledge rather than a series of methods. The members called themselves "statists" and the original aim was "...procuring, arranging and publishing facts to illustrate the condition and prospects of society" and the idea of interpreting data, or having opinions, was explicitly excluded. The original seal had the motto Aliis Exterendum (for others to thresh out, i.e. interpret) but this separation was found to be a hindrance and the motto was dropped in later logos. It was many decades before mathematics was regarded as part of the statistical project.

Fellows
Fellowship of the Royal Statistical Society is open to anyone with an interest in statistics. It is not restricted to only those with high achievement within the discipline. This distinguishes it from other learned societies, where usually the fellow grade is the highest grade in that discipline.

Key figures
Instrumental in founding the Statistical Society of London were Richard Jones, Charles Babbage, Adolphe Quetelet, William Whewell, Thomas Malthus, and William Henry Sykes. Among its famous members was Florence Nightingale, who was the society's first female member in 1858. Stella Cunliffe was the first female president. Other notable RSS presidents have included William Beveridge, Ronald Fisher, Harold Wilson, and David Cox.

Honorary Secretaries include Gerald Goodhardt (1982–88).

Royal Charter
The LSS became the RSS (Royal Statistical Society) by Royal Charter in 1887, and merged with the Institute of Statisticians in 1993. The merger enabled the society to take on the role of a professional body as well as that of a learned society. As of 2019 the society claims more than 10,000 members around the world, of whom some 1,500 are professionally qualified, with the status of Chartered Statistician (CStat). In January 2009, the RSS received Licensed Body status from the UK Science Council to award Chartered Scientist status. Since February 2009 the society has awarded Chartered Scientist status to suitably qualified members.

Unusually among professional societies, all members of the RSS are known as "Fellows". Fellowship is nowadays not usually used by post-merger members as a post-nominal mark of distinction. However, before the 1993 merger with the Institute of Statisticians, Fellows did often use the post-nominal letters FSS. Before the merger, Fellows were required to have a statistical qualification. The alternative route was to be proposed by two Fellows. The nomination paper then had to be approved by the Council. After the merger these requirements were dropped and all the previous members of the Institute of Statisticians became Fellows as well. Since then, use by new members of their unearned post-nominal FSS qualification was viewed as inappropriate and strongly discouraged, and it became less common.

Structure
The RSS has premises (including offices and meeting rooms) in Errol Street, EC1, in the London Borough of Islington close to the boundary with the City of London, between Old Street and Barbican stations.

The society has various local groups in the UK, together with a wide range of topic-related sections and special interest groups. Each of these sections and groups organises lectures and seminars on statistical topics.

Functions
The society was particularly engaged with the passage of the Statistics and Registration Service Act 2007, having long argued for legislation on statistics.

Events
The RSS organises an annual conference. Among the society's awards are the Guy Medals in gold, silver and bronze, in honour of William Guy.

The RSS team reached the finals of University Challenge: The Professionals 2006, where they were beaten 230 to 125 by a team from the Bodleian Library, Oxford.

Publications

The society publishes the Journal of the Royal Statistical Society, which currently consists of three separate series of journals whose contents include papers presented at ordinary meetings of the society, namely Series A (Statistics in Society), Series B (Statistical Methodology) and Series C (Applied Statistics), as well as a general audience magazine called Significance published in conjunction with the American Statistical Association. In September 2013, the society established StatsLife, an online magazine website that features news, interviews and opinion from the world of statistics and data.

See also

 Council for the Mathematical Sciences
 Royal Statistical Society of Belgium

References

External links

 MacTutor: The Royal Statistical Society
 Scholarly Societies Project: RSS

Video clips

Organizations established in 1834
Statistical organisations in the United Kingdom
Learned societies of the United Kingdom
Statistical Society
Organisations based in the London Borough of Islington
1834 establishments in the United Kingdom
Organisations based in London
Fellows of the Royal Statistical Society

Royal Statistical Society


Friedrich David Heinrich Zimmern (* 14. Juli 1862 in Graben; † 17. Februar 1931 in Leipzig) war ein deutscher Altorientalist und Semitist und einer der Mitbegründer der Altorientalistik in Deutschland.

Leben

Zimmern wuchs in der Nähe von Karlsruhe auf, besuchte dann jedoch in Saarbrücken die weiterführende Schule. Von 1881 bis 1883 studierte er Evangelische Theologie, insbesondere Altes Testament, an der Universität Leipzig bei Franz Delitzsch. Ab seinem zweiten Semester studierte er bei dessen Sohn Friedrich Delitzsch auch Assyriologie. 1883 studierte er ein Semester an der Universität Berlin bei Eberhard Schrader. Anschließend studierte er an der Universität Erlangen, wo er 1885 sein Theologiestudium mit dem kirchlichen Examen abschloss. 1885 wurde er in Leipzig mit einer Arbeit zu babylonischen Bußpsalmen zum Dr. phil. promoviert. 1885 begann er sein Vikariat in Auenheim bei Kehl, das er Mitte 1886 kurzzeitig unterbrach, um als Repetent an der theologischen Fakultät in Erlangen zu arbeiten. 1887 erhielt er eine Stelle an der Universitätsbibliothek Straßburg wo er auch bei Theodor Nöldeke weiterstudierte. 1889 habilitierte er sich an der Universität Königsberg für semitische Sprachen mit einer Arbeit zur Nominalbildung im Assyrischen.

Ab 1890 wirkte Zimmern als Privatdozent an der Universität Halle, ab 1894 als außerordentlicher Professor für Assyriologie am altorientalischen Institut der Universität Leipzig in Nachfolge von Friedrich Delitzsch. 1899 wurde er an der Universität Breslau, erneut als Nachfolger von Delitzsch, planmäßiger außerordentlicher Professor für Semitische Sprachen, bevor er im Jahr 1900 ordentlicher Professor für Orientalische Sprachen an der Universität Leipzig wurde. Hier begründete als solcher das Leipziger Semitistische Institut. 1929 wurde er emeritiert. Seit 1900 war er ordentliches Mitglied der Sächsischen Akademie der Wissenschaften. 1918 wurde er zum korrespondierenden Mitglied der Göttinger Akademie der Wissenschaften gewählt.

Heinrich Zimmern war der erste deutsche Altorientalist, der seinen Studenten eine Einführung in das Hethitische anbot – schon kurz nach der Entzifferung durch Bedřich Hrozný. Daneben förderte er besonders den späteren Hethitologen Johannes Friedrich und arbeitete mit Emil Forrer zusammen.

Veröffentlichungen (Auswahl)

 Beiträge zur Kenntnis der babylonischen Religion. Hinrichs, Leipzig 1896–1901.
 Vergleichende Grammatik der semitischen Sprachen. Reuther und Reichard, Berlin 1898.
 Biblische und Babylonische Urgeschichte. Hinrichs, Leipzig 1901 (Der Alte Orient, 2. Jahrgang, Heft 3)
 Babylonische Hymnen und Gebete in Auswahl. Hinrichs, Leipzig 1905. (Der Alte Orient, 7. Jahrgang, Heft 3)
 Babylonische Hymnen und Gebete. Zweite Auswahl. Hinrichs, Leipzig 1911 (Der Alte Orient, 13. Jahrgang, Heft 1)
 Sumerische Kultlieder aus altbabylonischer Zeit. Hinrichs, Leipzig 1912.
 Akkadische Fremdwörter als Beweis für babylonischen Kultureinfluß. Hinrichs, Leipzig 1915.
 Das babylonische Neujahrsfest. Hinrichs, Leipzig 1925 (Der Alte Orient, 25. Jahrgang, Heft 3)

Für ein vollständiges Schriftenverzeichnis siehe Franz Heinrich Weißbach: Zimmern-Bibliographie. In: Zeitschrift für Assyriologie und verwandte Gebiete 40 = NF 6 (1931) S. 144–162.

Literatur
 Benno Landsberger: Heinrich Zimmern.  In: Zeitschrift für Assyriologie und verwandte Gebiete 40 = NF 6 (1931) S. 133–143.
 Heinrich Zimmern. In: Artikel in der Zeitschrift der Deutschen Morgenländischen Gesellschaft, Band 85, S. 282 f.

Weblinks
 Michael P. Streck: Geschichte der Altorientalistik an der Universität Leipzig (PDF; 4,5 MB)

Einzelnachweise

Altorientalist
Semitist
Hochschullehrer (Universität Leipzig)
Hochschullehrer (Universität Breslau)
Hochschullehrer (Martin-Luther-Universität Halle-Wittenberg)
Mitglied der Sächsischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Niedersächsischen Akademie der Wissenschaften zu Göttingen
Deutscher
Geboren 1862
Gestorben 1931
Mann

Heinrich Zimmern


Okan Koç (d. 22 Ocak 1982, Sakarya), eski Türk futbolcudur.

Kulüp kariyeri
Adapazarılı bir ailenin çocuğu olan Okan, Hürser Tekinoktay'ın kendisini fark etmesiyle; profesyonel futbola Çanakkale Dardanelspor'da başladı. İlk kez burada Ajax FC kulübü tarafından izlendi. 2001 yılında İlhan Cavcav'ın girişimiyle Gençlerbirliği'ne transfer oldu.

Gençlerbirliği'nde 10 Şubat 2001 ile 31 Mayıs 2003 yılları arasında toplam 46 resmi maçta 3.404 dakika forma giydi. 5 gol attı, 4 sarı kart gördü. Gençlerbirliği'nde oynadığı ilk maç; 2001-2002 Sezonu Süper Lig 22. Hafta Maçı, Kocaelispor 0-1 Gençlerbirliği  maçıdır.

Beşiktaş'a Ali Cansun ve 1.6 milyon dolar karşılığında Ahmed Hassan, Sinan Kaloğlu, Ramazan Kurşunlu ve Emre Aşık ile birlikte 2003-2004 sezonunda transfer oldu, fakat İstanbul gece hayatına kendini fazla kaptırması ve hocalarıyla yaşadığı sorunlar onu formadan uzak tuttu ve sonuçta başarısız oldu.

Daha sonra Konyaspor ve MKE Ankaragücü takımlarında kiralık olarak oynadı. 2005-2006 sezonu 2. yarısı başlarında Galatasaray ile anlaşma yaptı fakat lisansındaki bazı ve mevcut kulübü Beşiktaş'taki birtakım sorunlar nedeniyle MKE Ankaragücü'ne transfer oldu. Antrenman sırasında Zafer Biryol ile kavga ettiği için kadro dışı bırakıldı. Disiplinsiz davranışları ile çok parlak olacağı tahmin edilen kariyerini bir anlamda duraklattı. 2006 yılında abisi Orhan Koç Gaziosmanpaşa'da bir silahlı saldırı sonrası hayatını kaybetti. 2006-2007 sezonu ortasında Vestel Manisaspor'a transfer oldu. 2008-2009 sezonunda Sakaryaspor'a transfer oldu.

Koç, 2009 yılında verdiği bir röportajda '' Lucescu ve Yıldırım Demirören beni kadroda istemiyordu. Kiralık olarak gönderildim. Ertesi sene takımın başına Rıza Çalımbay geldi. Rıza Hoca beni çok oynatmak istedi lakin Demirören beni yine istemedi ve Rıza Hocaya bu konuda baskı yaptı. Demirören benimle çok uğraştı, benimle beraber; Fatih Sonkaya, Emre Aşık ve Berkant Göktan'ın önünü kesti'' demiştir.

2009-2010 sezonunda Altay ile anlaşma sağlamıştır. Bu forma altında ilk gölünü Boluspor'a atmıştır. Anlaşması karşılıklı feshedilen Koç 2009-2010 sezonu ikinci yarısında Denizlispor'a transfer olmuştur. Ve 2010-2011 sezonunun devre arasında Denizlispor tarafından gönderilmiştir. 2010-2011 sezonun ikinci yarısı için 2. Lig ekiplerinden Çanakkale Dardanel'e transfer olmuştur.

2011-12 sezonu başında Konya Şekerspor'a transfer oldu. Bu takımla 10 maça çıkıp 1 gol atan Koç, sezon sonunda ise futbolu bıraktı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1982 doğumlular
Sakarya doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Adanaspor futbolcuları
Çanakkale Dardanelspor futbolcuları
Gençlerbirliği SK futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Konyaspor futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Manisaspor futbolcuları
Sakaryaspor futbolcuları
Altay SK futbolcuları
Denizlispor futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
Orta saha futbolcuları

Okan Koç


Kriptografija s javnim ključem ili asimetrična kriptografija kriptografski je sustav koji koristi parove ključeva. Svaki par se sastoji od javnog ključa (koji može biti poznat drugima) i privatnog ključa (koji ne može biti poznat nikome osim vlasniku). Generiranje takvih parova ključeva ovisi o kriptografskim algoritmima koji se temelje na matematičkim problemima koji se nazivaju jednosmjerne funkcije. Učinkovita sigurnost zahtijeva čuvanje privatnog ključa privatnim, dok javni ključ može se otvoreno distribuirati bez ugrožavanja sigurnosti.

U takvom sustavu svaka osoba može šifrirati poruku pomoću javnog ključa namijenjenog primatelja, ali ta se šifrirana poruka može dešifrirati samo privatnim ključem primatelja. To omogućuje, na primjer, poslužiteljskom programu da generira kriptografski ključ namijenjen odgovarajućoj kriptografiji sa simetričnim ključem, a zatim da koristi klijentov javni ključ za šifriranje tog novogeneriranog simetričnog ključa. Poslužitelj tada može poslati ovaj šifrirani simetrični ključ preko nesigurnog kanala klijentu; samo ga klijent može dešifrirati koristeći vlastiti privatni ključ (koji se uparuje s javnim ključem kojeg poslužitelj koristi za šifriranje poruke). S obzirom na to da i klijent i poslužitelj imaju isti simetrični ključ, mogu sigurno koristiti šifriranje simetričnog ključa (koje je mnogo brže) za komunikaciju putem nesigurnih kanala. Ova shema ima prednost u tome što ne mora ručno unaprijed dijeliti simetrične ključeve (što predstavlja težak problem) dok se postižu prednosti veće propusnosti podataka kriptografije šifriranjem simetričnim ključem .

Uz kriptografiju s javnim ključem moguća je i robusna autentifikacija. Pošiljatelj može kombinirati poruku s privatnim ključem kako bi stvorio kratki digitalni potpis na poruci. Svatko s odgovarajućim javnim ključem pošiljatelja može kombinirati tu poruku s traženim digitalnim potpisom; ako potpis odgovara poruci, potvrđuje se podrijetlo poruke.

Šifriranje pomoću javnog ključa temelj je sigurnosti u modernim kriptosustavima, uključujući aplikacije i protokole koji nude jamstvo povjerljivosti, autentičnosti i nepobitnosti elektroničkih komunikacija i pohrane podataka. Oni su temelj brojnih internetskih standarda, kao što su sigurnost transportnog sloja (TLS), S/MIME, PGP i GPG. Neki algoritmi javnog ključa pružaju distribuciju i tajnost ključa (npr. Diffie-Hellman razmjena ključeva), neki pružaju digitalne potpise (npr. Algoritam digitalnog potpisa), a neki obe (npr. RSA). U usporedbi sa simetričnom enkripcijom, asimetrična enkripcija je sporija od dobre simetrične enkripcije te je prespora za mnoge svrhe. Današnji kriptosustavi (kao što su TLS i Secure Shell) koriste i simetričnu i asimetričnu enkripciju, često korištenjem asimetrične enkripcije za sigurnu razmjenu tajnog ključa koji se zatim koristi za simetrično šifriranje.

Opis
Prije sredine 1970-ih, svi sustavi šifriranja koristili su algoritme simetričnog ključa, u kojima se isti kriptografski ključ koristi s temeljnim algoritmom od strane pošiljatelja i primatelja, koji ga moraju čuvati u tajnosti. Nužno je ključ u svakom takvom sustavu morao biti razmijenjen između strana koje komuniciraju na neki siguran način prije bilo kakvog korištenja sustava – na primjer, putem sigurnog kanala. Ovaj zahtjev nikada nije trivijalan i vrlo brzo postaje neizvediv kako se broj sudionika povećava, ili kada sigurni kanali nisu dostupni, ili kada se (kao što je razumna kriptografska praksa) ključevi često mijenjaju. Konkretno, ako je zamišljeno da poruke budu zaštićene od drugih korisnika, potreban je zaseban ključ za svaki mogući par korisnika.

Nasuprot tome, u sustavu javnih ključeva, javni ključevi se mogu otvoreno širiti, a vlasnik mora čuvati tajnim samo odgovarajuće privatne ključeve.

Dvije najpoznatije upotreba kriptografije s javnim ključem su:

 Šifriranje javnog ključa, u kojem je poruka šifrirana javnim ključem željenog primatelja. Za pravilno odabrane i korištene algoritme, poruke u praksi ne može dešifrirati nitko tko ne posjeduje odgovarajući privatni ključ, za koga se stoga pretpostavlja da je vlasnik tog ključa, a time i osoba povezana s javnim ključem. To se može koristiti za osiguranje povjerljivosti poruke.
 Digitalni potpisi, u kojima je poruka potpisana privatnim ključem pošiljatelja i može je provjeriti svatko tko ima pristup javnom ključu pošiljatelja. Ova provjera dokazuje da je pošiljatelj imao pristup privatnom ključu, te je stoga vrlo vjerojatno da je osoba povezana s javnim ključem. To također dokazuje da je potpis pripremljen upravo za tu poruku, budući da provjera neće uspjeti za bilo koju drugu poruku koja se može osmisliti bez korištenja privatnog ključa.

Izvori

Kriptografija

Kriptografija javnog ključa


Ben Grossmann (geboren 1977) ist ein Filmtechniker, der sich auf visuelle Effekte spezialisiert hat und der mit einem Oscar ausgezeichnet wurde.

Leben
Zu seinen bekanntesten Filmen gehören unter anderem Public Enemies, 2012, Shutter Island, Alice im Wunderland und Hugo Cabret, für welchen er den Oscar gewann und für den Satellite Award sowie den BAFTA Award nominiert wurde.

Filmografie (Auswahl)
 2001: Zu Warriors (Shu shan zheng zhuan)
 2001: The One
 2001: Im Fadenkreuz – Allein gegen alle (Behind Enemy Lines)
 2002: Spider-Man
 2002: Spy Kids 2 – Die Rückkehr der Superspione (Spy Kids 2: Island of Lost Dreams)
 2003: The Italian Job – Jagd auf Millionen (The Italian Job)
 2003: Coronado
 2003: Pancho Villa – Mexican Outlaw (And Starring Pancho Villa as Himself)
 2003: Master & Commander – Bis ans Ende der Welt (Master and Commander: The Far Side of the World)
 2004: Eulogy – Letzte Worte (Eulogy)
 2004: The Day After Tomorrow
 2005: Sin City
 2005: Bermuda Dreieck – Tor zu einer anderen Zeit (The Triangle, Miniserie)
 2006: Hollow Man 2 (Hollow Man II)
 2007: Happy Walter
 2007: Oprah Winfrey präsentiert: Für einen Tag noch (Oprah Winfrey Presents: Mitch Albom's For One More Day, Fernsehfilm)
 2007: The Key to Reserva
 2008: Shine a Light
 2009: Die fast vergessene Welt (Land of the Lost)
 2009: Public Enemies
 2009: 2012
 2010: Shutter Island
 2010: Alice im Wunderland (Alice in Wonderland)
 2011: Hugo Cabret (Hugo)

Auszeichnungen
 2011: Satellite Award: Auszeichnung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Hugo Cabret
 2012: BAFTA Award: Nominierung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Hugo Cabret
 2012: Oscar: Auszeichnung in der Kategorie Beste visuelle Effekte für Hugo Cabret

Weblinks
 Website

Spezialeffektkünstler
Oscarpreisträger
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Ben Grossmann


Jean-Pierre de Caussade (Cahors, Francuska, 7. ožujka 1675. − Toulouse, 8. prosinca 1751.), francuski je isusovac, profesor teologije, propovjednik, ispovjednik i rektor bogoslovije. Za života je duhovno utjecao na uski krug redovnica i redovnika kojima je bio ispovjednik i propovjednik. Posebno se posvetio duhovnomu vodstvu jedne redovničke zajednice kojoj je usmeno i preko pisama davao duhovne savjete, odnosno duhovno vodstvo.

Postao je iznimno poznat tek stotinjak godina poslije smrti, kada su otkrivena njegova pisma i duhovni spisi. Među njima je najznačajnije i najutjecajnije djelo knjiga Predanje Božjoj providnosti (L'Abandon à la providence divine) objavljena prvi put 1861. godine, postavši odmah svjetski duhovni bestseler, potom i svevremenski duhovni klasik koji i milijunima suvremenih čitatelja pomaže živjeti radosnijim i mirnijim životom.

Djela
 Instructions spirituelles en forme de dialogue, Perpignan, 1741.
 Bossuet, maître d'oraison (ur. Henri Bremond), Pariz, 1931.
 L'Abandon à la providence divine, Pariz, Desclée de Brouwer
 Traité sur l'oraison du cœur, Pariz, 1981.

Izvori

Vanjske poveznice

Francuski isusovci
Francuski rimokatolički teolozi
Francuski filozofi

Jean-Pierre de Caussade


Eskilstuna United DFF er en fodboldklub for kvinder, baseret i Eskilstuna, i Södermanlands län, Sverige. Klubben blev etableret i 2002 og rykkede op i Damallsvenskan for første gang i 2014. I 2016 endte holdet på en tredjeplads.

Klubben spiller deres hjemmekampe på Tunavallen i Eskilstuna. Holdets farver og blåt og hvidt. Klubben er en del af Södermanlands Fotbollförbund.

Aktuel trup

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindefodboldklubber i Sverige
Etableret i 2002

Eskilstuna United DFF


Doronicum carpetanum er fjölær jurt af körfublómaætt, ættuð frá Spáni og Portúgal.

Tilvísanir

Körfublómaætt

Doronicum carpetanum


An Lepturopetium marshallense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Francis Raymond Fosberg ngan Marie-Hélène Sachet. An Lepturopetium marshallense in nahilalakip ha genus nga Lepturopetium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepturopetium

Lepturopetium marshallense


Ex Machina (ponekad naslovljen kao ex_machina ili EX_MACHINA) je znanstveno-fantastični psihološki triler nezavisne produkcije iz 2015. godine čiji je scenarist i redatelj Alex Garland, a u kojem su glavne uloge ostvarili Domhnall Gleeson, Alicia Vikander i Oscar Isaac. Radnja filma vrti se oko programera kojeg je izvršni direktor kompanije za koju radi pozvao kako bi proveo Turingov test na inteligentnom humanoidnom robotu.

Snimljen uz budžet od 15 milijuna dolara, film je u konačnici na svjetskim kino blagajnama utržio preko 36 milijuna dolara uz hvalospjeve filmske kritike. Udruženje kritičara Amerike prozvalo ga je jednim od deset najboljih nezavisnih filmova godine, a na 88. svečanoj dodjeli prestižne nagrade Oscar film je dobio dvije nominacije u kategorijama najboljeg originalnog scenarija (Garland) i najboljih vizualnih efekata od kojih je potonju i osvojio. Glumica Alicia Vikander posebno je hvaljena, a za svoju performansu u filmu nominirana je u kategoriji najbolje sporedne glumice za nagrade Zlatni globus, BAFTA-u, nagradu Empire i nagradu Saturn. Sam film dodatno je nominiran u kategoriji najboljeg britanskog filma godine za nagradu BAFTA te u kategoriji najboljeg dugometražnog filma dramske forme za nagradu Hugo.

Radnja

Programer Caleb Smith, zaposlenik vodeće svjetske internetske tražilice naziva Blue Book, osvaja interno uredsko natjecanje čija je nagrada jednotjedni posjet luksuznom, ali izoliranom domu izvršnog direktora kompanije Nathana Batemana. Jedina osoba koja se na velikom imanju nalazi uz Nathana je njegova služavka Kyoko za koju Nathan tvrdi da ne govori engleski jezik. Nathan je izradio humanoidnog robota imena Ava koja ima umjetnu inteligenciju. Ava je već prošla jednostavan Turingov test; ono što Nathan želi od Caleba je njegovu prosudbu da li je Ava razvila svjesnost i savjesnost te da li se Caleb može s njom povezati unatoč činjenici što već unaprijed zna da se radi o umjetnom stvorenju.

Ava ima robotsko tijelo, ali ljudsko lice te je zatočena u svojoj vlastitoj sobi. Tijekom njihovih razgovora, Caleb se zbližava s Avom, a ona prema njemu počne gajiti romantične osjećaje te želju da istraži vanjski svijet. Ava je sposobna izazvati nestanak struje što za posljedicu ima privremeni prekid nadzornog sistema kojeg Nathan koristi kako bi svjedočio njihovim interakcijama pa ona i Caleb mogu imati i privatne razgovore. Nestanak struje također pokreće sigurnosni sistem koji instantno zaključava sva vrata na imanju. Tijekom jednog od tih događaja, Ava govori Calebu da je Nathan lažljivac i da mu se ne može vjerovati.

Uskoro Calebu Nathanova narcisoidnost, pretjerano konzumiranje alkohola i bezobrazno ponašanje prema Kyoko i Avi počne ići na živce. Saznaje da Nathan planira nadograditi Avu tako što će "ubiti" njezinu trenutačnu osobnost. Kada se jedne noći Nathan napije sve dok se ne onesvijesti, Caleb krade njegovu karticu kako bi mogao pristupiti svim sobama i kompjuterima na imanju. Kada promijeni Nathanov kod za pristup, otkriva da je Nathan sve prethodne modele uništio te također saznaje da je Kyoko također android. Sumnjajući da je možda i on sam robot, Caleb si razreže ruku kako bi se uvjerio da je još uvijek ljudsko biće.

Tijekom njihovog sljedećeg razgovora, Ava ponovno izazove nestanak struje. Caleb joj objašnjava što joj Nathan planira učiniti pa ga Ava moli za pomoć. Njih dvoje naprave plan: Caleb će napiti Nathana i reprogramirati sigurnosni sistem kako bi otvorio sva vrata tijekom nestanka struje umjesto da ih zaključa. Kada Ava izazove nestanak struje, ona i Caleb će zajedno pobjeći.

Nathan otkriva Calebu da je cijelo vrijeme znao za njihove tajne razgovore uz pomoć kamere koja je radila na baterije. Govori mu da je Ava trebala glumiti da joj se Caleb sviđa kako bi joj ovaj omogućio bijeg; upravo je to od početka bio pravi test te činjenica što je Ava uspješno izmanipulirala Caleba dokaz je njezine prave inteligencije. Ava izazove novi nestanak struje nakon čega Caleb otkriva Nathanu da je pretpostavljao da ih je ovaj nadgledao cijelo vrijeme te da je već ranije modificirao sigurnosti sistem. Kada vidi da je Ava napustila svoju sobu, Nathan udara Caleba i požuri se spriječiti njezin odlazak.

Uz pomoć Kyoko, Ava ubija Nathana, ali u procesu Nathan uništava Kyoko i oštećuje Avu. Ava se popravlja koristeći dijelove ranije uništenih androida te također koristeći njihovu umjetnu kožu kako bi se u potpunosti doimala ljudskom osobom. Ostavlja Caleba zatočenog na imanju, ignorirajući njegove molbe za puštanjem te bježi u vanjski svijet u helikopteru koji je bio namijenjen da Caleba preveze natrag kući.

Glumačka postava

 Domhnall Gleeson kao Caleb Smith
 Alicia Vikander kao Ava
 Oscar Isaac kao Nathan Bateman
 Sonoya Mizuno kao Kyoko
 Symara A. Templeman kao Jasmine
 Elina Alminas kao Amber
 Gana Bayarsaikhan kao Jade
 Tiffany Pisani kao Katya
 Claire Selby kao Lily
 Corey Johnson kao Jay, pilot helikoptera

Produkcija
Temelje onoga što će u konačnici postati film Ex Machina njegov redatelj i scenarist Alex Garland izložio je još u dobi od jedanaest ili dvanaest godina, nakon što je započeo baviti se temeljnim osnovama kodiranja i eksperimentirati na kompjuteru koje su mu kupili njegovi roditelji, a za kojeg je ponekad smatrao da ima svoj vlastiti um. Do kasnijih ideja za razvoj priče došao je nakon mnogih razgovora koje je imao s prijateljem, a koji je imao velikog iskustva iz područja neuroznanosti koji je tvrdio da strojevi nikada ne bi mogli imati osjećaje. Pokušavajući pronaći odgovor, Garland je započeo čitati razne knjige slične tematike. Tijekom pretprodukcije filma Dredd, čitajući knjigu autora Murraya Shanahana o svijesti i utjelovljenju, Garland je doživio "otkrivenje". Ideju je zapisao i ostavio za razvoj kasnije. Shanahan je skupa s Adamom Rutherfordom postao savjetnik na filmu, a ISBN broj njegove knjige skriven je unutar samog filma za njegove obožavatelje. Ostale inspiracije za razvoj filma Garland je crpio iz filmova 2001.: Odiseja u svemiru i Altered States, kao i iz knjiga autora Ludwiga Wittgensteina, Raya Kurzweila i ostalih. Budući da je želio potpunu kreativnu slobodu (Garland nije želio napraviti akcijski film), snimio ga je uz najmanje mogući financijski budžet.

Ex Machina snimljen je kao najobičniji dugometražni film. Tijekom snimanja nisu se upotrebljavali vizualni efekti, zeleni ekrani niti bilo kakav drugi oblik pomoćnih sredstava. Svi efekti dodani su u fazi post-produkcije. Kako bi se stvorile Avina robotska kretanja, scene su snimane s glumicom, ali i bez nje što je omogućilo snimanje pozadine. Dijelovi koji su bili bitni, poput njezinih ruku i lica, u pojedinim scenama su animirani, a ostatak je dodan digitalno. Kamera i sistem kretanja tijela transferirali su njezinu performansu u kretanje robota uz pomoć CGI-ja. U konačnici iskorišteno je 800 VFX kadrova od kojih je njih 350 bilo "robotskih". Ostali specijalni efekti uključivali su Avinu odjeću, Nathanovu krv nakon što biva uboden nožem i unutrašnjost mozga umjetne inteligencije.

Snimanje filma započelo je 15. srpnja 2013. godine, a trajalo je sveukupno četiri tjedna u studijima Pinewood i dva tjedna u hotelu Juvet Landscape u Valldalenu (Norveška). Cijeli film snimljen je digitalno u 4K rezoluciji. Za potrebe snimanja filma iskorišteno je 15 tisuća malenih žarulja kako bi se izbjeglo florescentno svjetlo kakvo se često vidi u filmovima znanstvene fantastike. Uvodna scena filma snimljena je u uredima kompanije Bloomberg u Londonu.

Glazba

Glazbu za film Ex Machina skladali su Ben Salisbury i Geoff Barrow koji su s Garlandom već surađivali na filmu Dredd. Službeni soundtrack filma u digitalnu prodaju je pušten 20. siječnja 2015. godine, a u veljači iste godine u Velikoj Britaniji na CD-u. Uz originalne skladbe u filmu se pojavljuju i dodatne pjesme:

 "Enola Gay" skupine Orchestral Manoeuvres in the Dark
 "Get Down Saturday Night" u izvedbi Olivera Cheathama
 "Husbands" skupine Savages
 "Bunsen Burner" skupine CUTS
 "Piano Sonata No 21 D. 960 in B-flat Major" (prvi stavak) kompozitora Franza Schuberta, u izvedbi Alfreda Brendela
 "Unaccompanied Cello Suite No 1 in G Major BWV 1007 – Prelude", kompozitora J. S. Bacha, u izvedbi Yo-Yo Ma

Na odjavnoj špici filma navedena je i originalna pjesma iz filma Istjerivači duhova, premda se ista spominje tek u jednoj rečenici lika Nathana.

Distribucija
Kompanija Universal Pictures započela je s distribucijom filma Ex Machina u Velikoj Britaniji dana 21. siječnja 2015. godine nakon što je film svoju premijeru imao na filmskom festivalu BFI Southbank dana 16. prosinca 2014. godine. Međutim, kompanije Universal i Focus Features odbili su prikazivati film u Sjedinjenim Državama pa je tamošnju kino distribuciju preuzela kompanija A24. Prije početka kino distribucije u SAD-u (10. travnja 2015.) film je premijerno prikazan na festivalu South by Southwest dana 14. ožujka 2015. godine. Iako je bio predviđen i za kino distribuciju u Hrvatskoj, zbog nedostatka komercijalnog potencijala filma to se u konačnici ipak nije dogodilo.

Marketing
Koristeći mobilnu aplikaciju Tinder kreiran je profil Ave uz upotrebu fotografije glumice Alicie Vikander. Na festivalu South by Southwest gdje je film doživio svoju američku premijeru, "Ava" se povezala s drugim korisnicima aplikacije, a tekstualne poruke odvele su korinike do Instagram profila na kojem je film promoviran. Brent Lang izjavio je da je u usporedbi sa sličnim filmovima koji su pušteni u distribuciju iste godine, Ex Machina je najviše zainteresirala mlađu publiku.

Kritike

Film Ex Machina dobio je hvalospjeve filmskih kritičara diljem svijeta pogotovo za glumačka ostvarenja, atmosferu, vizualne efekte, glazbu te Garlandove scenarij i režiju. Na popularnoj internetskoj stranici Rotten Tomatoes film ima 93% pozitivnih ocjena temeljenih na 235 zaprimljena tekstova uz prosječnu ocjenu 8.1/10. Generalno mišljenje kritičara s te stranice je: "Film Ex Machina više se oslanja na ideje nego na efekte, ali se također radi o vizualno savršenom filmu - neobično za ovakvu vrstu znanstvene fantastike". Na drugoj internetskoj stranici koja se također bavi prikupljanjem filmskih kritika (Metacritic), Ex Machina ima prosječnu ocjenu 78/100 temeljenu na 42 zaprimljena teksta što označava "generalno pozitivne kritike".

U kritici objavljenoj na nekoliko stranica u časopisu New Scientist istaknuto je: "Rijetka je prilika vidjeti film o znanosti koji svoje gledatelje ne uzima kao intelektualne zatvorenike... Radi se o stiliziranom i cerebralnom psiho-tehnološkom trileru koji služi kao prijeko potrebna injekcija u kategoriji originalnosti znanstvene fantastike". Kritičarka Manohla Dargis je za New York Times napisala da se radi o "pametnom i lukavom filmu o ljudima i strojevima koje su oni u mogućnosti stvoriti". Kenneth Turan iz Los Angeles Timesa preporučio je film uz opasku: "Inteligentno zamišljen i uvjerljivo snimljen, film Ex Machina je zastrašujući portret fikcije o kojoj svi razmišljamo, a koja je u potpunosti moguća". Steven Rea iz Philadelphia Inquirera dao je filmu četiri od četiri zvjezdice: "Poput kazališnih glumaca koji svoje uloge praktički žive dok god traje produkcija predstave, Isaac, Gleeson i Vikander u ovom filmu rade isto".

Matt Zoller s internetske stranice RogerEbert.com hvalio je upotrebu ideja, ideala i istraživanje društvenih uloga muškaraca i žena, a sve kroz upotrebu umjetne inteligencije. Također je naglasio da su scenarij i minimalistički snimljene scene omogućile da film ode do potpuno opravdanog, iako predvidljivog kraja. Dao je filmu četiri od četiri zvjezdice uz opasku da se već sad radi o klasiku. Kritičar internetske stranice IGN Chris Tilly dao je filmu ocjenu devet od deset te nadodao: "Pojačan trima fantastičnim glumačkim performansama, redateljski debi Alexa Garlanda predstavlja obvezno štivo za svakog onoga tko je čak i najmanje zainteresiran za temu tehnologije i gdje nas ona vodi u budućnosti".

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2010-ih
Britanski filmovi 2010-ih
Akcijski znanstvenofantastični filmovi

Ex Machina (2015.)


A tunnel diode or Esaki diode is a type of semiconductor diode that has effectively "negative resistance" due to the quantum mechanical effect called tunneling. It was invented in August 1957 by Leo Esaki, Yuriko Kurose, and Takashi Suzuki when they were working at Tokyo Tsushin Kogyo, now known as Sony. In 1973, Esaki received the Nobel Prize in Physics for discovering the electron tunneling effect used in these diodes. Robert Noyce independently devised the idea of a tunnel diode while working for William Shockley, but was discouraged from pursuing it. Tunnel diodes were first manufactured by Sony in 1957, followed by General Electric and other companies from about 1960, and are still made in low volume today.

Tunnel diodes have a heavily doped positive-to-negative (P-N) junction that is about 10 nm (100 Å) wide. The heavy doping results in a broken band gap, where conduction band electron states on the N-side are more or less aligned with valence band hole states on the P-side. They are usually made from germanium, but can also be made from gallium arsenide and silicon materials.

Uses
The "negative" differential resistance in part of their operating range allows them to function as oscillators and amplifiers, and in switching circuits using hysteresis. They are also used as frequency converters and detectors. Their low capacitance allows them to function at microwave frequencies, far above the range of ordinary diodes and transistors.

Due to their low output power, tunnel diodes are not widely used: Their radio frequency output is limited to a few hundred milliwatts due to their small voltage swing. In recent years, however, new devices that use the tunneling mechanism have been developed. The resonant-tunneling diode (RTD) has achieved some of the highest frequencies of any solid-state oscillator.

Another type of tunnel diode is a metal-insulator-insulator-metal (MIIM) diode, where an additional insulator layer allows "step tunneling" for more precise control of the diode. There is also a metal-insulator-metal (MIM) diode, but due to inherent sensitivities, its present application appears to be limited to research environments.

Forward bias operation
Under normal forward bias operation, as voltage begins to increase, electrons at first tunnel through the very narrow P-N junction barrier and fill electron states in the conduction band on the N-side which become aligned with empty valence band hole states on the P-side of the P-N junction. As voltage increases further, these states become increasingly misaligned, and the current drops. This is called negative differential resistance because current decreases with increasing voltage. As voltage increases beyond a fixed transition point, the diode begins to operate as a normal diode, where electrons travel by conduction across the P-N junction, and no longer by tunneling through the P–N junction barrier. The most important operating region for a tunnel diode is the "negative resistance" region. Its graph is different from normal P-N junction diode.

Reverse bias operation

When used in the reverse direction, tunnel diodes are called back diodes (or backward diodes) and can act as fast rectifiers with zero offset voltage and extreme linearity for power signals (they have an accurate square law characteristic in the reverse direction). Under reverse bias, filled states on the P-side become increasingly aligned with empty states on the N-side, and electrons now tunnel through the P-N junction barrier in reverse direction.

Technical comparisons

In a conventional semiconductor diode, conduction takes place while the P-N junction is forward biased and blocks current flow when the junction is reverse biased. This occurs up to a point known as the "reverse breakdown voltage" at which point conduction begins (often accompanied by destruction of the device). In the tunnel diode, the dopant concentrations in the P and N layers are increased to a level such that the reverse breakdown voltage becomes zero and the diode conducts in the reverse direction. However, when forward-biased, an effect occurs called quantum mechanical tunneling which gives rise to a region in its voltage vs. current behavior where an increase in forward voltage is accompanied by a decrease in forward current. This "negative resistance" region can be exploited in a solid state version of the dynatron oscillator which normally uses a tetrode thermionic valve (vacuum tube).

Applications
The tunnel diode showed great promise as an oscillator and high-frequency threshold (trigger) device since it operated at frequencies far greater than the tetrode could: well into the microwave bands. Applications of tunnel diodes included local oscillators for UHF television tuners, trigger circuits in oscilloscopes, high-speed counter circuits, and very fast-rise time pulse generator circuits. In 1977, the Intelsat V satellite receiver used a microstrip tunnel diode amplifier (TDA) front-end in the 14–15.5 GHz frequency band. Such amplifiers were considered state-of-the-art, with better performance at high frequencies than any transistor-based front end. The tunnel diode can also be used as a low-noise microwave amplifier. Since its discovery, more conventional semiconductor devices have surpassed its performance using conventional oscillator techniques. For many purposes, a three-terminal device, such as a field-effect transistor, is more flexible than a device with only two terminals. Practical tunnel diodes operate at a few milliamperes and a few tenths of a volt, making them low-power devices. The Gunn diode has similar high frequency capability and can handle more power.

Tunnel diodes are also more resistant to ionizing radiation than other diodes. This makes them well suited to higher radiation environments such as those found in space.

Longevity
Tunnel diodes are susceptible to damage by overheating, and thus special care is needed when soldering them.

Tunnel diodes are notable for their longevity, with devices made in the 1960s still functioning. Writing in Nature, Esaki and coauthors state that semiconductor devices in general are extremely stable, and suggest that their shelf life should be "infinite" if kept at room temperature. They go on to report that a small-scale test of 50 year-old devices revealed a "gratifying confirmation of the diode's longevity". As noticed on some samples of Esaki diodes, the gold-plated iron pins can in fact corrode and short out to the case. This can usually be diagnosed and treated with simple peroxide / vinegar technique normally used for repairing phone PCBs and the diode inside normally still works.

Surplus Russian components are also reliable and often can be purchased for a few pence, despite original cost being in the £30–50 range.
The units typically sold are GaAs based and have a  ratio of 5:1 at around 1–20 mA pk, and so should be protected against overcurrent.

See also

 Avalanche diode

 Gunn diode
 IMPATT diode
 Lambda diode
 Resonant-tunneling diode
 Tunnel junction
 Zener diode

References

External links

Diodes
Japanese inventions
1957 in technology
1957 introductions

Tunnel diode